Wie “ontvoerde” Kaoutar Fal?

Elf juli 2018 leek voor de 32-jarige Marokkaanse zakenvrouw en activiste Kaoutar Fal een mooie dag te worden. Na 42 dagen in België als een soort crimineel vastgezeten te hebben in een gesloten centrum voor illegalen was ze de dag ervoor op 10 juli na vier gerechtelijke procedures op bevel van het Brusselse hof van beroep vrijgelaten.

Wie en waarom

Iets na 12 uur verliet ze dan haar appartement aan de Brusselse Luxemburgplaats om zich wat verder naar het Europees parlement te begeven. Belangrijk want ze had een enkele afspraken waaronder met de voorzitter van dat parlement Antonio Tajani, haar eerste die ze kon realiseren sinds ze in België toekwam. En via vooral die instelling ging Kaoutar een serie activiteiten organiseren en contacten leggen. Als consulente belangrijk.

Ze was echter maar net met vrienden op weg naar de afspraken of twee mannen hielden haar tegen en eisten dat ze met hen meeging. “We vroegen naar hun identificatie en kregen die niet maar ze verplichten mij wel om in de auto te stappen. En zonder mijn  gezelschap”, stelt Kaoutar Fal. Wat Rezi en Moishe Friedman die haar vergezelden ook bevestigen in hun verklaringen aan de politie en bij hun klachten elders.

Een ontvoering, daar lijkt het toch goed op. Haar GSM stond ook plots buiten dienst. Maar door wie die ‘ontvoering’ gebeurde is nog steeds de vraag voor iedereen die dit dossier op een wat professionele wijze volgt. Wie wou verhinderen dat ze met mensen in het Europees parlement sprak? En vooral ook waarom? En die ‘wie’ dat lijkt wel de Staatsveiligheid te zijn. Wie anders?

Als een crimineel

Alles leek op 29 mei vorig jaar vlot te zullen gaan voor de Marokkaanse 32-jarige Kaoutar Fal toen ze in het Marokkaanse Casablanca het vliegtuig nam voor Charleroi. Voorzien van een op 14 oktober 2016 verkregen en voor 38 maanden geldig visum alsmede een set afspraken. En met een serie geplande ontmoetingen met vooral leden van het Europees parlement waaronder de voorzitter zag alles er rooskleurig uit voor deze dame met flinke ambities.

DSC_0802

Als we onze Staatsveiligheid moeten geloven dan is Kaoutar Fal een staatsgevaarlijke spion werkend voor de Marokkaanse spionagedienst, officieel toch vrienden van onze Staatsveiligheid. Wat voor een bepaalde pers de gelegenheid was om haar te omschrijven als de Marokkaanse Mata Hari.

Wat zij echter niet wist was dat men in alle stilte op 28 maart 2018 haar voor twee jaar geldend visum op vraag van de Staatsveiligheid stiekem had ingetrokken. Daarover had men op 15 maart een nota gemaakt. En alhoewel haar adres op de Belgische ambassade gekend was had niemand de moeite gedaan om haar daar van op de hoogte te stellen. Ze kwam trouwens midden mei nog op bezoek naar ons land.

Kaoutar Fal: “Het was een grote schok voor mij. Ik kom in vele landen en heb nog nooit problemen gehad. En plots werd ik zonder dat ik wist wat er aan de hand was opgesloten samen in een kamer met daarbij duidelijk ook criminelen. Dit van 23 uur tot de volgende dag 11 uur. Het was ook ramadan en ik had nog niet gegeten. Het heeft een ganse dag geduurd voor ik eindelijk kon eten. Bovendien had men ook mijn bagage, GSM en paspoort afgenomen.”

Op 30 mei wordt ze dan ook afgevoerd naar het transitcentrum Caricole in Steenokkerzeel waar men illegalen die men wil deporteren opsluit. Maar zonder paspoort of GSM. Uiteindelijk zal zij er in slagen om de Antwerpse rabbijn Moishe Friedman te contacteren. Die kende ze nog van de interreligieuze conferentie in het Europees Parlement van 7 maart 2017 welke ze mee hielp organiseren.

Bestuurlijke arrogantie

Die nam snel contact op met Kati Verstrepen, een Antwerps advocaat specialist in immigratieproblemen. Waarna de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen haar op 6 juni vrijlaat.

De beslissing van de Dienst Vreemdelingenzaken wordt omwille van een gebrek aan motivering geschorst. Maar wie dacht dat ze dan vrij zou zijn was fout. Ze wordt immers ondanks de rechtelijke beslissing terug in Caricole opgesloten. Men negeert gewoon het bevel van de rechtelijke macht.

IMG_1744

Moishe Friedman is een der vele anti-zionistische joodse religieuzen. Hij leeft nu in Antwerpen maar was in Wenen als rabbijn verbonden aan een antizionistische synagoge die ooit onder bedreiging van een pistool was overgenomen door Israëlische agenten. Ook in dit dossier van Kaoutar Fal is hij terug de luis in de pels, ditmaal van de Staatsveiligheid en de Dienst Vreemdelingenzaken.

Typerend voor de bestuurlijke arrogantie is dat de Dienst Vreemdelingenzaken tegen de rechtbank om haar weigering te staven gewoon stelde dat de Staatsveiligheid haar als een ‘gevaar voor de Belgische samenleving’ ziet. Zonder echter hiervoor zelfs maar enig bewijs te leveren of dat wel zo is. Nog geen nota van de Staatsveiligheid bracht men er naar voor. Vandaar hun mislukking.

Maar kijk, geen probleem want veel heeft men op die dienst niet nodig. Gewoon een papiertje van de Staatsveiligheid waarop staat dat deze haar ziet als een staatsgevaarlijk persoon. Een die werkt voor de Marokkaanse spionagedienst, vermoedelijk dan de DGED, de Direction générale des études, en contacten heeft met mensen van andere ‘offensieve spionagediensten’. Dit is voor die dienst voldoende. Een simpele door niets gestaafde bewering dus.

Zo stelt men in de media dat ze dus werkt voor de Marokkaanse DGED en in de rechtbank wordt dat dan wat vager het volgende:

“Selon la Sûreté de l’Etat, l’intéressée (Kaoutar Fal, nvdr) et ses organisations sont activement impliquées dans des activités de renseignement au profit du Maroc. elle est également en contact avec des personnes qui sont connues de la Sûreté de l’Etat pour leurs activités en faveur de services de renseignement étrangers offensifs.”

“Volgens de Veiligheid van de Staat is de betrokkene (Kaoutar Fal, nvdr.) en haar organisaties actief betrokken bij het verzamelen van inlichtingen ten voordele van Marokko. Bovendien staat zij eveneens in contact met personen die bij de Veiligheid van de Staat gekend zijn omwille van hun activiteiten ten voordele van offensieve buitenlandse inlichtingendiensten.”

Waar is het bewijs?

Allemaal straffe beweringen, maar waar is het bewijs? Nergens toch. Een overheidsdienst maakt een verklaring die voor de betrokkene erg bezwarend is maar levert zelfs nog niet eens de minste aanwijzing. Of hoe de rechtstaat hier professioneel de nek wordt omgewrongen.

Bovendien is dit een beslissing in eerste aanleg en is er in dit soort zaken in de praktijk echter niet eens een beroep met maar een minimum aan slaagkansen mogelijk. Zo blijkt dat de bewering van de Staatsveiligheid voor dit soort zaken dus niet eens kan betwist worden. De rechtstaat op haar kop. Advocaat Kati Verstrepen haakt dan ook af en ziet, beseffende dat beroep zinloos is, af van verdere gerechtelijke stappen.

Nog straffer is dat de Marokkaanse DGED en onze Staatsveiligheid al decennia sinds de komst van al die Marokkaanse gastarbeiders midden de jaren zestig van de vorige eeuw goed samenwerken. Het is een publiek geheim. Ook werd er vorig jaar op 11 juni tussen Marokko, Spanje, Frankrijk en België zelfs een nieuw samenwerkingsakkoord gesloten over o.m. de uitwisseling van gegevens rond terreur en immigratie.

Dat men dan met veel openbare herrie iemand die voor de DGED zou werken het land uitzet is dan ook minstens abnormaal te noemen. Als er tussen die diensten dan toch een probleem is dan regelt men dat ver weg van het publiek en in alle discretie. Geen pottenkijkers dus. Het gebeurde naar verluidt in het verleden wel rond de affaire Abdelkader Belliraj (1).

Woede natuurlijk bij Kaoutar Fal die samen met Moishe Friedman ieder een boze brief schrijven naar de advocate Kati Verstrepen en naar de stafhouder bij de Antwerpse balie. In haar verdediging stelt Kati Verstrepen dat voor haar de zaak haaks staat op wat een rechtstaat hoort te zijn.

Zo schrijft zij:

“Bij arrest van 6 juni wordt de schorsing van beide beslissingen (intrekking van visum en bevel tot verwijdering van het Belgisch grondgebied, nvdr.) bevolen. In een normale rechtsorde zou mevrouw op dat ogenblik toegang gekregen hebben tot het grondgebied. Evenwel niet in België, waar de dienst vreemdelingenzaken het personeel de opdracht geeft mevrouw niet vrij te laten omdat ze een nieuwe beslissing in voorbereiding hebben. Ondanks mijn aandringen tot bij de directie van de dienst vreemdelingenzaken blijft mevrouw opgesloten.

En dan komt er op 7 juni inderdaad een nieuwe beslissing van de Dienst Vreemdelingenzaken met ditmaal bijgesloten de enkele zinnen met uitleg van de Staatsveiligheid. Waarbij Kati Verstrepen aan de stafhouder schrijft:

“We leggen mevrouw Fal en de heer Friedman uit dat een nieuw verzoek tot schorsing bij de RvV (Raad voor Vreemdelingenbetwistingen, nvdr.) geen kans op slagen heeft…. Het gebrek aan respect van de uitvoerende macht voor de beslissingen van de rechterlijke macht zijn een kwalijke zaak. 

Een tweede poging ditmaal zonder advocaat mislukt dan ook. Wat echter wel lukt is dat de Kamer van Inbeschuldigingstelling op 10 juli haar vrijlating beveelt en die wordt merkwaardig genoeg door Vreemdelingenzaken nu aanvaard. Reden voor dit arrest is het onwettig vasthouden door die dienst nadat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen op 6 juli haar vrijlating beval.

1-cPjSl32S-BiP2KJx66pMXA

Gewapend met een volmacht van Kaoutar Fal lijkt Moishe Friedman de Staatsveiligheid stilaan op de knieën te krijgen.

Maar die vrijheid zal dus van korte duur zijn want de dag nadien zal ze in blijkbaar erg verdachte omstandigheden terug opgepakt worden en op 12 juli afgevoerd naar het gesloten transitcentrum 127bis in Steenokkerzeel waar ze opgesloten blijft tot ze dan maar uit eigen beweging en kwaad op 24 juli naar Marokko terugkeert.

Met blauw zwaailicht

Kaoutar Fal: “Ik verliet iets na 12 uur mijn appartement en plots stapten er twee heren op de Luxemburgplaats naar mij die stelden van de politie te zijn en eisten dat ik met hen meeging. Toen ik hun identificatiebewijzen vroeg wilden zij die echter niet geven. Desalniettemin namen ze mij toch mee en reden tegen hoge snelheid en met een blauw zwaailicht door de straten van Brussel. Donald Trump was die dag in Brussel maar ze hadden geen enkel probleem met de serie politiecontroles onderweg. Ze reden zelfs verboden rijrichtingen in en stopten uiteindelijk aan een soort garage waar ik tot ongeveer 18 uur werd vastgehouden.”

Gewezen Duits Europarlementslid Schwalba-Hoth die vlakbij was zag het zo: “Zij vroegen om haar paspoort en omdat zij geen paspoort had – dat was haar in Charleroi bij haar aankomst afgenomen en niet teruggegeven – zegden die twee ontvoerders dat men haar naar het politiebureau vlakbij de Grote Markt zou brengen. Maar daar wist men van niets. Ze was gewoon verdwenen en ontvoerd.”

Uiteindelijk leverden ze haar die avond dan af aan het hoofdbureau van de federale politie aan de Brusselse Koningsstraat 202A. “Ze eisten vooraf ook dat ik een papier zou tekenen maar dat weigerde ik. Ook moest ik mij geheel uitkleden en kreeg ik de boeien om. Een grove schande”, zegt Kaoutar Fal.

Het was blijkbaar die dag ook al te laat om haar nog in Steenokkerzeel af te zetten. Voor Moishe Friedman en zijn dochter Rezi een schokkende ervaring. Rezi belde echter snel naar de noodcentrale 101 om de zaak aan de politie te rapporteren. En ze namen dat gesprek ook op.

Uit het daaropvolgende meer dan 17 minuten durende gesprek blijkt duidelijk dat die politiediensten in Brussel niets af wisten van het incident. Die nam de zaak ook duidelijk heel serieus. Opvallend is de 26 seconden stilte tijdens het gesprek nadat de man van de 101 eerst de persoonsgegevens van Kaoutar Fal vroeg en kreeg. Waarna deze minuten later stelde dat de politie er al mee bezig is en eindigend met te stellen dat een patrouille reeds begonnen was met de speurtocht naar Kaoutar.

De 101 heeft immers de beschikking over continu bijgewerkte data waarin alle incidenten vermeld staan waar de politie die dag bij betrokken is. Data die hij, zo lijkt het toch, gedurende die secondelange stilte raadpleegde. En inderdaad terwijl men bij de 101 de gegevens binnenkrijgt wordt ook al de dichtstbij zijnde politiepatrouille opgeroepen. Zeker in het geval van erge feiten zoals een mogelijke kidnapping.

Mme FAL EU Parliament conference

Kaoutar Fal organiseerde met anderen op 7 maart 2017 een conferentie in het Europees parlement over interreligieuze samenwerking en de problemen met Islamitisch geïnspireerde terreur en de islamofobie. Van 22 tot 24 november dat jaar was er nog een eveneens mee door haar georganiseerde African Medias Day. De Nederlandse christen Bert De Ruiter van de European Evangelical Alliance en de Brusselse politicus Faoud Ahidar (SPA), ondervoorzitter van het Brusselse gewestparlement, waren beiden zeer tevreden over die conferenties en hielden een goede indruk over aan Kaoutar Fal.

Een topman van de politie met jarenlange Brusselse ervaring: “Niet alle politieoperaties staan in die data van de noodcentrale maar dat zijn dan geheime operaties zoals bij zwaar banditisme en terreur waarbij onze mensen als regel ook een bivakmuts dragen.” En dat was hier niet het geval. Een der vermeende politiemensen was perfect herkenbaar.

Kaoutar Fal: ‘’Voor mij was dit allemaal als een soort nare droom, een nachtmerrie. Maar ik ben gescheiden en heb twee kleine kinderen van 6 en 8 jaar waar ik alleen voor moet zorgen. Ondertussen was ook mijn vader gestorven. Bovendien leverde dit mij gezien wat bepaalde media over mij schreven een grote reputatieschade op. Ik ga het hierbij dan ook niet laten. Hun beweringen zijn nergens op gebaseerd en door niets bewezen. Er was in Caricole een gesprek met een dame genaamd Julie die het vooral had over mijn contacten in het Europees parlement en zij leek niet te appreciëren dat ik daar contacten had. Ik hou mij trouwens ook zelfs niet eens bezig met politiek.”

De moddergooiers

En dat er sprake is van reputatieschade is duidelijk voor wie op het internet naar het verhaal zoekt. Vooral de klassieke problemen van het Marokkaanse beleid, zoals rond de Berbers – met de nationalistisch activist Adra Ghedu – en de voormalige Spaanse Sahara tonen zich hier. Ook Michael Freilich van Joods Actueel, een gezworen vijand van Moishe Friedman, laat zich hier kennen als een volleerde moddergooier.

De familie van Kaoutar Fal is origineel afkomstig van de streek rond Dakhla in de vroegere Spaanse Sahara die nu deels wordt bezet door Mauritanië en Marokko. En zij steunt de Marokkaanse visie op deze kwestie geheel. De naam Fal is trouwens typerend voor de regio. Zo was er de van 2005 tot 2007 regerende Mauritaanse president Ely Ould Mohammed Fal (alternatief Vall) met wiens familie ze contacten heeft.

Het gebied wordt sinds de Spaanse terugtrekking in 1975 opgeëist door een lokale verzetsbeweging het Polisario die de steun heeft van Algerije, aartsvijand van Marokko, en welke opereert vanuit vluchtelingenkampen in het Algerijnse Tindouf. Zonder veel succes echter.

Kris Peeters en Rezi Friedman - Verkiezingspamflet

Kris Peeters (CD&V) wou een joodse stem op zijn lijst voor de lokale verkiezingen van oktober 2018. Het werd geen groot succes. Maar voldoende voor Freilich om een extra pak modder boven te halen. 

In die pershetze speelde ook nog een ander zuiver Antwerps probleem mee. De feiten deden zich immers voor in de aanloop naar de Antwerpse gemeenteraadsverkiezingen waar Kris Peeters namens CD&V de strijd aanging met burgemeester Bart De Wever van de N-VA. En die strijd was in decennia niet meer zo hard en vuil geweest. Waarbij de N-VA direct of via bevriende kanalen zoals Doorbraak haar tegenstanders criminele feiten verweet.

En een van die gemediatiseerde kandidaten bij CD&V was juist Rezi Friedman die voorheen op de Karel de Grote Hogeschool afgestudeerde dochter van Moishe. Waar ze trouwens als uitmuntend student speciaal werd gelauwerd..

Michael Freilich 

En dus werd ook zij, naast haar vader Moishe de schietschijf van Michael Freilich, man van het invloedrijke Joods Actueel en toen duidelijk reeds een goede vriend van Bart De Wever en de N-VA. Sindsdien liet ook hij alle maskers vallen en is hij nu kandidaat voor die partij voor de federale parlementsverkiezingen van 26 mei. Alle voorhanden zijnde modder over Moishe en Rezi was er dan ook zeer welkom.

Vooral de Nederlandse Berbernationalist Adra Ghedu blonk hier uit. Zonder enig bewijs of bronvermelding maakte hij haar verdacht en deed beweringen die gezien het totaal ontbreken van welk bewijs of bronvermelding ook alleen als lasterlijk kunnen gezien worden.

Zo beweerde hij dat Kaoutar Fal rijkelijk met geld gooide, dit niet kon verklaren en alles cash deed wat dan ongetwijfeld verwees naar duistere geheime inkomsten en dus richting die Marokkaanse veiligheidsdienst.(2)

Verder beweerde Ghedu – die onbereikbaar bleek – ook zonder gêne dat Moishe Friedman en Kaoutar minnaars waren. Wat dan als het ware likkebaardend werd overgenomen door Freilich. Waarbij Freilich er de lezers attent op maakte dat Kaoutar voor haar rechtszaken het Antwerpse adres van Moishe Friedman gebruikte waar ook Rezi woonde.

Man ontvoering Kaoutar Fal - 1 - censored

Een van de mogelijke ontvoerders samen met Rezi Friedman (rechts) en Kaoutar Fal, midden. Wie is deze man? Vader en dochter Friedman en Kaoutar Fal noemen hem als een van de ontvoerders.

De teneur van Freilich was: Weet Kris Peeters wel dat zijn kandidate gelieerd is aan de Marokkaanse spionagedienst? (3) Dit nadat zijn vriend De Wever Kris Peeters vooraf ook al linkte aan de Antwerpse drugshandel.

Het op de nieuwswebsite van Medium en het internetblad voor Berberse nationalisten Amazigh Times verschenen verhaal van Ghedu werd dan ook gretig overgenomen, tot zelfs in het Spaans. Waarbij sommigen er nog een flinke schep bovenop deden. Zo is er het Russische Pravda (4) die stelde dat ‘journalist’ Moishe Friedman ging zorgen dat ze de Belgische nationaliteit zou krijgen door met haar te huwen. Zot, zotter, zotst.

En uiteraard hoefde men niet te twijfelen, dit was een spion en het verhaal van haar en vader en dochter Friedman dat ze onschuldig is en ontvoerd werd was een leugen, pure fantasie. Volgens Freilich had de politieman op de dienst 101 tegen Lea Rosenzweig, de moeder van Rezi, (hij stelde verkeerdelijk dat het de moeder was die naar die dienst belde) gezegd dat het de politie was die Kaoutar had meegenomen.

Er bestaat dus echter een kopie van dat gesprek en daaruit blijkt dat dit gelogen is. Met andere woorden, niet Moishe Friedman is een fantast of een leugenaar maar Michael Freilich. Wat natuurlijk geen enkele verbazing wekt.

HET geheim

 

Kaoutar Fal mag dan misschien wel uit België vertrokken zijn. Het probleem is echter daarmee helemaal niet van de baan. Integendeel zo lijkt het. Zo legde men in de zaak een klacht neer bij de Brusselse onderzoeksrechter en bij het Comité I. Dit laatste moet in opdracht van het parlement toezien op onze veiligheidsdiensten en publiceert elk jaar een rapport over de werking van die diensten.

Ook werd recent een klacht neergelegd bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg. Dit wegens de behandeling die ze hier kreeg vanwege de Belgische Staatsveiligheid en de Dienst Vreemdelingenzaken.

naamloos

Michael Freilich man van Joods Actueel en een fanatiek verdediger van de zionistische zaak, ook in zijn meer agressieve vorm. Hij is dan ook een aartsvijand van iemand als Moishe Friedman die hij al jaren met modder poogt te bedelven.

Ook werd in het kader van de wet op de openbaarheid van het bestuur inzage gevraagd in de documenten die in deze zaak gemaakt zijn door de Dienst Vreemdelingenzaken, de politie en de Staatsveiligheid. En uit de eerste verkregen politiedocumenten lijkt duidelijk dat die ‘ontvoering’ niet het werk was van de politie. Bij de Staatsveiligheid reageerde de huidige baas Jaak Raes al ronduit negatief en weigerde inzage in wat dan ook.

Zo schrijft Jaak Raes, administrateur-generaal van de Staatsveiligheid in zijn reactie op 7 december:

“Gelet op het specifieke karakter van een inlichtingendienst, is de werking van de Veiligheid van de Staat per definitie geheim. De bekendmaking van documenten van deze dienst kan de modus operandi en lopende onderzoeken aan het licht brengen en als dusdanig een gevaar opleveren voor de personen die samenwerken met de dienst of voor de relaties met buitenlandse inlichtingendiensten.”

Het komt er dus op neer dat Jaak Raes stelt dat alle informatie over Kaoutar Fal geheim is en er dus ook niets over kan vrijgegeven worden. Het is botsen tegen een muur van geheimhouding zonder dat je je kunt verweren. Maar nochtans heeft de Raad van State in een gelijkaardige zaak (5) op 7 juni 2004 de Staatsveiligheid wel bevolen informatie over een bepaalde persoon vrij te geven.

Achteraf bleek in dit dossier van de eveneens ‘staatsgevaarlijke’ L.L. niets te zitten aldus twee bij dit dossier betrokken personen. Het bleek in wezen een lege doos te zijn. ‘De dame werkt nu nog steeds gewoon als tolk op de strafrechtbank in Antwerpen’; stelt in kenner van dit verhaal.

Ook in deze zaak lijkt de Staatsveiligheid aan het kortste eind te trekken. In haar advies van 14 januari wijst de Commissie voor de Toegang tot en het Hergebruik van Bestuursdocumenten de Staatsveiligheid terug. Zich daarbij baserend op dat arrest van de Raad van State, rechtspleging van het Grondwettelijk Hof en haar eerdere adviezen. Waarbij men de stellingen van de twee partijen grondig onderzocht heeft.

Zo stelt de Commissie:

“Op grond hiervan, de rechtspraak van de Raad van State en haar eigen adviespraktijk is de Commissie van oordeel dat de Veiligheid van de Staat in ernstige wijze tekortschiet in de verantwoording van haar eigen wetgeving om toegang te geven tot de gevraagde bestuursdocumenten.”

Met andere woorden: Jaak Raes en zijn Staatsveiligheid hebben zo te zien een ernstig probleem. Het hoeft weinig te betwijfelen dat in geval Jaak Raes blijft weigeren inzage te geven in dit dossier hij zich voor de Raad van State zal moeten verantwoorden.

De blunderbrigade

Maar dat is niet enige verhaal van een Staatsveiligheid die al lang de trappen kwijt lijkt. Zo is er ook het verhaal van de zangeres Soetkin Collier die op 24 mei 2003 met de groep Urban Trad België moest gaan vertegenwoordigen op het Euro Songfestival in de Letse hoofdstad Riga.

Ook zij was volgens de Staatsveiligheid staatsgevaarlijk en behoorde tot het pikzwarte clubje rond NSV en VNJ, groepen die zich situeren in kringen rond het Vlaams Belang. De via de politiek en de media verspreidde hetze maakte het haar als gevolg daarvan onmogelijk om naar Riga te gaan. Een beroepsverbod dus.

Achteraf bleek dat zij uit zo’n milieu afkomstig is en jaren voorheen lid was geweest van die organisaties. Maar dat was vele jaren geleden en ze had er ook duidelijk mee gebroken. Het was een gevolg van de vroegere invloed van haar ouders.

Simpel onderzoek toonde dit zo aan. Het Comité I gaf de Staatsveiligheid nadien dan ook publiek een flinke uitbrander. De schade bleef echter! Is het dossier rond Kaoutar Fal ook zo een affaire? De indruk is er.

Soetkin Collier - 3

Soetkin Collier ging met de folkgroep Urban Trad normaal in 2003 naar het Eurosongfestival in Riga, Letland. Maar onze Staatsveiligheid noemde haar staatsgevaarlijk en via de politiek en media organiseerde men een hetze tegen haar. Zij kon een streep trekken door Riga. Naderhand bleek het dossier louter gebaseerd op wat zij als kind had gedaan, kind van ouders met een zwart verleden. Of de blunderbrigade aan het werk. Met Soetkin Baptist gaat het muzikaal sindsdien wel goed

Een ander verhaal rond die blunderbrigade deed zich in september 2016 voor toen de Chinese State Grid, het overheidsbedrijf dat het Chinese elektriciteitsnet beheert, 930 miljoen euro in Eandis Assets, de Belgische energieverdeler, wou investeren. “Kon niet want gevaarlijk”, stelde onze blunderboys want ze gingen zo die technologie van Eandis stelen.

“Complete onzin. Wij hebben niet eens eigen technologie want we kopen die elders bij bedrijven als General Electric. Het was wat idiotie bijeen geschreven op een simpel A4’tje. We hebben dat politiek kunnen oplossen maar de VREG heeft dat achteraf dan bewust zitten saboteren. Iemand had daar namelijk nog een rekening met ons openstaan en wou die nu vereffenen”, aldus een insider.

In kringen van het Europees parlement reageerden sommigen dan ook woedend over wat Kaoutar Fal overkwam. Waarbij Jürgen Kluten vroeger parlementslid voor Die Linke en nu lobbyist voor allerlei verenigingen zich de vraag stelt of voormalig staatssecretaris voor Immegratie Theo Francken (N-VA) hier achter zit. “Wou hij een kritische stem het zwijgen opleggen”, denk hij. Iets waarvoor tot heden echter geen aanwijzingen zijn.

Ook het Forum for Religious Freedom Europe reageerde boos en schreef een brief hierover aan onze minister van Justitie Koen Geens. (7) De Staatsveiligheid ressorteert immers onder de minister van Justitie.

De zaak van Kaoutar Fal is dan ook verre van voorbij. Zo ondervroeg het Marokkaanse parlementslid Amina Talbi (Union socialiste des forces populaire) Nasser Bourita, de minister van Buitenlandse Zaken, over de zaak in het Marokkaanse parlement. Echter zonder dat er een antwoord op kwam. Ook lijkt de lokale pers de zaak eindelijk op te pakk en is er een televisiedebat over de zaak komende. .

Een der vragen in dit dossier is hoe die overdracht van Kaoutar op 11 juli ‘s avonds aan de federale politie op 11 juli gebeurde. Bestaat hierover een document? Zo te zien niet en ook niet van de overdracht de dag nadien aan Steenokkerzeel. Het wordt afwachten wat het onderzoek verder gaat opleveren. Of wordt het allemaal een begrafenisoperatie zoals wel nog meer gebeurde?

Moishe Friedman heeft zich deze zaak aangetrokken en die lijkt, evenals Kaoutar Fal, niet de gewoonte te hebben zomaar op te geven. Een zeer belangrijke vraag is ook in hoeverre onze Staatsveiligheid hier zo de werking van het Europees parlement saboteert. En dat is eveneens erg belangrijk.

Willy Van Damme

1) Abdelkader Belliraj was een informant van onze staatsveiligheid en actief spion voor de Mossad. Hij had daarbij in de zomer van 2001 minstens een privé gesprek met Bin Laden Hij werd in Marokko aangehouden toen hij bezig was met het oprichten van een salafistische terreurgroep waarvoor hij de wapens ging leveren. Hij kreeg levenslang. Zie: Georges Timmerman, ‘Het geheim van Belliraj’, Houtekiet, 2011.

2) Amazigh Times, 9 juli 2018, Adra Ghedu, “Marokkaanse vrouw gearresteerd op Belgische vliegveld op verdenking van spionage”, https://amazightimes.nl/marokkaanse-vrouw-gearresteerd-op-belgische-vliegveld-op-verdenking-van-spionage/

3) Joods Actueel: 13 september 2018, ‘Staatsveiligheid zet ‘minnares’ van Moshe Aryeh Friedman het land uit voor spionage’, https://joodsactueel.be/2018/09/13/staatsveiligheid-zet-minnares-van-moshe-aryeh-friedman-het-land-uit-voor-spionage/.  13 september 2018, ‘Indringende vragen over banden CD&V kandidate met buitenlandse spionagedienst’,  https://joodsactueel.be/2018/09/13/indringende-vragen-over-banden-cdv-kandidate-met-buitenlandse-spionagedienst/

4) Pravda, 15 augustus 2018, ‘Kaoutar Fal: A Spy/ Lobbyist on Western Sahara, Belguim, and the European Parliament!’, http://www.pravdareport.com/world/africa/15-08-2018/141405-kaoutar_fal-0/

5) Arrest van de Raad van State 132.072, L.L. tegen de Staatsveiligheid, 7 juni 2004. De dame kreeg van de Staatsveiligheid geen veiligheidspasje dat ze om beroepsreden als beëdigd tolk op de rechtbank nodig had.

6) VRT, 8 mei 2018, Alexander Verstraete, ‘Van Barbara Dex tot Nicole en Hugo: deze 8 Belgische Songfestivaliconen vieren een jubileum in 2018’, https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2018/04/27/songfestival-belgische-jubilea/

7) Europa.blog, 18 juli 2018, Belgium: ‘A questionable Arrest of a Moroccan Woman-Activist’. Ook stellen in de brief aan Koen Geens dat ze werd meegenomen door personen die zich niet identificeerden. https://europa.blog/belgium-a-questionable-arrst-of-a-moroccan-woman-activist/

Advertenties

Van Manchester naar Tripoli–J’ accuse

Voor de zoveelste maal sloegen salafistische terreurgroepen toe in Europa. De in het Verenigd Koninkrijk geboren 22-jarige Salman Abedi pleegde dinsdag een zelfmoordaanslag op de met kinderen en jongeren gevulde Manchester Arena. Het resultaat: 22 doden, waaronder een kind van 8 jaar, en tientallen gewonden.

Gelijktijdig pleegden andere gelijkaardige terroristen dinsdag en woensdag een aanslag in de Indonesische hoofdstad Jakarta en viel een aan ISIS gelieerde terreurgroep Marawi, een provinciehoofdstad op het Filipijnse eiland Mindanao, aan goed voor meer dan 200.000 inwoners.

En dan waren er diezelfde dag bomaanslagen in de Syrische stad Homs en in een voorstad van Damascus. Alsmede een in Mogadishu, hoofdstad van Somalië. En uiteraard is dit maar een kleine greep uit de vele terreuraanvallen die de voorbije drie dagen gepleegd werden door groepen verbonden aan dit islamitische fascisme.

Men wist wat hij deed

En wat blijkt nu? Salman Abedi komt uit een gezin dat zacht uitgedrukt ruikt naar het salafisme. Zijn vader Ramadan Abedi ontvluchtte naar Manchester het Libië van Kadhaffi want hij was zo te zien een salafist. Men beschuldigde hem trouwens van lidmaatschap van de Islamitische Strijdgroep, de lokale afdeling van al Qaeda.

En deze link met het salafisme blijkt eveneens uit zijn huidige functie. Hij is namelijk het administratief hoofd van de Centrale Veiligheidsdienst in de hoofdstad Tripoli. En dat is een salafistisch nest. Wat gezien zijn functie ook betekent dat vader Abedi voor de Britten een gekende figuur was.

Manchester-Arena-incident

De steun van het Westen voor salafistische terreurgroepen in de wereld veroorzaakte in Manchester 22 doden, vooral jongeren en kinderen.

Ook de twee andere broers blijken zo te horen uit het zelfde extremistische en gewelddadige hout gesneden. Met andere woorden: Het Westen bracht hen en hun salafistische vrienden in Libië aan de macht en krijgt in Manchester en elders nu de gepeperde rekening aangeboden.

Bovendien blijkt nu uit een verklaring van de Franse minister van Binnenlandse Zaken Gerard Collomb dat de Franse veiligheidsdiensten hem kenden en wisten van zijn sympathie voor ISIS en zijn reisjes naar Libië en Syrië. Wat sterk doet vermoeden dat ook de Britten daar weet van hadden. Want die spionagediensten stellen toch dat ze rond deze kwestie innig samenwerken.

Amerikaanse veiligheidsdiensten

En uit een verhaal vandaag in de Londense krant The Times (1) blijkt dat de Britse veiligheidsdiensten al vijf jaar terug door meerdere personen gewaarschuwde waren over zijn liefde voor gewelddadig extremisme.

En die krant maakt, samen met o.m. het persbureau Reuters, melding van een zware ruzie over de zaak met de Amerikaanse veiligheidsdiensten. Volgens Londen lekten zij allerlei details en foto’s over de zaak aan The New York Times – de lieveling van de CIA – wat het onderzoek zwaar hypothekeerde.

Salman Abedi, Terreuraanslag Manchester Arena

Salman Abedi kreeg thuis het salafisme met de paplepel opgediend. Al vijf jaar terug waarschuwden mensen de Britse veiligheidsdiensten voor zijn liefde voor salafistisch geweld. En de Britse regering liet gewoon betijen. Wat is er nodig om binnen de Britse regering en veiligheidsdiensten koppen te doen rollen? Ach, de slachtoffers zijn toch maar gewone lieden.

De Britse premier Theresa May, die vandaag Donald Trump in Brussel ontmoet, ging naar eigen zeggen de zaak met hem ook bespreken. Waarom die lekken? Wou men mensen de tijd geven om zich in veiligheid te brengen? Waarschijnlijk.

Moet men dan verbaasd zijn dat velen die wat dieper in dit dossier kijken – en wakkere burgers moeten dat doen – het idee krijgen dat alles gewoon opgezet spel is. Dat onze veiligheidsdiensten hem gewoon zijn gang lieten gaan. Welke andere conclusie moet men dan misschien trekken? Of is het algehele incompetentie? Moeilijk te geloven.

Bovendien is het een feit dat het Westen door president Moeammar Kadhaffi te laten vermoorden ze ginds uitschot van de ergste soort aan de macht brachten. Dat ze massamoord pleegden en een relatief goed bestuurde natie vernielden. En bovendien de stroom veelal economische vluchtelingen uit Afrika zo hielpen aanzwengelen.

Woordvoerders van al Qaeda

Maar wat moet een simpele burger denken als we zien dat Reem Maghribi, de echtgenote van Jorn De Cock, de man die voor de krant De Standaard de Libische oorlog versloeg, vanuit Qatar, toch een financier van al Qaeda, die salafistische revolte via het internet aanwakkerde.

Met andere woorden: De Standaard en met uitbreiding de rest van onze media, steunden voluit dit gespuis, dit crapuul. Hun zoveelste stortvloed van tranen naar aanleiding van die slachtpartij in Manchester is dan ook om kostmisselijk van te worden. Hun gedrag is gewoon wraakroepend.

Ramadan Abedi - Terreuraanslag in Manchester

Vader Ramadan Hashemi, man van de Libische tak van al Qaeda. Eerst ontkende hij dat zijn zoon dat zou gedaan hebben want hij is, zegde vader, een tegenstander van geweld. Gans de zaak toont nogmaals de innige samenwerking van het Westen met al Qaeda.

Wanneer worden die heren en dames die zich journalist noemen ter verantwoording geroepen? En wanneer worden de politici zoals een Nicolas Sarkozy, Barack Obama en hier Yves Leterme, Di Rupo en Charles Michel op hun daden afgerekend? Zij hebben wel niet die bom geplaatst in die Manchester Arena – het zijn heren en dames met standing – maar hebben het door hun beleid mogelijk gemaakt.

Zij zijn dan ook in wezen even schuldig als die extremist die zich daar opblies. Toen ons parlement over Libië die fatale beslissing nam om mee te bombarderen heeft geen enkele fractieleider in het federaal parlement daar enig bezwaar over geuit. Iedereen wou zo snel mogelijk en blind een dubieus figuur als Nicolas Sarkozy achterna lopen.

Politieke nullen

Geen enkele van de vele politici in dat parlement vroeg wat onze ambassadeur – die tegen was – daarover dacht. Neen, zij hadden de verhalen van Jorn De Cock gelezen en dat was voldoende. En tot heden heeft niemand zich hiervoor publiek verontschuldigd. Grof gewoon. Moeten we dan verschieten dat mensen neerkijken op de politiek?

Van Groen tot het Vlaams Belang allemaal trapten ze in de leugens van o.a. een Jorn De Cock over een massamoord die dreigde in de stad Benghazi en die moest gestopt worden. Wat echter in wezen vooral een door de Fransen georkestreerde opstand van de Libische Islamitische Strijdgroep (al Qaeda) en de Moslimbroeders was, werd in onze kranten voorgesteld als een gigantische volksopstand. Een leugen die men nadien nog eens overdeed in Syrië.

Hashem Abedi, broer terreuraanslag Manchester Arena, 23 mei 2017

Ook de eveneens gearresteerde broer Hashem Abedi is een man van het geweld zoals blijkt uit deze foto. Hij en zijn vader zijn gevangen gezet in Libië. Vermoedelijk pure schijn om zo de reputatie van die salafistische regering die Tripoli beheerst wat op te poetsen.

Neen, Salman Abedi was een massamoordenaar maar hij kon dit maar doen dankzij de steun van westerse regeringen die alleen met woorden strijd voeren tegen die salafistische terreur.

Uiteindelijk geniet de Moslimbroederschap in het Verenigd Koninkrijk toch de steun van de Britse regering. Om van het recente meer dan wansmakelijk vertoon van de Amerikaanse president Donald Trump in Saoedi-Arabië, met Qatar de financier van die terreur, maar te zwijgen. Zelden zo’n grote komedie gezien.

Willy Van Damme

1) The Times, 25 mei 2017, Fiona Hamilton e.a., ‘MI5 was warned about bomber Salman Abedi’s support of Islamists’.https://www.thetimes.co.uk/edition/news/mi5-was-warned-about-bomber-salman-abedi-s-support-of-islamists-6nrmtkmbk.

NASCHRIFT:

De Nederlandse journalist Harald Doornbos ontdekte een posting van vader Ramadan Abedi uit 2013 waarin hij zijn steun toezegde al Jabhat al Nusra, de Syrische tak van al Qaeda. Zie de berichten van Doornbos op twitter.

John McCain en Abdel Hakim Belhaj, oprichter van de Libische Islamitische Strijdersgroep, al Qaeda

De Amerikaanse republikeinse senator John McCain – een gewezen presidentskandidaat en een zeer invloedrijk senator – hier op de foto broederlijk samen met Abdul Hakim Belhaj, stichter van de Libische Islamitische Strijdersgroep (LIS), officieel de lokale afdeling van al Qaeda. Maar over die publieke samenwerking tussen al Qaeda en figuren als een John McCain geen woord in de Amerikaanse media en de toppolitiek in Washington. Deze LIS is volgens de Amerikaanse regering al veel jaren officieel een terreurgroep en dus is samenwerking correctioneel strafbaar.

Het zou ook interessant zijn om te weten op welke juridische gronden men vader Ramadan en zijn in Libië verblijvende zoon juist arresteerde. Was een gewon telefoontje vanuit Londen van MI6 genoeg? En dan is er de volgende vraag: Wie is baas in Tripoli?

Libië en Frankrijk–Nieuw document

Het verhaal over de rol van de vorige Franse president Nicolas Sarkozy bij het omverwerpen van de Libische regering van Moeammar Kadhaffi lokte een speciale reactie uit van een van de lezers van deze blog, namelijk Mercury Traveller.

Geen vervalsing

Mercury Traveller is de schuilnaam voor een Belgisch zakenman die op het ogenblik dat de opstand in Libië uitbrak er aanwezig was. Een land waar hij zeer goede contacten had, tot bij Kadhaffi zelf. Zijn woede en verbazing over wat daar in die maanden van 2011 gebeurde is nog steeds even groot als toen in de lentedagen van 2011.

Mercury Traveller: “Ik heb toen een document in handen gekregen dat ik tot heden voor mij zelf bewaarde. Ik vreesde immers dat het wel eens een vervalsing zou kunnen zijn en wou er daarom niet publiek mee naar buiten komen. De onthullingen in de VS komende van de CIA tonen echter aan dat dit document correct is. Wat voldoende reden is om het nu toch bekend te maken.”

Speciaal document - Bernard-Henri Levy - 35% voor Franse groep Total

Dit document bewijst dat de CIA-nota’s van Hillary Clinton over de Fransen en Libië kloppen.

Het document betreft een belofte daterende van 4 maart 2011 van de voorlopige regering van de opstandelingen Mustafa Abdoel Jalil en generaal Abdoel Fatah Younis om de Fransen 35% van de nationale oliemarkt te gunnen. Het is alleen door die opstandelingen getekend en – opvallend – door geen Franse tegenpartij.

Bernard-Henri Levy

Wie het voor de Fransen onderhandelde is dan ook niet 100% duidelijk. Geweten is echter dat de CIA hier met de vinger wijst naar de Frans-Joodse filosoof en journalist Bernard-Henri Levy die blijkens de getuigenis van Mercury Traveller toen die dag een gesprek had met die opstandelingen.

Mercury Traveller: “Bernard-Henri Levy liep daar op dat ogenblik in het hotel in Benghazi rond als zijnde een journalist die de rebellen ging interviewen. Hij vroeg trouwens aan de er aanwezige bedrijfsleiders of iemand wou meegaan. Maar daar hadden die toch weinig zin in.” Die ‘regering’ was immers pas enkele dagen oud en stelde dus feitelijk niets voor.

Op 10 maart 2011, dus zes dagen na het ondertekenen van dit document, erkende de Franse regering van Nicolas Sarkozy die rebellenraad als de enige wettige Libische regering. Wat wijst op een deal tussen Parijs en die toen in Benghazi verscholen zittende rebellen.Volgens de nota’s van Hillary Clinton hadden de Fransen eind februari aan hen die belofte van een erkenning gedaan. Maar eerst dienden zij dit document te tekenen.

Total

Mercury Traveller: “Toen het document in Tripoli uitlekte vroeg de regering van Kadhaffi uitleg aan Parijs over die deal. Parijs echter beweerde bij hoog en bij laag dat het een vervalsing was komende van de regering van Kadhaffi zelf.” Toen het verhaal in de VS nu deze maand publiek raakte weigerde men in Parijs gewoon elke commentaar.

Bernard Henri Levy - 5

Journalist? Filosoof? Neen affairist Bernard-Henri Levy. Nu Libië mede dankzij hem in handen gevallen is van allerlei jihadisten zwijgt hij.

Mercury Traveller: “Onder de in Tripoli aanwezige andere oliemaatschappijen was er natuurlijk grote opschudding. Zij beschuldigden Total van ongehoorde politieke manipulaties, stellende dat zij dat nooit zouden doen. Onzin natuurlijk.”

Mercury Traveller: “Het blijft een grote schande en dwaasheid wat toen gebeurde. Men heeft een land waar gratis onderwijs, huisvesting en gezondheidszorg was compleet kapot gekregen. Het zit nu in handen van allerlei salafisten die dan niet alleen de buurlanden en de regio terroriseren maar ook Europa, incluis Frankrijk. Ik dacht toen dat men in Europa en het westen gewoon gek was geworden.”

Mercury Traveller: “Ik maakte er nadien een rapport over en verstuurde dat naar alle Franse en Belgische parlementsleden. In Frankrijk was er alleen een protest in het parlement van een dame van de Franse KP. In België reageerde niemand. Alleen Bruno Valkeniers van het Vlaams Belang excuseerde zich nadien, zeggende dat hij dat toen niet wist en anders wel kritiek zou hebben gegeven.”

De westerse media

Mercury Traveller: “Vooral de wijze waarop de westerse pers dit beschreef tart elke verbeelding. De opstand werd buiten elke proportie gewoon opgeblazen alsof het ganse land in opstand was. Zo betrof de eerste manifestatie in Benghazi amper 50 man die wat stenen gooiden naar een zich vlug uit de voeten makende politiewagen. De dag nadien kwamen dan een 100 bewapende kerels naar een wapenopslagplaats, doden de ongewapende bewakers en de opstand kon beginnen.”

Nicolas Sarkozy - 5

De affaire rond Libië zou Nicolas Sarkozy politiek kunnen vernielen maar zowat iedereen in Frankrijk lijkt te zwijgen. Merkwaardig.

Het gevolg is dat Frankrijk en Europa met een oncontroleerbare toestroom van vele honderdduizenden vluchtelingen zitten, een snel toenemend aantal terreuraanslagen komende van diezelfde heren die Sarkozy in Libië en Syrië steunde en 0 contracten voor de Franse bedrijven.

De westerse politiek tegenover het Midden-Oosten en de vermeende ‘oorlog tegen de terreur’ is dan ook de grootste flop en ramp uit de geschiedenis van de westerse alliantie. Hoeveel aanslagen moeten er nog gebeuren voor die hiervoor verantwoordelijke politici en journalisten hun fouten erkennen en er de gepaste conclusies uit trekken?

Tot men men de passagiers van een Thalys echt uitroeit? Het geluk zal immers niet blijven duren. Wees er zeker van.

Willy Van Damme

Libië–Felicitaties voor De Standaard

Met dit wens ik jullie te feliciteren met de vandaag door de krant beschreven verovering van de internationale luchthaven van de Libische hoofdstad Tripoli door een verzameling salafistische jihadisten.

Ik doe dit in de wetenschap hoe jullie correspondent Jorn De Cock en zijn echtgenote op hun wijze hieraan hard meewerkten en ook in de mate van het mogelijke uw krant hielp bij dit toch zo mooi project. Naar ik elders las zouden ze ook de hoofdstad Tripoli bevrijd hebben van hun tegenstanders. Het gaat dus goed met die ‘Arabische Lente’.

Felicitaties voor de krant zijn dus meer dan op zijn plaats. Er zijn natuurlijk wel mensen die om veel minder reden er hun slaap zouden bij verliezen. Sommige Libiërs bijvoorbeeld.

Een tip: de nikab of boerka voor de vrouwen op de redactie.

Allah akhbar zou ik zeggen,

Willy Van Damme

Lezersbrief naar De Standaard met felicitaties naar aanleiding van de successen van salafisten in Libië.

BNP Paribas, De Morgen, Crombez, Van der Cloot en Soedan

Jullie berichtgeving over BNP Paribas is van een zodanig laag niveau dat het amper te begrijpen valt. Soedan is inderdaad geen paradijs en rond het gebrek aan respect voor de mensenrechten stellen er zich zeker veel vragen. Maar voor zover geweten voert ons land en de rest van de wereld handel met dat land.

Het is dus onzinnig BNP Paribas aan te wrijven dat ze de oliehandel van Soedan financierde. Misschien rijden we wel rond met auto’s die Soedanese olie gebruiken. Wie weet. De reacties van uw krant, Ivan Van der Cloot en John Crombez getuigen dan ook van een ontzettende hoeveelheid hypocrisie.

John Crombez

John Crombez (sp.a) maakte zich boos over het gesjoemel met de rekeningen bij BNP Paribas om handel met Soedan, Cuba en Iran mogelijk te maken. Over de essentie, het misbruik die de VS van de positie van haar dollar maakt zweeg hij zedelijk. En als handel met Soedan een probleem is, waarom dan geen Belgisch verbod?

En als we de mensenrechten als maatstaf gaan gebruiken voor handel dan moeten we ook elke handel met de VS, Israël en Saoedi Arabië stoppen. En zelfs met de EU want die steunen volop de jihadisten in Syrië. Wat uw krant trouwens al meer dan drie jaar lang doet.

Dat daarbij de essentie van het verhaal de krant en Ivan Van der Cloot lijkt te ontgaan wekt geen verbazing. En die essentie is dat de VS wereldwijd haar rechtssysteem opdringt. Daarover gaat het. De rest is prietpraat. Krantenvulling.

Willy Van Damme

Reactie naar De Morgen betreffende haar campagne van de voorbije dagen rond BNP Paribas en de Amerikaanse boete.

François Hollande – Een clown in het Élysée

De vraag die een normaal mens zich dezer dagen moet stellen is wie de grootste clown is, David Cameron, de Britse premier, of de Franse president François Hollande. De eerste een zogenaamd rechtse conservatief, de tweede een dan ‘linkse’ socialist. Dat beiden clowns zijn lijkt echter zonder twijfel.

David Cameron was nog maar pas premier en moest op bezoek in Indië al zo nodig het buurland Pakistan uitgebreid schofferen. Wat dan een pak diplomatiek masseerwerk vergde om de relaties met de regering in Islamabad te herstellen. De Britten hebben de Pakistanen trouwens nu eenmaal broodnodig als uitweg als ze volgend jaar met de resten van hun leger nog maar eens Afghanistan ontvluchten.

Diplomatie

En nu heeft François Hollande zijn totaal gebrek aan regeringskwaliteiten getoond door Algerije te beledigen. Zo verklaarde François Hollande tijdens een bijeenkomst op 16 december met de Raad van Joodse Instellingen in Frankrijk dat zijn minister voor Binnenlandse Zaken Manuel Valls ‘gezond en veilig’ uit Algerije was teruggekeerd, ‘en dat was al veel.’

Deze was kort ervoor samen met premier Jean-Marc Ayrault op officieel bezoek in Algerije geweest. De Algerijnse minister van Buitenlandse Zaken Ramtane Lamamra kon met die uitspraak uiteraard niet lachen maar bleef in tegenstelling tot Hollande wel diplomatisch toen hij gisteren in Algiers de zaak besprak tijdens een persconferentie met zijn Chinese collega Wang Yi.

Daarbij benadrukte hij dat Algerije een veilig land is en hoopte hij dat men het jaar qua relaties met Frankrijk op een positieve noot kon eindigen. Dit zeker, zoals hij verder stelde, na het officieel bezoek van Hollande aan Algerije in 2012.

Benjamin Netanyahu en François Hollande - 1

Twee vrienden, Benjamin Netanyahu, de Israëlische premier, en de Franse president François Hollande (rechts), hebben leute. Over hoeveel Syriërs ze al hebben laten vermoorden?

Algerije is een gewezen Franse kolonie die na de bezetting in 1830 door Frankrijk haar bevolking met 1/3 zag dalen. Na de tweede wereldoorlog hoopte het op de onafhankelijkheid, een verlangen die de Fransen echter hondsbrutaal in de kiem smoorden.

Gekend is onder meer de zogenaamde ‘Slag om Algiers’ waarbij de Fransen troepen en veiligheidsdiensten, waaronder Jean-Marie le Pen, er op los folterden en moorden. Pas in 1962 na vele doden langs beide zijden en een uitermate zware politieke crisis in Frankrijk werd het onafhankelijk.

Het is een in bloed gedrenkte episode die de Algerijnen nooit zullen vergeten en ook moeilijk kunnen vergeven. De gruwel en de Franse misdaden waren daarvoor te erg. En dan komt François Hollande, wiens onderhorigheid aan Israël en oorlogszucht tegenover Syrië zelfs in Europa officieel vragen doet oproepen, de Algerijnen nog eens beledigen.

Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat de Algerijnse pers stukken minder diplomatisch was tegenover Hollande. Zeker mede door het feit dat hij die ‘grap’ maakte tegenover een gezelschap voor wie de steun aan de Israëlische oorlogszucht het levensdoel is.

Het zal de Algerijnen ook wel niet ontgaan zijn dat een Chinese diplomaat als Wang Yi of een Poetin zich niet tot dergelijk laag niveau zullen laten verleiden. Wat het Élysée en een bepaalde Franse elite maar niet wil begrijpen is dat men op die wijze uit een belangrijke markt als de Algerijnse wordt uitgesloten. Beijing, Brasilia en Moskou zullen er niet om klagen.

Zal de Algerijnse regering dan misschien soms niet neen zeggen als Total, Dassault of Air Liquide afkomen met ‘aantrekkelijke’ handelsvoorstellen, dan zullen privaat de Algerijnse burger en ondernemer er wel hun neus voor ophalen. Wang Yi hoefde tijdens zijn bezoek aan Algerije dus niets te doen behalve diplomatisch te zijn om de Fransen de loef af te steken. Het is een kunst die de Franse regering niet eens kent.

Met als vraag wat Ayrault en voordien Hollande hoopten te bereiken met hun bezoeken bij de buur aan de overkant van de Middellandse Zee. Veel van de dan moeizaam bij elkaar geraapte goodwill zal er vermoedelijk niet meer overblijven. Beschaving en mensenrechten? Het lijkt voor een deel der Franse elite iets wereldvreemd.

Willy Van Damme

Nawoord:

François Hollande verontschuldigde zich later op de dag en sprak over een ‘niet kwaad bedoelde grap’ waarover hij met zijn ambtsgenoot Abdelaziz Bouteflika eens ging bellen.

Tunesië–Ennahda en al Qaeda

Gisteren werden op een persconferentie in de Tunesische hoofdstad Tunis nieuwe onthullingen gedaan betreffende de moord op de seculiere politicus Chokri Belaid in maart van dit jaar. Een duidelijk politiek geïnspireerde moord die nog steeds niet is opgehelderd.

Abdelhakim Belhaj

De persconferentie werd gegeven door Taieb Laaguili en Nizar Senoussi namens het Initiatief voor het Onderzoek naar de Waarheid voor de Moord op Chokri Belaid. Hierbij werden meer gegevens bekend over de nauwe relatie tussen aan al Qaeda gelieerde jihadisten en de top van de nu ontslagnemende Tunesische regeringspartij Ennahda, de lokale versie van de Moslimbroederschap.

Sleutelfiguur hierbij is de Libische terrorist Abdelhakim Belhaj die voorheen samen met al Qaeda vocht in Afghanistan en daar werd gearresteerd door de VS. Hij zou ook betrokken geweest zijn bij de erg dodelijke terreuraanslag van al Qaeda in de Spaanse hoofdstad Madrid van 11 maart 2004.

Na zijn verblijf in Guantanamo werd hij uitgeleverd aan de toenmalige regering van Muammar Kadhaffi die hem na verloop van tijd vrijliet. Hij speelde nadien een sleutelrol in de door het westen georganiseerde opstand tegen Kadhaffi. Na de machtsovername werd hij trouwens als commandant van de Militaire Raad voor Tripoli, de hoofdstad, militair een sleutelfiguur.

Hij was ook baas van de salafistische al Wattan partij die bij de verkiezingen echter geen groot succes bleek. Op dit ogenblik blijkt Belhaj in Libië een sleutelfiguur te zijn in het rekruteren van allerlei jihadisten om zowel in Mali, Syrië als in Tunesië te gaan vechten.

In het boek Van Jorn De Cock heeft deze het trouwens ook over deze Abdelhakim Belhaj en ziet hierin een bekeerde jihadist, een man die de rechtstaat wil opbouwen en van Libië een gematigd moslimland wil maken. (1) Jorn De Cock zijn echtgenote Reem Maghribi werkte toen voor een Qatarese propagandazender die de opstand tegen Kadhaffi moest ondersteunen.

Ansar al Sharia

Op dit ogenblik geeft hij echter volgens Laaguili en Senoussi in de Libische stad Benghazi onderdak aan Abou Lyadh, chef van de jihadistische Tunesische terreurgroep Ansar al Sharia. Deze groep voert op dit ogenblik in Tunesië een gewapende strijd tegen het leger.

In januari van dit jaar trok Abdelhakim Belhaj op bezoek naar Tunesië, officieel om er geneeskundig verzorgd te worden en verbleef daarbij in het vijfsterrenhotel Berges du Lac Turkana in Tunis, een onderdeel van de Franse hotelketen Concorde. Gealarmeerd over zijn bezoek vroeg  Wahid Toujani, chef van  de Tunesische staatsveiligheid, zijn arrestatie.

Is het dan een toeval te noemen dat Chokri Belaid juist twee maanden later door twee huurmoordenaars op straat en gedurende de dag wordt neergeknald? Het lijkt dan ook dat men voor de oplossing van deze moord in die richting zal moeten kijken.

Maar er gebeurde ondanks die vraag tot arrestatie die dagen echter niets. Integendeel. Zo kreeg Abdelhakim Belhaj er volgens die getuigenissen het bezoek van o.m. toenmalig premier Hamadi Jabali en Rached Ghannouchi, secretaris-generaal van Ennahda. Die verzekerden Belhaj, volgens Laguili en Senoussi, dat men goed voor hem ging zorgen en dat hij zich geen zorgen hoefde te maken.

Ook andere kopstukken en regeringsleden van Ennahda waren bij dat bezoek betrokken waaronder Samir Dilou, de minister van Justitie en de Rechten van de Mens. Die ontkende wel zijn aanwezigheid maar zweeg over de andere partij- en regeringsleden.

Chatham House Price

Rached Ghannouchi kreeg vorig jaar in Groot-Brittannië de erg prestigieuze Chatham House Price, een staatsonderscheiding. Ook Yusuf Qaradawi, de vanuit Qatar opererende Egyptische haatpredikant, is een in London zeer gevierd man.

Hij werkt vooral via de Arabischtalige uitzendingen van al Jazeera en toonde in het recente verleden onder meer begrip voor de door Hitler georganiseerde holocaust. Desondanks roept de zionistische lobby opmerkelijk genoeg niet op tot actie tegen al Jazeera en Qaradawi. Ze laten hem gewoon doen!

Het toont nogmaals hoe het westen en Israël het jihadisme effectief steunen. Want uiteraard weten geheime diensten als bijvoorbeeld MI6 en de Mossad perfect wat voor soort politicus Ghannouchi werkelijk is en welke rol Qaradawi speelt. Maar in plaats van hen te bestrijden vieren ze hen zelfs. De poging tot witwasserij van Abdelhakim Belhaj door Jorn De Cock is er een goed voorbeeld van.

Yusuf Qaradawi en zijn al Jazeera zit trouwens in het vast pakket van Tv-zenders van Belgacom voor zijn abonnees. Belgische jihadisten in spe hoeven dus maar via Belgacom naar de toespraken van deze haatpredikant te luisteren op opgehitst te worden en naar Syrië te trekken. En dan er onze media en ngo’s die deze jihadistische oorlog blijven voorstellen als een bevrijdingsstrijd.

Ze hebben er Fouad Belkacem en het internet verder niet voor nodig. En geen kat in België die er zich druk over maakt. Belkacem zit immers achter slot en grendel en dus kan men gerust slapen.

Willy Van Damme

1) Jorn De Cock – “Arabische lente – een reis tussen revolutie en fatwa”, 2011, Bezige Bij Antwerpen, pagina 319.

Tunesische regering: Exit voor Moslimbroederschap

Zoals te verwachten was kondigde de Tunesische regering vandaag haar ontslag aan. Ze zal worden vervangen door een overgangsregering zonder dan Ennahda, de Tunesische versie van de Moslimbroederschap.

Vakbond UGTT

Die vermoedelijk uit technocraten bestaande overgangsregering zal in essentie gevormd worden door de goed georganiseerde Tunesische vakbond UGTT. Deze onderhandelde al weken met Ennahda over de zware politieke crisis die was ontstaan door het islamiseringsbeleid van Ennahda. Dagelijks waren er tegen Ennahda betogingen.

Ook de activiteiten van de salafistische groep Ansar al Sharia, die zowel in Syrië als in het land zelf een gewapende jihad voert tegen het Arabisch secularisme, speelden een grote rol bij deze crisis. Bleek immers dat Ennahda en Ansar al Sharia op bepaalde vlakken samenwerkten.

Deze technocratische regering gaat nu op korte termijn nieuwe verkiezingen uitschrijven. Gezien de sterk gedaalde populariteit van Ennahda wordt vermoed dat die voor heel lang in de oppositie zal belanden.

Sinds het verdrijven van de vorige dictator Zine al Abidine Ben Ali in januari 2011 heeft het land al drie premiers gehad, de politiek neutrale Beji Caid el Cebsi, gevolgd door Hamadi Jebali en nu de ontslagnemende Ali Larayedh, beide laatsten islamisten van Ennahda.

Deze kwam als veruit grootste partij uit de bus bij de verkiezingen van oktober 2011. Ze had echter ondanks de massale westerse steun niet de absolute meerderheid en moest dus seculiere partijen naast zich dulden.

Hamadi Jebali diende in maart dit jaar ontslag te nemen na de politieke en nog steeds niet opgehelderde moord op de seculiere oppositieleider Chokri Belaid. Een moord die het einde betekende voor de machtsgreep van Ennahda.

Qatar ligt in de touwen

De strategie van de VS en Israël op met het steun van Qatar overal in de regio islamisten aan de macht te brengen zorgde voor een grote in het Midden-Oosten ongeziene puinhoop. Wat men onder invloed van PR-bureaus de ‘Arabische lente’ was gaan noemen was niets anders dan een grote Arabische winter, keihard en ijzig koud.

De gigantische opstand in Egypte tegen de praktijken van president Mohamed Morsi en zijn Moslimbroederschap luiden ook voor de Tunesische broeders het begin van het einde in. Hun val was gewoon onvermijdelijk geworden en simpel een kwestie van tijd. Ze worden zoals hun Egyptische broeders gewoon gehaat.

Of er hier ook zoals in Egypte een bijltjesdag komt is niet zeker. Dat de bevolking als gevolg van de islamistische praktijken haar woede zal koelen op de islamisten lijkt wel zeker. De vraag is in hoeverre dat gewelddadig zal zijn.

Voor Qatar, dat politiek en financieel geheel uitgeteld ligt, en het duo de VS/Israël is dit opnieuw een zware nederlaag. Zij hadden ontzettend veel geïnvesteerd in de machtsgreep van hun islamistische vrienden. Men zal dus een nieuwe strategie moeten uitwerken. Maar wie weet, misschien krijgt men in de VS een zware aanval van gezond verstand.

Israël

Mogelijks heeft Frankrijk hier betere kaarten. Toen de Franse president François Hollande een officieel bezoek bracht aan Tunesië sprak hij met alle belangrijke politieke figuren behalve dan met Mohamed Ghannouchi, baas van Ennahda. Een publieke slag in het gezicht voor de islamist.

Die partijleiders waren dan wel graag geziene gasten in de VS. Vooral dan met oorlogszuchtige figuren als de senatoren Joseph Lieberman en John McCain, gekend als zeer nauwe vrienden van Israël.

Wat nogmaals aantoont hoe Israël achter de schermen de drijvende kracht is om overal in het Midden-Oosten seculiere regeringen te verjagen en islamisten aan de macht te brengen. Een politicus als Joseph Lieberman zet zelfs geen stap zonder toestemming van de zionistische heilstaat.

Het is ook typerend dat Rashid al Ghannouchi, algemeen secretaris van Ennahda en voor velen het brein van de organisatie, vorig jaar de prestigieuze Britse Chatham House Prijs, een overheidsinitiatief, kreeg voor zijn werk. En die geeft men alleen aan Quislings die trouw de Angelsaksische bevelen uitvoeren, en dus ook de Israëlische.

Rashid al Ghannouchi werd in datzelfde jaar 2012 tijdens een geheime bijeenkomst met leden van de salafistische Ansar al Sharia betrapt toen hij hen raad gaf betreffende het overnemen van het land en het installeren van de sharia. Een toeschouwer, infiltrant, had het op video opgenomen.

Ook in Syrië moet er bij velen gejuich te horen zijn. Elke nederlaag voor de islamisten wordt er zeker op een groot feest onthaald. de regering van Bashar al Assad vecht immers, zoals trouwens het Egyptische leger, tegen de machtsgeilheid van de islamisten.

Duizenden Tunesiërs dienen er namelijk als erg rauw kanonnenvlees voor wat in wezen een Israëlische veroveringsoorlog van het Midden-Oosten is. Mogelijks gaat die stroom jihadisten nu wat opdrogen.

Willy Van Damme

Tunesië–Moslimbroeders en salafisten een pot nat

Er wordt met betrekking tot Tunesië nogal gemakkelijk gezegd dat alles er vlot verloopt. Er waren democratische verkiezingen en er is een regering en parlement en dus is voor de buitenwereld alles er in orde. Onze kranten volgen het ook niet meer. De VS heerst er en dus is alles OK. Deze rust werd wel plots verstoord door de moorden eerder dit jaar op twee seculiere opposanten, Chokri Belaid en Mohammed Brahmi.

Ook werden 8 soldaten van het Tunesische leger vermoord door leden van Ansar al Sharia, de grootste salafistische organisatie van het land. Gewapende leden van deze organisatie hebben zich in de bergen aan de grens met Algerije verschanst en voeren van daar allerlei terreuracties uit.

Eigen militie

Ook zijn er regelmatig gewelddadige acties tegen seculiere groepen en hun activiteiten. Verkopers van alcohol, organisatoren van kunsttentoonstellingen, intellectuelen en dergelijke krijgen het regelmatig te verduren van allerlei islamistische groepen.

De in coalitie regerende islamistische Ennahda partij heeft trouwens haar eigen militie, de Liga voor de Bescherming van de Revolutie, die eveneens niet terugschrikt voor een goede portie geweld tegen de seculiere tegenstanders.

Het gevolg is dat de in het land sterke seculiere traditie zorgde voor een enorme tegenreactie en de regering van president Moncef Marzouki sinds weken als een stuurloos schip Tunesië verder poogt te besturen. Het land is zonder feitelijke regering, er zijn wel ministers maar zonder veel gezag. Nog wat geduld en het is een tweede Libië, een mislukte staat à la Somalië.

Ondertussen vertrokken vanuit het land wel ettelijke duizenden jihadisten om Syrië te gaan ‘bevrijden’ van het secularisme, hier dan in de figuur van Bashar al Assad. Ook blijken er duizenden jonge meisjes, soms zelfs nog kinderen als een soort sekslaven naar ginds te zijn vertrokken.

Want men stelt dan wel zeer religieus te zijn, seks, ook met kinderen moet kunnen. Sommige jonge meisjes zouden er dan tientallen jihadisten bedienen en zwanger terugkeren. Geen probleem want een Saoedische imam had een fatwa gemaakt stellende dat meisjes ginds hun ‘heilige’ plicht moeten doen. En dus leve de prostitutie. Rik Coolsaet had het op TV over idealisten.

Geduld jongens

Dat er tussen die Moslimbroederschap en allerlei jihadistische en salafistische groepen feitelijk geen verschil is bleek niet alleen bij een analyse van de gebeurtenissen van de voorbije drie jaar in Syrië en Egypte maar ook uit een video-opname van een toespraak van Mohamed Ghannouchi, de leider van Ennahda en gewezen premier.

In die privaat gehouden toespraak (1) tot een groep salafisten vroeg hij hen voorzichtig te zijn en geleidelijk het land over te nemen, beginnende onder meer bij het onderwijs en de regering om zo niet met geweld maar mits wat geduld de sharia in te voeren.

“Het was uit de context getrokken”, was zowat zijn enige verweer toen het in oktober vorig jaar uitlekte. De ontmaskering van Ennahda,  een creatie van Qatar en de VS, was dan ook totaal en maakte, samen met de politieke moorden, dat de populariteit van Ennahda stijl neerwaarts ging. Dat het tot 27 augustus dit jaar duurde voor Ansar al Sharia verboden werd typeert natuurlijk.

Hetzelfde trouwens voor de Amerikaans-Qatarese propagandazender al Jazeera die er nog maar amper wordt bekeken. Het gevolg is wel dat Tunesië zich recent officieel tegen een militaire interventie in Syrië keerde en in de Arabische Liga mee de kant koos van Egypte en Algerije. Ennahda heeft teveel schrik gekregen om nog echt tegen de secularisten in te gaan.

Azaz

Het voorval toont aan dat er in doelstellingen tussen de Moslimbroederschap en allerlei salafistische groepen geen verschil is. Er is soms en zeker niet altijd een verschil in strategie, maar veelal heeft het te maken met de persoonlijke ambities van de leiders van de verschillende groepen. De Britse ex-premier Tony Blair vergeleek de Moslimbroederschap in een opiniestuk in The Times zelfs met een sekte.

De reden waarom allerlei Syrische rebellengroepen recent met elkaar in de stad Azaz nog maar eens op de vuist gingen heeft dan ook minder met ideologie te maken dan met de controle over de lucratieve grenshandel met Turkije. Rovers onder elkaar.

De beweringen van een zogenaamd gematigde Syrische islamistische oppositie is daarom al even nep als dat in Tunesië, Libië of Egypte. Het is gewoon een verhaaltje dat enkele PR-mensen op hun bureau in New York of Londen in elkaar flansten om zo aan de naar ‘nieuws’ hongerige pers te verkopen. En daar slikt men desnoods de grootste onzin.

Maar ondertussen is gans het Midden-Oosten een grote puinhoop. Het gevolg van het westerse beleid om via de door de VS georkestreerde ‘Arabische Lente’ overal islamisten aan de macht te brengen. Het is geen lente maar een barre winter.

De afgrond

Door de traditioneel seculiere regeringen omver te werpen en er shariafans aan de macht te brengen destabiliseerde men heel bewust die landen en bracht men deze zo economisch, sociaal en cultureel naar de afgrond. En ongetwijfeld was dat ook de ultieme bedoeling.

Zoals men ook al jaren op een erg listige wijze de voorheen niet echt bestaande tegenstellingen tussen sjiieten en soennieten poogt aan te zwengelen tot ze elkaar echt de kop inkloppen en het licht in het Midden-Oosten geheel uitgaat. Waarna men in Israël de jaarproductie van Franse champagne opkoopt.

Wie ziet hoe door Saoedi Arabië en de VS gesteunde groepen via de meest bloedige terreuracties op dit ogenblik Irak aanpakken kan alleen maar geschokt zijn over het misdadig karakter van dit beleid. Een beleid dat volop door de EU gesteund wordt.

Zo is gebleken dat de Europese regeringen hun vertegenwoordigers bij de FIFA met succes de opdracht gaven om Qatar te steunen om in de er bloedhete zomer (!) van 2022 de wereldvoetbalbeker te houden. Een Qatar dat overal in Europa jihadisten steunt. En dat noemt men dan een Europees beleid. Waanzin is een hiervoor te braaf woord.

Willy Van Damme

1) http://www.dailystar.com.lb/News/Middle-East/2012/Oct-18/191886-tunisian-islamist-leader-says-salafis-must-not-be-demonised.ashx#axzz2fqCVamP8.

Qatar als de spin in het Afrikaanse web

Volgens het Algerijnse dagblad Le Temps d’ Algérie, die een bericht van het doorgaans goed ingelichte Franse weekblad Le Canard Enchaîné citeerde, financieren de emirs uit Qatar de verschillende rebellengroepen die recent zowel Noord-Mali veroverden als een aanval lanceerden op de Algerijnse gasinstallaties van In Ramenas.

Geld van Qatar

Het Franse weekblad baseert zich daarvoor op een rapport van midden vorig jaar van de Franse militaire geheime dienst, de Direction du Renseignement Militaire français (DRM), dus niet zolang na het aantreden van de nieuwe regering van president François Hollande. Ook de Franse buitenlandse veiligheidsdienst DGSE (de Direction Générale de la Sécurité Extérieure) waarschuwde vorig jaar al in diezelfde zin.

Daarbij zou Qatar volgens dit rapport zelfs alle drie de daar actieve salafistische bewegingen financieren, naast dan nog de Toearegs van de Mouvement Nationale pour la Liberation du Azawadi (MNLA), een klassiek nationalistische en niet-religieuze beweging. Deze werd echter snel bij het uitbreken van de opstand fysiek door haar salafistische rivalen uitgeschakeld.

De financiële en andere steun zou echter vooral naar de andere in Mali en de wijde regio opererende salafistische groepen gaan zoals Al Qaeda in de Islamitische Maghreb en de Mouvement pour l’unicité et le djihad en Afrique de l’ouest (Mujao) en Ançar Dine (Verdedigers van het Geloof).

Men kan dan ook vermoeden dat Mokthar Belmokthar, de man achter de raid op In Ramenas, eveneens kan rekenen op de vrijgevigheid van gasproducent Qatar. Hij werkt immers vanuit Libië – hij werd zelfs opgemerkt in de hoofdstad Tripoli – waar de invloed van Qatar erg groot is. En de raids op In Ramenas en Mali zijn met elkaar verbonden.

Wee de opposant

Deze groepen installeerden in Noord-Mali dan een salafistisch terreurbewind waar elke vorm van muziek, dans en vormen van niet-salafistische religies brutaal werden verboden, ook dus andere vormen van islam. Met daarbij het vernielen van niet-salafistische islamitische heiligdommen en het vermoorden en folteren van tegenstanders.

Qatar is een klein schiereiland grenzend aan Saoedi Arabië dat in wezen een soort van gigantische aardgasbel is. Het profiteert dan ook voluit van de dure gasprijzen, vooral een gevolg van de onrust rond o.m. eerst Irak en Iran. Onrust die hen dus opvallend genoeg zeer goed uitkomt.

Het door de Britten gecreëerde land is in de praktijk zowat het private eigendom van de familie al Thani die schatrijk is en als het ware geen blijf weet met de honderden miljarden dollars die ze met hun aardgas verdienen. Het land is een van de grootste aardgasproducenten ter wereld.

Van enige vorm van democratie is er in Qatar dan ook geen sprake. Emir sjeik Hamad bin Khalifa al Thani regeert als een absolute vorst, een beetje in de stijl van de Franse Lodewijk XIV, de Zonnekoning. Wee de opposant.

Al Jazeera

Alle posten van enig belang in het land worden trouwens ingenomen door leden van deze zeer grote familie. Premier en minister van Buitenlandse Zaken is zijn neef Hamad bin Jassim Jabir al Thani. Ook de gekende TV-zenders Al Jazeera en Al Jazeera English werken onder de strikte leiding van de familie.

Zoals bleek uit de rapporten van Wikileaks grijpt dit toezicht op deze televisiezenders plaats in nauwe samenwerking met de Amerikaanse ambassade in de hoofdstad Doha en de Amerikaanse militaire veiligheidsdienst DIA. 

Daarbij is er zelfs sprake van micromanagement van de nieuwsuitzendingen zoals bij de keuze van de studiogasten, de onderwerpen en het woordgebruik. Alles grijpt plaats in geheim overleg tussen de VS en de familie Al Thani.

Qatar is samen met het naburige Bahrein ook een thuisbasis voor het Amerikaanse leger daar. Het land speelt verder een sleutelrol bij de omverwerping van de seculiere regimes in Libië, Tunesië, Egypte en Syrië.

Religieuze netwerken

Daarbij maakt het, zoals ook Saoedi Arabië, handig gebruik van haar tot in de kleinste Arabische gehuchten geïnfiltreerde netwerk van imams en religieuze instellingen. Naast dan de gasdollars waarover het zeer rijkelijk kan beschikken en waarmee men probleemloos mensen koopt.

Een netwerk dat zoals gezien zeer nuttig bleek bij de uitbouw van allerlei islamitische bewegingen, de een al extremer en gewelddadiger dan de andere. Uit recent verschenen verhalen in o.m. de Amerikaanse media bleek bovendien dat Qatar en de VS hier zeer nauw samenwerkten.

Zo begon Qatar, en Saoedi Arabië, pas met het leveren van wapens aan de Libische rebellen nadat de VS daarvoor het licht op groen gezet. Waarbij de wapens in essentie vooral gingen naar salafistische groepen. Zonder dat de VS voor zover geweten daarover ooit protesteerde.

Voor een virtueel failliete VS is dit natuurlijk een godsgeschenk. Zonder veel kosten te doen kan men zo meer greep krijgen op de regio en Israël meer ademruimte geven. Qatar en Saoedi Arabië betalen gewoon de rekening en zorgen voor een leger dat men zo ideologisch motiveerde dat ze er bijna gratis op los schieten.

Een uitgelachen Alain Winants

Dat mensen als een Alain Winants van onze Staatsveiligheid waarschuwen voor de gevolgen van dit waanzinnig beleid neemt men er dan maar bij. Onze beleidsmensen lachen hem in wezen in het publiek gewoon uit.

Voor Frankrijk dat zijn controle over het grondstofrijke – er zijn door Franse bedrijven o.m. ontgonnen goud- en uraniummijnen – Mali dreigde te verliezen was dit een ramp in wording. En dat die salafistische groepen na hun veroveringstocht in de islamitische wereld niet gaan stoppen en ook Europa viseren zou onze politici toch duidelijk moeten zijn.

De steun van Qatar aan die rebellengroepen verklaart natuurlijk veel van wat we publiek over de gebeurtenissen te zien en ter horen krijgen. Zo hebben zowel Qatar als de Egyptische president Morsi zich verzet tegen de Franse militaire interventie.

Morsi kan op dit ogenblik alleen maar aan het bewind blijven dankzij een bijna continue stroom van Qatarese dollars. Egypte staat financieel en economisch immers aan de afgrond en zonder die miljarden lijkt een verkiezingsnederlaag voor Morsi en zijn vrienden onvermijdelijk. En dat zou een ramp zijn voor Qatar.

Met lange tanden

En de rol van Qatar verklaart vermoedelijk ook waarom de VS en Groot-Brittannië maar na heel lang aarzelen en met zeer lange tanden Frankrijk militair ter hulp schoten. Hulp die dan nog alleen als symbolisch kan omschreven worden. Qatar gaat die groepen in Noord-Afrika immers niet financieren zonder Amerikaanse goedkeuring. Dat bleek o.m. uit het verhaal rond Libië.

En als de Franse veiligheidsdiensten DRM en DGSE weet hebben van de rol van Qatar dan hebben de Amerikaanse veiligheidsdiensten die informatie ook. En tot heden hebben de VS hierover voor zover gekend nooit ruzie met Qatar gemaakt.

Qatar wordt trouwens door de VS gezien als een trouwe zeer goede bondgenoot. Wat bleek toen Al Jazeera English recent in de VS de rechten van de televisiezender van Democratisch politicus Al Gore mocht overnemen.

Het is hierbij ook essentieel te herinneren aan de nauwe samenwerking tussen de vorige Franse president Nicolas Sarkozy en de familie al Thani rond o.m. Libië. Beiden traden hier op als een soort haantje de voorste. De familie is ook eigenaar van de Franse voetbalclub Paris Saint-Germain en kocht o.m. de Luxemburgse dochters van onze banken KBC en Dexia.

De moord op Kadhaffi

Sarkozy wou kost wat kost Kadhaffi doen vermoorden en laat zijn land en de rest van de wereld nu met de gevolgen achter. Nochtans kon iedereen die wat nadacht zo zien wat er na de moord op Kadhaffi in Libië zou gebeuren. Het is een mislukte staat – a failed state –waar van centraal gezag amper sprake is en gewapende bendes de dorpen en steden onveilig maken.

Het lijkt er verder dan ook op dat de VS geen bezwaar had tegen die salafistische machtsovername in Noord-Afrika, Mali incluis. In Algerije moet men stilaan dan ook echt schrik beginnen te krijgen.

Na Syrië is dit samen met Libanon het enige seculiere bewind dat in de Arabische wereld overblijft. De stroom van  gas- en oliedollars van de salafistische heersers op het Arabisch schiereiland voorspelt daarom niets goeds voor de seculiere Arabische wereld. Wat er was aan mensenrechten lijkt nu helemaal te verdwijnen.

Verder dreigt Frankrijk als militaire en economische mogendheid uit Afrika te verdwijnen. Zo kondigde The New York Times deze week aan dat de VS denkt om een nieuwe militaire basis te bouwen in of Niger of Burkina Faso, twee Franse oud-kolonies. En de VS zit nu al met een grote basis in Djibouti, een andere Franse gewezen bezitting in de regio.

Paniek breekt uit

In Frankrijk begint men dan ook meer en meer openlijk te protesteren tegen deze gang van zaken. Hoe waanzinnig is het als men in Syrië en elders salafisten steunt die nadien – zoals deze week gebeurde – bedreigingen uiten tegen o.m. Frankrijk en andere Europese landen?

Tijdens de maandag in Parijs gehouden conferentie van de zogenaamde ‘Vrienden van Syrië’ klonk de Franse minister van Buitenlandse Zaken Laurent Fabius in het publiek dan ook zeer paniekerig. Zo schreef the Washington Post van 29 januari:

French Foreign Minister Laurent Fabius told an emergency gathering of representatives of 50 nations that Syria faces collapse and the “risk of extremist groups gaining ground” in the Middle East.

“The chaos is not tomorrow, it is today,” he said, according to reports from the meeting.

De Franse minister van Buitenlandse Zaken, Laurent Fabius, stelde op een spoedbijeenkomst van 50 landen dat Syrië dreigt ineen te storten met daarbij “het risico dat extremistische groepen terrein winnen” in het Midden Oosten.

“De chaos is er niet morgen maar al vandaag”, aldus de minister volgens verslagen van die conferentie. 

Nog een beetje en hij komt de Syrische president Assad op zijn knieën om vergiffenis vragen omdat hij die salafisten mee bewapende. Wat we dus zien lijkt het begin van de ineenstorting van de westerse strategie in het Midden Oosten om overal in de regio nieuwe Al Qaeda’s te bewapenen. De waarschuwing van o.m. een Alain Winants komt dus uit.

Verklaart dit de mededeling van vorige donderdag van Moaz Alkhatib, nieuwbakken door o.m. de VS aangestelde voorzitter van die rebellencoalitie, dat hij mits voorwaarden met gezanten van president Bashar al Assad wil onderhandelen? Dit terwijl de statuten van die pas een paar weken oude coalitie elk gesprek met Assad en zijn regering verbieden.

Een visie waarvoor hij intern bakken kritiek kreeg maar die hij voorlopig zo te zien politiek overleefde. Maar ook met als resultaat dat hij ultrasnel al zaterdag met Rusland, VN-gezant Lakhdar Brahimi en de VS aan tafel gaat zitten. Sommigen zijn zo te zien gehaast!

En Qatar … die mag in de nabije toekomst zowel de wereldbeker voetbal als de Olympische Spelen organiseren. En hierover zal men vermoedelijk noch in de EU, noch in de VS problemen maken zoals dat ze dat ooit wel deden met China en Rusland. En kortelings mogen onze renners er zelfs zorgeloos weer enkele rondjes rijden. Niemand stelt zich toch vragen.

Willy Van Damme