Lucas Catherine over Koloniaal België–De komst van de roofmoordenaars

De Brusselse schrijver Lucas Catherine heeft recent nog maar eens een boek geschreven, ditmaal over de vele koloniale avonturen van België, vooral dan onder koning Leopold II. Het is zoals in zijn geval bijna steeds een korte beschrijving van een belangrijke periode van onze vaderlandse geschiedenis. En zeker niet een om fier over te zijn.

Na de Napoleontische oorlogen en de Frans-Pruisische oorlog van 1870 begonnen de Europese staten aan de verovering en plunder van Afrika. En België met koning Leopold II wou niet onderdoen. Vandaar de Berlijnse conferentie over Afrika van 1885 van de Europese machten en de Verenigde Staten.

Afrika en de nood aan grondstoffen

De snelle industrialisering in de 19de eeuw van het Westen, en daar moet je de VS ook bij rekenen, maakte het noodzakelijk nieuwe gebieden met nog amper of niet ontgonnen rijkdommen te veroveren. Het verlangen naar de mijnen van Katanga en de plantages in onder meer Congo zorgden voor een rush op het Afrikaanse continent.

Dit gebied werd naar buiten toe voorgesteld als een wildernis waarin ook wel mensen leefden die men echter dringend moest beschaven door ze te bekeren tot het christendom. En bovendien loerde er nog een groot gevaar, namelijk dat van de slavenhandel. En dat was het werk van, wat dacht je, Arabieren, moslims die hondsbrutaal te werk gingen en dringend dienden gestopt.

Koloniaal België - Lucas Catherine - Boek Epo 2021

Lucas Catherine is wat men kan noemen een veelschrijver die wel een beperkt aantal onderwerpen aanpakt zoals Brussel zijn heden en verleden, Palestina met het zionisme en onze vroegere koloniën. Voldoende stof voor meerdere boeken die wel hier en daar wat foutjes bevatten maar boeiend blijven. Ook hier.

Het idee dat de lokale bevolking totaal onderontwikkeld was en leefde als een soort apen werd er dankzij de toenmalige media dan ook ingepompt. Het idee leeft nog steeds voort. Zie maar naar het recente incident rond voetbalcoach Vincent Kompany.

Een eigen Afrikaanse cultuur

Allemaal leugens en grove laster want Afrika had zijn eigen staten en zijn eigen cultuur. Die was alleen te zwak op om te kunnen boksen tegen de macht van de Europese roofridders die ongenadig inhakten op het rijke continent. Steden als Brussel, Antwerpen en Oostende tonen met hun imposante gebouwen nog steeds die Congolese rijkdom.

En wat deed men met de Congolezen? Men stopte ze op wereldtentoonstellingen als wilden in een soort dierentuin. Alleen het bordje: Verboden te voeden ontbrak. Maar wie beschaafde dan wie?

Dat Afrika haar eigen beschaving had die zich op haar tempo ontwikkelde kon ook toen nochtans moeilijk ontkend worden. Zo was er Mansa (koning) Musa van Mali die in 1324 met een gevolg van 60.000 man en met 18 ton goud (!) via Cairo op pelgrimstocht naar Mekka ging. Hij is ook de man die verantwoordelijk is voor de pracht van een stad als Timboektoe in Mali. 

Mansa Musa

De afbeelding in een Catalaanse atlas uit 1375 van Mansa Musa met een gouden bol in zijn handen. De hoofdstad van zijn rijk lag in een gebied met in de grond grote voorraden aan goud. Voor de uitbouw van Timboektoe haalde hij zelfs wetenschappers uit Andaloesië naar zijn rijk. 

Het verhaal over zijn enorme rijkdom en vrijgevigheid (zijn reis naar Cairo en Mekka ontregelde de lokale economie voor jaren) raakte bekend tot in Zuid-Europa en ligt vermoedelijk aan de basis van de eerste komst van Europese plundertochten, vooral dan de Portugese. Zoveel goud kon men ook wel gebruiken.

Handel met de wereld

En dan was er Groter Zimbabwe, een nu verlaten stadscomplex vlakbij de Zimbabweaanse stad Masvingo van waar men in de 15de eeuw handel dreef met behoudens de regio ook met China, Iran en Syrië. Typerende voor de Europese mentaliteit was dat toen de Duitse avonturier Karl Mauch deze ruïnes ontdekte hij niet kon geloven dat het door Afrikanen gebouwd was.

Sommige muren van deze stad waren immers 11 meter hoog. Het was daarom volgens hem het werk van de joodse koning Salomon en de Koningin van Sheba. Mythische figuren maar het verhaal werd decennia in Europa voor waar aangenomen.

En als blanke archeologen zoals Peter Garlake en Roger Sommers in wat toen nog Rhodesië was met als dictator Ian Smith naar de Afrikaanse origine ervan wezen dan werden ze in 1970 als ongewenst het land uitgezet. De stad gaf later haar naam aan het land als teken van nationale trots.

Hetzelfde voor onze Congo. Het boekje toont zij het veel te kort te geschiedenis van de vele rijkdommen en staatjes die pas rond 1910 definitief onder de controle van Leopold II en de Belgische staat werden gebracht.

Leopold II en de Britten

Wel klopt het niet waar hij schrijft “Leopold zou geen concurrenten meer dulden. Enkel Belgische bedrijven mochten erin.” (pagina 58). Zo heeft hij het regelmatig over de ABIR die rubber inzamelde in o.m. het plaatsje Baringa. Het is hier dat de Britse fotografe Alice Seeley in 1904 die fameuze foto maakte van enkele Congolezen die de afgehakte handen tonen van twee andere Congolezen.

Lucas Catherine

Lucas Catherine brengt nog maar eens het Belgisch koloniaal verleden in beeld. En dat toont een ruw geen mens ontziend kapitalisme. Het beeld van rooftochten en feitelijke vernielzucht typerend voor het Westen. (foto Johan Depoortere)

Maar had hij gezien waar de afkorting ABIR voor stond, namelijk de Anglo-Belgian Indian rubber Company, dan had hij onraad geroken. Het was wel degelijk een Antwerpse vennootschap maar van de 1880 aandelen waren er bij de stichting in 1892 slechts 120 Belgisch. Het was in wezen eigendom van de Britse rover John North die voorheen in Chili met nitraat een fortuin had vergaard.

De Britten controleerden in die periode een groot deel van de wereld en die buitengooien was te gevaarlijk. Leopold II had eigenhandig John North opgezocht. Pas na het overlijden van John Nort werd ABIR Belgisch maar behield ze wel haar naam.

Dat in 1904 er in Baringa nog steeds Britse missionarissen rondliepen en zelfs een Britse fotografe verbleef toont de invloed van London. Missionarissen brachten wel het christelijk geloof maar rapporteerden ook aan hun regering. Maar blijkbaar waren de Britten toen ontevreden over Leopold II en voerden ze campagne tegen hem.

Vandaar die foto die wel echt is maar geënsceneerd was. Men wou Leopold II en de Belgen pakken. De andere Europese naties zoals Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk zelf gingen in hun brutaliteiten immers nog veel verder dan de Belgen ooit deden.

Interessante documenten

De verovering van Congo ging zeker niet zonder slag of stoot. Maar er vielen minder doden dan in Namibië met de Duitsers of zoals de Fransen bij de verovering in 1830 van Algerije maar het was wel een bloedbad. In Namibië overleefde echter slechts een minderheid de Europese brutaliteiten, in Algerije stierf in de periode tot 1870 een geschat derde van de bevolking.

Interessant is het boekje zeker ook voor de vele documenten over België en Congo die in het boekje staan. Verhalen zoals over de mijnstakingen in Katanga en de vele opstanden tegen het Belgische koloniale bewind komen eveneens aan bod.

Lucas Catherine toont ook de grote Arabische en ook Indische invloed in het oosten van Congo met o.m. Kisangani (Stanleystad). Arabisch was er naast het Swahili de handelstaal en het Arabisch geschrift en de islam kregen er stilaan vaste voet aan de grond. Congolese producten gingen via het eiland Zanzibar naar Indië en de Arabische wereld.

DSCN7120

Het standbeeld ter ere van de Belgische militairen Lippens en de Bruyne op de Zeedijk in Blankenberge. Standbeelden zijn er voor de winnaars, niet voor de verliezers van oorlogen. Enig spoor in het Belgische straatbeeld van in opdracht van de Belgische elite vermoordde Patrice Lumumba, een van de voornaamste Afrikaanse politici, zal je in België dan ook amper of niet vinden.

Pas op 30 juni 2018 kreeg hij in Brussel een eerste plein naar zich genoemd. Toen men het standbeeld in Blankenberge plaatste was de enige grote discussie deze over de naaktheid van die de Belgen om hulp smekende Afrikaanse vrouw. Over verkrachtingen in Congo door Belgen zal je wel nergens iets lezen. 

Hondsbrutaal geweld 

Leopold II vernietigde die Arabische contacten. Zie maar het standbeeld ter ere van Henri De Bruyne en Jozef Lippens langs de Zeedijk in Blankenberge over de strijd tegen Arabische handelaars. Hoezeer die door Leopold II naar Congo gestuurde roofridders over de lokale bevolking dachten blijkt onder meer uit de nota’s van Leon Van Holsbeek, een van de postoversten daar.

Zo noteerde die: “Vele mannen hebben we gedood… en dan hebben we geplunderd! Een mooie buit, met gevangenen… Men zal de negers enkel kunnen beschaven met geweld… Alleen met geweerschoten vestig je de beschaving… Wat een smerig ras, die negers.”  (p 45)

Maar in het Belgisch parlement en in de media stelde men zonder veel discussies hoe goed men het meende met die ’smerige negers’. Pas de voorbije jaren begint Afrika uit het diepe moeras waarin het gezogen was te kruipen. De tijd dat Congolese ondernemers hier grote Belgische ondernemingen overnemen en gaan leiden is niet ver af meer. Ondanks het Westen.

Ledenlijst Union Congolaise 1919 - Koloniaal België - Lucas Catherine - p 118

Het boek bevat veel interessante documenten zoals hier de ledenlijst van augustus 1919 van de Union Congolaise. Het eerste concrete bewijs van de Congolese aanwezigheid en organisatie in België.

Interessant in het boek is ook het verhaal van de acties van de Force Publique die tijdens de beide wereldoorlogen met veel succes tegen de Duitsers vochten, eerst in het huidige Tanzania en Rwanda en Burundi, die toen Duits bezit waren, nadien tijdens W.O. II in Noord-Afrika. De grote heren in Londen en Parijs gaven ons naast Eupen en Malmedy ook wat Afrikaanse brokjes van hun grote buit.

Het boekje zelf gaat vooral over de Belgische activiteiten in Congo maar men beschrijft ook de andere amper of niet gekende koloniale avonturen in Latijns-Amerika en Marokko. Zo steunde men daar een Berberopstand die echter nergens raakte. Ook China kan natuurlijk niet ontbreken maar het is wel heel kort en te bondig.

Uiteindelijk was ons land van 1902 tot 1931, dus voor bijna dertig jaar heer en meester in de stad Tianjin (Tientsin). De havenstad bij Beijing en tegenwoordig met meer dan 14 miljoen inwoners een van de grootste Chinese megasteden. Over de beperkte Belgische militaire deelname aan het neerslaan van de Chinese Boksersopstand in 1900 is het boek eveneens veel te kort.

Volgens Johan Mattelaer, co-auteur van het recent uitgegeven boek ‘A Belgian Passage to China 1870 – 1920’ (2) had Leopold II ook hier zijn oog laten vallen op de mijnen in de regio ten noorden van Beijing waar de paters van Scheut (3), deels zijn creatie, actief waren. Maar wedden dat hij dat naar buiten uit ook wel verkocht zal hebben als beschavingswerk?

Ruines Groot-Zimbabwe

De verdedigingswal van Groot-Zimbabwe die tot 11 meter hoog was en zonder mortel gemaakt. Voor ‘wetenschappers’ in het negentiende eeuwse Europa kon dit dus niet van Afrikanen komen maar van de vermoedelijk nooit bestaan hebbende Koning Salomon en de koningin van Sheba. En wee diegene die anders beweerde.

Het probleem voor de geschiedschrijving van zwart Afrika is dat er geen lokale geschreven documenten zijn en men dus met orale bronnen moet werken en verder op basis van de archeologische vondsten en DNA. Verder zijn er alleen beperkte Arabische en westerse documenten beschikbaar en is er op dit ogenblik te weinig geld voor degelijke archeologische research. 

Nu de dekolonisatie echt vorm krijgt zien wij de terugkeer in Afrika van de Arabische wereld en vooral het bloeiend en machtig wordende Azië met het Indische subcontinent en eerst en vooral China. De primus in die regio.

Afrika gaat eindelijk terug zijn eigen weg in een zo groot mogelijke onafhankelijkheid. Zelfs al blijft men in het Westen daartegen ageren. China kan er niets goed doen maar het Westen daarentegen…. Toen ging het over het brengen van de beschaving nu over het verzekeren van de mensenrechten. De rechten van het Westen.

Willy Van Damme

1) Koloniaal België, Lucas Catherine,  Uitgeverij Epo, 160 pagina’s, 2021, 19,9 euro.

2) A Belgian passage to China 1870-1920, Johan Mattelaer en Mathieu Torck, uitgeverij Sterck en De Vreese, 2020, 306 pagina’s, 45 euro. Het verscheen ook in het Chinees. In Tianjin zijn er nog resten te zien van de Belgische aanwezigheid van onder meer Edouard Empain en zijn ACEC.

3) De paters van Scheut werden zo genoemd naar een wijk aan de Ninoofsesteenweg in Anderlecht. Officieel heten zij de Congregatie van het Onbevlekt Hart van Maria. Nog steeds onderhouden ze goede contacten met mensen in China. Meer info daarover kan je vinden in het tijdschrift  Verbiest Koerier, Vlamingenstraat 1, Leuven.

De Standaard ontdekt terroristen

Wat een sensatie zeg een bouwbedrijf dat in Congo actief is kreeg van de EU enkele miljoenen euro voor een bouwproject in Congo (DS – 26/11/ – Europa stuurde miljoenen naar bedrijf dat terreursancties omzeilt).

En omdat de VS die firma indirect linkt aan Hezbollah welke voor Washington een ‘terreurorganisatie’ is spreken Jullie van een enorm ‘schandaal’. Ja, want Hezbollah vecht tegen Israël en dus dat kan niet en is daarom een stelletje terroristen. Ooit gehoord van Sabra en Shatila?

Hassan Nasrallah - Hezbollah

Hassan Nasrallah, de leider van Hezbollah de Libanese verzetsbeweging en politieke partij. De man is zeker geen heilige want die bestaan niet maar heeft wel de lef zijn land te verdedigen tegen Israël en is daarom voor de VS een terrorist. Ook voor De Standaard duidelijk. Het huis van de kwaliteitsjournalistiek.

Het zal Jullie vermoedelijk wel bekend zijn – Deutsche Welle bracht het in beeld – maar België verkocht via de Verenigde Arabische Emiraten minimi’s van FN, een Waals overheidsbedrijf, aan al Qaeda in Jemen, Jullie weten wel de kerels van die moordaanslag op Charlie Hebdo.

En dan hebben het nog niet over de goed gedocumenteerde massale steun van de Westerse alliantie in Syrië en Irak aan al Qaeda en ISIS. Maar ja, dat lezen we dan niet in De Standaard want hier heerst persvrijheid en staat men garant voor degelijke journalistiek. En ja, Israël is een beschaafde democratie waar mensenrechten torenhoog in het vaandel staan.

Trouwens niets uit Jullie verhaal bewijst dat die Europese steun onterecht was en men kan spreken van fraude. En hoe omschrijven Jullie het optreden van de VS, de NAVO en Israël in het Midden-Oosten? Als een vredesmars voor het goede doel?

Verder lijkt het mij dat de Gabonese bank BGFI zeer veel te vertellen heeft over de families Bongo (Gabon) en Sassou Nguesso (Republiek Congo, alias Brazzaville). Minstens evenveel als over vader en zoon Kabila. Niets gevonden?

Willy Van Damme

Het Verenigd Koninkrijk, Leopold II, Congo en de mensenrechten

Al jaren voert men in België en vooral in Vlaanderen een campagne tegen onze tweede koning Leopold II. Vooral Vlaams nationalistische kringen en dan zeker het Vlaams Belang staan hierin vooraan. En hup daar komen plots de mensenrechten boven water. Ja , want onder Leopold II werden tegenspartelende zwarten hun handen afgehakt indien zij niet genoeg rubber (1) uit de brousse haalden.

Dat feit staat vast en wordt onder meer bewezen door een foto zaterdag in De Standaard waarin twee Congolezen met duidelijk enorme weerzin voor de fotografe twee afgehakte handen moesten vasthouden. Marc Reynebeau, een van die journalisten die steeds weer de reputatie van de media weet op te krikken, schreef er dit weekend in De Standaard een goed onderbouwd artikel over.

De afgehakte handen

Maar wat bleek uit het verhaal van die door de Britse Alice Seeley in 1904 daar genomen foto? Deze is volgens het artikel genomen in de blijkbaar door Britse missionarissen gerunde missiepost in het plaatsje Baringa. De foto is natuurlijk erg schokkend maar het handen afhakken was er geen dagelijks vergrijp. Logisch want de man wiens handen waren afgehakt kon nadien niet meer werken. En dat moesten ze.

De feiten draaien vooral rond ABIR, de Anglo-Belgian Indian Rubber Company wiens hoofdzetel in Antwerpen was maar wiens eigenaars bijna allen Britten waren. Vooral dan kolonel John North, bijgenaamd de nitratenkoning die in Chili hiermee een fortuin had gemaakt maar die na de Chileense burgeroorlog van 1891 financieel in de problemen kwam en in 1896 overleed.

 Concessies - 19de eeuw

De concessie van ABIR is hier het grote bruin gekleurde stuk,  de kleine van de Lulonga compagnie is geel en de Compagnie Anversoise is donkergroen. Het rood is eigendom van de Kroon en dus Leopold II. Het gebied van ABIR was ongeveer 9 miljoen hectare groot, iets meer dan 2,5 maal de omvang van België.

In wezen was de Congo Vrijstaat deels georganiseerd volgens feodale principes. Groepen als ABIR konden hun eigen milities hebben, zelf belastingen heffen en feitelijk doen wat ze wilden. 

ABIR was samen met de Compagnie Anversoise en de Lulonga Compagnie een van de drie maatschappijen die actief betrokken waren bij het oogsten van rubber. Lianen die rubber produceerden werden er toen in het wild aangetroffen en de lokale bevolking werd met geweld gedwongen om in de brousse die rubber te verzamelen en die kregen daar dan een schamel bedrag voor.

En wie niet voldoende rubber leverde werd gestraft, desnoods met lijfstraffen. Opstanden daar waren dan ook legio en veel mensen ontvluchten het gebied. Ook gebeurde dit oogsten op een wetenschappelijk totaal onverantwoorde wijze. Vooral ABIR lijkt hier een slechte reputatie te hebben gehad.

Desastreuze exploitatie

Het gevolg was dat de op vraag van de koning in 1892 opgerichte ABIR al in 1906 haar activiteiten diende te stoppen en deze overdroeg aan Leopold II. Er was hier amper nog rubber te vinden. Voordien in 1898 hadden de erfgenomen van John North zich uit ABGIR teruggetrokken en was ABIR een zuiver Belgisch maar Congolese vennootschap geworden.De Belgische belastingen waren voor hen te hoog.

Dat op de foto in De Standaard dit weekend twee Britse missionarissen voorkomen (een werd volgens het verhaal weggeknipt) is dan ook niet onlogisch. De foto is zo te horen genomen in 1904 in het plaatsje Baringa waar er eveneens minstens een opstand uitbrak tegen deze vorm van slavernij.

Zo was de verkoopprijs van een kilo gedroogd rubber in Antwerpen op een bepaald ogenblik 8 à 10 frank maar de kost voor ABIR bedroeg ongeveer 1,35 frank waarbij de Congolese rubberverzamelaar 0,25 frank kreeg. Van de 2.000 aandelen bij de oprichting van ABIR hadden Britse investeerders er 1.880 met 120 aandelen voor de Belgen.

Dat de Britten hard ageerden tegen de wanpraktijk van Leopold II in Congo getuigt dan ook van wel heel veel hypocrisie. Een Britse traditie. Inderdaad bewijst het verhaal over Leopold II en de Congolese Vrijstaat, zoals ze officieel noemde, van een grote maar wel veel voorkomende gruwel.

De Opiumoorlogen van de Britten in China van 1840 en 1860, de verovering van Algerije in 1830 door de Fransen en de massaslachtingen door de Duitsers in Namibië onder de Herero, Damara en Nama zijn van een zelfde niveau of overstijgen dat zelfs. Hier bij dit laatste geval in wat toen nog Zuidwest-Afrika noemde verloor een geschatte 75% van de bevolking het leven. (2)

Waar het de Britten om te doen was was niets anders dan een extreem voorbeeld van de klassieke menselijke hebzucht. De Britten, eind 19de eeuwwaren de machtigste natie ter wereld, konden het niet verdragen dat een potentieel rijk gebied als Congo niet in hun handen was gevallen.

Leopoldf II en Rubber in Congo - Punch

Leopold II was een perfect mikpunt voor de Britse pers. Hier het blad Punch. De foto die De Standaard opnieuw publiceerde past hierin. Deze werd genomen in aanwezigheid van twee Britse missionarissen door een Britse fotografe in wat een tot 6 jaar voorheen eigendom was van de door Britten geleide rubberproducent ABIR.

In die periode waren missies een onderdeel van het koloniaal apparaat. Britten in Britse kolonies, Belgen in Belgische kolonies. Dat hier voorheen nog Britse missionarissen zaten toont dat de Britse invloed hier toen nog groot was. België had immers met Scheut zijn eigen missionarissen.

Britse invloed

Het is geen toeval dat Leopold II, die deze Britse almacht en agressie uiteraard goed kende, daarom naar plunderaars als John North trok om de Congolese rubber te roven. Want zo moet je het noemen. Trouwens in Katanga met zijn Union Minière had je later en tot het verdwijnen van de Generale Maatschappij via Union Minière ook belangrijke Britse aandeelhouders.

Wat de Britten toen deden met Leopold II is gewoon een voorloper van wat het Westen nu doet met figuren als Kadhaffi, Poetin, Xi en Assad. Ze lopen in de weg en dus moeten ze via een mediacampagne zwart gemaakt worden en als het eventjes kan opgeruimd richting het kerkhof. Niets nieuws onder de zon.

Trouwens, een van de voortrekkers in deze campagne tegen Leopold II was de toenmalige Britse consul in de Congolese Vrijstaat Roger Casement. Dat was ook een Iers nationalist en die werd om die reden door de Britten nadien in 1916 via een proces wegens hoogverraad dan maar doodgeschoten. Hier geen handen afhakken.

Blijkt dus dat het afhakken van handen in de Congolese Vrijstaat niet alleen het werk was van Leopold II maar evenzeer en mogelijks vooral van ABIR, en dat was tot 1898 een vooral door Britten gecontroleerd bedrijf. In 1906 was het gedaan met ABIR en werd alles overgedragen aan Leopold II. Rubberproductie verhuisde dan naar de Britse kolonies in Azië.

En ja, bij het Vlaams Belang eren velen stiekem nog steeds een figuur als Adolf Hitler en veel kritiek op de man zal je hier niet horen. Wel op Leopold II. Ook hier tiert de hypocrisie welig.

Willy Van Damme

1) Rond 1880 slaagde de Schots-Ierse veearts John Dunlop erin om rubber te produceren dat dienstig kon zijn voor de wielen van fietsen en later auto’s. Een vervoersrevolutie daar men die rubberbanden ook kon opblazen.

2) Dit jaar heeft Duitsland de zaak erkend als een genocide en beloofde het 1,1 miljard euro als schadevergoeding te betalen aan de nazaten van die slachtpartij.

Leopold II en de rest

Er is op dit ogenblik veel te doen in België rond de positie van koning Leopold II en zijn avonturen in Afrika en dus vooral Congo. Reeds tijdens diens leven was er in de media hierover al veel herrie. Op de conferentie van 1885 in Berlijn werden de lijnen netjes afgebakend tussen de gebieden die bestemd waren voor – sorry de term – bloeddorstige Europese regeringen op zoek naar het lekkerste stukje Afrikaanse taart.

Britten, Spanjaarden, Portugezen, Fransen, Duitsers maakten er volop ruzie over wie het grootste voor hen interessantste deel van Afrika kon bemachtigen. Het was in wezen zelfs het voorspel voor de twee latere wereldoorlogen.

De Britten met o.a. Cecil Rhodes wilden daarbij hun kolonies in Noord-Afrika verbinden met die in het zuiden. Egypte was kort voordien in 1882 al Brits eigendom geworden. Maar daar staken de anderen een stokje voor en zo kon onze koning Leopold II ten private titel zijn stuk meepakken. Een enorm groot gebied waar men toen vooral ivoor zag en later rubber en nog later ijzer, kobalt, diamant en koper.

Britse schietschijf

En de Britten woedend dat die vervloekte Leopold II er mee was gaan lopen. Met Tanzania, Burundi en Rwanda voor de Duitse aartsvijand. Daar ging dus de gedroomde Noord-Zuid verbinding.

En dus begon Londen in de media de brutaliteiten van Leopold II breed in hun pers uit te smeren. Over hun praktijken met o.m. de opiumhandel zweeg men zedig. Men schakelde zelfs missionarissen in. Juist zoals men nu via ngo’s zoals Amnesty International andere tegenstanders als een Poetin of Kadhaffi en Xi Jinping er van langs geeft. Niets nieuws onder de zon.

Verdeling Afrika - 1884-1885 - Berlijn

Wie nog een lekker stukje? Tijdens de Berlijnse conferentie over Afrika die van november 1884 tot februari 1885 duurde kregen de aanwezigen ieder een lekker stukje Afrika. In wezen is er nog weinig veranderd als we de strijd om Libië, Irak en Syrië nu zien. De hebzucht tiert nog welig. En als toen verkoopt men die bloeddorstigheid via de media aan de goegemeente als het doen van goede daden. In die tijd was dat het brengen van de beschaving nu het steunen van de democratie en dies meer. Ook hier klink een wel bekend refrein.

En onder meer voor Vlaams nationalisten, niet zelden ook republikeinen, is Leopold II een uitstekende schietschijf. Wie kan Leopold II nu na al die boeken nog verdedigen? Want de man heeft onder zijn bewind een flinke massaslachting georganiseerd.

Met hulp van Belgische militairen. En dus, zeker tegenwoordig met al die Belgen met Congolese wortels, is het niet moeilijk om wat betogers tegen Leopold II bij elkaar te rapen. Gerechtigheid heet dat.

En elders

En dus moet Leopold II er zowat overal aan geloven. Maar het verhaal stinkt kilometers ver naar de hypocrisie. Wie de oorlog om Irak, die feitelijk al begon toen de VS Saddam Hoessein in 1979 aan de macht brachten, bekijkt ziet ook miljoenen doden en een totaal vernield land. Wat zonder twijfel een bewuste politiek is geweest. En België was wel niet actief betrokken maar steunde dit toch.

Historisch zijn de woorden van Madeleine Albright, een ‘grote’ dame van de Amerikaanse buitenlandse politiek bij de Democratische Partij, Op een vraag op TV of het embargo tegen Irak wel de 500.000 dode kinderen waard was stelde zij, na wat aarzelen, onomwonden dat zij dat waard waren.

Als dat geen massamoordenaar is geweest wie dan wel? Er zijn in de recente geschiedenis al voor veel minder mensen voor levenslang naar het cachot verwezen of zoals Saddam naar de strop.

DSCN7129

Het standbeeld in Blankenberge gewijd aan de in de Congolese vrijstaat gesneuvelde Belgische militairen Jozef Lippens en Henri De Bruyne. Die werden vermoord in dienst van Leopold II bij het bestrijden van anderen die in ‘zijn ‘ Congo actief waren. Of het verhaal dat hier verteld wordt historisch juist is zal wel sterk dienen betwijfeld te worden. Het verhaal klinkt wel heel mooi.

Wie is dan de grootste smeerlap? Leopold II of de opeenvolgende Amerikaanse presidenten van Jimmy Carter tot Donald Trump en hun Belgische hulpknechten. Het neerhalen van al die standbeelden zal velen zeker voldoening geven maar als het daar bij blijft dan stellen er zich vragen over de hypocrisie.

Maar dat is het klassieke lot van dergelijke bewegingen die na een korte opwelling steevast een snelle dood sterven Trouwens op de Brusselse Kunstberg staat een ruiterstandbeeld van een zekere Godfried van Bouillon, de kruisvaarder die er in slaagde om Jeruzalem te veroveren en voor zover geweten alle inwoners over de kling liet jagen, christenen, joden en moslims. Hij kende geen genade.

Zijn standbeeld staat er nog. Zinnebeeld van een sterk expansionistisch gericht België. Zoals ook dat standbeeld in Blankenberge van de militairen Jozef Lippens en Henri De Bruyne die in 1892 in dienst van Leopold II stierven in de strijd tegen Arabische tegenstanders.

Slavenhandelaars zegde men. Helden weet het standbeeld over beiden te vertellen. Ja, Arabieren waren er in 1895 in Berlijn niet bij. Daar was alleen plaats voor het (sic) superieure blanke Europese volk. Of eerder voor die hun bazen. Het gezin van Pamel kwam daar niets doen.

Willy Van Damme

Jean Flamme: Rwanda 1994 – Een zwartboek

Een van de serie grote drama’s die Afrika ooit overkwam en die ook het einde van de moorddadige twintigste eeuw kleurde is de massamoord in Rwanda en de daarop volgende verovering door Rwanda van wat men toen nog Zaïre noemde en nu de Democratische Republiek Congo is.

Hoeveel doden er vielen is alleen bij een ruwe schatting te geven. Advocaat Jean Flamme schreef er een boek over. (1) Het toont wat het (sic) humanitair recht R2P, het recht om te beschermen, dat zorgde voor o.m. dat gerechtshof in Arusha juist is. Het omgekeerde!

Westerse hulp

Acht à 10 miljoen zijn de meest genoemde getallen. En dat zijn er twee miljoen meer dan die welke stierven door de holocaust. Getekend: Bil Clinton die hiervoor wel niet zoals Barack Obama de Nobelprijs voor de Vrede kreeg.

Jean Flamme had het op Radio I van de VRT in het programma Interne Keuken over in totaal 10 miljoen doden (2).

En natuurlijk mag men Paul Kagame niet vergeten, de president-dictator van Rwanda, gewezen Oegandees topofficier die bij Amerikaanse veiligheidsdiensten zijn opleiding kreeg en in 1990 met zijn zogenaamd Rwandees Patriottisch Front (RPF) Rwanda binnenviel en zo zorgde voor de start van deze gigantische massamoord.

Buiten wat erg beperkte negatieve pers kreeg hij vanuit het Westen alleen maar felicitaties en alle hulp die hij dacht nodig te hebben. Huurmoorden in het buitenland zoals reeds herhaaldelijk gebeurde lijken geen probleem en alle Europese leiders, incluis zelfs nu de Fransen dansen naar zijn pijpen.

Jean Flamme - Rwanda 1994 - De samenzwering van de machtigen - Halewyxk 2019

De Gentse advocaat Jean Flamme schreef een boek over het drama van Rwanda. Een boek over 10 miljoen doden en een dictatuur die dankzij het Internationaal Strafhof van Arusha ook ongestraft blijven.

En wie kreeg vanuit de westerse regeringen en de media alle modder over zich heen? De verliezers natuurlijk namelijk de vorige door het RPF uit het land verjaagde regering die nu in de diaspora haar erg diepe wonden moet likken.

Dikwijls als wild opgejaagd door de internationale gerechtshoven die blijkbaar onder bevel staan van Kagame of van zijn Amerikaanse broodheren. Waarom?

De rijkdommen van Congo

En eens Kagame aan de macht begon deze en opnieuw met Amerikaanse hulp aan het veroveren van Zaïre. De Grote Afrikaanse Oorlog zoals Filip Reyntjens het noemde (3). Want de Congolese president Mobutu Sese Seko, ooit een pion van de VS, liep in de weg.

Kagame was immers op zoek naar de enorme Congolese bodemrijkdommen. Nog steeds wordt het meeste van de in Congo ontgonnen coltan, een gegeerd metaal in de elektronica, via Rwanda uitgevoerd.

Door zoals dat gaat toevalligheden raakt de Gentse advocaat Jean Flamme in 1994 vlak na de slachtpartijen in Rwanda en is er getuige van de situatie in het land en keert geschokt terug. Ook bezoekt hij een vluchtelingkamp in de Congolese stad Goma, een zelden geziene hel vol met slachtoffers.

Nadien gaat hij via Advocaten Zonder Grenzen terug naar Rwanda en de regio om te werken bij de pas uit de grond gerezen internationale strafhoven. Waaronder dat van Arusha dat specifiek was opgericht voor Rwanda en waar hij van de ene verbazing op de andere valt en ziet hoe dat een karikatuur van echte rechtspraak blijkt te zijn.

Zijn boek is er het relaas van en is vlot geschreven maar wegens de inhoud ook erg pijnlijk om te lezen. De manipulaties van de VS in Arusha en de gigantische slachtpartijen in Rwanda en de Democratische Republiek Congo die bewust ongestraft blijven zijn vermoedelijk de meest zwarte bladzijden uit de geschiedenis van het zogenaamd onafhankelijke Afrika.

Een onafhankelijk Afrika welke blijkt uit o.m. dit boek een illusie te zijn want de vroegere koloniale mogendheden en de Verenigde Staten bepalen of pogen nog steeds het leven te bepalen van zwart Afrika. En dat toont niet mooi.

Een schertsvertoning

Het boek bevat twee delen. Het eerste is een ooggetuigenverslag uit 1994 van Rwanda en die vluchtelingenkampen in de Congolese grensstad Goma en elders.

DSC_0849

Peter Verlinden, vroeger journalist bij de VRT en een man die zich specialiseert in Rwanda, werd door de rechtbank in het assisenproces tegen Fabiën Neretse niet weerhouden. Volgens Flamme zonder voldoende reden op te geven. Wie wel mocht komen spreken was journaliste Colette Braeckman die het verhaal volgens Kagame kwam brengen. Dat kon wel volgens de rechtbank.

Het tweede is om juridische reden als fictie te beschouwen waarbij hij de namen van o.m. zijn cliënt veranderde. Dit deel is misschien nog schokkender dan het relaas over de bloedbaden en machinaties. Zo wordt zijn cliënt hier de gemeentesecretaris Aristide Mutagana terwijl het in wezen om de militair Tharcisse Muvuniye gaat.

Volgens het relaas van Jean Flamme liep de man in de weg van iemand die het tot kabinetschef binnen de regering Kagame had gebracht en diende men zijn cliënt via een lichte gevangenisstraf daarom uit de weg te ruimen. Tharcisse Muvuniye kreeg in beroep 15 jaar.

Hier in Arusha slaagde men er in om de echte daders te laten ontsnappen en vooral wat kleine garnalen bij de tegenstanders of zelfs onschuldigen te doen veroordelen.

Moord op de paracommando’s

Wat spijtig genoeg grotendeels ontbreekt in het boek is echter een degelijk relaas van die tien paracommando’s die toen ze de Rwandese premier beschermden op 7 april 1994 werden vermoord.

Bijna zeker is dat het op 6 april 1994 neergehaalde vliegtuig met de presidenten van Rwanda en Burundi het werk was van het RPF van Paul Kagame. Het teken voor het RPF om diezelfde dag massaal het land vanuit Oeganda binnen te vallen. Een door de VS sterk bewapende en goed getrainde moordmachine.

”Het Rwandees leger had geen dergelijke raketten, het RPF wel”, oppert Jean Flamme. Die verder ook wijst naar het feit dat het RPF nog diezelfde dag vanuit Oeganda massaal aanviel en dus klaar stond voor de grote slag. Het toont minutieuze planning.

Eigenaardig is het feit dat op 5 april – de dag ervoor – 11 van de Belgische paracommando’s zonder medeweten van hun chef Luc Marchal met enkele leden van het RPF op een zogenaamde toeristische uitstap waren getrokken.

Maar omdat Marchal dat niet wist had hij hen de volgende dag de taak gegeven om de premier te beschermen terwijl ze wegens het militair rotatiesysteem normaal rust hadden moeten krijgen.

Toen ze op 6 april de premier bewaakten ontstond er buiten onder een grote massa een oproer en riep iemand er plots; ‘Daar zijn de moordenaars van onze president”. Waarop de para’s door een uitzinnige meute werden vermoord.

Herinnerde zich niets

Wie en waarom die persoon dat riep is een van de onopgeloste zaken in dit dossier. Een vraag die Marchal niet loslaat. Ook hier vermoed men het RPF als aanstoker van deze slachtpartij. Bewijzen is echter praktisch onmogelijk.

Merkwaardig is dat de para’s in hun logboek minder kilometers opschreven dan ze gelet op de kilometerteller van hun voertuigen hadden gereden. Waar waren ze werkelijk geweest en waarom? Als Belgische blauwhelmen konden zij ook zonder controle Kigali binnen en buiten gaan. Interessant om te smokkelen.

Anne-Marie Lizin - 1

Volgens de vroegere staatsecretaris en Senaatvoorzitter Anne-Marie Lizin (PS) werden de 10 Belgische para’s door het RPF van Paul Kagame omgebracht omdat het lastige getuigen waren.

En toen het later tot een assisenproces kwam beweerde de enige overlevende para die toevallig die dag een andere opdracht had gekregen dat hij zich niets meer herinnerde van die reis. Ondanks het meermaals aandringen van de rechter. Maar wie zorgde voor dat geheugenverlies?

Voor wijlen Anne-Marie Lizin (PS), gewezen voorzitter van de Senaat en staatssecretaris voor Europese Zaken, werden ze vermoord door de mannen van Kagame omdat ze lastige getuigen waren. Een verhaal dat ze nota bene deed op de parking van Rwanda House, de ambassade, in Brussel.

Anderen stellen dan weer dat vermoed wordt dat het RPF al voorheen een of meerdere raketten de hoofdstad had kunnen binnensmokkelen.

Een RPF waartegen het kleine reguliere Rwandese leger niet was opgewassen. Het was ook het startschot voor de massale afslachting van tegenstanders door de Interahamwe, voor een stuk door de regering gevormde milities, en delen van het leger. Flamme verwijst hierbij naar de sleutelrol van de toenmalige Amerikaanse president Bil Clinton.

En in tegenstelling tot wat bepaalde media schreven waren er in Rwanda ook heel veel gemengde huwelijken en tot 1990 waren die problemen Hutu versus Tutsi grotendeels verdwenen. Pas met de invallen vanaf 1990 van het RPF laaide dat weer op. Met catastrofale gevolgen.

Luis Moreno Ocampo

Wat Flamme – samen met andere onafhankelijke en kritische waarnemers – ook stelt is dat de RPF even schuldig was aan die slachtpartijen. Maar dat verhaal werd netjes uit de media gehouden. Het kwam in Arusha ook niet ter sprake. Evenzeer als de buitenlandse intriges. Het was in wezen een Frans-Amerikaanse oorlog.

De door de VS bepaalde regels voor de ‘rechtspraak’ in Arusha waren immers dat alleen misdaden begaan door Rwandezen in Rwanda ter sprake mochten komen. En dus bleven de VS, de Britten, de Fransen en de Oegandese president Yoweri Museveni netjes buiten schot.

Flamme is ook zeer kritisch voor de toenmalige Belgische regering van Jean-Luc Dehaene (CD&V) en minister van Buitenlandse Zaken Willy Claes (SPA). Voor hem heeft de plotse beslissing om na de moord op die para’s de Belgische soldaten terug te trekken die slachting mogelijk gemaakt. Claes werd nadien secretaris-generaal van de NAVO.

Maar voor die intriges en massamoorden was er amper persbelangstelling en komt er zeker geen herdenkingen zoals met Auschwitz. Gerechtigheid is voor wat men de internationale gemeenschap noemt een hol begrip.

7

De Rwandese dictator Paul Kagame. elke Rwandees die zich openlijk tegen hem keert, ook in het buitenland, riskeert zijn leven.

Het boek van Jean Flamme is een gevolg hiervan. Hij was de vervalsingen, leugens en manipulaties van de media kotsbeu. Hetzelfde met de zogenaamde rechtspraak in Arusha.

Bleek dat de Argentijn Luis Moreno Ocampo, procureur in Arusha, goede vriendjes was met Paul Kagame. Ook betaalde men getuigen voor hun verhaal en werden anderen onder druk gezet om van hen de gepaste versies van de zaak te krijgen.

En wee de advocaat die te kritisch werd. Plots werden dan onregelmatigheden in zijn onkostennota’s ontdekt of werd hem door de griffie de deur gewezen. Een griffie die oppermachtig bleek o.a. door het ontbreken van een balie die geschillen rond de advocatuur kon regelen.

Het was ook de griffie die in de praktijk aanduidde welke advocaat een specifieke verdachte kreeg aangewezen. Eens verdacht kwam men toe in Arusha en werd deze er zonder enige mogelijkheid tot contact met de buitenwereld onder druk gezet tot de betrokkene de advocaat aanduidde die de griffier wou. Het gevolg laat zich raden.

In wezen is dat soort manipulaties schering en inslag bij die internationale tribunalen. Zo veroordeelde men de Libiër Abdelbaset al Megrahi op basis van de getuigenis van een winkelier uit Malta die stelde dat de verdachte bij hem een bepaald toestel had gekocht dat gebruikt werd bij de aanslag op die Boeing van Pan American World Airlines.

Wat de verdediging echter niet wist is dat die man hiervoor van de VS enkele miljoenen dollar had gekregen naast ook een nieuwe identiteit. Pas jaren later kwam het uit toen hij al zeer zwaar ziek was.

Hij stierf in ‘vrijheid’ in de periode toen het Westen zijn vaderland vernielden en het overleverden aan allerlei jihadistische terreurgroepen. Mensenrechten!

Geweigerde getuigen

Recent verdedigde Jean Flamme in Brussel de Rwandees Fabiën Neretse die men beschuldigde van genocide. Een eerste keer dat iemand omwille van die beschuldiging voor een Belgische assisenrechtbank verscheen. Hij werd op 20 december vorig jaar om die reden veroordeeld tot 25 jaar cel.

Jean Flamme gaat ertegen in beroep bij het Hof van Cassatie. Jean Flamme: “Een aantal mensen in Rwanda die tegen mijn cliënt getuigden werden in Rwanda gefolterd”.

Erger is echter dat veel getuigen waaronder bijvoorbeeld journalist Peter Verlinden niet mochten getuigen en dit zonder dat men daarvoor een juridisch valabele reden gaf.

Ook is het zijn visie dat een veroordeling wegens genocide niet kan. “Het door België geratificeerde Statuut van Rome van 1999 stelt dat om te kunnen spreken van genocide er een vooraf opgemaakt plan moet zijn om een bepaalde bevolkingsgroep uit te roeien. En dat was er niet. Ook in Arusha heeft men dat moeten toegeven”, stelt hij nog.

manif3

Manifestatie voor de gebouwen van de EU in Brussel tegen de arrestatie en veroordeling van Victoire Ingabire die het gedurfd had deel te nemen aan de presidentsverkiezingen in Rwanda. Met Nederland dat dictator Kagame hielp bij die veroordeling. Feitelijk is het spandoek fout want sinds 1994 is er in Rwanda geen vrijheid van meningsuiting meer.

En Kagame? Die doet gewoon voort. Zo liet hij met actieve Nederlandse hulp de presidentskandidate Victoire Ingabire veroordelen en jarenlang opsluiten. Kagame haalde in het verleden bij presidentsverkiezingen dan ook gemakkelijk 99% der stemmen. 101% was vermoedelijk ook voor hem teveel.

Nog erger overkwam het de erg populaire Rwandese zanger Kizito Mihigo die het op zeker ogenblik aandurfde te vragen om ook de moordpartijen op de Hutu’s te laten herdenken naast die op de Tutsi’s. Hij vloog de gevangenis in, werd vrijgelaten en vorige maand snel weer gearresteerd.

Op 17 februari werd hij in zijn cel dood aangetroffen. Volgens een getuige ontbraken onder meer zijn ogen. Zelfmoord stelde de overheid. Kizito Mihigo zal zijn ‘zelfmoord’ waarschijnlijk dus niet hebben gezien.

Willy Van Damme

 

1) Jean Flamme, Rwanda 1994, de samenzwering van de machtigen, Van Halewyck, 2019, 272 pagina’s, 22 euro.

2) Interne keuken, Radio 1, 23 maart 2019. https://radio1.be/rwanda-1994

3) Filip Reyntjens, De Grote Afrikaanse Oorlog, Meulenhoff/Manteau, 2009, 364 pagina’s

Wie “ontvoerde” Kaoutar Fal?

Elf juli 2018 leek voor de 32-jarige Marokkaanse zakenvrouw en activiste Kaoutar Fal een mooie dag te worden. Na 42 dagen in België als een soort crimineel vastgezeten te hebben in een gesloten centrum voor illegalen was ze de dag ervoor op 10 juli na vier gerechtelijke procedures op bevel van het Brusselse hof van beroep vrijgelaten.

Wie en waarom

Iets na 12 uur verliet ze dan haar appartement aan de Brusselse Luxemburgplaats om zich wat verder naar het Europees parlement te begeven. Belangrijk want ze had een enkele afspraken waaronder met de voorzitter van dat parlement Antonio Tajani, haar eerste die ze kon realiseren sinds ze in België toekwam. En via vooral die instelling ging Kaoutar een serie activiteiten organiseren en contacten leggen. Als consulente belangrijk.

Ze was echter maar net met vrienden op weg naar de afspraken of twee mannen hielden haar tegen en eisten dat ze met hen meeging. “We vroegen naar hun identificatie en kregen die niet maar ze verplichten mij wel om in de auto te stappen. En zonder mijn  gezelschap”, stelt Kaoutar Fal. Wat Rezi en Moishe Friedman die haar vergezelden ook bevestigen in hun verklaringen aan de politie en bij hun klachten elders.

Een ontvoering, daar lijkt het toch goed op. Haar GSM stond ook plots buiten dienst. Maar door wie die ‘ontvoering’ gebeurde is nog steeds de vraag voor iedereen die dit dossier op een wat professionele wijze volgt. Wie wou verhinderen dat ze met mensen in het Europees parlement sprak? En vooral ook waarom? En die ‘wie’ dat lijkt wel de Staatsveiligheid te zijn. Wie anders?

Als een crimineel

Alles leek op 29 mei vorig jaar vlot te zullen gaan voor de Marokkaanse 32-jarige Kaoutar Fal toen ze in het Marokkaanse Casablanca het vliegtuig nam voor Charleroi. Voorzien van een op 14 oktober 2016 verkregen en voor 38 maanden geldig visum alsmede een set afspraken. En met een serie geplande ontmoetingen met vooral leden van het Europees parlement waaronder de voorzitter zag alles er rooskleurig uit voor deze dame met flinke ambities.

DSC_0802

Als we onze Staatsveiligheid moeten geloven dan is Kaoutar Fal een staatsgevaarlijke spion werkend voor de Marokkaanse spionagedienst, officieel toch vrienden van onze Staatsveiligheid. Wat voor een bepaalde pers de gelegenheid was om haar te omschrijven als de Marokkaanse Mata Hari.

Wat zij echter niet wist was dat men in alle stilte op 28 maart 2018 haar voor twee jaar geldend visum op vraag van de Staatsveiligheid stiekem had ingetrokken. Daarover had men op 15 maart een nota gemaakt. En alhoewel haar adres op de Belgische ambassade gekend was had niemand de moeite gedaan om haar daar van op de hoogte te stellen. Ze kwam trouwens midden mei nog op bezoek naar ons land.

Kaoutar Fal: “Het was een grote schok voor mij. Ik kom in vele landen en heb nog nooit problemen gehad. En plots werd ik zonder dat ik wist wat er aan de hand was opgesloten samen in een kamer met daarbij duidelijk ook criminelen. Dit van 23 uur tot de volgende dag 11 uur. Het was ook ramadan en ik had nog niet gegeten. Het heeft een ganse dag geduurd voor ik eindelijk kon eten. Bovendien had men ook mijn bagage, GSM en paspoort afgenomen.”

Op 30 mei wordt ze dan ook afgevoerd naar het transitcentrum Caricole in Steenokkerzeel waar men illegalen die men wil deporteren opsluit. Maar zonder paspoort of GSM. Uiteindelijk zal zij er in slagen om de Antwerpse rabbijn Moishe Friedman te contacteren. Die kende ze nog van de interreligieuze conferentie in het Europees Parlement van 7 maart 2017 welke ze mee hielp organiseren.

Bestuurlijke arrogantie

Die nam snel contact op met Kati Verstrepen, een Antwerps advocaat specialist in immigratieproblemen. Waarna de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen haar op 6 juni vrijlaat.

De beslissing van de Dienst Vreemdelingenzaken wordt omwille van een gebrek aan motivering geschorst. Maar wie dacht dat ze dan vrij zou zijn was fout. Ze wordt immers ondanks de rechtelijke beslissing terug in Caricole opgesloten. Men negeert gewoon het bevel van de rechtelijke macht.

IMG_1744

Moishe Friedman is een der vele anti-zionistische joodse religieuzen. Hij leeft nu in Antwerpen maar was in Wenen als rabbijn verbonden aan een antizionistische synagoge die ooit onder bedreiging van een pistool was overgenomen door Israëlische agenten. Ook in dit dossier van Kaoutar Fal is hij terug de luis in de pels, ditmaal van de Staatsveiligheid en de Dienst Vreemdelingenzaken.

Typerend voor de bestuurlijke arrogantie is dat de Dienst Vreemdelingenzaken tegen de rechtbank om haar weigering te staven gewoon stelde dat de Staatsveiligheid haar als een ‘gevaar voor de Belgische samenleving’ ziet. Zonder echter hiervoor zelfs maar enig bewijs te leveren of dat wel zo is. Nog geen nota van de Staatsveiligheid bracht men er naar voor. Vandaar hun mislukking.

Maar kijk, geen probleem want veel heeft men op die dienst niet nodig. Gewoon een papiertje van de Staatsveiligheid waarop staat dat deze haar ziet als een staatsgevaarlijk persoon. Een die werkt voor de Marokkaanse spionagedienst, vermoedelijk dan de DGED, de Direction générale des études, en contacten heeft met mensen van andere ‘offensieve spionagediensten’. Dit is voor die dienst voldoende. Een simpele door niets gestaafde bewering dus.

Zo stelt men in de media dat ze dus werkt voor de Marokkaanse DGED en in de rechtbank wordt dat dan wat vager het volgende:

“Selon la Sûreté de l’Etat, l’intéressée (Kaoutar Fal, nvdr) et ses organisations sont activement impliquées dans des activités de renseignement au profit du Maroc. elle est également en contact avec des personnes qui sont connues de la Sûreté de l’Etat pour leurs activités en faveur de services de renseignement étrangers offensifs.”

“Volgens de Veiligheid van de Staat is de betrokkene (Kaoutar Fal, nvdr.) en haar organisaties actief betrokken bij het verzamelen van inlichtingen ten voordele van Marokko. Bovendien staat zij eveneens in contact met personen die bij de Veiligheid van de Staat gekend zijn omwille van hun activiteiten ten voordele van offensieve buitenlandse inlichtingendiensten.”

Waar is het bewijs?

Allemaal straffe beweringen, maar waar is het bewijs? Nergens toch. Een overheidsdienst maakt een verklaring die voor de betrokkene erg bezwarend is maar levert zelfs nog niet eens de minste aanwijzing. Of hoe de rechtstaat hier professioneel de nek wordt omgewrongen.

Bovendien is dit een beslissing in eerste aanleg en is er in dit soort zaken in de praktijk echter niet eens een beroep met maar een minimum aan slaagkansen mogelijk. Zo blijkt dat de bewering van de Staatsveiligheid voor dit soort zaken dus niet eens kan betwist worden. De rechtstaat op haar kop. Advocaat Kati Verstrepen haakt dan ook af en ziet, beseffende dat beroep zinloos is, af van verdere gerechtelijke stappen.

Nog straffer is dat de Marokkaanse DGED en onze Staatsveiligheid al decennia sinds de komst van al die Marokkaanse gastarbeiders midden de jaren zestig van de vorige eeuw goed samenwerken. Het is een publiek geheim. Ook werd er vorig jaar op 11 juni tussen Marokko, Spanje, Frankrijk en België zelfs een nieuw samenwerkingsakkoord gesloten over o.m. de uitwisseling van gegevens rond terreur en immigratie.

Dat men dan met veel openbare herrie iemand die voor de DGED zou werken het land uitzet is dan ook minstens abnormaal te noemen. Als er tussen die diensten dan toch een probleem is dan regelt men dat ver weg van het publiek en in alle discretie. Geen pottenkijkers dus. Het gebeurde naar verluidt in het verleden wel rond de affaire Abdelkader Belliraj (1).

Woede natuurlijk bij Kaoutar Fal die samen met Moishe Friedman ieder een boze brief schrijven naar de advocate Kati Verstrepen en naar de stafhouder bij de Antwerpse balie. In haar verdediging stelt Kati Verstrepen dat voor haar de zaak haaks staat op wat een rechtstaat hoort te zijn.

Zo schrijft zij:

“Bij arrest van 6 juni wordt de schorsing van beide beslissingen (intrekking van visum en bevel tot verwijdering van het Belgisch grondgebied, nvdr.) bevolen. In een normale rechtsorde zou mevrouw op dat ogenblik toegang gekregen hebben tot het grondgebied. Evenwel niet in België, waar de dienst vreemdelingenzaken het personeel de opdracht geeft mevrouw niet vrij te laten omdat ze een nieuwe beslissing in voorbereiding hebben. Ondanks mijn aandringen tot bij de directie van de dienst vreemdelingenzaken blijft mevrouw opgesloten.

En dan komt er op 7 juni inderdaad een nieuwe beslissing van de Dienst Vreemdelingenzaken met ditmaal bijgesloten de enkele zinnen met uitleg van de Staatsveiligheid. Waarbij Kati Verstrepen aan de stafhouder schrijft:

“We leggen mevrouw Fal en de heer Friedman uit dat een nieuw verzoek tot schorsing bij de RvV (Raad voor Vreemdelingenbetwistingen, nvdr.) geen kans op slagen heeft…. Het gebrek aan respect van de uitvoerende macht voor de beslissingen van de rechterlijke macht zijn een kwalijke zaak. 

Een tweede poging ditmaal zonder advocaat mislukt dan ook. Wat echter wel lukt is dat de Kamer van Inbeschuldigingstelling op 10 juli haar vrijlating beveelt en die wordt merkwaardig genoeg door Vreemdelingenzaken nu aanvaard. Reden voor dit arrest is het onwettig vasthouden door die dienst nadat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen op 6 juli haar vrijlating beval.

1-cPjSl32S-BiP2KJx66pMXA

Gewapend met een volmacht van Kaoutar Fal lijkt Moishe Friedman de Staatsveiligheid stilaan op de knieën te krijgen.

Maar die vrijheid zal dus van korte duur zijn want de dag nadien zal ze in blijkbaar erg verdachte omstandigheden terug opgepakt worden en op 12 juli afgevoerd naar het gesloten transitcentrum 127bis in Steenokkerzeel waar ze opgesloten blijft tot ze dan maar uit eigen beweging en kwaad op 24 juli naar Marokko terugkeert.

Met blauw zwaailicht

Kaoutar Fal: “Ik verliet iets na 12 uur mijn appartement en plots stapten er twee heren op de Luxemburgplaats naar mij die stelden van de politie te zijn en eisten dat ik met hen meeging. Toen ik hun identificatiebewijzen vroeg wilden zij die echter niet geven. Desalniettemin namen ze mij toch mee en reden tegen hoge snelheid en met een blauw zwaailicht door de straten van Brussel. Donald Trump was die dag in Brussel maar ze hadden geen enkel probleem met de serie politiecontroles onderweg. Ze reden zelfs verboden rijrichtingen in en stopten uiteindelijk aan een soort garage waar ik tot ongeveer 18 uur werd vastgehouden.”

Gewezen Duits Europarlementslid Schwalba-Hoth die vlakbij was zag het zo: “Zij vroegen om haar paspoort en omdat zij geen paspoort had – dat was haar in Charleroi bij haar aankomst afgenomen en niet teruggegeven – zegden die twee ontvoerders dat men haar naar het politiebureau vlakbij de Grote Markt zou brengen. Maar daar wist men van niets. Ze was gewoon verdwenen en ontvoerd.”

Uiteindelijk leverden ze haar die avond dan af aan het hoofdbureau van de federale politie aan de Brusselse Koningsstraat 202A. “Ze eisten vooraf ook dat ik een papier zou tekenen maar dat weigerde ik. Ook moest ik mij geheel uitkleden en kreeg ik de boeien om. Een grove schande”, zegt Kaoutar Fal.

Het was blijkbaar die dag ook al te laat om haar nog in Steenokkerzeel af te zetten. Voor Moishe Friedman en zijn dochter Rezi een schokkende ervaring. Rezi belde echter snel naar de noodcentrale 101 om de zaak aan de politie te rapporteren. En ze namen dat gesprek ook op.

Uit het daaropvolgende meer dan 17 minuten durende gesprek blijkt duidelijk dat die politiediensten in Brussel niets af wisten van het incident. Die nam de zaak ook duidelijk heel serieus. Opvallend is de 26 seconden stilte tijdens het gesprek nadat de man van de 101 eerst de persoonsgegevens van Kaoutar Fal vroeg en kreeg. Waarna deze minuten later stelde dat de politie er al mee bezig is en eindigend met te stellen dat een patrouille reeds begonnen was met de speurtocht naar Kaoutar.

De 101 heeft immers de beschikking over continu bijgewerkte data waarin alle incidenten vermeld staan waar de politie die dag bij betrokken is. Data die hij, zo lijkt het toch, gedurende die secondelange stilte raadpleegde. En inderdaad terwijl men bij de 101 de gegevens binnenkrijgt wordt ook al de dichtstbij zijnde politiepatrouille opgeroepen. Zeker in het geval van erge feiten zoals een mogelijke kidnapping.

Mme FAL EU Parliament conference

Kaoutar Fal organiseerde met anderen op 7 maart 2017 een conferentie in het Europees parlement over interreligieuze samenwerking en de problemen met Islamitisch geïnspireerde terreur en de islamofobie. Van 22 tot 24 november dat jaar was er nog een eveneens mee door haar georganiseerde African Medias Day. De Nederlandse christen Bert De Ruiter van de European Evangelical Alliance en de Brusselse politicus Faoud Ahidar (SPA), ondervoorzitter van het Brusselse gewestparlement, waren beiden zeer tevreden over die conferenties en hielden een goede indruk over aan Kaoutar Fal.

Een topman van de politie met jarenlange Brusselse ervaring: “Niet alle politieoperaties staan in die data van de noodcentrale maar dat zijn dan geheime operaties zoals bij zwaar banditisme en terreur waarbij onze mensen als regel ook een bivakmuts dragen.” En dat was hier niet het geval. Een der vermeende politiemensen was perfect herkenbaar.

Kaoutar Fal: ‘’Voor mij was dit allemaal als een soort nare droom, een nachtmerrie. Maar ik ben gescheiden en heb twee kleine kinderen van 6 en 8 jaar waar ik alleen voor moet zorgen. Ondertussen was ook mijn vader gestorven. Bovendien leverde dit mij gezien wat bepaalde media over mij schreven een grote reputatieschade op. Ik ga het hierbij dan ook niet laten. Hun beweringen zijn nergens op gebaseerd en door niets bewezen. Er was in Caricole een gesprek met een dame genaamd Julie die het vooral had over mijn contacten in het Europees parlement en zij leek niet te appreciëren dat ik daar contacten had. Ik hou mij trouwens ook zelfs niet eens bezig met politiek.”

De moddergooiers

En dat er sprake is van reputatieschade is duidelijk voor wie op het internet naar het verhaal zoekt. Vooral de klassieke problemen van het Marokkaanse beleid, zoals rond de Berbers – met de nationalistisch activist Adra Ghedu – en de voormalige Spaanse Sahara tonen zich hier. Ook Michael Freilich van Joods Actueel, een gezworen vijand van Moishe Friedman, laat zich hier kennen als een volleerde moddergooier.

De familie van Kaoutar Fal is origineel afkomstig van de streek rond Dakhla in de vroegere Spaanse Sahara die nu deels wordt bezet door Mauritanië en Marokko. En zij steunt de Marokkaanse visie op deze kwestie geheel. De naam Fal is trouwens typerend voor de regio. Zo was er de van 2005 tot 2007 regerende Mauritaanse president Ely Ould Mohammed Fal (alternatief Vall) met wiens familie ze contacten heeft.

Het gebied wordt sinds de Spaanse terugtrekking in 1975 opgeëist door een lokale verzetsbeweging het Polisario die de steun heeft van Algerije, aartsvijand van Marokko, en welke opereert vanuit vluchtelingenkampen in het Algerijnse Tindouf. Zonder veel succes echter.

Kris Peeters en Rezi Friedman - Verkiezingspamflet

Kris Peeters (CD&V) wou een joodse stem op zijn lijst voor de lokale verkiezingen van oktober 2018. Het werd geen groot succes. Maar voldoende voor Freilich om een extra pak modder boven te halen. 

In die pershetze speelde ook nog een ander zuiver Antwerps probleem mee. De feiten deden zich immers voor in de aanloop naar de Antwerpse gemeenteraadsverkiezingen waar Kris Peeters namens CD&V de strijd aanging met burgemeester Bart De Wever van de N-VA. En die strijd was in decennia niet meer zo hard en vuil geweest. Waarbij de N-VA direct of via bevriende kanalen zoals Doorbraak haar tegenstanders criminele feiten verweet.

En een van die gemediatiseerde kandidaten bij CD&V was juist Rezi Friedman die voorheen op de Karel de Grote Hogeschool afgestudeerde dochter van Moishe. Waar ze trouwens als uitmuntend student speciaal werd gelauwerd..

Michael Freilich 

En dus werd ook zij, naast haar vader Moishe de schietschijf van Michael Freilich, man van het invloedrijke Joods Actueel en toen duidelijk reeds een goede vriend van Bart De Wever en de N-VA. Sindsdien liet ook hij alle maskers vallen en is hij nu kandidaat voor die partij voor de federale parlementsverkiezingen van 26 mei. Alle voorhanden zijnde modder over Moishe en Rezi was er dan ook zeer welkom.

Vooral de Nederlandse Berbernationalist Adra Ghedu blonk hier uit. Zonder enig bewijs of bronvermelding maakte hij haar verdacht en deed beweringen die gezien het totaal ontbreken van welk bewijs of bronvermelding ook alleen als lasterlijk kunnen gezien worden.

Zo beweerde hij dat Kaoutar Fal rijkelijk met geld gooide, dit niet kon verklaren en alles cash deed wat dan ongetwijfeld verwees naar duistere geheime inkomsten en dus richting die Marokkaanse veiligheidsdienst.(2)

Verder beweerde Ghedu – die onbereikbaar bleek – ook zonder gêne dat Moishe Friedman en Kaoutar minnaars waren. Wat dan als het ware likkebaardend werd overgenomen door Freilich. Waarbij Freilich er de lezers attent op maakte dat Kaoutar voor haar rechtszaken het Antwerpse adres van Moishe Friedman gebruikte waar ook Rezi woonde.

Man ontvoering Kaoutar Fal - 1 - censored

Een van de mogelijke ontvoerders samen met Rezi Friedman (rechts) en Kaoutar Fal, midden. Wie is deze man? Vader en dochter Friedman en Kaoutar Fal noemen hem als een van de ontvoerders.

De teneur van Freilich was: Weet Kris Peeters wel dat zijn kandidate gelieerd is aan de Marokkaanse spionagedienst? (3) Dit nadat zijn vriend De Wever Kris Peeters vooraf ook al linkte aan de Antwerpse drugshandel.

Het op de nieuwswebsite van Medium en het internetblad voor Berberse nationalisten Amazigh Times verschenen verhaal van Ghedu werd dan ook gretig overgenomen, tot zelfs in het Spaans. Waarbij sommigen er nog een flinke schep bovenop deden. Zo is er het Russische Pravda (4) die stelde dat ‘journalist’ Moishe Friedman ging zorgen dat ze de Belgische nationaliteit zou krijgen door met haar te huwen. Zot, zotter, zotst.

En uiteraard hoefde men niet te twijfelen, dit was een spion en het verhaal van haar en vader en dochter Friedman dat ze onschuldig is en ontvoerd werd was een leugen, pure fantasie. Volgens Freilich had de politieman op de dienst 101 tegen Lea Rosenzweig, de moeder van Rezi, (hij stelde verkeerdelijk dat het de moeder was die naar die dienst belde) gezegd dat het de politie was die Kaoutar had meegenomen.

Er bestaat dus echter een kopie van dat gesprek en daaruit blijkt dat dit gelogen is. Met andere woorden, niet Moishe Friedman is een fantast of een leugenaar maar Michael Freilich. Wat natuurlijk geen enkele verbazing wekt.

HET geheim

 

Kaoutar Fal mag dan misschien wel uit België vertrokken zijn. Het probleem is echter daarmee helemaal niet van de baan. Integendeel zo lijkt het. Zo legde men in de zaak een klacht neer bij de Brusselse onderzoeksrechter en bij het Comité I. Dit laatste moet in opdracht van het parlement toezien op onze veiligheidsdiensten en publiceert elk jaar een rapport over de werking van die diensten.

Ook werd recent een klacht neergelegd bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg. Dit wegens de behandeling die ze hier kreeg vanwege de Belgische Staatsveiligheid en de Dienst Vreemdelingenzaken.

naamloos

Michael Freilich man van Joods Actueel en een fanatiek verdediger van de zionistische zaak, ook in zijn meer agressieve vorm. Hij is dan ook een aartsvijand van iemand als Moishe Friedman die hij al jaren met modder poogt te bedelven.

Ook werd in het kader van de wet op de openbaarheid van het bestuur inzage gevraagd in de documenten die in deze zaak gemaakt zijn door de Dienst Vreemdelingenzaken, de politie en de Staatsveiligheid. En uit de eerste verkregen politiedocumenten lijkt duidelijk dat die ‘ontvoering’ niet het werk was van de politie. Bij de Staatsveiligheid reageerde de huidige baas Jaak Raes al ronduit negatief en weigerde inzage in wat dan ook.

Zo schrijft Jaak Raes, administrateur-generaal van de Staatsveiligheid in zijn reactie op 7 december:

“Gelet op het specifieke karakter van een inlichtingendienst, is de werking van de Veiligheid van de Staat per definitie geheim. De bekendmaking van documenten van deze dienst kan de modus operandi en lopende onderzoeken aan het licht brengen en als dusdanig een gevaar opleveren voor de personen die samenwerken met de dienst of voor de relaties met buitenlandse inlichtingendiensten.”

Het komt er dus op neer dat Jaak Raes stelt dat alle informatie over Kaoutar Fal geheim is en er dus ook niets over kan vrijgegeven worden. Het is botsen tegen een muur van geheimhouding zonder dat je je kunt verweren. Maar nochtans heeft de Raad van State in een gelijkaardige zaak (5) op 7 juni 2004 de Staatsveiligheid wel bevolen informatie over een bepaalde persoon vrij te geven.

Achteraf bleek in dit dossier van de eveneens ‘staatsgevaarlijke’ L.L. niets te zitten aldus twee bij dit dossier betrokken personen. Het bleek in wezen een lege doos te zijn. ‘De dame werkt nu nog steeds gewoon als tolk op de strafrechtbank in Antwerpen’; stelt in kenner van dit verhaal.

Ook in deze zaak lijkt de Staatsveiligheid aan het kortste eind te trekken. In haar advies van 14 januari wijst de Commissie voor de Toegang tot en het Hergebruik van Bestuursdocumenten de Staatsveiligheid terug. Zich daarbij baserend op dat arrest van de Raad van State, rechtspleging van het Grondwettelijk Hof en haar eerdere adviezen. Waarbij men de stellingen van de twee partijen grondig onderzocht heeft.

Zo stelt de Commissie:

“Op grond hiervan, de rechtspraak van de Raad van State en haar eigen adviespraktijk is de Commissie van oordeel dat de Veiligheid van de Staat in ernstige wijze tekortschiet in de verantwoording van haar eigen wetgeving om toegang te geven tot de gevraagde bestuursdocumenten.”

Met andere woorden: Jaak Raes en zijn Staatsveiligheid hebben zo te zien een ernstig probleem. Het hoeft weinig te betwijfelen dat in geval Jaak Raes blijft weigeren inzage te geven in dit dossier hij zich voor de Raad van State zal moeten verantwoorden.

De blunderbrigade

Maar dat is niet enige verhaal van een Staatsveiligheid die al lang de trappen kwijt lijkt. Zo is er ook het verhaal van de zangeres Soetkin Collier die op 24 mei 2003 met de groep Urban Trad België moest gaan vertegenwoordigen op het Euro Songfestival in de Letse hoofdstad Riga.

Ook zij was volgens de Staatsveiligheid staatsgevaarlijk en behoorde tot het pikzwarte clubje rond NSV en VNJ, groepen die zich situeren in kringen rond het Vlaams Belang. De via de politiek en de media verspreidde hetze maakte het haar als gevolg daarvan onmogelijk om naar Riga te gaan. Een beroepsverbod dus.

Achteraf bleek dat zij uit zo’n milieu afkomstig is en jaren voorheen lid was geweest van die organisaties. Maar dat was vele jaren geleden en ze had er ook duidelijk mee gebroken. Het was een gevolg van de vroegere invloed van haar ouders.

Simpel onderzoek toonde dit zo aan. Het Comité I gaf de Staatsveiligheid nadien dan ook publiek een flinke uitbrander. De schade bleef echter! Is het dossier rond Kaoutar Fal ook zo een affaire? De indruk is er.

Soetkin Collier - 3

Soetkin Collier ging met de folkgroep Urban Trad normaal in 2003 naar het Eurosongfestival in Riga, Letland. Maar onze Staatsveiligheid noemde haar staatsgevaarlijk en via de politiek en media organiseerde men een hetze tegen haar. Zij kon een streep trekken door Riga. Naderhand bleek het dossier louter gebaseerd op wat zij als kind had gedaan, kind van ouders met een zwart verleden. Of de blunderbrigade aan het werk. Met Soetkin Baptist gaat het muzikaal sindsdien wel goed

Een ander verhaal rond die blunderbrigade deed zich in september 2016 voor toen de Chinese State Grid, het overheidsbedrijf dat het Chinese elektriciteitsnet beheert, 930 miljoen euro in Eandis Assets, de Belgische energieverdeler, wou investeren. “Kon niet want gevaarlijk”, stelde onze blunderboys want ze gingen zo die technologie van Eandis stelen.

“Complete onzin. Wij hebben niet eens eigen technologie want we kopen die elders bij bedrijven als General Electric. Het was wat idiotie bijeen geschreven op een simpel A4’tje. We hebben dat politiek kunnen oplossen maar de VREG heeft dat achteraf dan bewust zitten saboteren. Iemand had daar namelijk nog een rekening met ons openstaan en wou die nu vereffenen”, aldus een insider.

In kringen van het Europees parlement reageerden sommigen dan ook woedend over wat Kaoutar Fal overkwam. Waarbij Jürgen Kluten vroeger parlementslid voor Die Linke en nu lobbyist voor allerlei verenigingen zich de vraag stelt of voormalig staatssecretaris voor Immegratie Theo Francken (N-VA) hier achter zit. “Wou hij een kritische stem het zwijgen opleggen”, denk hij. Iets waarvoor tot heden echter geen aanwijzingen zijn.

Ook het Forum for Religious Freedom Europe reageerde boos en schreef een brief hierover aan onze minister van Justitie Koen Geens. (7) De Staatsveiligheid ressorteert immers onder de minister van Justitie.

De zaak van Kaoutar Fal is dan ook verre van voorbij. Zo ondervroeg het Marokkaanse parlementslid Amina Talbi (Union socialiste des forces populaire) Nasser Bourita, de minister van Buitenlandse Zaken, over de zaak in het Marokkaanse parlement. Echter zonder dat er een antwoord op kwam. Ook lijkt de lokale pers de zaak eindelijk op te pakk en is er een televisiedebat over de zaak komende. .

Een der vragen in dit dossier is hoe die overdracht van Kaoutar op 11 juli ‘s avonds aan de federale politie op 11 juli gebeurde. Bestaat hierover een document? Zo te zien niet en ook niet van de overdracht de dag nadien aan Steenokkerzeel. Het wordt afwachten wat het onderzoek verder gaat opleveren. Of wordt het allemaal een begrafenisoperatie zoals wel nog meer gebeurde?

Moishe Friedman heeft zich deze zaak aangetrokken en die lijkt, evenals Kaoutar Fal, niet de gewoonte te hebben zomaar op te geven. Een zeer belangrijke vraag is ook in hoeverre onze Staatsveiligheid hier zo de werking van het Europees parlement saboteert. En dat is eveneens erg belangrijk.

Willy Van Damme

1) Abdelkader Belliraj was een informant van onze staatsveiligheid en actief spion voor de Mossad. Hij had daarbij in de zomer van 2001 minstens een privé gesprek met Bin Laden Hij werd in Marokko aangehouden toen hij bezig was met het oprichten van een salafistische terreurgroep waarvoor hij de wapens ging leveren. Hij kreeg levenslang. Zie: Georges Timmerman, ‘Het geheim van Belliraj’, Houtekiet, 2011.

2) Amazigh Times, 9 juli 2018, Adra Ghedu, “Marokkaanse vrouw gearresteerd op Belgische vliegveld op verdenking van spionage”, https://amazightimes.nl/marokkaanse-vrouw-gearresteerd-op-belgische-vliegveld-op-verdenking-van-spionage/

3) Joods Actueel: 13 september 2018, ‘Staatsveiligheid zet ‘minnares’ van Moshe Aryeh Friedman het land uit voor spionage’, https://joodsactueel.be/2018/09/13/staatsveiligheid-zet-minnares-van-moshe-aryeh-friedman-het-land-uit-voor-spionage/.  13 september 2018, ‘Indringende vragen over banden CD&V kandidate met buitenlandse spionagedienst’,  https://joodsactueel.be/2018/09/13/indringende-vragen-over-banden-cdv-kandidate-met-buitenlandse-spionagedienst/

4) Pravda, 15 augustus 2018, ‘Kaoutar Fal: A Spy/ Lobbyist on Western Sahara, Belguim, and the European Parliament!’, http://www.pravdareport.com/world/africa/15-08-2018/141405-kaoutar_fal-0/

5) Arrest van de Raad van State 132.072, L.L. tegen de Staatsveiligheid, 7 juni 2004. De dame kreeg van de Staatsveiligheid geen veiligheidspasje dat ze om beroepsreden als beëdigd tolk op de rechtbank nodig had.

6) VRT, 8 mei 2018, Alexander Verstraete, ‘Van Barbara Dex tot Nicole en Hugo: deze 8 Belgische Songfestivaliconen vieren een jubileum in 2018’, https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2018/04/27/songfestival-belgische-jubilea/

7) Europa.blog, 18 juli 2018, Belgium: ‘A questionable Arrest of a Moroccan Woman-Activist’. Ook stellen in de brief aan Koen Geens dat ze werd meegenomen door personen die zich niet identificeerden. https://europa.blog/belgium-a-questionable-arrst-of-a-moroccan-woman-activist/

Van Manchester naar Tripoli–J’ accuse

Voor de zoveelste maal sloegen salafistische terreurgroepen toe in Europa. De in het Verenigd Koninkrijk geboren 22-jarige Salman Abedi pleegde dinsdag een zelfmoordaanslag op de met kinderen en jongeren gevulde Manchester Arena. Het resultaat: 22 doden, waaronder een kind van 8 jaar, en tientallen gewonden.

Gelijktijdig pleegden andere gelijkaardige terroristen dinsdag en woensdag een aanslag in de Indonesische hoofdstad Jakarta en viel een aan ISIS gelieerde terreurgroep Marawi, een provinciehoofdstad op het Filipijnse eiland Mindanao, aan goed voor meer dan 200.000 inwoners.

En dan waren er diezelfde dag bomaanslagen in de Syrische stad Homs en in een voorstad van Damascus. Alsmede een in Mogadishu, hoofdstad van Somalië. En uiteraard is dit maar een kleine greep uit de vele terreuraanvallen die de voorbije drie dagen gepleegd werden door groepen verbonden aan dit islamitische fascisme.

Men wist wat hij deed

En wat blijkt nu? Salman Abedi komt uit een gezin dat zacht uitgedrukt ruikt naar het salafisme. Zijn vader Ramadan Abedi ontvluchtte naar Manchester het Libië van Kadhaffi want hij was zo te zien een salafist. Men beschuldigde hem trouwens van lidmaatschap van de Islamitische Strijdgroep, de lokale afdeling van al Qaeda.

En deze link met het salafisme blijkt eveneens uit zijn huidige functie. Hij is namelijk het administratief hoofd van de Centrale Veiligheidsdienst in de hoofdstad Tripoli. En dat is een salafistisch nest. Wat gezien zijn functie ook betekent dat vader Abedi voor de Britten een gekende figuur was.

Manchester-Arena-incident

De steun van het Westen voor salafistische terreurgroepen in de wereld veroorzaakte in Manchester 22 doden, vooral jongeren en kinderen.

Ook de twee andere broers blijken zo te horen uit het zelfde extremistische en gewelddadige hout gesneden. Met andere woorden: Het Westen bracht hen en hun salafistische vrienden in Libië aan de macht en krijgt in Manchester en elders nu de gepeperde rekening aangeboden.

Bovendien blijkt nu uit een verklaring van de Franse minister van Binnenlandse Zaken Gerard Collomb dat de Franse veiligheidsdiensten hem kenden en wisten van zijn sympathie voor ISIS en zijn reisjes naar Libië en Syrië. Wat sterk doet vermoeden dat ook de Britten daar weet van hadden. Want die spionagediensten stellen toch dat ze rond deze kwestie innig samenwerken.

Amerikaanse veiligheidsdiensten

En uit een verhaal vandaag in de Londense krant The Times (1) blijkt dat de Britse veiligheidsdiensten al vijf jaar terug door meerdere personen gewaarschuwde waren over zijn liefde voor gewelddadig extremisme.

En die krant maakt, samen met o.m. het persbureau Reuters, melding van een zware ruzie over de zaak met de Amerikaanse veiligheidsdiensten. Volgens Londen lekten zij allerlei details en foto’s over de zaak aan The New York Times – de lieveling van de CIA – wat het onderzoek zwaar hypothekeerde.

Salman Abedi, Terreuraanslag Manchester Arena

Salman Abedi kreeg thuis het salafisme met de paplepel opgediend. Al vijf jaar terug waarschuwden mensen de Britse veiligheidsdiensten voor zijn liefde voor salafistisch geweld. En de Britse regering liet gewoon betijen. Wat is er nodig om binnen de Britse regering en veiligheidsdiensten koppen te doen rollen? Ach, de slachtoffers zijn toch maar gewone lieden.

De Britse premier Theresa May, die vandaag Donald Trump in Brussel ontmoet, ging naar eigen zeggen de zaak met hem ook bespreken. Waarom die lekken? Wou men mensen de tijd geven om zich in veiligheid te brengen? Waarschijnlijk.

Moet men dan verbaasd zijn dat velen die wat dieper in dit dossier kijken – en wakkere burgers moeten dat doen – het idee krijgen dat alles gewoon opgezet spel is. Dat onze veiligheidsdiensten hem gewoon zijn gang lieten gaan. Welke andere conclusie moet men dan misschien trekken? Of is het algehele incompetentie? Moeilijk te geloven.

Bovendien is het een feit dat het Westen door president Moeammar Kadhaffi te laten vermoorden ze ginds uitschot van de ergste soort aan de macht brachten. Dat ze massamoord pleegden en een relatief goed bestuurde natie vernielden. En bovendien de stroom veelal economische vluchtelingen uit Afrika zo hielpen aanzwengelen.

Woordvoerders van al Qaeda

Maar wat moet een simpele burger denken als we zien dat Reem Maghribi, de echtgenote van Jorn De Cock, de man die voor de krant De Standaard de Libische oorlog versloeg, vanuit Qatar, toch een financier van al Qaeda, die salafistische revolte via het internet aanwakkerde.

Met andere woorden: De Standaard en met uitbreiding de rest van onze media, steunden voluit dit gespuis, dit crapuul. Hun zoveelste stortvloed van tranen naar aanleiding van die slachtpartij in Manchester is dan ook om kostmisselijk van te worden. Hun gedrag is gewoon wraakroepend.

Ramadan Abedi - Terreuraanslag in Manchester

Vader Ramadan Hashemi, man van de Libische tak van al Qaeda. Eerst ontkende hij dat zijn zoon dat zou gedaan hebben want hij is, zegde vader, een tegenstander van geweld. Gans de zaak toont nogmaals de innige samenwerking van het Westen met al Qaeda.

Wanneer worden die heren en dames die zich journalist noemen ter verantwoording geroepen? En wanneer worden de politici zoals een Nicolas Sarkozy, Barack Obama en hier Yves Leterme, Di Rupo en Charles Michel op hun daden afgerekend? Zij hebben wel niet die bom geplaatst in die Manchester Arena – het zijn heren en dames met standing – maar hebben het door hun beleid mogelijk gemaakt.

Zij zijn dan ook in wezen even schuldig als die extremist die zich daar opblies. Toen ons parlement over Libië die fatale beslissing nam om mee te bombarderen heeft geen enkele fractieleider in het federaal parlement daar enig bezwaar over geuit. Iedereen wou zo snel mogelijk en blind een dubieus figuur als Nicolas Sarkozy achterna lopen.

Politieke nullen

Geen enkele van de vele politici in dat parlement vroeg wat onze ambassadeur – die tegen was – daarover dacht. Neen, zij hadden de verhalen van Jorn De Cock gelezen en dat was voldoende. En tot heden heeft niemand zich hiervoor publiek verontschuldigd. Grof gewoon. Moeten we dan verschieten dat mensen neerkijken op de politiek?

Van Groen tot het Vlaams Belang allemaal trapten ze in de leugens van o.a. een Jorn De Cock over een massamoord die dreigde in de stad Benghazi en die moest gestopt worden. Wat echter in wezen vooral een door de Fransen georkestreerde opstand van de Libische Islamitische Strijdgroep (al Qaeda) en de Moslimbroeders was, werd in onze kranten voorgesteld als een gigantische volksopstand. Een leugen die men nadien nog eens overdeed in Syrië.

Hashem Abedi, broer terreuraanslag Manchester Arena, 23 mei 2017

Ook de eveneens gearresteerde broer Hashem Abedi is een man van het geweld zoals blijkt uit deze foto. Hij en zijn vader zijn gevangen gezet in Libië. Vermoedelijk pure schijn om zo de reputatie van die salafistische regering die Tripoli beheerst wat op te poetsen.

Neen, Salman Abedi was een massamoordenaar maar hij kon dit maar doen dankzij de steun van westerse regeringen die alleen met woorden strijd voeren tegen die salafistische terreur.

Uiteindelijk geniet de Moslimbroederschap in het Verenigd Koninkrijk toch de steun van de Britse regering. Om van het recente meer dan wansmakelijk vertoon van de Amerikaanse president Donald Trump in Saoedi-Arabië, met Qatar de financier van die terreur, maar te zwijgen. Zelden zo’n grote komedie gezien.

Willy Van Damme

1) The Times, 25 mei 2017, Fiona Hamilton e.a., ‘MI5 was warned about bomber Salman Abedi’s support of Islamists’.https://www.thetimes.co.uk/edition/news/mi5-was-warned-about-bomber-salman-abedi-s-support-of-islamists-6nrmtkmbk.

NASCHRIFT:

De Nederlandse journalist Harald Doornbos ontdekte een posting van vader Ramadan Abedi uit 2013 waarin hij zijn steun toezegde al Jabhat al Nusra, de Syrische tak van al Qaeda. Zie de berichten van Doornbos op twitter.

John McCain en Abdel Hakim Belhaj, oprichter van de Libische Islamitische Strijdersgroep, al Qaeda

De Amerikaanse republikeinse senator John McCain – een gewezen presidentskandidaat en een zeer invloedrijk senator – hier op de foto broederlijk samen met Abdul Hakim Belhaj, stichter van de Libische Islamitische Strijdersgroep (LIS), officieel de lokale afdeling van al Qaeda. Maar over die publieke samenwerking tussen al Qaeda en figuren als een John McCain geen woord in de Amerikaanse media en de toppolitiek in Washington. Deze LIS is volgens de Amerikaanse regering al veel jaren officieel een terreurgroep en dus is samenwerking correctioneel strafbaar.

Het zou ook interessant zijn om te weten op welke juridische gronden men vader Ramadan en zijn in Libië verblijvende zoon juist arresteerde. Was een gewon telefoontje vanuit Londen van MI6 genoeg? En dan is er de volgende vraag: Wie is baas in Tripoli?

Libië en Frankrijk–Nieuw document

Het verhaal over de rol van de vorige Franse president Nicolas Sarkozy bij het omverwerpen van de Libische regering van Moeammar Kadhaffi lokte een speciale reactie uit van een van de lezers van deze blog, namelijk Mercury Traveller.

Geen vervalsing

Mercury Traveller is de schuilnaam voor een Belgisch zakenman die op het ogenblik dat de opstand in Libië uitbrak er aanwezig was. Een land waar hij zeer goede contacten had, tot bij Kadhaffi zelf. Zijn woede en verbazing over wat daar in die maanden van 2011 gebeurde is nog steeds even groot als toen in de lentedagen van 2011.

Mercury Traveller: “Ik heb toen een document in handen gekregen dat ik tot heden voor mij zelf bewaarde. Ik vreesde immers dat het wel eens een vervalsing zou kunnen zijn en wou er daarom niet publiek mee naar buiten komen. De onthullingen in de VS komende van de CIA tonen echter aan dat dit document correct is. Wat voldoende reden is om het nu toch bekend te maken.”

Speciaal document - Bernard-Henri Levy - 35% voor Franse groep Total

Dit document bewijst dat de CIA-nota’s van Hillary Clinton over de Fransen en Libië kloppen.

Het document betreft een belofte daterende van 4 maart 2011 van de voorlopige regering van de opstandelingen Mustafa Abdoel Jalil en generaal Abdoel Fatah Younis om de Fransen 35% van de nationale oliemarkt te gunnen. Het is alleen door die opstandelingen getekend en – opvallend – door geen Franse tegenpartij.

Bernard-Henri Levy

Wie het voor de Fransen onderhandelde is dan ook niet 100% duidelijk. Geweten is echter dat de CIA hier met de vinger wijst naar de Frans-Joodse filosoof en journalist Bernard-Henri Levy die blijkens de getuigenis van Mercury Traveller toen die dag een gesprek had met die opstandelingen.

Mercury Traveller: “Bernard-Henri Levy liep daar op dat ogenblik in het hotel in Benghazi rond als zijnde een journalist die de rebellen ging interviewen. Hij vroeg trouwens aan de er aanwezige bedrijfsleiders of iemand wou meegaan. Maar daar hadden die toch weinig zin in.” Die ‘regering’ was immers pas enkele dagen oud en stelde dus feitelijk niets voor.

Op 10 maart 2011, dus zes dagen na het ondertekenen van dit document, erkende de Franse regering van Nicolas Sarkozy die rebellenraad als de enige wettige Libische regering. Wat wijst op een deal tussen Parijs en die toen in Benghazi verscholen zittende rebellen.Volgens de nota’s van Hillary Clinton hadden de Fransen eind februari aan hen die belofte van een erkenning gedaan. Maar eerst dienden zij dit document te tekenen.

Total

Mercury Traveller: “Toen het document in Tripoli uitlekte vroeg de regering van Kadhaffi uitleg aan Parijs over die deal. Parijs echter beweerde bij hoog en bij laag dat het een vervalsing was komende van de regering van Kadhaffi zelf.” Toen het verhaal in de VS nu deze maand publiek raakte weigerde men in Parijs gewoon elke commentaar.

Bernard Henri Levy - 5

Journalist? Filosoof? Neen affairist Bernard-Henri Levy. Nu Libië mede dankzij hem in handen gevallen is van allerlei jihadisten zwijgt hij.

Mercury Traveller: “Onder de in Tripoli aanwezige andere oliemaatschappijen was er natuurlijk grote opschudding. Zij beschuldigden Total van ongehoorde politieke manipulaties, stellende dat zij dat nooit zouden doen. Onzin natuurlijk.”

Mercury Traveller: “Het blijft een grote schande en dwaasheid wat toen gebeurde. Men heeft een land waar gratis onderwijs, huisvesting en gezondheidszorg was compleet kapot gekregen. Het zit nu in handen van allerlei salafisten die dan niet alleen de buurlanden en de regio terroriseren maar ook Europa, incluis Frankrijk. Ik dacht toen dat men in Europa en het westen gewoon gek was geworden.”

Mercury Traveller: “Ik maakte er nadien een rapport over en verstuurde dat naar alle Franse en Belgische parlementsleden. In Frankrijk was er alleen een protest in het parlement van een dame van de Franse KP. In België reageerde niemand. Alleen Bruno Valkeniers van het Vlaams Belang excuseerde zich nadien, zeggende dat hij dat toen niet wist en anders wel kritiek zou hebben gegeven.”

De westerse media

Mercury Traveller: “Vooral de wijze waarop de westerse pers dit beschreef tart elke verbeelding. De opstand werd buiten elke proportie gewoon opgeblazen alsof het ganse land in opstand was. Zo betrof de eerste manifestatie in Benghazi amper 50 man die wat stenen gooiden naar een zich vlug uit de voeten makende politiewagen. De dag nadien kwamen dan een 100 bewapende kerels naar een wapenopslagplaats, doden de ongewapende bewakers en de opstand kon beginnen.”

Nicolas Sarkozy - 5

De affaire rond Libië zou Nicolas Sarkozy politiek kunnen vernielen maar zowat iedereen in Frankrijk lijkt te zwijgen. Merkwaardig.

Het gevolg is dat Frankrijk en Europa met een oncontroleerbare toestroom van vele honderdduizenden vluchtelingen zitten, een snel toenemend aantal terreuraanslagen komende van diezelfde heren die Sarkozy in Libië en Syrië steunde en 0 contracten voor de Franse bedrijven.

De westerse politiek tegenover het Midden-Oosten en de vermeende ‘oorlog tegen de terreur’ is dan ook de grootste flop en ramp uit de geschiedenis van de westerse alliantie. Hoeveel aanslagen moeten er nog gebeuren voor die hiervoor verantwoordelijke politici en journalisten hun fouten erkennen en er de gepaste conclusies uit trekken?

Tot men men de passagiers van een Thalys echt uitroeit? Het geluk zal immers niet blijven duren. Wees er zeker van.

Willy Van Damme

Libië–Felicitaties voor De Standaard

Met dit wens ik jullie te feliciteren met de vandaag door de krant beschreven verovering van de internationale luchthaven van de Libische hoofdstad Tripoli door een verzameling salafistische jihadisten.

Ik doe dit in de wetenschap hoe jullie correspondent Jorn De Cock en zijn echtgenote op hun wijze hieraan hard meewerkten en ook in de mate van het mogelijke uw krant hielp bij dit toch zo mooi project. Naar ik elders las zouden ze ook de hoofdstad Tripoli bevrijd hebben van hun tegenstanders. Het gaat dus goed met die ‘Arabische Lente’.

Felicitaties voor de krant zijn dus meer dan op zijn plaats. Er zijn natuurlijk wel mensen die om veel minder reden er hun slaap zouden bij verliezen. Sommige Libiërs bijvoorbeeld.

Een tip: de nikab of boerka voor de vrouwen op de redactie.

Allah akhbar zou ik zeggen,

Willy Van Damme

Lezersbrief naar De Standaard met felicitaties naar aanleiding van de successen van salafisten in Libië.

BNP Paribas, De Morgen, Crombez, Van der Cloot en Soedan

Jullie berichtgeving over BNP Paribas is van een zodanig laag niveau dat het amper te begrijpen valt. Soedan is inderdaad geen paradijs en rond het gebrek aan respect voor de mensenrechten stellen er zich zeker veel vragen. Maar voor zover geweten voert ons land en de rest van de wereld handel met dat land.

Het is dus onzinnig BNP Paribas aan te wrijven dat ze de oliehandel van Soedan financierde. Misschien rijden we wel rond met auto’s die Soedanese olie gebruiken. Wie weet. De reacties van uw krant, Ivan Van der Cloot en John Crombez getuigen dan ook van een ontzettende hoeveelheid hypocrisie.

John Crombez

John Crombez (sp.a) maakte zich boos over het gesjoemel met de rekeningen bij BNP Paribas om handel met Soedan, Cuba en Iran mogelijk te maken. Over de essentie, het misbruik die de VS van de positie van haar dollar maakt zweeg hij zedelijk. En als handel met Soedan een probleem is, waarom dan geen Belgisch verbod?

En als we de mensenrechten als maatstaf gaan gebruiken voor handel dan moeten we ook elke handel met de VS, Israël en Saoedi Arabië stoppen. En zelfs met de EU want die steunen volop de jihadisten in Syrië. Wat uw krant trouwens al meer dan drie jaar lang doet.

Dat daarbij de essentie van het verhaal de krant en Ivan Van der Cloot lijkt te ontgaan wekt geen verbazing. En die essentie is dat de VS wereldwijd haar rechtssysteem opdringt. Daarover gaat het. De rest is prietpraat. Krantenvulling.

Willy Van Damme

Reactie naar De Morgen betreffende haar campagne van de voorbije dagen rond BNP Paribas en de Amerikaanse boete.