VRT steunt al Qaeda

Deze middag Jullie journaal gezien met daarin het bericht komende uit de G20 in Hamburg over plannen voor een staakt-het-vuren in de regio van de Syrische stad Daraa. Daarbij stelden jullie dat het Syrische leger de stad Daraa beschiet.

Allemaal wel juist, maar jullie vergaten wel de essentie van de zaak, namelijk dat die stad in twee stukken is gehakt, een bezet door het leger, een ander deel door die salafistische terreurgroepen met erbij vooral al Qaeda. Waarbij ook die groepen op het ander door het leger gecontroleerde stadsdeel schieten.

Met andere worden: Beide partijen beschieten die stad. Wat jullie, bewust?, vertikten te vermelden. Zoals Jullie er ook de aanwezigheid van al Qaeda vergeten te vertellen. Ook bewust vermoed ik.

Abdelrahman Ayachi - 1

De in Syrië naar zijn 72 maagden of meer gekatapulteerde Abdelrahman Ayachi, de tolk en gids van Rudi Vranckx in Syrië, de terrorisme-expert van de VRT. Daarvoor had deze man in Brussel in eerste aanleg 8 jaar cel gekregen voor zijn avonturen in Irak en in beroep 4 jaar. Of hoe de VRT terroristen financierde. Want gratis zal die man zeker niet voor Vranckx gewerkt hebben. Diens vader Bassam Ayachi is zowat de peetvader van het Molenbeekse salafisme en werd er 15 jaar lang ongemoeid gelaten door onze regering. De man was nochtans duidelijk gelieerd aan al Qaeda. De strijd tegen de terreur dus!!

Dat is natuurlijk een totaal verdraaid beeld geven van de toestand in die stad, ten voordele van al Qaeda en haar bondgenoten. Maar verbazing wekt dat niet. Al jaren verzwijgen jullie stelselmatig zoveel mogelijk de aanwezigheid in Syrië van al Qaeda, samen met ISIS de twee voornaamste er actieve terreurgroepen die trouwens ooit samen zaten in een al Qaeda.

Maar zoals gezegd, geen verbazing. Jullie vermeende ‘terreurexpert’ beweerde ooit in 2011 dat al Qaeda dood is. Nou ja, ze rijden ginds tegenwoordig rond met tanks, hebben enkele tienduizenden manschappen en beschikken over zwaar geschut en lang afstandsraketten.

Maar diezelfde ‘expert’ was toch de man die ooit verscheidene malen vanuit Turkije Syrië binnentrok met als gids en tolk Abdelrahman Ayachi, de in Brussel wegens terrorisme tot 8 jaar effectieve cel veroordeelde Syriëstrijder. Waarna die als wederdienst tijdens die 12-12 actiedag voor Syrië een als interview verpakte vrije tribune kreeg van die ‘expert’. Van steun voor Syrië gesproken. De slachtoffers van Maalbeek, le Battaclan, Manchester en Zaventem zullen jullie er dankbaar voor zijn. Om van de Syriërs nog maar te zwijgen.

En ho ja, dat staakt-het-vuren is gewoon ridicuul. Een deel van dat gebied is bezet door al Qaeda, een ander deel door ISIS, met Israël die mee aan hun kant zijn vliegtuigen het Syrische leger laat bombarderen. Dit terwijl men in datzelfde Hamburg zogenaamd overeenstemming bereikte over de oorlog tegen de terreur. En dat jullie die uit de G20 komende onzin zomaar slikken zegt alles over jullie niveau.

Willy Van Damme

Tijdens die G20 was ook de Saoedische koning Salman aanwezig. De man is nog meer dan Rudi Vranckx een expert van de terreur. Allerlei documenten tonen aan dat deze koning toen hij nog gouverneur van Riyad was en voorzitter van een der vele Saoedische ‘caritatieve’ instellingen de geldschieter was van al Qaeda toen die in Bosnië en Kosovo huishielden.

Dat men die man in Hamburg niet gewoon in de boeien sloeg zegt alles over dat soort bijeenkomsten. Logisch dus dat die oorlog tegen de terreur geen punt van discussie bleek. Ze weten toch allen dat het een erg cynische westerse grap is. Onze VRT sprak zelfs van een snelle overeenstemming op dit vlak onder de deelnemers. En ondertussen vallen de terreurslachtoffers bij bosjes wereldwijd.

Alexander Mattelaer en de Zuid-Chinese Zee

In het debat over een mogelijke derde wereldoorlog (Humo 13 juni 2017) heeft men het ook over de toestand in de Zuid-Chinese Zee. Alexander Mattelaer, politicoloog VUB en directeur van het Egmont Institute for International Relations, spreekt in dat debat ook over die gespannen situatie daar.

Hierbij zegt hij: “De burgers op die eilanden in de Chinese Zee hebben het meest reden om ongerust te zijn.”. Een merkwaardige bewering daar geen enkel van die vele zandbanken, koraalriffen en atollen in die zee door een burger wordt bewoond. In bepaalde uitzonderlijke gevallen leven er tijdelijk wat militairen, meer niet.

Het toont het zeer lage niveau van onze universiteiten en ook Buitenlandse Zaken, waarvan in de praktijk dat Egmont Instituut een onderdeel van is, dat zo iemand op die posities kan geraken.

Trouwens gans die kwestie is pas actualiteit geworden toen de Amerikaanse president Barack Obama er plots herrie over begon te schoppen. Voorheen was dat een bevroren conflict waar sinds 1974 niemand enige aandacht aan schonk, en ongetwijfeld die heren evenmin.

In januari 1974 veroverde China met stilzwijgende steun van de VS er de noordelijk gelegen eilandengroep Paracel op het toenmalige Zuid-Vietnamese leger. Het optreden van de VS is daarom het cruciale element in die discussie, wat niet verbazend amper ter sprake kwam. Ook dit toont het ontbreken van een debat dat de naam niet eens waardig was.

Willy Van Damme

Nepnieuws bij De Morgen

Ik las vandaag in uw krant het verhaal ‘Op het internet is alles te koop, ook Fake News, Koen Vidal, 15 juni 2017’, over nepnieuws van Koen Vidal. Leuk dat in De Morgen te lezen, de kampioen in België van nepnieuws.

Is het niet over de VS met de heilige Clinton, Rusland en de heilige Navalny, Syrië, waar jullie woordvoerders zijn van al Qaeda, dan is het over de Belgische politiek waar modder gooien de dagelijkse praktijk blijkt.

Gisteren nog met de berichtgeving over de kasteelmoord. Een topman van de gerechtelijke politie valt vlijmscherp een bepaalde advocatuur en een zekere pers aan. Dankzij de berichtgeving moest hij zelfs bescherming vragen voor hem en zijn gezin. Advocaat Johan Platteau reageerde tenminste nog, De Morgen zweeg als de dood.

Je zag onmiddellijk wie de bron is voor al die smeuïge info in De Morgen over het slachtoffer Stijn Staelens. Proficiat. Het bewijst wat mensenrechten en ethiek bij jullie waard zijn: 0. Nepnieuws, ach….

Willy Van Damme

Lezersbrief naar De Morgen.

NASCHRIFT

1) In de berichtgeving over de kasteelmoord bewijst men in De Morgen weer eens de schandelijke tendentieuze wijze waarop men hier werkt. Tijdens de ondervraging op dinsdag van de politie voor de rechtbank kwam de kwestie aan bod waarom men Stijn Staelens, het slachtoffer, over de beschuldigingen van pedofilie nooit had ondervraagd. De betrokken agent stelde dat dit om praktische reden niet gelukt was want hij zat toen in het verre buitenland. .

Dit was mede niet gebeurd, stelde hij, omdat noch de echtgenote, noch de schoonvader (de vermeende dader) hen had verwittigd dat hij terug thuis was. Als dat klopt dan betekent dit echter dat de schoonvader niet eens geïnteresseerd was in een normale rechtsgang voor die beschuldigingen tegen zijn schoonzoon. Hij had immers een ander plan klaar voor het slachtoffer.

Dit cruciaal element kon men echter gisteren niet in Het Laatste Nieuws en niet in De Morgen lezen. Het is immers erg belastend voor de vermoedelijke dader. Beide kranten bewijzen daarmee indirect dat Johan Platteau, advocaat van de beschuldigde André Gyselbrecht, hun bron is die hen af en toe stukjes uit het gerechtelijk dossier bezorgt. Stukjes die hem en zijn cliënt natuurlijk goed uitkomen. Een schandelijke praktijk maar wel een die schering en inslag is in de journalistiek.

2) Op 17 juni verscheen er in Het Laatste Nieuws dan een paginagroot interview met advocaat Johan Platteau. Een wederdienst van de redactie? “’t is altijd de schuld van Platteautje. En ik wil zo hard dat men mij graag ziet” van Bjorn Maeckelenbergh. Het enige dat er ontbrak was de aankondiging bovenaan: ‘Dit is een advertentie.”

Hetzelfde gebeurde trouwens in de krant De Tijd ten tijde van het proces rond Superclub tegen Maurice De Prins en zijn rechterhand Charles Cool. Hun journalist René De Witte was in de krant de verdediger van De Prins en dus kregen zijn advocaten tijdens de  procesgang een interview van een pagina in die krant. De Prins kreeg 4 jaar en Cool 2 jaar, beiden effectief.

Humo, Saoedi-Arabië en de deradicalisering

Juist het artikel gelezen over hoe Saoedi-Arabië terroristen deradicaliseert (Sport en Kunsttherapie, Humo 6 juni). Er is over die zaak al tonnen onzin geschreven maar dit artikel is toch wel een hoogtepunt hierin. Het Huis van Saoed die salafistische terroristen deradicaliseert is alsof Hitler zich zou bezig houden met de denazificatie van Duitsland of er een programma opzet om joden en zigeuners te beschermen.

Saoedi Arabië heeft integendeel de voorbije decennia ontelbare miljarden dollars uitgegeven om wereldwijd dit salafisme via Koranscholen (madrassa’s) en moskeeën te promoten. Het bewapent en financiert al sinds 1979 dergelijke terreurbewegingen. Nog niet zolang geleden riep de moefti van het land zelfs op om overal in de wereld alle kerken te vernielen. En dan komt men hier met dit verhaal dat doet denken aan de idiotie van vroegere maoïsten over hoe goed het in China onder Mao wel was.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar aanleiding van het artikel in Humo van 6 juni ‘Sport en kunsttherapie: hoe Saoedi-Arabië terroristen deradicaliseert.’ Het is een overname van een eerder in het Nederlandse dagblad Trouw verschenen artikel. Beiden behoren tot de Persgroep van Christiaan Van Thillo.

De val van de Iraanse Sjah

Het gesprek met Farah Diba (Humo18 april) is vrij boeiend en toont nogmaals hoe bepaalde machthebbers in een hoge ivoren toren leven zonder altijd goed te beseffen wat er rond hen aan het gebeuren is.

Het klopt inderdaad dat het de VS, het Verenigd Koninkrijk en de Fransen waren die Khomeini aan de macht brachten. Dit kaderde echter duidelijk in een groter duivels plan van die regeringen.

Zo vluchten beiden op 16 januari 1979 uit hun land, en exact zes maanden later, op 16 juli 1979, pleegt Saddam Hoessein, een agent van de CIA, in Irak een staatsgreep. En 13 maanden later, als de legers klaar staan, trekken Irak en Iran op 22 september 1980 ten oorlog. Wat in beide landen zorgt voor een massale vernietiging van mens en materiaal. Waarbij het Westen aan beide kanten wapens leverde.

Ayatollah Ruhollah Khomeini in Frankrijk

Khomeini en de Iraanse clerus wilden vooral hun financiën veilig stellen om zo hun macht te bewaren versus de andere krachten in het land, waaronder de sjah. In het geniep sloot hij trouwens een akkoord met de Amerikaanse republikeinse partij om de gevangen Amerikaanse diplomaten die in Teheran werden vastgehouden pas vrij te laten na de verkiezingen. Waardoor Ronald Reagan het in de presidentsverkiezingen makkelijk van Jimmy Carter kon halen.

Khomeini was trouwens ook betrokken bij de in 1953 door de Britse en Amerikaanse veiligheidsdiensten georganiseerde staatsgreep tegen de Iraanse premier Mohammed Mossadeq. Het probleem van Khomeini en de Iraanse geestelijken was dat de landhervormingen van haar man de Sjah financieel erg nadelig was voor de grootgrondbezitters die de Iraanse clerus traditioneel was.

Bovendien kaderde dit ook in een breder plan. Door in Iran geestelijken aan de macht te brengen kon men makkelijker het schisma in de islam verder doen uitgroeien. Waar tot dan amper iemand wist wat soennieten en sjiieten waren kon dit zo uitgroeien tot wat we nu zien. In datzelfde jaar 1979 creëerde men dan in Afghanistan een salafistisch terreurleger. Alles stond klaar voor de grote apotheose.

Het kadert in het door de Israëlische diplomaat Oded Yinon in februari 1982 uiteengezette plan voor gebiedsuitbreiding van de zionistische staat. Mede via het verzwakken van het militair apparaat van de Arabische landen en het er bevorderen van het sektarisme en zo vernielen van de regio.

Het is geen toeval dat al Qaeda of andere salafistische terreurgroepen tot heden nooit in Israël zelf een aanslag pleegden en dat Israëlische militaire hospitalen al meer dan 3000 gewonde Syrische terroristen verzorgden en nadien terugstuurde naar het slagveld. Het toont waar het in Syrië echt om te doen is. En Jimmy Carter gaf in 1979 het startschot.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar aanleiding van het interview van Peter Verlinden met Farah Diba, de weduwe van de laatste sjah van Iran. Dit in Humo van  18 april 2017.

NRC en de doden in Donbas

Lezersbrief gestuurd naar de NRC betreffende het artikel van Eva Cukier ‘Raadselachtrige doden in de Donbas’ van 14 februari 2017.

Een wat late reactie daar ik het artikel ‘Raadselachtige doden in de Donbas’ van NRC 14 februari pas nu las. Dit verhaal is typerend voor de infantiele wijze waarop jullie over bepaalde zaken in de krant schrijven.

Zo heeft jullie medewerkster Eva Cukier het in dat artikel over de serie doden die er de voorbije twee jaar in Donbas of met de regio Donbas verbonden personen vielen. Daarbij kopt men in een tussentitel ‘De dode commandanten wisten meer over de rol van Moskou in het conflict.’

Conclusie voor de veelal weinig oplettende lezer is dus duidelijk: Moskou en president Poetin zijn hier de dader. Maar waarop baseert ze zich om die toch wel heel zware beschuldiging van seriemoordenaar te uiten? Erg simpel zo blijkt bij grondige lectuur van dat stuk.

Vooreerst stelt ze: “Experts noemen het onwaarschijnlijk dat Oekraïense spionnen erin slagen zo veel kopstukken te elimineren.”. De ‘experts’ dus. Maar wie die experts dan zijn en op welke basis men die onbekenden dan experts mag noemen en waarop die zich voor hun toch wel zwaarwichtige verklaring baseren weten we niet. Mevrouw Cukier schrijft het niet. Met andere woorden: Dit is een in het verhaal cruciale maar nergens door gestaafde bewering.

Wat verder in haar stuk heeft zij het weer over ‘experts’ als zij schrijft: “Experts sluiten de hand van Moskou in de aanslagen niet uit.” Hoe experts? Natuurlijk mag je bij onderzoek van onder meer criminele feiten nooit iets uitsluiten. Dus ook de ‘hand van Moskou’ niet. Maar voordien sluit ze, zich baserend op anonieme ‘experts’, wel de piste van ‘Oekraïense spionnen’ uit.

En dan citeert ze wat verder een zekere als Russisch onderzoeksjournalist omschreven Ilja Barabanov die stelt: “Zolang er actieve strijd werd geleverd, waren deze mensen nodig, maar na het tweede Minsk-akkoord nam de behoefte aan zichtbare commandanten sterk af.” Iets wat, stelt ze, welke Ilja Barabanov vorige week schreef op basis van anonieme bronnen. Anonieme bronnen dus.

Vooreerst is die verklaring van Barabanov een die niets zegt over de moorden en dus over deze zaak ook geen enkel uitsluitsel geeft. Bovendien stond er vorige week in de NRC nog te lezen over zware gevechten in de Donbas. De verklaring van Barabanov wordt dus tegengesproken door de feiten.

NRC - Raadselachtige doden in de Donbas - Eva Cukier - 14 februari 2017

Zich baserend op niet nader genoemde ‘experts’, ‘anonieme bronnen’ en twee opposanten weet Eva Cukier al waar men de daders voor die serie moorden in de Donbas moet zoeken. Neen, zeker niet bij de CIA maar uiteraard bij Poetin en zijn maatjes. Wat dacht je? Infantiele journalistiek dus.

Ook is Ilja Barabanov een opposant die in 2010 van de door de Franse regering gefinancierde ngo Reporters sans Frontières en het Franse staatspersbureau Agence France Press de Peter Mackler Prijs kreeg. Een lieveling van het Westen dus. Geen probleem maar men moet die man wel politiek correct situeren.

En dan is er die andere persoon die mevrouw Cukier opvoert als: ‘de Oekraïense analist Dmytro Snjehyrov’. Die wordt in Oekraïne onder meer omschreven als een ‘sociaal activist’ en blijkt ook een Oekraïense journalist te zijn die uitblinkt in ultranationalistische verhalen met als continue thema: Het verraderlijke Rusland en het ‘monster’ Poetin. Ook hier kleeft men er het neutrale woord ‘analist’ op terwijl men eerder van een tegen Rusland agerende politiek activist zou moeten spreken.

Volgens Cukier ziet Snjehyrov: “.. geen toeval in de moorden.” Waarna zij verder gaat stellende: “De dode commandanten beschikken over informatie over de rol van Moskou in het slepende conflict, en worden door het Kremlin mogelijk als risico gezien.” ‘Mogelijk’ dus. Of mogelijk niet? En welke informatie hadden ze dan? Ook dit is dus een gewoon uit de losse pols geschudde nergens door serieuze bronnen gestaafde bewering.

Een journalist hoort te berichten op een evenwichtige wijze met woord en wederwoord, meerdere bronnen te raadplegen en bij dergelijke zaken ook steeds een open geest te behouden. Hier is het simpel, op basis van niet genoemde ‘experts’, ‘anonieme bronnen’ en twee gekende tegenstanders van Rusland is het voor haar duidelijk: ‘De dode commandanten wisten meer over de rol van Moskou in het conflict.

Zou het bijvoorbeeld ook niet simpelweg kunnen dat gezien het aantal doden er hier sprake is van meerder motieven voor die moorden en dus meerdere daders? Het is maar een van de mogelijkheden natuurlijk. En ook in zwaar bewaakte plaatsen kunnen er aanslagen gebeuren. Heeft mevrouw bijvoorbeeld ooit gehoord van de moord op president J.F. Kennedy? Of de vrij recente bomaanslag op een politiekantoor in het zeer sterk bewaakte Damascus?

Maar dit soort journalistiek is ergerlijk genoeg verre van het enige voorbeeld waaraan de NRC en de andere Westerse massamedia zich schuldig maken. Het artikel doet mij trouwens denken aan die ‘schokkende’ rapporten over Syrië van Human Rights Watch en Amnesty International die, gebaseerd op niets anders dan opposanten en anonieme bronnen, de zwaarst mogelijke beschuldigingen uiten aan het adres van de regering in Damascus.

Willy Van Damme

De vatbom van het Syrische leger

Brief naar Knack over het artikel over SyriëMister Dewinter, ik zie de warmte in uw ogen’ (Knack 15 februari 2017).

Bij het artikel over Syrië ‘Mister Dewinter, ik zie de warmte in uw ogen’ (Knack 15 februari 2017) staat op pagina 27 bovenaan een foto met als ondertitel ‘Een bomvat kan drie huizen in puin leggen’.

Dit voorwerp op die foto is echter geen bomvat zoals het Syrische leger dat volgens onze media, regeringen en ngo’s zou gebruiken maar een bom afgevuurd door wat men in Syrië in het Engels een ‘Hell Cannon’ noemt, een wapen dat exclusief door die salafistische groepen wordt gebruikt.

Vatbom - Volgens Knack - 15 februari 2017

Op het internet kan men vermoedelijk wel een paar duizend foto’s van zo’n bom, afgevuurd door een Hell Cannon vinden. Een vatbom van het Syrische leger na 4 jaar niet. Behoudens dan een helikopter waar men vaag iets uit naar beneden ziet dwarrelen.

Er is al bijna vier jaar lang door de salafistische groepen en hun financiers en fans in het Westen honderden pagina’s vol geschreven over die vatbommen van de regering. Tot heden echter heb ik nog nooit een foto van zo’n vatbom gezien.

Wel plaatste The Guardian ooit ook een foto van wat ze stelde een vatbom te zijn maar dat bleek zoals nu bij Knack de bom van een hell cannon te zijn. En dat is een gasfles vol explosieven en metalen stukjes. Een bom die in het oorlogsrecht verboden is maar waarover men in het Westen, incluis bij de ngo’s genre Amnesty International, nog nooit klaagde.

Willy Van Damme

Journalistieke deontologie, Walter Zinzen en Bashar al Assad

Reactie op de vrije tribune ‘Met de muilkorf aan de leiband’ van Walter Zinzen in De Standaard van vandaag 9 februari.

Walter Zinzen heeft een wel heel merkwaardige visie op de journalistiek. Er zijn in ogen de ‘goeden’ en die laat je aan het woord, en er zijn de ‘slechten’, in zijn ogen dictators en massamoordenaars, en die laat je nooit aan het woord. Heeft die man ooit al gehoord van journalistieke deontologie? Zinzen lapt er zijn laars aan.

Maar dat hij luidkeels protesteert tegen het interview met Assad maar al zes jaar zwijgt over de honderden interviews die in onze media verschenen met allerlei salafistische vechtersbazen is voor hem nog nooit een probleem geweest.

Blijkbaar wil Zinzen dus van Syrië een soort salafistische hemel maken. Dat kan hij dan voor wat interviews wel bezoeken. Hij moet dan wel zien dat hij bij de terugkeer ook zijn hoofd meeneemt. Desnoods in een aparte zak.

Willy Van Damme

P.S.: In 1983 verwittigde ik telefonisch Walter Zinzen bij de toenmalige BRT over de praktijken van de vroegere Gentse professor toxicologie Aubin Heyndrickx. Hij lachte het weg stellende dat de man zoals steeds ook hier wel gelijk had met zijn beweringen over biologische oorlogvoering in Laos en Cambodja door de Sovjetunie. Een fantasierijk verhaal komende uit Washington en in België gebracht door die man, een fraudeur.

Panorama, het televisieprogramma van Zinzen, liet Heyndrickx na mijn gesprek uitgebreid aan het woord over die lasterlijke onzin zonder ook maar een kritische vraag te stellen. Had hij de zaak toen serieus en dus kritisch bekeken dan had hij geweten wie die man echt was, zijnde een viezerik, smeerlap en wetenschappelijk een idioot. Het voorval typeert Zinzen. Wie denkt dat de huidige journalistiek slechter is dan vroeger is dus fout.

Knack en de ondankbaarheid van Assad

Lezersbrief gestuurd naar Knack naar aanleiding van het er vandaag gepubliceerde  gesprek met de Syrische president Assad.

Waarom in ’s hemelsnaam zou de Syrische regering of Assad België dankbaar moeten zijn (Knack 14 februari 2017 ‘Bashar al Assad ‘Ik ben België niet dankbaar’)? In 2011 vaardigde men in de EU met akkoord van België een embargo uit tegen Syrië die zelfs het leveren van geneesmiddelen vanuit de EU bijna onmogelijk maakte.

In april 2013 veroverde ISIS toen nog samen in een front met al Qaeda de oliebronnen in het oosten van Syrië. Waarna men in de EU met unanimiteit van de aangesloten landen, dus ook België met Didier Reynders, razendsnel al op 23 mei 2013 het embargo tegen Syrië voor olieproducten beëindigde.

Waardoor ISIS zich in Europa via die olieverkoop kon financieren. Met steun van onze regering. Ook maakte een rapport van de Amerikaanse militaire veiligheid (DIA)  (1) van augustus 2012 melding van het feit dat het Westen de oprichting van een kalifaat in Syrië en Irak wou. Dus steunde België volgens dat rapport de oprichting door ISIS van dat kalifaat.

Verder heeft men het ook over de eerste betoging in maart 2011 waarbij Knack schrijft dat de Syrische veiligheidsdiensten met scherp schoten op de betogers. Bij die eerste betoging werden door sluipschutters 8 politiemensen vermoord en zowel het gerechtsgebouw als de hoofdzetel in Daraa van de Baath partij in brand gestoken. Dat verzwijgt Knack. Moesten de Syrische veiligheidsdiensten zich dan zomaar laten afslachten misschien? Blijkbaar voor onze media wel.

 

Knack - 14 februari 2017 - Voorpagina Assad

Alhoewel alles erop wijst dat de oorlog tegen Syrië aan het aflopen is blijft onze pers weer volop propaganda verspreiden. Getuige de VRT gisteren met Terzake en De Afspraak. Ondertussen is men bij de EU al wel bezig voorbereidingen aan het treffen te ‘helpen’ bij de wederopbouw. Kwestie in Syrië toch nog iets van invloed te behouden. De schaamteloosheid van de Westerse diplomatie. Eerst jihadisten sturen om het land te vernielen en daarna de stenen en mortel verkopen voor de wederopbouw.

Ook voert of voerde onze luchtmacht boven Syrisch grondgebied luchtbombardementen uit zonder daarvoor toestemming te vragen aan de Syrische regering. Wat volgens het internationaal recht een daad van oorlog en zelfs een oorlogsmisdaad is. Bovendien steunt onze regering in Syrië een gewapende opstand wat eveneens een daad van oorlog en een oorlogsmisdaad is. Assad was dus nog heel diplomatisch braaf over ons land.

Willy Van Damme

1) Volgens dat rapport was al Qaeda in Irak (het latere ISIS) al van dag één in Syrië actief. Naast dan de Moslimbroederschap. Dit was dus geen opstand voor meer democratie of mensenrechten zoals onze pers maar blijft beweren maar een salafistische. Wat de door de massamedia gerespecteerde Amerikaanse expert Joshua Landis in een recent groot interview ook sterk benadrukte.

Lees: http://talkingpointsmemo.com/cafe/americas-failure-russia-success-in-syrias-war

Hysterische prietpraat van Corry Hancké in De Standaard

Dat Uw redacteur wanneer ze bericht over Rusland niet zelden de pedalen helemaal kwijt raakt bewijst ze nogmaals ten volle in haar stuk vandaag: ‘De wereld op zijn Russisch’. Daarin schrijft zij: “het lijden van de bevolking wordt niet in beeld gebracht, of het wordt afgeschilderd als Westerse propaganda.” Het is een verklaring die best wel hilarisch kan genoemd worden.

Recent nog berichten, om maar een van de duizenden voorbeelden te noemen, zowel RT als de Syrische media uitvoerig over het saboteren door de Syrische jihadisten van de watertoevoer naar de ongeveer 5 miljoen inwoners van de regio van Damascus. Wat voor grote humanitaire problemen zorgde. Hierover echter in onze massamedia amper een woord.

Verder is zij van oordeel dat RT de Syrische regering niet verantwoordelijk stelt voor de aanvallen met chemische wapens. Voor haar een voorbeeld van partijdigheid. Daar ik dit probleem op de voet volg en tot heden voor die beweringen over dit chemisch wapengebruik nog geen begin zelfs van een bewijs zag zou ik dan graag van haar die bewijzen wel krijgen.

Verder ben ik over die zaak enkele malen op RT aan het woord geweest en heb daar de zaak besproken. Hierbij kwamen de beschuldigingen ruim aan het woord. Met een analyse van die beweringen, een bespreking van de vele documenten en de ontkenningen.

Mevrouw Hancké bewijst hier nogmaals dat ze niet bezig is met verslag uit te brengen maar in het verspreiden van leugens op het hysterische af.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar De Standaard naar aanleiding van het artikel van Corry Hancké ‘De wereld op zijn Russisch’ in de krant van vandaag 30 januari. In 1983 beweerde dit dagblad op basis van beweringen van Aubin Heyndrickx, de toenmalige professor in de toxicologie (Universiteit Gent), dat de Sovjetunie op grootschalige wijze biologische wapens gebruikte in Laos en Cambodja.

Een pak leugens komende van Washington zoals nadien is gebleken. Ook toen al geloofde trouwens geen enkel serieus wetenschapper waar ook die beweringen. Aubin Heyndrickx was toen hij die verklaringen deed zelfs de risee van de wetenschappelijke wereld.

De man werd enkele jaren later – zijn gerechtelijke bescherming was wegevallen – wegens fraude bij het uitoefenen van zijn beroep meermaals veroordeeld en zelfs zijn titel van professor afgepakt. 

De toenmalige hoofdredacteur Lode Bostoen weigerde echter in die periode enige kritische opmerking over die beweringen te publiceren. De Standaard is qua niveau nog niets veranderd. Integendeel zelfs, elke kritische stem op de redactie buitenland die er toen was werd buiten gegooid en vervangen door pennenlikkers die vooral uitblinken in het overschrijven van Amerikaanse propaganda.

En dan is men verbaasd dat onze media nog amper over enige geloofwaardigheid beschikken. Een probleem dat ze alleen aan zichzelf te danken hebben. En om dat probleem van een gebrek aan geloofwaardigheid aan te pakken zorgt men niet voor een meer professionelere journalistiek maar begint men met het verkopen van hysterische prietpraat over de ‘tegenstander’, de vijand. Zielig.