Iemand nog wat olie?

Voorwoord:

Als gevolg van een ziekte en drukke andere bezigheden lag dit een tijdje stil. Met excuses.

Vorige zaterdag is een Amerikaanse regeringsdelegatie in alle stilte met een private jet neergestreken in …. Caracas, de hoofdstad van Venezuela. Met een private jet want de Amerikaanse regering heeft feitelijk de oorlog aan het land verklaart, organiseerde er een (mislukte) staatsgreep tegen en ontdekte allerlei zware schendingen van de mensenrechten. Wat wil je, die regering ligt in de weg van de VS.

Bij de duivel

Washington had zelfs al een nieuwe president klaar, Juan Guado die vlakbij een militaire kazerne zich uitriep tot de nieuwe en echte president. Simpel: Nicolas Maduro had volgens hem en zijn Amerikaanse vrienden die verkiezingen vervalst en als parlementsvoorzitter was hij dan het tijdelijke nieuwe staatshoofd. Een operetterevolte die echter veel kwaad veroorzaakte.

Want gelijktijdig begon men het land financieel verder te ondermijnen. Alle Venezolaanse activa in het Westen waren plots eigendom van die Guado en daar was onder meer het zeer belangrijke Amerikaanse dochterbedrijf van de Venezolaanse staatsoliemaatschappij PDVSA bij plus de in Londen geparkeerde Venezolaanse goudvoorraden.

Gelijktijdig riep men ook de aanhangers van Guado op om ten strijd te trekken tegen de ‘corrupte dictator’. Het gevolg was een stroom vluchtelingen naar o.m. buurland Columbia. Het Amerikaans ingrijpen eindigde allemaal zoals een natte voetzoeker op niets. Zoals zoveel andere zogenaamde kleurenrevoluties.

De Venezolaanse regering hield verkiezingen en won die met vlag en wimpel. Alleen enkel steden kwamen in handen van de oppositie. Recent poogde Caracas haar goudvoorraad uit Londen terug te halen maar dat weigerden de Britten want London had de ‘regering‘ van Guado erkent als de wettige. Zo simpel pluk je een land. Maar hoe idioot moet men zijn om daar nog geld te laten ‘bewaren’?

Naamloos

Tot voor kort stond Nicolas Maduro op de Amerikaanse lijst met de te doden staatshoofden. Nu gaat men bij hem smeken om olie.

Venezuela overleefde de economische en financiële oorlog maar verarmde wel drastisch. Iran kwam het land dan te hulp  en stuurde enkele olietankers want onder meer door een gebrek aan onderdelen werken sommige raffinaderijen niet meer. En wat deed de VS? Op de volle zee een Iraanse olietanker kapen. De VS als piratenland.

Iran

Maar nu dus gaat men stiekem naar Caracas om te zien of Maduro hen niet uit deze knoeiboel kan halen want de olieprijs klimt als nooit gezien stijl omhoog. En bij OPEC, het kartel van olieproducenten, lijkt men er zelfs plezier in te hebben. Kassa, kassa. De VS droomt ervan om Rusland als olie-exporteur zoals voorheen met Venezuela, Libië, Syrië en Iran uit te schakelen.

in het Midden-oosten steunt trouwens niemand de VS en de EU in hun oorlogsbeleid. Opmerkelijk, zelfs Israël weigert hieraan mee te doen. Waar is de tijd van toen de VS maar met de vingers hoefde te knippen om iedereen achter zich te krijgen. In wezen steunt OPEC zelfs Rusland.

En zeker even opvallend is dat we in onze media plots positieve geluiden zien verschijnen dat een akkoord met Iran en haar nucleair programma nabij is. Zou het kunnen dat de VS al een tijd bezig was met haar plannen om Rusland uit de oliehandel te gooien? Ik zie China al toejuichen. China weet perfect dat de VS als ze succesvol is tegen Rusland daarna haar even hard zal aanpakken.

Niet zo moeilijk. Het enige dat de VS moet doen is om de Taiwanese ultra”s, en die zijn er, zo ver te krijgen om de officiële naam van het eiland Republiek China te laten vallen en zo de onafhankelijkheid uit te roepen. En dan is daar de Chinese rode lijn en is het ook hier oorlog.

Washington lijkt nog steeds te dromen dat de wereld aan haar voeten ligt en dat men manu militari met wat dreigen en pakken dollars iedereen in de pas kan doen lopen. Met de EU is dat geen probleem maar met de rest van de wereld is dat al veel moeilijker. Eerst poogt men Maduro te vermoorden en daarna als dat mislukt gaat men hem smeken om olie. Hoe noemt men dat?

Het blijkt trouwens dat de aan Venezuela gedane Amerikaanse voorstellen amper het bespreken waard waren. Wel werden de voorbije dagen twee kaderleden van de Amerikaanse tak van de PDVSA vrijgelaten. Ze waren volgens de veroordeling betrokken bij het bestelen van de PDVSA.

Ondertussen is het overduidelijk dat het oliekartel OPEC met Saoedi-Arabië dat via OPEC+ met Rusland nauw samenwerkt niets doet om de toestand op de oliemarkt te stabiliseren en de prijs neerwaarts te drukken. Wat simpel kan door gewoon te zeggen dat men de kranen gaat opendraaien. Men zwijgt echter.

Amerikaanse geloofwaardigheid 

Maar het verlossende woord komt niet en dreigt zo in de EU en de VS te zorgen voor een enorme catastrofe. De prijs van een vat olie stijgt stilaan naar 200 dollar voor en vat. Waanzin. Nog erger voor de gasmarkt welke niet alleen de gewone burger wurgt maar nog meer de bedrijven die stilaan de wanhoop nabij moeten zijn.

Secretary_Blinken's_Official_Department_Photo

Anthony Blinken weigerde Rusland garanties te geven over het Oekraïense lidmaatschap van de NAVO en over de grote wapenleveranties aan Oekraïne. Hij lijkt nu te moeten toegeven.

Het verklaart vermoedelijk waarom de VS toch een akkoord wil met Iran en er de laatste weken steeds maar positieve signalen over een akkoord met Iran in onze media verschenen. Gevoed uiteraard door de VS en de EU. Plots wil men naast Venezolaanse olie ook Iraanse olie op de markt.

Maar het enorme probleem is dat amper iemand in de wereld nog één woord gelooft van wat een president Joe Biden of zijn minister voor Buitenlandse Zaken Anthony Blinken zegt. Het is de geschiedenis van de VS al meer dan 200 jaar lang. Eerst tegen de inheemse bevolking en daarna tegen de rest van de wereld.

Het is geen toeval dat het Iraanse parlement de Majlis met een zeer grote meerderheid neen zegde tegen de Amerikaanse beloften in deze zaak van het nucleaire programma. Ze eisen betere garanties dan wat nu op tafel ligt en in hun ogen waardeloos papier van de VS is.

Geen uitbreiding van de NAVO

De VS had toch in 1990 bij de éénmaking van Duitsland aan de Russen belooft dat de NAVO niet ging uitbreiden naar het Oosten. Waarna ze onmiddellijk daarna begonnen met het vernielen van Joegoslavië en zelfs het bombarderen van de Chinese ambassade in Belgrado. En nu zit de NAVO in wezen al vlakbij de Wolga en viel het in 2008 via Georgië ook Rusland aan.

Rusland had het NATO-lidmaatschap van Oekraïne omschreven als een rode lijn die niet mocht overschreden worden. Men lapte het zowel in Brussel als in Washington aan hun laars. De gevolgen kan men nu elke dag zien. Oekraïners worden gebruikt als pionnen in een luguber machtsspel over de nieuwe of de oude wereldorde.

De oorlog had zo vermeden kunnen worden had men in de EU en de VS de lef gehad om te zeggen dat Oekraïne nooit een lid van de NAVO zou worden. Een visie gedeeld door pakken westerse geostrategen die de westerse regeringen echter straal negeren.

(There would, of course, have to be iron-clad guarantees that NATO’s jurisdiction or forces would not move eastward.” Bron: U.S. Department of State, FOIA 199504567 (National Security Archive Flashpoints Collection, Box 38)

Liever stromen bloed en onbetaalbare energieprijzen dan het opgeven van de westerse controle over Oekraïne. Dat opgeven zou betekenen dat de staatsgreep van februari 2014 mislukt is. En dat wil men niet. Het toont hoe belangrijk de controle over Oekraïne is voor de NAVO. Het mag fortuinen kosten en veel Oekraïense mensenlevens.

NATO expansion document promise UK US Germany

Een document komende uit de Britse archieven waarin men duidelijk stelt dat de oostwaartse uitbreiding van de NAVO onaanvaardbaar is. Het document dateert van 6 maart 1991. Desondanks poogt men bij de NAVO en de westerse massamedia dit of te ontkennen of te minimaliseren. Het nep nieuws van onze media en zijn massa’s ‘factcheckers’.

En dan moet men bij de Venezolanen gaan smeken en goede woordjes doen bij de Iraanse ayatollahs, twee aartsvijanden waarmee Washington en in haar zog de vazallen van de EU al decennia in oorlog leven.

Sancties

Maar roepen op embargo’s en blokkades zal deze oorlog niet dichter bij haar einde brengen. Wil men in de EU Rusland echt uit het internationaal handelssysteem gooien? Leeft men zo in dromen? Neem diamant en Antwerpen. De meeste diamanten die men in Antwerpen koopt en verkoopt en laat slijpen komen van het Russische Alrosa, net geen monopolie op het ‘steentje’.

Bart De Wever hield zoals men kon verwachten deze week een vurig pleidooi tegen Rusland met Poetin als een nieuwe  Hitler. Maar wat met de diamant en zijn goede joodse vrienden? Gaat men hen ruïneren of uit Antwerpen jagen? Daar zal ongetwijfeld veel volk naar komen kijken.

Hetzelfde met de door de VS en EU opgelegde weigering van Boeing en Airbus om nog in Rusland te werken en te zorgen voor het onderhoud van de door hen aan Moskou verkochte vliegtuigen. Wie denken ze zo schade te berokkenen? Raad eens.

Maar Boeing en Airbus hebben Rusal, na China de grootste aluminiumproducent ter wereld, broodnodig. Een paar jaar geleden dacht de VS eraan om via allerlei nepbeschuldigingen Rusal op juridische wijze het gebruik van de dollar te ontzeggen. Al een paar dagen na die maatregel kwam de VS schoorvoetend en in stilte op haar beslissing terug.

En dan is er de voedselkwestie. Door de oorlog en de sancties zijn ‘s werelds twee grootste voedseluitvoerders uit de markt geduwd. Met het klassieke resultaat van hogere voedselprijzen die geleidelijk als het blijft aanslepen zullen zorgen voor voedseltekorten. Hoe gaat de EU dat oplossen?

Grote fiere natie

En dat simpel omdat men Oekraïne na de gelukte staatsgreep van 2014 dacht te kunnen verlossen van elke Russische invloed. Want voor de EU, NAVO en de VS moet Rusland kapot. Alsof Rusland dat zo maar zonder terug te slaan zou aanvaarden.

Russen zien zichzelf als lid van een grote fiere natie met een verleden waar ze erg trots op zijn. Welke natie niet trouwens? Sinds 1990 is men vanuit de NAVO echter gestaag bezig om Rusland verder te vernederen. Zo werden de Baltische staten lid van de EU maar Russisch sprekenden verloren er daardoor hun  stemrecht. Met steun van de EU want hier zwijgt onze media over.

Bart De Wever - Belz Antwerpen

Bart De Wever met zijn toenmalige schepenen op bezoek bij de Belz, een prominente clan binnen de joodse gemeenschap in Antwerpen. Wat gaat De Wever doen als men de handel van de EU met Rusland in diamant gaat verbieden?

Wil De Wever de Antwerpse verkiezingen winnen dan kan hij de steun van de joodse diamantairs heel goed gebruiken. Het als delicaat te bestempelen probleem kwam dit weekend eventjes in de media.

Hetzelfde doet zich nu voor in Oekraïne, een regio en nu land welke honderden jaren sinds de hereniging onder kozakkenleider Bohdan Zynovi Mychajlovytsj Chmelnytsky, die de Polen had verjaagd, in 1648 Russisch is. Met figuren als bijvoorbeeld schrijver Nikolaj Gogol en politicus Lev Trotski die beiden in Oekraïne geboren zijn.

Het was ook een vast deel van het Russische rijk in de periode tussen ongeveer 800, met de stichting van Kiev Rus, en de verovering door de Mongoolse Gouden Horde in de periode rond 1237. Met als hoogtepunt de kerstening op de Krim in 988 van vorst Vladimir de Grote uit Kiev. Een cruciaal ogenblik in de Russische cultuur toen het land een deel werd van het orthodoxe christendom.

Het ultranationalisme van groepen als Svoboda ontstond rond 1900 in de streek van het toen nog Oostenrijkse Lemberg/Lviv en was een marginale beweging die toen al uiterst gewelddadig was. Maar de stad was een smeltkroes van vele culturen wier rust verstoord werd door de oorlog van 1914-18 en het optreden van Bandera en zijn volgelingen.

Diepe haat

De rust zou nooit meer weerkeren. Want de haat van de ultranationalisten onder de Oekraïens sprekenden was een van diepe haat tegen de Polen. Rusland kwam pas in 1939 aan de beurt. Stepan Bandera werd ooit door een Poolse rechtbank zelfs ter dood veroordeeld wegens zijn betrokkenheid bij de moord op de Poolse minister van Binnenlandse Zaken Bronisław Pieracki.

Maar de komst van Nazi-Duitsland betekende dat het fascisme van Stepan Bandera zich met dezelfde haatdragende retoriek ook begon te richten tegen de Sovjetunie en zijn Russen. Geweten is dat fascistische groepen in Oekraïne en de Baltische staten nog gewelddadiger waren dan de SS en de Einsatzgruppen van het Duitse leger?

Stepan-Bandera_thumb1

Stepan Bandera fascisteleider uit Galicië. Men poogt in onze media de man zoveel mogelijk wit te wassen door onder meer te zeggen dat hij in 1942 in Duitsland was gevangen gezet. Onzin natuurlijk, alsof hij daarom minder moorddadig en fascistisch zou zijn.

Hij liep gewoon in de weg van Duitsland. Meer was dat niet. Zijn volgelingen hebben onder Duits bevel alleszins verder blijven moorden dat het een lieve lust was. Voor Hitler waren zij bruikbaar.

Maar die Sovjetunie won de oorlog en deed Duitsland als macht wegkwijnen. Geen nood echter want dit gewelddadig ultranationalisme kreeg al snel steun van het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten.

Neem Mykola Lebed, de rechterhand van Stepan Bandera, die men in geheime rapporten van de CIA ervan beschuldigde tijdens de Tweede Wereldoorlog minstens honderdduizend mensen, met veel Polen, te hebben doen vermoorden. Ook hij was betrokken bij de moord op Pieracki en kreeg hiervoor de doodstraf die echter zoals bij Bandera omgezet werd in levenslang.

De man leefde vanaf 1949 tot zijn dood in de VS zonder dat iemand een vinger naar hem uitstak. Hij stierf in 1998 in Pittsburgh en stond gans zijn leven in de VS onder bescherming van de CIA.

En als Oekraïne door het instorten van de Sovjetunie voor het eerst in haar geschiedenis een onafhankelijke natie wordt staan de volgelingen van Bandera klaar, geholpen met honderden miljoenen uit de VS, voor hun greep naar de macht.

Wat tot 1990 een eerder marginale beweging was die vooral was gesitueerd in Galicië groeide die dankzij het Westen uit tot een machtige beweging welke zich begin 2014 met geweld naar de macht schoot.

Het is dankzij die staatsgreep en de daarop volgende gewelddadige politieke zuiveringen die van de Russenhaat de leidende staatsideologie in Oekraïne maken. Voor Bandera moesten Russen uitgeroeid worden.

Een valstrik?

Merkwaardig daarbij is dat toen de vroegere president Viktor Joeshenko in 1990 Bandera uitriep tot nationale held de EU protesteerde. Hetzelfde in 2012 toen het Europees Parlement de fascistische groep Svoboda streng veroordeelde wegens haar virulente jodenhaat. De echtgenote van Joeshenko was een Amerikaanse diplomate.

Maar kort nadien begon men blijkbaar in Europa te beseffen dat men de zware jongens van Svoboda nodig had wou men een vaste greep op Oekraïne krijgen. En dus kregen we figuren als Herman Van Rompuy, toen voorzitter van de Europese ministerraad, en de liberale Europarlementsleden Guy Verhofstadt en Hans van Baalen die Svoboda kwamen ophitsen om de macht te grijpen.

De-Standaard-en-Novaya-Gazeta---Halv

Een verhaal uit 2014 in De Standaard over de toestand in de regio Donbass. Volgens die krant lag achter die krans een halve Russische brigade begraven die in Donbass actief was geweest en gesneuveld. ‘Per toeval’ had een fotograaf van die krant dat ontdekt. Een halve brigade is normaal meer dan 1.000 soldaten.

Novaya Gazeta wordt in onze media omschreven als een onafhankelijk dagblad dat kritisch is en kwaliteitsnieuws brengt. Ze wordt onder meer vanuit Nederland gefinancierd en is dus zeker niet onafhankelijk want om die subsidies te krijgen moet ze bij haar broodheren rapporteren. En die legt voorwaarden op. Als ik het goed begrijp heeft ze nog 4.500 abonnees. Commercieel en politiek dus een grote flop.

Dat Rusland dan toch Oekraïne aanviel hoeft dan ook niet te  verbazen (zie de tekst van John Mearsheimer onderaan). Een Russisch nationalisme kwam hier feitelijk onvermijdelijk in botsing met de Russenhaat van de Oekraïense ultra’s. Het gevolg zijn vele doden en massale vernielingen.

Met als vragen: Was men eerlijk toen de Duitse, Franse en Belgische leiders zegde dat ook Rusland nood heeft aan veiligheid? En wat wou men daarmee exact zeggen? Of was dit gewoon alleen maar een slecht theaterstuk van het duo Macron en Schultz?

Hierbij is het toch wel heel opvallend dat The Financial Times dit weekend neutraliteit voor Oekraïne als een goede zaak ziet. (1) Het klonk tot voor kort anders. Dan was het dat Oekraïne zelf zijn keuzes moet maken en dat Rusland zich daar niet mee moet bemoeien.  Met andere woorden: Rusland heeft al gewonnen.

Het wordt vermoedelijk iets als het bij de zogenaamde Cubaanse rakettencrisis van 1962 toegepast draaiboek. In wezen ging dit niet zozeer om die Cubaanse raketten maar om de Turkse-Amerikaanse luchtmachtbasis van de vlakbij de Sovjetunie gelegen stad Inçirlik waar de VS atoomraketten had geplaatst.

Nadien trok Rusland zijn raketten terug en de VS die van haar in Inçirlik. Maar dat laatste werd in onderlinge afspraak verzwegen. Wat een foute indruk gaf.

Nu zal men bij de NAVO en dus onze media zeggen dat men dankzij de dappere Oekraïners  en het eendrachtig en harde optreden van de EU met haar strafmaatregelen de Russen uit Oekraïne heeft verdreven. In Rusland zal men dan vooral over de neutraliteitsbelofte van Oekraïne hebben. Wat, samen met de taalkwestie, de voornaamste Russische eis was. Maar zo ‘wint’ iedereen.

Een andere vraag is natuurlijk wat Rusland hoopt te bereiken met deze oorlog. Klassieke rechtsgronden zijn er niet voor en de kleine man wordt weer het slachtoffer. Wil Rusland gans Oekraïne veroveren of blijft men tot aan de Dnjepr? Of wil men via een omsingeling van enkele grote steden druk uitoefenen op de lokale regering. Het lijkt dat laatste te zijn.

Een botsing van nationalisten

De basiseisen van Rusland zijn gekend: Oekraïne moet neutraal blijven – net zoals België na 1839 – en dus niet bij de EU en NAVO gaan, er komt een rem op de bewapening, men moet de huidige situatie rond de Krim en de Donbass erkennen en vooral het moet terug de volle rechten toekennen aan de Russischtaligen. Een taboe onderwerp in onze media. 

Wat wel zeker is is dat Rusland zich met deze aanval er zeker niet populairder op heeft gemaakt. Hoe dat juist zit is op dit ogenblik moeilijk in te schatten. En terwijl Zelenski zoals de vorige er door de VS geplaatste politici als Joeshenko en Poroshenko amper nog stemmen haalden leek ook Zelenski eveneens op de weg neerwaarts. De zoveelste uitgespuwde collaborateur.

Positief is wel dat zowel Rusland al de Oekraïense regering sinds kort water bij hun wijn deden. Moskou wil met Zelenski verder en Zelenski ziet plots wat in neutraliteit en het erkennen van de Krim als Russisch en de Donbass als een onafhankelijke staat. Maar de politiek van Zelenski is als die van een windhaan en zijn zijn verklaringen geloofwaardig? .

Een wel heel drastische koerswijziging van de regering in Kiev. Maar gezien de Russenhaat als leidende ideologie wat met de culturele eisen rond de taal? En hoe reageren de Oekraïense ultra’s hierop? Men had deze oorlog simpel kunnen voorkomen door Rusland veiligheidsgaranties te geven maar men weigerde dat.

Integendeel men steunde sinds 1990 alle mogelijke Russenhaters zowel in de Baltische staten als in Oekraïne. En dan was er nog de mislukte staatsgreep in Wit-Rusland want ja Loekasjenko is een, zegt men in de EU, dictator en die dient opgeruimd en vervangen door een figuur gesteund door de NAVO.

Wat we hier zien is het gevecht om een nieuwe wereldorde die of unipolair of multipolair zal zijn. Dat men bij ‘aartsvijanden’ moet gaan smeken toont echter de zwakte van de VS. En dat er na Oekraïne nog oorlogen rond dit probleem gaan gevoerd worden zijn is zeer goed mogelijk. We gaan door een periode met heel veel turbulentie.

Willy Van Damme

1) The Financial Times, 12 maart 2022, ‘Path to peace – Talk of neutrality status offers glimmer of hope‘. Daniel Dombey, Ben Hall en Jean Yackley.

EXTRA

John Mearsheimer over Oekraïne. Dat soort stemmen zal je normaal hier in België of Nederland nooit lezen of horen. Men zou eens iets teveel te weten komen.

John Mearsheimer on why the West is principally responsible for the Ukrainian crisis – The political scientist believes the reckless expansion of NATO provoked Russia

Mar 11th 2022

The war in Ukraine is the most dangerous international conflict since the 1962 Cuban missile crisis. Understanding its root causes is essential if we are to prevent it from getting worse and, instead, to find a way to bring it to a close.

There is no question that Vladimir Putin started the war and is responsible for how it is being waged. But why he did so is another matter. The mainstream view in the West is that he is an irrational, out-of-touch aggressor bent on creating a greater Russia in the mould of the former Soviet Union. Thus, he alone bears full responsibility for the Ukraine crisis.

But that story is wrong. The West, and especially America, is principally responsible for the crisis which began in February 2014. It has now turned into a war that not only threatens to destroy Ukraine, but also has the potential to escalate into a nuclear war between Russia and nato.

The trouble over Ukraine actually started at nato’s Bucharest summit in April 2008, when George W. Bush’s administration pushed the alliance to announce that Ukraine and Georgia “will become members”. Russian leaders responded immediately with outrage, characterising this decision as an existential threat to Russia and vowing to thwart it. According to a respected Russian journalist, Mr Putin “flew into a rage” and warned that “if Ukraine joins nato, it will do so without Crimea and the eastern regions. It will simply fall apart.” America ignored Moscow’s red line, however, and pushed forward to make Ukraine a Western bulwark on Russia’s border. That strategy included two other elements: bringing Ukraine closer to the eu and making it a pro-American democracy.

These efforts eventually sparked hostilities in February 2014, after an uprising (which was supported by America) caused Ukraine’s pro-Russian president, Viktor Yanukovych, to flee the country. In response, Russia took Crimea from Ukraine and helped fuel a civil war that broke out in the Donbas region of eastern Ukraine.

Javelin---Oekraiensleger-traint-met-

De VS heeft een geschatte 5 miljard dollar uitgegeven aan de uitbouw van het Oekraïense leger. Hier trainen ze het Oekraïense leger met de Javelin, een Amerikaanse antitankwapen. 

The next major confrontation came in December 2021 and led directly to the current war. The main cause was that Ukraine was becoming a de facto member of nato. The process started in December 2017, when the Trump administration decided to sell Kyiv “defensive weapons”. What counts as “defensive” is hardly clear-cut, however, and these weapons certainly looked offensive to Moscow and its allies in the Donbas region. Other nato countries got in on the act, shipping weapons to Ukraine, training its armed forces and allowing it to participate in joint air and naval exercises. In July 2021, Ukraine and America co-hosted a major naval exercise in the Black Sea region involving navies from 32 countries. Operation Sea Breeze almost provoked Russia to fire at a British naval destroyer that deliberately entered what Russia considers its territorial waters.

The links between Ukraine and America continued growing under the Biden administration. This commitment is reflected throughout an important document—the “us-Ukraine Charter on Strategic Partnership”—that was signed in November by Antony Blinken, America’s secretary of state, and Dmytro Kuleba, his Ukrainian counterpart. The aim was to “underscore … a commitment to Ukraine’s implementation of the deep and comprehensive reforms necessary for full integration into European and Euro-Atlantic institutions.” The document explicitly builds on “the commitments made to strengthen the Ukraine-u.s. strategic partnership by Presidents Zelensky and Biden,” and also emphasises that the two countries will be guided by the “2008 Bucharest Summit Declaration.”

Unsurprisingly, Moscow found this evolving situation intolerable and began mobilising its army on Ukraine’s border last spring to signal its resolve to Washington. But it had no effect, as the Biden administration continued to move closer to Ukraine. This led Russia to precipitate a full-blown diplomatic stand-off in December. As Sergey Lavrov, Russia’s foreign minister, put it: “We reached our boiling point.” Russia demanded a written guarantee that Ukraine would never become a part of nato and that the alliance remove the military assets it had deployed in eastern Europe since 1997. The subsequent negotiations failed, as Mr Blinken made clear: “There is no change. There will be no change.” A month later Mr Putin launched an invasion of Ukraine to eliminate the threat he saw from nato.

This interpretation of events is at odds with the prevailing mantra in the West, which portrays nato expansion as irrelevant to the Ukraine crisis, blaming instead Mr Putin’s expansionist goals. According to a recent nato document sent to Russian leaders, “nato is a defensive Alliance and poses no threat to Russia.” The available evidence contradicts these claims. For starters, the issue at hand is not what Western leaders say nato’s purpose or intentions are; it is how Moscow sees nato’s actions.

Salafisten-in-Ukrane---2015_thumb1

Ook de salafistische vrienden uit Syrië kwamen wel eens op bezoek in Oekraïne. Zoals die Oekraïense vrienden ook in Hongkong die amok makende jongeren kwamen steunen in hun vernielzucht. 

Mr Putin surely knows that the costs of conquering and occupying large amounts of territory in eastern Europe would be prohibitive for Russia. As he once put it, “Whoever does not miss the Soviet Union has no heart. Whoever wants it back has no brain.” His beliefs about the tight bonds between Russia and Ukraine notwithstanding, trying to take back all of Ukraine would be like trying to swallow a porcupine. Furthermore, Russian policymakers—including Mr Putin—have said hardly anything about conquering new territory to recreate the Soviet Union or build a greater Russia. Rather, since the 2008 Bucharest summit Russian leaders have repeatedly said that they view Ukraine joining nato as an existential threat that must be prevented. As Mr Lavrov noted in January, “the key to everything is the guarantee that nato will not expand eastward.”

Tellingly, Western leaders rarely described Russia as a military threat to Europe before 2014. As America’s former ambassador to Moscow Michael McFaul notes, Mr Putin’s seizure of Crimea was not planned for long; it was an impulsive move in response to the coup that overthrew Ukraine’s pro-Russian leader. In fact, until then, nato expansion was aimed at turning all of Europe into a giant zone of peace, not containing a dangerous Russia. Once the crisis started, however, American and European policymakers could not admit they had provoked it by trying to integrate Ukraine into the West. They declared the real source of the problem was Russia’s revanchism and its desire to dominate if not conquer Ukraine.

My story about the conflict’s causes should not be controversial, given that many prominent American foreign-policy experts have warned against nato expansion since the late 1990s. America’s secretary of defence at the time of the Bucharest summit, Robert Gates, recognised that “trying to bring Georgia and Ukraine into nato was truly overreaching”. Indeed, at that summit, both the German chancellor, Angela Merkel, and the French president, Nicolas Sarkozy, were opposed to moving forward on nato membership for Ukraine because they feared it would infuriate Russia.

The upshot of my interpretation is that we are in an extremely dangerous situation, and Western policy is exacerbating these risks. For Russia’s leaders, what happens in Ukraine has little to do with their imperial ambitions being thwarted; it is about dealing with what they regard as a direct threat to Russia’s future. Mr Putin may have misjudged Russia’s military capabilities, the effectiveness of the Ukrainian resistance and the scope and speed of the Western response, but one should never underestimate how ruthless great powers can be when they believe they are in dire straits. America and its allies, however, are doubling down, hoping to inflict a humiliating defeat on Mr Putin and to maybe even trigger his removal. They are increasing aid to Ukraine while using economic sanctions to inflict massive punishment on Russia, a step that Putin now sees as “akin to a declaration of war”.

Stadhuis-Kiev-7de-verdieping---Cijfe

Het stadhuis van Kiev een goeie maand na de staatsgreep van februari 2014. Zie o.m. het cijfer 88 dat verwijst naar Hitler en de zwart-rode vlag van de UPA, het Oekraïense fascistenleger uit de tweede wereldoorlog. Wie goed oplet kan in de beelden van o.m. de VRT die zwartrode vlag tegenwoordig regelmatig zien.

America and its allies may be able to prevent a Russian victory in Ukraine, but the country will be gravely damaged, if not dismembered. Moreover, there is a serious threat of escalation beyond Ukraine, not to mention the danger of nuclear war. If the West not only thwarts Moscow on Ukraine’s battlefields, but also does serious, lasting damage to Russia’s economy, it is in effect pushing a great power to the brink. Mr Putin might then turn to nuclear weapons.

At this point it is impossible to know the terms on which this conflict will be settled. But, if we do not understand its deep cause, we will be unable to end it before Ukraine is wrecked and nato ends up in a war with Russia. ■

John J. Mearsheimer is the R. Wendell Harrison Distinguished Service Professor of Political Science at the University of Chicago.

De elektrische bussen van De Lijn

In het interview met Ann Schoubs en Marc Descheemaecker toplui van de openbare vervoersmaatschappij De Lijn (De Morgen, ‘Wij vragen een stabiele financiering 12 november2021) pogen die zich te verdedigen tegen het feit dat er op 13 na nog geen elektrische bussen van de Lijn in Vlaanderen rondrijden en roepen geldgebrek in.

Zo zegt Descheemaecker volgens dat gesprek: “Anders krijg je misschien Chinese bussen die niet voldoen aan de Europese veiligheidsnormen”. Een merkwaardige bewering van een man die al wat jaren als topman van De Lijn daar meedraait.

Zo rijden er op de luchthaven van Zaventem alleen nog elektrische bussen van de Chinese firma BYD (Build Your Dreams) en in wel tientallen landen op alle continenten reden deze bussen in grote aantallen rond.

DSC_0037

Wang Chuanfu hier in 2016 toen zijn Build Your Dreams (BYD) haar eerste bussen verkocht aan London Transport. Sindsdien werden er veel meer dergelijke bussen, ook dubbeldekkers, verkocht aan Londen en aan vele andere Britse steden. In 2016 dus, vijf jaar terug.

Hij is een ingenieur metaalchemie en begon in 1995 met een enkele duizenden dollars van de familie met de firma en bestudeerde eerst Koreaanse en Japanse telefoonbatterijen. Enkele jaren daarna werd BYD in die sector de grootste.

Om dan enkele jaren later via een overname van een te koop staande automaker ook met het produceren van elektrische auto’s te beginnen. Hijzelf is mediaschuw en zelfs toen ik naast hem stond kreeg ik geen interview. Geen Elon Musk dus die met miljarden subsidies van de Amerikaanse overheid desnoods elke week allerlei verhaaltjes rondstrooit.

BYD beschikt ook over een speciale batterijtechnologie die niet met kobalt en nikkel werkt maar met lithium en ijzer en die nu met een technologie via bladen stroom produceert en wiens batterijen veel goedkoper zijn. Een als revolutionair geziene technologie. Deze tak zou volgens The Financial Times apart naar de beurs gebracht worden.

Over die technologie zou hij met zowat alle autoproducenten, ook Tesla, gesprekken voeren. De firma is dan ook een van de grote succesverhalen zowel technologisch als financieel van China. Dit echter niet als een Jack Ma van Ali Baba die dacht via grootspraak zijn wetten te moeten op te leggen aan zijn land en de wereld.

Ze worden ook onder meer in Europa geproduceerd in Schotland, het Franse Amiens en in Hongarije. Bovendien wordt die firma gezien als een van de technologische innovators o.a. op het vlak van batterijtechnologie. Recent nog in The Financial Times. Is Descheemaecker hiervan niet op de hoogte?

Dat in vele andere landen al een pak jaren zo’n elektrische bussen, voor zover geweten zonder grote klachten, rondrijden heeft vermoedelijk weinig te maken met geld maar eerder met het feit dat een van de hofleveranciers van De Lijn nog steeds niet over de nodige technologie lijkt te beschikken. Ook dit is een zaak van stikstof maar hier is dat dan blijkbaar plots geen probleem.

Willy Van Damme

Naschrift:

De discussies bij de aanbesteding draait rond wat een elektrische bus juist is. En de manipulaties zullen dan ook hier rond draaien.

De grondwaarden van onze politici

De zaak van het PFOS/PFAS en Du Pont/3M toont nogmaals aan hoe onze overheden onbekwaam en onwillig zijn om de mensen te beschermen tegen vervuilers als deze bedrijven. Men ontdekt een chemisch product dat commercieel interessant is en zonder naar haar toxiciteit te kijken strooit men het massaal rond. Het is het verhaal van DDT, Asbest, Agent Orange enzovoort. En men leert nooit.

Toen 3M stopte met het gebruik van dit zo winstgevend product hadden er overal alarmbellen moeten afgaan. Wat zoeken op het internet had genoeg modder opgeleverd over 3M. Neen, men zweeg hier en deed voort. Hoort niets, ziet niets en zegt niets. En nu het aan het licht komt trekken de verantwoordelijken, incluis Bart De Wever, hun paraplu open en schreeuwen: Het zijn de ander.

Samenvatting: Internationaal onderzoek van 3M laat zien dat wetenschap te  weinig waardering krijgt | Business Wire

Een van de slogans van 3M. Men moet maar durven. Gaston Geens (CD&V) de eerste minister president van de Vlaamse regionale regering, stelde bij zijn aantreden: “Wij zullen moeten bewijzen dat wij wat we zelf doen, beter doen.“ Dat is dus bewezen.

Feitelijk zouden de verantwoordelijken voor de strafrechter moeten verschijnen voor slagen en verwondingen met de dood tot gevolg. Zoals men andere criminele feiten als hooligans en inbraken aanpakt zo ook moet men dit met harde hand onderdrukken. Maar een inbreker is natuurlijk geen miljardair. Ach mensenrechten zijn een probleem in China maar niet hier. Zo hoort men toch.

Willy Van Damme

PS: 3M is in 2000 plots gestopt met de productie van PFOS nadat in 1999 Richard Purdy, een van haar belangrijkste wetenschappers, het woedend was afgestapt en hen publiek hiervoor had aangeklaagd. Maar hier reageerde toen niemand.

Brief aan Humo betreffende het gesprek met advocaat Robert Bilott over Du Pont/3M en PFOS.

Nord Stream 2 ligt er

Zoals al een ganse tijd te verwachten was is de gaspijplijn Nord Stream 2 tussen Rusland en het distributiestation in de Duitse deelstaat Pommeren de voorbije week deels afgewerkt. Dit ondanks hevig verzet van de VS die hiervoor de vrienden in de Baltische staten, Oekraïne, Polen en Denemarken alsmede de Duitse Grünen inschakelde.

het betreft hier een van de twee pijplijnen van Nord Stream 2 die door een Russische kabellegerschip de voorbije weken werd gefinaliseerd. Gazprom heeft een van haar schepen die voorheen in het Verre-Oosten actief was speciaal hiervoor moeten ombouwen.

Goed voor 22% der Europese gasbehoefte

Het nieuws werd door de Russische president Vladimir Poetin gisteren vrijdag bekend gemaakt op het Sint-Petersburg Internationaal Economisch Forum (SPIEF) in de stad Sint-Petersburg waar de top van het Russische zakenleven, politiek en administratie zoals met Davos jaarlijks bij elkaar komt en er overlegt met mensen uit de rest van de wereld.

Na de steeds maar oplopende ruzies van de EU met Rusland zijn dat vooral mensen van elders zoals uit Azië. Het is een voor de EU cruciaal project om zo de energieveiligheid van de unie veilig te stellen en vooral om de energietransitie naar een meer groenere elektriciteitsproductie mogelijk te maken. Nu immers werken veel Duitse energiecentrales op bruin- en steenkool.

Wat erg vervuilend is. Nord Stream 2 ligt parallel met Nord Stream 1 en loopt van de Russische stad Vyborg aan de Finse grens en via de Oostzee en de Baltische Golf naar het Duitse Lubmin. Ze kan jaarlijks 55 miljard m³ gas vervoeren en dus samen met zuster Nordstream 1 een 110 miljard m³ gas of 22% van de huidige behoeften van de EU voor aardgas.

Nord Stream 2 betekent dan ook dat men in de EU alle steen- en bruinkoolcentrales kan sluiten evenals de kerncentrales die men in België en Duitsland wil opdoeken. Wel dient men nog om milieureden verder te werken aan het probleem van de stikstof die bij gascentrales vrijkomt. Maar dat lijkt nu oplosbaar.

Vladimir Poetin en Alexei Miller, CEO van Gazprom

De Russische president Vladimir Poetin in gesprek met Alexei Miller, CEO van Gazprom, de melkkoe van Rusland. En alhoewel beursgenoteerd staat ze, zoals bij ons Proximus, onder staatscontrole. Ze is immers voor de Russische economie te belangrijk.

Het project wordt geleid door Nord Stream AG waarin het Russische Gazprom de meerderheid heeft. Die is voor 50,23% dan weer in handen van de federale regering van Rusland en voor 19,7% eigendom van de Amerikaanse Bank of New York Mellon. De algemene directeur (CEO) is Alexei Mïller. Het is ‘s werelds grootste gasproducent.

Europese energiereuzen

Gezien de omvang en het belang voor West-Europa hoeft het niet te verbazen dat de top van de Europese energiebedrijven bij de zaak nauw betrokken waren zoals Engie (Electrabel), Shell, Wintershall, Total, ENI en het Oostenrijkse OMV.

Toen de VS nog onder president Barack Obama tegen het project sancties troffen trokken de meeste West-Europese bedrijven zich uit de zaak terug. Vrezend uit de Amerikaanse markt geduwd te worden. Nord Stream is eigendom van de Duitse holding Nord Stream AG waarin de vroegere sociaal-democratische kanselier Gerhard Schröder een sleutelrol speelt.

Nu dient nog wel de tweede pijplijn van Nord Stream 2 verder afgewerkte te worden. Wat de komende maanden zal gerealiseerd worden. Wel kan vanaf midden juni die eerste pijplijn al in werking treden daar ook het bovengrondse werk in Vyborg en Lubmin klaar is. De kost van het project wordt ergens rond de 10 miljard euro geschat.

Dat Nord Stream 2 grote strategische betekenis heeft is duidelijk. Dat wil echter niet zeggen dat Duitsland hier zijn buitenlands beleid gaat voor wijzigen. Integendeel, men ziet het zowel in Rusland, Duitsland en de EU als een zuiver economisch project.

Zo bewees de zaak met Alexei Navalny en nu ook de herrie rond Wit-Rusland dat de relaties tussen Duitsland en de EU met Rusland alleen maar verder verslechteren. De beschuldiging dat de voor de Britse geheime dienst MI6 werkende Alexei Navalny dor Rusland met dat zogenaamde novichok vergiftigd werd kwam uiteindelijk van het Duitse leger.

Het is dus een politieke zaak. En had Duitsland dat gewild dan had men daar zo over kunnen zwijgen, de medische Russische analyse bevestigen of een ander al even ongeloofwaardig verhaal kunnen rond maken. Neen, zoals de twee wereldoorlogen in de vorige eeuw toonden wil Duitsland ook nu nog ‘lebensraum im osten’. De Russische rivaal klein maken en eventueel zelfs uitschakelen.

Amerikaanse druk

Nordstream 2  - kaart

Ondanks het enorme verzet van de Verenigde Staten en sommige van haar vazallen in Europa is al een deel van Nord Stream 2 geheel afgewerkt en kan ze vanaf midden juni aardgas vervoeren. De realisatie van de tweede pijp, een soort back-up, is voor dit najaar. Dat het verzet faalde toont nogmaals de zwakte van de VS die er niet in slaagde haar wil op te dringen. Het was ooit anders.

Maar voor de VS kwam het er ook op aan om de EU te treffen en haar energietransitie en energiezekerheid te bemoeilijken. Veel aardgas loopt door Oekraïne waar Duitsland, Rusland en vooral de VS strijden voor de invloed. Doet het onstabiele Oekraïne nog eens lastig zoals voorheen dan kan het zo de gaskraan toedraaien en de EU wurgen. Dat wordt nu onmogelijk.

Onder Amerikaanse invloed blijft de propagandamolen wel verder draaien. Zo schreef de Duitse overheidszender Deutsche Well op haar website deze vrijdag ‘Moreover, Ukraine and Poland oppose the project as it effectively cuts them out of the transit business’ (Bovendien verzetten Oekraïne en Polen zich tegen deze aanleg daar het hen effectief uitsluit van het gastransport’ (Die lucratief is, nvdr.) (1)

Complete onzin. De pijplijnen die nu deels via Oekraïne en deels Polen lopen blijven gewoon verder actief zoals met betrokken partijen is afgesproken. Nog straffer, die welke via Polen naar Duitsland loopt gaat ook door Wit-Rusland, het tegenwoordige zwarte schaap van de EU, en zeker ook voor Polen die er een staatsgreep poogt te ensceneren.

Met andere woorden: Die gaspijplijn levert Wit-Rusland en dus Alexander Loekasjenko, de nieuwe ‘smeerlap’ van het ogenblik, zonder praktisch iets te doen een flinke stuiver op. Van sancties wil Warschau in dit geval zeker niet weten. Ook hier is er dus veel hypocrisie in het spel. Zoals gewoonlijk. Kijk maar naar de houding van de Duitse Grünen met Nord Stream 2.

Willy Van Damme

1) Deutsche Welle,  Nord Stream 2: First section of pipeline is complete, Putin says | News | DW | 04.06.2021

Europese multinationals slaan toe in China

Het recent gesloten maar door het Europees parlement nog goed te keuren investeringsverdrag met China laat zich reeds voelen in de internationale handel. Blijkbaar hebben sommige grote Europese multinationals er geen gras over laten groeien en waren ze reeds in zeer verregaande gesprekken met Beijing nog voor de EU en China deze overeenkomst sloten.

Verregaande gesprekken

Volgens een bericht van het Canadees-Britse persbureau Reuters hebben een aantal van hen reeds akkoorden met China voor het verder ontwikkelen van hun activiteiten. Zo hebben de Duitse autoproducenten Volkswagen, BMW en Daimler (Mercedes) al een overeenkomst op zak om hun huidige partner in de joint venture over te nemen en er dus een 100% eigen onderneming van te maken.

Hetzelfde voor de verzekeraars Axa en Allianz. Ook heeft de Franse vermogensbeheerder, Amundi, een van ‘s werelds tien grootste, onlangs een eigen kantoor in de stad Shanghai, het economische en financiële hart van het land, geopend om er Chinese beleggers te lokken. Waarbij Reuters stelde dat Amundi niet de enige Europese vermogensbeheerder is om dit voorbeeld te volgen.

Daarbij dient men te beseffen dat het huidige Chinese regeringsbeleid er op gericht is om de welvaart van de Chinese bevolking en dus de lokale consumptie op te krikken. Het wordt voor de overheid zelfs het speerpunt voor de toekomst. Bedrijven die er hun graantje van wil meepikken moet dus daar zijn.

DSC_0103

London Transport gebruikt voor meerdere van haar lijnen al vijf jaar elektrische bussen van BYD. In België rijden anno 2021 de autobussen van TEC, MIVB en De Lijn nog steeds alleen maar met diesel. Verdere commentaar overbodig.

Voor de Europese groepen wordt het daarom nog interessanter om er aanwezig te zijn en er een zo groot mogelijk marktaandeel te bemachtigen. De grootste en ietwat begrijpbare Europese kritiek op dit investeringsakkoord was dat het vaag bleef maar in de praktijk blijkt dit niet zo te zijn. Zo’n akkoorden zij  nu eenmaal in regel vaag. De details zijn voor later.

Volkswagen

Blijkbaar zijn er dus achter de schermen van deze plechtige ondertekening door de grote bedrijven duchtige en heel vruchtbare gesprekken gevoerd om dit akkoord in de praktijk te brengen. Voor Volkswagen in China betreft het hier voor de periode van oktober 2019 tot oktober 2020 de verkoop van 2,089 miljoen wagens.

De andere merken van de groep zijn hier niet bijgerekend. In 2019 verkocht Volkswagen, zonder Audi, Seat en Skoda, wereldwijd 6.278.300 wagens. Wat betekent dat de Chinese markt voor de groep uit Wolfsburg 1/3 van haar verkoop betekent en China dus met vlag en wimpel de grootste afnemer is.

Het investeringsakkoord betekent dat Volkswagen nu geheel op eigen benen China kan betreden. Wel zal ze deels afhankelijk blijven van bepaalde Chinese technologie en specifieke marktrichtlijnen. Die cijfers verklaren waarom Merkel en de rest van de Europese leiders zoveel belang hechten aan dit akkoord met China.

Zeker nu de Chinese consumptie de komende jaren nog sterk gaat toenemen. De Chinese autoproducent Geely, een bedrijf dat ook een 10% bezit in Mercedes, gaat trouwens in haar Gentse vesting van Volvo naast de VX40 nog dit jaar starten met de bouw van een nieuw model elektrische wagen. Wat zou zorgen voor 300 extra arbeidsplaatsen.

Build Your Dreams

Ook is de Chinese batterij- en wagenproducent Build Your Dreams (BYD) in Noorwegen voor het eerst op de Europese markt gekomen met haar Tang EV. Het is heel vermoedelijk de start van BYD op de grote Europese markt waarbij zij zich naar verluidt voorlopig vooral zal richten op die van de SUV.

BYD is met een kleine familielening opgericht door de Chinese ingenieur in metaalkunde Wang Chuanfu. Een 10 jaar geleden heeft Warren Buffett, de man van de investeringsgroep Berkshire Hathaway, een participatie genomen in deze beursgenoteerde onderneming.

Wang Chianfu is een zeer discreet ondernemer en geeft aan de buitenlandse pers nooit interviews. Geen Elon Musk dus die de media om de haverklap afloopt met zijn hoeraverhalen.

BYD is een privé bedrijf uit Shenzhen, de miljoenenstad aan de grens met Hongkong. Die begon als een producent van batterijen voor gsm’s maar welke zich na de overname van de lokale autofabriek van Daihatsu in de stad Xian gooide op de productie van auto’s en zo als een der eersten in wereld begon met de productie van elektrische wagens.

DSC_0041

Wang Chianfu, de grote baas van BYD, hier in 2016 toen London Transport haar nieuwe lijn presenteerde die alleen met elektrische bussen van BYD wordt bediend.

Het produceert haar eigen autobatterijen met een door haar ontworpen techniek waarbij in tegenstelling tot bijna alle concurrenten geen kobalt wordt gebruikt. Het bezit in joint venture ook een mijn voor de ontginning van lithium, het basismateriaal voor elektrische batterijen van zowel gsm’s als auto’s.

Het is in Europa en elders in de wereld ook gekend als de erg succesvolle producent van bussen voor openbaar vervoer. Met verkoop in alle continenten en met ook Europese productievestigingen in Hongarije en het Franse Amiens. Hier rijden ze rond op de luchthaven van Zaventem.

Terwijl er in Brussel enkele tientallen taxi’s van het merk te zien zijn. Wel blijkt de markt voor openbaar vervoer in België voor hen gesloten en hebben de TEC, MIVB en De Lijn nog geen elektrische bussen besteld. Dit terwijl er in zowat alle andere landen in de wereld al elektrische bussen verkocht zijn.

De reden is onduidelijk maar in het verleden hadden Van Hool en Jonckheere uit Roeselare, nu eigendom van het Nederlandse VDL, hier in dit segment van de markt in de praktijk een monopolie. Waarbij Van Hool nog steeds problemen lijkt te hebben met de productie van elektrische bussen voor openbaar vervoer.

Willy Van Damme

Australië krijgt realiteitsbesef

Zoals kon verwacht worden heeft Australië haar toon tegenover China drastisch gewijzigd en gebogen voor de realiteit van de economische krachtsverhoudingen in de wereld anno 2020 en zeker die in de Oost-Aziatische regio. Gedaan lijkt de tijd dat de regering in Canberra er steeds als de eerste bij was om China onder de kritiek te bedelven.

Deze koerswijziging blijkt uit belangrijke politieke toespraken van zowel de Eerste Minister Scott Morrison als de secretaris voor Buitenlandse Zaken en Buitenlandse Handel Frances Adamson, een gewezen ambassadeur in China. Niet toevallig kwamen die toespraken ook snel na elkaar. ‘Onze handel redden’ zal het motto wel geweest zijn.

Groothandelaar in Chinafobie

Al meer dan twee jaar lang bedolf Canberra China bijna dagelijks onder allerlei beschuldigingen gaande van spionage over omkoping tot de infiltratie van het politiek bestel.

En toen de jonge door de VS geleide betogers in Hongkong een enorm spoor van vernieling achter zich lieten met zelfs een moord, het in brand steken van een tegenstander en het op grote schaal verwonden van mensen die het Mandarijn, de officiële Chinese taal, spraken koos Australië de kant van de als vrijheidsstrijders vermomde vandalen en terreurzaaiers.

Ook over de problematiek van de Oeigoeren moest men haantje de voorste spelen en de verhalen komende uit de VS klakkeloos overnemen en soms zelfs aandikken. Verhalen uit Australië waren dan ook populair bij onze Chinafobe media zoals De Standaard.

 vmhSoQuA_400x400

Nadat hij voluit ging in het bekladden van zijn voornaamste handelspartner China draaide premier Scott Morrison deze week bij en opperde hij even goede vrienden met China te willen als met de VS.  Van een koerswijziging gesproken. En China reageerde uiteraard al tevreden.

Ondertussen verkocht het land steeds meer goederen aan China. De recentste cijfers spreken van 39% van de export. Dat kon natuurlijk niet blijven duren en recent nam China als schot voor de boeg een nieuwe serie acties tegen Australische producten.

Waarop in kringen van ondernemers er binnenskamers ongetwijfeld paniek ontstond en er zware kritiek te horen was met de stelling dat zij in deze materie de regering te weinig onder druk hadden gezet.

Van koers veranderen 

Zo stelde premier Scott Morrison (National Party) maandag in Londen tijdens een toespraak voor de Britse politieke studiedienst Policy Exchange, een instelling gelieerd aan de rechtervleugel van de Conservatieve Partij:

…. warning that partners and allies need “a bit more room to move” as strategic competition intensifies in the region….. declaring Australia does not want to be forced into a “binary choice” between Washington and Beijing…. The Prime Minister said Australia was “very open” to a discussion about China’s grievances. (1)

… waarschuwde dat partners en geallieerden nood hebben “aan wat meer beweegruimte” als de strategische wedijver in de regio intensifieert… stellende dat men niet verplicht wil worden tot een “binaire keuze” tussen Washington en Beijing….. De premier stelde zeer open te zijn voor een gesprek betreffende China’s klachten.

Eenzelfde verhaal bij Frances Adamson vandaag tijdens een speech voor het zeer belangrijke National Security College in Canberra, een instelling die nauwe contacten heeft met de Australische veiligheidsdiensten. Volgens de nationale omroep ABC stelde ze het zo (2): 

‘Australia’s top diplomat has urged China not to dictate to smaller nations, saying Beijing cannot “set the terms” of its engagement with the world….. “In the harsher light of the early-to-mid 21st century, we have to acknowledge that the United States cannot be expected to lead in the way it once did,” she said.

De Australische topdiplomaat vroeg “China niet haar wil op te dringen en dat het niet de regels wat betreft samenwerking met de rest van de wereld kan stellen… in het hardere klimaat van het begin tot midden van deze eeuw moeten we aanvaarden dat de Verenigde Staten niet langer het leiderschap van weleer zal uitoefenen.”

Het is een klassieke diplomatieke truc om eerst wat hard te klinken en in de tekst dan wat verborgen een zin te plaatsen die de essentie vertelt en dat is dat Australië zich in het conflict tussen China en de VS neutraler zal opstellen. Of hoe men poogt zoveel als kan het gezichtsverlies te vermijden. Logisch toch.

adamson-frances

Frances Adamson, de Australische topdiplomaat en secretaris op het ministerie van Buitenlandse Zaken en Handel. Zij stelde dat de invloed van de VS op wereldvlak verder zal dalen en men de buitenlandse politiek hieraan hier zal moeten wijzigen.

Zij verklaarde dit ook aan een publiek die of nu of later gaan werken voor de lokale spionagediensten. Dit komt bovendien nadat men in Australië met de benoeming tot nieuwe Amerikaanse kandidaat minister van Buitenlandse Zaken van Anthony Blinken al deels zicht heeft op de komende buitenlandse politiek van Washington.

Hoe reageert Washington?

Er zijn trouwens aanwijzingen dat het duo Biden/Blinken zich tegenover China minder hard gaan opstellen dan het duo Trump/Pompeo die vooral veel brulde. Onze kranten zullen heel vermoedelijk dan ook verstoken gaan blijven van de Chinafobe propaganda vanuit Australië. Geen zorg, de VS zal nog veel te bieden hebben.

Dat Australië ging plooien voor de Chinese maatregelen was een zekerheid. Verrassend is wel hoe snel dit ging. In de Australische media was te horen dat de regering te weinig oog had voor de belangen van de lokale ondernemers zoals die van de kreeft- en wijnindustrie. Dat ‘oog hebben’ gebeurde dus achter de schermen.

Want voor men dergelijke heel drastische stappen zet is het logisch dat men hierover intens overlegt en dat de discussies wel eens heel hevig zullen geweest zijn. Vraag is ook hoe men in Londen, Nieuw-Zeeland, Canada en vooral Washington reageerde op deze Australische ommezwaai. Australische is immers de voornaamste geallieerde van de VS in de regio. En die draait zijn kar! Een afgang die kan tellen.

Simplisme

Recent pochte columnist Martin Wolf van The Financial Times over de machtige coalitie van wat hij dan democratische liberale staten noemde tegen de ‘autocraten’ – het nieuwste stopwoordje in de westerse media – waarbij hij de landen van de EU, Japan, de Angelsaksische staten samen met Indië bij elkaar telde dat dan veel sterker zou zijn dan de ‘autocraten’ in Beijing en Moskou. Een simplistischer visie kan niet.

Sindsdien sloten Japan en China via de RCEP een verregaand handelsakkoord, zat Indië aan tafel met China en Rusland in het kader van de SCO, de Shanghai Samenwerkings Organisatie, en plooide Canberra. Of hoe de westerse media blijven grossieren in wishful thinking en de realiteit weigeren onder ogen te zien. Ook iets voor onze media wier niveau bijwijlen lachwekkend is.

De kreeftenvangers aan de Australische westkust zullen maar best hun boten terug zeevaardig maken. Het wordt mogelijks toch nog een mooi Kerstmis voor die Australische vissers en voor de Chinese consumenten.

Kreeftenvangst

De Australische kreeftenvangers kunnen in de toekomst vermoedelijk hun boten terug snel klaar maken voor het vangen van porties verse kreeften bestemd voor de Chinese consumenten.

Lekker toch een goed glas Australische wijn met erbij een dito kreeft. Wie wint? Beiden natuurlijk. Hoe dom moet men zijn om anders te denken? China reageerde trouwens als verwacht (en afgesproken?) al positief op deze Australische ommezwaai.

Zeker is ook dat dit voorval binnen de kanselarijen van de wereld druk zal worden besproken. Misschien kan men er in de EU eens over nadenken. Hetzelfde voor de Europese veiligheidsdiensten die denken eigenhandig ons buitenlands beleid te moeten bepalen

Willy Van Damme

1) ABC News, 23 november 2020, Stephen Dziedzic, ‘Scott Morrison calls on United States and China to dial down hostilities in speech at UK think tank Policy Exchange’. Scott Morrison calls on United States and China to dial down hostilities in speech at UK think tank Policy Exchange – ABC News

2) ABC News,  25 november 2020, Stephen Ziedzic, ‘Australia’s top diplomat urges China not to dictate to smaller nations amid bilateral tensions’. Australia’s top diplomat urges China not to dictate to smaller nations amid bilateral tensions – ABC News

RCEP een overwinning voor het Verre Oosten

Tot eind de jaren tachtig was Vietnam voor het Westen het land van het kwaad, de vijand van de vrijheid, de mensenrechten en noem maar op. Men kende het voornamelijk omwille van zijn bootvluchtelingen en de bezetting van Laos en Cambodja, kortom een gevaar voor de wereldvrede dus. Ach.

Daar echter in datzelfde Vietnam werd zondag namens praktisch alle landen van Zuid-Oost-Azië, Mongolië, Taiwan en Noord-Korea uitgezonderd, het akkoord tussen 15 Oost-Aziatische landen over het Regional Comprehensive Economic Partnership ofte het RCEP (het Regionaal Veelomvattend Economisch Partnerschap – RVEP) via een videoconferentie ondertekend. Dit in een land als Vietnam waar in 1983 zoals een Europees diplomaat het toen uitdrukte zelfs de ratten honger leden.

Overheersen

De plek kon dan ook niet symbolischer zijn voor de economische ontwikkelingen van de voorbije vijftig jaar in Azië. Van een achtergestelde regio die qua menselijke ontwikkeling amper perspectief had en met massa’s armoede zat is het sindsdien uitgegroeid tot het nieuwe centrum van de wereld. Het heeft qua ontwikkeling de oude wereld, de VS en de EU, ver achter zich gelaten.

Die 15 betrokken landen zijn Japan, Zuid-Korea, Nieuw Zeeland, Australië, China, Thailand, Vietnam, Laos, Cambodja, Myanmar, de Filipijnen, Indonesië, Brunei, Maleisië en Singapore. Goed voor ongeveer 2,2 miljard inwoners en volgens het systeem van de koopkrachtpariteit dit jaar een 32,37% van de wereldeconomie omvattend. Het is dan ook het voornaamste en grootste handelsakkoord ooit.

Waarbij Indië vorig jaar plots afhaakte. Anders had het RCEP met 3,5 miljard inwoners en 40,54 % van de wereldeconomie de wereld nog sterker overheerst. Volgens verklaringen uit Indië vreesde het land dat een te grote instroom van producten uit die regio en vooral China de Indische markt, en zonder veel invoertaksen, zouden overspoelen.

Onderteekning RCEP - 15 - 11 - 2020 - 1

15 november zag men in de Vietnamese hoofdstad de geboorte van ‘s werelds grootste handelsalliantie het Regional Comprehensive Economic Partnership die 15 Oost-Aziatische landen omvat en goed is voor bijna een derde van de wereldbevolking en een derde van ‘s werelds economische kracht.

Wat klopt maar het zou Indische producten ook toelaten tot de Chinese markt en die van de andere leden. Door zo op te treden trok Indië zich weg van de regio en een gebied met een nog steeds groot groeipotentieel. De Indische president Narendra Modi besloot zijn land af te sluiten van wat moeilijk anders dan als een groot economische macht kan gezien worden. De typische Indische isolatiepolitiek.

De vier tijgers

De ontwikkelingen in Azië zijn natuurlijk een gevolg van de economische groei in Europa en de VS uit het verleden en de sterk verbeterde communicatie en transportmogelijkheden. De landen in het Verre Oosten hadden een stabiel regeringssysteem, voldoende degelijk onderwijs, een goed uitgebouwde landbouw en werkkrachten die tegen relatief lage lonen precisiewerk konden verrichten.

Ideaal voor de groeiende Amerikaanse en Europese multinationale ondernemingen die in concurrentie met vooral Japan het Verre Oosten opzochten. Het is geen toeval dat Philips bijvoorbeeld jarenlang de grootste particuliere investeerder was in Taiwan. Toen samen met Singapore, Thailand en Maleisië de zogenaamde vier tijgers.

Ze vormden, behoudens Taiwan, de ruggengraat van ASEAN, de Associatie van Zuidoost- Aziatische Landen waartoe ook Indonesië, de Filipijnen en het piepkleine olieland Brunei dan behoorden. Het einde van de oorlog rond Vietnam en de Koude Oorlog betekende ook het toetreden van Myanmar, Vietnam, Cambodja en Laos. Voortaan kon de regio in vrede leven zonder veel interne spanningen.

Agra-Taj_Mahal

De Taj Mahal in Indië, een der mooiste gebouwen in de wereld. Indië heeft sinds haar onafhankelijkheid op het vlak van de buitenlandse politiek steeds gekozen voor een meer isolationistische koers. En dat lijkt onder premier Modi niet anders te worden. Ze haakte vorig jaar dan ook af voor de oprichting van de RCEP.

Van een aanhangsel van de Westerse alliantie groeide dit verbond uit tot de drijvende kracht binnen de Aziatische regio die alhoewel op goede voet met dat Westen toch haar eigen koers vaarde en dit steeds losser van dat Westen. De oude Europese koloniën werden immer welvarender en sterker en hoefden niet meer te buigen voor de dictaten van hun vroegere meesters.

De VS als meester

Toen in 2014 in het noorden van Thailand aan de Chinese grens een 200 Oeigoerse salafisten, met vrouwen en kinderen, op weg waren naar Syrië betrapt werden oefende de VS enorme druk op Thailand uit om hen verder naar Syrië te laten reizen. Thailand weigerde echter de VS te plezieren en stuurde hen terug naar China. Waarna er in Bangkok een dodelijke aanslag plaats had en het Thaise consulaat in Istanbul vernield werd.

Een ander verhaal betrof Cambodia waar de regering van premier Hun Sen tot ergernis van de VS te vriendelijk was voor China. Op zeker ogenblik tijdens een bezoek in 2017 aan Australië liet Kem Sokha, de leider van de grootste oppositiepartij, in het publiek verstaan dat de VS via een zogenaamde kleurenrevolutie gingen zorgen dat hij regeringsleider zou worden. Waarna de man bij zijn terugkeer in de cel vloog.

En dan was er Japen en haar relatie met de VS. Toen de Japanse economie als een raket omhoogschoot eiste en verkreeg Washington dat Japan zijn yen sterk opwaardeerde maar dit betekende wel het einde van de snelle Japanse groei. De hoop om ‘s werelds nummer één te worden werd opgeborgen en bovendien zagen ze zowel China als Indië hen voorbijsteken.

En toen later Japan het vertrek van de grote Amerikaanse militaire basissen op Okinawa, de grootste van de VS, poneerde bleken plots alle auto’s van Toyota in de VS – haar veruit belangrijkste markt – levensgevaarlijk en dreigde Toyota aan die schadeclaims zelfs ten onder te gaan.

Tot de Japanse grote baas van Toyota zich in de VS in het openbaar ging verontschuldigen en de Japanse premier Yukio Hatoyama in 2010 aftrad en men in Tokyo de eis over Okinawa liet varen. De problemen met Toyota bleken plots van de baan. Nooit meer iets van gehoord.

 Onderteekning RCEP - 15 - 11 - 2020

Ook Japan ondertekende mee het akkoord voor de RCEP tonend dat het zich verder wil ontwikkelen via de handel met het Verre Oosten. Ondanks de vele geschillen met de buren uit het verleden.

Zo hebben zowat alle landen in de regio wel een of andere reden om de Verenigde Staten niet zomaar te zien als de vriend en verdediger van de democratie, vrijheid en mensenrechten en meer van dat moois. Het wantrouwens tegenover Washington en ook Brussel is hier dan ook begrijpelijk erg groot.

De grootste economische macht

Dit blijkt nu overduidelijk uit het verbond dat werd gesloten. Voortaan zal die regio als het op handel en dus economische ontwikkeling aankomt met een stem spreken tegen de de EU en de VS. Waarbij de VS en de EU qua bevolking en economische kracht veel kleiner zijn.

Met de VS 340 miljoen inwoners en 14,78 % van de wereldeconomie en de EU met 446 miljoen inwoners en 14,81 % van de wereldeconomie. Tegen 32,37 % voor de RECP. Een opvallend verschil.

De VS en de EU zullen in de toekomst bij handelsgesprekken dan ook minstens met gelijken moeten praten. Een wereld van verschil met de vorige eeuw en zeker met vijftig jaar terug. Ook deze ontwikkeling met de RCEP toont dat het centrum van de wereldontwikkeling zich oostwaarts naar Azië verplaatste.

Bovendien kan deze regio zich dankzij deze vrijhandel nog beter ontwikkelen zeker daar het ook zoveel mogelijk de interne conflicten zal gaan vermijden. De VS poogt al jaren om in de regio de spanningen op te drijven met iedereen tegen China. Dit toont dat dit gelukkig genoeg faalde. Japan, Zuid-Korea en Australië hangen nog wel vast aan de VS maar tonen hier dat ze voor hun ontwikkeling een uitweg hebben.

Australië en Nieuw-Zeeland verlaten meer en meer hun Anglo-Saksische wortels en worden steeds duidelijker een onderdeel van de Aziatische groeimotor. Door de creatie van de RCEP zullen die landen zich economisch ook sterker gaan richten op de kansen die deze regio voor hen te bieden heeft.

In wezen is dit een evolutie die bijna onvermijdelijk was en feitelijk begon toen Britse, Franse, Spaanse en Nederlandse avonturiers die landen veroverden. Geografie is nu eenmaal een vast gegeven en zal hoe dan ook het lot bepalen van die landen. Kijk naar de uitvoer van Australië waar de handel voor het grootste deel gebeurt met de buurlanden. Met China nu bijna goed voor 40% van de uitvoer.

En China

Natuurlijk zal de verdere ontwikkeling van de RCEP niet over rozen lopen. De enorm snelle groei van China zorgt in de regio, en elders in de wereld, voor veel ongenoegen, angst en achterdocht. Zal China hen ook zo overheersen als voorheen de koloniale mogendheden en de VS dat deden? Het zal de verdere gesprekken zeker niet gemakkelijk maken. Met Washington die verlangt naar ruzies.

Het idee voor de RCEP ging echter uit van de ASEAN – en niet China zoals onze media hier bijna steeds schrijven. De ondertekening gebeurde trouwens in Vietnam, nu voorzitter van de ASEAN – en dat zal alles vlotter doen verlopen. Ook zal China hier nooit oppermachtig zijn en zich gedeisd moeten houden. Zo is China goed voor 18,87% van de wereldeconomie en de rest van de RCEP 13,71 %.

Hoe de wereld ook evolueert blijkt uit het feit dat ASEAN nu een grotere handelspartner voor China is dan Europa. De handelsstromen wijzigen en zo de handelsrelaties. En binnen twintig jaar moet 90% der invoerheffingen tussen de leden ook verdwenen zijn. Wat een grote stimulans gaat geven voor handel binnen Azië en dan worden de VS en de EU op wereldschaal dus minder belangrijk. Een revolutie in wording.

Zeker daar de VS en in mindere mate ook de EU qua handel steeds protectionistischer worden. De groeimarkten voor China, ook ook de andere leden van de RCEP, zullen dan ook vooral hier liggen en eventueel later Afrika. In wezen is de RCEP dan ook een alliantie die voorstander is en blijft van vrijhandel en tegen het protectionisme.

DSC_0103 (1)

Een elektrische bus van de zeer discrete Chinese firma Build Your Dreams (BYD) in London. Deze heeft nu fabrieken voor de productie van elektrische bussen in Hongarije en het Franse Amiens en verkocht in Europa al vele honderden bussen, met daarbij Schiphol en Zaventem, evenals taxi’s waaronder in Brussel. Het beursgenoteerde bedrijf uit de Chinese stad Shenzhen is nu via Noorwegen begonnen met de verkoop van elektrische auto’s in Europa. Ze begon als een producent van heroplaadbare batterijen en dient gezien als een der grootste zo niet de grootte op het vlak van de productie van elektrische auto’s en bussen en oplaadbare batterijen. Het toont de kracht en kwaliteiten van China.

En dat is geen echte verrassing. De industriële expansie van die landen heeft hen een sterke economische motor gegeven die de VS en de EU steeds meer onder druk zet. Waren Europese en Amerikaanse bedrijven tot voor kort allesoverheersende molochs die hun wil pogen en soms ook konden doordrukken dan is dat nu steeds meer geschiedenis.

Hun competitiviteit staat onder steeds grotere druk en zij pogen die Aziatische pletwals een halt toe te roepen. Tevergeefs, de slogans over vrijhandel en steun voor de Wereldhandelsorganisatie zijn in de VS dan ook praktisch verdwenen. Dat was al zo onder Barack Obama en werd sterker onder Donald Trump en zal onder Joe Biden verder groeien. De VS zak hier haar eisen moeten opbergen.

Wegwandelen

Het duurde acht jaar voor deze RCEP eindelijk kon opgericht worden. Feitelijk een mirakel. Landen als Vietnam en China hebben beiden een turbulente relatie gehad en voerden in 1979 zelfs nog oorlog. Hetzelfde voor Japan en China of Thailand met Myanmar en Cambodja. Bovendien heb je in deze RCEP hoogontwikkelde landen zoals Japan en met Laos nog amper ontwikkelde zeer dunbevolkte staten.

Het verder uitwerken van deze RCEP – men moet de zaken nog ratificeren en sommige details invullen – zal dan ook niet gemakkelijk zijn. Het feit dat onderdelen van het akkoord nog geheim zijn is veelzeggend. Maar het startschot is gegeven en de Aziatische realiteit is niet te ontkennen. Beiden gaan economisch verder aan elkaar gelinkt worden en zo beter groeien en sterker worden. De toekomst is Azië.

Hillary Clinton - 2

Ook de vroegere Amerikaanse presidentskandidate en gewezen minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton moest niets hebben van het door Barack Obama geplande Trans Pacific Partnership (TPP) en koos voor meer protectionisme. De Amerikaanse industrie is nu eenmaal steeds minder competitief tegenover de Oost-Aziatische. America First is dan ook een door de huidige VS niet toevallig gekozen slogan.

En de VS? “Die wandelt weg  van de TPP (Trans Pacific Partnership, nvdr.) en dit zal mogelijks door toekomstige generaties gezien worden als het ogenblik dat het haar leiderschap over dit deel van de wereld opgaf om da&n een verminderde rol te spelen”, zegden in 2017 een vijftal ambassadeurs van de VS in Azië bij het aantreden van Donald Trump. (1)

Stephen Kirchner, directeur Investeringen en Handel van het Studiecentrum voor de VS van de Universiteit van Sydney, stelde het deze week in de Washington Post zo: “De VS verliet haar rol van regelgever en leiderschap die het in het verleden nastreefde. En de regio heeft als gevolg van de afwezigheid van de VS besloten haar eigen regels zelf te bepalen.” (2) Het einde van het neokolonialisme?

Willy Van Damme

1) The New York Times, 17 januari 2017, Edward Wong, ‘U.S. Ambassadors in Asia Make Final Plea for Dead Trans-Pacific Trade Pact’. https://www.nytimes.com/2017/01/17/world/asia/china-tpp-ambassadors.html?auth=login-email&login=email

De brief was van Max Baucus (ambassadeur in China), Nina Hachigian (ambassadeur bij ASEAN), Caroline Kennedy (ambassadeur in Japan), Mark Lippert (ambassadeur in South Korea), Mark Gilbert (ambassadeur in New Zeeland en Samoa) en Kirk Wagar, ambassadeur in Singapore.

Tijdens de debatten in 2016 voor het presidentschap tussen Donald Trump en Hillary Clinton keerde die laatste zich ook tegen het TPP, het nochtans sterk op maat van de VS gesneden Trans Pacific Partnership. Het was zoals de RCEP een handelsalliantie maar met de VS en zonder China dit om hen zo te isoleren en met de VS aan het stuur.

In wezen bleek toen voor het eerst overduidelijk het protectionistische karakter van de VS en verzette het zich tegen dat soort vrijhandelsakkoorden die het nota bene zelf in elkaar had gestoken. En dat zal onder Joe Biden niet wijzigen.

2) Washington Post, 16 november 2020, Gerry Shih en Simon Deneyer, ‘As Trump era ends, massive new Asian trade deal leaves U.S. on the sidelines’. https://www.washingtonpost.com/world/asia_pacific/trade-china-trump-obama-asia/2020/11/16/f02f43e4-27b7-11eb-9c21-3cc501d0981f_story.html

De ultrasnelle opmars van China

Het Internationaal Monetair Fonds heeft deze week eindelijk nieuwe cijfers gepubliceerd over de staat van de wereldeconomie via het systeem van de koopkrachtpariteit (1). Het is een methode om door het uitsluiten van muntmanipulaties een beter idee te geven van de economische krachtsverhoudingen tussen de landen onderling.

Het betreft hier de cijfers van het tweede kwartaal 2020. Het is een cijferdans die echter haarscherp die macht van de landen van de wereld toont. En zoals verwacht toont die de opmars van de Chinese economische macht die in wezen onaantastbaar lijkt.

Lilliputters

Uit die cijfers is duidelijk de neergang van de oude industrielanden zoals de Verenigde Staten, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk zichtbaar. Hetzelfde natuurlijk ook voor België en Nederland, internationaal twee lilliputters. Zogenaamde landen uit de derde wereld zijn qua economische sterkte stukken groter.

Zo is Nederland op dit ogenblik goed voor 0,76 % van de wereldeconomie en Thailand 0,97 % met België een luttele 0,44 %. Hoog van welke toren dan ook moet men niet blazen en men gedraagt zich integendeel best nederig en gedeisd. De tijd dat men Congo of Indonesië kon bezetten is al decennia voorbij.

Lars Bové - China - Hacking Proximus

In 2013 wist het dagblad De Tijd bij monde van hun ‘sterreporter’ Lars Bové te schrijven dat China verantwoordelijk was voor het hacken van Belgacom. Nog diezelfde dag vroeg in de ochtend kwam het nieuws dat niet China maar het Verenigd Koninkrijk de dader was. Wat het gerecht later bevestigde.

Vermoedelijk poogde een westerse veiligheidsdienst – De Belgische? – iedereen via Bové op een verkeerd been te zetten voor de waarheid aan het licht kwam. Het is een stelregel dat men als journalist met bronnen voorzichtig moet zijn, en zeker bij veiligheidsdiensten. Maar als men China kan bekladden hoeft dat niet.

Indonesië is met 2,56 % van de wereldeconomie qua omvang de nummer zeven in de wereld en bijna 3,4 maal groter dan de vroegere Nederlandse bezetter. Het is een realiteit die men noch in Brussel of Den Haag graag leest.

Desalniettemin doet Nederland via haar spionagedienst nog steeds of de wereld haars is en meent men vanuit het Torentje op het Binnenhof in Den Haag andere regeringen zoals zelfs de Chinese de wet te moeten lezen. Lachwekkend feitelijk.

Het ontbreekt de oude industrielanden van de EU en Noord-Amerika zonder veel twijfel aan elk realiteitsbesef. Was er daar een goed idee van hoe de toestand in de wereld werkelijk is dan zou men zich niet met dat soort van onzin uitlaten. En dat vertaalt zich ook in de manier waarop onze media berichten.

Want alhoewel er achter de schermen binnen de EU zich een stevig debat afspeelt is onze pers niets anders dan een stel papegaaien die elke kritiek op dit buitenlands beleid heeft verbannen. het lijkt verboden. In het kader van de transparantie en de persvrijheid?

Nooit voorheen in de geschiedenis

Maar wie deze statistieken van het IMF eens goed bekijkt ziet vrij snel de fenomenale nooit in de geschiedenis geziene groei van China en in verhouding daarmee de neergang van de VS. Zo was China in 1980 amper goed voor 2,27 % van de wereldeconomie en de VS 21,41 %. Met andere woorden, China was toen dus goed voor iets meer dan 10 % van de economische kracht van Washington.

In 1980 begon China onder impuls van ‘sterke man’ Deng Xiaoping aan de uitbouw met westerse hulp van een moderne economie. China leverde de arbeidskrachten voor de Westerse multinationals die ook zorgden voor de nodige technologie. Waarna ook de Chinezen wakker schoten.

In 2000 was China met 7,29 % reeds opgeklommen op de positie van nummer twee met de VS die met 20,42 % nog onaantastbaar leek. Het bleek al snel een illusie want in 2016 stonden ze praktisch gelijk terwijl China het jaar nadien goed was voor 16,31 % van de wereldeconomie en de VS 16,08 %.

En volgens de prognoses voor dit jaar zou China (incluis Macao en Hongkong) (2) 18,93 % van de wereldeconomie omvatten tegen de VS nog maar 15,98 %. Het verklaart natuurlijk perfect de nooit gezien agressieve houding van de VS tegenover het Rijk van het Midden. Alle middelen en beweringen zijn tegenwoordig goed om China te bekladden en straffen. Hopend het zo te kunnen kraken.

X

Deng Xiaoping stelde dat het niet maakte of een kat wit of zwart was. Zolang ze maar muizen ving was ze goed. De man dient gezien te worden als de grootste figuur van de voorbije eeuw. Hij zorgde voor een vreedzame wereldrevolutie die zich 40 jaar later overal nog steeds laat gevoelen.

Want wie verder kijkt ziet dat het er voor de VS versus China nog slechter uitziet. Volgens de prognoses van het IMF zou de VS in 2025 nog maar goed zijn voor 14,78 % en China 20,95 %. De Chinese economie zou dan ongeveer 40 % groter zijn dan die van de VS. En over de technologische kennis moet men zich in Washington evenmin veel illusies maken.

Zo wist The Financial Times deze week te melden dat China het voorbije kwartaal voor het eerst de grootste handelspartner was van de EU, voor de VS. Dit op een ogenblik dat de westerse media spreken over een staatsgreep in de VS en zowel de EU als de VS bedolven worden onder de coronapandemie. Een probleem welke China op enkele maanden wist op te lossen!

Wat te doen?

Wie de Amerikaanse en Europese media dezer dagen leest over wat de EU en de VS moeten doen tegenover China dan ziet men alleen maar chaos en wanhoop. Het bekladden gaat wel onverminderd voort maar er lijkt alleen maar twijfel te zien over wat nu.

Sancties, o.k. maar hoe ver en wat met het voorstel dat het misschien wel eens interessant kan zijn om een soort van alliantie te vormen. En tot welke graad? Maar door hun gebrek aan realiteitsbesef dringt de werkelijkheid hier amper of niet door. Hoe kun je dan een serieus beleid uitstippelen?

Onze media kennen wat betreft China maar een woord en dat is: Straffen. Dit terwijl men door gewoon samen te werken het leven voor iedereen zoveel zou kunnen verrijken, zowel cultureel, sociaal, technologisch als economisch.

Doordat bijvoorbeeld China massaal in Afrika investeert geeft het dat continent groeimogelijkheden en hoeven Afrikanen veel minder in Europa hun geluk te zoeken. Een plus voor Europa. Maar neen, Chinese investeringen daar mogen niet van het Westen. Lees er onze pers maar over.

In plaats van zich te verenigen gaat men een bitse concurrentiestrijd voeren die bovendien altijd kan ontsporen tot een massale slachtpartij. Zie de wereldgeschiedenis.  En deze strijd kan noch de VS noch de EU ooit winnen.

De neergang van het Westen

Kijk naar de cijfers van de grootste drie Europese industrielanden Frankrijk, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk. Die evolueerden respectievelijk voor Frankrijk van 4,34 % (1980) naar 3,35 % (2000) met voor dit jaar 2,45 % en de prognose voor 2025 zakken naar nog maar 2,15 %.

Voor Duitsland eenzelfde verhaal en evolueert dat van een mooie 6,42 % naar 4,78 % en 3,42 % voor dit jaar en met als vooruitzicht in 2025 een meer dan halvering in vergelijking met 1980 naar 3,15 %.

Voor het Verenigde Koninkrijk gaat dit van 3,72 % in 1980 naar 3,11 % in 2000 en dit jaar nog 2,29 % en 2,16 % voorzien in 2025. Wat maakt dat de invloed van de G7 met daarbij ook nog de VS, Japan, Italië en Canada die in 1980 nog goed was voor 50,5 % van de wereldeconomie snel begon te krimpen.

DSC_0800

Het Torentje op het Haagse Binnenhof van waar de Nederlandse premier Mark Rutte (VVD) landen als Rusland en China de les meent te moeten spellen. Denkend dat Nederland nog een grote machtige natie is. Nou, dromen zijn bedrog.

In 2020 ging dat dan naar 43,62 %. Dit jaar zou dat nog maar 31,41 % bedragen met 28,79 % voorzien voor 2025. Met andere woorden China’s economische kracht nadert binnen vijf jaar die van de G7.

Dat de economische kracht van Japan op 45 jaar bijna halveerde toont dat ook in Azië de machtsverhoudingen drastisch omgegooid worden. Opvallend is ook de evolutie bij Indië, de andere Aziatische reus, die ook flink blijft groeien maar het Chinese niveau niet haalt.

Het evolueerde van 2,79 % in 1980 naar 4,04 % in 2000, 6,67 % dit jaar en volgens het vermoeden van het IMF 7,79 % in 2025. Dit terwijl ook landen als Indonesië en Vietnam flinke groeiers zijn.

Het is duidelijk dat de economische macht  van de VS en de EU gedurende de voorbije twintig jaar is verschoven naar Azië en vooral China. Chinese cultuur zal, hoeveel moeite de landen van de NAVO ook doen, steeds meer ingang vinden in de rest van de wereld. Wel zal China nooit de almacht krijgen die de VS na 1945 had. Verder dan 30 % der wereldeconomie lijkt dat nooit te zullen gaan. Maar 30 % is wel heel veel.

Willy Van Damme

1) IMF, Oktober 2020, https://www.imf.org/external/datamapper/PPPSH@WEO/OEMDC/ADVEC/WEOWORLD/GBR/SAU/LBY

2) Volgens de regels van de Wereldhandelsorganisatie zijn Hongkong en Macao qua handel aparte entiteiten. Beiden hebben binnen China een beperkte autonomie. Wel nam de VS dit jaar materegelen en zet het de handel met Hongkong in dezelfde categorie als China om het zo beter te kunnen sanctioneren. Een besluit welke bij de Wereldhandelsorganisatie vermoedelijk wegens onwettig op een njet dreigt te stuiten.

Australië–Beijing: De reus slaat hard terug

Enkele dagen geleden nam China nieuwe handelsmaatregelen tegen Australië. En dit is het land die wat betreft China het meest in de voetsporen van de Verenigde Staten stapt, nog meer dan Canada en het Verenigd Koninkrijk. Om de haverklap komt men daar met allerlei verhalen over de mishandelingen van Tibetanen en Oeigoeren. En als er dat niet is dan zijn er de regelmatige veroordelingen door de regering van het Chinese beleid betreffende Hongkong, de godsdienst of de mensenrechten in het algemeen.

Pestgedrag

Ook de discussies rond de door China bezette atollen en zelfgemaakte eilanden in de Zuid-Chinese zee vormen regelmatig het onderwerp van allerlei protesten van de Australische regering in Canberra. Zover zelfs dat het al oorlogsbodems naar de Chinese kust stuurde. De dwerg die de reus denkt te moeten intimideren.

En daar bovenop was er dit jaar het in de Chinese stad Wuhan ontdekte covid-19 virus waarbij premier Scott Morrison (Liberal Party) onmiddellijk met een beschuldigende vinger richting China wees en een ‘onafhankelijk’ onderzoek eiste. Met verder als klap op de vuurpijl professor Clive Hamilton die in de stijl van de vroegere Amerikaanse senator Joe McCarthy via zijn boek Silent Invasion een campagne begon tegen alles wat maar naar China ruikt.

Wee diegene die met China samenwerkt zoals universiteiten of verenigingen want het zijn voor hem landverraders. Ook zelfs in het Verenigd Koninkrijk slaat hij hard toe. En dan zijn er natuurlijk de beschuldigingen over Chinese cyberaanvallen tegen het land. Het regent dan ook vanuit Canberra beschuldigingen tegen de Chinese mastodont. De VS heeft er duidelijk een goede vriend gevonden.

Maar men moet niet erg intelligent zijn om te beseffen dat dit vooreerst niet zonder gevolgen kan blijven voor de relatie van het land met China en dat men vanuit Beijing ging terugslaan. De vraag was alleen: Wanneer? En gezien de positie van Australië tegenover dat immense 1,4 miljard inwoners tellende rijk was dat een riskant beleid. Het is de lilliputter die denkt een gigant te moeten aanpakken. Bij voorbaat verloren natuurlijk.

AYnEcQnG

De Australische premier Scott Morrison doet het beschuldigingen regenen ten aanzien van China, de favoriete handelspartner van zijn land en buur. Hij speelt met lucifers en weet nu wat het is om er zijn vingers aan te verbranden. Stopt na de Chinese reactie dit moddergooien naar China?

China moet ook naar de buitenwereld tonen dat het niet met zich laat sollen. Andere landen moesten eens op hetzelfde idee komen ziende dat China zomaar gewoon laat betijen. Dit is dan ook een waarschuwing naar de ganse wereld.

Kreeften op de bon

Zo verscheen in de Chinese krant The Global Times het verhaal dat vanaf vrijdag de invoer van kreeft, suiker, wijn, hout, steenkool en koper ging verbieden nadat men eerder al de invoer van rundsvlees vanuit enkele slachterijen heeft verboden samen met gerst. Ook stelde men vanuit China dat ook Tarwe zou moeten volgen. Goed voor een verkoop in 2019 van 337 miljoen euro. Een ramp voor de betrokken sectoren.

Typisch is dat er hierover voor zover geweten vanuit de regering geen officiële verklaring kwam. Paf, daar was het en totaal onverwacht. Alhoewel natuurlijk ook weer niet. In de Australische overheid en het bedrijfsleven moet men geweten hebben dat er dit risico zat aan te komen. Maar men negeerde het.

Vorig jaar bedroeg de wederzijdse handel 110 miljard euro met een uitvoer die goed is voor 63 miljard euro. Canberra heeft dus een surplus op haar handel met China. De reden hiervoor is simpel: De behoefte aan ertsen voor de snel groeiende industrie en de almaar stijgende Chinese consumptie van onder meer kreeft en wijn.

In 2019 was de Australische uitvoer naar China goed voor eventjes 32,7% van de totale export tegen de VS die maar 3,7% afneemt. Nummer twee is Japan met slechts 9%. Hoe men ook in Australië zou willen maar het land is afhankelijk van China en het Chinees welvaren is ook het welvaren van Australië. Beide economieën zijn volgens Graham Fletcher, de huidige Australische ambassadeur in China, complementair.

Doodsvonnis

Maar voor sommige ondernemers in Australië zijn deze Chinese maatregelen zowat het doodsvonnis. Zeker voor kreeft waar China eventjes 90% van de vangst voor zijn rekening neemt. De 230 boten tellende vloot die jaarlijks 500 ton kreeften naar het Rijk van het Midden verscheept is ten dode opgeschreven. Ook voor de wijnmakers is dit dramatisch met een derde van de productie bestemd voor China.

Het is achter de schermen dan ook paniek bij die industrieën waar de coronacrisis reeds voor veel economisch leed zorgde. En China laat Australië gewoon verder zweten. Zo is er hierover niet alleen geen officiële reactie vanuit Beijing bekend gemaakt maar beantwoord men zelfs niet eens de telefoontjes vanuit Canberra.

Zo stelde minister voor Buitenlandse Handel Simon Birmingham dat China de regels van de Wereldhandelsorganisatie (WHO) moet volgen en klaagde hij ook over het feit dat men vanuit China op zijn telefoontjes over de zaak niet eens reageert. Maar wat nut heeft die WHO voor geschillen nog als er geen rechters meer zijn om geschillen te beslechten. Een gevolg van de Amerikaanse – de vriend van Australië – obstructie.

Voor Geoff Raby, een gewezen Australisch ambassadeur in China, is het idee om zaken als rundvlees of kreeft elders te verkopen illusoir en kan het resultaat alleen maar een vermindering van de levenstandaard zijn. Australië is nu bezig de vruchten aan het plukken van zijn politiek om China te beschuldigen van zowat alles dat het kan bedenken om het zwart te maken.

Ruiten uitgooien

Neem bijvoorbeeld zaken als cyberaanvallen. Het is toch Australië die intensief met het Amerikaanse Nationaal Veiligheidsagentschap (NSA) wereldwijd spioneert zoals Edward Snowden enkele jaren terug openbaar maakte. Met andere woorden: de Australische veiligheidsdiensten zitten zoveel mogelijk Chinezen af te luisteren. En dan maar klagen over Chinese cyberaanvallen. Durven op zijn Australisch.

In The Financial Times van dit weekend van 7 november stelde Richard McGregor van het Lowy Instituut for International Policy (1) het zo: “De Australische regering lijkt zelfs in het midden van een recessie gelaten deze economische aanval te ondergaan. Zij kan nu eenmaal onder druk niet zo maar een plotse ommezwaai van haar beleid maken. Niet plots maar…. Een fenomeen dat trouwens in de internationale diplomatie in zo’n situatie klassiek is.

Simon Birmingham - 1

Simon Birmingham, de Australische minister voor Buitenlandse Handel, moet in nogal wat Australische industriële sectoren zowat de meest gehate man zijn. Hij klaagde dat niemand in China nog zijn telefoontjes beantwoord. Hoe zou dat komen? Wedden dat hij weet waarom.

Enkele jaren terug kondigde de Chinese president Xi Jinping aan dat China qua buitenlands beleid dat van een grootmacht ging volgen. Gezien de economische sterke van het land vrij logisch. In de jaren tachtig stelde de gewezen Chinese leider Deng Xiaoping dat men zich op buitenlands vlak koest moest houden en bescheiden blijven. Australië ervaart nu de wet van Xi. En, wedden, de VS gaan niets doen.

Het is een simpele wijsheid dat men de ruiten van het huis van zijn buurman niet kapot gooit en dat men over die buur daarbovenop niet overal gaat rondstrooien dat deze een pedofiel is. Doet men dan toch dan dreigt die buur zeer zeker met tegenmaatregelen. Zou men dat in Australië beseffen? Blijkbaar niet.

Willy Van Damme

1) Het Lowy Institute for International Policy is opgericht door de joods-Australische zakenman en miljardair Frank Lowy. Deze leeft tegenwoordig in Israël waar hij voorzitter is van het Institute for National Securities Studies, een instelling die gelieerd is aan AMMAN, de Israëlische militaire veiligheidsdienst.

Hier zijn ook Martin Indyk en Daniel Shapiro actief, beiden gewezen Amerikaanse ambassadeurs in Israël met Shapiro getipt als topman in de nieuwe Amerikaanse regering. Lowy werd ook genoemd in een zwartgeldcircuit in Liechtenstein dat men dan via bemiddeling achter de schermen regelde. De gevangenis is voor het plebs.

De media doorgelicht Deel 1 – Gekochte journalisten–De biecht van Udo Ulfkotte

In de wereld van de Duitse media en politiek heeft de Frankfurter Algemeine Zeitung als krant een stevige reputatie en wordt ze gezien als een referentiepunt voor wat journalistiek hoort te zijn. Deze reputatie kreeg in 2016 een wel heel stevige knauw door het boek ‘Gekochte journalisten – Hoe de CIA het nieuws koopt’ van gewezen en nadien overleden journalist Udo Ulfkotte. Een man die jarenlang een topreporter was bij de krant en die vooral over het buitenland schreef.

Duitse schandalen

Het boek werd in 2016 uitgegeven met een vertaling door de Nederlandse uitgeverij De Blauwe Tijger. In Duitsland groeide het uit tot een bestseller en alhoewel de man aan een hartaanval overleed is het boek nog steeds erg actueel en zal dat vermoedelijk nog lang blijven.

Het is immers een der basiswerken over hoe journalistiek echt werkt. En het toont een verre van stichtend beeld welke al de larie over ‘de vierde macht’ en andere onzin zo richting prullenmand doet verdwijnen.Journalisten zijn in essentie geen waakhonden van de democratie maar de soms corrupte verdedigers van iets wat democratie niet hoort te zijn.

Udo-Ulfkotte

Gewezen journalist Udo Ulfkotte deed zijn biecht over zijn zeventien jaren bij de Frankfurter Algemeine Zeitung. Een schokkend verhaal, zeker voor buitenstaanders.

Het toont ook een bijzonder negatief beeld van de Duitse maatschappij en hoe politiek, zakenleven, journalistiek en geheime diensten als een geheel de samenleving controleren en ook corrumperen.

Voor wie Duitsland wat volgt is dat niet echt verassend want het land kent met de regelmaat van de klok zijn schandalen. Zo was er het verhaal rond de mitbestimmung (medezeggenschap) bij bedrijven waarbij vakbonden mee in de raden van bestuur van grote ondernemingen zaten. Wat zorgde voor een stevige symbiose tussen bonden en de bedrijfsleiding en vooral voor verregaande corruptie en normvervaging.

En dan waren er de schandalen bij de autobedrijven met hun dieselgate, de bankenfraude bij o.a. Deutsche Bank en recent bij Wirecard, een financieel bedrijf dat als gevolg van enorm en wereldwijd geknoei ten onder ging. Wie dit boek leest is hierover niet verbaasd. Het Duitsland van het wirtschaftswunder is voorbij.

Anti-Islam

Na 17 jaar brak de man met zijn krant. De reden hiervoor die hij in zijn boek geeft is toen men hem vanuit de CDU vroeg om een regionaal SPD politicus te bespioneren. Hij had er zijn buik van vol. Maar het is uit het boek duidelijk dat hij ook zeer ontevreden was over het Duitse beleid tegenover de VS en vooral ook Europa en de euro.

Ook de Duitse emigratiepolitiek zoals blijkt uit zijn boek was voor hem immers fout. Hier zal hij echter vrij snel belanden in zeer controversiële vaarwateren en in een milieu van een vulgair racisme met Pegida en Alternatieve für Deutschland (AfD)

Zo was er stichter en woordvoerder van Pegida Lutz Bachmann – Een man met een crimineel verleden waaronder toen 16 inbraken, cocaïnehandel en geweldpleging – die op Facebook immigranten bestempelde als ‘ongedierte’. Wat natuurlijk doet denken aan een periode in Duitsland toen men joden gelijkschakelde met ratten.

Het voorstel van Ulfkotte om in september 2007 in Brussel een anti-islambetoging te organiseren faalde wegens Brusselse bezwaren en speelde uiteraard geheel in de kaart van die bewegingen. Zijn advocaat hiervoor was Hugo Coveliers.

Udo Ulfkotte - Gekochte journalisten

Het boek Gekochte Journalisten toont de werkelijke natuur van de Duitse journalistiek en de top van Duitse maatschappij. Alles lijkt wel te koop.

Waarbij Ulfkotte beweerde niets te weten over diens relatie met het Vlaams Belang. Moeten wij dat geloven? Hij haakte dan ook af. (2) Deze immigratieproblematiek komt dan ook alleen maar kort en terloops in het boek ter sprake. Uit schaamte?

German Marshall Fund of the US

Zijn start bij de FAZ is typerend voor wat de krant is. Zo is zijn eerste taak drank en sigaretten gaan kopen voor de chef van de redactie buitenland. Zijn relaas over de journalistieke praktijken in Duitsland zijn voor de insider geen nieuws maar voor de hierover amper iets wetende buitenstaander schokkend.

Zo zijn er de snoepreisjes naar bijvoorbeeld Namibië of Oman waar men als een koning wordt ontvangen en waarna men dan over die regeringen lovende stukken schreef. Het hoort allemaal bij de stiel. En lid worden van allerlei organisaties gelieerd aan de Duitse en vooral Amerikaanse buitenlandse politiek hoorden er eveneens bij. Men schreef dan ook zoals de regeringen in Washington en Berlijn dat wilden.

Zo ging hij in afspraak met de krant een tijdlang werken bij de Duitse Bondsacademie voor Veiligheid en het German Marshall Fund of the United States, een Amerikaanse lobbygroep opgericht door Guido Goldman, zoon van Nahum Goldman, de stichter van het Joods Wereldcongres. Het is een organisatie die ook in België actief is en ooit ex-journaliste Mia Doornaart voor lezingen naar de VS uitnodigde.

Censuur, de feiten vervalsen of verdraaien, het hoort er zoals hij schrijft allemaal bij. Met als hoger doel het dienen van Washington en Berlijn.Waarbij journalisten teksten schrijven voor ministers en die dan in hun krant en tijdschrift bespreken en bejubelen. Het doet denken aan het Burgermanifest van Guy Verhofstadt geschreven door hoofdredacteur François (Sus) Verleyen en dit in zijn Knack dan de hemel in prees.

Geheime diensten

Directrice en lid van de adviesraad van dat fonds is Suzanne Woolsey, echtgenote van de vroegere CIA-baas James Woolsey. De stap vanuit al die Amerikaanse organisaties naar de CIA is zoals blijkt uit dit boek dan ook zeer snel gezet. En ze zijn zoals blijkt bij die organisaties erg gul met geld voor hun gasten. Het moet immers zeer attractief ogen.

Ook het verhaal over Atlantik-Brücke, nog zo’n Amerikaanse lobbyistengroep, is schokkend. De leden ervan behoren zowat tot de top van het Duitse zakenleven en de politiek met natuurlijk een pak journalisten inbegrepen.

Zo deed FAZ-correspondent Nikolas Busse in februari 2003 – Toen Duitsland zich verzette tegen de invasie van Irak door de VS – in een door Atlantik-Brücke in de New York Times geplaatste advertentie zijn belofte van trouw aan de Verenigde Staten. Dit dus gedaan door een Duitser en journalist! Zo ver gaat het.

Screen Shot 2015-10-06 at 14_Fotor_1

Reinhard Bütikhofer, man de Duitse Groenzn in het Brusselse Europarlement. Voor hem geen geitenwollensokken maar de kracht van de NAVO en geen hulpeloze Palestijnen maar de macht van het zionisme.

Ook stipt hij aan hoe men bij het bespreken van Poetin in de FAZ steeds negatieve bijwoorden of bijvoeglijke naamwoorden zal gebruikten. Poetin is dan dreigend, rauw, agressief, koel en berekend. Bij Barack Obama klonk de man daarentegen als hoopvol, verzoenend, geprezen, hoopvol en vastberaden. Een fenomeen dat men trouwens in alle westerse massamedia zal vinden.

Het is duidelijk dat westerse geheime diensten niet alleen in Duitsland maar ook elders een zeer grote invloed hebben op onze berichtgeving. En dat is geen gevaar voor onze democratie meer. Het heeft die geheel weten te ondermijnen. Veiligheidsdiensten en regeringen mogen zich niet moeien met de inhoud van kranten en weekbladen. Maar ze doen het.

Incestueuze relaties

Interessant in dit boek is de lijst met toppolitici, journalisten en bedrijfsleiders die aangesloten zijn bij een van de serie aan de Duitse en Amerikaanse geheime diensten gelierde verenigingen en clubjes, sommigen vrij geheim. Relaties waar men zich veel vragen kan bij stellen. Het toont de Duitse vazalstaat ten volle uit. Zelfs al zit er tegenwoordig wel een pak ruis op die relaties.

Neem bijvoorbeeld het Duits Europarlementslid Reinhard Bütikhofer in het Europees parlement fractieleider voor de Groenen en voorzitter van het comité voor de relaties met China. Een belangrijke positie dus.

De man is echter ook lid van het zionistische American Jewish Committee, het nauw aan de CIA gelieerde Aspen Institute en Atlantic-Brücke. Veel geitenwollensokken, steun voor de Palestijnen of vredespolitiek moet men hier dus niet verwachten. Wel onversneden steun aan de VS en de NAVO.

Tijdens een recent debat rond Hongkong in Brussel ontkende hij dan ook bij hoog en bij laag dat er daar sprake was van een zogenaamde ‘kleurenrevolutie’. Niet te verwonderen dus dat onze media hem over Hongkong en China regelmatig aan het woord laten. Hij ‘kent’ het.

De euro

Uit het boek komt Udo Ulfkotte ook naar voren als een Duitse nationalist en dan toont hij bijwijlen erg demagogisch te zijn. Neem zijn bespreking van de euro. Zo beweert hij (p 232) dat men de euro invoerde want ‘de natiestaten en het denken in die natiestaten moesten vernietigd worden, vooral dat van de Duitsers’.

Hij stelt ook dat: “De euro werd – en dat is geen complottheorie en werd al eerder vermeld – bekonkeld op een Bilderbergconferentie” (p 331). Dat er op een Bilderbergconferentie over de plannen voor de invoering van de euro werd gesproken hoeft niet betwijfeld te worden. Het is geopolitiek samen met de val van de Berlijnse muur de toen belangrijkste gebeurtenis. Bilderbergers spreken logischerwijze daarover.

De euro s echter geheel gelieerd aan de val van de Sovjetunie, de muur en de Duitse eenmaking en werd tussen de Franse president François Mitterand en Helmut Kohl geregeld.Tot razernij van Margaret Thatcher. Niet Bilderberg, de Trilaterale of wat geheim clubje ook beslisten dat. Dat is algemene kennis. En de oprichting van de euro betekende dat er nu een goed alternatief was voor de US dollar. Een ramp voor de VS.

Het resulteert bij hem echter wel in razernij waarbij hij duidelijk de trappers verliest. En dan wordt de euro in zijn ogen een ‘onappetijtelijk euro’, de ‘impopulaire nieuwe valuta’ (p 243) de ‘waardeloze euro’ (p 248) en de ‘eurowaan’ (p 247).

1

De invoering van de euro is niet het werk geweest van de Trilaterale of van Bilderberg maar van een koehandel tussen François Mitterand (foto) en de Duitse kanselier Helmut Kohl. Wat toch basiskennis is over deze zaak. Duitsland kon zich herenigen als het ook mee met de anderen van de EU de euro invoerde. En zo geschiedde.

En de Duitse reclamecampagne voor de invoering van de euro – wat toch logisch was – wordt door hem zelfs beschreven als een die “herinnert des te meer aan duistere dictaturen en regimes uit het verleden’ (p 256). Hij durft het wel niet te schrijven maar hij doelt zo te zien duidelijk op Hitler. Wat moest de Duitse regering dan doen, zwijgen over die invoering van de euro of ertegen campagne voeren? Hij raaskalt.

Goldman Sachs

En wat is het tot nu toe met de euro geworden. Het doet het beter dan de Amerikaanse dollar en is, behoudens ten tijde van de speculatie tegen de rentevoet waartegen vooral Griekenland moest lenen, vrij stabiel. Maar die crisis is ontstaan op Wall Street toen Goldman Sachs liet lekken dat de Griekse begroting vervalst was. Wat zij goed wisten want zij hadden het zelf geregeld. Met medeweten van de andere lidstaten..

Waarna de door haar van 1 miljard dollar voorziene speculant John Paulson in Wall Street de raid op de euro op gang trok. Wat later door een bijna geheel geheim gehouden onderhoud tussen de EU en de VS, met o.m. Herman Van Rompuy en Barack Obama gestopt werd. (3) En zijn bewering dat de euro de Europese integratie niet bevorderde, zoals hij stelt, is niet serieus te noemen.

En dat sommige lidstaten het economisch minder doen dan andere is geen enkele verrassing of hinder voor de werking van de euro. Het omgekeerde zou pas verbazen. In elke muntunie, de VS of China, zijn er nu eenmaal grote regionale verschillen in rijkdom en groei. Het is zelfs wetmatig. De munten uit die landen zullen het daarom zeker niet slecht doen.

Neen, dit hoofdstuk is ballast die de rest van dit zeker boeiende en vooral verhelderende boek spijtig genoeg schade toebrengt. Er staat vooraan in het boek (p 13) wel een zeer storende fout. De in 2014 overleden Karl Albrecht is niet de stichter van autofabrikant Audi maar van de winkelketen Aldi. Medestichter was zijn broer Theo.

Willy Van Damme

1) Gekochte journalisten – Hoe de CIA het nieuws koopt, Udo Ulfkotte, 2016; 319 pagina’s, De Blauwe Tijger, 25,9 euro.

2) De Morgen, 7 september 2007, Belga, ‘Fel omstreden anti-islambetoging krijgt geen fiat van Brusselse rechtbank.’

3) Over dat onderhoud in Washington is er nadien zelfs geen persbericht gemaakt. Het enigste dat men de buitenstaanders toonde was een vaag beeld van die heren die samenzaten aan een tafel. Meer niet. En plots viel de speculatiegolf stil. Mensen als ex-minister en journalist Johan Van Overtveldt dachten al naar de begrafenis van de euro te kunnen gaan. Ze wachten jaren later nog steeds.