Saoedi-Arabië–met de broek op de enkels

In november 2014 tuimelde de prijs van een vat ruwe olie plots van een 120 dollar naar uiteindelijk minder dan 27 dollar. De oorzaak moest niet ver gezocht worden. Saoedi-Arabië begon extra olie op te pompen tot nu bijna 11 miljoen vaten per dag. Gelijktijdig begon het vooral aan Aziatische klanten extra kortingen te geven.

Olie uit schaliegesteente

De reden hiervoor was een ruzie met de VS die massaal olie uit schaliegesteente was beginnen pompen. Het kon dat doen doordat de olie duur was en dat het bovenhalen van die nieuwe Amerikaanse olie daardoor rendabel werd. Dit ging zover dat de VS zelfs een netuitvoerder van olie begon te worden en de Saoedi’s uit de markt dreigde te duwen.

En dus stuurde Saoedi-Arabië via extra olie, soldeprijzen en allerlei stoere verklaringen de oliemarkt de dieperik in. Denkende dat het die veldslag probleemloos kon winnen. Maar toen die olie de prijs van 26 dollar naderde was het niet alleen Nigeria of Venezuela dat in nesten raakte maar ook Saoedi-Arabië zelf.

Prins Mohammed bin Salman al Saoed en Vladimir Poetin - August 2015

Tweede Saoedische kroonprins Mohammed bin Salman ging in China praten met aartsvijand Vladimir Poetin over vooral de olieprijs. En ditmaal poogde men Rusland blijkbaar zoals bij vorige ontmoetingen niet om te kopen.

Zo ging het bouwbedrijf van de Libanees-Saoedische familie Hariri, Saudi Oger, praktisch over kop en gebeurde hetzelfde met die van de familie Bin Laden. Alleen werd die laatste min of meer rechtgehouden. Hariri ligt wegens de toestand in Libanon slecht in het salafistisch koninkrijk en die liet men dus maar vallen.

In plaats van dat Iran of de VS in de problemen verzeilde was het echter het Huis van Saoed dat zwaar in nesten raakte. In de VS sloot men doodgewoon enkele productiesites want onder 60 dollar zijn die niet meer rendabel.

In Riyad, hoofdstad van het land, werden wel maatregelen genomen maar die haalden helemaal niets uit. Maandelijks verdwijnt er van de in 2014 op 700 miljard dollar geschatte reserves een 10 miljard. Blijft dit duren dan is in 2020 het geld op.

Als confetti

Het probleem is immers dat men in Saoedi-Arabië amper een besef heeft van een financieel beheer de naam waardig. Men gooit met geld zoals men met Aalst carnaval met confetti gooit. Een Frans politicus komt langs en hup daar gaat de geldbuidel open. Men wil België paaien en koopt dan maar desnoods de jaarproductie van FN op. Zo werkt men daar.

En dus is men het na een goed jaar ook in Riyad beginnen beseffen dat een koerswijziging essentieel is. En daarom zat er voor het Huis van Saoed niets anders op dan te praten met … de Russen, aartsvijand per excellence.

Rusland is met een dagproductie van meer dan 11 miljoen vaten ‘s werelds grootste olieproducent met ook de mogelijkheid om extra olie boven te halen. Er kwam als gevolg hiervan wel een hogere prijs die al maanden rond de 45 dollar per vat zweeft.

Maar men wou in Riyad hoger gaan en dus moest er een rem gezet worden op de olieproductie bij OPEC (de organisatie van Olieproducerende en Exporterende Landen) en dit in overleg met aartsvijand Rusland. Waarna kroonprins Mohammed bin Salman in China tijdens de G20 dan maar bij de Russische president Vladimir Poetin op de thee ging.

Hassan Rouhani - 2

En de winnaar van dit gevecht over de oliemarkt is Iran en zijn president Hassan Rouhani. Na het nucleaire akkoord en de vooruitgang in de oorlog in Irak en Syrië is dit een nieuwe overwinning voor de Iraanse ayatollahs.

Maar het probleem was hier vooral Iran. Een voor Riyad nog veel grotere vijand dan Moskou. Die mag sinds begin dit jaar terug zoveel olie verkopen als het wil en zag haar productie stijgen van ongeveer 2,2 miljoen vaten begin dit jaar tot nu ergens tussen de 3,6 tot 3,8 miljoen vaten. Wat dicht bij haar productiecijfer van 4 miljoen vaten zit van voor de VS sancties oplegde.

De eisen van Iran

In Teheran willen de Ayatollahs wel meewerken met de Saoedi’s aan zo’n deal, alleen op voorwaarde dat ze eerst hun vorig productiepeil hebben bereikt. Zij willen dagelijks een 4,2 miljoen vaten oppompen. Waarop men in Riyad neen zei. Tegen de wens van Rusland want die steunde hier Teheran.

Nu vandaag is Riyad tijdens een vergadering in Algerije door de knieën gegaan en aanvaarde ze een daling van de olieproductie binnen OPEC van een 700.000 vaten per dag en laat men toe dat Iran en ook het in stukken gehakt Libië en Nigeria, getroffen door sabotage, verder meer mogen oppompen. Achter de schermen zijn er trouwens over deze kwestie gesprekken geweest tussen Saoedi Arabië en de vijand der vijanden Iran.

Met andere woorden: Saoedi-Arabië en het Huis van Saoedi zijn door de knieën gegaan. De vernedering van het Huis van Saoed in deze kwestie is dus totaal. De.arrogantie van kroonprins Mohammed bin Salman werd zwaar afgestraft. De vraag is dan ook hoe dit de torenhoge ambities van kroonprins Salman gaat beïnvloeden.

Zijn oorlogen zowel die in Jemen als die in Syrië en Irak verlopen slecht en van zijn met veel bravoure aangekondigde plannen voor het land komt vermoedelijk nooit iets in huis. Het is er trouwens al maanden stil rond. Vermoedelijk zal men de prijs nu ergens tussen de 50 tot 60 dollar per vat willen stabiliseren. Voldoende om de Amerikaanse productie onder controle te houden. Intussen staat prins Salman wel met zijn broek op de enkels!

Typerend is dat de aankondiging van het nieuws over dit akkoord na de bijeenkomst in Algiers werd gedaan door de Iraanse olieminister Bijan Zanganeh terwijl zijn Saoedische tegenhanger Khalid al Falih in alle anonimiteit de bijeenkomst verliet zonder tegen de pers een woord te zeggen. Schaamrood op de wangen? Dit blijft in Riyadh niet zonder gevolgen. Zeker weten. Zeker daar het vooral Saoedi-Arabië is dat afsprak minder te produceren.

Willy Van Damme

Advertenties

George Soros, de Panama Papers en onderzoeksjournalistiek

Toen in april in de media het verhaal bekend raakte van de Panama Papers was het alsof de journalistieke wereld op zijn kop stond. Overal bracht men dit dossier met schreeuwende titels en de luide roep om maatregelen. Dit was, aldus de teneur, zowat de grootste onthulling ooit gedaan door de journalistiek. Niets is echter minder waar. Ook hield men netjes o.m. de rol van topspeculant George Soros verborgen. Waarom?

Onthullers en onthulden

Vooreerst waren de onthullingen van eenzelfde niveau als zou een krant koppen: ‘Prostitutie in Brussel’ of ‘Corruptie in de zakenwereld, sport en politiek’. Niets nieuws onder de zon want iedereen met een beetje financiële kennis heeft weet van dit soort structuren en trucs als die welke men nu met de Panama Papers onthulde. Het was heel ouwe koek.

George Soros - 3

George Soros, financier van het internationaal Consortium voor Onderzoeksjournalisten, Hillary Clinton, de staatsgrepen van de CIA zoals die in Oekraïne van 2004/2005 en 2014 en een waslijst van ngo’s zoals Human Rights Watch. De spin in het web.

Natuurlijk doken er weer eens nieuwe namen op zoals de rol van de bank Dexia. Algauw bleek echter dat de Belgische fiscus, de bancaire toezichthouder en het gerecht weet hadden van de activiteiten hier van Dexia maar gewoon niet eens hadden ingegrepen.

Men roept luidkeels schandalig en roept dan nog maar eens een parlementaire commissie bij elkaar waarbij men natuurlijk vooral de rivaliserende partij(en) poogt te bekladden. Waarna alles echter zoals steeds bij het oude blijft.

Maar dat er nieuwe namen opdoken was ook wel logisch als we weten dat het lek hier 214.000 firma’s, 2,6 terabytes aan informatie en zomaar eventjes 11,5 miljoen pagina’s betrof. Maar in wezen en bij nader toezien onthulde gans de zaak meer over de onthullers, het Internationaal Consortium voor Onderzoeksjournalisten, dan over de onthulden.

Dat Consortium bleek immers gefinancierd te worden door zowel de Amerikaanse regering als het wereldje van de grote kapitaalgroepen zoals de familie Rockefeller, George Soros en de Ford Foundation. Een situatie die uitgebreide corruptie doet vermoeden. Het is alleszins ongehoord dat private bedrijven en instellingen journalisten financieren. Het kan gewoon niet!

Dit dubieus karakter van de onthullingen bleek toen men recent ontdekte dat een van de klanten van dat Panamees zakenkantoor een zekere George Soros was. Die was er klant met minstens drie bedrijven, Soros Capital Ltd. op Bermuda, Soros Finance Inc. op Panama en Soros Holdings Ltd. op de Britse Maagdeneilanden.

Van waaruit dan een groot kluwen van vele postbusfirma’s naar vele andere fiscale paradijzen zoals Guernsey, Curaçao en de Kaaimaneilanden vertrok. Die zorgen dat alles zoveel mogelijk in het duister blijft en men voor zover geweten in de VS ook geen belastingen hoeft te betalen. Bij Soros wou men over dit laatste alleszins niets kwijt.

Soros Holdings Ltd. - Britse Maagdeneilanden

De link tussen speculant, intrigant en multimiljardair George Soros en het Panamese zakenkantoor Mossack Fonseca. Wat de fameuze journalisten van het Internationaal Consortium voor Onderzoeksjournalisten achterhouden.

De financier

De onthulling gebeurde echter niet door een van de journalisten aangesloten bij het Internationaal Consortium voor Onderzoeksjournalisten maar door….. Fox News, de tegen het establishment van de Democratische Partij agerende Amerikaanse nieuwszender (1). Niet onlogisch want George Soros is zowat de grote financier van aan die partij verbonden organisaties en personen.

En het is evenmin een grote verrassing te noemen dat de naam van George Soros niet opdook toen de zaak uitgebreid in het nieuws kwam. Men kreeg van die ‘onderzoeksjournalisten’ tientallen, zelfs honderden namen maar die van Soros bleef overal achterwege.

De reden moet men echter niet ver zoeken. De 86-jarige George Soros, een speculant van joods Hongaarse afkomst, is immers een van de grote financiers van het Amerikaanse Center for Public Integrity die op haar beurt het Internationaal Consortium voor Onderzoeksjournalistiek heeft opgericht. Fox News had het over een gift van 1,5 miljoen $ aan het Consortium.

Ook is Soros, samen met US AID (Agency for International Development), de officiële ontwikkelingshulporganisatie van de Amerikaanse regering, een van de twee financiers van het Organized Crime and Corruption Reporting Project dat mee aan de basis ligt van het verhaal over de Panamapapers.

Crimineel verleden

Typerend voor de verregaande normvervaging en hypocrisie als we weten dat US AID in Syrië betrokken is bij het steunen van al Qaeda. En in Laos in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw de enorm grote handel in opium en heroïne hielp organiseren.

Hillary Clinton - 5

Volgens persberichten kreeg Hillary Clinton voor haar presidentiële kiescampagne van George Soros al 13 miljoen dollar. Ze kreeg trouwens ook de steun van Robert Kagan, sterke man achter het Project voor een Nieuwe Amerikaanse Eeuw, de kern van de Amerikaanse neo-conservatieven. Het Amerikaanse leger kan zich maar best paraat houden.

George Soros is dan weer een man met een verleden als crimineel. Hij kreeg immers een veroordeling (2) wegens handel met voorkennis in aandelen van de Franse bank Société Générale. De bank was in 1988 op zeker ogenblik het doelwit van een overnamestrijd tussen de overheid en de aan de bank Paribas familiaal gelieerde Georges Pébéreau. En Soros was getipt.

Hij ging hiertegen in beroep tot bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg maar kreeg er op 5 oktober 2011 het deksel op de neus. Hij had aan die handel een 3 miljoen dollar verdiend en diende  hiervoor nog een boete van 2,2 miljoen dollar te betalen. In wezen wisselgeld voor de man wiens fortuin op 26 miljard dollar wordt geschat. Verstopt in een kluwen rond zijn Quantum Group.

Maar over die veroordeling en zijn betrokkenheid bij de Panama Papers zal je in de klassieke media behoudens de ene uitzondering niets kunnen lezen. Gerard Ryle van het Internationaal Consortium voor Onderzoeksjournalisten kon dan ook alleen maar toegeven dat men zijn naam in die gegevensbank tot dan niet had ‘gevonden’.

Carlyle Group

Maar ook hierna zal men bij dat consortium en de vele tientallen aangesloten journalisten en media hierover zwijgen als de dood. Geen woord over de man en zijn relatie met het Panamese Mossack Fonseca. Ook in België bij Lars Bové van de Tijd, Kristof Clerix van MO magazine en Knack of in Le Soir zal je hierover niets vinden. Het zijn de Belgische leden van dit Consortium.

Interessant is zeker de onthulling dat Soros via deze constructies ook partner blijkt bij de Carlyle Group, een in de schemer opererende en zeer invloedrijke investeringsgroep rond o.m. de familie Bush waarin ook Henri Kissinger, de ooit oppermachtige minister van Buitenlandse Zaken, steeds opereerde. Duidelijk een clubje rond de Republikeinse partij dus.

Maar Soros is de grote financier van de Democratische partij en een onoverzichtelijk kluwen van ngo’s allen ogenschijnlijk gericht op goede doelen als mensenrechten en democratie. Zo doneerde hij reeds minstens 13 miljoen dollar aan de kiescampagne voor presidentskandidate Hillary Clinton. Wat hem vermoedelijk de belangrijkste geldschieter van haar campagne maakt.

De Carlyle Group speelde onder meer een cruciale rol bij de poging om de Russische olievoorraden in handen te krijgen. Met steun van Henri Kissinger had men er een deal gesloten met Michail Chodorkovski.

Henry Kissinger - 2

Samen met de nu 93-jarige Henry Kissinger poogde George Soros de grote Russische olievoorraden van Yukos, toen de grootste in Rusland en eigendom van Michail Chodorkovsky, in handen te duwen van de Amerikaanse oliegiganten. Het mislukte door het drastische optreden van de Russische regering. Kissinger organiseerde een ganse serie oorlogen en staatsgrepen zoals die van Augusto Pinochet in Chili in 1973. Hij hielp door zijn optreden de Rode Khmer aan de macht in Cambodja en organiseerde in 1975 de invasie van Oost-Timor door Indonesië wat in het piepkleine land een 100.000 doden veroorzaakte. Een genocide.

Die was toen eigenaar van de oliemaatschappij Yukos en werd gezien als een der rijkste Russen. Hij was miljardair geworden toen de VS via de veelal dronken Russische president Boris Jeltsin het land deels onder controle had en lieten leegplunderen.

Kissinger was zelfs lid geworden van het door Chodorkovski opgerichte Open Russia dat gelieerd was aan de Britse tak van de familie Rothschild en uiteraard George Soros. De verkiezing in 2000 tot Russisch president van Vladimir Poetin deed de plannen echter mislukken.

Het idee was de Russische olievoorraden onder de Amerikaanse oliebedrijven te verdelen. Chodorkovski eindigde wegens fraude daarna in de cel. Wel poogt men vanuit de VS de zaak via de rechtbanken nog verder te zetten.

George Soros was trouwens op 20 juni dit jaar in Londen als spreker op een bijeenkomst van Open Russia van de nu in ballingschap levende Chodorkovski. Waarbij Soros het opnam voor de verdediging van Oekraïne en de EU als verloren afschreef.

Aziatische crisis

George Soros is ook de man die op 16 september 1992 de Britse regering op de knieën dwong en hen uit het Exchange Rate Mechanism (ERM en de voorloper van de euro) deed stappen. In de Britse politiek gekend als ‘Zwarte Vrijdag’.

Het Britse pond werd via dit ERM vastgeklonken aan de andere Europese munten. Het was een zo zware nederlaag dat Londen definitief deed besluiten niet mee te werken aan de euro. Het heeft het land ook een fortuin gekost en Soros volgens de meeste schattingen een miljard dollar opgebracht.

Vijf jaar later zou hij weer toeslaan en de Aziatische crisis veroorzaken die landen als Thailand, Maleisië en Indonesië op de rand van het bankroet deden belanden. Met Indonesië dat ei zo na implodeerde. Ook hier echter verdiende hij vermoedelijk 1 miljard dollar op de miserie van tientallen miljoenen mensen.

Geen zorg echter voor de man die als financier zeggenschap heeft over een onoverzichtelijke lijst van ngo’s, van het Britse Global Witness tot de gigant van een Human Rights Watch. Zelfs bij het Belgische Pascal Decroos Fonds kun je hem tegenwoordig aantreffen. Een crimineel verleden hebben, landen financieel plunderen en dan goede doelen financieren, je moet er George Soros voor heten.

De CIA kan geen staatsgreep organiseren of de Open Society Foundation van George Soros is aanwezig. Overal waar de VS een regering wil omverwerpen kun je hem aantreffen. Geen verassing dus dat men recent in Rusland zijn Open Society verbood.

Vladimir Poetin

Evenmin is het daarom verbazend dat de verhalen komende van dit Consortium over de Panama Papers gedurende de eerste dagen vooral de Russische president Vladimir Poetin viseerden als de centrale figuur in dit schandaal. (3)

Dit terwijl zijn naam zelfs nergens voorkomt. Ook nu nog stelt het door Soros en US AID gefinancierde Organized Crime and Corruption Reporting Project dat Poetin een van de centrale figuren is in die onthullingen. (4)

Vladimir Poetin - Panama Papers - Knack 13 april 2016 - 1

Dit was het beeld dat men in de ‘kwaliteitsmedia’ creëerde rond de Russische president Vladimir Poetin naar aanleiding van de Panama Papers. Hier een cartoon uit Knack van 13 april dit jaar en overgenomen van het Amerikaanse zakenblad Forbes.

Wikileaks noemde de ganse zaak dan ook niet meer dan een door de VS gefinancierde aanval op Rusland. En de vraag van Wikileaks en andere organisaties om die ganse databank openbaar te maken botste bij dat Consortium dan ook op een njet. Met als vraag: Wat heeft men te verbergen?

Typerend hierbij is ook dat het weken duurde voor de eerste Amerikaanse namen opdoken in dit verhaal. En zelfs dan ging het in essentie om onbeduidende figuren. Welke gekende Amerikanen er naast George Soros nog op die lijsten staan weten we niet. Het zouden er 414 zijn.

Het feit dat geen enkele van die fameuze zogenaamde onderzoeksjournalisten schreef over de aanwezigheid van Soros toont nogmaals hoe machtig deze is. Weinig Belgen die hem kennen maar achter de schermen deelt hij wel wereldwijd de lakens uit.

Willy Van Damme

1) Fox News, ‘Panama Papers reveal George Soros’ deep money ties to secretive weapons, intel investment firm’, Peter Byrne, 16 mei 2016. http://www.foxnews.com/world/2016/05/16/panama-papers-reveal-george-soros-deep-money-ties-to-secretive-weapons-intel-firm.html

Hoe Fox News aan die goed afgeschermde gegevens raakte is natuurlijk de vraag. Gezien de reactie vanuit het Consortium klopt de info natuurlijk. Vermoedelijk heeft een van de vele bij het consortium aangesloten journalisten deze info gelekt. Een man die de smeerlapperij beu was?

2) The New York Times, ‘Soros Loses Challenge to Insider Trading Conviction’, Nicolas Clark, 6 oktober 2011. http://dealbook.nytimes.com/2011/10/06/soros-loses-challenge-to-insider-trading-conviction/

3) The Financial Times, ‘How Putin’s cellist friend orchestrated stashing of 2bn in ofshore accounts’, Max Seddon, 5 april 2016.

Het is een verhaal vol veronderstellingen, zou’s en insinuaties genre: ‘Hij kent een dubieuze vriend dus is hij minstens even dubieus’. Geen verbazing dat de krant aan Sergeï Roldugin, de betrokken cellist, nooit om uitleg vroeg.

Roldugin heeft ooit Poetin in contact gebracht met zijn eerste vrouw en is peter van hun eerste kind. Roldugin is ook zakelijk erg actief en ontkent in de zaak enig crimineel handelen.

4) Organized Crime and Corruption Reporting Project (OCCRP).  https://www.occrp.org/en/panamapapers/. Volgens hun website hebben zij twee financiers, George Soros en US AID.

De essentiële zwakheid van Uncle Sam

Een op dit ogenblik geopolitiek vermoedelijk belangrijkste vraag is wat de juiste buitenlandse politiek van de VS is en waarom ze ogenschijnlijk zo’n rare bokkensprongen maakt. Geen kat lijkt er nog wijs uit te raken. En haar goedpraters in onze media hebben het er duidelijk ook steeds moeilijker mee.

Geld beheerst de wereld

Feitelijk is de reden echter simpel: De VS is ‘s werelds grootste schuldenaar en andere nieuw opkomende landen zoals Rusland, Qatar, Saoedi Arabië, China, Brazilië en Indië, zijn ‘s werelds schuldeisers en nieuwe rijken.

De tijd dat de VS met haar vazallen zoals de EU en Japan alle technologie en geldstromen beheerde is definitief voorbij. De technologie zit nu ook elders en de geldstromen komen nu o.a. uit Beijing. Vanuit China worden er tegenwoordig zelfs meer patenten aangevraagd dan vanuit de VS.

In wezen zitten wij nu in een zelfde periode als in 1900 toen het Verenigd Koninkrijk dacht de machtigste natie ter wereld te zijn en men er nog uit volle borst zong van ‘Rule Britannia, Britannia rules the waves’ (heers Brittannië, Brittannië beheerst de zeeën).

Akkoord over nucleair prohramma - Onderhandelaars - 14 juli 2015

De onderhandelaars van het Iraanse akkoord over het Iraanse nucleaire programma. Om haar partners aan boord te houden moest de VS aan hen toegevingen doen. Zo moest de VS haar botte weigering laten varen om een Iraanse nucleair programma toe te laten.

In feite echter was London in 1900 qua economische kracht toen al voorbijgestoken door haar vroegere kolonie de VS. Alleen amper iemand die het besefte. In London bleven de opeenvolgende regeringen en parlementen nog decennia verder dromen van steeds maar nieuwe oorlogen. Tot men helemaal failliet was.

En aangezien geld de wereld beheerst en niet wat warrige idealen of de politieke wil van een of andere president ziet de VS nu stilletjes ook dat het steeds meer met anderen moet rekening houden.

Niemand in de wereld wil oorlog met de militaire supermacht die de VS is, maar steeds minder landen willen nog zomaar goedschiks naar haar bevelen luisteren. En aangezien de VS zeer zuinig wil zijn met haar leger is de macht van de VS om aan die verre vazallen brutaal haar wil op te leggen beperkt.

Een dilemma

In de kwestie Iran wilden China en Rusland en ook wel de EU de VS nog grotendeels of bijna geheel volgen, maar dat deden ze alleen mits een mee door hen vastgestelde prijs. Ook in de diplomatie is niets gratis.

In ruil moest de VS aan hen dus toegevingen doen. De VS leeft op dit ogenblik met Rusland en China in een soort van permanente oorlog, maar het moet zich, ongetwijfeld tegen haar wil, inhouden. Diplomatie is als onderhandelen op een veemarkt, bieden tot je op een voor beide partijen aanvaardbare prijs komt.

Het verklaart het schipperen van de VS die heen en weer getrokken wordt tussen haar langs de ene kant steeds veeleisender wordende ‘bondgenoten’ met ieder hun specifieke eisen en haar eigen megalomane plannen voor het organiseren van de Pax Americana, The New American Century zoals men het in zogenaamde neoconservatieve kringen graag hoort.

In een recent gesprek van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry met het persbureau Reuters (1) over de zaak Iran komt dit duidelijk naar voor. De VS zit voor een reuzengroot dilemma over hoe ze haar macht niet zozeer kan uitbreiden maar in essentie vooral gewoon behouden.

Dat is wat Kerry in dit gesprek goed laat verstaan. De indruk die ontstaat is dat de VS een akkoord met Iran sloten om zo steviger te staan tegen haar zogenaamde bondgenoten, in het Midden-Oosten vooral dan het duo Israël en Saoedi Arabië. Want in Washington ziet men die als te veeleisend. Deze willen immers een nieuwe Amerikaanse militaire interventie, maar Washington weigert.  

 Angela Merkel en Barack Obama - 1

De Amerikaanse president Barack Obama aan tafel met zijn vazal de Duitse bondskanselier Angela Merkel. De VS heeft het steeds moeilijker om haar vazallen in het gareel te houden.

In de nieuwe geostrategische structuur die nu aan het ontstaan is kan de VS op die wijze veel gemakkelijker de eisen van Iran afwegen tegen die van het Huis van Saoed en de zionistische staat. En uiteraard ook omgekeerd. Maar het is voor de VS in het Midden-Oosten een delicaat balanceren tussen beide regionale machten.

De machtspositie van de dollar

Zeer opvallend in het over Iran gaande gesprek van Reuters met Kerry is dat hij het ook heeft over de wereldwijde positie van de dollar. Zo te horen uit het interview was dit in de gesprekken met Iran een nog groter knelpunt dan de nucleaire kwestie die in wezen nep is. Er zijn immers evenveel Iraanse plannen voor een kernbom als er in 2003 in Irak massavernietigingswapens waren.

Verliest de dollar zijn positie van primus inter pares onder de munten dan verliest de VS een van de drie centrale pijlers van haar macht. Die zijn de militaire kracht, de zachte kracht zoals het internet, de media met de cultuur zoals Disneyland, met dan als derde pijler de financiële macht, dit dan essentieel via de positie van de dollar.

Blijkbaar is de schrik in de VS zeer groot dat haar muntpositie hier in gevaar is. En geld is de baas. Want zo kan men de gages van de soldaten, muzikanten, journalisten en acteurs betalen en de facturen voor het wapentuig. Geen geld betekent geen lonen en geen wapens. De bijna monopoliepositie van de dollar is meer dan wat ook de centrale pijler van de Amerikaanse macht.

Geweten is dat nogal wat landen zoals Iran, Rusland, China, Brazilië, Venezuela en vele anderen nu al pogen om de dollar in hun handelsverkeer uit te schakelen. En in Europa zal men hierover niet echt rouwen als die bijna monopoliepositie zou verdwijnen. 

Zeker na de Amerikaanse monsterboetes voor de Europese banken zoals BNP Paribas, de door de VS veroorzaakte bankencrisis en de wilde speculatie van Wall Street tegen de euro. Brussel zal er binnenkamers eerder veel pret aan beleven dan om rouwen. 

Zo poogt China om haar munt de renminbi te laten opnemen als een der munten binnen de Speciale Trekkingsrechten van het IMF, naast de yen, de dollar, de euro en het Britse pond. Iets waartegen de VS zich met alle middelen verzet.

VS Dollar - biljet van 1 dollar

Blijkbaar heeft tijdens de onderhandelingen met Iran de positie van de dollar als ‘s werelds reservemunt ter discussie op tafel gelegen.

Waarbij de EU China hier zo te zien eerder steunt. Het plan moet de renminbi in het betalingsverkeer meer kracht geven, ten nadele van de dollar. Recent werd hierover een compromis bereikt waarbij de beslissing hierover gewoon naar eind dit jaar werd verwezen.

Minder zeker

De VS is hier dus zeer op zijn hoede want zowat iedereen wil zich om een of andere reden wel eens wreken op de als zeer arrogant geziene VS. Als men bijvoorbeeld de verhandeling van olie en gas niet langer in dollar maar in lokale munten doet is de dollar diezelfde dag keizer af. En wat dan? Vandaar de grote druk die oliestaat Saoedi Arabië op de VS kan uitoefenen.  

John Kerry:

“Not only would U.S. global credibility be undermined, Kerry said, but also the dollar’s position as the world’s reserve currency would be threatened.“

“It’s not going to happen overnight,” Kerry said in a public question-and-answer session at Reuters news service headquarters in New York . “But I’m telling you, there’s a huge antipathy out there” to U.S. leadership. Pointing to efforts by Russia and China to join forces with rising, nonaligned powers, he said that “there’s a big bloc out there, folks, that isn’t just sitting around waiting for the United States to tell them what to do.” (1)

“Niet alleen zou men zo de geloofwaardigheid van de VS globaal ondermijnen, stelde Kerry, maar ook de positie van de dollar als ‘s werelds reservemunt zou in gevaar komen. (dit indien het Amerikaans parlement het akkoord met Iran niet zou aanvaarden, nvdr.)”

“Dat gaat niet op een nacht gebeuren”, stelde Kerry in een publieke vraag- en antwoordsessie op het nieuwshoofdkwartier van Reuters in New York, “Maar ik zeg je dat er ginds een grote antipathie is” tegenover Amerikaans leiderschap. Daarbij verwees hij naar pogingen van Rusland en China om samen te slaan met andere machtiger wordende niet-gebonden staten. Hij stelde: “Jongens, er is ginds een groot blok dat niet zomaar zit te wachten op wat wij hen zeggen wat ze moeten doen.”

Joseph Nye - 4

De Amerikaanse politicoloog Joseph Nye ziet de VS in deze eeuw nog meer schitteren als in de voorgaande. Een zeer groot optimisme waar o.m. John Kerry niet mee akkoord lijkt te gaan.

De Amerikaans politicoloog en hypernationalist Joseph Nye en Johan Van Overtveldt (N-VA), onze minister van Financiën en groot fan van de VS, zien de VS in de 21ste eeuw nog evenveel of zelfs meer schitteren als voorheen. John Kerry is er zo te zien al veel minder zeker over. En terecht. 

Willy Van Damme

1) Washington Post, Karen DeYoung, 11 augustus 2015. https://www.washingtonpost.com/world/national-security/retired-generals-and-admirals-back-iran-nuclear-deal/2015/08/11/bd26f6ae-4045-11e5-bfe3-ff1d8549bfd2_story.html?wpisrc=nl_evening&wpmm=1

Zie ook:

Reuters, Warren Strobel, 11 augustus, 2015, ‘Dollar could suffer if U.S. walks away from Iran deal – John Kerry’. http://uk.reuters.com/article/2015/08/11/uk-iran-nuclear-kerry-idUKKCN0QG1UW20150811?feedType=nl&feedName=worldNews

De Amerikaanse zeemacht – ”Godverdomme, het is hier allemaal naar de kloten”

“Godverdomme, het is hier allemaal naar de kloten”, dat moet, maar dan in het Amerikaans Engels, de uitdrukking geweest zijn van de bemanning van het Amerikaanse oorlogsschip de USS Donald Cook toen ze op 14 april plots een Russische SU-24 op een goeie 200 meter afstand van zich zagen vliegen. Ineens was hun schip dood. Dit toch als we bepaalde berichten in de media mogen geloven.

Schip morsdood

Volgens het verhaal, origineel afkomstig van de Russische radio (1), voer deze hypermoderne eind 1998 in dienst genomen destroyer van de Amerikaanse zeemacht op 10 april 2014 de Zwarte Zee binnen. Pal aan de Russische zuidkant dus.

Dit minder dan twee maanden na de Amerikaanse staatsgreep in Kiev en in een periode toen Rusland volop bezig was om de Krim over te nemen. Op 12 april, na twee dagen varen, kwam het dan plots in contact met een Russisch gevechtsvliegtuig van het type de SU-24 dat wel ongewapend bleek.

USS Donald Cook Destroyer

De USS Donald Cook, genoemd naar een in Vietnam in gevangenschap gestorven Amerikaans soldaat, is 154 meter lang, 20 meter breed en weeg 8.900 ton. Het was eind december terug in de Zwarte Zee.

Plots echter vielen op het schip alle elektronische system uit. Geen besturing meer van het schip, geen telecommunicatie intern of extern, behoudens de klassieke ouderwetse wapens geen afweer meer tegen eventueel inkomend geschut en ook geen aanvalssystemen meer. Het schip was morsdood en de bemanning restte alleen nog het heen en weer hollen op het schip. Men kan zich zo de paniek inbeelden. 

Daarna voerde de Sukhoi 24, bij de NAVO omschreven als de Schermer, gedurende ongeveer 90 minuten op het schip in totaal 12 schijnaanvallen uit. Wat volgens die Russische bron leidde tot een zware demoralisatie bij de bemanning van de USS Donald Cook. De bemanning, indien het klopt, moet zowat doodsangsten hebben doorstaan.

Modernste technologie 

Het schip voer na het incident dan ook weg richting de Roemeense havenstad Constanta. Nog steeds zouden volgens die Russische bron 27 bemanningsleden bij aankomst in Constanta hun ontslag uit de Amerikaanse zeemacht hebben gevraagd.

De USS Donald Cook is uitgerust met de meest gesofisticeerde wapensystemen waarover de Amerikaanse zeemacht beschikt. Het heeft volgens Wikipedia een bemanning van 280 man en beschikt o.a. over 152 Tomahawk kruisraketten die tot 2.500 kilometer ver kunnen vliegen.

De thuisbasis sinds kort is de Spaanse haven Rota, gelegen aan de Atlantische kust en vlakbij de historische havenstad Cadiz. Het vormt een onderdeel van het rakettenschild dat de VS creëerde in Europa.

Dit is officieel volgens Washington om dit continent te verdedigen tegen een mogelijke aanval met Iraanse langeafstandsraketten – die echter niet bestaan – maar dat volgens Rusland specifiek tegen haar is gericht.

140323-N-KE519-061

De USS Donald Cook beschikt over de meest moderne technologie die echter plots morsdood bleek.

Die ziet dit rakettenschild ook als een zware overtreding van de internationale ontwapeningsverdragen tussen de toenmalige Sovjetunie en de VS, het START-verdrag (Strategic Arms Reduction Treaty) van 31 juli 1991. Die verbieden de constructie van nieuwe raketafweersystemen als bescherming tegen intercontinentale raketten. Deels om de Russische kritiek te pareren plaatste de VS die op haar schepen en niet aan land.

Reden ook waarom men in het Witte Huis bij het opperen van de plannen het zogenaamde Iraanse gevaar inriep terwijl ze duidelijk tegen Rusland zijn gericht. Zo wou men die systemen plaatsen in Polen en Tsjechië, pal tegen Rusland dus en niet de richting van een mogelijk Iraans schutsveld.

Aegis

Het schip kan ook indien nodig kernwapens aan boord nemen en beschikt over een hele serie afweersystemen tegen vliegtuigen als de SU-24. Het nam trouwens met haar kruisraketten ook deel aan de aanval op Irak in 2003.

De USS Donald Cook bezit ook de nieuwste versie van het elektronische afweersysteem Aegis, ontworpen door RCA en gemaakt door Lockeed Martin, maker van de nu al beruchte F-35, alias de Joint Strike Fighter, de Fyras van het luchtruim.

Het systeem is op dit ogenblik in gebruik bij de zeemachten van Japan, Korea, Australië, Spanje en Noorwegen en wordt naar verluidt ook de standaard voor alle zeemachten van de NAVO, ook die dus van België en Nederland.

Over het incident werd door het Pentagon, het Amerikaanse ministerie van Defensie, op 14 april, twee dagen na het incident dus, een persbericht uitgegeven waarin ze uithaalden naar wat ze zware Russische provocaties noemden waarop het schip, althans volgens dat bericht, dan stoïcijns reageerde. Het had dus niets gedaan, zeker daar de SU-24 volgens het Pentagon ongewapend bleek.

Commandant Charles Hampton (links) en Scott Jones - USS Donald Cook

In oktober 2014 werd het commando over het schip overgedragen van Scott Jones (rechts) naar Charles Hampton.

Het verhaal werd overgenomen door een serie Angelsaksische massamedia waaronder de Britse The Daily Mail die zoals dat hoort klakkeloos de versie van het Pentagon overnamen en het zelfs nog wat aandikten. Zo hoort dat in onze massamedia.

Een ordinair tankstation

Over het ander aspect van de zaak, het uitschakelen van alle elektronische apparatuur aan boord, hier echter nergens een woord. Ook dat is natuurlijk begrijpelijk. Dat de Russen er in slaagden om dit hoogtechnologisch standje te realiseren is immers een zo zware klap in het gezicht van de vermeende Amerikaanse superioriteit dat men het liefst natuurlijk verzwijgt.

Immers voor nogal wat Amerikaanse media en zogenaamde experts is Rusland niets anders dan een groot benzinestation, niets meer. Men lacht het land gewoon weg. Dat de Sovjetunie onder Stalin de beste tanks en vliegtuigen ter wereld had zal je hier niet horen. En evenmin zal je in de Amerikaanse media veel beschouwingen lezen over de reden waarom bijvoorbeeld de Russische ruimtevaart zo’n technologisch hoge toppen scheert.

En als een Russische radiozender op 21 april, dus een week later dan het Pentagon, haar versie van het incident geeft is het overal bij onze media stilte. Waarbij deze zender stelt dat men voor die sabotage gebruik maakte van het systeem Khibiny, genoemd naar een Russische bergketen.

Niemand pikt deze versie van dit incident echter op. En nochtans is dit een verhaal wiens belang enorm is. Het toont immers de ultieme kwetsbaarheid van de moderne elektronische technieken, de militaire zwakte van de VS en de kracht van de Russische technologie. Klopt dit, dan is dit een zware ramp voor het Pentagon en de Amerikaanse militaire macht. Het kan moeilijk erger. 

Pas op 13 november plaatst Voltairenet een verhaal over de Russische versie van dit incident met de USS Donald Cook in een Engelstalige versie online op haar website. Voltairenet is het geesteskind van de in Damascus verblijvende Franse journalist Thierry Meyssan, een man gekend voor zijn goede kennis van het Syrische dossier.

En het is pas dan dat een aantal alternatieve nieuwswebsites zoals Veterans Today dit overnemen. Waarbij het opvalt dat niemand vanuit het Pentagon of de VS deze versie poogt te weerleggen. Er is hier in dit milieu algemene stilte. Dit terwijl men dit, moest het een leugen zijn, vlotjes zou kunnen weerleggen.

SU-24 gevechtsvliegtuig

De Russische Sukhoi 24 hier met wapens aan boord

Alleen op één website is er in een discussie een zich anonymus noemend individu die deze versie van de feiten betwist en beweert toen op dat schip gezeten te hebben. Hij blijft echter zoals ook met zijn naam geheel vaag qua de details van de feiten of over zijn positie op het schip. Hij is dus niet geloofwaardig.

Stilte

Of het verhaal klopt weten wij natuurlijk niet. Het enige dat wij met zekerheid weten is dat er op 12 april 2014 in de Zwarte Zee een serieus incident is geweest tussen de USS Donald Cook en een Russische SU-24. Maar dat dit aspect van de zaak niet in onze massamedia geraakte wekt natuurlijk geen verbazing. Het betreft hier namelijk de Russische versie van de feiten en dat is bij onze kranten per definitie platte propaganda.

Maar aangezien zogenaamde topjournalisten als Lars Bové van De Tijd vooraan in hun krant roddels en leugens mogen plaatsen, zoals het hacken door China van de telecomnetwerken van Belgacom, dan hoort de lezer ook dit verhaal te kennen zelfs al blijkt het achteraf gelogen.

Het verhaal is belangrijk en dan moeten we beide versies ervan kennen. Bovendien weerlegt deze van het Pentagon in wezen niet die van Moskou. Men kan de Russische versie zelfs zien als een aanvulling van het verhaal van het Pentagon.  

We weten dus niet of dit Russisch verhaal wel waar is, maar het zwijgen van de VS is merkwaardig. Bovendien weten we uit het recente verleden dat dergelijke digitale systemen erg kwetsbaar kunnen zijn. 

Zo was er een paar jaar geleden de herrie met de software Stuxnet die vermoedelijk door de VS en Israël was gemaakt en die er in slaagde om Iraanse kerncentrifuges te doen ontploffen. En dan is er de recente herrie met het hacken van het computernetwerk van filmhuis Sony. Onlogisch lijkt deze Russische versie dus helemaal niet.

The Pentagon

Als het verhaal van de Russische radio klopt dan zit het Pentagon met een meer dan serieus probleem.

Maar hierover is er in de massamedia algemene stilte. En dus zwijgen ook de parlementen in de landen van de NAVO en haar bondgenoten. Dit terwijl gans dit incident minstens het onderwerp zou moeten zijn van een meer dan stevig debat. Maar bij de NAVO, het Pentagon en Lockeed Martin kan men zo te zien op beide horen blijven slapen. Wat niet weet, niet deert.

Willy Van Damme

1) Het verhaal is bekend van drie versies.

– Dit van Thierry Meyssan en Voltairenet is te vinden op: ‘What frightened the USS Donald Cook so much in the Black Sea?’, 8 november 2014, http://www.voltairenet.org/article185860.html.

Het was eerst in o.a. het Frans al in september geplaatst maar raakte nergens bekend. Pas in het Engels ontdekte men het verhaal ook elders bij andere webredacties..

– Het originele persbericht van 14 april 2014 van de Amerikaanse Zeemacht ‘Russian Aircraft flies near U.S. Navy ship in black Sea’ is te vinden op: http://www.navy.mil/submit/display.asp?story_id=80360

– De Russische versie ‘Russian SU-24 scores off against the American USS Donald Cook’, geplaatst op 21 april 2014 is te vinden op: http://indian.ruvr.ru/2014_04_21/Russian-Su-24-scores-off-against-the-American-USS-Donald-Cook-5786/

BNP Paribas–De lessen uit de monsterboete

De Franse bank BNP Paribas waarin België een substantieel aandeelhouder is heeft aan het Amerikaanse gerecht dan toch een boete moeten betalen van maar eventjes 8,97 miljard dollar. Een schokkend hoog bedrag. Daarenboven komt nog het feit dat ze vanaf 1 januari 2015 gedurende een jaar in de VS bepaalde dollartransacties niet meer zal mogen verrichten. Een nooit geziene loodzware straf.

Wurgen

Zeker dat laatste is nog de zwaarste klap voor de bank. Ze speelt namelijk een zeer grote rol in de financiering van de handel in olie en aardgas en die gebeurt immers steevast in Amerikaanse dollar. Een strikte toepassing zou betekenen dat de bank een jaar lang uit die handel wordt gesloten. En als ze dan kan terugkeren zijn vele klanten al elders gaan aankloppen en dus verloren.

Mogelijks zal zij via andere banken kunnen werken om die handel deels te behouden. Onduidelijk is ook in hoeverre zij in 2015 nog handel in dollars zal kunnen drijven. In wezen is BNP Paribas echter een speelballetje geworden van de VS die haar elk ogenblik kan wurgen. Een verre van prettig vooruitzicht voor deze in veel opzichten voornaamste Franse bank.

En die monsterboete was dan nog ‘beperkt’ doordat BNP Paribas ‘vrijwillig’ schuldig pleitte. Nou ja, anders had de VS natuurlijk gewoon de deurwaarders naar Parijs kunnen sturen en op alle activa beslag laten leggen. Enige keuze had de leiding van de bank dan ook wezenlijk niet.

BNP Paribas Fortis

De zowat grootste Franse bank is de speelbal geworden van de VS. De vraag is nu wat de gevolgen gaan zijn voor de bank zelf en het Europese bankwezen en de economie in Europa.

Het probleem is dat de Franse bank door haar positie in de energiehandel zeer veel transacties in dollar verricht. En om puur technische reden moeten die op een zeker ogenblik wel in New York passeren.

Oliehandel

Men tekent bij BNP Paribas bijvoorbeeld een contract in Kuala Lumpur voor een miljoen vaten ruwe olie van een Maleisische olieproducent, die dan bestemd is voor Thailand en die verscheept worden door een Chinese bevrachter welke ze dan vervoert naar een raffinaderij, eigendom van een zuiver Thaise maatschappij. De VS komt dus niet voor in deze handelstransactie.

Maar aangezien die handel per definitie steeds in dollar gebeurt is de VS betrokken want voor dollars te verrekenen kan men op zeker ogenblik niet om New York heen. Dat is zuiver technisch maar het kan niets anders. En hier knelt het schoentje.

Toen de VS vele jaren geleden dan embargo’s afkondigde – ogenschijnlijk alleen slaande op de handel van haar land – voor Soedan, Iran en Cuba dan betekende dat in feite elke olie- en gashandel van wie of waar ook met die landen onmogelijk gemaakt werd. Want daarvoor heb je dollars nodig en dan moet je al was het maar voor vijf seconden in New York zijn.

In die zin is het daarom zeer merkwaardig dat de VS pas nu BNP Paribas en ook andere Europese banken als ING (boete 619 miljoen), Credit Suisse (536 miljoen), Standard Chartered Bank (667 miljoen) en HSBC (1,9 miljard) de voorbije drie jaar aanpakte.

Waarom pas nu?

Washington immers wist reeds voor ze die embargo’s op die landen afkondigde welke gevolgen dit voor de olie- en gashandel ging hebben. Deze zou in theorie praktisch onmogelijk gemaakt worden. Ze wist wie er olie kocht en verkocht en welke bank daarmee zaken deed. Het is immers ook maar een klein beperkt clubje van financiers gekend door iedere specialist.

Al Capone

De Amerikaanse maffiabaas Al Capone werd rijk via onder meer afpersing. In hoeverre kopiëren de VS hier de praktijken van Al Capone?

En dan stelt zich de vraag waarom de VS pas de voorbije drie jaar in actie schiet. Want jarenlang heeft ze in feite gewoon laten begaan. Volgens het door de VS zelf verspreide en kritiekloos door o.m. De Morgen overgenomen verhaal zou een lid van de Amerikaanse regering over deze kwestie zelfs reeds in 2006 in Parijs zijn beklag gemaakt hebben. Acht jaar geleden!

Het hoeft dan ook niet betwijfeld te worden dat achter dit Amerikaans optreden andere motieven schuilen dan wat men in Washington en New York publiek zegt en wat men hier in de media zomaar zonder vragen te stellen overneemt.

Door het heffen van deze boetes int de VS natuurlijk in de praktijk fikse extra belastingen en verzwakt zij op substantiële wijze het Europese bankwezen. Voor die vijf banken alleen gaat het hier over een nette 12.622 miljoen dollar. En er staan nog meer bankiers aan te schuiven. Men zou het afpersing kunnen noemen à la Al Capone.

Dat dit spel in 2012 begon, juist na de mislukte Amerikaanse speculatiegolf tegen de euro, kan natuurlijk een toeval zijn. Alhoewel, toeval? Naar de juiste motieven voor het Amerikaanse optreden is het uiteraard wel nog steeds raden. Zoiets blijft nu eenmaal geheim. Maar dat de VS zo een enorme druk op Europa zet hoeft men niet te betwijfelen.

Het geheel doet nog maar eens vragen rijzen over de betrouwbaarheid als handelspartner van de VS. Na het voorval van Toyota dat bijna in het bankroet werd geduwd door beweringen over onveilige auto’s (1). En dan komen nu de problemen van BP en de Europese banken. Het lijkt wel of iedereen die er investeert zich dreigt bloot te stellen aan zware financiële risico’s.

Ethiek

John Crombez

Staatssecretaris John Crombez kan zich blijkbaar geheel vinden in de Amerikaanse sancties tegen deze Europese banken. Zo te zien snapt hij gewoon niet wat er gebeurt.

Immers ook de Commerzbank en Deutsche Bank, de twee grote Duitse banken, zitten al in het Amerikaans verdomhoekje angstig de monsterboetes af te wachten. En ook die zullen zeker niet van de poes zijn. De VS weet duidelijk hoe ze hun staatskas moeten spijzen. Vraag het ook maar aan de Britse oliemaatschappij BP. Daar lopen de schadeclaims straks naar de 20 miljard dollar.

Dat economen als Koen Schoofs en Ivan Van der Cloot hierbij over ethisch bankieren komen prediken wekt dan ook grote verbazing. Maar het zijn dan ook economen en die hun kwaliteiten kennen we reeds van voor de financiële crisis van 2007.

Hetzelfde natuurlijk voor staatssecretaris John Crombez (sp.a) die instaat voor fraudebestrijding en die zich hier pal achter de VS schaart. Snapt die nu werkelijk niet waarover het hier gaat? Deze kwestie heeft niets met fraude te maken maar simpel met een grof imperialisme die fraude gewoon als excuus gebruikt. Zo doorzichtig.

Maar aangezien de EU behoudens een voor wapens geen embargo’s tegen Soedan of Cuba heeft lopen is elke andere Europese handel ermee legitiem. En als men het heeft over ethisch bankieren dan stellen er zich wel heel veel vragen bij de rol van banken in de wereldeconomie. Zoals bijvoorbeeld bij de bancaire relaties met een land als Saoedi Arabië. Maar hierover zwijgen onze economen en de media.

Mekka

BNP Paribas is onethisch door de handel met Soedan te financieren stellen economen als Koen Schoors en Ivan Van der Cloot samen met De Morgen. Over het financieren van de handel met bijvoorbeeld Saoedi Arabië zwijgt men echter in alle talen. Hier de voor moslims heilige stad Mekka in Saoedi Arabië.

Vinden de politici of economen die handel niet ethisch dan moeten ze dat eventueel maar laten verbieden. Maar ze vertikken het en dus is het legaal. Bovendien is het verhaal over Soedan en de ‘genocide’ een verhaaltje uit de Amerikaanse pers waarbij ngo’s genre Human Rights Watch en Hollywoordsterren als George Clooney voor de camera hierover tranen met tuiten plegen.

Dat die rebellen in de Soedanese regio van Darfoer evenzeer moorden en plunderden – wie weet zelfs nog meer – dat kwam in dat milieu nooit ter sprake. Evenmin hoorde men iets over hun financiers achter de schermen.

Men vaardigde vanuit het Internationaal Strafhof hiervoor wel een aanhoudingsbevel uit tegen de Soedanese president Omar al Bashir, maar daar bleef het bij. Het is dode letter. Het was het hypocriete Amerika in zijn volle glorie.

George Clooney heeft echter zo te zien geen interesse meer, evenzeer als al die toen luid schreeuwende ngo’s en media. Eens de VS de onafhankelijkheid voor Zuid-Soedan verkreeg viel het hier doodstil. Niemand spreekt nog over dat arrestatiebevel en Bashir reist probleemloos de wereld rond, desnoods de hand schuddend van figuren als een Clooney.

Nepfacturen

Dat de mensenrechtensituatie in Zuid-Soedan veel slechter is dan het ooit in het moederland Soedan was, daarover maalt behoudens enkelen niemand. Clooney hierover al gehoord? En een arrestatiebevel vanuit het Internationaal Strafhof voor de Zuid-Soedanese president Salva Kiir is er ondanks de mensonterende toestanden niet. Om van een embargo maar te zwijgen.

Natuurlijk werd die handel van BNP Paribas met Soedan, Iran en Cuba via nepfacturen toegedekt. Het kan nu eenmaal ook moeilijk anders. Iedereen die de oliehandel en de kwestie van die Amerikaanse embargo’s kent wist dat dit zo gebeurde. Praat met een zakenman die zaken doet met bijvoorbeeld Iran en hij zal het je discreet uitleggen hoe het werkt.

Standbeeld voor de revolutie, Holguin, Cuba

Bij het ethisch discours over BNP Paribas zweeg men merkwaardig genoeg steeds over het embargo tegen Cuba. Wat is echter de ethiek achter het Amerikaanse embargo tegen het eiland Cuba? Ook hierover zweeg men in alle talen. Ethiek à la carte, als het past gebruikt men het argument, als het niet past zwijgt men erover. Hier het standbeeld ter herdenking van de revolutie van 1959 in Holguin, vlakbij de geboorteplaats van Fidel Castro.

De herrie die economen als Ivan Van der Cloot en Koen Schoors hierover vooral in De Morgen maken toont dan ook veel hypocrisie of onkunde. Voor Van der Cloot is het zelfs gewoon een zaak van rechtspraak en ethiek. Vermoedens over achterliggende motieven zoals de verkoop door Frankrijk van oorlogsvaartuigen aan Rusland noemde hij zelfs absurd. Of hoe wereldvreemd men kan zijn.

Het feit dat deze minnelijke schikking tussen de Franse BNP Paribas en de VS bekend raakte juist een dag nadat het Amerikaanse GE een deel van de Franse energie- en transportgroep Alstom mocht overnemen zou nochtans belletjes moeten hebben doen rinkelen bij een kritisch toeschouwer van dit dossier.

De verkoop van die oorlogsboten en de benoeming van Jean-Claude Juncker tot baas van de Europese Commissie kon men niet tegenhouden en dus kwam er in ruil dan die deal van GE met Alstom?

De Franse regering verkoos immers als partner van Alstom eerst het Duitse Siemens en wijzigde geheel onverwachts haar beslissing. Niet zeker, maar het zou verbazen moest dit niet sterk hebben gewogen in de ruzies rond de zaak BNP. Leuk is dat de Franse beurswaakhond dagen nadien die deal met GE afblies. De boete van BNP Paribas lag vast en dus blies men dan maar die deal met GE af?

Nul zeggenschap

En inderdaad technisch gezien is dit optreden van BNP Paribas valsheid in geschrifte en zou de bank hiervoor zeker in Frankrijk voor de rechter moeten verschijnen. Maar dit gaat niet gebeuren. Dit is immers een kwestie van Frans staatsbelang, en dat gaat voor rechtspraak. Overal en in elk land.

En dat de Belgische staat met zijn net geen 10% der aandelen in BNP Paribas weinig of geen zeggenschap heeft hoeft niet te verbazen. Men mag dan wel de grootste individuele aandeelhouder zijn maar met 10% in een vennootschap heeft men geen zeggenschap, laat staan controle. Toch niet in een grote bank in een ander land.

Elysee

Het Elysee in Parijs, zetel van het Franse presidentschap. Hier zal men onder meer de strategie van BNP Paribas bepalen, niet bij ‘les petites belges’ in Brussel.

Zeker hier waar het de Franse grootbank betreft. En daar worden de beslissingen genomen in de dure Parijse salons van de Franse elite, niet in het kleine Brussel met zijn ‘histoires belge’. Dat men hierover verbaasd doet kan alleen maar vragen oproepen over zoveel onkunde van hoe de samenleving werkt. Niet Di Rupo, Reynders, Geens of De Wever maar Franse heren beheren de bank.

Ergerlijk is ook dat men stelde dat de twee Belgische leden van de beheerraad van BNP Paribas, Michel Tilmant en Emiel Van Broekhoven, daar zaten als vertegenwoordigers van de Belgische regering. Dit terwijl men bij een simpele controle had kunnen weten dat zij daar zaten als onafhankelijke bestuurders. Ook hier scoort het dilettantisme bij bepaalde media en topfiguren hoge toppen.

Bovendien kwam men pas na een week mediaheisa over de zaak de mening van een der bestuurders te weten. (2) Voorheen was het vooral wind blazen, geraas. Zoals over de verkoop van de aandelen die nooit een discussiepunt zijn geweest. Alleen de opportuniteit om dit te doen en de prijs telt. En die moet zo hoog mogelijk zijn. Naast dan de zegen voor de verkoop van Parijs natuurlijk.

Extra territorialiteit

Wat in de Vlaamse media echter steeds netjes werd vermeden was de essentie waar het om draait. En dat is de extra territorialiteit en almacht die de VS zich aanmeet. De VS is het enige land ter wereld dat normale handel met Cuba blijft verbieden maar dit embargo treft feitelijk gans de wereld. Maar hierover zwijgt onze kwaliteitspers.

De roep om de hegemonie van de dollar in de internationale handel te breken wordt dan ook elke dag luider. Zodanig zelfs dat de Franse regering en haar bedrijfsleven dit nu officieel op de agenda plaatsten. Ook voor de Franse oliemaatschappij Total moet het gedaan zijn met dit dollarmonopolie.

Vladimir Poetin (links) en Xi Jinping

Na Vladimir Poetin en Xi Jinping dring nu ook Frankrijk aan om een einde te maken aan het monopolie van de Amerikaanse dollar over de olie- en gashandel. Ze moeten er gelukkig mee zijn.

Het moet muziek in de oren zijn van de Iraanse ayatollahs, de Chinese president Xi Jinping en zijn Russische ambtsgenoot Vladimir Poetin. Om over Indië, Brazilië en Venezuela en vele anderen maar te zwijgen. Want die dringen allen al veel langer aan op het einde van dit monopolie.

Hoe sterk de dollar in de wereldhandel juist staat is niet geheel duidelijk. Veel hangt ervan af hoe men het berekent. In sommige sectoren als energie is die wel absoluut maar elders is die al minder groot.

Volgens in de Financial Times gepubliceerde cijfers van Swift – de instelling in Terhulpen via welke in theorie alle banktransacties ter wereld lopen – was de dollar in januari 2014 goed voor 38,8% van alle overschrijvingen tegen 33,5% voor de euro en 9,4% voor het pond sterling.

De Chinese renminbi is nog maar goed voor 1,9%, terwijl de Yen 2,5% voor zijn rekening neemt. Andere kleintjes zijn de Canadese (1,8%) en Australische dollar (1,8%) en de Zwitserse frank (1,4%). Maar dit gaat over alle overschrijvingen, niet over wereldhandel alleen of over zuiver financiële transacties. (3)

Merkel is zeer boos

Dit stijgend Frans ongenoegen over de VS komt bovenop de groeiende ruzie tussen Duitsland en de VS. Duitsland slaagde er de voorbije jaren in om haar heerschappij over de EU te bevestigen. Er is achter de schermen uiteraard veel gemor, maar Angela Merkel is de nummer een en dat publiek in twijfel trekken doet niemand meer in de EU. Zelfs Londen zwijgt.

Het is een gevolg van de Duitse eenmaking die het land na de moeizaam verlopen hereniging nu tot het machtscentrum van het Europees beleid maakte. Dat het Duitsland is die in de geschillen met de VS het voortouw neemt hoeft daarom ook niet te verwonderen. De rest der lidstaten, met uitzondering van de Britten, stopt zich netjes achter het grote Duitsland weg.

Zo is het opvallend welk misbaar men in Duitsland blijft maken over het afluisteren door de VS van de private telefoongesprekken van Angela Merkel. Ook werd vorige week het contract met Verizon, een Amerikaanse communicatiebedrijf, stopgezet, officieel om reden van nationale veiligheid. Het betrof hier het beheren van de communicatie tussen ministeries in Berlijn.

En dan was er vorig weekend het openbaar maken in de Duitse media van de arrestatie van een voor de VS werkende spion. Normaal wordt zoiets nooit openbaar gemaakt, het blijft onder vrienden. Men gooit de man daarbij snel en discreet het land uit en voert eventueel een proces achter gesloten deuren.

Met als klap op het vuurwerk het deze donderdag uit het land zetten van de lokale CIA baas door de regering van Angela Merkel. Een voor de Europese Unie ongehoorde maatregel die de reële diepte van de relaties tussen de EU en de VS toont. Met als vraag: Wat is de volgende stap?

Brack Obama

Lachen kan Obama goed, evenals mooi speechen en overal de wereld destabiliseren. Tot stijgende ergernis van steeds meer wereldleiders. Hij kreeg vlak na zijn aantreden van zijn militaire bondgenoot Noorwegen dan ook de Nobelprijs voor de Vrede. En daar moet je wel wat voor doen.

Het feit echter dat men het openbaar maakte bewijst dat men de VS publiek wil beschuldigen, zwart maken. Bovendien raakte woensdag eveneens bekend dat men al een tweede Amerikaanse spion had ontdekt. Het hek lijkt wel van de dam hier.

Opvallend was ook dat in het Duitse parlement de kritiek te horen was dat de BND, de Duitse spionagedienst, in de praktijk zowat onder Amerikaanse controle stond en dat dit moest veranderen.

Waarbij de Amerikaanse pers al wist te melden dat Barack Obama er niet aan dacht zich over die spionageaffaire bij Merkel te verontschuldigen of schone woorden te maken. Men poogde de zaak zelfs te ridiculiseren.

Vrienden in Rusland en China

Merkwaardig was zeker ook het verhaal hierover dat de Duitse media brachten. Die stelden dat de betrokken persoon eerst contact had gezocht met Rusland, maar die toonden, beweerde de Duitse pers, geen enkele interesse. De VS daarentegen wel. Moraal van dit Duitse verhaal: De Russen zijn betrouwbaar en dus onze vrienden, de VS daarentegen vals, smerig en vijandig.

Typerend is ook de plotse diepe vriendschap die tussen Duitsland en China dit jaar is ontstaan met bezoeken aan China van Merkel en visites aan Duitsland dit jaar van de Chinese president Xi Jinping en premier Li Keqiang.

De liefdesverklaringen tussen beide landen zijn dan ook legio. En om het nog wat duidelijker te maken stelde de Chinese ambassadeur in London recent dat toen hij naar Europa kwam men vroeger sprak over Groot-Brittannië, Frankrijk en Duitsland en men het nu heeft over Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittannië. Een duidelijker boodschap kan een diplomaat moeilijk uitzenden.

En dan is er Oekraïne waar Duitsland, Frankrijk en Rusland op een lijn zitten en al maanden tevergeefs oproepen tot een staakt-het-vuren. Maar de regering in Kiev van oligarch Petro Poroshenko negeert dat gewoon en vecht met zijn tegenwoordig door de VS geleide legertje gewoon verder.

Waarbij men in de Oekraïense hoofdstad Kiev publiek zelfs liet verstaan zich van die Duits-Franse eisen niets aan te trekken. Ook hier is het Europese ongenoegen over het Amerikaanse optreden enorm en stijgend. Toen Poroshenko de wapenstilstand tegen de Duitse vraag in opzegde kreeg hij hiervoor zelfs felicitaties van Barack Obama. Berlijn moet in alle staten geweest zijn.

François Hollande en Angela Merkel

In Oekraïne legde de nieuwbakken president Petro Poroshenko het Frans-Duitse en Russische verlangen voor een staakt-het-vuren naast zich neer. De Duitse bondskanselier Angela Merkel en de Franse president François Hollande kregen van de regering in Kiev zelfs een sneer, stellende dat zij zich door hen de wet niet laten dicteren. Tot duidelijk jolijt van Barack Obama.

Het uitermate agressieve optreden van de VS onder Barack Obama met door haar georkestreerde conflicten in Afrika, Azië, Europa en het Midden-Oosten veroorzaken wereldwijd steeds meer ongenoegen. De VS willen via de crisis in Oekraïne de toenadering tussen Rusland en de EU saboteren. Evenals de droom van een Euro-Aziatische nauwe samenwerking , incluis dus China en Indië.

Het gevolg zou wel eens omgekeerd kunnen zijn met een hechter bondgenootschap tussen Brussel, Moskou en Beijing. De VS willen kost wat kost haar vermeende almacht over de wereld uit de jaren ‘90 van de vorige eeuw, verkregen na de val van de Sovjetunie, behouden. Het zou haar wel eens duur te staan kunnen komen.

Willy Van Damme

1) De Japanse regering wou de zeer grote Amerikaanse militaire basis op het eiland Okinawa sluiten, en plots bleken de Toyota’s in de VS, haar veruit grootste markt, geheel onveilig te zijn. Met eisen voor schadevergoeding die zich torenhoog opstapelden en de grote baas van Toyota dwongen zich in de VS publiekelijk te gaan verontschuldigen. De vernedering was totaal.

De Japanse regering viel en de eis voor sluiting verviel. Waarna die heisa over onveilige auto’s plots uit het Amerikaanse nieuws verdween. Een ander mooi verhaal waarachter men bij Toyota pure afpersing vermoede.

2) De Standaard, Nico Tanghe, interview met Emiel Van Broekhoven, 9 juli 2014, ‘BNP Paribas kon toch niet zomaar uit Soedan wegwandelen?’

3) Financial Times, Geoff Dyer, ‘BNP Paribas’s record fine highlights double-edged sword for US’, 2 juli 2014. Le Monde schreef diezelfde dag in ‘BNP Paribas face au dollar roi’ dat de dollar goed is voor 81% der wereldhandel. Zonder echter hiervoor een bron of een specifiek jaartal of periode te geven.

BNP Paribas, De Morgen, Crombez, Van der Cloot en Soedan

Jullie berichtgeving over BNP Paribas is van een zodanig laag niveau dat het amper te begrijpen valt. Soedan is inderdaad geen paradijs en rond het gebrek aan respect voor de mensenrechten stellen er zich zeker veel vragen. Maar voor zover geweten voert ons land en de rest van de wereld handel met dat land.

Het is dus onzinnig BNP Paribas aan te wrijven dat ze de oliehandel van Soedan financierde. Misschien rijden we wel rond met auto’s die Soedanese olie gebruiken. Wie weet. De reacties van uw krant, Ivan Van der Cloot en John Crombez getuigen dan ook van een ontzettende hoeveelheid hypocrisie.

John Crombez

John Crombez (sp.a) maakte zich boos over het gesjoemel met de rekeningen bij BNP Paribas om handel met Soedan, Cuba en Iran mogelijk te maken. Over de essentie, het misbruik die de VS van de positie van haar dollar maakt zweeg hij zedelijk. En als handel met Soedan een probleem is, waarom dan geen Belgisch verbod?

En als we de mensenrechten als maatstaf gaan gebruiken voor handel dan moeten we ook elke handel met de VS, Israël en Saoedi Arabië stoppen. En zelfs met de EU want die steunen volop de jihadisten in Syrië. Wat uw krant trouwens al meer dan drie jaar lang doet.

Dat daarbij de essentie van het verhaal de krant en Ivan Van der Cloot lijkt te ontgaan wekt geen verbazing. En die essentie is dat de VS wereldwijd haar rechtssysteem opdringt. Daarover gaat het. De rest is prietpraat. Krantenvulling.

Willy Van Damme

Reactie naar De Morgen betreffende haar campagne van de voorbije dagen rond BNP Paribas en de Amerikaanse boete.

BNP Paribas en de VS – Welke gevolgen?

Volgens een bericht van vandaag van het Brits-Canadese persbureau Reuters zou de VS zelfs 16 miljard dollar (11,74 miljard euro) eisen van de Franse bank BNP Paribas. Die was volgens Reuters tijdens de eerste discussies bereid als boete 1 miljard dollar te betalen. De bank heeft hiervoor trouwens boekhoudkundig 1,1 miljard dollar opzij gezet.

Het verhaal van vandaag in De Morgen dat grote baas Baudouin Prot als gevolg van de zaak zou ontslag nemen wordt in de Financial Times deze ochtend wel ontkend. Daar is sprake van het nakende ontslag van de nummer twee Georges Chodron de Courcel.

De ganse zaak werpt nogmaals een schril licht op de positie van de dollar in de wereldhandel. De VS laat toe dat de munt wereldwijd gebruikt wordt en profiteert daar dan van om zonder bijna enige rem haar geldpersen te laten draaien om haar begrotingsprobleem op te lossen en zo te pogen haar economie aan te zwengelen. Met als vraag: Wat is de reële waarde van de dollar?

François Hollande en Angela Merkel

De Duitse bondskanselier Angela Merkel en de Franse president François Hollande hebben meerdere eitjes te pellen met hun ‘bondgenoot’ Barack Obama. De man lijkt stilaan met de ganse wereld in ruzie te liggen, van Europa, over China, naar Indië, Rusland en Brazilië.

Ondertussen echter stelt de VS intern allerlei handelsregels op waarbij zij alleen beslist of er handel mag gedreven worden met land A of land B, hier Iran, Cuba en Soedan. Dat zou elders geen probleem zijn en alleen de handel van Amerikaanse bedrijven en burgers hinderen, maar door de positie en kracht van de dollar heeft die maatregel echter wereldwijde repercussies.

BNP Paribas is een van ’s werelds grootste banken en dagelijks betrokken bij ontelbare dollartransacties. Die gaan in regel omdat het de dollar betreft op een of andere wijze op zeker ogenblik toch via het bureel in New York. En daar komt dan agent Uncle Sam die zijn specifiek Amerikaanse regels oplegt aan wat in wezen een Franse handelstransactie is, onderworpen aan de Franse wetgeving.

Met andere woorden: De VS legt hier eigenhandig haar extraterritorialiteit op aan wat men in het Parijse zakenkwartier La Défense doet. Niet de Franse wet telt in Parijs dan maar die van Washington DC. En hetzelfde is dus ook waar voor alle landen wereldwijd. Het is dan ook de vraag hoelang dit Amerikaanse agressief optreden nog houdbaar is.

De positie van de VS is wereldwijd aan een grote erosie onderworpen. De Chinese is nu de grootste economie, niet meer de VS. De dag dat de grote landen waaronder de olieproducenten besluiten onderling niet meer in dollar te betalen, die dag is de almacht hier van de VS voorbij.

Die in wezen totalitaire macht is uiteindelijk gebaseerd op een serie pijlers, zijnde de bijna absolute heerschappij van de dollar en haar ermee verbonden financieel centrum, de belangrijkheid van de Amerikaanse markt, haar enorm leger, de macht over de media en haar controle van het internet.

Men ziet die erosie nu al gebeuren in de sector van het internet waar de VS op een nooit geziene wijze haar bijna monopoliepositie misbruikt om de ganse wereld te bespioneren en te manipuleren. Het gevolg is dat overal van Brazilië tot Duitsland, Rusland en China steeds meer acties worden ondernomen om die Amerikaanse positie te breken.

Herdenking Landing in Normandië - 6 juni 2014 - Amerikaanse veteraan Charles Wilson - Utah Beach

Hier de Amerikaanse veteraan uit WOII Charles Wilson op Utah Beach in Normandië, de plek waar hij 70 jaar terug aan land ging. Wat een groot feest van de Frans-Amerikaanse verbroedering moest worden is dat van de scheldpartijen geworden. Opvallend is dat zelfs de Britse premier David Cameron een privégesprek met de Russische president Vladimir Poetin heeft, wat niet voorzien is voor Obama. Die weigert.

Typerend is wat nu in China aan de hand is, met Google, Microsoft, Oracle, Twitter, Yahoo en andere Amerikaanse internetbedrijven die stilaan en met soms harde hand uit de Chinese markt worden geduwd. Een gevolg van de onthullingen van Edward Snowden. En de Chinese markt is voor internetbedrijven veruit de grootste ter wereld. Voor een wereldspeler in spe dus niet te missen.

De hand en spandiensten die de bedrijven uit Silicon Valley al jaren aan de Amerikaanse regering leveren komt hen, zeker weten, duur te staan. Hetzelfde zal op termijn gebeuren met de positie van de dollar. Het kan bijna niet anders aflopen. Ook in de EU is men de VS en haar agressiviteit kotsbeu. De poging om de euro kapot te maken en zo de EU te ondermijnen zijn hier uiteraard niet vergeten.

Zeker is dat niet alleen Frankrijk over die kwestie van BNP Paribas woedend is, ook elders in de EU is men heel boos. De brede glimlach van de heren en dame van de EU en Barack Obama op de G7 in Brussel en nu vandaag in Normandië is dan ook puur schone schijn. Zelfs bij het grote publiek dringt dit steeds meer door. Voor wanneer een publieke breuk?

Willy Van Damme

BNP Paribas–Washington in oorlog met Parijs

Dat het volop oorlog is tussen de VS en Frankrijk is een feit. Met de komst van de Franse president Nicolas Sarkozy en de benoeming van Christine Lagarde tot voorzitster van het Internationaal Monetair Fonds leek dat wat beter te gaan. Maar dat is reeds lang voorbij.

Afrika

Voor het oog van de camera was alles tot deze week ook koek en ei tussen beide imperialistische mogendheden. Hun optreden rond bijvoorbeeld Libië en zeker Syrië leek die alliantie alleen nog maar te bevestigen. Het waren boezemvrienden en de liefdesverklaringen aan elkaars adres waren dan ook talrijk. Ze waren echter nep.

r

BNP Paribas is aangeschoten wild in de VS en dreigt door de boete in serieuze financiële problemen te komen. Is het pasmunt bij de komende Europese topbenoemingen? Heel waarschijnlijk.

De gebeurtenissen in Afrika en vooral in de serie Franse neo-kolonies zoals Mali, Niger en de Centraal-Afrikaanse Republiek toonden echter dat de tegenstellingen tussen beiden nog steeds erg groot zijn. Zoals voordien met Rwanda gebeurde dreigde de VS ook hier Frankrijk uit haar invloedsfeer te duwen.

Men moet bijvoorbeeld al vrij blind zijn om niet te zien dat de VS nauw betrokken was bij de staatsgreep van 22 maart 2012 in de Franse oud-kolonie Mali door de in de VS getrainde legerkapitein Madou Haya Sanogo. Wat dan toch opvallend onmiddellijk gevolgd werd door de totaal onverwachte invasie van het noorden van Mali door jihadisten die als het ware vanuit het niets verschenen.

Waarbij later bleek dat die jihadisten volop de steun kregen van de piepkleine maar superrijke gasproducent Qatar. En Qatar doet, zoals al voldoende bewezen is, niets zonder toestemming van de VS. Ook is het opvallend dat die jihadisten door de Sahel toeren in grote kolonnes met spiksplinternieuwe dure terreinwagens. En die zijn zeker geen gift van de profeet Mohammed.

t

Een Amerikaanse militaire instructeur leert in de Centraal Afrikaanse Republiek de Rwandese vrienden hoe te werken met hun wapentuig. Om later met succes te gebruiken in Congo-Kinshasa?

Ook moet het waarnemers zeker opgevallen zijn dat de vredesmacht in de Centraal-Afrikaanse Republiek voor een belangrijk deel bestaat uit Rwandese soldaten die er zelfs heen gebracht werden met Amerikaanse legervliegtuigen.

En wie het Rwandees leger zegt die hoort zo al de naam van de VS. Paul Kagame, dictator van Rwanda, is zoals de emirs van Qatar een trouwe pion van de VS. Hij volgt hun bevelen trouw op en mag in ruil de buit houden. En dus is de aanwezigheid van die Rwandese troepen hier geen toeval.

BNP Paribas

En dan krijgen we de ruzie in New York over BNP Paribas die 10 miljard dollar dreigt te moeten ophoesten omdat ze betrokken zou geweest zijn bij de handel met Iran, Cuba en Soedan. Daarbij dreigt de bank zelfs al of niet tijdelijk het recht te verliezen om in New York nog in dollar te handelen. Waardoor ze grotendeels uit de Amerikaanse markt wordt geduwd.

En in de EU vreest men dat dit maar het begin is en er in de VS nog Europese banken gelijkaardige problemen gaan krijgen. En met zo’n boete moet BNP Paribas vermoedelijk ook op zoek naar vers kapitaal. En wie gaat dit dan ditmaal leveren? Het ongenoegen – of liever de woede – is op vele plaatsen in de EU dan ook groot.

Manuel Barroso met Barack Obama en Herman Van Rompuy

Onder ‘goede’ vrienden vandaag in Brussel op de G7. En lachen dat ze doen. Wiens arm poogt Obama hier om te wringen, die van Van Rompuy of deze van Barroso? Alleszins barslecht theater.

Het betekent niet de doodsteek voor deze Franse trots maar maakt van BNP Paribas in dat geval een op wereldschaal amper nog een rol spelende financier. De Franse en ook de Belgische regering – de voornaamste aandeelhouder – zetten dan ook alle zeilen bij om de VS – hun zogenaamde bondgenoot – op andere gedachten te brengen.

Het verhaal doet denken aan de Amerikaanse avonturen van de Japanse autoreus Toyota en de Britse oliegigant BP. De Japanse regering wou de Amerikaanse troepen weg van Okinawa – de grootste VS-basis in Azië – en plots bleken die auto’s van Toyota in de VS levensgevaarlijk.

Yukio Hatoyama - Japans premier 2009-20109 - DPJ

De Japanse premier Yukio Hatoyama van de Democratic Party of Japan (DPJ) leek het 60 jaar oude machtsmonopolie van de Liberal Democratic Party in 2009 te hebben gebroken. Zijn grootste belofte was om de VS-basis op Okinawa op te doeken. Zijn nederlaag in dit dossier betekende het voorlopig einde van de DPJ als machtsinstrument.

Niet alleen dreigde Toyota uit de Amerikaanse markt – haar grootste – te worden geduwd, ze riskeerde ook, zoals BNP nu, in de VS dus gigantische boetes te moeten betalen. Tot de Japanse premier Yukio Hatoyama zich op 2 juni 2010 in het publiek verontschuldigde over Okinawa, aftrad en de VS op Okinawa kon blijven. En plots bleek die herrie in de VS rond Toyota een storm in een glas water.

Ook BP werd met de ramp met Deepwater Horizon op 20 april 2010 op dezelfde wijze aangepakt. Deze Britse trots zit als gevolg van de ramp met haar boorplatform in de Golf van Mexico met claims en kosten die tot 20 miljard dollar kunnen oplopen. De Britse premier David Cameron mag dan wel spelen voor Amerikaanse loopjongen, het helpt niet. BP is als een zwaar gewond dier.

Cyrus Vance

Maar het gebruik van de rechtbanken om politieke doeleinden na te streven is een fenomeen dat ook in de VS zeer goed gekend en courant is. Het is zelfs een Amerikaanse traditie. De huidige procureur voor New York die ook de zaak tegen BNP Paribas doet is trouwens een zekere Cyrus Vance Jr.

Jacques Monsieur

Jacques Monsieur werd eerst heel vermoedelijk ontvoerd in Panama en dan naar een schijnproces in de Amerikaanse staat Alabama gevoerd. Hij kon moeilijk anders dan schuldig pleiten.

Deze werd in 2010 door president Barack Obama tot procureur voor dit cruciale gerechtsdistrict benoemd. Hij is de zoon van de vroegere minister van Buitenlandse Zaken Cyrus Vance die van 1977 tot 1980 diende onder de eveneens Democratische president Jimmy Carter.

Bij het aantreden van een nieuwe Amerikaanse president is het steeds de gewoonte dat hij niet alleen zijn financiers tot ambassadeur benoemt zoals de vroegere ambassadeur in België Howard Gutman maar ook alle procureurs. En wee de procureur die niet naar de pijpen van de president danst. Dat bewees George Bush Jr. ten volle.

De bewering deze week maandag van The New York Times over de zaak tegen BNP Paribas en de Franse interventie is hierbij typerend. Ze toont een pers die niet terugschrikt voor de grootste leugens. Zo schreef deze krant in ‘French officials twist U.S. arms in bank inquiry’ (Franse regering zet VS onder druk in onderzoek naar bank) 1):

“The pushback from France reflects a cultural and legal divide with the United States, where political intervention in law enforcement is typically taboo.”

“Deze Franse reactie toont nogmaals het verschil in culturele en juridische tradities met de VS waar politieke interventie in rechtszaken typisch een taboe is.”

Het is het zuivere goede Amerika versus het doortrapte, slechte en perfide Europa. Een oud refrein dat men in de geschiedenis van de VS wel nog eens tegenkomt. Toch als het haar past zoals nu in deze zaak tegen de Franse grootbank.

Howard Gutman

De vorige ambassadeur van de VS in België Howard Gutman was voor zijn benoeming een der financiers van de presidentiële campagne van Barack Obama. In België zou zo’n benoeming leiden tot het ontslag van diegene die hem benoemde en een gerechtelijk onderzoek naar eventuele corruptie. In het ‘zuivere’ Amerika is dat traditie.

Wie de Amerikaanse processen rond zogenaamde terreurverdachten of die van de Belgische wapenhandelaar en spion Jacques Monsieur of de Russische vrachtvervoerder Victor Bout volgde, weet hoe men in de VS rechtszaken zonder enige schroom in de voor het Witte Huis gewenste richting duwt. Het zijn gewoon politieke schijnprocessen bedekt met slechts een flinterdun laagje legaliteit.

Deze week was Barack Obama in Polen en had daar tijdens zijn toespraak kritiek op Rusland door te stellen dat het niet kan dat grote landen kleine landen onder druk zetten. Neen, hij had het niet over zichzelf en zijn land.

Europees Commissievoorzitter

Maar wie weet, zoals de kwestie van Okinawa de problemen oploste van Toyota, zo zou ook de kwestie van de topposities in de EU dit kunnen doen voor BNP Paribas. In de Britse media voert men op dit ogenblik een ware oorlog tegen de Luxemburgse kandidatuur van EVP’er Jean-Claude Juncker voor de post van Europees Commissievoorzitter.

Daar heeft men al andere kandidaten zoals de Polen Donald Tusk en Radek Sikorski, een gewezen lid van het American Enterprise Institute en intimus van de vroegere Amerikaanse vicepresident Dick Cheney. Ook de Litouwse  Dalia Grybauskaite en de Fin Jyrki Katainen werden bijvoorbeeld door de Financial Times naar voor geschoven.

Madeleine Albright en Zbigniev Brzezinski

De vroegere Amerikaanse Nationaal Veiligheidsadviseur Zbigniev Brzezinski met zijn beschermelinge Madeleine Albright, gewezen minister van Buitenlandse Zaken onder Bill Clinton. Zij is nog steeds erg invloedrijk en wist in 2012 zelfs een van haar medewerksters tot hoofd van Amnesty International US te benoemen. Ze is nu baas van Pew Research dat wereldwijd opiniepeilingen doet, een centraal element van het Amerikaanse imperialisme. Brzezinski is de man die als eerste Amerikaans strateeg in 1979 Saoedi Arabië en de jihadisten inschakelde voor de vernieling van een land, hier dan Afghanistan.

Zelfs Christine Lagarde, de bazin van het IMF, werd in die krant en ook elders plots als kandidaat genoemd. Alsof de mee rond haar draaiende rechtszaak over de miljoenenfraude met zakenman Bernard Tapie geen probleem is. Alle door de Britse pers naar voor geschoven kandidaten hebben wel een ding gemeen: Ze staan bekend als trouwe dienaars van de VS en zijn nu veelal erg anti-Russisch.

En zoals lezer Walter Baeyens hier ooit in een reactie over de Portugees José Manuel Barroso, de huidige commissievoorzitter, opmerkte, had die gewezen maoïstische studentenleider meer dan uitstekende relaties aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Juncker duidelijk niet.

Manuel Barroso met G7 aan tafel

Een werklunch onder de ‘vrienden’ van de G7 gisteren. Barack Obama maakte het zich gemakkelijk en nestelde zich naast Angela Merkel. Hij hoefde dan de NSA niet meer in te schakelen om haar af te luisteren.

Ooit schreven alle voorname tenoren van de Amerikaanse diplomatie, van Henry Kissinger over Zbigniev Brzezinski tot Madeleine Albright, dat ze de EU indirect wilden leiden. Ze wilden aan het stuur zitten zoals ze schaamteloos schreven. Wordt dit de pasmunt waarover het in Brussel en morgen in Normandië zal gaan om zo BNP Paribas te redden uit de klauwen van de Amerikaanse arend?

Willy Van Damme

Dalia Grybauskaite - 1

Dalia Grybauskaite, De Litouwse president is voor de VS een betrouwbaar kandidaat voor het voorzitterschap van de Europese Commissie. Zij waarschuwde de voorbije weken dan ook, in navolging van Washington, herhaaldelijk voor een Russische invasie.

1) www.nytimes.com/2014/06/02/french-officials-twist-u-s-arms-in-bank-inquiry/?_php=true&_type=blogs&emc=edit_th_20140603&nl=todaysheadlines&nlid=57225455&_r=0

 

Oekraïne–Duitse vrienden

Welk spel de verschillende partijen in de oorlog om Oekraïne spelen is soms verre van duidelijk. Je heb langs de ene kant de VS en de vrienden die in Kiev met fascistisch geweld de macht grepen. Die positie is min of meer duidelijk. Zeker is ook dat Rusland behoorlijk boos is over wat gebeurde en dat in het oosten en zuiden van Oekraïne de bevolking eveneens boos is en haar buik meer dan vol heeft van ‘de Banderisten in Kiev’.

Merkel bij Obama

Onduidelijkheid is er echter totaal wat betreft Europa. Zeker lijkt het dat landen als Polen, Zweden en vermoedelijk de Baltische staten, en dan vooral Estland, als een man achter de VS en de putschisten in Kiev staan. Maar verder in Europa?

Vooral wat betreft Duitsland is er heel veel mist. Zo kan het goede waarnemers toch alleen maar opgevallen zijn hoe het dagblad Bild am Sonntag, de meest gelezen Duitse krant, al twee zondagen na elkaar uitpakt met ‘primeurs’ over Oekraïne.

Rebellie in Oost-Oekraïne

Volgens de Duitse veiligheidsdiensten en de Russische media spelen Amerikaanse huurlingen van Academi (Blackwater) een belangrijke rol bij de tot heden vergeefse pogingen om de rebellie in Oost-Oekraïne te onderdrukken.

Vorige week zondag, amper een dag nadat de Duitse bondskanselier Angela Merkel terug was uit de VS van haar topontmoeting met Obama, stelde de krant dat er Amerikaanse specialisten mee de leiding hadden van wat die regering daar in Kiev allemaal bekokstoofde.

Een verhaal dat voorheen ook in de Russische pers verscheen maar straal door Kiev en Washington werden ontkend. Maar Bild am Sonntag noemde zelfs haar bron voor dat toch merkwaardig verhaal. En dat was….. de Duitse geheime dienst.

Met andere woorden: Deze dienst bevestigde het verhaal van de Russen en had zelfs toegestaan dat men in het publiek haar als bron mocht aanduiden. En dat is, zacht uitgedrukt, ongewoon.

Dat soort organisaties werkt immers traditioneel in alle stilte. Ofwel handelde die hier ditmaal op eigen houtje of anders met toestemming, zoals men kon verwachten, van de Duitse regering van Merkel zelf.

En dit dus de dag na haar gesprek met Obama. Een gesprek waarvan we uit Duitse publieke bronnen weten dat het niet echt goed verlopen was. En ook dat is iets wat men normaal niet laat uitlekken. Behalve als het zoiets als een stormachtig gesprek was. Wat het dus vermoedelijk was. Men wou blijkbaar zelfs naar Obama terugslaan.

Academi

En kijk, vandaag heeft Bild am Sonntag een nieuwe scoop over Oekraïne. Ditmaal is zij wat betreft de Amerikaanse aanwezigheid in Oekraïne iets meer preciezer en stelt zij dat huurlingen van het bedrijf Academi de militaire operaties in Oost-Oekraïne mee leiding geven.

Academi is het vroegere beruchte Blackwater dat in opspraak kwam door onder meer haar moorddadige operaties in vooral Irak en als gevolg daarvan in 2009 dan maar haar naam wijzigde in Academi. Dat klinkt netter.

Eerder hadden ook al de Russische media dit verhaal over Academi gebracht. En ook dat werd door Kiev, Academi en de VS straal ontkend. En opnieuw maakte Bild am Sonntag vandaag zondag haar bron bekend en dat was zoals de week voordien de Duitse geheime dienst.

We kunnen dus praktisch zeker zijn dat Merkel voor beide lekken de opdracht gaf. Of anders is die Duitse geheime dienst zoiets als losgeslagen wild. Wat natuurlijk niemand gaat geloven.

Het is daarbij opvallend dat noch de Angelsaksische of de Belgische en Nederlandse media dit verhaal van Bild am Sonntag overnamen. Interessant is zeker ook te weten dat recente berekeningen in de Duitse media toonden dat bij een echte boycot door de EU van Rusland de Duitse economische groei met 0,9% zou dalen.

Wat dus zware gevolgen zal hebben voor de Belgische en de andere economieën van de EU. Gedaan dus met de luid door Herman Van Rompuy – de man die de fascistische staatsgreep nochtans mee hielp organiseren – aangekondigde Europese economische heropleving. Stuurt iemand die man de rekening?

Igor Sechin

Igor Sechin, CEO van Rosneft, met Bob Dudley (rechts), CEO van BP in Houston.

Rosneft

Ook Groot-Brittannië zit trouwens hier in diepe nesten. Zo is het voornaamste actief van BP op haar balans de 19,75% die het heeft in de Russische oliegigant Rosneft. Maar tegen de grote baas van Rosneft, Igor Sechin heeft de VS zware sancties getroffen.

En bovendien heeft kredietbeoordelaar Standard & Poors, vermoedelijk op vraag van Washington, de aandelen van het beursgenoteerde Rosneft nog net geen rommelstatus gegeven met bovendien een negatieve outlook. Wat wil zeggen dat ze bijna waardeloos zijn en zo dus ook het voornaamste actief van BP!

Na de enorme tot 20 miljard dollar oplopende schadeclaim die BP in de VS te verwerken kreeg door de ramp met Deep Horizon in de Golf van Mexico, krijgt BP van de VS nu een nieuwe enorme financiële opdoffer. BP, toch meer dan een eeuw lang het paradepaardje van de Britse industrie, lijkt dankzij de VS dus wel rijp voor de slachtbank.

En de Britse regering durft, publiek althans, niet eens protesteren. In het openbaar roept ze zelfs met de VS mee om Rusland, en dus ook BP en haar eigen economie, te straffen. Het toont perfect in welke positie het land zit en de waarde van haar regering. Poor little Britain.

Willy Van Damme

Nawoord:

Twee kranten, de Gazet Van Antwerpen en het Nieuwsblad, brachten terloops in een kort bericht vandaag toch dit verhaal. Zij het gezien het belang ervan zeer in mineur. Of de beweringen van Bild kloppen weten we niet? Essentieel is dat de Duitse regering en Rusland hier op een lijn zitten die regelrecht tegen de VS ingaat.

Hier strooit men nog steeds via de kranten het verhaal over Russisch hacken rond. Een verhaal waarvan we evenzeer niet weten of het waar is. Alleen bij De Tijd weten ze het ‘zeker’.

Ook werd intussen De Duitse topdiplomaat Wolfgang Ischinger belast met het zoeken naar een onderhandelde oplossing tussen de putschisten in Kiev en de tegen hen gerichte rebellie in het oosten. Een belangrijke overwinning voor die rebellie die zo een zekere legitimiteit krijgt.

Geen verrassing natuurlijk dat het een Duitse diplomaat is die deze delicate job kreeg in het kader van de OVSE (Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa). Een initiatief dat blijkbaar vorige week in Moskou door Vladimir Poetin werd opgestart en eventueel verklaart waarom hij zich plots gematigder opstelde.

Het betekent mogelijks ook een verdaging van de voor 25 mei door de putschisten geplande verkiezingen. De vraag blijft echter wat de VS hier gaat doen: Meewerken of de boel saboteren? Zal Obama inbinden?

De gok is dat hij akkoord gaat. Veel opties heeft hij trouwens niet. Oliereus Rosneft heeft een groot samenwerkingsverband met Exxon Mobile en dus moet Washington voorzichtig zijn met zowel Sechin als Rosneft.

EU-president Herman Van Rompuy klonk deze avond alleszins gematigder. Blijkbaar is men nu toch tot het besef gekomen dat zonder Rusland een leefbaar Oekraïne niet mogelijk is.

Willy Van Damme

Iran – Europees brons voor België

Onze minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders (MR) is dan nog sneller dan verwacht richting Iran vertrokken en is daarmee de derde minister van Buitenlandse Zaken van de EU die bij de Ayatollahs in Teheran op bezoek gaat, na de Italiaanse Emma Bonino en de Zweed Carl Bildt. België haalde in de Europese wedloop richting Iran dus het brons. Beter dan onze atleten in Sotsji.

Handelsmissies

Vooral het snelle optreden van Carl Bildt is merkwaardig. Deze is immers binnen de groep van Europese minister van Buitenlandse Zaken een der meest pro-Amerikaanse en staat op dat vlak zelfs op een gelijke hoogte met bijvoorbeeld zijn Britse collega de conservatief William Hague.

Didier Reynders

Didier Reynders bracht in Iran ook de ‘mensenrechten’ ter sprake. Als hij naar Saoedi Arabië gaat is die aandacht natuurlijk onbestaande. Het heet een hypocriete diplomatie.

De voornaamste reden voor het bezoek van Reynders nu aan Teheran lijkt het voorbereiden van het voor april geplande bezoek van een grote delegatie van Belgische zakenlui aan Iran. Dit wordt georganiseerd door de semi-officiële Brusselse Kamer van Koophandel en was op een goeie week trouwens al volzet.

Waterleau

Een van de bedrijven die al in Iran actief is het milieubedrijf Waterleau uit Herent dat trouwens ook een vestiging in Dendermonde heeft en deelneemt aan de missie. Iran is samen met Turkije de voornaamste economische mogendheid in de regio.

Waterleau wist vorig jaar in de sector van de kunstmeststoffenproductie een contract te bekomen voor de zuivering van de lucht die bij de productie vrijkomen. Het contract ter waarde van 6 miljoen euro is het eerste voor het bedrijf dat nu ook in de running is voor de bouw van een afvalwaterzuiveringsinstallatie Teheran West genaamd, goed voor een kwart van deze enorme 17 miljoen inwoners tellende metropool.

Waterleau, Dendermonde

Het Belgische milieutechnologiebedrijf Waterleau wist vorig jaar haar eerste contract in Iran te bemachtigen. Het leverde deze week ook haar afvalwaterzuiveringsinstallatie in de Iraakse hoofdstad Bagdad op. Veel van het werk ging naar de Dendermondse vestiging van de groep.

Rivaal is onder meer de Franse groep Veolia die mee was met de Franse handelsdelegatie die begin deze maand al in Teheran op bezoek was. De strijd om de Iraanse contracten is dus al volop losgebarsten.

Een deel van de productie voor dit Iraans contract is bestemd voor de Dendermondse vestiging van Waterleau, de vroegere Werkhuizen Schepens. Dit was ook nauw betrokken bij de deze week opgeleverde afvalwaterzuiveringsinstallatie voor Bagdad.

Goed voor een 50% van het stedelijk afvalwater van de ongeveer 7 miljoen inwoners. Of hoe Dendermonde het afvalwater van de veel geplaagde inwoners van Bagdad help zuiveren. En wie weet in de nabije toekomst ook dat voor de mensen in Teheran.

Een technologisch ontwikkeld land

Iran is ook meer dan simpel een olie- en gasproducerende natie geworden. Zo is meer dan de helft van haar economie gebaseerd op niet-olie en gas gerelateerde activiteiten. En zoals haar kernenergie- en ruimtevaartprogramma bewezen is het ook een technologisch ver gevorderde staat die meer dan 75 miljoen inwoners telt en ook qua bevolking snel groeit. Het is ook een van het handjevol staten die met succes een satelliet in de ruimte bracht.

Het land is een economische macht geworden die men moeilijk kan negeren. Zo hebben Iraanse automakers productievestingen in het buitenland, zelfs in Europa. Het is daarom op zowat alle vlakken, zeker ook toeristisch, een boeiende handelspartner voor onze bedrijven. Ook om er te investeren.

Hassan Rouhani en François Hollande

President Hassan Rouhani met zijn Franse collega François Hollande. Die laatste wil van twee walletjes eten, de belangen van Israël dienen en de belangen van zijn industrie in Iran steunen. Geen gemakkelijke evenwichtsoefening. Rouhani lijkt dit te beseffen door schijnbaar te aarzelen om hem een hand te geven. Had hij schrik het niet terug te krijgen?

Het grote probleem op dit ogenblik is het door de VS georganiseerde embargo op het vlak van financiële transacties. Officieel geld uit Iran repatriëren vergt wat kennis en het betere bochtenwerk. Maar ook hier weet men omwegen te vinden. De vindingrijkheid van onder meer ondernemers is immers wel bekend.

Als gevolg van de tegen het land door de VS en de EU jarenlang gevoerde oorlog zijn die economische relaties met België en andere lidstaten van de EU wel barslecht. Die met andere opkomende en nieuwe industrielanden zoals Indië, Brazilië, China en Zuid-Afrika zijn daarentegen uitstekend.

Een erg fiere natie

De reden waarom men vanuit de EU zo snel richting Iran trekt heeft dan ook alles te maken met de enorme achterstand die men door de oorlog tegen het land heeft opgelopen. Het komt er nu op aan tenminste toch een deel van die achterstand in te lopen.

Veel illusies zal men zich echter niet moeten maken. De tijd dat Europese en Amerikaanse bedrijven er overal de eerste viool speelden is reeds lang voorbij. De Brits-Amerikaanse staatsgreep van 1953 tegen de Iraanse premier Mohammad Mossadegh, de plundering door Britse en Amerikaanse oliebedrijven van de natuurlijke rijkdommen van het land en de nog niet geheel verdwenen oorlog tegen het land lieten er diepe wonden na.

Iran is een erg fier en zeer nationalistisch land dat staat op zijn rechten en niet zinnens lijkt zich nog veel de les te laren spellen door een ‘plunderend’ westen. Sommige Iraanse leiders zien hun land zelfs als een nieuwe grootmacht. Van hoogmoed gesproken.

Tegenstellingen

De twee grote problemen van het land blijven echter aanslepen. Zo is er de schrijnende armoede en de zeer grote tegenstelling tussen arm en rijk. Via subsidies poogt men dit wel recht te trekken, maar de armoede blijft een ernstige kwaal die zorgt voor instabiliteit en zwaar weegt op het budget.

Een andere al sinds mensenheugenis aanslepende kwestie is die van de moderne en veelal rijke stedelingen die geen boodschap hebben aan de preken van de ayatollahs en langs de andere kant de rest van de veelal conservatieve bevolking die hier geen enkel probleem mee heeft en ze zelfs steunt.

Hassan Rouhani en Ali Akbar Hashemi Rafsanjani

Links de Iraanse president Hassan Rouhani met zijn voorganger ayatollah Ali Akbar Hashemi Rafsanjani. Deze laatste viel in ongenade na de mee door hem georkestreerde rellen van 2009. Alleen zijn goede relaties met Opperste Leider Ali Khamenei redden hem toen van arrestatie. Men pakte dan – als ‘troostprijs’? – wel een dochter van hem op. Het was Rafsanjani die Khamenei ooit de positie van Opperste Leider bezorgde. Zijn rehabilitatie is sinds een twee jaar wel een feit.

Beide fenomenen verklaren de politieke tegenstellingen en de rellen na de presidentsverkiezingen in 2009. Ali Akbar Hashemi Rafsanjani, tot 2009 de tweede machtigste en de rijkste man van het land, poogde hier, in samenwerking met de VS, van te profiteren om de verkiezingsnederlaag van zijn kandidaat Mir-Hoessein Mousavi alsnog om te zetten in een machtsgreep.

Hij dacht met de steun van de welvarende middenklasse zijn mannetje tot president te kunnen laten maken. Het faalde wegens een te kleine machtsbasis en een goed georganiseerde tegenstand. De meeste Iraniërs waren zijn asociaal beleid toen hij president was ook nog niet vergeten.

Dat kan met de verdere groei van een welvarende middenklasse natuurlijk veranderen. Niets is eeuwig. Daarbij staat ook de vraag centraal of de VS en de EU die tegenstellingen zullen pogen uit te vergroten en er zo misbruik van maken voor een nieuwe staatsgreep zoals men dat nu doet in Oekraïne?

Op het goede spoor

Maar voorlopig zit het herstel van de relaties van Iran met de EU en de VS op het goede spoor. De in Wenen gevoerde onderhandelingen rond het Iraanse kernprogramma verlopen duidelijk voorspoedig en de VS lijkt tot nu alleszins naar een herstel van de wederzijdse relaties te streven.

Niet dat dit uiteraard niet kan veranderen. De VS is nu eenmaal een huis met vele machtscentra die elkaar soms sterk beconcurreren. En dus kan het Amerikaans buitenlands beleid op bepaalde ogenblik erg instabiel worden.

België voerde in 2012 ondanks het strenge handelsembargo toch nog voor 313,2 miljoen euro uit en voor 204 miljoen in. Het was vooral dat jaar dat de handel een zware klap kreeg. In 2010 bedroeg de uitvoer naar Iran nog 565,6 miljoen euro en de invoer in België 509,5 miljoen euro. In 2013 waarvoor nog niet de gehele jaarcijfers bekend zijn klapte die handel met een daling van meer dan 50% verder in elkaar.

Iran voert vooral kunststoffen en onedele metalen naar hier. België verkoopt er vooral chemische producten, machines en onedele metalen.

Willy Van Damme