De val van de Iraanse Sjah

Het gesprek met Farah Diba (Humo18 april) is vrij boeiend en toont nogmaals hoe bepaalde machthebbers in een hoge ivoren toren leven zonder altijd goed te beseffen wat er rond hen aan het gebeuren is.

Het klopt inderdaad dat het de VS, het Verenigd Koninkrijk en de Fransen waren die Khomeini aan de macht brachten. Dit kaderde echter duidelijk in een groter duivels plan van die regeringen.

Zo vluchten beiden op 16 januari 1979 uit hun land, en exact zes maanden later, op 16 juli 1979, pleegt Saddam Hoessein, een agent van de CIA, in Irak een staatsgreep. En 13 maanden later, als de legers klaar staan, trekken Irak en Iran op 22 september 1980 ten oorlog. Wat in beide landen zorgt voor een massale vernietiging van mens en materiaal. Waarbij het Westen aan beide kanten wapens leverde.

Ayatollah Ruhollah Khomeini in Frankrijk

Khomeini en de Iraanse clerus wilden vooral hun financiën veilig stellen om zo hun macht te bewaren versus de andere krachten in het land, waaronder de sjah. In het geniep sloot hij trouwens een akkoord met de Amerikaanse republikeinse partij om de gevangen Amerikaanse diplomaten die in Teheran werden vastgehouden pas vrij te laten na de verkiezingen. Waardoor Ronald Reagan het in de presidentsverkiezingen makkelijk van Jimmy Carter kon halen.

Khomeini was trouwens ook betrokken bij de in 1953 door de Britse en Amerikaanse veiligheidsdiensten georganiseerde staatsgreep tegen de Iraanse premier Mohammed Mossadeq. Het probleem van Khomeini en de Iraanse geestelijken was dat de landhervormingen van haar man de Sjah financieel erg nadelig was voor de grootgrondbezitters die de Iraanse clerus traditioneel was.

Bovendien kaderde dit ook in een breder plan. Door in Iran geestelijken aan de macht te brengen kon men makkelijker het schisma in de islam verder doen uitgroeien. Waar tot dan amper iemand wist wat soennieten en sjiieten waren kon dit zo uitgroeien tot wat we nu zien. In datzelfde jaar 1979 creëerde men dan in Afghanistan een salafistisch terreurleger. Alles stond klaar voor de grote apotheose.

Het kadert in het door de Israëlische diplomaat Oded Yinon in februari 1982 uiteengezette plan voor gebiedsuitbreiding van de zionistische staat. Mede via het verzwakken van het militair apparaat van de Arabische landen en het er bevorderen van het sektarisme en zo vernielen van de regio.

Het is geen toeval dat al Qaeda of andere salafistische terreurgroepen tot heden nooit in Israël zelf een aanslag pleegden en dat Israëlische militaire hospitalen al meer dan 3000 gewonde Syrische terroristen verzorgden en nadien terugstuurde naar het slagveld. Het toont waar het in Syrië echt om te doen is. En Jimmy Carter gaf in 1979 het startschot.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar aanleiding van het interview van Peter Verlinden met Farah Diba, de weduwe van de laatste sjah van Iran. Dit in Humo van  18 april 2017.

NRC en de doden in Donbas

Lezersbrief gestuurd naar de NRC betreffende het artikel van Eva Cukier ‘Raadselachtrige doden in de Donbas’ van 14 februari 2017.

Een wat late reactie daar ik het artikel ‘Raadselachtige doden in de Donbas’ van NRC 14 februari pas nu las. Dit verhaal is typerend voor de infantiele wijze waarop jullie over bepaalde zaken in de krant schrijven.

Zo heeft jullie medewerkster Eva Cukier het in dat artikel over de serie doden die er de voorbije twee jaar in Donbas of met de regio Donbas verbonden personen vielen. Daarbij kopt men in een tussentitel ‘De dode commandanten wisten meer over de rol van Moskou in het conflict.’

Conclusie voor de veelal weinig oplettende lezer is dus duidelijk: Moskou en president Poetin zijn hier de dader. Maar waarop baseert ze zich om die toch wel heel zware beschuldiging van seriemoordenaar te uiten? Erg simpel zo blijkt bij grondige lectuur van dat stuk.

Vooreerst stelt ze: “Experts noemen het onwaarschijnlijk dat Oekraïense spionnen erin slagen zo veel kopstukken te elimineren.”. De ‘experts’ dus. Maar wie die experts dan zijn en op welke basis men die onbekenden dan experts mag noemen en waarop die zich voor hun toch wel zwaarwichtige verklaring baseren weten we niet. Mevrouw Cukier schrijft het niet. Met andere woorden: Dit is een in het verhaal cruciale maar nergens door gestaafde bewering.

Wat verder in haar stuk heeft zij het weer over ‘experts’ als zij schrijft: “Experts sluiten de hand van Moskou in de aanslagen niet uit.” Hoe experts? Natuurlijk mag je bij onderzoek van onder meer criminele feiten nooit iets uitsluiten. Dus ook de ‘hand van Moskou’ niet. Maar voordien sluit ze, zich baserend op anonieme ‘experts’, wel de piste van ‘Oekraïense spionnen’ uit.

En dan citeert ze wat verder een zekere als Russisch onderzoeksjournalist omschreven Ilja Barabanov die stelt: “Zolang er actieve strijd werd geleverd, waren deze mensen nodig, maar na het tweede Minsk-akkoord nam de behoefte aan zichtbare commandanten sterk af.” Iets wat, stelt ze, welke Ilja Barabanov vorige week schreef op basis van anonieme bronnen. Anonieme bronnen dus.

Vooreerst is die verklaring van Barabanov een die niets zegt over de moorden en dus over deze zaak ook geen enkel uitsluitsel geeft. Bovendien stond er vorige week in de NRC nog te lezen over zware gevechten in de Donbas. De verklaring van Barabanov wordt dus tegengesproken door de feiten.

NRC - Raadselachtige doden in de Donbas - Eva Cukier - 14 februari 2017

Zich baserend op niet nader genoemde ‘experts’, ‘anonieme bronnen’ en twee opposanten weet Eva Cukier al waar men de daders voor die serie moorden in de Donbas moet zoeken. Neen, zeker niet bij de CIA maar uiteraard bij Poetin en zijn maatjes. Wat dacht je? Infantiele journalistiek dus.

Ook is Ilja Barabanov een opposant die in 2010 van de door de Franse regering gefinancierde ngo Reporters sans Frontières en het Franse staatspersbureau Agence France Press de Peter Mackler Prijs kreeg. Een lieveling van het Westen dus. Geen probleem maar men moet die man wel politiek correct situeren.

En dan is er die andere persoon die mevrouw Cukier opvoert als: ‘de Oekraïense analist Dmytro Snjehyrov’. Die wordt in Oekraïne onder meer omschreven als een ‘sociaal activist’ en blijkt ook een Oekraïense journalist te zijn die uitblinkt in ultranationalistische verhalen met als continue thema: Het verraderlijke Rusland en het ‘monster’ Poetin. Ook hier kleeft men er het neutrale woord ‘analist’ op terwijl men eerder van een tegen Rusland agerende politiek activist zou moeten spreken.

Volgens Cukier ziet Snjehyrov: “.. geen toeval in de moorden.” Waarna zij verder gaat stellende: “De dode commandanten beschikken over informatie over de rol van Moskou in het slepende conflict, en worden door het Kremlin mogelijk als risico gezien.” ‘Mogelijk’ dus. Of mogelijk niet? En welke informatie hadden ze dan? Ook dit is dus een gewoon uit de losse pols geschudde nergens door serieuze bronnen gestaafde bewering.

Een journalist hoort te berichten op een evenwichtige wijze met woord en wederwoord, meerdere bronnen te raadplegen en bij dergelijke zaken ook steeds een open geest te behouden. Hier is het simpel, op basis van niet genoemde ‘experts’, ‘anonieme bronnen’ en twee gekende tegenstanders van Rusland is het voor haar duidelijk: ‘De dode commandanten wisten meer over de rol van Moskou in het conflict.

Zou het bijvoorbeeld ook niet simpelweg kunnen dat gezien het aantal doden er hier sprake is van meerder motieven voor die moorden en dus meerdere daders? Het is maar een van de mogelijkheden natuurlijk. En ook in zwaar bewaakte plaatsen kunnen er aanslagen gebeuren. Heeft mevrouw bijvoorbeeld ooit gehoord van de moord op president J.F. Kennedy? Of de vrij recente bomaanslag op een politiekantoor in het zeer sterk bewaakte Damascus?

Maar dit soort journalistiek is ergerlijk genoeg verre van het enige voorbeeld waaraan de NRC en de andere Westerse massamedia zich schuldig maken. Het artikel doet mij trouwens denken aan die ‘schokkende’ rapporten over Syrië van Human Rights Watch en Amnesty International die, gebaseerd op niets anders dan opposanten en anonieme bronnen, de zwaarst mogelijke beschuldigingen uiten aan het adres van de regering in Damascus.

Willy Van Damme

De vatbom van het Syrische leger

Brief naar Knack over het artikel over SyriëMister Dewinter, ik zie de warmte in uw ogen’ (Knack 15 februari 2017).

Bij het artikel over Syrië ‘Mister Dewinter, ik zie de warmte in uw ogen’ (Knack 15 februari 2017) staat op pagina 27 bovenaan een foto met als ondertitel ‘Een bomvat kan drie huizen in puin leggen’.

Dit voorwerp op die foto is echter geen bomvat zoals het Syrische leger dat volgens onze media, regeringen en ngo’s zou gebruiken maar een bom afgevuurd door wat men in Syrië in het Engels een ‘Hell Cannon’ noemt, een wapen dat exclusief door die salafistische groepen wordt gebruikt.

Vatbom - Volgens Knack - 15 februari 2017

Op het internet kan men vermoedelijk wel een paar duizend foto’s van zo’n bom, afgevuurd door een Hell Cannon vinden. Een vatbom van het Syrische leger na 4 jaar niet. Behoudens dan een helikopter waar men vaag iets uit naar beneden ziet dwarrelen.

Er is al bijna vier jaar lang door de salafistische groepen en hun financiers en fans in het Westen honderden pagina’s vol geschreven over die vatbommen van de regering. Tot heden echter heb ik nog nooit een foto van zo’n vatbom gezien.

Wel plaatste The Guardian ooit ook een foto van wat ze stelde een vatbom te zijn maar dat bleek zoals nu bij Knack de bom van een hell cannon te zijn. En dat is een gasfles vol explosieven en metalen stukjes. Een bom die in het oorlogsrecht verboden is maar waarover men in het Westen, incluis bij de ngo’s genre Amnesty International, nog nooit klaagde.

Willy Van Damme

Journalistieke deontologie, Walter Zinzen en Bashar al Assad

Reactie op de vrije tribune ‘Met de muilkorf aan de leiband’ van Walter Zinzen in De Standaard van vandaag 9 februari.

Walter Zinzen heeft een wel heel merkwaardige visie op de journalistiek. Er zijn in ogen de ‘goeden’ en die laat je aan het woord, en er zijn de ‘slechten’, in zijn ogen dictators en massamoordenaars, en die laat je nooit aan het woord. Heeft die man ooit al gehoord van journalistieke deontologie? Zinzen lapt er zijn laars aan.

Maar dat hij luidkeels protesteert tegen het interview met Assad maar al zes jaar zwijgt over de honderden interviews die in onze media verschenen met allerlei salafistische vechtersbazen is voor hem nog nooit een probleem geweest.

Blijkbaar wil Zinzen dus van Syrië een soort salafistische hemel maken. Dat kan hij dan voor wat interviews wel bezoeken. Hij moet dan wel zien dat hij bij de terugkeer ook zijn hoofd meeneemt. Desnoods in een aparte zak.

Willy Van Damme

P.S.: In 1983 verwittigde ik telefonisch Walter Zinzen bij de toenmalige BRT over de praktijken van de vroegere Gentse professor toxicologie Aubin Heyndrickx. Hij lachte het weg stellende dat de man zoals steeds ook hier wel gelijk had met zijn beweringen over biologische oorlogvoering in Laos en Cambodja door de Sovjetunie. Een fantasierijk verhaal komende uit Washington en in België gebracht door die man, een fraudeur.

Panorama, het televisieprogramma van Zinzen, liet Heyndrickx na mijn gesprek uitgebreid aan het woord over die lasterlijke onzin zonder ook maar een kritische vraag te stellen. Had hij de zaak toen serieus en dus kritisch bekeken dan had hij geweten wie die man echt was, zijnde een viezerik, smeerlap en wetenschappelijk een idioot. Het voorval typeert Zinzen. Wie denkt dat de huidige journalistiek slechter is dan vroeger is dus fout.

Knack en de ondankbaarheid van Assad

Lezersbrief gestuurd naar Knack naar aanleiding van het er vandaag gepubliceerde  gesprek met de Syrische president Assad.

Waarom in ’s hemelsnaam zou de Syrische regering of Assad België dankbaar moeten zijn (Knack 14 februari 2017 ‘Bashar al Assad ‘Ik ben België niet dankbaar’)? In 2011 vaardigde men in de EU met akkoord van België een embargo uit tegen Syrië die zelfs het leveren van geneesmiddelen vanuit de EU bijna onmogelijk maakte.

In april 2013 veroverde ISIS toen nog samen in een front met al Qaeda de oliebronnen in het oosten van Syrië. Waarna men in de EU met unanimiteit van de aangesloten landen, dus ook België met Didier Reynders, razendsnel al op 23 mei 2013 het embargo tegen Syrië voor olieproducten beëindigde.

Waardoor ISIS zich in Europa via die olieverkoop kon financieren. Met steun van onze regering. Ook maakte een rapport van de Amerikaanse militaire veiligheid (DIA)  (1) van augustus 2012 melding van het feit dat het Westen de oprichting van een kalifaat in Syrië en Irak wou. Dus steunde België volgens dat rapport de oprichting door ISIS van dat kalifaat.

Verder heeft men het ook over de eerste betoging in maart 2011 waarbij Knack schrijft dat de Syrische veiligheidsdiensten met scherp schoten op de betogers. Bij die eerste betoging werden door sluipschutters 8 politiemensen vermoord en zowel het gerechtsgebouw als de hoofdzetel in Daraa van de Baath partij in brand gestoken. Dat verzwijgt Knack. Moesten de Syrische veiligheidsdiensten zich dan zomaar laten afslachten misschien? Blijkbaar voor onze media wel.

 

Knack - 14 februari 2017 - Voorpagina Assad

Alhoewel alles erop wijst dat de oorlog tegen Syrië aan het aflopen is blijft onze pers weer volop propaganda verspreiden. Getuige de VRT gisteren met Terzake en De Afspraak. Ondertussen is men bij de EU al wel bezig voorbereidingen aan het treffen te ‘helpen’ bij de wederopbouw. Kwestie in Syrië toch nog iets van invloed te behouden. De schaamteloosheid van de Westerse diplomatie. Eerst jihadisten sturen om het land te vernielen en daarna de stenen en mortel verkopen voor de wederopbouw.

Ook voert of voerde onze luchtmacht boven Syrisch grondgebied luchtbombardementen uit zonder daarvoor toestemming te vragen aan de Syrische regering. Wat volgens het internationaal recht een daad van oorlog en zelfs een oorlogsmisdaad is. Bovendien steunt onze regering in Syrië een gewapende opstand wat eveneens een daad van oorlog en een oorlogsmisdaad is. Assad was dus nog heel diplomatisch braaf over ons land.

Willy Van Damme

1) Volgens dat rapport was al Qaeda in Irak (het latere ISIS) al van dag één in Syrië actief. Naast dan de Moslimbroederschap. Dit was dus geen opstand voor meer democratie of mensenrechten zoals onze pers maar blijft beweren maar een salafistische. Wat de door de massamedia gerespecteerde Amerikaanse expert Joshua Landis in een recent groot interview ook sterk benadrukte.

Lees: http://talkingpointsmemo.com/cafe/americas-failure-russia-success-in-syrias-war

Hysterische prietpraat van Corry Hancké in De Standaard

Dat Uw redacteur wanneer ze bericht over Rusland niet zelden de pedalen helemaal kwijt raakt bewijst ze nogmaals ten volle in haar stuk vandaag: ‘De wereld op zijn Russisch’. Daarin schrijft zij: “het lijden van de bevolking wordt niet in beeld gebracht, of het wordt afgeschilderd als Westerse propaganda.” Het is een verklaring die best wel hilarisch kan genoemd worden.

Recent nog berichten, om maar een van de duizenden voorbeelden te noemen, zowel RT als de Syrische media uitvoerig over het saboteren door de Syrische jihadisten van de watertoevoer naar de ongeveer 5 miljoen inwoners van de regio van Damascus. Wat voor grote humanitaire problemen zorgde. Hierover echter in onze massamedia amper een woord.

Verder is zij van oordeel dat RT de Syrische regering niet verantwoordelijk stelt voor de aanvallen met chemische wapens. Voor haar een voorbeeld van partijdigheid. Daar ik dit probleem op de voet volg en tot heden voor die beweringen over dit chemisch wapengebruik nog geen begin zelfs van een bewijs zag zou ik dan graag van haar die bewijzen wel krijgen.

Verder ben ik over die zaak enkele malen op RT aan het woord geweest en heb daar de zaak besproken. Hierbij kwamen de beschuldigingen ruim aan het woord. Met een analyse van die beweringen, een bespreking van de vele documenten en de ontkenningen.

Mevrouw Hancké bewijst hier nogmaals dat ze niet bezig is met verslag uit te brengen maar in het verspreiden van leugens op het hysterische af.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar De Standaard naar aanleiding van het artikel van Corry Hancké ‘De wereld op zijn Russisch’ in de krant van vandaag 30 januari. In 1983 beweerde dit dagblad op basis van beweringen van Aubin Heyndrickx, de toenmalige professor in de toxicologie (Universiteit Gent), dat de Sovjetunie op grootschalige wijze biologische wapens gebruikte in Laos en Cambodja.

Een pak leugens komende van Washington zoals nadien is gebleken. Ook toen al geloofde trouwens geen enkel serieus wetenschapper waar ook die beweringen. Aubin Heyndrickx was toen hij die verklaringen deed zelfs de risee van de wetenschappelijke wereld.

De man werd enkele jaren later – zijn gerechtelijke bescherming was wegevallen – wegens fraude bij het uitoefenen van zijn beroep meermaals veroordeeld en zelfs zijn titel van professor afgepakt. 

De toenmalige hoofdredacteur Lode Bostoen weigerde echter in die periode enige kritische opmerking over die beweringen te publiceren. De Standaard is qua niveau nog niets veranderd. Integendeel zelfs, elke kritische stem op de redactie buitenland die er toen was werd buiten gegooid en vervangen door pennenlikkers die vooral uitblinken in het overschrijven van Amerikaanse propaganda.

En dan is men verbaasd dat onze media nog amper over enige geloofwaardigheid beschikken. Een probleem dat ze alleen aan zichzelf te danken hebben. En om dat probleem van een gebrek aan geloofwaardigheid aan te pakken zorgt men niet voor een meer professionelere journalistiek maar begint men met het verkopen van hysterische prietpraat over de ‘tegenstander’, de vijand. Zielig.

Humo en de windmolens in zee en Johan Vande Lanotte

In het gesprek met Johan Vande Lanotte (Humo 10 januari) heeft men het ook nog maar eens over de verre afstand in zee van onze windmolenparken. Dat wordt hem aangewreven waarbij men natuurlijk (obligaat) Vande Lanotte hierover allerlei verwijten naar het hoofd gooit.

Een aantal mensen waaronder de interviewer Raf Liekens en voorheen de journalisten Luc Pauwels en Wim van den Eynde (De Keizer van Oostende) zijn daarbij echter een cruciaal element in dit dossier vergeten.

Toen men die plannen voor het eerst ontwierp is er een dame uit Knokke hiertegen naar de Raad van State getrokken (1) omdat die windmolens in de eerste plannen voor haar te dicht bij de kust stonden en haar uitzicht dus geschonden werd. De Raad van State gaf de dame gelijk en nadien moest men wel een stuk verder in zee gaan.

Windmolenpark, Thornton Bank

Onze windmolenparken moesten ver in zee gebouwd worden, niet omwille van een ministeriële gril maar na een beslissing van de Raad van State. Dat opzoeken duurde een paar minuten.

Kan men misschien voor men mensen begint te beschuldigen de zaak eerst eens goed onderzoeken. Het zou helpen.

Willy Van Damme

1) Het Nieuwsblad, 28 maart 2003, Marc Carlier, ‘Raad van State geeft tachtigjarige bewoonster Zeedijk gelijk – Geen windmolens voor Knokke’. ‘http://www.nieuwsblad.be/cnt/nbra28032003_024

De dame (Yvette Soete) deed die klacht op vraag van het gemeentebestuur van Knokke-Heist die schrik had voor de schade aan het toerisme in de gemeente. Luc Pauwels en Wim Van den Eynde, dikwijls omschreven als gelauwerde onderzoeksjournalisten, waren voor zover geweten de eersten die deze verre afstand als argument gebruikten tegen Johan Vande Lanotte. Onderzoeksjournalisten dus. De verantwoordelijke minister (Leefmilieu) was toen Jef Tavernier (Agalev). Ze gingen eerst op 12 km van de kustlijn gebouwd worden.

Fouad Belkacem in Humo–De sukkel

Het gesprek met Fouad Belkacem in Humo van 3 januari gelezen en nogmaals blijkt hij misschien wel een gevaarlijk man te zijn maar vooral ook een sukkel. Blijkbaar beseft hij niet dat hij en zijn geloofsgenoten maar goedkoop kanonnenvoer zijn voor Israël en haar westerse bondgenoten. Dit in de hoop het Midden-Oosten in het kader van een verdeel-en-heers politiek kapot te slaan via het bevorderen van het sektarisme.

Voorzien door de CIA van wapens, communicatiemateriaal, geneesmiddelen en voedsel, een pr-campagne in handen van Britse en Amerikaanse specialisten, verzorgd in Israëlische militaire hospitalen en, zoals recent nog met Aleppo, door onze grote westerse media geprezen als helden, zou hij dat toch al lang hebben moeten inzien.

Fouad Belkacem - 3

Speelt Fouad Belkacem als een professioneel toneelspeler de naïeve sukkel die kanonnenvlees voor Israël rekruteerde of is hij zo? Terwijl al zijn vrienden het westen opriepen om Libië aan te vallen zodat ze aan de macht konden komen en die massa wapens stelen, stelt hij nu tegen die interventie te zijn geweest. Ongeloofwaardig is een hiervoor te zachte uitdrukking.

Bovendien heeft nog geen enkele van die tientallen salafistische groepen ooit een aanslag in Israël gepleegd maar wel al honderdduizenden Arabieren en moslims vermoord. Ook heeft zijn interpretatie van de islam niets vandoen met orthodoxie. Integendeel, het salafisme van hem en zijn vrienden is een ultramoderne versie van de islam komende uit het negentiende eeuwse Saoedische Wahabisme.

Verder nog een opmerking aan het adres van de auteur. De Levant is geen synoniem voor het Midden-Oosten maar vormt er een deel van. De Levant bevat volgens de ene interpretatie Libanon en Syrië, volgens anderen een soort pre-islamitische Syrië dat ook delen van o.a. Turkije, Jordanië, Irak en Palestina (Israël) bevat. Het Midden-Oosten omvat ook de Sinaï, Iran en het Arabisch schiereiland.

Willy Van Damme

Brief aan Humo van 3 januari naar aanleiding van het gesprek van Humo met Fouad Belkacem. In wezen is de propaganda die onze media al straks zes jaar voeren voor het jihadisme in Syrië even gevaarlijk of nog gevaarlijker dan het prediken van een Belkacem. Maar die doen ongehinderd door enige ethiek of kennis gewoon voort.

De Standaard – Prijs fantastische verhalen

Met veel aandacht de stukken, vier pagina’s!, gelezen over Syrië. Jullie tranen voor de nederlaag van al Qaeda & Co in Syrië zijn ontroerend. Wat in de krant alleen nog ontbrak was een paginagrote advertentie van Qatar of Saoedi-Arabië. Uw medewerker Jorn De Cock moet dat toch kunnen regelen.

Gisteren ook nog Kaaiman gelezen over die kwaliteitskrant De Standaard en dat verhaal over verkrachtingen (1). Waarom dingen jullie in ’s hemelsnaam als schrijvers van fantastische verhalen niet mee naar een of andere literaire prijs?

Geen verbazing dat de media en zeker journalisten steevast laag scoren in geloofwaardigheid. Jullie doen dan ook dag in dag uit hiervoor hard jullie best.

Willy Van Damme.

Lezersbrief naar aanleiding van de serie artikels over Syrië in de krant van dinsdag 29 november 2016.

1) Het betreft hier het vorige week uitgebreid in de media gebrachte verhaal over een studie gehouden door opiniepeilingsbureau TNS over de houding van Belgische mannen tegenover verkrachtingen. Die was gedaan in opdracht van Eurobarometer. Koen Meulenaere beschreef het voorval in zijn typische stijl dinsdag in De Tijd onder de toepasselijke titel Bild.

Zo stelde De Morgen op vrijdag 25 november: ‘Vier op tien Belgen praten seks zonder toestemming goed’. De Standaard schreef diezelfde dag dan: ‘Seks zonder toestemming? Oké voor 1 Belg op 5’. Andere cijfers dan in de titel van De Morgen. Het steekt niet nauw.

Maar geen zorg voor de kwaliteitskrant uit Groot-Bijgaarden. In navolging van The Washington Post heeft ook dit dagblad tegenwoordig om serieus over te komen een zogenaamde factchecker.

En daar stelt men zaterdag in die rubriek dan een onderzoek in naar deze bewering met als titel: ‘Vier op de tien Belgen praten seks zonder wederzijdse toestemming goed’. Dus de cijfers van rivaal De Morgen ditmaal. Ach, wie maalt er om. “Deels waar” is het oordeel van de krant die wel toegeeft dat er twijfel rijst over de methodologie van TNS.

Maar de gestelde vraag aan de amper 1.029 Belgen was: “Sommige mensen vinden dat seks zonder toestemming in bepaalde situaties gerechtvaardigd kan worden. Denkt U dat dit van toepassing is op onderstaande omstandigheden? dronken zijn, drugs gebruiken, enzovoort.”

Een minstens dubbelzinnige vraag die verwarrend werkt. Ook is het polsen van amper 1029 mensen wegens erg klein moeilijk als aanvaardbaar te zien. Specialist Maarten De Schryver maakte dan ook brandhout van dit onderzoek en noemde het gewoon waardeloos.

Iedere krant en weekblad de naam waardig weet dat ze uitermate voorzichtig moeten zijn met allerlei beweringen komende van studies en opiniepeilingen. Veelal zijn ze op maat gemaakt van wie de studie bestelde. Niet zelden hebben ze ook alleen maar een commercieel of politiek doel. De waarheid is dan bijkomstig. Ook zou zelfs de beginnende journalist al moeten weten dat opiniepeilingen weinig of niet betrouwbaar zijn.

Dat TNS en de Europese Commissie via Eurobarometer hun naam verbonden aan deze waardeloze rommel zou voor de toekomst dan ook een verwittiging moeten zijn. Maar sinds het satirisch televisieprogramma Basta met zijn neppersberichten furore maakte is er duidelijk bij de media niets veranderd.

Toen protesteerde de Vlaamse persbond tegen het verspreiden van nepberichten door Basta. Dat de media de onzin van die persberichten klakkeloos en zonder controle overnamen was voor de persbond toen geen probleem.

Wanneer gaat men vanuit de persbond ooit eens de redacties waarschuwen om voor men iets publiceert dat bericht eerst eens na te kijken. Maar vergeet het. Als een hond met een hoed op tegen een pennenlikker beweert in het rebellengebied van Aleppo te leven dan krijgt die zonder limiet desnoods pagina’s ter beschikking. Zelfs al leeft die hond feitelijk in de staat Virginia in de VS. Maar ja, sensatie doet papier verkopen. Simpel!

De ietwat gematigde Molenbeekse sjeik

In het verhaal ‘IS probeert Molenbeekse sjeik te vermoorden, maar faalt weer’ over sjeik Bassam Ayachi in de krant van 18 november stelt Uw medewerker Guy Van Vlierden dat de gekende sjeik behoort tot Suqour al Sham wat, stelt hij, ‘een ietwat gematigde moslimmilitie’ is.

Een merkwaardige redenering. Eerst stelt hij dat Bassam Ayachi de reputatie had een kopstuk van al Qaeda te zijn, en dan een paar lijnen verder behoort hij plots tot een ‘ietwat gematigde moslimmilitie’.

De man die indirect gelinkt is aan de aanslagen van al Qaeda van 11 september 2001, die zowat de peetvader is van het Molenbeekse salafisme en zijn terreur en een man wiens zoon wegens terrorisme 4 jaar cel kreeg, vecht dus voor een ‘ietwat gematigde moslimmilitie’.

Merkwaardig toch hoe Uw medewerker ook nu weer de ernst van de zaak poogt te minimaliseren. Verder weet hij zonder twijfel dat Suqour al Sham zij aan zij vecht met Jabhat Fatah al-Sham (de Syrische tak van al Qaeda) in het Leger van de Verovering. Ook is Suqour al Sham voorstander van een kalifaat met de salafistische interpretatie van de sharia. Ietwat gematigd? Wat is dan nog extremistisch?

Ook dient men te beseffen dat het verhaal van die vermeende aanslag door ISIS integraal gebaseerd is op wat die man vertelt op zijn Facebookpagina. En dat lijkt mij amper geloofwaardig.

De vraag die men zich bij Bassam Ayachi beter kan stellen is waarom die man, ondanks zijn activiteiten, meer dan tien jaar ongestraft in België jihadisten voor zijn zaak kon blijven rekruteren. Hem arresteren of het land uitzetten had misschien wel eens veel leed kunnen voorkomen.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar aanleiding van een artikel van Guy Van Vlierden in Het Laatste Nieuws van 18 november. Guy Van Vlierden schreef vorig jaar in zijn krant een opiniestuk waarin hij voorstelde om Syrië te laten besturen door die rebellen, behoudens dan de volgens hem ware extremisten van al Qaeda en ISIS.

Met andere woorden: Het Laatste Nieuws wou Bassam Ayachi desnoods tot kalief over Syrië laten benoemen. Ze zullen er in Molenbeek zeer gelukkig mee zijn. Misschien kan men dan bij die benoeming een Belgische regeringsdelegatie laten overvliegen. Samen met de burgemeester van Molenbeek?

Ook de in Brussel wegens steun aan het terrorisme tot 4 jaar cel veroordeelde zoon Abdelrahman Ayachi behoorde tot die Suqour al Sham, de Valken van de Levant. Hij sneuvelde in 2013 in Syrië.

Deze terreurgroep fusioneerde in maart 2015 met Ahrar al Sham, een soort lokale kloon van al Qaeda die samen met deze al Qaeda het feitelijk bestuur vormen over de Syrische provincie Idlib. Om onduidelijke reden scheurde die groep zich recent in september weer af van Ahrar al Sham. In februari 2014 sloot een belangrijke fractie van deze groep zich aan bij ISIS.