Gevecht onder oliegiganten – Prins Salman delft onderspit

Het gevecht onder de oliegiganten Saoedi-Arabië, Rusland en de Verenigde Staten die ieder ongeveer 10 miljoen vaten olie per dag produceren, een derde van de totale wereldwijde productie, lijkt in een nieuw stadium te komen. Wat onvermijdelijk is. En zoals verwacht is de kans groot dat Rusland er als winnaar zal uitkomen.

Rosneft

Toen de coronacrisis zich op de oliemarkt begon te laten voelen en de verkoop daalde en er dus en neerwaartse prijsdruk ontstond gingen Rusland en Saoedi-Arabië met elkaar in overleg. Zij bepalen immers het productieniveau en dus de prijs. De tijd dat alleen Riyad dat kon doen is al enkele jaren voorbij.

Rosneft

De Russische staatsoliemaatschappij Rosneft heeft wegens de Amerikaanse sancties tegen de groep nog een serieus eitje te pellen met de VS en poogt nu wraak te nemen.

Maar Rusland wou amper of geen beperkingen terwijl de Saoedische kroonprins dat wel wou. De reden laat zich raden. Centraal hierbij is namelijk de VS wiens productiekosten om de olie boven te halen de grootste is. In Rusland is men woest op de VS daar men er recent sancties trof tegen o.m. Rosneft, de grote staatsoliemaatschappij. En die wilde de prijs drukken om nu eens de VS te pesten.

Mohammed bin Salman wilde de VS echter zoveel mogelijk ontzien zeker nu de stemming in Washington tegen de familie Saoed steeds negatiever wordt. En dus kregen Moskou en Riyad ruzie over de oliemarkt.

Om Rusland onder druk te zetten dacht de Saoedische kroonprins extra olie op te pompen en aan de kopers grote kortingen te geven. Waarop de olieprijs nu helemaal in elkaar klapte, zelfs tot minder dan 20 dollar per vat, een zesde van de prijs van enkele jaren geleden en minder dan een derde van begin dit jaar.

Russische begroting 

Maar dat Saoedische optreden viel barslecht in de VS waar de olieproducenten en hun vrienden in het parlement moord en brand schreeuwden en zelfs met maatregelen tegen het land dreigden. Onder meer wat betreft de oorlog tegen Jemen. De toestand was niet langer houdbaar voor de VS waar de eerste bedrijven al het water aan de lippen voelen.

Naamloos

De Amerikaanse president Donald Trump heeft een reuzegroot probleem. als gevolg van de ruzie tussen Saoedi-Arabië en Rusland komen de Amerikaanse olieproducenten deels in de problemen want deze hebben nood aan een hogere olieprijs van zeker 50 dollar. Hij smeekte de Saoedi’s dan ook hun productie drastisch te verlagen. Hetzelfde voor die van Rusland. Of hoe de VS de controle over de wereldeconomie kwijt is.

De reden is simpel. De qua productiekosten duurste olie is die van de VS die tegenwoordig vooral via schaliegesteente wordt gewonnen. De VS heeft er dus alle belang bij voor een zo hoog mogelijke olieprijs. Het is een van de achterliggende en zelden genoemde reden voor de embargo’s tegen olieproducenten zoals Iran en Venezuela en de problemen in Irak en Libië.

Nu stond die prijs eerder de voorbije week rond de twintig dollar per vat en dus sluit de ene na de andere Amerikaanse olieproducent wegens te onrendabel de deuren. De tweede duurste is Rusland en veruit de goedkoopste is Saoedi-Arabië.

Hier is er echter een ander probleem dat zich stelt. De Russische begroting is gemaakt met als prognose een olieprijs van 40 dollar. Wat betekent dat alles erboven, zoals tot vorige maand, dus pure extra winst is voor de schatkist in Moskou. Bovendien is olie-uitvoer voor Rusland maar een beperkt deel van haar export. Rusland voelt die negatieve prijszetting dus niet zo erg als zou kunnen.

In Saoedi-Arabië is dat echter totaal anders. Een veel minder strak beheer – men zou zelfs kunnen spreken van wanbeheer – maakt dat Saoedi-Arabië feitelijk een prijs van meer van 60 dollar nodig heeft om haar uitgaven te dekken. Het heeft wel een pak financiële reserves maar dat heeft ook Rusland die er blijkbaar nog meer heeft.

Saoedi-Arabië hoopte via de verkoop van extra miljoen tonnen olie – Het verklaarde zijn productie met dagelijks ongeveer 2 miljoen vaten te zullen verhogen – Rusland op de knieën te krijgen. Maar hier stelt zich een ander en enorm probleem.

Covid-19

Als gevolg van de Coved-19 crisis is er wereldwijd zo’n enorme overvloed aan olie en zijn de voorraden waar ook enorm. Veel extra opslagcapaciteit lijkt er niet meer te zijn. Vermoedelijk liggen veel van ‘s werelds grote tankerschapen vol olie ijdel voor de kust te wachten tot er een koper opdaagt.

En hoe hard kroonprins Mohammed bin Salman dus ook probeert het lukt niet echt om al die olie te slijten. Bovendien zit ook de VS in nesten die door dit Saoedische optreden zijn relatief dure olie onverkoopbaar ziet worden. 

En dus was het Donald Trump die met Mohammed bin Salman telefoneerde en zo te horen tot een akkoord met o.m. Rusland kwam. Wat voorbarig was. Met andere woorden: De VS toonde haar zwakte. Hierbij zou de olieproductie sterk verminderd worden. Met spreekt zelfs van 10 tot 15 miljoen vaten. Logisch want ze geraakt toch niet verkocht.

En nu reeds kan men er zeker van zijn dat de wereldmarkt niet voor dit najaar echt zal hernemen. Het is hierbij essentieel te kijken naar de evolutie in China waar de economie wel aan het hernemen is maar zeer aarzelend.

1

De Saoedische kroonpins en sterke man prins Mohammad bin Salman wou om de VS te plezieren en zijn kas te spijzen de olieprijs zo hoog mogelijk houden en dus de productie verminderen. Rusland wou niet om zo de VS te pesten. Het idee om daarom meer olie op de markt te brengen en zo Rusland op de knieën te krijgen faalde compleet.

In de VS was men woedend en moest Donald Trump zijn ‘vriend’ prins Mohammed tot de orde roepen. De instorting van de wereldeconomie dwingt hen allen hoe dan ook tot strenge maatregelen. Er zou minstens 10 miljoen vaten minder opgepompt moeten worden. Als dat voldoende is.

En zonder Europa, de VS en de markten elders in Azië kan China nooit op volle kracht werken. De spullen die China’s fabrieken maken moeten nu eenmaal verkocht raken. De interne Chinese markt groeide de voorbije jaren wel enorm maar het productievolume van haar fabrieken is zo groot dat de interne markt dit niet alleen aankan. En dus is het wachten op de EU, de VS en Azië. Het jaar 2020 is verloren.

De vraag is nu welke prijs dit oliekartel zal nastreven. Mogelijks gaat men mikken op ergens rond de 40 dollar per vat. Hoger mikken lijkt onbegonnen werk. En dan lijkt het dat Rusland de winnaar zal zijn en Saoedi-Arabië zijn plannen nog maar eens mag opbergen. Nu maandag ging OPEC+ – dus met Rusland erbij – in Wenen terug bijeenkomen.

Maar dat is wegens de ruzie tussen Riyad en Moskou uitgesteld tot donderdag 9 april. De vraag hierbij is echter wie het meeste olieproductie zal moeten inleveren. En is er ook de vraag wat de VS gaat doen. Beloven kan die wegens de antitrustwetgeving niets. Maar het is duidelijk dat Rusland zekerheden wil en dus zo te zien mikt op een 40 dollar per vat. Haar richtprijs en te laag voor vele olieboeren in de VS.

Opvallend is dat Canada stelde bereid te zijn mee te werken en ook Rusland zei akkoord te gaan met een inkrimping. Nadat het duidelijk werd dat er toch nieuwe afspraken rond de olieproductie gingen komen schoot de prijs op de internationale markten omhoog tot vandaag meer dan 34 dollar voor prijsbepaler Brent Crude, een oliesoort. Volgens waarnemers de hoogste klim uit de geschiedenis.

Ondertussen in Jemen 

De oorlog om de oliemarkt is duidelijk een zoveelste nederlaag voor een onbesuisde prins Mohammed bin Salman. Het is echter verre van de enige. Zo gaf men in Riyad deze week toe in gesprek te zijn met de regering in Jemen. Of dat iets gaat opleveren is maar de vraag natuurlijk.

Maar Riyad zit hier eveneens in erg slechte papieren. Zo veroverde de Jemenitische regering recent grote delen van de provincie Jawf met de hoofdstad al Azm en ook zelfs stukken van Marib die beiden ten oosten liggen van de hoofdstad Sanaa. Zo behoren tot wat men zou kunnen noemen het kerngebied van het land.

Jemen - Militaire situatie 12-oktober-2019

Ook in Jemen lopen de plannen van prins Mohammed bin Salman in het honderd. In het zuiden rond de havenstad Aden heeft rivaal de Verenigde Arabische Emeritaten een vaste stek aan de voet en elders verloor het recent de regio rond al Hazm en dan rest hen feitelijk nog alleen de stad Marib met haar olieproductie. Het Jemenitische leger zit nu op een 10 km van de stad Marib. Dit is de toestand op 12 oktober 2019. Het oosten van Marib is behoudens enkele oases praktisch geheel woestijn

Vooral de provincie Marib met de gelijknamige hoofdstad is cruciaal daar het de machtsbasis is van luitenant-generaal Ali Mohsen al Ahmar. Hij is tegenwoordig de leider van de islamitische Al Islah partij gelieerd aan de Moslimbroeders en ook aan Saoedi-Arabië. Zijn clan vormt zowat de belangrijkste machtsbasis voor de naar Saoedi-Arabië gevluchte ex-president Abdrabbuh Mansour al Hadi.

Militaire situatie - 2 april 2020

Het hoofddoel op dit ogenblik van het Jemenitische leger is ongetwijfeld de verovering van de stad Marib en haar omgeving. Het is de machtsbasis van haar voornaamste Jemenitische rivaal Ali Mohsen, generaal en leider van al Islah, de met Saoedi-Arabië en de Moslimbroeders gelieerde partij. Mogelijks wordt hier de Jemenitische oorlog beslecht. Dit is de toestand op 2 april 2020.

Terugkeren naar de troon in Sanaa lijkt voor deze man dan ook uitgesloten. De Houthi’s en hun bondgenoten wonnen immers duidelijk de oorlog. Saoedi-Arabië moet het alleen nog zonder teveel gezichtsverlies willen toegeven. Daarover kan geen twijfel meer bestaan. Kroonprins Mohammed bin Salman stapelt zo te zien de ene blunder na de andere op. Maar voor wie zijn curriculum wat bekijkt is dat helemaal geen verbazing.

Willy Van Damme

De BRICS-landen – Geen interesse

Dat de pers in onze maatschappij een zeer grote en zelfs cruciale rol speelt is zonneklaar want zij zet de inhoud van de debatten in de huiskamer, op het voetbalveld, het werk en aan de toog. En wat de pers verzwijgt en de burger dus niet weet kan nu eenmaal moeilijk een onderwerp van gesprek zijn. Vandaar dat overheden een uitzonderlijk belang hechten aan wat de pers schrijft… of niet schrijft.

De wijze waarop de media bijvoorbeeld de oorlog in Syrië of de toestand in het ganse Midden-Oosten verslagen toont dat. Westerse wapens voor Al Qaeda en ISIS? Je zal het in de westerse kranten, radio of televisie behalve bij een rare uitzondering niet vinden. Over de oorlog tegen ISIS en al Qaeda integendeel tonnen verhalen.

BRICS doodgezwegen

En de controle hierop is duidelijk sterk. Het moet immers het idee versterken dat het Westen een kracht voor het goede is met zoiets als westerse (of Europese d.i. zonder dan de VS) waarden. Het moet het Europese superioriteitsgevoel voeden.

Een goed voorbeeld hiervan is hoe onze media de nu voorbije elfde topbijeenkomst van de BRICS-landen versloegen of liever verzwegen. BRICS staat voor een groep landen van wat men vroeger de Derde Wereld en nu de Groeilanden noemt.

Het omvat Brazilië, Rusland, Indië, China en Zuid-Afrika en ontstond als groep nu twintig jaar terug. De naam BRICS komt feitelijk van een analist van de Amerikaanse zakenbank Goldman Sachs. Financiers berucht wegens hun grote macht.

Deze BRICS komen om de twee jaar samen, afwisselend in een ander land van de groep en dit jaar was dat de beurt aan Brazilië waar president Jair Bolsonaro de honneurs mocht waarnemen. Met als gasten Xi Jinping, Vladimir Poetin, Narendra Modi uit Indië en de Zuid-Afrikaan Cyril Ramaphosa. De bijeenkomst had ditmaal plaats op 13 en 14 november in Brasilia, de Braziliaanse hoofdstad.

Cúpula do BRICS. Chegada dos líderes do BRICS ao Palácio Itamaraty. foto: Arthur Max/MRE

De presidenten van de BRICS-landen. Van links naar rechts: Xi Jinping, Vladimir Poetin, Jair Bolsonaro, Narendra Modi en Cyril Ramaphosa. Zoals bij de G7 blijft ook hier wat beslist werd grotendeels verborgen achter de schermen. Men keurde in wezen goed wat hun topambtenaren voordien achter goed gesloten deuren overeen kwamen. Ze hadden het officieel onder meer over het klimaat en de cybercriminaliteit.

En wat blijkt: In de Nederlandse en Vlaamse pers geen woord hierover. In de Franstalige Belgische pers alleen een stuk in La Libre Belgique en in de internationale westerse pers slechts korte stukken bij Reuters, Deutsche Welle, The New York Times, France 24 en een foto in The Financial Times. Maar een echte serieuze beschouwing over deze bijeenkomst kon je in de westerse media nergens vinden.

Een economische reus

En nochtans is deze bijeenkomst qua economische betekenis belangrijker dan die van de G7 met Italië, Japan, het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten, Frankrijk, Canada en Duitsland. Naar gelang de gebruikte berekeningswijze – En volgens het door het IMF als beste voorgestelde systeem is het dat van de koopkrachtpariteit – komt de G7 uit op 29,72% van de wereldeconomie en de BRICS op 33,72%. (1)

Bovendien zijn de BRICS goed voor 42% van de wereldbevolking en 18% van de wereldhandel. Met andere woorden: De BRICS vertegenwoordigen een zeer grote economische macht en vormen met hun vijf exact 33,72% van de wereldeconomie. En die kloof met de G7 is almaar groeiend.

Verder bleek uit een recente studie van Reuters dat het de economische ontwikkelingen van Indië en China zijn die de groei van de wereldeconomie bepalen. Veel minder de VS. En van Europese groei kan men tegenwoordig maar best zwijgen. Zeker nu de Duitse motor echt hapert.

Reden ten over dus voor onze media om volop aandacht te besteden aan de betekenis van deze bijeenkomst. Vergeet het echter. Zakenbladen als The Wall Street Journal, The Economist, Forbes, The Financial Times en het persbureau Bloomberg hebben – behoudens dan die foto bij The Financial Times – er geen woord over geschreven. Van nieuwsmanipulatie gesproken.

Ook bij de Belgische en Nederlandse zakenpers als De Tijd, Les Echo’s of Het Financieele Dagblad was het een grote stilte. Hetzelfde voor de weekbladen. Alsof dat voor hun lezerspubliek niet belangrijk is.

Het is nochtans een groep van 5 landen die gezien hun greep op de wereldhandel cruciaal is voor de wereldeconomie. Maar dat moet de zakenwereld wel weten om te beseffen wat er in de wereld aan de hand is en waar zich nieuwe markten ontwikkelen. Of hoe ook die dom gehouden worden.

En als Reuters of The New York Times het bespraken dan was dat vooral in de relatie van Brazilië met de VS en Venezuela. Niet onbelangrijk maar dat gaat vooral weer over het Westen. Want Brazilië en haar verhouding met de VS en Venezuela is vooral iets wat Washington aanbelangt. Dat zoekt immers al een decennium om in Venezuela de macht over te nemen.

Maar over wat daar bij de BRICS-landen voor en vooral achter de schermen werd gezegd geen woord. Ook niet over hun almaar groeiend economisch en zo politiek gewicht. Geen woord ook over de discussies rond de New Development Bank – Voor de BRICS het alternatief voor het IMF – of een vermelding van de BRICS Business Council.

New Development Bank

Deze New Development Bank investeerde op die amper vijf jaar sinds haar ontstaan al 5,7 miljard dollar o.a. in een modernisering van het Russische gerechtelijke apparaat. Over gezamenlijke economische projecten zoals met Brazilië en haar mogelijke coöperatie rond de Chinese nieuwe zijderoute las je in de westerse massamedia eveneens niets.

Even was er de vrees dat de BRICS als organisatie in de problemen zou komen door het begin dit jaar aan de macht komen van de Braziliaanse president Jair Bolsonaro. Deze had zich tijdens zijn kiescampagne zeer negatief uitgelaten over China die hij zelfs beschuldigde Brazilië te plunderen.

{58D1E040-2CEC-4F87-9A96-B54BF368B1CE}9555d81e321948939454669fd31148b7[1]

De Chinese metropool Shenzhen, gelegen pal tegen Hongkong. In 1980 een dorp van landbouwers en vissers met 30.000 inwoners en nu een gigant met 20 miljoen mensen en een economie die in de periode van 1979 tot 2019 groeide met jaarlijks gemiddeld 23%! Ze beschikt over een der ‘s werelds grootste containerhavens, een internationale luchthaven en een aandelenbeurs. En alle bussen voor openbaar vervoer rijden er elektrisch. In België geen enkele.

Bovendien steunde hij zijn Amerikaanse collega Donald Trump. Waarbij Bolsonaro het voortouw leek te nemen in de recente mislukte poging tot staatsgreep in Venezuela. Met als vraag of de VS via Bolsonaro de BRICS – De aartsrivaal van Washington – wou kapot maken.

Maar dat gebeurde duidelijk niet en dat is heel begrijpelijk. China is immers de voornaamste handelspartner van Brazilië met in 2018 een wederzijdse handel die goed is voor 98,7 miljard dollar. En die handel verniel je niet. Gezien het toekomstige groeipotentieel ga je die zelfs ondersteunen. De VS of geen VS, het is handel welke telt. Waarbij vooral de relatie met China en niet de VS de toekomst van Brazilië zal bepalen.

De grote vraag bij de New Development Bank, geleid door de Indiër K. V. Karnath en met zetel in Shanghai, is hoe zij zich verder moet ontwikkelen. Zij moet allerlei investeringen financieren en het is ook de bedoeling om andere landen als lid toe te laten.

Een timing wanneer wie lid kan worden is echter niet bekend gemaakt. Het is nu eenmaal een delicate zaak want elk land binnen de BRICS heeft haar vrienden, minder goede vrienden en vijanden.

Natuurlijk gebeurt zoals bij de G7 het echte werk achter de schermen en wordt de agenda vooraf voorbereid door enkele topambtenaren. In essentie is deze top een show of dient het om eventueel enkele laatste knopen te ontwarren. Het is vooral de symboliek die telt.

Wie resultaten van deze top wil zien moet goed opletten wie de komende maanden of zelfs jaren publiek wat zegt of doet. Zeker is dat de BRICS gezien hun groeiende economische sterkte als geostrategisch fenomeen zal blijven en met een toenemend belang. Of onze pers daar nu aandacht aan zal besteden of niet.

Willy Van Damme

1) Economische sterke volgens koopkrachtpariteit. De cijfers komen van het IMF.

Groep van 7: Frankrijk 2,16 %, Verenigde Staten 15,11%, Duitsland 3,13%, Verenigd Koninkrijk 2,21%, Italië 1,34%, Canada 1,34% en Japan 4,05%.

BRICS: Brazilië 2,44%, Rusland 3,07%, China 19,66% (Incluis Macao en Hongkong), Zuid-Afrika 0,57% en Indië 7,98%.

Bij beide groepen is er met de Verenigde Staten en China telkens een land dat er qua economische sterkte uitspringt. Wel is de Indische economie snel groeiend en is er daardoor qua machtsverhoudingen meer evenwicht bij de BRICS dan bij de Groep van 7. Dat laatste is eerder een reus met zes dwergen (knechten).

Amazon–De mentaliteit van een roofdier

Een van de essentiële problemen van onze maatschappij is het feit dat grote multinationale bedrijven bijna in regel amper belastingen betalen. Het Amerikaanse Amazon slaagde er vorig jaar zelfs nog in om niet alleen 0 dollar belastingen te betalen maar van de overheid zoals ook al in 2017 nog centen te krijgen. Goed voor 129 miljoen dollar en dit ondanks de torenhoge winsten in het voorbije jaar.

amazon - Winst en belastingen - FT 25-02-2019,jpg

Een tabel die nog maar eens aantoont hoe grote multinationals veelal weigeren belastingen te betalen. Dat is dan maar voor anderen zoals kleine bedrijfjes, zelfstandigen en loontrekkenden. De VS is dan ook de grootste schuldenaar ter wereld. The Financial Times 25 februari 2019.

Een tabel van de Britse zakenkrant The Financial Times toont dit in wezen hallucinant verhaal ten volle. Geen probleem echter voor Jef Bezos, de grote man van Amazon. Want de staatskas is voor hem immers een zeer interessante partner. Zo is Amazon kandidaat voor een enorm groot contract rond informatica voor het Amerikaanse leger ten bedrage van 10 miljard dollar.

En als eigenaar van de erg invloedrijke krant The Washington Post bezit hij ook indien nodig over voldoende middelen om diezelfde overheid onder druk te zetten. De oorlog die hij op dit ogenblik via die krant voert tegen president Donald Trump toont dit.

Maar voor Bezos is dit ook een kwestie van hoger en lager. Stijgen de winsten fenomenaal dan blijkt uit de vele sociale conflicten in o.m. Duitsland dat de werkdruk er eveneens alsmaar stijgt en dat de lonen er dan weer zo laag mogelijk worden gehouden. Winstoptimalisatie heet dat in het jargon.

Afbeeldingsresultaat voor Jeff Bezos

Voor Jef Bezos van Amazon is de VS een prachtig land. Vanuit zijn zakelijke praktijken heel begrijpelijk. Hij is kandidaat voor de titel van ‘s werelds rijkste man.

Bij de discussies rond dat contract van Amazon met het Pentagon stelde Bezos als excuus dat de Verenigde Staten ‘een prachtig land is dat men dient te verdedigen’. En wie die cijfers ziet kan hem moeilijk vanuit zijn standpunt ongelijk geven. De VS is immers een melkkoe voor figuren als een Bezos.

Willy Van Damme

De Morgen en Aramco

Deze morgen was ik direct wakker. In De Morgen las ik deze ochtend het stuk van Lieven Desmet “Beursgang van de eeuw in de maak” waarin hij schrijft: “De Financial Times stelt dat oliegigant Saudi Aramco (de monopolistische staatsoliemaatschappij, nvdr.) toch naar de beurs gaat.” Merkwaardig want ik nam deze ochtend die Financial Times in de hand en las juist het tegenovergestelde.

In “Banks to lend Riyadh $11 bn as Aramco listing stalls.” (Financial Times, 26 augustus, hoofdartikel voorpagina) Daarin schrijven de auteurs Arash Hassoudi en Robert Smith het volgende: “The loans are particularly important for the Fund (Public Investment Fund (PIF), het overheidsfonds voor investeringen, nvdr.) after plans to list Saudi Aramco …. were postponed indefinitely.”

In de column Lex op pagina 12 van deze krant is men vandaag nog duidelijker en schrijft de auteur: “Political obstacles mean it may never do so.” Met andere woorden: Het naar de beurs gaan, waar ook, van Aramco zal – volgens dus die krant – vermoedelijk nooit plaats hebben. Kan Uw medewerker dan niet meer lezen wat er in een Engelstalige krant staat? Blijkbaar niet.

Bovendien is de door Uw medewerker gegeven geschatte waarde van Aramco als zijnde 1,8 biljoen dollar er een van de Saoedi’s zelf die in de column Lex vandaag wordt weggelachen.

Ook is de capaciteit van Aramco om olie boven te halen niet 10 miljoen vaten per dag zoals hij schrijft maar vermoedelijk 12 tot 13 miljoen vaten. De 10 miljoen vaten is datgene wat Aramco in 2017 gemiddeld officieel produceerde (zie haar website). Veel is hier echter staatsgeheim en het is dus moeilijk om exacte en betrouwbare cijfers te krijgen.

Verder zou uw medewerker beter blijven stilstaan bij het feit dat het Saoedische investeringsfonds PIF geld moet gaan lenen. Een fonds dat beweerde schatrijk te zijn en de privatisering van de in zwaar water verkerende autoproducent Tesla zo ging financieren. Neen, de vermeende schatrijke Saoedi’s moeten geld lenen. Dat is het belangrijkste in gans de zaak.

Met dan als vraag waar al die honderden miljarden dollars van het PIF heen zijn en waaraan men die te lenen 11 miljard dollar dan gaat aan besteden: Het verder omkopen van Washington en de EU, een nieuw luxejacht en een zoveelste paleis voor kroonprins Mohamed bin Salman, de oorlogen tegen Jemen en Syrië of het bouwen van nog duizenden salafistische moskeeën wereldwijd?

Maar om dat te zien en beantwoorden heb je natuurlijk journalisten nodig.

Willy Van Damme

Brief naar De Morgen betreffende de breed uitgesmeerde beweringen deze ochtend over Aramco en The Financial Times. Wie onzin wil lezen: Koop De Morgen.

Betreffende Saoedi-Arabië is het onlangs publiek tot een zware aanvaring gekomen tussen vader en koning Salman en zijn ‘favoriete’ zoon en kroonprins Mohammad Bin Salman.

Die laatste schaarde zich de voorbije maanden in publieke verklaringen achter het door Jared Kushner, schoonzoon van de Amerikaanse president Donald Trump, voorgestelde plan tot een zogenaamde oplossing voor de Palestijnse kwestie. Een idee vermoedelijk ontworpen door de entourage van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu waarbij men Jeruzalem in zijn geheel schenkt aan de zionisten.

In aanwezigheid van de pers en de kroonprins gooide de Saoedische vorst dit plan naar de prullenmand als zijnde totaal onaanvaardbaar en stelde hij dat het Palestijnse leiderschap zelf moet beslissen wat aanvaardbaar is. Een slag in het gezicht van zoonlief die toont hoe wankel de politieke toestand in de Saoedische zandbak is.

De bij een banksyndicaat te lenen 11 miljard $ moet officieel dienen om het de PIF mogelijk te maken Sabic, de Saoedische petrochemische multinational, te kopen. Het officieel schatrijke PIF moet dus gaan lenen. En dat is niet uit weelde natuurlijk.

De moord op de Wereldhandelsorganisatie

Het zijn op dit ogenblik zowel voor diplomaten, regeringen als de bedrijfswereld ongetwijfeld zeer hectische dagen. Trad de Verenigde Staten voorheen al uiterst agressief op dan is het nu helemaal chaos en is het woord handelsoorlog alom. Typerend was dat velen in de media deze week in Brussel al dachten het officieel overlijden van de NAVO te kunnen meemaken. Alsof die niet al op sterven na dood is. Alleen men geeft het bij de lidstaten nog niet toe.

GATT

Ondertussen regent het vanuit de VS strafmaatregelen met ofwel meer sancties of extra invoerrechten tegen zowat alle vermeende bondgenoten – lees vazallen – en handelspartners van de VS. En we zijn nog maar aan het begin. Het gevolg is dat die door extra invoerheffingen getroffen landen zeggen met hun klacht naar de Wereldhandelsorganisatie (WHO) te trekken om de VS te verplichten de regels te volgen. Er is hiermee echter een probleem: De WHO is dood, vermoord door de VS.

Wereldhandelsorganisatie - Algemene Vergadering

De algemene vergadering van de WHO. Officieel nog springlevend maar feitelijk dood. Iets wat mijn blijkbaar zo stil mogelijk wil houden. Je zult er in de gespecialiseerde media zoals The Financial Times dan ook amper iets over vinden.

De Wereldhandelsorganisatie (in het Engels afgekort als WTO) werd opgericht in 1995 toen er bij het GATT, het General Agreement on Tariffs and Trade, onoverkomelijke problemen ontstonden rond allerlei handelsgeschillen tussen de lidstaten. Vooral de houding van de VS zorgde voor veel herrie.

Dat was de reden waarom de WHO werd opgericht met als bedoeling een beter systeem te krijgen om die geschillen te beslechten. Zowat alle landen met ietwat naam zijn nu lid, ook bijvoorbeeld Jemen en de Seychellen. En in het begin leek dat ook goed te werken waarbij de grote machtige naties het soms moesten afleggen tegen kleinere staten. Typerend was de door Costa Rica gewonnen rechtszaak rond ondergoed tegen de VS.

Volgens de regels van de WHO stapt een land naar het Bureau voor Geschillenregeling (Dispute Settlements Body) van deze organisatie. Die werkt als een soort dienst voor eerste aanleg. Het is echter het Beroepshof (Appelate Body) dat zal beslissen wie gelijk heeft.

Bij consensus

Deze instelling bestaat normaal uit zeven rechters die voor vier jaar worden benoemd, wat dan eenmaal kan verlengd worden. De rechters hier zijn geen beroepsmagistraten maar specialisten in internationale handel. Zo is er de Belg professor Peter Van den Bossche die verbonden is aan een serie onderwijsinstellingen in Bern, Barcelona, Maastricht; de LUISS Universiteit in Rome en het Brugse Europacollege.

Deze rechters krijgen een geschil te behandelen dat ze dan moeten onderzoeken en op die hun beslissingen is voor zover geweten nooit veel kritiek geweest. Van de zeven rechters zijn er echter nu nog maar vier over en in september worden er dat praktisch zeker nog maar drie. Dan eindigt immers de termijn van Shree Baboo Chekitan Servansing uit Mauritius.

Zodat de Chinese Hong Zhao op 30 september 2020 achter haar als laatste er het licht kan uit doen. Want op 10 december 2019 eindigen de termijnen van de Amerikaan Thomas R. Graham en de Indische voorzitter Ujal Singh Bhatia en dus blijft die Chinese dame eenzaam en alleen over tot ook zij op 30 november 2020 moet vertrekken.

De insider: “Het probleem is dat men deze mensen bij consensus dient te benoemen en een land ligt al meer dan een jaar dwars. En dat is de VS. Wel mogen de rechters als ze vertrekken de dossiers die ze behandelen normaal verder afwerken. Maar in bepaalde gevallen poogt de VS zich ook hier tegen te verzetten. Het is bovendien onduidelijk waarom de VS neen zeggen tegen tegen de benoeming van nieuwe rechters. Soms krijg je een lijstje met klachten en hebben zij het onder meer over het activisme van de rechters. Namelijk dat zij in de plaats van regeringen beslissingen doorduwen.”

Appelate Body WTO

De rechters van het Beroepshof toen ze nog met zes waren. De zevende werd rechts op de fot handig weggesneden. Van links naar rechts Shree Baboo Chekitan Servansing (Mauritius), Hong Zhao (China), Peter Van den Bossche (België), Ukal Singh Bhattia (Indië), Thomas R. Graham (VS) en Ricardo Ramirez-Hernandez (Mexico).

Bovendien eisen de VS nu ook dat dit Beroepshof ten laatste binnen negentig dagen een beslissing neemt zo niet aanvaarden zij die niet meer en stellen zij hun veto. De insider: “Toen men dit reglement in 1995 om ten laatste binnen 90 dagen te vonnissen invoerde werkte dat zoals het hoort, maar sindsdien is het afhandelen van die geschillen veel complexer geworden en lukt dat niet meer. Zo is er natuurlijk een pak jurisprudentie bijgekomen waarmee die rechters rekening moeten houden en bovendien is de wereldhandel een stuk ingewikkelder geworden.”

Steroïden

Het gevolg is natuurlijk dat de WHO wel nog bij naam bestaat maar het niet meer in staat is geschillen op te lossen en we dus een totale chaos dreigen te krijgen, de macht van de sterksten. En dit is wat de VS lijkt te willen.

De insider: “Deze aanval op de wereldhandel is goed voorbereid en komt niet zomaar uit de lucht vallen. Eerst legt men de WHO lam en nadien begint men een handelsoorlog. We krijgen de indruk dat de VS terug wil naar het GATT, maar geen enkele andere lidstaat van de WHO gaat hiermee akkoord. Nu werkt men met een soort consensus waarbij een beslissing alleen wordt verworpen als iedereen neen zegt. En dat gebeurt namelijk niet want wie gewonnen heeft zal nooit neen zeggen. De VS wil het omgekeerde waarbij het vonnis pas aanvaard wordt als iedereen akkoord gaat en elke land zo zijn veto kan stellen, dus ook de VS. Dat kan niet werken. Men speelt hier met vuur.” Op een berg dynamiet.

Verassend is dit echter niet. De VS hebben zich altijd gezien als de leider van de wereld die als heer en meester zegt wat anderen moeten doen. De insider: “Natuurlijk is dit het verder zetten van het beleid van de vorige Amerikaanse presidenten maar onder Trump is dat wel een op steroïden. Zo ging er het verhaal rond dat de VS met Donald Trump de WHO ging verlaten. Maar dat ontkende men dan later.”

Of de VS hier hun slag gaan thuishalen is echter uiterst twijfelachtig. De insider: “De VS is goed voor een 15% van ‘s wereld bnp en 13% van de wereldhandel. Wat een totaal andere toestand is dan toen ze na de tweede wereldoorlog oppermachtig de wereldhandel domineerden. Maar met 15% van het BNP en 13% van de wereldhandel kun je de andere landen niet meer op de knieën dwingen. Dat is voorbij.”

De dollar

Voor de wereldeconomie en dus voor iedereen breken er onvoorspelbare tijden aan. De insider: “We gaan naar een periode met veel onzekerheid, en voor bedrijven is dat een ramp. Wat gaan bijvoorbeeld de regels worden om te exporteren? Verder zullen die in nogal wat gevallen niet meer worden toegepast. Ook de VS gaan hier trouwens een groot slachtoffer van worden. Zo voert de VS veel landbouwproducten zoals granen uit naar China maar die onderwerpt men in China nu aan extra invoerheffingen. Niemand gaat de VS nog als een betrouwbare handelspartner zien.”

Donald Trump - 5

Zo groot wil president Donald Trump de andere landen.

Alleen nog de positie van de dollar zorgt voor het overeind blijven van de VS als de wereldmacht. De insider: “Internationale handel is tegenwoordig er een die werkt volgens de regels van de bevoorradingsketen. Men koopt en verkoopt onderdelen die anderen dan op een bepaalde plaats tot een computer of een auto maken. Wat de VS hier doet is het ondergraven van haar eigen economie en machtspositie.”

Het is dan ook duidelijk dat de positie van de dollar als ‘s wereldhandels- en reservemunt bijgehouden door de zowat alle centrale banken, vooral dan de vazalstaten als Japan en het Verenigd Koninkrijk, ten dode is opgeschreven. Nu is al minder dan 60% van de wereldhandel in dollar en praktisch 20% in euro.

Mits maatregelen van de Chinese, Russische, Europese, Indische en Japanse centrale banken om het gebruik van hun munten in de internationale handel te vergemakkelijken zal het belang van de dollar afnemen. Wat onvermijdelijk lijkt.

Het is in wezen ook in het voordeel van de VS. Door het grote belang van de dollar in de handel is de vraag naar dollars groot en stijgt dus de prijs van die munt tegenover andere munten. Kwestie van vraag en aanbod.

Maar een dure dollar maakt de VS juist minder concurrentieel op de wereldmarkten. En zo knijpt men in de VS de industrie dood. De VS kan in wezen dus alleen maar in eigen vlees snijden, die van wereldmacht of die van de concurrentieel handel voerende natie.

Containers in haven - 1

De Britse premier Theresa May ontdekte met de herrie rond de brexit hoe complex de internationale handel is en ze haar land niet zomaar kon isoleren van de EU, haar handelspartner bij uitstek. De VS is nu een aanval begonnen tegen die internationale handel.

We gaan op internationaal vlak op termijn dus terug tot de periode van voor 1940 toen er vier munten in de internationale handel in gebruik waren, de Amerikaanse dollar, het Britse pond, de Franse frank en de Duitse mark.

Dat zal dit jaar niet gebeuren maar is iets voor het komende decennium wanneer men hiervoor, soms met veel tegengoesting, klaar denkt te zijn. De periode waarbij één munt de wereld overheersende is ook uniek in de geschiedenis en komt aan zijn einde. Wanneer is onduidelijk maar Donald Trump zal dit zeker doen versnellen.

Willy Van Damme

NASCHRIFT:

De problemen bij de Wereldhandelsorganisatie kwamen ter sprake tijdens het recente onderhoud in Washington tussen de Amerikaanse president Donald Trump en Jean-Claude Juncker, voorzitter van de Europese Commissie van de EU. Zonder dat er echter hierover iets concreets te horen viel.

Volvo en de Chinese auto’s

In zijn lezersbrief ‘Jonathan Holslag’ heeft Ralph De Wit in Knack van 9 mei het over de overname van Volvo door het Chinese Geely en stelt daar de nogal straffe bewering: ‘Tot alle kennis is geassimileerd en de Chinezen eindelijk zelf een behoorlijke auto kunnen bouwen’. Merkwaardig als we weten dat de Chinese autoproductie veruit de grootste ter wereld is.

Als we bovendien weten dat Carlos Ghosn, CEO van Renault-Nissan, een belangrijke speler op de markt van elektrische voertuigen, twee jaar terug stelde dat de elektrische wagen in China vorm zal krijgen en nergens anders dan toont die lezersbrief toch een gebrek aan kennis over dit onderwerp. China is dan ook de veruit grootste markt voor elektrische en hybride wagens ter wereld.

Met BYD (Build Your Dreams) ‘ werelds grootste en ook winstmakende producent van dit soort voertuigen. Auto’s van deze producent die geheel Chinees en privaat is – De Amerikaanse investeerder Warren Buffett bezit ongeveer 9% – rijden nu al trouwens als taxi rond in Brussel en vele andere steden in de EU.

Met elektrische bussen die gemaakt worden in Hongarije en binnenkort in het Franse Amiens. Dergelijke bussen rijden trouwens met vele tientallen rond in Londen en andere steden in de EU, Latijns-Amerika, Azië en de VS. En binnenkort ook op de luchthaven van Zaventem. Blijkbaar ook tot tevredenheid van de klanten.

Bovendien is het de vraag of deze overname een probleem is voor België. Ik zie niet hoe. Het bedrijf zat in moeilijkheden en zocht een overnemer. Sindsdien investeerde men er stevig en in 2020 gaat men er ook elektrische wagens – met Chinese technologie – bouwen

Wat is dan het probleem? Geen toch. Of hadden we liever de VS en Frankrijk met Opel, Renault en Ford die ondanks de vele overheidssteun hun fabrieken opdoekten. In de huidige wereldeconomie is het zomaar afschermen van de markt behoudens speciale gevallen gewoon dom.

Ook zou men van een professor mogen verwachten dat hij voor hij over iets commentaar geeft zich hier eerst degelijk informeert. We hebben op dit vlak aan Jonathan Holslag al meer dan genoeg.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar Knack over de Chinese penetratie van de Europese en vooral Belgische automarkt (Volvo met het Chinese Geely). Blijkbaar willen sommigen van China nu ook een boeman maken die men kost wat wil moet bestrijden.

Daar hebben alleen sommigen in de VS baat bij. Die hopen namelijk zo de Amerikaanse werelddominantie te behouden en willen daarom China zoveel als maar kan uitschakelen. Dat eindigende monopolie is echter niet in het belang van de consumenten wereldwijd, dus ook niet van de Belgische

Saoedi-Arabië–met de broek op de enkels

In november 2014 tuimelde de prijs van een vat ruwe olie plots van een 120 dollar naar uiteindelijk minder dan 27 dollar. De oorzaak moest niet ver gezocht worden. Saoedi-Arabië begon extra olie op te pompen tot nu bijna 11 miljoen vaten per dag. Gelijktijdig begon het vooral aan Aziatische klanten extra kortingen te geven.

Olie uit schaliegesteente

De reden hiervoor was een ruzie met de VS die massaal olie uit schaliegesteente was beginnen pompen. Het kon dat doen doordat de olie duur was en dat het bovenhalen van die nieuwe Amerikaanse olie daardoor rendabel werd. Dit ging zover dat de VS zelfs een netuitvoerder van olie begon te worden en de Saoedi’s uit de markt dreigde te duwen.

En dus stuurde Saoedi-Arabië via extra olie, soldeprijzen en allerlei stoere verklaringen de oliemarkt de dieperik in. Denkende dat het die veldslag probleemloos kon winnen. Maar toen die olie de prijs van 26 dollar naderde was het niet alleen Nigeria of Venezuela dat in nesten raakte maar ook Saoedi-Arabië zelf.

Prins Mohammed bin Salman al Saoed en Vladimir Poetin - August 2015

Tweede Saoedische kroonprins Mohammed bin Salman ging in China praten met aartsvijand Vladimir Poetin over vooral de olieprijs. En ditmaal poogde men Rusland blijkbaar zoals bij vorige ontmoetingen niet om te kopen.

Zo ging het bouwbedrijf van de Libanees-Saoedische familie Hariri, Saudi Oger, praktisch over kop en gebeurde hetzelfde met die van de familie Bin Laden. Alleen werd die laatste min of meer rechtgehouden. Hariri ligt wegens de toestand in Libanon slecht in het salafistisch koninkrijk en die liet men dus maar vallen.

In plaats van dat Iran of de VS in de problemen verzeilde was het echter het Huis van Saoed dat zwaar in nesten raakte. In de VS sloot men doodgewoon enkele productiesites want onder 60 dollar zijn die niet meer rendabel.

In Riyad, hoofdstad van het land, werden wel maatregelen genomen maar die haalden helemaal niets uit. Maandelijks verdwijnt er van de in 2014 op 700 miljard dollar geschatte reserves een 10 miljard. Blijft dit duren dan is in 2020 het geld op.

Als confetti

Het probleem is immers dat men in Saoedi-Arabië amper een besef heeft van een financieel beheer de naam waardig. Men gooit met geld zoals men met Aalst carnaval met confetti gooit. Een Frans politicus komt langs en hup daar gaat de geldbuidel open. Men wil België paaien en koopt dan maar desnoods de jaarproductie van FN op. Zo werkt men daar.

En dus is men het na een goed jaar ook in Riyad beginnen beseffen dat een koerswijziging essentieel is. En daarom zat er voor het Huis van Saoed niets anders op dan te praten met … de Russen, aartsvijand per excellence.

Rusland is met een dagproductie van meer dan 11 miljoen vaten ‘s werelds grootste olieproducent met ook de mogelijkheid om extra olie boven te halen. Er kwam als gevolg hiervan wel een hogere prijs die al maanden rond de 45 dollar per vat zweeft.

Maar men wou in Riyad hoger gaan en dus moest er een rem gezet worden op de olieproductie bij OPEC (de organisatie van Olieproducerende en Exporterende Landen) en dit in overleg met aartsvijand Rusland. Waarna kroonprins Mohammed bin Salman in China tijdens de G20 dan maar bij de Russische president Vladimir Poetin op de thee ging.

Hassan Rouhani - 2

En de winnaar van dit gevecht over de oliemarkt is Iran en zijn president Hassan Rouhani. Na het nucleaire akkoord en de vooruitgang in de oorlog in Irak en Syrië is dit een nieuwe overwinning voor de Iraanse ayatollahs.

Maar het probleem was hier vooral Iran. Een voor Riyad nog veel grotere vijand dan Moskou. Die mag sinds begin dit jaar terug zoveel olie verkopen als het wil en zag haar productie stijgen van ongeveer 2,2 miljoen vaten begin dit jaar tot nu ergens tussen de 3,6 tot 3,8 miljoen vaten. Wat dicht bij haar productiecijfer van 4 miljoen vaten zit van voor de VS sancties oplegde.

De eisen van Iran

In Teheran willen de Ayatollahs wel meewerken met de Saoedi’s aan zo’n deal, alleen op voorwaarde dat ze eerst hun vorig productiepeil hebben bereikt. Zij willen dagelijks een 4,2 miljoen vaten oppompen. Waarop men in Riyad neen zei. Tegen de wens van Rusland want die steunde hier Teheran.

Nu vandaag is Riyad tijdens een vergadering in Algerije door de knieën gegaan en aanvaarde ze een daling van de olieproductie binnen OPEC van een 700.000 vaten per dag en laat men toe dat Iran en ook het in stukken gehakt Libië en Nigeria, getroffen door sabotage, verder meer mogen oppompen. Achter de schermen zijn er trouwens over deze kwestie gesprekken geweest tussen Saoedi Arabië en de vijand der vijanden Iran.

Met andere woorden: Saoedi-Arabië en het Huis van Saoedi zijn door de knieën gegaan. De vernedering van het Huis van Saoed in deze kwestie is dus totaal. De.arrogantie van kroonprins Mohammed bin Salman werd zwaar afgestraft. De vraag is dan ook hoe dit de torenhoge ambities van kroonprins Salman gaat beïnvloeden.

Zijn oorlogen zowel die in Jemen als die in Syrië en Irak verlopen slecht en van zijn met veel bravoure aangekondigde plannen voor het land komt vermoedelijk nooit iets in huis. Het is er trouwens al maanden stil rond. Vermoedelijk zal men de prijs nu ergens tussen de 50 tot 60 dollar per vat willen stabiliseren. Voldoende om de Amerikaanse productie onder controle te houden. Intussen staat prins Salman wel met zijn broek op de enkels!

Typerend is dat de aankondiging van het nieuws over dit akkoord na de bijeenkomst in Algiers werd gedaan door de Iraanse olieminister Bijan Zanganeh terwijl zijn Saoedische tegenhanger Khalid al Falih in alle anonimiteit de bijeenkomst verliet zonder tegen de pers een woord te zeggen. Schaamrood op de wangen? Dit blijft in Riyadh niet zonder gevolgen. Zeker weten. Zeker daar het vooral Saoedi-Arabië is dat afsprak minder te produceren.

Willy Van Damme

George Soros, de Panama Papers en onderzoeksjournalistiek

Toen in april in de media het verhaal bekend raakte van de Panama Papers was het alsof de journalistieke wereld op zijn kop stond. Overal bracht men dit dossier met schreeuwende titels en de luide roep om maatregelen. Dit was, aldus de teneur, zowat de grootste onthulling ooit gedaan door de journalistiek. Niets is echter minder waar. Ook hield men netjes o.m. de rol van topspeculant George Soros verborgen. Waarom?

Onthullers en onthulden

Vooreerst waren de onthullingen van eenzelfde niveau als zou een krant koppen: ‘Prostitutie in Brussel’ of ‘Corruptie in de zakenwereld, sport en politiek’. Niets nieuws onder de zon want iedereen met een beetje financiële kennis heeft weet van dit soort structuren en trucs als die welke men nu met de Panama Papers onthulde. Het was heel ouwe koek.

George Soros - 3

George Soros, financier van het internationaal Consortium voor Onderzoeksjournalisten, Hillary Clinton, de staatsgrepen van de CIA zoals die in Oekraïne van 2004/2005 en 2014 en een waslijst van ngo’s zoals Human Rights Watch. De spin in het web.

Natuurlijk doken er weer eens nieuwe namen op zoals de rol van de bank Dexia. Algauw bleek echter dat de Belgische fiscus, de bancaire toezichthouder en het gerecht weet hadden van de activiteiten hier van Dexia maar gewoon niet eens hadden ingegrepen.

Men roept luidkeels schandalig en roept dan nog maar eens een parlementaire commissie bij elkaar waarbij men natuurlijk vooral de rivaliserende partij(en) poogt te bekladden. Waarna alles echter zoals steeds bij het oude blijft.

Maar dat er nieuwe namen opdoken was ook wel logisch als we weten dat het lek hier 214.000 firma’s, 2,6 terabytes aan informatie en zomaar eventjes 11,5 miljoen pagina’s betrof. Maar in wezen en bij nader toezien onthulde gans de zaak meer over de onthullers, het Internationaal Consortium voor Onderzoeksjournalisten, dan over de onthulden.

Dat Consortium bleek immers gefinancierd te worden door zowel de Amerikaanse regering als het wereldje van de grote kapitaalgroepen zoals de familie Rockefeller, George Soros en de Ford Foundation. Een situatie die uitgebreide corruptie doet vermoeden. Het is alleszins ongehoord dat private bedrijven en instellingen journalisten financieren. Het kan gewoon niet!

Dit dubieus karakter van de onthullingen bleek toen men recent ontdekte dat een van de klanten van dat Panamees zakenkantoor een zekere George Soros was. Die was er klant met minstens drie bedrijven, Soros Capital Ltd. op Bermuda, Soros Finance Inc. op Panama en Soros Holdings Ltd. op de Britse Maagdeneilanden.

Van waaruit dan een groot kluwen van vele postbusfirma’s naar vele andere fiscale paradijzen zoals Guernsey, Curaçao en de Kaaimaneilanden vertrok. Die zorgen dat alles zoveel mogelijk in het duister blijft en men voor zover geweten in de VS ook geen belastingen hoeft te betalen. Bij Soros wou men over dit laatste alleszins niets kwijt.

Soros Holdings Ltd. - Britse Maagdeneilanden

De link tussen speculant, intrigant en multimiljardair George Soros en het Panamese zakenkantoor Mossack Fonseca. Wat de fameuze journalisten van het Internationaal Consortium voor Onderzoeksjournalisten achterhouden.

De financier

De onthulling gebeurde echter niet door een van de journalisten aangesloten bij het Internationaal Consortium voor Onderzoeksjournalisten maar door….. Fox News, de tegen het establishment van de Democratische Partij agerende Amerikaanse nieuwszender (1). Niet onlogisch want George Soros is zowat de grote financier van aan die partij verbonden organisaties en personen.

En het is evenmin een grote verrassing te noemen dat de naam van George Soros niet opdook toen de zaak uitgebreid in het nieuws kwam. Men kreeg van die ‘onderzoeksjournalisten’ tientallen, zelfs honderden namen maar die van Soros bleef overal achterwege.

De reden moet men echter niet ver zoeken. De 86-jarige George Soros, een speculant van joods Hongaarse afkomst, is immers een van de grote financiers van het Amerikaanse Center for Public Integrity die op haar beurt het Internationaal Consortium voor Onderzoeksjournalistiek heeft opgericht. Fox News had het over een gift van 1,5 miljoen $ aan het Consortium.

Ook is Soros, samen met US AID (Agency for International Development), de officiële ontwikkelingshulporganisatie van de Amerikaanse regering, een van de twee financiers van het Organized Crime and Corruption Reporting Project dat mee aan de basis ligt van het verhaal over de Panamapapers.

Crimineel verleden

Typerend voor de verregaande normvervaging en hypocrisie als we weten dat US AID in Syrië betrokken is bij het steunen van al Qaeda. En in Laos in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw de enorm grote handel in opium en heroïne hielp organiseren.

Hillary Clinton - 5

Volgens persberichten kreeg Hillary Clinton voor haar presidentiële kiescampagne van George Soros al 13 miljoen dollar. Ze kreeg trouwens ook de steun van Robert Kagan, sterke man achter het Project voor een Nieuwe Amerikaanse Eeuw, de kern van de Amerikaanse neo-conservatieven. Het Amerikaanse leger kan zich maar best paraat houden.

George Soros is dan weer een man met een verleden als crimineel. Hij kreeg immers een veroordeling (2) wegens handel met voorkennis in aandelen van de Franse bank Société Générale. De bank was in 1988 op zeker ogenblik het doelwit van een overnamestrijd tussen de overheid en de aan de bank Paribas familiaal gelieerde Georges Pébéreau. En Soros was getipt.

Hij ging hiertegen in beroep tot bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg maar kreeg er op 5 oktober 2011 het deksel op de neus. Hij had aan die handel een 3 miljoen dollar verdiend en diende  hiervoor nog een boete van 2,2 miljoen dollar te betalen. In wezen wisselgeld voor de man wiens fortuin op 26 miljard dollar wordt geschat. Verstopt in een kluwen rond zijn Quantum Group.

Maar over die veroordeling en zijn betrokkenheid bij de Panama Papers zal je in de klassieke media behoudens de ene uitzondering niets kunnen lezen. Gerard Ryle van het Internationaal Consortium voor Onderzoeksjournalisten kon dan ook alleen maar toegeven dat men zijn naam in die gegevensbank tot dan niet had ‘gevonden’.

Carlyle Group

Maar ook hierna zal men bij dat consortium en de vele tientallen aangesloten journalisten en media hierover zwijgen als de dood. Geen woord over de man en zijn relatie met het Panamese Mossack Fonseca. Ook in België bij Lars Bové van de Tijd, Kristof Clerix van MO magazine en Knack of in Le Soir zal je hierover niets vinden. Het zijn de Belgische leden van dit Consortium.

Interessant is zeker de onthulling dat Soros via deze constructies ook partner blijkt bij de Carlyle Group, een in de schemer opererende en zeer invloedrijke investeringsgroep rond o.m. de familie Bush waarin ook Henri Kissinger, de ooit oppermachtige minister van Buitenlandse Zaken, steeds opereerde. Duidelijk een clubje rond de Republikeinse partij dus.

Maar Soros is de grote financier van de Democratische partij en een onoverzichtelijk kluwen van ngo’s allen ogenschijnlijk gericht op goede doelen als mensenrechten en democratie. Zo doneerde hij reeds minstens 13 miljoen dollar aan de kiescampagne voor presidentskandidate Hillary Clinton. Wat hem vermoedelijk de belangrijkste geldschieter van haar campagne maakt.

De Carlyle Group speelde onder meer een cruciale rol bij de poging om de Russische olievoorraden in handen te krijgen. Met steun van Henri Kissinger had men er een deal gesloten met Michail Chodorkovski.

Henry Kissinger - 2

Samen met de nu 93-jarige Henry Kissinger poogde George Soros de grote Russische olievoorraden van Yukos, toen de grootste in Rusland en eigendom van Michail Chodorkovsky, in handen te duwen van de Amerikaanse oliegiganten. Het mislukte door het drastische optreden van de Russische regering. Kissinger organiseerde een ganse serie oorlogen en staatsgrepen zoals die van Augusto Pinochet in Chili in 1973. Hij hielp door zijn optreden de Rode Khmer aan de macht in Cambodja en organiseerde in 1975 de invasie van Oost-Timor door Indonesië wat in het piepkleine land een 100.000 doden veroorzaakte. Een genocide.

Die was toen eigenaar van de oliemaatschappij Yukos en werd gezien als een der rijkste Russen. Hij was miljardair geworden toen de VS via de veelal dronken Russische president Boris Jeltsin het land deels onder controle had en lieten leegplunderen.

Kissinger was zelfs lid geworden van het door Chodorkovski opgerichte Open Russia dat gelieerd was aan de Britse tak van de familie Rothschild en uiteraard George Soros. De verkiezing in 2000 tot Russisch president van Vladimir Poetin deed de plannen echter mislukken.

Het idee was de Russische olievoorraden onder de Amerikaanse oliebedrijven te verdelen. Chodorkovski eindigde wegens fraude daarna in de cel. Wel poogt men vanuit de VS de zaak via de rechtbanken nog verder te zetten.

George Soros was trouwens op 20 juni dit jaar in Londen als spreker op een bijeenkomst van Open Russia van de nu in ballingschap levende Chodorkovski. Waarbij Soros het opnam voor de verdediging van Oekraïne en de EU als verloren afschreef.

Aziatische crisis

George Soros is ook de man die op 16 september 1992 de Britse regering op de knieën dwong en hen uit het Exchange Rate Mechanism (ERM en de voorloper van de euro) deed stappen. In de Britse politiek gekend als ‘Zwarte Vrijdag’.

Het Britse pond werd via dit ERM vastgeklonken aan de andere Europese munten. Het was een zo zware nederlaag dat Londen definitief deed besluiten niet mee te werken aan de euro. Het heeft het land ook een fortuin gekost en Soros volgens de meeste schattingen een miljard dollar opgebracht.

Vijf jaar later zou hij weer toeslaan en de Aziatische crisis veroorzaken die landen als Thailand, Maleisië en Indonesië op de rand van het bankroet deden belanden. Met Indonesië dat ei zo na implodeerde. Ook hier echter verdiende hij vermoedelijk 1 miljard dollar op de miserie van tientallen miljoenen mensen.

Geen zorg echter voor de man die als financier zeggenschap heeft over een onoverzichtelijke lijst van ngo’s, van het Britse Global Witness tot de gigant van een Human Rights Watch. Zelfs bij het Belgische Pascal Decroos Fonds kun je hem tegenwoordig aantreffen. Een crimineel verleden hebben, landen financieel plunderen en dan goede doelen financieren, je moet er George Soros voor heten.

De CIA kan geen staatsgreep organiseren of de Open Society Foundation van George Soros is aanwezig. Overal waar de VS een regering wil omverwerpen kun je hem aantreffen. Geen verassing dus dat men recent in Rusland zijn Open Society verbood.

Vladimir Poetin

Evenmin is het daarom verbazend dat de verhalen komende van dit Consortium over de Panama Papers gedurende de eerste dagen vooral de Russische president Vladimir Poetin viseerden als de centrale figuur in dit schandaal. (3)

Dit terwijl zijn naam zelfs nergens voorkomt. Ook nu nog stelt het door Soros en US AID gefinancierde Organized Crime and Corruption Reporting Project dat Poetin een van de centrale figuren is in die onthullingen. (4)

Vladimir Poetin - Panama Papers - Knack 13 april 2016 - 1

Dit was het beeld dat men in de ‘kwaliteitsmedia’ creëerde rond de Russische president Vladimir Poetin naar aanleiding van de Panama Papers. Hier een cartoon uit Knack van 13 april dit jaar en overgenomen van het Amerikaanse zakenblad Forbes.

Wikileaks noemde de ganse zaak dan ook niet meer dan een door de VS gefinancierde aanval op Rusland. En de vraag van Wikileaks en andere organisaties om die ganse databank openbaar te maken botste bij dat Consortium dan ook op een njet. Met als vraag: Wat heeft men te verbergen?

Typerend hierbij is ook dat het weken duurde voor de eerste Amerikaanse namen opdoken in dit verhaal. En zelfs dan ging het in essentie om onbeduidende figuren. Welke gekende Amerikanen er naast George Soros nog op die lijsten staan weten we niet. Het zouden er 414 zijn.

Het feit dat geen enkele van die fameuze zogenaamde onderzoeksjournalisten schreef over de aanwezigheid van Soros toont nogmaals hoe machtig deze is. Weinig Belgen die hem kennen maar achter de schermen deelt hij wel wereldwijd de lakens uit.

Willy Van Damme

1) Fox News, ‘Panama Papers reveal George Soros’ deep money ties to secretive weapons, intel investment firm’, Peter Byrne, 16 mei 2016. http://www.foxnews.com/world/2016/05/16/panama-papers-reveal-george-soros-deep-money-ties-to-secretive-weapons-intel-firm.html

Hoe Fox News aan die goed afgeschermde gegevens raakte is natuurlijk de vraag. Gezien de reactie vanuit het Consortium klopt de info natuurlijk. Vermoedelijk heeft een van de vele bij het consortium aangesloten journalisten deze info gelekt. Een man die de smeerlapperij beu was?

2) The New York Times, ‘Soros Loses Challenge to Insider Trading Conviction’, Nicolas Clark, 6 oktober 2011. http://dealbook.nytimes.com/2011/10/06/soros-loses-challenge-to-insider-trading-conviction/

3) The Financial Times, ‘How Putin’s cellist friend orchestrated stashing of 2bn in ofshore accounts’, Max Seddon, 5 april 2016.

Het is een verhaal vol veronderstellingen, zou’s en insinuaties genre: ‘Hij kent een dubieuze vriend dus is hij minstens even dubieus’. Geen verbazing dat de krant aan Sergeï Roldugin, de betrokken cellist, nooit om uitleg vroeg.

Roldugin heeft ooit Poetin in contact gebracht met zijn eerste vrouw en is peter van hun eerste kind. Roldugin is ook zakelijk erg actief en ontkent in de zaak enig crimineel handelen.

4) Organized Crime and Corruption Reporting Project (OCCRP).  https://www.occrp.org/en/panamapapers/. Volgens hun website hebben zij twee financiers, George Soros en US AID.

De essentiële zwakheid van Uncle Sam

Een op dit ogenblik geopolitiek vermoedelijk belangrijkste vraag is wat de juiste buitenlandse politiek van de VS is en waarom ze ogenschijnlijk zo’n rare bokkensprongen maakt. Geen kat lijkt er nog wijs uit te raken. En haar goedpraters in onze media hebben het er duidelijk ook steeds moeilijker mee.

Geld beheerst de wereld

Feitelijk is de reden echter simpel: De VS is ‘s werelds grootste schuldenaar en andere nieuw opkomende landen zoals Rusland, Qatar, Saoedi Arabië, China, Brazilië en Indië, zijn ‘s werelds schuldeisers en nieuwe rijken.

De tijd dat de VS met haar vazallen zoals de EU en Japan alle technologie en geldstromen beheerde is definitief voorbij. De technologie zit nu ook elders en de geldstromen komen nu o.a. uit Beijing. Vanuit China worden er tegenwoordig zelfs meer patenten aangevraagd dan vanuit de VS.

In wezen zitten wij nu in een zelfde periode als in 1900 toen het Verenigd Koninkrijk dacht de machtigste natie ter wereld te zijn en men er nog uit volle borst zong van ‘Rule Britannia, Britannia rules the waves’ (heers Brittannië, Brittannië beheerst de zeeën).

Akkoord over nucleair prohramma - Onderhandelaars - 14 juli 2015

De onderhandelaars van het Iraanse akkoord over het Iraanse nucleaire programma. Om haar partners aan boord te houden moest de VS aan hen toegevingen doen. Zo moest de VS haar botte weigering laten varen om een Iraanse nucleair programma toe te laten.

In feite echter was London in 1900 qua economische kracht toen al voorbijgestoken door haar vroegere kolonie de VS. Alleen amper iemand die het besefte. In London bleven de opeenvolgende regeringen en parlementen nog decennia verder dromen van steeds maar nieuwe oorlogen. Tot men helemaal failliet was.

En aangezien geld de wereld beheerst en niet wat warrige idealen of de politieke wil van een of andere president ziet de VS nu stilletjes ook dat het steeds meer met anderen moet rekening houden.

Niemand in de wereld wil oorlog met de militaire supermacht die de VS is, maar steeds minder landen willen nog zomaar goedschiks naar haar bevelen luisteren. En aangezien de VS zeer zuinig wil zijn met haar leger is de macht van de VS om aan die verre vazallen brutaal haar wil op te leggen beperkt.

Een dilemma

In de kwestie Iran wilden China en Rusland en ook wel de EU de VS nog grotendeels of bijna geheel volgen, maar dat deden ze alleen mits een mee door hen vastgestelde prijs. Ook in de diplomatie is niets gratis.

In ruil moest de VS aan hen dus toegevingen doen. De VS leeft op dit ogenblik met Rusland en China in een soort van permanente oorlog, maar het moet zich, ongetwijfeld tegen haar wil, inhouden. Diplomatie is als onderhandelen op een veemarkt, bieden tot je op een voor beide partijen aanvaardbare prijs komt.

Het verklaart het schipperen van de VS die heen en weer getrokken wordt tussen haar langs de ene kant steeds veeleisender wordende ‘bondgenoten’ met ieder hun specifieke eisen en haar eigen megalomane plannen voor het organiseren van de Pax Americana, The New American Century zoals men het in zogenaamde neoconservatieve kringen graag hoort.

In een recent gesprek van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry met het persbureau Reuters (1) over de zaak Iran komt dit duidelijk naar voor. De VS zit voor een reuzengroot dilemma over hoe ze haar macht niet zozeer kan uitbreiden maar in essentie vooral gewoon behouden.

Dat is wat Kerry in dit gesprek goed laat verstaan. De indruk die ontstaat is dat de VS een akkoord met Iran sloten om zo steviger te staan tegen haar zogenaamde bondgenoten, in het Midden-Oosten vooral dan het duo Israël en Saoedi Arabië. Want in Washington ziet men die als te veeleisend. Deze willen immers een nieuwe Amerikaanse militaire interventie, maar Washington weigert.  

 Angela Merkel en Barack Obama - 1

De Amerikaanse president Barack Obama aan tafel met zijn vazal de Duitse bondskanselier Angela Merkel. De VS heeft het steeds moeilijker om haar vazallen in het gareel te houden.

In de nieuwe geostrategische structuur die nu aan het ontstaan is kan de VS op die wijze veel gemakkelijker de eisen van Iran afwegen tegen die van het Huis van Saoed en de zionistische staat. En uiteraard ook omgekeerd. Maar het is voor de VS in het Midden-Oosten een delicaat balanceren tussen beide regionale machten.

De machtspositie van de dollar

Zeer opvallend in het over Iran gaande gesprek van Reuters met Kerry is dat hij het ook heeft over de wereldwijde positie van de dollar. Zo te horen uit het interview was dit in de gesprekken met Iran een nog groter knelpunt dan de nucleaire kwestie die in wezen nep is. Er zijn immers evenveel Iraanse plannen voor een kernbom als er in 2003 in Irak massavernietigingswapens waren.

Verliest de dollar zijn positie van primus inter pares onder de munten dan verliest de VS een van de drie centrale pijlers van haar macht. Die zijn de militaire kracht, de zachte kracht zoals het internet, de media met de cultuur zoals Disneyland, met dan als derde pijler de financiële macht, dit dan essentieel via de positie van de dollar.

Blijkbaar is de schrik in de VS zeer groot dat haar muntpositie hier in gevaar is. En geld is de baas. Want zo kan men de gages van de soldaten, muzikanten, journalisten en acteurs betalen en de facturen voor het wapentuig. Geen geld betekent geen lonen en geen wapens. De bijna monopoliepositie van de dollar is meer dan wat ook de centrale pijler van de Amerikaanse macht.

Geweten is dat nogal wat landen zoals Iran, Rusland, China, Brazilië, Venezuela en vele anderen nu al pogen om de dollar in hun handelsverkeer uit te schakelen. En in Europa zal men hierover niet echt rouwen als die bijna monopoliepositie zou verdwijnen. 

Zeker na de Amerikaanse monsterboetes voor de Europese banken zoals BNP Paribas, de door de VS veroorzaakte bankencrisis en de wilde speculatie van Wall Street tegen de euro. Brussel zal er binnenkamers eerder veel pret aan beleven dan om rouwen. 

Zo poogt China om haar munt de renminbi te laten opnemen als een der munten binnen de Speciale Trekkingsrechten van het IMF, naast de yen, de dollar, de euro en het Britse pond. Iets waartegen de VS zich met alle middelen verzet.

VS Dollar - biljet van 1 dollar

Blijkbaar heeft tijdens de onderhandelingen met Iran de positie van de dollar als ‘s werelds reservemunt ter discussie op tafel gelegen.

Waarbij de EU China hier zo te zien eerder steunt. Het plan moet de renminbi in het betalingsverkeer meer kracht geven, ten nadele van de dollar. Recent werd hierover een compromis bereikt waarbij de beslissing hierover gewoon naar eind dit jaar werd verwezen.

Minder zeker

De VS is hier dus zeer op zijn hoede want zowat iedereen wil zich om een of andere reden wel eens wreken op de als zeer arrogant geziene VS. Als men bijvoorbeeld de verhandeling van olie en gas niet langer in dollar maar in lokale munten doet is de dollar diezelfde dag keizer af. En wat dan? Vandaar de grote druk die oliestaat Saoedi Arabië op de VS kan uitoefenen.  

John Kerry:

“Not only would U.S. global credibility be undermined, Kerry said, but also the dollar’s position as the world’s reserve currency would be threatened.“

“It’s not going to happen overnight,” Kerry said in a public question-and-answer session at Reuters news service headquarters in New York . “But I’m telling you, there’s a huge antipathy out there” to U.S. leadership. Pointing to efforts by Russia and China to join forces with rising, nonaligned powers, he said that “there’s a big bloc out there, folks, that isn’t just sitting around waiting for the United States to tell them what to do.” (1)

“Niet alleen zou men zo de geloofwaardigheid van de VS globaal ondermijnen, stelde Kerry, maar ook de positie van de dollar als ‘s werelds reservemunt zou in gevaar komen. (dit indien het Amerikaans parlement het akkoord met Iran niet zou aanvaarden, nvdr.)”

“Dat gaat niet op een nacht gebeuren”, stelde Kerry in een publieke vraag- en antwoordsessie op het nieuwshoofdkwartier van Reuters in New York, “Maar ik zeg je dat er ginds een grote antipathie is” tegenover Amerikaans leiderschap. Daarbij verwees hij naar pogingen van Rusland en China om samen te slaan met andere machtiger wordende niet-gebonden staten. Hij stelde: “Jongens, er is ginds een groot blok dat niet zomaar zit te wachten op wat wij hen zeggen wat ze moeten doen.”

Joseph Nye - 4

De Amerikaanse politicoloog Joseph Nye ziet de VS in deze eeuw nog meer schitteren als in de voorgaande. Een zeer groot optimisme waar o.m. John Kerry niet mee akkoord lijkt te gaan.

De Amerikaans politicoloog en hypernationalist Joseph Nye en Johan Van Overtveldt (N-VA), onze minister van Financiën en groot fan van de VS, zien de VS in de 21ste eeuw nog evenveel of zelfs meer schitteren als voorheen. John Kerry is er zo te zien al veel minder zeker over. En terecht. 

Willy Van Damme

1) Washington Post, Karen DeYoung, 11 augustus 2015. https://www.washingtonpost.com/world/national-security/retired-generals-and-admirals-back-iran-nuclear-deal/2015/08/11/bd26f6ae-4045-11e5-bfe3-ff1d8549bfd2_story.html?wpisrc=nl_evening&wpmm=1

Zie ook:

Reuters, Warren Strobel, 11 augustus, 2015, ‘Dollar could suffer if U.S. walks away from Iran deal – John Kerry’. http://uk.reuters.com/article/2015/08/11/uk-iran-nuclear-kerry-idUKKCN0QG1UW20150811?feedType=nl&feedName=worldNews

De Amerikaanse zeemacht – ”Godverdomme, het is hier allemaal naar de kloten”

“Godverdomme, het is hier allemaal naar de kloten”, dat moet, maar dan in het Amerikaans Engels, de uitdrukking geweest zijn van de bemanning van het Amerikaanse oorlogsschip de USS Donald Cook toen ze op 14 april plots een Russische SU-24 op een goeie 200 meter afstand van zich zagen vliegen. Ineens was hun schip dood. Dit toch als we bepaalde berichten in de media mogen geloven.

Schip morsdood

Volgens het verhaal, origineel afkomstig van de Russische radio (1), voer deze hypermoderne eind 1998 in dienst genomen destroyer van de Amerikaanse zeemacht op 10 april 2014 de Zwarte Zee binnen. Pal aan de Russische zuidkant dus.

Dit minder dan twee maanden na de Amerikaanse staatsgreep in Kiev en in een periode toen Rusland volop bezig was om de Krim over te nemen. Op 12 april, na twee dagen varen, kwam het dan plots in contact met een Russisch gevechtsvliegtuig van het type de SU-24 dat wel ongewapend bleek.

USS Donald Cook Destroyer

De USS Donald Cook, genoemd naar een in Vietnam in gevangenschap gestorven Amerikaans soldaat, is 154 meter lang, 20 meter breed en weeg 8.900 ton. Het was eind december terug in de Zwarte Zee.

Plots echter vielen op het schip alle elektronische system uit. Geen besturing meer van het schip, geen telecommunicatie intern of extern, behoudens de klassieke ouderwetse wapens geen afweer meer tegen eventueel inkomend geschut en ook geen aanvalssystemen meer. Het schip was morsdood en de bemanning restte alleen nog het heen en weer hollen op het schip. Men kan zich zo de paniek inbeelden. 

Daarna voerde de Sukhoi 24, bij de NAVO omschreven als de Schermer, gedurende ongeveer 90 minuten op het schip in totaal 12 schijnaanvallen uit. Wat volgens die Russische bron leidde tot een zware demoralisatie bij de bemanning van de USS Donald Cook. De bemanning, indien het klopt, moet zowat doodsangsten hebben doorstaan.

Modernste technologie 

Het schip voer na het incident dan ook weg richting de Roemeense havenstad Constanta. Nog steeds zouden volgens die Russische bron 27 bemanningsleden bij aankomst in Constanta hun ontslag uit de Amerikaanse zeemacht hebben gevraagd.

De USS Donald Cook is uitgerust met de meest gesofisticeerde wapensystemen waarover de Amerikaanse zeemacht beschikt. Het heeft volgens Wikipedia een bemanning van 280 man en beschikt o.a. over 152 Tomahawk kruisraketten die tot 2.500 kilometer ver kunnen vliegen.

De thuisbasis sinds kort is de Spaanse haven Rota, gelegen aan de Atlantische kust en vlakbij de historische havenstad Cadiz. Het vormt een onderdeel van het rakettenschild dat de VS creëerde in Europa.

Dit is officieel volgens Washington om dit continent te verdedigen tegen een mogelijke aanval met Iraanse langeafstandsraketten – die echter niet bestaan – maar dat volgens Rusland specifiek tegen haar is gericht.

140323-N-KE519-061

De USS Donald Cook beschikt over de meest moderne technologie die echter plots morsdood bleek.

Die ziet dit rakettenschild ook als een zware overtreding van de internationale ontwapeningsverdragen tussen de toenmalige Sovjetunie en de VS, het START-verdrag (Strategic Arms Reduction Treaty) van 31 juli 1991. Die verbieden de constructie van nieuwe raketafweersystemen als bescherming tegen intercontinentale raketten. Deels om de Russische kritiek te pareren plaatste de VS die op haar schepen en niet aan land.

Reden ook waarom men in het Witte Huis bij het opperen van de plannen het zogenaamde Iraanse gevaar inriep terwijl ze duidelijk tegen Rusland zijn gericht. Zo wou men die systemen plaatsen in Polen en Tsjechië, pal tegen Rusland dus en niet de richting van een mogelijk Iraans schutsveld.

Aegis

Het schip kan ook indien nodig kernwapens aan boord nemen en beschikt over een hele serie afweersystemen tegen vliegtuigen als de SU-24. Het nam trouwens met haar kruisraketten ook deel aan de aanval op Irak in 2003.

De USS Donald Cook bezit ook de nieuwste versie van het elektronische afweersysteem Aegis, ontworpen door RCA en gemaakt door Lockeed Martin, maker van de nu al beruchte F-35, alias de Joint Strike Fighter, de Fyras van het luchtruim.

Het systeem is op dit ogenblik in gebruik bij de zeemachten van Japan, Korea, Australië, Spanje en Noorwegen en wordt naar verluidt ook de standaard voor alle zeemachten van de NAVO, ook die dus van België en Nederland.

Over het incident werd door het Pentagon, het Amerikaanse ministerie van Defensie, op 14 april, twee dagen na het incident dus, een persbericht uitgegeven waarin ze uithaalden naar wat ze zware Russische provocaties noemden waarop het schip, althans volgens dat bericht, dan stoïcijns reageerde. Het had dus niets gedaan, zeker daar de SU-24 volgens het Pentagon ongewapend bleek.

Commandant Charles Hampton (links) en Scott Jones - USS Donald Cook

In oktober 2014 werd het commando over het schip overgedragen van Scott Jones (rechts) naar Charles Hampton.

Het verhaal werd overgenomen door een serie Angelsaksische massamedia waaronder de Britse The Daily Mail die zoals dat hoort klakkeloos de versie van het Pentagon overnamen en het zelfs nog wat aandikten. Zo hoort dat in onze massamedia.

Een ordinair tankstation

Over het ander aspect van de zaak, het uitschakelen van alle elektronische apparatuur aan boord, hier echter nergens een woord. Ook dat is natuurlijk begrijpelijk. Dat de Russen er in slaagden om dit hoogtechnologisch standje te realiseren is immers een zo zware klap in het gezicht van de vermeende Amerikaanse superioriteit dat men het liefst natuurlijk verzwijgt.

Immers voor nogal wat Amerikaanse media en zogenaamde experts is Rusland niets anders dan een groot benzinestation, niets meer. Men lacht het land gewoon weg. Dat de Sovjetunie onder Stalin de beste tanks en vliegtuigen ter wereld had zal je hier niet horen. En evenmin zal je in de Amerikaanse media veel beschouwingen lezen over de reden waarom bijvoorbeeld de Russische ruimtevaart zo’n technologisch hoge toppen scheert.

En als een Russische radiozender op 21 april, dus een week later dan het Pentagon, haar versie van het incident geeft is het overal bij onze media stilte. Waarbij deze zender stelt dat men voor die sabotage gebruik maakte van het systeem Khibiny, genoemd naar een Russische bergketen.

Niemand pikt deze versie van dit incident echter op. En nochtans is dit een verhaal wiens belang enorm is. Het toont immers de ultieme kwetsbaarheid van de moderne elektronische technieken, de militaire zwakte van de VS en de kracht van de Russische technologie. Klopt dit, dan is dit een zware ramp voor het Pentagon en de Amerikaanse militaire macht. Het kan moeilijk erger. 

Pas op 13 november plaatst Voltairenet een verhaal over de Russische versie van dit incident met de USS Donald Cook in een Engelstalige versie online op haar website. Voltairenet is het geesteskind van de in Damascus verblijvende Franse journalist Thierry Meyssan, een man gekend voor zijn goede kennis van het Syrische dossier.

En het is pas dan dat een aantal alternatieve nieuwswebsites zoals Veterans Today dit overnemen. Waarbij het opvalt dat niemand vanuit het Pentagon of de VS deze versie poogt te weerleggen. Er is hier in dit milieu algemene stilte. Dit terwijl men dit, moest het een leugen zijn, vlotjes zou kunnen weerleggen.

SU-24 gevechtsvliegtuig

De Russische Sukhoi 24 hier met wapens aan boord

Alleen op één website is er in een discussie een zich anonymus noemend individu die deze versie van de feiten betwist en beweert toen op dat schip gezeten te hebben. Hij blijft echter zoals ook met zijn naam geheel vaag qua de details van de feiten of over zijn positie op het schip. Hij is dus niet geloofwaardig.

Stilte

Of het verhaal klopt weten wij natuurlijk niet. Het enige dat wij met zekerheid weten is dat er op 12 april 2014 in de Zwarte Zee een serieus incident is geweest tussen de USS Donald Cook en een Russische SU-24. Maar dat dit aspect van de zaak niet in onze massamedia geraakte wekt natuurlijk geen verbazing. Het betreft hier namelijk de Russische versie van de feiten en dat is bij onze kranten per definitie platte propaganda.

Maar aangezien zogenaamde topjournalisten als Lars Bové van De Tijd vooraan in hun krant roddels en leugens mogen plaatsen, zoals het hacken door China van de telecomnetwerken van Belgacom, dan hoort de lezer ook dit verhaal te kennen zelfs al blijkt het achteraf gelogen.

Het verhaal is belangrijk en dan moeten we beide versies ervan kennen. Bovendien weerlegt deze van het Pentagon in wezen niet die van Moskou. Men kan de Russische versie zelfs zien als een aanvulling van het verhaal van het Pentagon.  

We weten dus niet of dit Russisch verhaal wel waar is, maar het zwijgen van de VS is merkwaardig. Bovendien weten we uit het recente verleden dat dergelijke digitale systemen erg kwetsbaar kunnen zijn. 

Zo was er een paar jaar geleden de herrie met de software Stuxnet die vermoedelijk door de VS en Israël was gemaakt en die er in slaagde om Iraanse kerncentrifuges te doen ontploffen. En dan is er de recente herrie met het hacken van het computernetwerk van filmhuis Sony. Onlogisch lijkt deze Russische versie dus helemaal niet.

The Pentagon

Als het verhaal van de Russische radio klopt dan zit het Pentagon met een meer dan serieus probleem.

Maar hierover is er in de massamedia algemene stilte. En dus zwijgen ook de parlementen in de landen van de NAVO en haar bondgenoten. Dit terwijl gans dit incident minstens het onderwerp zou moeten zijn van een meer dan stevig debat. Maar bij de NAVO, het Pentagon en Lockeed Martin kan men zo te zien op beide horen blijven slapen. Wat niet weet, niet deert.

Willy Van Damme

1) Het verhaal is bekend van drie versies.

– Dit van Thierry Meyssan en Voltairenet is te vinden op: ‘What frightened the USS Donald Cook so much in the Black Sea?’, 8 november 2014, http://www.voltairenet.org/article185860.html.

Het was eerst in o.a. het Frans al in september geplaatst maar raakte nergens bekend. Pas in het Engels ontdekte men het verhaal ook elders bij andere webredacties..

– Het originele persbericht van 14 april 2014 van de Amerikaanse Zeemacht ‘Russian Aircraft flies near U.S. Navy ship in black Sea’ is te vinden op: http://www.navy.mil/submit/display.asp?story_id=80360

– De Russische versie ‘Russian SU-24 scores off against the American USS Donald Cook’, geplaatst op 21 april 2014 is te vinden op: http://indian.ruvr.ru/2014_04_21/Russian-Su-24-scores-off-against-the-American-USS-Donald-Cook-5786/