Europese multinationals slaan toe in China

Het recent gesloten maar door het Europees parlement nog goed te keuren investeringsverdrag met China laat zich reeds voelen in de internationale handel. Blijkbaar hebben sommige grote Europese multinationals er geen gras over laten groeien en waren ze reeds in zeer verregaande gesprekken met Beijing nog voor de EU en China deze overeenkomst sloten.

Verregaande gesprekken

Volgens een bericht van het Canadees-Britse persbureau Reuters hebben een aantal van hen reeds akkoorden met China voor het verder ontwikkelen van hun activiteiten. Zo hebben de Duitse autoproducenten Volkswagen, BMW en Daimler (Mercedes) al een overeenkomst op zak om hun huidige partner in de joint venture over te nemen en er dus een 100% eigen onderneming van te maken.

Hetzelfde voor de verzekeraars Axa en Allianz. Ook heeft de Franse vermogensbeheerder, Amundi, een van ‘s werelds tien grootste, onlangs een eigen kantoor in de stad Shanghai, het economische en financiële hart van het land, geopend om er Chinese beleggers te lokken. Waarbij Reuters stelde dat Amundi niet de enige Europese vermogensbeheerder is om dit voorbeeld te volgen.

Daarbij dient men te beseffen dat het huidige Chinese regeringsbeleid er op gericht is om de welvaart van de Chinese bevolking en dus de lokale consumptie op te krikken. Het wordt voor de overheid zelfs het speerpunt voor de toekomst. Bedrijven die er hun graantje van wil meepikken moet dus daar zijn.

DSC_0103

London Transport gebruikt voor meerdere van haar lijnen al vijf jaar elektrische bussen van BYD. In België rijden anno 2021 de autobussen van TEC, MIVB en De Lijn nog steeds alleen maar met diesel. Verdere commentaar overbodig.

Voor de Europese groepen wordt het daarom nog interessanter om er aanwezig te zijn en er een zo groot mogelijk marktaandeel te bemachtigen. De grootste en ietwat begrijpbare Europese kritiek op dit investeringsakkoord was dat het vaag bleef maar in de praktijk blijkt dit niet zo te zijn. Zo’n akkoorden zij  nu eenmaal in regel vaag. De details zijn voor later.

Volkswagen

Blijkbaar zijn er dus achter de schermen van deze plechtige ondertekening door de grote bedrijven duchtige en heel vruchtbare gesprekken gevoerd om dit akkoord in de praktijk te brengen. Voor Volkswagen in China betreft het hier voor de periode van oktober 2019 tot oktober 2020 de verkoop van 2,089 miljoen wagens.

De andere merken van de groep zijn hier niet bijgerekend. In 2019 verkocht Volkswagen, zonder Audi, Seat en Skoda, wereldwijd 6.278.300 wagens. Wat betekent dat de Chinese markt voor de groep uit Wolfsburg 1/3 van haar verkoop betekent en China dus met vlag en wimpel de grootste afnemer is.

Het investeringsakkoord betekent dat Volkswagen nu geheel op eigen benen China kan betreden. Wel zal ze deels afhankelijk blijven van bepaalde Chinese technologie en specifieke marktrichtlijnen. Die cijfers verklaren waarom Merkel en de rest van de Europese leiders zoveel belang hechten aan dit akkoord met China.

Zeker nu de Chinese consumptie de komende jaren nog sterk gaat toenemen. De Chinese autoproducent Geely, een bedrijf dat ook een 10% bezit in Mercedes, gaat trouwens in haar Gentse vesting van Volvo naast de VX40 nog dit jaar starten met de bouw van een nieuw model elektrische wagen. Wat zou zorgen voor 300 extra arbeidsplaatsen.

Build Your Dreams

Ook is de Chinese batterij- en wagenproducent Build Your Dreams (BYD) in Noorwegen voor het eerst op de Europese markt gekomen met haar Tang EV. Het is heel vermoedelijk de start van BYD op de grote Europese markt waarbij zij zich naar verluidt voorlopig vooral zal richten op die van de SUV.

BYD is met een kleine familielening opgericht door de Chinese ingenieur in metaalkunde Wang Chuanfu. Een 10 jaar geleden heeft Warren Buffett, de man van de investeringsgroep Berkshire Hathaway, een participatie genomen in deze beursgenoteerde onderneming.

Wang Chianfu is een zeer discreet ondernemer en geeft aan de buitenlandse pers nooit interviews. Geen Elon Musk dus die de media om de haverklap afloopt met zijn hoeraverhalen.

BYD is een privé bedrijf uit Shenzhen, de miljoenenstad aan de grens met Hongkong. Die begon als een producent van batterijen voor gsm’s maar welke zich na de overname van de lokale autofabriek van Daihatsu in de stad Xian gooide op de productie van auto’s en zo als een der eersten in wereld begon met de productie van elektrische wagens.

DSC_0041

Wang Chianfu, de grote baas van BYD, hier in 2016 toen London Transport haar nieuwe lijn presenteerde die alleen met elektrische bussen van BYD wordt bediend.

Het produceert haar eigen autobatterijen met een door haar ontworpen techniek waarbij in tegenstelling tot bijna alle concurrenten geen kobalt wordt gebruikt. Het bezit in joint venture ook een mijn voor de ontginning van lithium, het basismateriaal voor elektrische batterijen van zowel gsm’s als auto’s.

Het is in Europa en elders in de wereld ook gekend als de erg succesvolle producent van bussen voor openbaar vervoer. Met verkoop in alle continenten en met ook Europese productievestigingen in Hongarije en het Franse Amiens. Hier rijden ze rond op de luchthaven van Zaventem.

Terwijl er in Brussel enkele tientallen taxi’s van het merk te zien zijn. Wel blijkt de markt voor openbaar vervoer in België voor hen gesloten en hebben de TEC, MIVB en De Lijn nog geen elektrische bussen besteld. Dit terwijl er in zowat alle andere landen in de wereld al elektrische bussen verkocht zijn.

De reden is onduidelijk maar in het verleden hadden Van Hool en Jonckheere uit Roeselare, nu eigendom van het Nederlandse VDL, hier in dit segment van de markt in de praktijk een monopolie. Waarbij Van Hool nog steeds problemen lijkt te hebben met de productie van elektrische bussen voor openbaar vervoer.

Willy Van Damme

Australië krijgt realiteitsbesef

Zoals kon verwacht worden heeft Australië haar toon tegenover China drastisch gewijzigd en gebogen voor de realiteit van de economische krachtsverhoudingen in de wereld anno 2020 en zeker die in de Oost-Aziatische regio. Gedaan lijkt de tijd dat de regering in Canberra er steeds als de eerste bij was om China onder de kritiek te bedelven.

Deze koerswijziging blijkt uit belangrijke politieke toespraken van zowel de Eerste Minister Scott Morrison als de secretaris voor Buitenlandse Zaken en Buitenlandse Handel Frances Adamson, een gewezen ambassadeur in China. Niet toevallig kwamen die toespraken ook snel na elkaar. ‘Onze handel redden’ zal het motto wel geweest zijn.

Groothandelaar in Chinafobie

Al meer dan twee jaar lang bedolf Canberra China bijna dagelijks onder allerlei beschuldigingen gaande van spionage over omkoping tot de infiltratie van het politiek bestel.

En toen de jonge door de VS geleide betogers in Hongkong een enorm spoor van vernieling achter zich lieten met zelfs een moord, het in brand steken van een tegenstander en het op grote schaal verwonden van mensen die het Mandarijn, de officiële Chinese taal, spraken koos Australië de kant van de als vrijheidsstrijders vermomde vandalen en terreurzaaiers.

Ook over de problematiek van de Oeigoeren moest men haantje de voorste spelen en de verhalen komende uit de VS klakkeloos overnemen en soms zelfs aandikken. Verhalen uit Australië waren dan ook populair bij onze Chinafobe media zoals De Standaard.

 vmhSoQuA_400x400

Nadat hij voluit ging in het bekladden van zijn voornaamste handelspartner China draaide premier Scott Morrison deze week bij en opperde hij even goede vrienden met China te willen als met de VS.  Van een koerswijziging gesproken. En China reageerde uiteraard al tevreden.

Ondertussen verkocht het land steeds meer goederen aan China. De recentste cijfers spreken van 39% van de export. Dat kon natuurlijk niet blijven duren en recent nam China als schot voor de boeg een nieuwe serie acties tegen Australische producten.

Waarop in kringen van ondernemers er binnenskamers ongetwijfeld paniek ontstond en er zware kritiek te horen was met de stelling dat zij in deze materie de regering te weinig onder druk hadden gezet.

Van koers veranderen 

Zo stelde premier Scott Morrison (National Party) maandag in Londen tijdens een toespraak voor de Britse politieke studiedienst Policy Exchange, een instelling gelieerd aan de rechtervleugel van de Conservatieve Partij:

…. warning that partners and allies need “a bit more room to move” as strategic competition intensifies in the region….. declaring Australia does not want to be forced into a “binary choice” between Washington and Beijing…. The Prime Minister said Australia was “very open” to a discussion about China’s grievances. (1)

… waarschuwde dat partners en geallieerden nood hebben “aan wat meer beweegruimte” als de strategische wedijver in de regio intensifieert… stellende dat men niet verplicht wil worden tot een “binaire keuze” tussen Washington en Beijing….. De premier stelde zeer open te zijn voor een gesprek betreffende China’s klachten.

Eenzelfde verhaal bij Frances Adamson vandaag tijdens een speech voor het zeer belangrijke National Security College in Canberra, een instelling die nauwe contacten heeft met de Australische veiligheidsdiensten. Volgens de nationale omroep ABC stelde ze het zo (2): 

‘Australia’s top diplomat has urged China not to dictate to smaller nations, saying Beijing cannot “set the terms” of its engagement with the world….. “In the harsher light of the early-to-mid 21st century, we have to acknowledge that the United States cannot be expected to lead in the way it once did,” she said.

De Australische topdiplomaat vroeg “China niet haar wil op te dringen en dat het niet de regels wat betreft samenwerking met de rest van de wereld kan stellen… in het hardere klimaat van het begin tot midden van deze eeuw moeten we aanvaarden dat de Verenigde Staten niet langer het leiderschap van weleer zal uitoefenen.”

Het is een klassieke diplomatieke truc om eerst wat hard te klinken en in de tekst dan wat verborgen een zin te plaatsen die de essentie vertelt en dat is dat Australië zich in het conflict tussen China en de VS neutraler zal opstellen. Of hoe men poogt zoveel als kan het gezichtsverlies te vermijden. Logisch toch.

adamson-frances

Frances Adamson, de Australische topdiplomaat en secretaris op het ministerie van Buitenlandse Zaken en Handel. Zij stelde dat de invloed van de VS op wereldvlak verder zal dalen en men de buitenlandse politiek hieraan hier zal moeten wijzigen.

Zij verklaarde dit ook aan een publiek die of nu of later gaan werken voor de lokale spionagediensten. Dit komt bovendien nadat men in Australië met de benoeming tot nieuwe Amerikaanse kandidaat minister van Buitenlandse Zaken van Anthony Blinken al deels zicht heeft op de komende buitenlandse politiek van Washington.

Hoe reageert Washington?

Er zijn trouwens aanwijzingen dat het duo Biden/Blinken zich tegenover China minder hard gaan opstellen dan het duo Trump/Pompeo die vooral veel brulde. Onze kranten zullen heel vermoedelijk dan ook verstoken gaan blijven van de Chinafobe propaganda vanuit Australië. Geen zorg, de VS zal nog veel te bieden hebben.

Dat Australië ging plooien voor de Chinese maatregelen was een zekerheid. Verrassend is wel hoe snel dit ging. In de Australische media was te horen dat de regering te weinig oog had voor de belangen van de lokale ondernemers zoals die van de kreeft- en wijnindustrie. Dat ‘oog hebben’ gebeurde dus achter de schermen.

Want voor men dergelijke heel drastische stappen zet is het logisch dat men hierover intens overlegt en dat de discussies wel eens heel hevig zullen geweest zijn. Vraag is ook hoe men in Londen, Nieuw-Zeeland, Canada en vooral Washington reageerde op deze Australische ommezwaai. Australische is immers de voornaamste geallieerde van de VS in de regio. En die draait zijn kar! Een afgang die kan tellen.

Simplisme

Recent pochte columnist Martin Wolf van The Financial Times over de machtige coalitie van wat hij dan democratische liberale staten noemde tegen de ‘autocraten’ – het nieuwste stopwoordje in de westerse media – waarbij hij de landen van de EU, Japan, de Angelsaksische staten samen met Indië bij elkaar telde dat dan veel sterker zou zijn dan de ‘autocraten’ in Beijing en Moskou. Een simplistischer visie kan niet.

Sindsdien sloten Japan en China via de RCEP een verregaand handelsakkoord, zat Indië aan tafel met China en Rusland in het kader van de SCO, de Shanghai Samenwerkings Organisatie, en plooide Canberra. Of hoe de westerse media blijven grossieren in wishful thinking en de realiteit weigeren onder ogen te zien. Ook iets voor onze media wier niveau bijwijlen lachwekkend is.

De kreeftenvangers aan de Australische westkust zullen maar best hun boten terug zeevaardig maken. Het wordt mogelijks toch nog een mooi Kerstmis voor die Australische vissers en voor de Chinese consumenten.

Kreeftenvangst

De Australische kreeftenvangers kunnen in de toekomst vermoedelijk hun boten terug snel klaar maken voor het vangen van porties verse kreeften bestemd voor de Chinese consumenten.

Lekker toch een goed glas Australische wijn met erbij een dito kreeft. Wie wint? Beiden natuurlijk. Hoe dom moet men zijn om anders te denken? China reageerde trouwens als verwacht (en afgesproken?) al positief op deze Australische ommezwaai.

Zeker is ook dat dit voorval binnen de kanselarijen van de wereld druk zal worden besproken. Misschien kan men er in de EU eens over nadenken. Hetzelfde voor de Europese veiligheidsdiensten die denken eigenhandig ons buitenlands beleid te moeten bepalen

Willy Van Damme

1) ABC News, 23 november 2020, Stephen Dziedzic, ‘Scott Morrison calls on United States and China to dial down hostilities in speech at UK think tank Policy Exchange’. Scott Morrison calls on United States and China to dial down hostilities in speech at UK think tank Policy Exchange – ABC News

2) ABC News,  25 november 2020, Stephen Ziedzic, ‘Australia’s top diplomat urges China not to dictate to smaller nations amid bilateral tensions’. Australia’s top diplomat urges China not to dictate to smaller nations amid bilateral tensions – ABC News

RCEP een overwinning voor het Verre Oosten

Tot eind de jaren tachtig was Vietnam voor het Westen het land van het kwaad, de vijand van de vrijheid, de mensenrechten en noem maar op. Men kende het voornamelijk omwille van zijn bootvluchtelingen en de bezetting van Laos en Cambodja, kortom een gevaar voor de wereldvrede dus. Ach.

Daar echter in datzelfde Vietnam werd zondag namens praktisch alle landen van Zuid-Oost-Azië, Mongolië, Taiwan en Noord-Korea uitgezonderd, het akkoord tussen 15 Oost-Aziatische landen over het Regional Comprehensive Economic Partnership ofte het RCEP (het Regionaal Veelomvattend Economisch Partnerschap – RVEP) via een videoconferentie ondertekend. Dit in een land als Vietnam waar in 1983 zoals een Europees diplomaat het toen uitdrukte zelfs de ratten honger leden.

Overheersen

De plek kon dan ook niet symbolischer zijn voor de economische ontwikkelingen van de voorbije vijftig jaar in Azië. Van een achtergestelde regio die qua menselijke ontwikkeling amper perspectief had en met massa’s armoede zat is het sindsdien uitgegroeid tot het nieuwe centrum van de wereld. Het heeft qua ontwikkeling de oude wereld, de VS en de EU, ver achter zich gelaten.

Die 15 betrokken landen zijn Japan, Zuid-Korea, Nieuw Zeeland, Australië, China, Thailand, Vietnam, Laos, Cambodja, Myanmar, de Filipijnen, Indonesië, Brunei, Maleisië en Singapore. Goed voor ongeveer 2,2 miljard inwoners en volgens het systeem van de koopkrachtpariteit dit jaar een 32,37% van de wereldeconomie omvattend. Het is dan ook het voornaamste en grootste handelsakkoord ooit.

Waarbij Indië vorig jaar plots afhaakte. Anders had het RCEP met 3,5 miljard inwoners en 40,54 % van de wereldeconomie de wereld nog sterker overheerst. Volgens verklaringen uit Indië vreesde het land dat een te grote instroom van producten uit die regio en vooral China de Indische markt, en zonder veel invoertaksen, zouden overspoelen.

Onderteekning RCEP - 15 - 11 - 2020 - 1

15 november zag men in de Vietnamese hoofdstad de geboorte van ‘s werelds grootste handelsalliantie het Regional Comprehensive Economic Partnership die 15 Oost-Aziatische landen omvat en goed is voor bijna een derde van de wereldbevolking en een derde van ‘s werelds economische kracht.

Wat klopt maar het zou Indische producten ook toelaten tot de Chinese markt en die van de andere leden. Door zo op te treden trok Indië zich weg van de regio en een gebied met een nog steeds groot groeipotentieel. De Indische president Narendra Modi besloot zijn land af te sluiten van wat moeilijk anders dan als een groot economische macht kan gezien worden. De typische Indische isolatiepolitiek.

De vier tijgers

De ontwikkelingen in Azië zijn natuurlijk een gevolg van de economische groei in Europa en de VS uit het verleden en de sterk verbeterde communicatie en transportmogelijkheden. De landen in het Verre Oosten hadden een stabiel regeringssysteem, voldoende degelijk onderwijs, een goed uitgebouwde landbouw en werkkrachten die tegen relatief lage lonen precisiewerk konden verrichten.

Ideaal voor de groeiende Amerikaanse en Europese multinationale ondernemingen die in concurrentie met vooral Japan het Verre Oosten opzochten. Het is geen toeval dat Philips bijvoorbeeld jarenlang de grootste particuliere investeerder was in Taiwan. Toen samen met Singapore, Thailand en Maleisië de zogenaamde vier tijgers.

Ze vormden, behoudens Taiwan, de ruggengraat van ASEAN, de Associatie van Zuidoost- Aziatische Landen waartoe ook Indonesië, de Filipijnen en het piepkleine olieland Brunei dan behoorden. Het einde van de oorlog rond Vietnam en de Koude Oorlog betekende ook het toetreden van Myanmar, Vietnam, Cambodja en Laos. Voortaan kon de regio in vrede leven zonder veel interne spanningen.

Agra-Taj_Mahal

De Taj Mahal in Indië, een der mooiste gebouwen in de wereld. Indië heeft sinds haar onafhankelijkheid op het vlak van de buitenlandse politiek steeds gekozen voor een meer isolationistische koers. En dat lijkt onder premier Modi niet anders te worden. Ze haakte vorig jaar dan ook af voor de oprichting van de RCEP.

Van een aanhangsel van de Westerse alliantie groeide dit verbond uit tot de drijvende kracht binnen de Aziatische regio die alhoewel op goede voet met dat Westen toch haar eigen koers vaarde en dit steeds losser van dat Westen. De oude Europese koloniën werden immer welvarender en sterker en hoefden niet meer te buigen voor de dictaten van hun vroegere meesters.

De VS als meester

Toen in 2014 in het noorden van Thailand aan de Chinese grens een 200 Oeigoerse salafisten, met vrouwen en kinderen, op weg waren naar Syrië betrapt werden oefende de VS enorme druk op Thailand uit om hen verder naar Syrië te laten reizen. Thailand weigerde echter de VS te plezieren en stuurde hen terug naar China. Waarna er in Bangkok een dodelijke aanslag plaats had en het Thaise consulaat in Istanbul vernield werd.

Een ander verhaal betrof Cambodia waar de regering van premier Hun Sen tot ergernis van de VS te vriendelijk was voor China. Op zeker ogenblik tijdens een bezoek in 2017 aan Australië liet Kem Sokha, de leider van de grootste oppositiepartij, in het publiek verstaan dat de VS via een zogenaamde kleurenrevolutie gingen zorgen dat hij regeringsleider zou worden. Waarna de man bij zijn terugkeer in de cel vloog.

En dan was er Japen en haar relatie met de VS. Toen de Japanse economie als een raket omhoogschoot eiste en verkreeg Washington dat Japan zijn yen sterk opwaardeerde maar dit betekende wel het einde van de snelle Japanse groei. De hoop om ‘s werelds nummer één te worden werd opgeborgen en bovendien zagen ze zowel China als Indië hen voorbijsteken.

En toen later Japan het vertrek van de grote Amerikaanse militaire basissen op Okinawa, de grootste van de VS, poneerde bleken plots alle auto’s van Toyota in de VS – haar veruit belangrijkste markt – levensgevaarlijk en dreigde Toyota aan die schadeclaims zelfs ten onder te gaan.

Tot de Japanse grote baas van Toyota zich in de VS in het openbaar ging verontschuldigen en de Japanse premier Yukio Hatoyama in 2010 aftrad en men in Tokyo de eis over Okinawa liet varen. De problemen met Toyota bleken plots van de baan. Nooit meer iets van gehoord.

 Onderteekning RCEP - 15 - 11 - 2020

Ook Japan ondertekende mee het akkoord voor de RCEP tonend dat het zich verder wil ontwikkelen via de handel met het Verre Oosten. Ondanks de vele geschillen met de buren uit het verleden.

Zo hebben zowat alle landen in de regio wel een of andere reden om de Verenigde Staten niet zomaar te zien als de vriend en verdediger van de democratie, vrijheid en mensenrechten en meer van dat moois. Het wantrouwens tegenover Washington en ook Brussel is hier dan ook begrijpelijk erg groot.

De grootste economische macht

Dit blijkt nu overduidelijk uit het verbond dat werd gesloten. Voortaan zal die regio als het op handel en dus economische ontwikkeling aankomt met een stem spreken tegen de de EU en de VS. Waarbij de VS en de EU qua bevolking en economische kracht veel kleiner zijn.

Met de VS 340 miljoen inwoners en 14,78 % van de wereldeconomie en de EU met 446 miljoen inwoners en 14,81 % van de wereldeconomie. Tegen 32,37 % voor de RECP. Een opvallend verschil.

De VS en de EU zullen in de toekomst bij handelsgesprekken dan ook minstens met gelijken moeten praten. Een wereld van verschil met de vorige eeuw en zeker met vijftig jaar terug. Ook deze ontwikkeling met de RCEP toont dat het centrum van de wereldontwikkeling zich oostwaarts naar Azië verplaatste.

Bovendien kan deze regio zich dankzij deze vrijhandel nog beter ontwikkelen zeker daar het ook zoveel mogelijk de interne conflicten zal gaan vermijden. De VS poogt al jaren om in de regio de spanningen op te drijven met iedereen tegen China. Dit toont dat dit gelukkig genoeg faalde. Japan, Zuid-Korea en Australië hangen nog wel vast aan de VS maar tonen hier dat ze voor hun ontwikkeling een uitweg hebben.

Australië en Nieuw-Zeeland verlaten meer en meer hun Anglo-Saksische wortels en worden steeds duidelijker een onderdeel van de Aziatische groeimotor. Door de creatie van de RCEP zullen die landen zich economisch ook sterker gaan richten op de kansen die deze regio voor hen te bieden heeft.

In wezen is dit een evolutie die bijna onvermijdelijk was en feitelijk begon toen Britse, Franse, Spaanse en Nederlandse avonturiers die landen veroverden. Geografie is nu eenmaal een vast gegeven en zal hoe dan ook het lot bepalen van die landen. Kijk naar de uitvoer van Australië waar de handel voor het grootste deel gebeurt met de buurlanden. Met China nu bijna goed voor 40% van de uitvoer.

En China

Natuurlijk zal de verdere ontwikkeling van de RCEP niet over rozen lopen. De enorm snelle groei van China zorgt in de regio, en elders in de wereld, voor veel ongenoegen, angst en achterdocht. Zal China hen ook zo overheersen als voorheen de koloniale mogendheden en de VS dat deden? Het zal de verdere gesprekken zeker niet gemakkelijk maken. Met Washington die verlangt naar ruzies.

Het idee voor de RCEP ging echter uit van de ASEAN – en niet China zoals onze media hier bijna steeds schrijven. De ondertekening gebeurde trouwens in Vietnam, nu voorzitter van de ASEAN – en dat zal alles vlotter doen verlopen. Ook zal China hier nooit oppermachtig zijn en zich gedeisd moeten houden. Zo is China goed voor 18,87% van de wereldeconomie en de rest van de RCEP 13,71 %.

Hoe de wereld ook evolueert blijkt uit het feit dat ASEAN nu een grotere handelspartner voor China is dan Europa. De handelsstromen wijzigen en zo de handelsrelaties. En binnen twintig jaar moet 90% der invoerheffingen tussen de leden ook verdwenen zijn. Wat een grote stimulans gaat geven voor handel binnen Azië en dan worden de VS en de EU op wereldschaal dus minder belangrijk. Een revolutie in wording.

Zeker daar de VS en in mindere mate ook de EU qua handel steeds protectionistischer worden. De groeimarkten voor China, ook ook de andere leden van de RCEP, zullen dan ook vooral hier liggen en eventueel later Afrika. In wezen is de RCEP dan ook een alliantie die voorstander is en blijft van vrijhandel en tegen het protectionisme.

DSC_0103 (1)

Een elektrische bus van de zeer discrete Chinese firma Build Your Dreams (BYD) in London. Deze heeft nu fabrieken voor de productie van elektrische bussen in Hongarije en het Franse Amiens en verkocht in Europa al vele honderden bussen, met daarbij Schiphol en Zaventem, evenals taxi’s waaronder in Brussel. Het beursgenoteerde bedrijf uit de Chinese stad Shenzhen is nu via Noorwegen begonnen met de verkoop van elektrische auto’s in Europa. Ze begon als een producent van heroplaadbare batterijen en dient gezien als een der grootste zo niet de grootte op het vlak van de productie van elektrische auto’s en bussen en oplaadbare batterijen. Het toont de kracht en kwaliteiten van China.

En dat is geen echte verrassing. De industriële expansie van die landen heeft hen een sterke economische motor gegeven die de VS en de EU steeds meer onder druk zet. Waren Europese en Amerikaanse bedrijven tot voor kort allesoverheersende molochs die hun wil pogen en soms ook konden doordrukken dan is dat nu steeds meer geschiedenis.

Hun competitiviteit staat onder steeds grotere druk en zij pogen die Aziatische pletwals een halt toe te roepen. Tevergeefs, de slogans over vrijhandel en steun voor de Wereldhandelsorganisatie zijn in de VS dan ook praktisch verdwenen. Dat was al zo onder Barack Obama en werd sterker onder Donald Trump en zal onder Joe Biden verder groeien. De VS zak hier haar eisen moeten opbergen.

Wegwandelen

Het duurde acht jaar voor deze RCEP eindelijk kon opgericht worden. Feitelijk een mirakel. Landen als Vietnam en China hebben beiden een turbulente relatie gehad en voerden in 1979 zelfs nog oorlog. Hetzelfde voor Japan en China of Thailand met Myanmar en Cambodja. Bovendien heb je in deze RCEP hoogontwikkelde landen zoals Japan en met Laos nog amper ontwikkelde zeer dunbevolkte staten.

Het verder uitwerken van deze RCEP – men moet de zaken nog ratificeren en sommige details invullen – zal dan ook niet gemakkelijk zijn. Het feit dat onderdelen van het akkoord nog geheim zijn is veelzeggend. Maar het startschot is gegeven en de Aziatische realiteit is niet te ontkennen. Beiden gaan economisch verder aan elkaar gelinkt worden en zo beter groeien en sterker worden. De toekomst is Azië.

Hillary Clinton - 2

Ook de vroegere Amerikaanse presidentskandidate en gewezen minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton moest niets hebben van het door Barack Obama geplande Trans Pacific Partnership (TPP) en koos voor meer protectionisme. De Amerikaanse industrie is nu eenmaal steeds minder competitief tegenover de Oost-Aziatische. America First is dan ook een door de huidige VS niet toevallig gekozen slogan.

En de VS? “Die wandelt weg  van de TPP (Trans Pacific Partnership, nvdr.) en dit zal mogelijks door toekomstige generaties gezien worden als het ogenblik dat het haar leiderschap over dit deel van de wereld opgaf om da&n een verminderde rol te spelen”, zegden in 2017 een vijftal ambassadeurs van de VS in Azië bij het aantreden van Donald Trump. (1)

Stephen Kirchner, directeur Investeringen en Handel van het Studiecentrum voor de VS van de Universiteit van Sydney, stelde het deze week in de Washington Post zo: “De VS verliet haar rol van regelgever en leiderschap die het in het verleden nastreefde. En de regio heeft als gevolg van de afwezigheid van de VS besloten haar eigen regels zelf te bepalen.” (2) Het einde van het neokolonialisme?

Willy Van Damme

1) The New York Times, 17 januari 2017, Edward Wong, ‘U.S. Ambassadors in Asia Make Final Plea for Dead Trans-Pacific Trade Pact’. https://www.nytimes.com/2017/01/17/world/asia/china-tpp-ambassadors.html?auth=login-email&login=email

De brief was van Max Baucus (ambassadeur in China), Nina Hachigian (ambassadeur bij ASEAN), Caroline Kennedy (ambassadeur in Japan), Mark Lippert (ambassadeur in South Korea), Mark Gilbert (ambassadeur in New Zeeland en Samoa) en Kirk Wagar, ambassadeur in Singapore.

Tijdens de debatten in 2016 voor het presidentschap tussen Donald Trump en Hillary Clinton keerde die laatste zich ook tegen het TPP, het nochtans sterk op maat van de VS gesneden Trans Pacific Partnership. Het was zoals de RCEP een handelsalliantie maar met de VS en zonder China dit om hen zo te isoleren en met de VS aan het stuur.

In wezen bleek toen voor het eerst overduidelijk het protectionistische karakter van de VS en verzette het zich tegen dat soort vrijhandelsakkoorden die het nota bene zelf in elkaar had gestoken. En dat zal onder Joe Biden niet wijzigen.

2) Washington Post, 16 november 2020, Gerry Shih en Simon Deneyer, ‘As Trump era ends, massive new Asian trade deal leaves U.S. on the sidelines’. https://www.washingtonpost.com/world/asia_pacific/trade-china-trump-obama-asia/2020/11/16/f02f43e4-27b7-11eb-9c21-3cc501d0981f_story.html

De ultrasnelle opmars van China

Het Internationaal Monetair Fonds heeft deze week eindelijk nieuwe cijfers gepubliceerd over de staat van de wereldeconomie via het systeem van de koopkrachtpariteit (1). Het is een methode om door het uitsluiten van muntmanipulaties een beter idee te geven van de economische krachtsverhoudingen tussen de landen onderling.

Het betreft hier de cijfers van het tweede kwartaal 2020. Het is een cijferdans die echter haarscherp die macht van de landen van de wereld toont. En zoals verwacht toont die de opmars van de Chinese economische macht die in wezen onaantastbaar lijkt.

Lilliputters

Uit die cijfers is duidelijk de neergang van de oude industrielanden zoals de Verenigde Staten, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk zichtbaar. Hetzelfde natuurlijk ook voor België en Nederland, internationaal twee lilliputters. Zogenaamde landen uit de derde wereld zijn qua economische sterkte stukken groter.

Zo is Nederland op dit ogenblik goed voor 0,76 % van de wereldeconomie en Thailand 0,97 % met België een luttele 0,44 %. Hoog van welke toren dan ook moet men niet blazen en men gedraagt zich integendeel best nederig en gedeisd. De tijd dat men Congo of Indonesië kon bezetten is al decennia voorbij.

Lars Bové - China - Hacking Proximus

In 2013 wist het dagblad De Tijd bij monde van hun ‘sterreporter’ Lars Bové te schrijven dat China verantwoordelijk was voor het hacken van Belgacom. Nog diezelfde dag vroeg in de ochtend kwam het nieuws dat niet China maar het Verenigd Koninkrijk de dader was. Wat het gerecht later bevestigde.

Vermoedelijk poogde een westerse veiligheidsdienst – De Belgische? – iedereen via Bové op een verkeerd been te zetten voor de waarheid aan het licht kwam. Het is een stelregel dat men als journalist met bronnen voorzichtig moet zijn, en zeker bij veiligheidsdiensten. Maar als men China kan bekladden hoeft dat niet.

Indonesië is met 2,56 % van de wereldeconomie qua omvang de nummer zeven in de wereld en bijna 3,4 maal groter dan de vroegere Nederlandse bezetter. Het is een realiteit die men noch in Brussel of Den Haag graag leest.

Desalniettemin doet Nederland via haar spionagedienst nog steeds of de wereld haars is en meent men vanuit het Torentje op het Binnenhof in Den Haag andere regeringen zoals zelfs de Chinese de wet te moeten lezen. Lachwekkend feitelijk.

Het ontbreekt de oude industrielanden van de EU en Noord-Amerika zonder veel twijfel aan elk realiteitsbesef. Was er daar een goed idee van hoe de toestand in de wereld werkelijk is dan zou men zich niet met dat soort van onzin uitlaten. En dat vertaalt zich ook in de manier waarop onze media berichten.

Want alhoewel er achter de schermen binnen de EU zich een stevig debat afspeelt is onze pers niets anders dan een stel papegaaien die elke kritiek op dit buitenlands beleid heeft verbannen. het lijkt verboden. In het kader van de transparantie en de persvrijheid?

Nooit voorheen in de geschiedenis

Maar wie deze statistieken van het IMF eens goed bekijkt ziet vrij snel de fenomenale nooit in de geschiedenis geziene groei van China en in verhouding daarmee de neergang van de VS. Zo was China in 1980 amper goed voor 2,27 % van de wereldeconomie en de VS 21,41 %. Met andere woorden, China was toen dus goed voor iets meer dan 10 % van de economische kracht van Washington.

In 1980 begon China onder impuls van ‘sterke man’ Deng Xiaoping aan de uitbouw met westerse hulp van een moderne economie. China leverde de arbeidskrachten voor de Westerse multinationals die ook zorgden voor de nodige technologie. Waarna ook de Chinezen wakker schoten.

In 2000 was China met 7,29 % reeds opgeklommen op de positie van nummer twee met de VS die met 20,42 % nog onaantastbaar leek. Het bleek al snel een illusie want in 2016 stonden ze praktisch gelijk terwijl China het jaar nadien goed was voor 16,31 % van de wereldeconomie en de VS 16,08 %.

En volgens de prognoses voor dit jaar zou China (incluis Macao en Hongkong) (2) 18,93 % van de wereldeconomie omvatten tegen de VS nog maar 15,98 %. Het verklaart natuurlijk perfect de nooit gezien agressieve houding van de VS tegenover het Rijk van het Midden. Alle middelen en beweringen zijn tegenwoordig goed om China te bekladden en straffen. Hopend het zo te kunnen kraken.

X

Deng Xiaoping stelde dat het niet maakte of een kat wit of zwart was. Zolang ze maar muizen ving was ze goed. De man dient gezien te worden als de grootste figuur van de voorbije eeuw. Hij zorgde voor een vreedzame wereldrevolutie die zich 40 jaar later overal nog steeds laat gevoelen.

Want wie verder kijkt ziet dat het er voor de VS versus China nog slechter uitziet. Volgens de prognoses van het IMF zou de VS in 2025 nog maar goed zijn voor 14,78 % en China 20,95 %. De Chinese economie zou dan ongeveer 40 % groter zijn dan die van de VS. En over de technologische kennis moet men zich in Washington evenmin veel illusies maken.

Zo wist The Financial Times deze week te melden dat China het voorbije kwartaal voor het eerst de grootste handelspartner was van de EU, voor de VS. Dit op een ogenblik dat de westerse media spreken over een staatsgreep in de VS en zowel de EU als de VS bedolven worden onder de coronapandemie. Een probleem welke China op enkele maanden wist op te lossen!

Wat te doen?

Wie de Amerikaanse en Europese media dezer dagen leest over wat de EU en de VS moeten doen tegenover China dan ziet men alleen maar chaos en wanhoop. Het bekladden gaat wel onverminderd voort maar er lijkt alleen maar twijfel te zien over wat nu.

Sancties, o.k. maar hoe ver en wat met het voorstel dat het misschien wel eens interessant kan zijn om een soort van alliantie te vormen. En tot welke graad? Maar door hun gebrek aan realiteitsbesef dringt de werkelijkheid hier amper of niet door. Hoe kun je dan een serieus beleid uitstippelen?

Onze media kennen wat betreft China maar een woord en dat is: Straffen. Dit terwijl men door gewoon samen te werken het leven voor iedereen zoveel zou kunnen verrijken, zowel cultureel, sociaal, technologisch als economisch.

Doordat bijvoorbeeld China massaal in Afrika investeert geeft het dat continent groeimogelijkheden en hoeven Afrikanen veel minder in Europa hun geluk te zoeken. Een plus voor Europa. Maar neen, Chinese investeringen daar mogen niet van het Westen. Lees er onze pers maar over.

In plaats van zich te verenigen gaat men een bitse concurrentiestrijd voeren die bovendien altijd kan ontsporen tot een massale slachtpartij. Zie de wereldgeschiedenis.  En deze strijd kan noch de VS noch de EU ooit winnen.

De neergang van het Westen

Kijk naar de cijfers van de grootste drie Europese industrielanden Frankrijk, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk. Die evolueerden respectievelijk voor Frankrijk van 4,34 % (1980) naar 3,35 % (2000) met voor dit jaar 2,45 % en de prognose voor 2025 zakken naar nog maar 2,15 %.

Voor Duitsland eenzelfde verhaal en evolueert dat van een mooie 6,42 % naar 4,78 % en 3,42 % voor dit jaar en met als vooruitzicht in 2025 een meer dan halvering in vergelijking met 1980 naar 3,15 %.

Voor het Verenigde Koninkrijk gaat dit van 3,72 % in 1980 naar 3,11 % in 2000 en dit jaar nog 2,29 % en 2,16 % voorzien in 2025. Wat maakt dat de invloed van de G7 met daarbij ook nog de VS, Japan, Italië en Canada die in 1980 nog goed was voor 50,5 % van de wereldeconomie snel begon te krimpen.

DSC_0800

Het Torentje op het Haagse Binnenhof van waar de Nederlandse premier Mark Rutte (VVD) landen als Rusland en China de les meent te moeten spellen. Denkend dat Nederland nog een grote machtige natie is. Nou, dromen zijn bedrog.

In 2020 ging dat dan naar 43,62 %. Dit jaar zou dat nog maar 31,41 % bedragen met 28,79 % voorzien voor 2025. Met andere woorden China’s economische kracht nadert binnen vijf jaar die van de G7.

Dat de economische kracht van Japan op 45 jaar bijna halveerde toont dat ook in Azië de machtsverhoudingen drastisch omgegooid worden. Opvallend is ook de evolutie bij Indië, de andere Aziatische reus, die ook flink blijft groeien maar het Chinese niveau niet haalt.

Het evolueerde van 2,79 % in 1980 naar 4,04 % in 2000, 6,67 % dit jaar en volgens het vermoeden van het IMF 7,79 % in 2025. Dit terwijl ook landen als Indonesië en Vietnam flinke groeiers zijn.

Het is duidelijk dat de economische macht  van de VS en de EU gedurende de voorbije twintig jaar is verschoven naar Azië en vooral China. Chinese cultuur zal, hoeveel moeite de landen van de NAVO ook doen, steeds meer ingang vinden in de rest van de wereld. Wel zal China nooit de almacht krijgen die de VS na 1945 had. Verder dan 30 % der wereldeconomie lijkt dat nooit te zullen gaan. Maar 30 % is wel heel veel.

Willy Van Damme

1) IMF, Oktober 2020, https://www.imf.org/external/datamapper/PPPSH@WEO/OEMDC/ADVEC/WEOWORLD/GBR/SAU/LBY

2) Volgens de regels van de Wereldhandelsorganisatie zijn Hongkong en Macao qua handel aparte entiteiten. Beiden hebben binnen China een beperkte autonomie. Wel nam de VS dit jaar materegelen en zet het de handel met Hongkong in dezelfde categorie als China om het zo beter te kunnen sanctioneren. Een besluit welke bij de Wereldhandelsorganisatie vermoedelijk wegens onwettig op een njet dreigt te stuiten.

Australië–Beijing: De reus slaat hard terug

Enkele dagen geleden nam China nieuwe handelsmaatregelen tegen Australië. En dit is het land die wat betreft China het meest in de voetsporen van de Verenigde Staten stapt, nog meer dan Canada en het Verenigd Koninkrijk. Om de haverklap komt men daar met allerlei verhalen over de mishandelingen van Tibetanen en Oeigoeren. En als er dat niet is dan zijn er de regelmatige veroordelingen door de regering van het Chinese beleid betreffende Hongkong, de godsdienst of de mensenrechten in het algemeen.

Pestgedrag

Ook de discussies rond de door China bezette atollen en zelfgemaakte eilanden in de Zuid-Chinese zee vormen regelmatig het onderwerp van allerlei protesten van de Australische regering in Canberra. Zover zelfs dat het al oorlogsbodems naar de Chinese kust stuurde. De dwerg die de reus denkt te moeten intimideren.

En daar bovenop was er dit jaar het in de Chinese stad Wuhan ontdekte covid-19 virus waarbij premier Scott Morrison (Liberal Party) onmiddellijk met een beschuldigende vinger richting China wees en een ‘onafhankelijk’ onderzoek eiste. Met verder als klap op de vuurpijl professor Clive Hamilton die in de stijl van de vroegere Amerikaanse senator Joe McCarthy via zijn boek Silent Invasion een campagne begon tegen alles wat maar naar China ruikt.

Wee diegene die met China samenwerkt zoals universiteiten of verenigingen want het zijn voor hem landverraders. Ook zelfs in het Verenigd Koninkrijk slaat hij hard toe. En dan zijn er natuurlijk de beschuldigingen over Chinese cyberaanvallen tegen het land. Het regent dan ook vanuit Canberra beschuldigingen tegen de Chinese mastodont. De VS heeft er duidelijk een goede vriend gevonden.

Maar men moet niet erg intelligent zijn om te beseffen dat dit vooreerst niet zonder gevolgen kan blijven voor de relatie van het land met China en dat men vanuit Beijing ging terugslaan. De vraag was alleen: Wanneer? En gezien de positie van Australië tegenover dat immense 1,4 miljard inwoners tellende rijk was dat een riskant beleid. Het is de lilliputter die denkt een gigant te moeten aanpakken. Bij voorbaat verloren natuurlijk.

AYnEcQnG

De Australische premier Scott Morrison doet het beschuldigingen regenen ten aanzien van China, de favoriete handelspartner van zijn land en buur. Hij speelt met lucifers en weet nu wat het is om er zijn vingers aan te verbranden. Stopt na de Chinese reactie dit moddergooien naar China?

China moet ook naar de buitenwereld tonen dat het niet met zich laat sollen. Andere landen moesten eens op hetzelfde idee komen ziende dat China zomaar gewoon laat betijen. Dit is dan ook een waarschuwing naar de ganse wereld.

Kreeften op de bon

Zo verscheen in de Chinese krant The Global Times het verhaal dat vanaf vrijdag de invoer van kreeft, suiker, wijn, hout, steenkool en koper ging verbieden nadat men eerder al de invoer van rundsvlees vanuit enkele slachterijen heeft verboden samen met gerst. Ook stelde men vanuit China dat ook Tarwe zou moeten volgen. Goed voor een verkoop in 2019 van 337 miljoen euro. Een ramp voor de betrokken sectoren.

Typisch is dat er hierover voor zover geweten vanuit de regering geen officiële verklaring kwam. Paf, daar was het en totaal onverwacht. Alhoewel natuurlijk ook weer niet. In de Australische overheid en het bedrijfsleven moet men geweten hebben dat er dit risico zat aan te komen. Maar men negeerde het.

Vorig jaar bedroeg de wederzijdse handel 110 miljard euro met een uitvoer die goed is voor 63 miljard euro. Canberra heeft dus een surplus op haar handel met China. De reden hiervoor is simpel: De behoefte aan ertsen voor de snel groeiende industrie en de almaar stijgende Chinese consumptie van onder meer kreeft en wijn.

In 2019 was de Australische uitvoer naar China goed voor eventjes 32,7% van de totale export tegen de VS die maar 3,7% afneemt. Nummer twee is Japan met slechts 9%. Hoe men ook in Australië zou willen maar het land is afhankelijk van China en het Chinees welvaren is ook het welvaren van Australië. Beide economieën zijn volgens Graham Fletcher, de huidige Australische ambassadeur in China, complementair.

Doodsvonnis

Maar voor sommige ondernemers in Australië zijn deze Chinese maatregelen zowat het doodsvonnis. Zeker voor kreeft waar China eventjes 90% van de vangst voor zijn rekening neemt. De 230 boten tellende vloot die jaarlijks 500 ton kreeften naar het Rijk van het Midden verscheept is ten dode opgeschreven. Ook voor de wijnmakers is dit dramatisch met een derde van de productie bestemd voor China.

Het is achter de schermen dan ook paniek bij die industrieën waar de coronacrisis reeds voor veel economisch leed zorgde. En China laat Australië gewoon verder zweten. Zo is er hierover niet alleen geen officiële reactie vanuit Beijing bekend gemaakt maar beantwoord men zelfs niet eens de telefoontjes vanuit Canberra.

Zo stelde minister voor Buitenlandse Handel Simon Birmingham dat China de regels van de Wereldhandelsorganisatie (WHO) moet volgen en klaagde hij ook over het feit dat men vanuit China op zijn telefoontjes over de zaak niet eens reageert. Maar wat nut heeft die WHO voor geschillen nog als er geen rechters meer zijn om geschillen te beslechten. Een gevolg van de Amerikaanse – de vriend van Australië – obstructie.

Voor Geoff Raby, een gewezen Australisch ambassadeur in China, is het idee om zaken als rundvlees of kreeft elders te verkopen illusoir en kan het resultaat alleen maar een vermindering van de levenstandaard zijn. Australië is nu bezig de vruchten aan het plukken van zijn politiek om China te beschuldigen van zowat alles dat het kan bedenken om het zwart te maken.

Ruiten uitgooien

Neem bijvoorbeeld zaken als cyberaanvallen. Het is toch Australië die intensief met het Amerikaanse Nationaal Veiligheidsagentschap (NSA) wereldwijd spioneert zoals Edward Snowden enkele jaren terug openbaar maakte. Met andere woorden: de Australische veiligheidsdiensten zitten zoveel mogelijk Chinezen af te luisteren. En dan maar klagen over Chinese cyberaanvallen. Durven op zijn Australisch.

In The Financial Times van dit weekend van 7 november stelde Richard McGregor van het Lowy Instituut for International Policy (1) het zo: “De Australische regering lijkt zelfs in het midden van een recessie gelaten deze economische aanval te ondergaan. Zij kan nu eenmaal onder druk niet zo maar een plotse ommezwaai van haar beleid maken. Niet plots maar…. Een fenomeen dat trouwens in de internationale diplomatie in zo’n situatie klassiek is.

Simon Birmingham - 1

Simon Birmingham, de Australische minister voor Buitenlandse Handel, moet in nogal wat Australische industriële sectoren zowat de meest gehate man zijn. Hij klaagde dat niemand in China nog zijn telefoontjes beantwoord. Hoe zou dat komen? Wedden dat hij weet waarom.

Enkele jaren terug kondigde de Chinese president Xi Jinping aan dat China qua buitenlands beleid dat van een grootmacht ging volgen. Gezien de economische sterke van het land vrij logisch. In de jaren tachtig stelde de gewezen Chinese leider Deng Xiaoping dat men zich op buitenlands vlak koest moest houden en bescheiden blijven. Australië ervaart nu de wet van Xi. En, wedden, de VS gaan niets doen.

Het is een simpele wijsheid dat men de ruiten van het huis van zijn buurman niet kapot gooit en dat men over die buur daarbovenop niet overal gaat rondstrooien dat deze een pedofiel is. Doet men dan toch dan dreigt die buur zeer zeker met tegenmaatregelen. Zou men dat in Australië beseffen? Blijkbaar niet.

Willy Van Damme

1) Het Lowy Institute for International Policy is opgericht door de joods-Australische zakenman en miljardair Frank Lowy. Deze leeft tegenwoordig in Israël waar hij voorzitter is van het Institute for National Securities Studies, een instelling die gelieerd is aan AMMAN, de Israëlische militaire veiligheidsdienst.

Hier zijn ook Martin Indyk en Daniel Shapiro actief, beiden gewezen Amerikaanse ambassadeurs in Israël met Shapiro getipt als topman in de nieuwe Amerikaanse regering. Lowy werd ook genoemd in een zwartgeldcircuit in Liechtenstein dat men dan via bemiddeling achter de schermen regelde. De gevangenis is voor het plebs.

De media doorgelicht Deel 1 – Gekochte journalisten–De biecht van Udo Ulfkotte

In de wereld van de Duitse media en politiek heeft de Frankfurter Algemeine Zeitung als krant een stevige reputatie en wordt ze gezien als een referentiepunt voor wat journalistiek hoort te zijn. Deze reputatie kreeg in 2016 een wel heel stevige knauw door het boek ‘Gekochte journalisten – Hoe de CIA het nieuws koopt’ van gewezen en nadien overleden journalist Udo Ulfkotte. Een man die jarenlang een topreporter was bij de krant en die vooral over het buitenland schreef.

Duitse schandalen

Het boek werd in 2016 uitgegeven met een vertaling door de Nederlandse uitgeverij De Blauwe Tijger. In Duitsland groeide het uit tot een bestseller en alhoewel de man aan een hartaanval overleed is het boek nog steeds erg actueel en zal dat vermoedelijk nog lang blijven.

Het is immers een der basiswerken over hoe journalistiek echt werkt. En het toont een verre van stichtend beeld welke al de larie over ‘de vierde macht’ en andere onzin zo richting prullenmand doet verdwijnen.Journalisten zijn in essentie geen waakhonden van de democratie maar de soms corrupte verdedigers van iets wat democratie niet hoort te zijn.

Udo-Ulfkotte

Gewezen journalist Udo Ulfkotte deed zijn biecht over zijn zeventien jaren bij de Frankfurter Algemeine Zeitung. Een schokkend verhaal, zeker voor buitenstaanders.

Het toont ook een bijzonder negatief beeld van de Duitse maatschappij en hoe politiek, zakenleven, journalistiek en geheime diensten als een geheel de samenleving controleren en ook corrumperen.

Voor wie Duitsland wat volgt is dat niet echt verassend want het land kent met de regelmaat van de klok zijn schandalen. Zo was er het verhaal rond de mitbestimmung (medezeggenschap) bij bedrijven waarbij vakbonden mee in de raden van bestuur van grote ondernemingen zaten. Wat zorgde voor een stevige symbiose tussen bonden en de bedrijfsleiding en vooral voor verregaande corruptie en normvervaging.

En dan waren er de schandalen bij de autobedrijven met hun dieselgate, de bankenfraude bij o.a. Deutsche Bank en recent bij Wirecard, een financieel bedrijf dat als gevolg van enorm en wereldwijd geknoei ten onder ging. Wie dit boek leest is hierover niet verbaasd. Het Duitsland van het wirtschaftswunder is voorbij.

Anti-Islam

Na 17 jaar brak de man met zijn krant. De reden hiervoor die hij in zijn boek geeft is toen men hem vanuit de CDU vroeg om een regionaal SPD politicus te bespioneren. Hij had er zijn buik van vol. Maar het is uit het boek duidelijk dat hij ook zeer ontevreden was over het Duitse beleid tegenover de VS en vooral ook Europa en de euro.

Ook de Duitse emigratiepolitiek zoals blijkt uit zijn boek was voor hem immers fout. Hier zal hij echter vrij snel belanden in zeer controversiële vaarwateren en in een milieu van een vulgair racisme met Pegida en Alternatieve für Deutschland (AfD)

Zo was er stichter en woordvoerder van Pegida Lutz Bachmann – Een man met een crimineel verleden waaronder toen 16 inbraken, cocaïnehandel en geweldpleging – die op Facebook immigranten bestempelde als ‘ongedierte’. Wat natuurlijk doet denken aan een periode in Duitsland toen men joden gelijkschakelde met ratten.

Het voorstel van Ulfkotte om in september 2007 in Brussel een anti-islambetoging te organiseren faalde wegens Brusselse bezwaren en speelde uiteraard geheel in de kaart van die bewegingen. Zijn advocaat hiervoor was Hugo Coveliers.

Udo Ulfkotte - Gekochte journalisten

Het boek Gekochte Journalisten toont de werkelijke natuur van de Duitse journalistiek en de top van Duitse maatschappij. Alles lijkt wel te koop.

Waarbij Ulfkotte beweerde niets te weten over diens relatie met het Vlaams Belang. Moeten wij dat geloven? Hij haakte dan ook af. (2) Deze immigratieproblematiek komt dan ook alleen maar kort en terloops in het boek ter sprake. Uit schaamte?

German Marshall Fund of the US

Zijn start bij de FAZ is typerend voor wat de krant is. Zo is zijn eerste taak drank en sigaretten gaan kopen voor de chef van de redactie buitenland. Zijn relaas over de journalistieke praktijken in Duitsland zijn voor de insider geen nieuws maar voor de hierover amper iets wetende buitenstaander schokkend.

Zo zijn er de snoepreisjes naar bijvoorbeeld Namibië of Oman waar men als een koning wordt ontvangen en waarna men dan over die regeringen lovende stukken schreef. Het hoort allemaal bij de stiel. En lid worden van allerlei organisaties gelieerd aan de Duitse en vooral Amerikaanse buitenlandse politiek hoorden er eveneens bij. Men schreef dan ook zoals de regeringen in Washington en Berlijn dat wilden.

Zo ging hij in afspraak met de krant een tijdlang werken bij de Duitse Bondsacademie voor Veiligheid en het German Marshall Fund of the United States, een Amerikaanse lobbygroep opgericht door Guido Goldman, zoon van Nahum Goldman, de stichter van het Joods Wereldcongres. Het is een organisatie die ook in België actief is en ooit ex-journaliste Mia Doornaart voor lezingen naar de VS uitnodigde.

Censuur, de feiten vervalsen of verdraaien, het hoort er zoals hij schrijft allemaal bij. Met als hoger doel het dienen van Washington en Berlijn.Waarbij journalisten teksten schrijven voor ministers en die dan in hun krant en tijdschrift bespreken en bejubelen. Het doet denken aan het Burgermanifest van Guy Verhofstadt geschreven door hoofdredacteur François (Sus) Verleyen en dit in zijn Knack dan de hemel in prees.

Geheime diensten

Directrice en lid van de adviesraad van dat fonds is Suzanne Woolsey, echtgenote van de vroegere CIA-baas James Woolsey. De stap vanuit al die Amerikaanse organisaties naar de CIA is zoals blijkt uit dit boek dan ook zeer snel gezet. En ze zijn zoals blijkt bij die organisaties erg gul met geld voor hun gasten. Het moet immers zeer attractief ogen.

Ook het verhaal over Atlantik-Brücke, nog zo’n Amerikaanse lobbyistengroep, is schokkend. De leden ervan behoren zowat tot de top van het Duitse zakenleven en de politiek met natuurlijk een pak journalisten inbegrepen.

Zo deed FAZ-correspondent Nikolas Busse in februari 2003 – Toen Duitsland zich verzette tegen de invasie van Irak door de VS – in een door Atlantik-Brücke in de New York Times geplaatste advertentie zijn belofte van trouw aan de Verenigde Staten. Dit dus gedaan door een Duitser en journalist! Zo ver gaat het.

Screen Shot 2015-10-06 at 14_Fotor_1

Reinhard Bütikhofer, man de Duitse Groenzn in het Brusselse Europarlement. Voor hem geen geitenwollensokken maar de kracht van de NAVO en geen hulpeloze Palestijnen maar de macht van het zionisme.

Ook stipt hij aan hoe men bij het bespreken van Poetin in de FAZ steeds negatieve bijwoorden of bijvoeglijke naamwoorden zal gebruikten. Poetin is dan dreigend, rauw, agressief, koel en berekend. Bij Barack Obama klonk de man daarentegen als hoopvol, verzoenend, geprezen, hoopvol en vastberaden. Een fenomeen dat men trouwens in alle westerse massamedia zal vinden.

Het is duidelijk dat westerse geheime diensten niet alleen in Duitsland maar ook elders een zeer grote invloed hebben op onze berichtgeving. En dat is geen gevaar voor onze democratie meer. Het heeft die geheel weten te ondermijnen. Veiligheidsdiensten en regeringen mogen zich niet moeien met de inhoud van kranten en weekbladen. Maar ze doen het.

Incestueuze relaties

Interessant in dit boek is de lijst met toppolitici, journalisten en bedrijfsleiders die aangesloten zijn bij een van de serie aan de Duitse en Amerikaanse geheime diensten gelierde verenigingen en clubjes, sommigen vrij geheim. Relaties waar men zich veel vragen kan bij stellen. Het toont de Duitse vazalstaat ten volle uit. Zelfs al zit er tegenwoordig wel een pak ruis op die relaties.

Neem bijvoorbeeld het Duits Europarlementslid Reinhard Bütikhofer in het Europees parlement fractieleider voor de Groenen en voorzitter van het comité voor de relaties met China. Een belangrijke positie dus.

De man is echter ook lid van het zionistische American Jewish Committee, het nauw aan de CIA gelieerde Aspen Institute en Atlantic-Brücke. Veel geitenwollensokken, steun voor de Palestijnen of vredespolitiek moet men hier dus niet verwachten. Wel onversneden steun aan de VS en de NAVO.

Tijdens een recent debat rond Hongkong in Brussel ontkende hij dan ook bij hoog en bij laag dat er daar sprake was van een zogenaamde ‘kleurenrevolutie’. Niet te verwonderen dus dat onze media hem over Hongkong en China regelmatig aan het woord laten. Hij ‘kent’ het.

De euro

Uit het boek komt Udo Ulfkotte ook naar voren als een Duitse nationalist en dan toont hij bijwijlen erg demagogisch te zijn. Neem zijn bespreking van de euro. Zo beweert hij (p 232) dat men de euro invoerde want ‘de natiestaten en het denken in die natiestaten moesten vernietigd worden, vooral dat van de Duitsers’.

Hij stelt ook dat: “De euro werd – en dat is geen complottheorie en werd al eerder vermeld – bekonkeld op een Bilderbergconferentie” (p 331). Dat er op een Bilderbergconferentie over de plannen voor de invoering van de euro werd gesproken hoeft niet betwijfeld te worden. Het is geopolitiek samen met de val van de Berlijnse muur de toen belangrijkste gebeurtenis. Bilderbergers spreken logischerwijze daarover.

De euro s echter geheel gelieerd aan de val van de Sovjetunie, de muur en de Duitse eenmaking en werd tussen de Franse president François Mitterand en Helmut Kohl geregeld.Tot razernij van Margaret Thatcher. Niet Bilderberg, de Trilaterale of wat geheim clubje ook beslisten dat. Dat is algemene kennis. En de oprichting van de euro betekende dat er nu een goed alternatief was voor de US dollar. Een ramp voor de VS.

Het resulteert bij hem echter wel in razernij waarbij hij duidelijk de trappers verliest. En dan wordt de euro in zijn ogen een ‘onappetijtelijk euro’, de ‘impopulaire nieuwe valuta’ (p 243) de ‘waardeloze euro’ (p 248) en de ‘eurowaan’ (p 247).

1

De invoering van de euro is niet het werk geweest van de Trilaterale of van Bilderberg maar van een koehandel tussen François Mitterand (foto) en de Duitse kanselier Helmut Kohl. Wat toch basiskennis is over deze zaak. Duitsland kon zich herenigen als het ook mee met de anderen van de EU de euro invoerde. En zo geschiedde.

En de Duitse reclamecampagne voor de invoering van de euro – wat toch logisch was – wordt door hem zelfs beschreven als een die “herinnert des te meer aan duistere dictaturen en regimes uit het verleden’ (p 256). Hij durft het wel niet te schrijven maar hij doelt zo te zien duidelijk op Hitler. Wat moest de Duitse regering dan doen, zwijgen over die invoering van de euro of ertegen campagne voeren? Hij raaskalt.

Goldman Sachs

En wat is het tot nu toe met de euro geworden. Het doet het beter dan de Amerikaanse dollar en is, behoudens ten tijde van de speculatie tegen de rentevoet waartegen vooral Griekenland moest lenen, vrij stabiel. Maar die crisis is ontstaan op Wall Street toen Goldman Sachs liet lekken dat de Griekse begroting vervalst was. Wat zij goed wisten want zij hadden het zelf geregeld. Met medeweten van de andere lidstaten..

Waarna de door haar van 1 miljard dollar voorziene speculant John Paulson in Wall Street de raid op de euro op gang trok. Wat later door een bijna geheel geheim gehouden onderhoud tussen de EU en de VS, met o.m. Herman Van Rompuy en Barack Obama gestopt werd. (3) En zijn bewering dat de euro de Europese integratie niet bevorderde, zoals hij stelt, is niet serieus te noemen.

En dat sommige lidstaten het economisch minder doen dan andere is geen enkele verrassing of hinder voor de werking van de euro. Het omgekeerde zou pas verbazen. In elke muntunie, de VS of China, zijn er nu eenmaal grote regionale verschillen in rijkdom en groei. Het is zelfs wetmatig. De munten uit die landen zullen het daarom zeker niet slecht doen.

Neen, dit hoofdstuk is ballast die de rest van dit zeker boeiende en vooral verhelderende boek spijtig genoeg schade toebrengt. Er staat vooraan in het boek (p 13) wel een zeer storende fout. De in 2014 overleden Karl Albrecht is niet de stichter van autofabrikant Audi maar van de winkelketen Aldi. Medestichter was zijn broer Theo.

Willy Van Damme

1) Gekochte journalisten – Hoe de CIA het nieuws koopt, Udo Ulfkotte, 2016; 319 pagina’s, De Blauwe Tijger, 25,9 euro.

2) De Morgen, 7 september 2007, Belga, ‘Fel omstreden anti-islambetoging krijgt geen fiat van Brusselse rechtbank.’

3) Over dat onderhoud in Washington is er nadien zelfs geen persbericht gemaakt. Het enigste dat men de buitenstaanders toonde was een vaag beeld van die heren die samenzaten aan een tafel. Meer niet. En plots viel de speculatiegolf stil. Mensen als ex-minister en journalist Johan Van Overtveldt dachten al naar de begrafenis van de euro te kunnen gaan. Ze wachten jaren later nog steeds.

Domme Australiërs en corona

China heeft recent tegen vier van de grootste Australische vleesbedrijven een invoerverbod uitgevaardigd. Daarbij allerlei argumenten rond sanitaire problemen gebruikend. Bedrijven die goed zouden zijn voor een 35% van de vleesuitvoer naar China. Ook kondigde Beijing aan 80% aan invoerrechten te gaan heffen op de uitvoer van gerst naar China. Maar verrassend komen die maatregelen helemaal niet.

Al enkele jaren vaart Canberra een aan China vijandige politiek waarbij het lijkt niet te willen onderdoen voor grote broer de VS. Geen probleem maar Australië is qua bevolking (25 miljoen versus 1.400 miljoen) en economische kracht een dwerg in vergelijking met China. En China is haar grootste handelspartner. Veel van de Australische uitvoer gaat naar China.

Een onderzoek

En als men dan China van alles in het publiek zit te beschuldigen en Chinese bedrijven als Huawei op Amerikaanse vraag de toegang tot haar markten ontzegt dan speelt men gevaarlijk spel. Recent rond corona was het opnieuw volop heibel.

Nadat de VS via de Wereldgezondheidsorganisatie een onderzoek naar de herkomst van het virus vroeg en dat op de voor volgende week geplande algemene vergadering ging pogen door te duwen sloot Australië, en nadien ook Nieuw Zeeland, zich daar bij aan. Iets waar Canada en het Verenigd Koninkrijk opvallend voor terugschrikten. 

AYnEcQnG

De Australische premier Scott Morrison (Liberal Party) moest zo nodig China zitten uit te schelden. De gevolgen konden niet uitblijven. Zijn optreden is diplomatiek gevaarlijk. Zo gaat ook geen enkele wereldleider van enig niveau Donald Trump in het openbaar staan uitlachen omwille van zijn idiote beweringen en gedrag zoals rond corona en ontsmettingsmiddelen. Men zwijgt en lacht hem binnenskamers uit. Het heet diplomatiek gedrag. Hij mag het nu oplossen. Zijn eis van een onderzoek heeft in de WHO trouwens geen schijn van kans. Waar in ‘s hemelsnaam is hij mee bezig?

Dit heeft natuurlijk niets te maken met het onderzoek naar wat er gebeurde maar is een onderdeel van een diplomatiek spel dat de VS tegen China voert en waar Canberra zich bij monde van premier Scott Morrison maar bij aansloot.

Het is ook niet alleen een puur politieke eis maar bovendien een erg domme. Op dit ogenblik zijn immers massa’s wetenschappers en labo’s zowel Amerikaanse als Europese en Chinese samen op zoek naar wat er juist in Wuhan gebeurde. Dat is onderzoek, de rest theater.

Het laatste nieuws is hier dat als gevolg van dit onderzoek een schubdier uitgesloten werd als de bron van het virus. Ook ontdekte men dat het virus vermoedelijk in Wuhan al sinds oktober vorig jaar ronddwaalde. Maar men zoekt met alle kracht verder.

Wereldhandelsorganisatie

De eis van Washington en Canberra is daarom niet alleen puur politiek maar zelfs lachwekkend. Dat China dan maatregelen tegen Canberra neemt is niet verwonderlijk. Men kan op iemand zijn tenen blijven trappen maar eens komt het dat die terugschopt. China staat in een machtspositie want het de grootste handelspartner van het eiland. In  de negentiende eeuw liet China met zich sollen. Deze eeuw is dat voorbij.

China is bovendien immers ook goed voor 28% van de wereldproductie van alle industriële goederen en een geschatte 80% van alle producten nodig voor de bestrijding van covid-19.

En dus slaat China nu terug. Waarbij de Australische minister voor Buitenlandse Handel Simon Birmingham protesteert en stelt de zaak voor de Wereldhandelsorganisatie (WTO) te gaan brengen.

Nog een grap want dankzij de obstructiepolitiek van Washington rond de benoeming van nieuwe handelsrechters ligt de geschillendienst van de WTO feitelijk stil. Australië heeft dan ook een serieus probleem en Donald Trump zal hen niet komen depanneren. Zeker weten. Ho lonesome me.

Willy Van Damme

Naschrift:

De heffing door de Chinese overheid van 80% op de invoer van Australische gerst is sinds gisteren een feit. De kwekers zullen ongetwijfeld dolgelukkig zijn met het beleid van hun regering.

Het doet denken aan onze perenkwekers die het gelag moesten betalen toen de inwoners van de Krim in overgrote getallen kozen om naar Rusland terug te keren weg van Oekraïne. België nam daarop strafmaatregelen tegen Rusland.

Waarna Rusland dan maar de invoer van Belgische peren aanpakte. Onze perenkwekers onderwinden er nog steeds de schade van dit anders succesvol uitvoerproduct. De zaak was het gevolg van de mee door Herman Van Rompuy en Guy Verhofstadt georganiseerde staatsgreep in Oekraïne van 2014.

Nord Stream 2 wordt afgewerkt

De Amerikaanse strafmaatregelen van eind vorig jaar tegen een serie Europese bedrijven betrokken bij de aanleg van Nord Stream 2, de gaspijpleiding die aardgas van Rusland via de Oostzee naar Duitsland moet brengen zal geen echte gevolgen hebben voor het afwerken van dit project. Vorig jaar trok de Zwitsers-Nederlands groep Allseas dat verantwoordelijk was voor de aanleg van Nordstream 2 zich immers omwille van die sancties terug. Kort voordien had Denemarken het licht op groen gezet voor de verdere realisatie van Nord Stream 2.

Veel gebrul

Nog deze week zal het schip Academic Cherskiy, eigendom van Gazprom en geschikt voor het leggen van pijpleidingen, blijkbaar bij het Deense eiland Bornholm in de Oostzee arriveren om Nord Stream 2 af te werken. Het betreft hier de laatste 160 kilometer die in de buurt van dit eiland nog moet gelegd worden. Het schip lag voorheen vlakbij de stad Nakhodka in het Russische Verre Oosten.

In wezen blijken de afkondiging door Washington van strafmaatregelen tegen de bij het project betrokken Europese bedrijven zonder echt nadelige gevolgen voor de zaak te zijn. Het was veel gebrul en verder niets. Het toonde wel nogmaals de uiterst agressieve houding van Washington tegenover Europa. Wil men in Europa een eigen beleid voeren dan is het opzetten van nieuwe structuren los van de VS essentieel.

Nordstream 2  - kaart

Bornholm is het eiland vlakbij Duitsland, Zweden en ook Polen. Het duurde lang voordat Denemarken en Zweden toelating gaven om er die pijpleiding in de Oostzee aan te leggen. Polen en Estland poogden dit eveneens te saboteren. Ook hier tevergeefs. Een gevolg van de heel grote Amerikaanse druk op deze normaal erg pro-Amerikaanse landen. Toen dat niet hielp kondigde men dan maar sancties af tegen de betrokken Europese bedrijven. Het gas is voor gans West-Europa bestemd, incluis het Verenigd Koninkrijk. (Kaart Nord Stream AG)

Nord Stream 2 is essentieel om de groei van de West-Europese economie te verzekeren en het gebruik van steen- en bruinkool af te bouwen. Essentieel voor de broodnodige energietransitie. En ommezwaai die op een zo goedkoopst mogelijke wijze moet gebeuren.

De VS wil immers liever haar eigen gas aan de EU verkopen maar dat komt uit schaliegesteente en moet men bovendien ook nog per LNG-schip naar hier vervoeren. Het is daarom veel duurder dan dit van Gazprom. Via de twee pijpleidingen van Nordstream 2 moet jaarlijks 55 miljard m³ aardgas kunnen stromen.

Geostrategisch

Belangrijk is bovendien dat deze gastoevoer niet via Oekraïne loopt en men dus geen transitkosten moet betalen. Bovendien kan de regering in Kiev ditmaal geen chantage meer plegen tegen Rusland. Voorheen na de eerste staatsgreep in 2004 ontstond er een prijsgeschil tussen Rusland en Oekraïne en toen dat laatste nog langer weigerde te betalen draaide Moskou de kraan dicht voor Oekraïne.

Waarna Kiev dan maar het voor de EU bestemde gas zonder toelating of betalen aftapte. Ditmaal kan Kiev dit drukkingsmiddel niet meer gebruiken. Is er een nieuw geschil rond de levering van gas aan Oekraïne dan staat de regering in Kiev ditmaal veel zwakker. Gazprom kan dan simpelweg stoppen met het sturen van gas via Oekraïne en dan krijgt het ook geen geld meer uit de transit van dat gas naar de EU.

Nordstream 2  - Start project

De ondertekening van het akkoord voor de constructie van Nord Stream 2 in 2017. Derde van rechts is Gerard Schröder, de vroegere Duitse sociaal-democratische kanselier en voorganger van Angela Merkel. Hij is het hoofd van het directiecomité. Ondanks de grootst mogelijke Amerikaanse druk zal het project dus dit jaar afgewerkt worden en kan het gas beginnen stromen. Ze loopt van Ust Luga in Rusland en Lubmin, een deel van de vroegere Hanzestad Greifswald in Duitsland. De kostprijs wordt geschat op bijna 10 miljard euro. (Foto Nord Stream AG)

Vandaar de woede van Washington die via Oekraïne een permanente wig wil drijven tussen Moskou en Brussel. De grote Amerikaanse vrees is immers het ontstaan van Eurazië, een gebied dat reikt van Beijing via Moskou tot Brussel en dat ook Indië kan omvatten. Een gigant waarbij de VS in vergelijking nog maar een dwerg is.

Het betekent dan het einde van wat men in de VS het Amerikaanse exceptionalisme noemt. Dit is de mogelijkheid van de VS om ongestraft overal via het gebruik van geweld, afpersing, omkoping en bedreigingen andere landen haar wil op te leggen.

Wat echter steeds moeilijker gaat. Zie Nordstream.2. Een project als Nordstream heeft dan ook verstrekkende geopolitieke gevolgen. Het gaat immers over veel meer dan alleen maar aardgas en een energietransitie.

Willy Van Damme

Iemand nog een vat olie?

Er is nu dus met een akkoord voor het verminderen van de olieproductie een einde gekomen aan de ruzie tussen Rusland en Saoedi-Arabië over de toestand op de internationale oliemarkt. Gezien de globale pandemie met het coronavirus kon dat ook moeilijk anders.

Verschillende strategie

Wereldwijd is er immers een massale krimp van de economie waardoor de vraag naar olie enorm gedaald is. Men spreekt van een daling van de olieconsumptie van 30%, dit op een dagelijks verbruik van 100 miljoen vaten olie per dag. Wat betekent dat we op dit ogenblik ongeveer 70 miljoen vaten verbruiken. En dus is het vechten op de internationale oliemarkten om die olie verkocht te krijgen.

De ruzie tussen Rusland en Saoedi-Arabië ontstond toen in China de uitbraak van het virus het land al zwaar trof en de economie een stevige klap bezorgde. Mede als gevolg van de uiterst strenge sanitaire maatregelen dankzij welke het land trouwens veel mensenlevens kon redden. De ruzie ging dus om een verschil in strategie tussen beide oliereuzen.

Rusland wou eerst nog uitkijken wat de gevolgen voor de wereldwijde olieverkoop ging zijn en en zien hoe die de prijs al neerwaarts duwde. En zo de VS in problemen bracht. Saoedi Arabië wou de productie snel beperken en dus binnen OPEC+ nieuwe afspraken maken.

Dat is de organisatie van grote olieproducerende landen en een tiental andere producenten met vooral dan Rusland. Maar zonder de VS. Het was en is OPEC+ die de markt reguleert.

170316-D-SV709-036

De Saoedische sterke man kroonprins Mohammed bin Salman dacht slim te spelen en begon massa’s olie op de markt te gooien en er nog kortingen bovenop te geven. Gelijktijdig klapte de wereldeconomie door het coronavirus geheel in elkaar. Met als resultaat dat de olieprijs naar de bodem ging. Het werk dus van een (sic) genie en een echte filles à papa.

Waarop Saoedi-Arabië plots om op Rusland wraak te nemen de wereld met haar olie overspoelde. Met een extra productie van ongeveer 2 miljoen vaten tot een 12,4 miljoen. Gelijktijdig echter zette het virus haar vernietigende werk ook in de EU en zelfs in de VS verder. De wereldeconomie werd als het ware midscheeps geraakt.

Opslagplaatsen bijna vol

Ondanks de aangeboden grote kortingen raakte Saoedi-Arabië haar extra olie echter bijna nergens kwijt en ging de prijs zeer snel neerwaarts richting 20 dollar per vat en dreigde die zelfs door deze bodem te zakken. Ook ontstond het vooruitzicht dat wereldwijd zowat alle olieopslagplaatsen vol raakten.

Wanneer is onduidelijk want het gaat hier onder meer over de strategische reserves die elk land heeft en die zijn zowat staatsgeheim. Algemeen wordt verwacht dat die in de tweede helft van mei vol zouden zijn. En dan is het gedaan met het zomaar pompen van olie want het is dan wachten tot een van deze opslagplaatsen leeg komt te staan. Het is op dat ogenblik in de rij staan wachten.

Maar gezien de enorme krimp in de wereldeconomie is deze overproductie niet zomaar te regelen. Bij vorige oliecrisissen kon men het oplossen door simpelweg enkele miljoenen vaten uit de markt te halen. Nu dienden er minstens 20 miljoen vaten minder opgepompt te worden. De gezamenlijke productie van twee der drie grootste olieproducenten.

En zelfs dat cijfer lijkt te weinig want het dagverbruik zou nog maar 70 miljoen vaten bedragen. Men dreigde dan ook in een toestand te raken waar men de olie zelfs niet meer aan de straatstenen kwijt raakte. Zelfs al gaf men er nog een geschenk met strik bovenop.

Trump slaat in paniek

Het land dat het meest in de problemen kwam was echter de Verenigde Staten. Deze was het voorbije decennium – Mede door via embargo’s tegen o.m. Iran en Libië de olieprijs op te drijven tot zelfs bijna 120 dollar per vat (1) – dankzij de olie uit schaliegesteente uitgegroeid tot ‘s werelds grootste olieproducent. Goed voor in maart dagelijks ongeveer 13,1 miljoen vaten. Rusland haalde er dan 11,29 miljoen boven.

Maar de VS heeft volgens persbureau Bloomberg voor haar olieproductie uit dat schaliegesteente een prijs van minstens 47 dollar nodig. En met 20 dollar per vat komt die sector in financiële nood. Whiting Petroleum uit Denver, Colorado heeft trouwens al de faling aangevraagd. En de meeste anderen dreigen dezelfde weg te moeten op gaan. Waarom olie pompen als je er geld mee verliest?

1

Een jaknikker waarmee men olie bovenhaalt. Nogal wat van die machines zullen dit jaar werkloos zijn.

Een ramp voor de VS en zeker voor Donald Trump want de olie-industrie is een zaak van staten zoals Texas en North Dakota waar Trump bij de vorige presidentsverkiezingen veel stemmen haalde. Er hangen bovendien aan die industrie ongeveer 2,5 miljoen jobs vast. En nog erger is dat de VS dan terug op grote schaal olie zal moeten invoeren.

Dat Trump toen men de 20 dollar per vat naderde dan naar de Russische president Vladimir Poetin en de Saoedische sterke man kroonprins Mohammed bin Salman telefoneerde wekt geen verbazing. Hij wou duidelijk nieuwe afspraken rond de olieproductie om zo de prijs op te drijven.

Poetin de redder in nood

De Amerikaanse president contacteerde dus meerdere malen aartsvijand Rusland om afspraken te maken rond de olieprijs, een cruciale zaak voor de VS. Wie is hier dan de baas? Niet dat Saoedi-Arabië en Rusland het hier zomaar voor het zeggen hebben. Het is samen pompen of verzuipen.

Uiteindelijk bereikte men na dagenlange onderhandelingen een akkoord waarbij merkwaardig ook de G20, de twintig landen met de grootste economie, betrokken waren.

Het is op dit ogenblik dus niet OPEC dat aan de touwtjes trekt en zelfs OPEC+ niet zoals de voorbije jaren gebeurde, maar zowat alle landen van enig belang in de wereldeconomie. Logisch want er moest immers minsten 20 miljoen vaten uit de markt gehaald worden. Een enorme taak.

Na vier dagen kwam men dan tot een akkoord waarbij OPEC+ beloofde bijna 10 miljoen vaten minder te pompen met de rest voor landen als de VS, Brazilië, Canada en Noorwegen die ook nog eens tien miljoen vaten moesten inleveren. Details over de concrete afspraken werden echter niet gegeven. Waardoor natuurlijk de vraag rijst wat dit akkoord dan wel waard is.

1

Gigantische hoeveelheden modder gooide men vanuit de VS al over de Russische president Vladimir Poetin. Nu echter had men hem nodig en volgden vanuit Washington dagenlange smeekbeden aan zijn adres om de Amerikaanse olie-industrie toch maar te helpen. De ‘almachtige’ VS.

Zo is er het probleem van Mexico dat volgens de afspraken 400.000 vaten moet inleveren. Maar president Andrés Manuel Lopez Obrador wilde maar tot 100.000 gaan waardoor zondagavond gans het akkoord nog op de klippen dreigde te lopen. Tot Donald Trump plots beloofde om die extra 300.000 vaten voor eigen rekening te nemen. Hij ging dat, stelde hij, later dan wel met Mexico regelen.

Een bizar verhaal. Zeker daar men Obrador tot de Latijns-Amerikaanse nationalistische kant moet rekenen. En die leeft op erg slechte voet met de VS. Zie maar naar Nicaragua, Ecuador, Argentinië en Venezuela. Het lijkt dan ook te tonen dat Trump dringend een akkoord over prijsafspraken wou met het oliekartel. Wat toch raar is voor een land en president die zich de verdedigers van de vrije markt noemen.

Naar 30 dollar per vat?

Dat er groot scepticisme is over dit akkoord wekt natuurlijk geen enkele verbazing. Twintig miljoen vaten lijkt gezien de toestand van de wereldeconomie te weinig en bovendien gaat het akkoord pas in op 1 mei. Verder is er het feit dat men geen exacte cijfers geeft over wie wat gaat doen.

1-

De Amerikaanse president Donald Trump wou kost wat kost zijn bevriende olieboeren uit Texas en North Dakota redden en belde dan maar aan bij aartsvijand Poetin. Van een vernedering gesproken.

Ja, er is het verhaal dat Riyad 2,5 miljoen vaten minder gaat bovenhalen en Rusland een gelijkaardig getal met Irak 1 miljoen vaten. Maar dan begint het gegoochel met allerlei getallen. Zo is er de vraag van welk niveau men zal vertrekken.

Saoedi-Arabië is de voorbije twee maanden immers begonnen met het massaal oppompen van olie. Daarom dat men de productiehoeveelheid van oktober 2018 gaat nemen als basis voor de berekeningen.

Maar dan leveren de Saoedi’s veel meer extra olie in dan die 2,5 miljoen vaten waarvan sprake is. En blijkbaar is dat ook zo voor Koeweit en de Verenigde Arabische Emiraten. De olieprijs is sinds het akkoord tot stand kwam dan ook blijven dalen. Van 34 dollar voor Brent (2) toen Trump zeer voorbarig een akkoord aankondigde tot 31,2 dollar donderdag.

Wanneer herneemt de economie?

Dit productievolume en prijsafspraken tellen wel alleen maar voor de maanden mei en juni. Daarna zou er een geleidelijke over twee jaar lopende afbouw van die restricties komen. Vermoedelijk zal de olieprijs dit jaar nog zeker rond de 30 dollar blijven hangen. Alles hangt echter af van de evolutie van de wereldeconomie.

Draait die terug op volle toeren dan zal die prijs stijgen tot misschien terug 60 dollar. De eerste tekenen komende uit China zijn dat de economie daar al goed aan het hernemen is. Deze maand zou de olie-invoer er zelfs met een 10% stijgen. Maar China is afhankelijk van haar afzetmarkten in de rest van de wereld en daar zal het nog een tijd vergen voor alles herneemt. Hier dient men te rekenen op 2021, niet eerder.

Jacht - Kroonprrins Mohammed bin Salman - 300 miljoen pond sterling - 3

Het jacht van prins Mohammed bin Salman. Kostprijs 300 miljoen dollar. Dit zonder de vele extra’s. Het bezit onder meer twee landingsplaatsen voor helikopters en een bioscoop. Gekocht toen bioscopen in zijn Saoedi Arabië nog verboden waren.

Voor de VS is het dus wachten tot wereldwijd de industrie en de dienstensector met de consumptie terug op volle kracht voorwaarts stomen. Wel stijgt als gevolg van de milieumaatregelen de vraag naar olie veel minder snel dan voorheen. Er is wel een groei maar die vlakt af.

Begrotingsproblemen

Ogenschijnlijk lijkt Saoedi-Arabië hier de grote winnaar te zijn want het oppompen van die olie kost haar gemiddeld maar 10 dollar per vat. En dan levert een prijs van 30 dollar een toch wel mooie winst op van 20 dollar.

Maar de wijze waarop de Saoedische koninklijke familie met de centen omgaat toont dat zij de grote verliezer zijn. Met geld gooien lijkt voor die vele honderden prinsen en prinsessen geen enkel probleem. Het is er de regel. Kroonprins Mohammed bin Salman die op enkele weken tijd een groot Frans kasteel, ‘s werelds grootste jacht en het duurste schilderij kocht gaf het voorbeeld.

Om haar begroting in evenwicht te houden heeft Riyad immers een olieprijs van 80 dollar nodig. En dan is die 30 dollar veel te laag. Vijftig dollar om exact te zijn. De Saoedi’s zijn dan ook al wat jaren gewoon hun reserves tegen een sneltreinvaart aan het opsouperen. Het is de waanzin in het kwadraat.

Bij Rusland is de begroting opgemaakt op basis van een olieprijs van ongeveer 40 dollar en hier is er dus qua begroting eveneens een verlies en dient men nu de reserves aan te spreken. Die zijn echter hoog en zolang dit geen jaren duurt zal men aan de uitgavenzijde niet moeten snijden. Het nieuwe akkoord is dus zo te zien leefbaar voor Moskou.

En voor de VS is het dus terug wachten tot de olieprijs opnieuw naar 60 dollar gaat. Veel olieboeren zullen intussen wel failliet zijn maar er zijn in de VS altijd wel durvers te vinden die opnieuw willen starten. Indien de prijs goed is.

De huidige situatie toont aan dat de VS geen echte voorstander zijn van de vrije markt zoals ze graag stellen. Dit is alleen het geval zolang het hen goed uitkomt. Het toont ook aan dat de macht van OPEC en zo de Saoedi’s gebroken is. Ze moeten minstens Rusland aan hun zijde krijgen. En in nood kent men zijn vrienden.

Dat is duidelijk ook zo voor de VS wier president plots bijna dagelijks bij aartsvijand Poetin smekend aan de lijn hing. Het ganse verhaal bewijst nogmaals dat Rusland een speler van wereldniveau is. Hoe erg bepaalde landen en hun lakeien dat ook vinden, het is de realiteit.

Willy Van Damme

1) Toen men in de VS begon met de ontwikkeling van de olie- en gaswinning uit schaliegesteente hadden de Amerikaanse olieboeren wegens de dure opstart een prijs van 100 en meer dollar per vat nodig om rendabel te zijn.

Toen de prijs dan naar 60 dollar ging was dat geen probleem meer voor de VS want de ontwikkelingskosten waren achter de rug en men wist de productie ook goedkoper te maken. Dat die prijs op zeker ogenblik tot 120 dollar per vat opliep dient dan ook vooral hier gezocht te worden.

2) Het betreft hier Brent Crude genoemd naar een veld voor de kust van Shetland. Het is de oliesoort die richtinggevend is voor de prijs van andere kwaliteiten. Olie dient men te raffineren en naar gelang het gewenste eindproduct dat men wil bekomen dient men meerdere olietypes met elkaar te vermengen. Het is de reden waarom de VS toch nog olie moest invoeren om zo de soms nodige mix te bereiken. een andere oliesoort is West-Texas Intermediate.

NASCHRIFT: Een dollarcent

Vandaag maandag 20 april is een historische dag in de geschiedenis van de oliehandel. Wie vandaag in de VS olie wou verkopen voor levering in mei kreeg op zeker ogenblik voor een vat West-Texas Intermediate (WTI), en dat is bijna 159 liter, nog welgeteld 0;01 dollar. Een dollarcent en dat is minder dan een eurocent. Een uiteraard nooit geziene toestand. Tegen de namiddag steeg de prijs dan toch nog iets tot  27 cent.

Het probleem is simpel. Alle opslagtanks in de VS zitten boordevol en er kan dus niets meer bij. En dan rest er de Texaanse olieproducenten niets anders op dan alles stil te leggen. Waarbij uiteraard de faling naderbij komt. Voor levering in juni is er wel, voorlopig, nog 20 dollar per vat te krijgen. Maar wie weet wat volgende maand wordt. Ook de prijs voor Brent daalt maar zit nog wel iets boven de dertig dollar per vat.

Reuters had het in haar berichtgeving ’s avonds zelfs over een negatieve prijsvorming voor het einde van de dag. Met andere woorden: Men moest de kopers dus op zeker ogenblik nog betalen om de olie kwijt te raken. Origineel natuurlijk. Reuters schreef over een prijszetting van -1,43 dollar per vat. Brent Crude was deze avond ook al gezakt tot 26,23 dollar. Iemand nog olie?

Gevecht onder oliegiganten – Prins Salman delft onderspit

Het gevecht onder de oliegiganten Saoedi-Arabië, Rusland en de Verenigde Staten die ieder ongeveer 10 miljoen vaten olie per dag produceren, een derde van de totale wereldwijde productie, lijkt in een nieuw stadium te komen. Wat onvermijdelijk is. En zoals verwacht is de kans groot dat Rusland er als winnaar zal uitkomen.

Rosneft

Toen de coronacrisis zich op de oliemarkt begon te laten voelen en de verkoop daalde en er dus en neerwaartse prijsdruk ontstond gingen Rusland en Saoedi-Arabië met elkaar in overleg. Zij bepalen immers het productieniveau en dus de prijs. De tijd dat alleen Riyad dat kon doen is al enkele jaren voorbij.

Rosneft

De Russische staatsoliemaatschappij Rosneft heeft wegens de Amerikaanse sancties tegen de groep nog een serieus eitje te pellen met de VS en poogt nu wraak te nemen.

Maar Rusland wou amper of geen beperkingen terwijl de Saoedische kroonprins dat wel wou. De reden laat zich raden. Centraal hierbij is namelijk de VS wiens productiekosten om de olie boven te halen de grootste is. In Rusland is men woest op de VS daar men er recent sancties trof tegen o.m. Rosneft, de grote staatsoliemaatschappij. En die wilde de prijs drukken om nu eens de VS te pesten.

Mohammed bin Salman wilde de VS echter zoveel mogelijk ontzien zeker nu de stemming in Washington tegen de familie Saoed steeds negatiever wordt. En dus kregen Moskou en Riyad ruzie over de oliemarkt.

Om Rusland onder druk te zetten dacht de Saoedische kroonprins extra olie op te pompen en aan de kopers grote kortingen te geven. Waarop de olieprijs nu helemaal in elkaar klapte, zelfs tot minder dan 20 dollar per vat, een zesde van de prijs van enkele jaren geleden en minder dan een derde van begin dit jaar.

Russische begroting 

Maar dat Saoedische optreden viel barslecht in de VS waar de olieproducenten en hun vrienden in het parlement moord en brand schreeuwden en zelfs met maatregelen tegen het land dreigden. Onder meer wat betreft de oorlog tegen Jemen. De toestand was niet langer houdbaar voor de VS waar de eerste bedrijven al het water aan de lippen voelen.

Naamloos

De Amerikaanse president Donald Trump heeft een reuzegroot probleem. als gevolg van de ruzie tussen Saoedi-Arabië en Rusland komen de Amerikaanse olieproducenten deels in de problemen want deze hebben nood aan een hogere olieprijs van zeker 50 dollar. Hij smeekte de Saoedi’s dan ook hun productie drastisch te verlagen. Hetzelfde voor die van Rusland. Of hoe de VS de controle over de wereldeconomie kwijt is.

De reden is simpel. De qua productiekosten duurste olie is die van de VS die tegenwoordig vooral via schaliegesteente wordt gewonnen. De VS heeft er dus alle belang bij voor een zo hoog mogelijke olieprijs. Het is een van de achterliggende en zelden genoemde reden voor de embargo’s tegen olieproducenten zoals Iran en Venezuela en de problemen in Irak en Libië.

Nu stond die prijs eerder de voorbije week rond de twintig dollar per vat en dus sluit de ene na de andere Amerikaanse olieproducent wegens te onrendabel de deuren. De tweede duurste is Rusland en veruit de goedkoopste is Saoedi-Arabië.

Hier is er echter een ander probleem dat zich stelt. De Russische begroting is gemaakt met als prognose een olieprijs van 40 dollar. Wat betekent dat alles erboven, zoals tot vorige maand, dus pure extra winst is voor de schatkist in Moskou. Bovendien is olie-uitvoer voor Rusland maar een beperkt deel van haar export. Rusland voelt die negatieve prijszetting dus niet zo erg als zou kunnen.

In Saoedi-Arabië is dat echter totaal anders. Een veel minder strak beheer – men zou zelfs kunnen spreken van wanbeheer – maakt dat Saoedi-Arabië feitelijk een prijs van meer van 60 dollar nodig heeft om haar uitgaven te dekken. Het heeft wel een pak financiële reserves maar dat heeft ook Rusland die er blijkbaar nog meer heeft.

Saoedi-Arabië hoopte via de verkoop van extra miljoen tonnen olie – Het verklaarde zijn productie met dagelijks ongeveer 2 miljoen vaten te zullen verhogen – Rusland op de knieën te krijgen. Maar hier stelt zich een ander en enorm probleem.

Covid-19

Als gevolg van de Coved-19 crisis is er wereldwijd zo’n enorme overvloed aan olie en zijn de voorraden waar ook enorm. Veel extra opslagcapaciteit lijkt er niet meer te zijn. Vermoedelijk liggen veel van ‘s werelds grote tankerschapen vol olie ijdel voor de kust te wachten tot er een koper opdaagt.

En hoe hard kroonprins Mohammed bin Salman dus ook probeert het lukt niet echt om al die olie te slijten. Bovendien zit ook de VS in nesten die door dit Saoedische optreden zijn relatief dure olie onverkoopbaar ziet worden. 

En dus was het Donald Trump die met Mohammed bin Salman telefoneerde en zo te horen tot een akkoord met o.m. Rusland kwam. Wat voorbarig was. Met andere woorden: De VS toonde haar zwakte. Hierbij zou de olieproductie sterk verminderd worden. Met spreekt zelfs van 10 tot 15 miljoen vaten. Logisch want ze geraakt toch niet verkocht.

En nu reeds kan men er zeker van zijn dat de wereldmarkt niet voor dit najaar echt zal hernemen. Het is hierbij essentieel te kijken naar de evolutie in China waar de economie wel aan het hernemen is maar zeer aarzelend.

1

De Saoedische kroonpins en sterke man prins Mohammad bin Salman wou om de VS te plezieren en zijn kas te spijzen de olieprijs zo hoog mogelijk houden en dus de productie verminderen. Rusland wou niet om zo de VS te pesten. Het idee om daarom meer olie op de markt te brengen en zo Rusland op de knieën te krijgen faalde compleet.

In de VS was men woedend en moest Donald Trump zijn ‘vriend’ prins Mohammed tot de orde roepen. De instorting van de wereldeconomie dwingt hen allen hoe dan ook tot strenge maatregelen. Er zou minstens 10 miljoen vaten minder opgepompt moeten worden. Als dat voldoende is.

En zonder Europa, de VS en de markten elders in Azië kan China nooit op volle kracht werken. De spullen die China’s fabrieken maken moeten nu eenmaal verkocht raken. De interne Chinese markt groeide de voorbije jaren wel enorm maar het productievolume van haar fabrieken is zo groot dat de interne markt dit niet alleen aankan. En dus is het wachten op de EU, de VS en Azië. Het jaar 2020 is verloren.

De vraag is nu welke prijs dit oliekartel zal nastreven. Mogelijks gaat men mikken op ergens rond de 40 dollar per vat. Hoger mikken lijkt onbegonnen werk. En dan lijkt het dat Rusland de winnaar zal zijn en Saoedi-Arabië zijn plannen nog maar eens mag opbergen. Nu maandag ging OPEC+ – dus met Rusland erbij – in Wenen terug bijeenkomen.

Maar dat is wegens de ruzie tussen Riyad en Moskou uitgesteld tot donderdag 9 april. De vraag hierbij is echter wie het meeste olieproductie zal moeten inleveren. En is er ook de vraag wat de VS gaat doen. Beloven kan die wegens de antitrustwetgeving niets. Maar het is duidelijk dat Rusland zekerheden wil en dus zo te zien mikt op een 40 dollar per vat. Haar richtprijs en te laag voor vele olieboeren in de VS.

Opvallend is dat Canada stelde bereid te zijn mee te werken en ook Rusland zei akkoord te gaan met een inkrimping. Nadat het duidelijk werd dat er toch nieuwe afspraken rond de olieproductie gingen komen schoot de prijs op de internationale markten omhoog tot vandaag meer dan 34 dollar voor prijsbepaler Brent Crude, een oliesoort. Volgens waarnemers de hoogste klim uit de geschiedenis.

Ondertussen in Jemen 

De oorlog om de oliemarkt is duidelijk een zoveelste nederlaag voor een onbesuisde prins Mohammed bin Salman. Het is echter verre van de enige. Zo gaf men in Riyad deze week toe in gesprek te zijn met de regering in Jemen. Of dat iets gaat opleveren is maar de vraag natuurlijk.

Maar Riyad zit hier eveneens in erg slechte papieren. Zo veroverde de Jemenitische regering recent grote delen van de provincie Jawf met de hoofdstad al Azm en ook zelfs stukken van Marib die beiden ten oosten liggen van de hoofdstad Sanaa. Zo behoren tot wat men zou kunnen noemen het kerngebied van het land.

Jemen - Militaire situatie 12-oktober-2019

Ook in Jemen lopen de plannen van prins Mohammed bin Salman in het honderd. In het zuiden rond de havenstad Aden heeft rivaal de Verenigde Arabische Emeritaten een vaste stek aan de voet en elders verloor het recent de regio rond al Hazm en dan rest hen feitelijk nog alleen de stad Marib met haar olieproductie. Het Jemenitische leger zit nu op een 10 km van de stad Marib. Dit is de toestand op 12 oktober 2019. Het oosten van Marib is behoudens enkele oases praktisch geheel woestijn

Vooral de provincie Marib met de gelijknamige hoofdstad is cruciaal daar het de machtsbasis is van luitenant-generaal Ali Mohsen al Ahmar. Hij is tegenwoordig de leider van de islamitische Al Islah partij gelieerd aan de Moslimbroeders en ook aan Saoedi-Arabië. Zijn clan vormt zowat de belangrijkste machtsbasis voor de naar Saoedi-Arabië gevluchte ex-president Abdrabbuh Mansour al Hadi.

Militaire situatie - 2 april 2020

Het hoofddoel op dit ogenblik van het Jemenitische leger is ongetwijfeld de verovering van de stad Marib en haar omgeving. Het is de machtsbasis van haar voornaamste Jemenitische rivaal Ali Mohsen, generaal en leider van al Islah, de met Saoedi-Arabië en de Moslimbroeders gelieerde partij. Mogelijks wordt hier de Jemenitische oorlog beslecht. Dit is de toestand op 2 april 2020.

Terugkeren naar de troon in Sanaa lijkt voor deze man dan ook uitgesloten. De Houthi’s en hun bondgenoten wonnen immers duidelijk de oorlog. Saoedi-Arabië moet het alleen nog zonder teveel gezichtsverlies willen toegeven. Daarover kan geen twijfel meer bestaan. Kroonprins Mohammed bin Salman stapelt zo te zien de ene blunder na de andere op. Maar voor wie zijn curriculum wat bekijkt is dat helemaal geen verbazing.

Willy Van Damme