Gwendolyn Rutten is een hypocriete

Wat kunnen bepaalde politici toch mooie speeches geven en in hun naam princiepsvolle boeken laten schrijven, uitpuilend van de meest belovende woorden. ‘Le valeurs de la république’ klinkt het dan tijdens de verkiezingen in Frankrijk, of een Guy Verhofstadt die het heeft over de ‘de waarden van Europa’. Waarmee hij mogelijks eerder verwijst naar de fortuinen die hij als politicus al vergaarde. Change of de kracht van de verandering heet dat dan bij respectievelijk Barack Obama en Bart De Wever. 

Ook Open VLD voorzitster Gwendolyn Rutten is daarin, zo blijkt, een meesteres. In een nieuw boekje ‘De nieuwe vrijheid’ haalt ze scherp uit naar het salafisme dat voor haar haaks staat op de Belgische, Vlaamse, Europese en Westerse waarden. Wat klinkt dat toch als muziek in de oren. Een muziekstuk met echter alleen valse noten.

Gwendolyn Rutten

Gwendolyn Rutten verdiende vandaag een gouden medaille in de hypocrisie met haar aanval op het salafisme. Gelijktijdig stemde haar regering blijkbaar voor het lidmaatschap van het salafistisch Saoedi-Arabië van de adviesraad voor vrouwenrechten van de VN. Ook vecht haar regering zij aan zij met al Qaeda in Jemen. Rutten en al Qaeda één strijd. Voor wanneer een nikab?

Terwijl zij de mond vol heeft over de strijd tegen het salafisme, de kromme wereldvisie van de haat die men als islam verkoopt, doet zij echter met haar regering juist het tegenovergestelde. Terwijl zij op een podium beweert de rechten van de vrouw te verdedigen stemde haar regering zo te zien in New York in de VN voor de opname in een adviescommissie rond vrouwenrechten van …Saoedi-Arabië.

Geen land waar vrouwen zo onderdrukt worden als in dat land. Vrouwen hebben er zelfs minder rechten dan minderjarige jongens. En toen dat nieuws over die stemming dan toch uitlekte weigerde onze minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders, nog zo’n ‘liberaal’, dat te bevestigen want de stemming was, stelde de man zonder aarzelen, geheim. Van transparantie gesproken. De mensen mogen het niet weten.

In bed met al Qaeda.

Waarna Alexander De Croo, vicepremier en ja ja ‘liberaal’, die beslissing dan maar verdedigde. Ja, want zo kunnen we invloed hebben qua vrouwenrechten in Saoedi-Arabië. Wat een onzin. Alsof het Huis van Saoed zich van de adviezen van vierderangs figuren als Rutten, Reynders of De Croo iets zullen aantrekken. Dat gelooft zelfs Alexander De Croo niet.

Het doet denken aan zijn fameuze interventie van een paar weken terug over dat salafistisch koninkrijk. Toen uitte hij zware kritiek op de Waalse regering over de verkoop van wapens aan de Saoedi’s, de bron van het salafistische gif dat men ook massaal in België zit te verspreiden.

Het waren toch deels Vlaamse pantserwagens waarmee de Saoedi’s  in 2011 Bahrein binnenreden en zo de lokale roversfamilie al Khalifa redde van de ondergang. Maar daarover zweeg men hier in alle talen. De Vlaamse maagd die geen oorlogstuig verkoopt.

Vrouwenraad Qassim regio - 14 maart 2017

Een bijeenkomst van de Vrouwenraad voor de regio Qassim. Rokken zijn er wel .. maar die baarden. In een kamer ernaast mochten enkele vrouwen dan via een videoverbinding meeluisteren. Van rechten gesproken. Of was dat al het gevolg van de positieve invloed die het trio pseudoliberale Rutten, Reynders en De Croo hadden op het Huis van Saoed? Enkele jaren terug riep de moefti van dat land op om alle kerken wereldwijd te vernielen. En dat is dan onze bondgenoot.

De salafistische nieuwszender al Jazeera Arabisch zit hier zelfs op het kabelnetwerk van Proximus, ons overheidsbedrijf. Een zender via welke men de meest grove haatboodschappen zit te verspreiden. Met andere woorden: De Croo, Reynders en Rutten staan zelfs mee in voor de verspreiding van het salafisme in België.

Bovendien steunt onze regering ook de oorlog van Saoedi-Arabië tegen Jemen. En wie maakt naast België deel uit van die diplomatieke en militaire alliantie… juist ja, al Qaeda. Wiens terroristen mee aan het front vechten in een poging de Jemenitische stad Taiz te veroveren. Met andere woorden Rutten, Reynders en De Croo vechten ginds in Jemen zij aan zij met al Qaeda.

Betogen voor Charlie Hebdo

Dat is hier dan de lokale afdeling al Qaeda van het Arabisch Schiereiland. Wat diezelfde tak is die in januari 2015 een gruwelijke moordaanslag pleegde op de redactie van het Franse weekblad Charlie Hebdo. En toen dat gebeurde trok onze regeringsleider Charles Michel, weer een ‘liberaal’, naar Parijs om er ginds uit solidariteit met de slachtoffers te betogen.

De enige die toen in die manifestatie ontbrak was feitelijk Ayman al Zawahiri, grote chef van al Qaeda internationaal. Verder waren ze er allemaal, de herauten van de vrijheden, de strijders tegen de corruptie en verdedigers der mensenrechten.

Je had er Benjamin Netanyahu van Israël, een set prinsen van het Arabische schiereiland, wat dictators en plunderaars uit vroegere Franse Afrikaanse kolonies en natuurlijk onze grote Europese leiders, bezig om na Libië ook van Syrië een jihadistan te maken.

Charlie Hebdo - Betoging wereldleiders Parijs

De betoging van onze Westerse wereldleiders in Parijs uit solidariteit met de redactie van Charlie Hebdo. Ondertussen steunen diezelfde heren en dames de moordenaars van die redactie in Jemen. Dit was dan ook geen mars voor de solidariteit maar een van een zelden geziene schaamteloze hypocrisie.

En ondertussen pogen onze ngo’s via 12 12 geld in te zamelen voor de hongersnood in Jemen. Met een regering die met de grootst mogelijke glimlach stelt het ingezamelde geld te zullen verdubbelen.

Die hulpactie zou niet nodig zijn moest men Saoedi-Arabië niet de gelegenheid geven om samen met al Qaeda Jemen te onderwerpen aan zowel genadeloze bombardementen als aan een moorddadige blokkade. Bombardementen die de infrastructuur met waterputten en elektriciteitscentrales kapot maken, voedselvoorraden vernietigen en een blokkade die de toevoer van voedsel en medicijnen zeer moeilijk zo niet onmogelijk maakt.

Maar daarover zwijgen die ngo’s, onze politici, de media en onze ‘academische’ wereld. Gwendolyn Rutten, koningin van de hypocrisie. De oorlog tegen de terreur? Moest dit niet zo ernstig zijn dan zouden we het nog grappig vinden. Iets als de versleten moppen van een Geert Hoste. Nu is dit gewoon een ongehoorde schande. Maar ja, het Huis van Saoed zwaait graag met dollars en eurobriefjes. En dus… geeft Rutten een speech.

Willy Van Damme

Naschrift:

Toch prachtig hoe men in onze kranten, binnen zelfs de regering en de oppositie gisteren en vandaag al kritiek uitte op de positie van de Belgische overheid hier. ‘Schande’, klonk het bijna eenstemmig.

Waarbij diezelfde media plots vergeten dat zij al jaren in de kwestie van het Midden-Oosten gewoon de spreekbuis zijn van diezelfde al Qaeda. Alles wat die terroristen over Syrië beweren is de absolute waarheid voor De Standaard & Company.

En dan is er Peter De Roover, fractieleider in het federaal parlement voor de N-VA, die gisteren ook plots kritiek had voor Saoedi-Arabië. Is hij vergeten hoe hij en parlementair medewerkster bij de N-VA Els Van Doesburg in 2015 het op de website knack.be (1) opnamen voor dat land? Kritiek op dat salafistisch broeinest was voor beiden totaal uit den boze want het was een bondgenoot in de strijd tegen ISIS.

De kwestie van het vooral door Saoedi-Arabië, Qatar, Koeweit, Bahrein en de Verenigde Arabische Emiraten verspreidde salafisme is naast de klimaatsverandering een van de ernstigste problemen waar ons land, Europa en feitelijk gans de wereld mee zit. Het nemen van maatregelen hiertegen dient dan ook de absolute prioriteit te krijgen van onze bewindslui.

Peter De Roover - 1

Peter De Roover, eind 2015 de fanatieke verdediger van Saoedi Arabië nu is er plots kritiek. Een zaak van voortschrijdend inzicht? Kom nou, de man is hoog intelligent. Gewoon een zaak van plat opportunisme. Schone schijn, dat ja.

Dit kan men bijvoorbeeld al direct tonen in Syrië. Een simpelweg teken van begrip in de richting van Damascus zou al genoeg zijn. Maar men durft het niet want dan gaat men in tegen de belangen van een land als Saoedi-Arabië. Een land dat dollar- en eurobriefjes vanuit de hemel laat neerdwarrelen alsof het confetti is op een Aalsters carnaval.

Het is te begrijpen dat men in de jaren zeventig ooit de Grote Moskee in Brussel in erfpacht gaf aan Saoedi-Arabië. Het was een gevolg van een gebrek aan inzicht in de kwade bedoelingen van dat land.

Dat inzicht zou er nu moeten zijn. En het is bijvoorbeeld de vraag wat men gaat doen met de volgens velen meinedige verklaring gedaan voor de parlementscommissie rond die terreuraanslagen van de door Saoedi-Arabië betaalde leiders van die moskee. Vervolging door het parket lijkt een noodzaak. En hen het land uitzetten lijkt hier zeker een absoluut minimum. 

Ook is de vandaag door minister van Justitie Koen Geens (CD&V) aangekondigde maatregel om de geldstromen van vzw’s, lees de gelden die toestromen vanuit de Golfstaten naar allerlei schimmige vzw’s, beter te controleren goed. Het is echter maar een begin.

Zo kan men gewoon de uitvoer van wapens of materiaal met dubbel gebruik verbieden en de diplomatieke relaties met die staten op een erg laag pitje zetten. De strijd tegen de wereldwijde salafistische terreur is primordiaal en dat vergt soms zeer drastische maatregelen. De tijd om vriendelijk te zijn tegen deze landen moet definitief voorbij zijn. Zij zijn onze vijanden.

Willy Van Damme

Knack.be, 22 september 2015, Els Van Doesburg, ‘Doen de Golfstaten dan echt niks voor de vluchtelingen?’ http://www.knack.be/nieuws/wereld/doen-de-golfstaten-dan-echt-niks-voor-de-vluchtelingen/article-opinion-607099.html & Knack.be, 26 november 2015, Peter De Roover, ‘Hoe huiveringwekkend ook, we moeten kiezen: Saoedi-Arabië óf IS’ http://www.knack.be/nieuws/wereld/hoe-huiveringwekkend-ook-we-moeten-kiezen-saudi-arabie-of-is/article-opinion-629207.html

De vraag stelt zich dan ook waarom beiden plots zo hardnekkig dat land begonnen te verdedigen. Nochtans wist iedereen al die toen de zaak volgde dat Saoedi-Arabië de financier is van al die salafistische terreurgroepen. Bewijzen hiervoor zijn er zat.

Intercommunales–Transparantie, perceptie en sensatie

Kenners van de media weten dat het nieuws dat de media elke dag brengen veelal zorgt voor wat sommigen de waan van de dag noemen. Kranten brengen die feiten die men geschikt acht, verkoopbaar zijn – kranten zijn nu eenmaal commerciële producten – en passen binnen het politiek beleid van vooral dagbladen die in de debatten veelal de toon zetten. De rest wordt aan het publiek weerhouden. Zij zorgen voor wat die waan van de dag’ is. Vandaag is het groot nieuws, overmorgen is het vergeten.

Koen Kennis en Tom Balthazar

De huidige heisa rond intercommunales is hiervan een heel goed voorbeeld. Het Laatste Nieuws en zusterkrant De Morgen willen in navolging van de Waalse herrie rond Publifin ook hier eens kijken of er geen ‘schandaal’ te rapen valt.

Dat ze daarbij eerst naar Gent en de SPA kijken is hierbij natuurlijk geen toeval. Men had bijvoorbeeld de N-VA, Koen Kennis en Antwerpen kunnen nemen. Die schepen Koen Kennis (N-VA) blijkt immers veel meer te ‘rapen’ dan Tom Balthazar, de SPA en Gent. Maar neen, men kiest voor Gent.

Tom Balthazar - 3

Tom Balthazar is het slachtoffer van een gerichte campagne vanuit de liberale krantengroep Van Thillo.

Bovendien zijn er bij Publipart 17 beheerders en rept men in die kranten maar over twee figuren uit een stad. Geen toeval natuurlijk. Wie anders denkt is oeverloos naïef. En dan begint men bij die krantengroep een dossier samen te stellen dat voldoende smeuïg is om zoveel als mogelijk schade aan te richten in Gent.

En wat doet men? Men begint te liegen over chemische wapens en om een graaicultuur te insinueren gooit men alle vergoedingen van de 17 bestuurders, bruto en op jaarbasis op een hoopje. En dan komt men aan een mooi bedrag van een goeie 300.000 euro. Lekker!!

Maar wie op maandbasis, per bestuurder en netto kijkt ziet al iets heel anders. Dan blijkt dat maar een 800 euro te zijn. Graaicultuur? Maar met zo’n bedrag kan een krant natuurlijk geen schandaalsfeer creëren. En dus blaast men alles buiten proporties op.

Het doet denken aan hoe De Morgen eerder de zaak van nu ex-minister van Financiën Steven Vanackere (vakbondsvleugel CD&V) en die van de NV Optima met Gents burgemeester Daniel Termont (SPA) aanpakte.

IMG_9384

Via een dagenlange en gerichte campagne vol van insinuaties velde De Morgen Steven Vanackere, man van de vakbondsvleugel in CD&V. Nadien konden de andere patronale vleugels van die partij al de postjes in de nadien gevormde federale regering opvullen. Na die politieke moord verdwenen de twee daders bij die krant. Een is nu hoofdredacteur duiding bij de VRT. 

Want daar komt het bij Het Laatste Nieuws en De Morgen op aan. Niet de informatie telt maar het creëren van de perceptie van een schandaal. En dus spreekt men niet van 800 euro maar van meer dan 300.000 euro en voegt er nog vlug die leugen van chemische wapens aan toe. Waarom? Om zo de Groenen nog meer op stang te jagen natuurlijk en het Gentse kartel van SPA en Groen uit elkaar te spelen. Erg simpel en zo doorzichtig.

Transparantie

En dan begint men daarna te zeuren over een gebrek aan transparantie om zo de schandaalsfeer verder op te voeren. Waarom roepen om een nood aan meer transparantie? Voor SPA-voorzitter John Crombez was het een doorzichtig verdedigingsmechanisme om de rest der partijen mee in bad te trekken. Logisch dus.

Maar voor de kranten? Merkwaardig. Men gooit op pagina 1 tot in de kleinste details de vergoedingen bij Publipart van een Balthazar op tafel en dan komt men meer transparantie eisen. Als er geen transparantie zou zijn dan kon men die vergoedingen toch niet te weten zijn gekomen.

Het is dan ook onzin. Er is het Staatsblad, de Nationale Bank en de websites van die intercommunales, steden en gemeenten. En er is de openbaarheid van bestuur en de verplichting van politici om alle mandaten bekend te maken. Men kan er mits wat zoeken dan ook zowat alles vinden. Er is dus niet echt nood aan meer transparantie maar aan correctheid bij de media. Dat is het echte probleem.

Een lokaal mandataris en topbestuurder in het kluwen van de vele intercommunales stelde het gisteren in een gesprek zo: “Straks moeten wij in het kader van de transparantie nog onze belastingbrief gaan publiceren.” Als er in deze zaak al een schandaal is dan is het er een van bepaalde media die om politieke reden een leugenachtig dossier samenstelden. Dat ze daarbij de antipolitiek promoten is voor die dagbladen blijkbaar geen enkel probleem.

Leona Detiège - 4

In 2003 voerde de Gazet van Antwerpen een dagenlange mediacampagne tegen toenmalig Antwerps burgemeester Leona Detiège en haar bestuurders die men voorstelde als een stelletje dieven die voor persoonlijk profijt de stadskas misbruikten.

Gans de zaak roept daarom herinneringen op over dat andere grote ‘schandaal’, de Visa-affaire in Antwerpen met de Gazet Van Antwerpen die op dezelfde manipulatieve wijze de indruk creëerde dat het toenmalige Antwerpse schepencollege van burgemeester Leona Detiège (SPA) bestond uit een bende dieven. Achteraf bleek de zaak op niets uit te draaien. Met een Gazet Van Antwerpen die zich achteraf niet eens verontschuldigde voor die erg lasterlijke aantijgingen. Typisch.

Willy Van Damme

Fosforbommen zijn geen chemische wapens

Veel heibel vandaag in de kranten en zo de politiek want volgens Het Laatste Nieuws en zusterkrant De Morgen investeerde Gent en enkele andere gemeenten en steden, maar over die laatsten sprak men amper of niet, via PubliPart in een bedrijf dat chemische wapens produceert. Een grove leugen.

Volgens die kranten investeerde de NV PubliPart in een beleggingsfonds dat aandelen bezat in een dubieus bedrijf genaamd het Duitse Rheinmetall dat chemische wapens maakt, zijnde hier fosforbommen.

Conventie van Genève

Een wel heel merkwaardige bewering. Sinds het Protocol van Genève van 17 juni 1925, aangevuld met de VN-conventie van 30 november 1992 mogen de landen die dit ondertekenden geen chemische wapens meer produceren en ook zelfs geen meer bezitten.

Zo werd Syrië eind 2013 lid van die conventie en liet het zijn chemische wapens – tot op dat ogenblik een beveiliging tegen het overmachtige Israëlische leger – in overleg met de OPCW, de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens in Den Haag, geheel vernietigen.

Dat een Duits bedrijf in Duitsland chemische wapens zou aanmaken is dan ook een wel heel fantasierijk verhaal. Het zou, moest het zo zijn, voor een gigantisch schandaal op wereldvlak zorgen. Stel U voor, juist Duitsland zou zich hieraan schuldig maken. Het Duitsland van chloorgas en yperiet (mosterdgas). Maar het is gewoon gelogen. Want moest het zo zijn dan was dat bedrijf tien minuten na het bekend raken geheel kapot.

fosforbommen

Een voorbeeld van het gebruik van fosforbommen. De VS en haar salafistische bondgenoten in Syrië hebben op bepaald ogenblik wel het vermeend gebruik door het Syrische leger van fosforbommen willen gebruiken in de propagandaoorlog tegen het land. Dit door hen te beschuldigen van het gebruik van chemische wapens. Het bleef bij een korte beschuldiging en verdween in Washington ultrasnel in de vuilbak. Wegens te gênant voor de VS en Israël?

Wat Rheinmetall blijkbaar wel maakt zijn fosforbommen en dat zijn geen chemische wapens, zij behoren integendeel tot de categorie van brandbommen zoals napalm. Wel mag het volgens bepaalde echter niet vaststaande regels alleen gebruikt worden in veldslagen en dan alleen nog maar in niet- of dunbevolkte gebieden. Officieel zijn er echter geen regels. Men hoeft zelfs niet te raden waarom.

Gaza en Fallujah

De VS en Israël hebben die niet vaststaande regels echter in het recente verleden dan ook aan hun laars gelapt met als argument dat er gewoon geen regels vastliggen. Zo gebruikte Israël het wapen herhaaldelijk tijdens de operatie Gegoten Lood (Cast Lead) in de periode 2008-2009 in het zeer dichtbevolkte Gaza.

Terwijl de VS na de invasie van Irak in 2003 het minstens tweemaal gebruikte in de Iraakse stad Fallujah, een stad van normaal 285.000 inwoners, toen ze die op het verzet wou veroveren. Amper iemand in onze pers die er op dat ogenblik herrie over maakte.

Het wapen is vooral dienstig om slagvelden bij nacht te belichten. Deze week werd het vermoedelijk minstens een keer bij nacht gebruikt bij de slag om de Syrische stad al Bab. Wie het had gebruikt was op de beelden niet te zien. Ook was er geen berichtgeving over. Probleem is immers ook dat er bombardementen zijn van de luchtmachten van Turkije, Rusland en Syrië.

Fosforbommen zijn door hun felle licht ook direct herkenbaar. De indruk was ook dat die bommen bij die slag niet in de steden al Bab of Tadef werden gebruikt maar op het platteland en tegen ISIS. Voor zover dat kon gezien worden was alles dus in orde, ook volgens de niet vastliggende regels.

Maar ja, schrijven dat een intercommunale en een Gentse socialist investeert in de productie van chemische wapens levert natuurlijk heel vette titels, heel zware beschuldigingen en misschien veel extra verkoop.

En dan gooit men de waarheid zo overboord. En wie gezien de ontstane heibel let er dan nog op of het verhaal juist is of niet? En bovendien weet men dat zoals steeds de andere media dit zonder veel verdere controle overnemen.

Willy Van Damme

Humo en de windmolens in zee en Johan Vande Lanotte

In het gesprek met Johan Vande Lanotte (Humo 10 januari) heeft men het ook nog maar eens over de verre afstand in zee van onze windmolenparken. Dat wordt hem aangewreven waarbij men natuurlijk (obligaat) Vande Lanotte hierover allerlei verwijten naar het hoofd gooit.

Een aantal mensen waaronder de interviewer Raf Liekens en voorheen de journalisten Luc Pauwels en Wim van den Eynde (De Keizer van Oostende) zijn daarbij echter een cruciaal element in dit dossier vergeten.

Toen men die plannen voor het eerst ontwierp is er een dame uit Knokke hiertegen naar de Raad van State getrokken (1) omdat die windmolens in de eerste plannen voor haar te dicht bij de kust stonden en haar uitzicht dus geschonden werd. De Raad van State gaf de dame gelijk en nadien moest men wel een stuk verder in zee gaan.

Windmolenpark, Thornton Bank

Onze windmolenparken moesten ver in zee gebouwd worden, niet omwille van een ministeriële gril maar na een beslissing van de Raad van State. Dat opzoeken duurde een paar minuten.

Kan men misschien voor men mensen begint te beschuldigen de zaak eerst eens goed onderzoeken. Het zou helpen.

Willy Van Damme

1) Het Nieuwsblad, 28 maart 2003, Marc Carlier, ‘Raad van State geeft tachtigjarige bewoonster Zeedijk gelijk – Geen windmolens voor Knokke’. ‘http://www.nieuwsblad.be/cnt/nbra28032003_024

De dame (Yvette Soete) deed die klacht op vraag van het gemeentebestuur van Knokke-Heist die schrik had voor de schade aan het toerisme in de gemeente. Luc Pauwels en Wim Van den Eynde, dikwijls omschreven als gelauwerde onderzoeksjournalisten, waren voor zover geweten de eersten die deze verre afstand als argument gebruikten tegen Johan Vande Lanotte. Onderzoeksjournalisten dus. De verantwoordelijke minister (Leefmilieu) was toen Jef Tavernier (Agalev). Ze gingen eerst op 12 km van de kustlijn gebouwd worden.

Theo Erdogan en Recep De Wever

Blijkbaar is de kieskoorts, twee en drie jaar voor er verkiezingen zijn voorzien, al volop bezig. Met Kris Peeters (CD&V) die zich vlot Aantwaarps aanmeet en Pol Van Den Driessche (N-VA), de ‘lieveling’ van de vrouwen, die al zit te dromen van een pausbezoek aan ‘zijn’ Brugge en vooral van de lokale burgemeesterssjerp. Het is in die zin dat men ook de plotse herrie moet zien die Theo Francken, staatssecretaris verantwoordelijk voor Immigratie, en Bart De Wever van de N-VA maken rond het mogelijke humanitaire visum voor dat Syrische gezin met hun twee kleine kinderen.

Interpreteren

Ze verliezen aan populariteit (van bijna 34% naar in de peilingen ongeveer 26%) en dit vooral aan het Vlaams Belang, de anti-emigratiepartij par excellence. En dus moet de N-VA zich hierop logischerwijze profileren.

Platte politiek ten koste van dat gezin en die kleine kinderen uit Aleppo natuurlijk. Niets onmenselijks is de politiek uiteraard vreemd, zeker voor de N-VA. En dat men daarbij een frontale aanval op de rechtstaat lanceert hoort er bij die partij zo te zien eveneens bij. Schaamteloos en ook bangelijk.

Bart De Wever

Rechters moeten van Bart De Wever hun mond houden als zijn ministers een besluit namen. De rechtstaat volgens de N-VA. Het is ook de wijze waarop hij zijn partij bestuurt en kijkt naar de media. Beangstigend is dat deze actie gelijkloopt met de attitude in Nederland van een Geert Wilders en bepaalde Britse media toen het Britse Hooggerechtshof zich uitsprak over de Brexit en de rol hierin van het Britse Lagerhuis. Van een alarmsituatie gesproken!

In wezen komen de beweringen van Theo Francken en partijvoorzitter Bart De Wever in deze kwestie hierop neer: Wij hebben beslist en daar hoeft een rechtbank zich niet mee te bemoeien. Alzo de reeds barslecht functionerende rechtstaat verder ondergravend. Rechters zijn er immers voor de burgers, en ook de overheid, om respect af te dwingen voor de wetten.

En de taak van rechters is het interpreteren van die wetten. Dat kan nu eenmaal nooit anders. Iemand betwist een daad van een medeburger of een beslissing van een overheid en dan moet die burger of die overheid dit voor een rechtbank kunnen betwisten. Waarbij de magistraten moeten kiezen tussen de twee of nog meerdere visies op die wetten of decreten. Het is het dagelijkse werk van onze rechtbanken.

Als Bart De Wever zegt dat alleen een minister en geen rechter mag beslissen over het geven van een visum dan heeft hij het ook zeer fundamenteel verkeerd. Het wil immers zeggen dat de burger zich niet meer mag verzetten tegen een overheidsbeslissing door naar een rechter te stappen.

Zijn stelling is dan ook het negeren van de rechtstaat zoals die hier altijd al was. Wat krijgen we daarna, rechters die wegens een ‘foute’ beslissing worden opgesloten of door een aangeporde woedende menigte worden doodgeslagen? De N-VA is de bevolking alleszins al aan het opjutten. En Hitler is dan vlakbij.

Scheiding der machten

Zo stelde Francken in De Standaard van 9 december: “Het is niet aan een rechter om zich in de plaats te stellen van een bestuur, dat is jammer genoeg gebeurd.” De bewering van parlementslid Sarah Smeyers (N-VA) in diezelfde krant toont daarbij een gebrek aan fundamentele kennis van de rechtstaat. Zo stelde zij in die krant: “… we hopen dat de Raad van State de scheiding der machten wel respecteert.”

Theo Francken - 2

Voor Theo Francken, staatssecretaris bevoegd voor Immigratie, kan de rechtstaat blijkbaar op de schop. Hij veroorzaakte alleszins de grootste protestactie van de magistratuur uit de Belgische geschiedenis van na de tweede wereldoorlog. De man zou gewoon om die reden uit zijn ambt moeten ontzet worden. Van een staatssecretaris of minister moet men minstens een respect voor de rechtstaat verwachten.

Volgens Smeyers kan een rechter dus geen beslissing van een minister ongedaan maken. Doet men dat toch dan is dit een schending van het principe van de scheiding der machten. Van een nieuwe definitie van dit begrip gesproken.

Straffe taal die men dan nog gebruikt voor die Raad van State die niets anders moet doen dan beslissingen van de overheid beoordelen. Waarbij deze instelling niet zelden de overheid en dus ministers in het ongelijk stelt. Misschien kan men die dame eens uitleggen wat die scheiding der machten juist betekent.

Ook Joachim Pohlmann, woordvoerder van de N-VA, schrikt niet terug voor het kramen van baarlijke onzin. Zo stelt hij in De Morgen van diezelfde vrijdag: “De basis van het administratief recht is dat een rechter zich nooit in de plaats van een bestuur mag stellen.” Heeft die ooit al van de Raad voor Vergunningsbetwistingen of de Raad van State gehoord? Weet die wel hoe een rechtbank er uitziet? Twijfelachtig zo te horen.

N-VA en Vrouwe Justitia - Marec - Het Nieuwsblad - 10 december 2016

De Wever en Francken hebben bij hun ambtsaanvaarding gezworen de wetten van, het Belgische volk na te leven. Ook eisen zij van alle nieuwkomers, en dus ook de politieke vluchtelingen dat zij de waarden van ons land moeten aanvaarden. De enigen die hun laars aan dit alles mogen vegen zijn de heren en dames van de N-VA.

Kabinetschef Joy Donné

Maar dat soort uitspraken vanuit de N-VA wekken helemaal geen verbazing. De N-VA heeft het nooit hoog opgehad met de rechterlijke macht. Typerend was het voorval tijdens de laatste regeringsonderhandelingen met de chauffeur van Bart De Wever, Joy Donné.

Voor het oog van alle camera’s gooide die ostentatief een parkeerboete voor zijn Porsche op de grond terwijl grote baas De Wever instapte. Bleek achteraf dat die ook nog een valse autonummerplaat gebruikte zodat de werkelijke eigenaar van die autonummerplaat al herhaaldelijk Donné’s verkeersboetes had gekregen voor inbreuken op de verkeerswetgeving. Je moet maar durven.

En wat gebeurde nadien, Geen degradatie of C4 voor onze straatbevuiler en wegpiraat maar…  een promotie tot kabinetschef van vice-premier en minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon (N-VA).

De man die dus o.m. moet toezien dat men niet alleen de wetten naleeft maar die ook moet instaan voor de openbare veiligheid met o.m. toezicht op het functioneren van al onze politiediensten. Schrikbarend.

Charles Michel - 4

De voornaamste coalitiepartner van zijn regering doet een regelrechte aanval op de rechterlijke macht. Ongehoord in de moderne Belgische geschiedenis. En Charles Michel heeft als enig antwoord een oproep tot kalmte. Een schande bijna even groot als de actie van de N-VA. Gelukkig is er het luidkeelse protest van zowat de ganse gerechtelijke wereld, incluis juristen verbonden aan onze wetenschappelijke instellingen. Die hebben ballen, Charles Michel niet.

De uitval naar de rechterlijke macht van N-VA is dus geen toeval maar het resultaat van een mentaliteit binnen die partij. Het is het DNA van de N-VA. Kijk naar de goede relaties tussen meesterritselaar Koen Blijweert en Bart De Wever of de rol van figuren als een Pol Van Den Driessche of parlementsvoorzitter Siegfried Bracke in die partij.

Maar het zullen in deze discussie uiteindelijk de opperste rechters van het land en Europa zijn die over deze kwestie hun zeg zullen doen, namelijk de Raad van State, het Hof van Cassatie en nu ook het Europees Hof van Justitie.

Niet een Recep De Wever die zich zoals die mislukte sultan uit Ankara meent te moeten gedragen als een man verheven boven de wet. De Wever is een politicus die stelt dat elke gerechtelijke controle over zijn beslissingen verboden zijn. Maar hij bewijst hier nogmaals geen politicus met een democratische ingesteldheid te zijn maar een man die dictatoriaal denkt te moeten regeren. Zoals Recep Erdogan.

En wat doet premier Charles Michel (MR)?  Oproepen tot kalmte. Wat een zielig mannetje toch, een niemanddalletje. Moet die dan niet de rechtstaat verdedigen als ze aangevallen wordt door zijn voornaamste coalitiepartner? Hij vertikt het. Straf en angstaanjagend.

Willy Van Damme

Koert Debeuf over het Midden-Oosten

In het interview met Koert Debeuf (Onze problemen beginnen in het Midden-Oosten, Knack 16 november 2016) heeft die het over de westerse interventie in Libië. “Libië vroeg om hulp”, stelt hij.

Wat een lef om de roep van enkelen te veralgemenen tot een gans land. Bovendien was de westerse door hem gesteunde interventie een oorlogsmisdaad.

Het interveniëren in een land om een staatshoofd te vermoorden en de regering af te zetten zonder toestemming van de VN is in strijd met het internationaal recht, een daad van oorlog en dus een oorlogsmisdaad. Achteraf is trouwens gebleken dat het de Franse president Nicolas Sarkozy vooral om de olie te doen was.

Maar voor figuren als Koert Debeuf, die in Cairo continu achter de de sharia eisende Moslimbroeders loopt, is die torenhoge arrogantie geen verrassing. Amper verbazend dus dat hij ook de vernieling van Syrië steunt. Kent die man wel de woorden Bataclan, Maalbeek en Zaventem?

Willy Van Damme

Lezersbrief aan Knack naar aanleiding van het gesprek van Simon Demeulemeester met Koert Debeuf, man in het Midden-Oosten voor ALDE, de liberale fractie van het Europees Parlement en rechterhand van hun fractieleider Guy Verhofstadt. “Onze problemen beginnen in het Midden-Oosten”, Knack 16 november 2016.

Of hoe een liberaal topman achter de shariafreaks van het Midden-Oosten holt. Het is eens een andere interpretatie van die liberale slogan over ‘Vrijheid’. Geeft iemand die man een AK47?

De man werkt nu in Brussel voor het in 2013 opgerichte Amerikaanse The Tahrir Institute for Middle East Policy, de zoveelste Amerikaanse studiedienst die men bevolkt met de lakeien van Washington en hun miljardairs. Wiens brood men eet… Wie de financiers van dit ‘Institute’ zijn wou hij echter niet zeggen. Na de ‘vrijheid’ nu ook de ‘openheid’ op de slachtbank.

Wat diepgaand graafwerk in dit Tahrir Institute leert al wat meer. Zo ging het op 19 augustus van dit jaar een samenwerkingsakkoord aan met de hier al eerder besproken Zwitserse Karam Foundation, een door leden van de Algerijnse salafistische beweging FIS geleide ngo.

Deze werd in het recente verleden door de VS gelieerd aan al Qaeda en wordt gefinancierd door Qatar, een bekende sponsor van al Qaeda. Een van de vaste medewerkers van dit instituut is Hassan Hassan, een spreekbuis van die Syrische jihadisten.

Zien we Koert Debeuf binnenkort verschijnen met een vuistdikke baard? Wie echter de financiers zijn blijft echter netjes verborgen. Vermoedelijk zal men daar wel een goede reden voor hebben.

CETA en EU–beschamend

Het zit er bovenarms op tussen de EU, Canada en de Waalse politieke meerderheid. Oorzaak is het handelsverdrag van de EU met Canada, CETA genaamd, het Comprehensive Economic and Trade Agreement, waartegen de Waalse en Franstalige regeringen zich blijven verzetten. Het veruit grootste en min of meer enige knelpunt is de kwestie van de arbitrage bij geschillen tussen Europese overheden en bedrijven uit Canada. En uiteraard vice versa.

Motie van wantrouwen

Nu zijn bij geschillen tussen de Belgische overheid en een Canadese onderneming alleen Belgische rechtbanken, vooral handelsrechtbanken, bevoegd. Die wil men via CETA uitschakelen door gebruik te maken van een speciale rechtbank, de arbitragerechtbank die niet exclusief Belgisch is.

Wat toch op zijn minst eigenaardig is. Het betekent voor de overheid dat ze in soms zeer belangrijke kwesties, die bijvoorbeeld van volksgezondheid rond de antitabakswetgeving, haar finale zeggenschap overdraagt aan een minstens deels buitenlands tribunaal.

Wat toch niet kan. Waarom hebben we dan een parlement, een regering, rechtbanken en verkiezingen als we de finale controle verliezen over bijvoorbeeld dergelijke voor de gezondheid essentiële wetgeving. Het is bovendien een openbare motie van wantrouwen tegen ons rechterlijk systeem en de magistraten die het bemannen. Waar in ‘s hemelsnaam zijn deze EU en Canada mee bezig?

Paul Magnette - 1

Welke beweegreden Paul Magnette (PS), minister-president van het Waalse gewest en burgemeester van Charleroi, voor zijn verzet ook mag hebben, zijn actie zorgde eindelijk voor een reëel publiek debat over dit toch zeer belangrijk akkoord. Een zaak die men bij de EU eerst zelfs binnenkamers wou houden, ver weg van het publiek. Democratie zegt men dan.

Het is in de praktijk gewoon het weggeven van de controle op onze wetgeving aan multinationale bedrijven. Zij gaan zo wel geen volledige zeggenschap hebben maar hun macht gaat exponentieel toenemen. Dit terwijl onze belastingwetgeving nu al een schertsvertoning is waarbij de groten en machtigen van deze wereld, de multinationals en hun eigenaars, geen belastingen meer betalen. De vampiers der samenleving.

Merkwaardig daarbij is dat gans die discussie rond CETA pas begonnen is na het eenzame Franstalig Belgische verzet. Zonder hun non was dit cruciaal stuk wetgeving gepasseerd zonder enige degelijke discussie in welk parlement dan ook. En ook de media zwegen zoveel als maar kon. Een traditie voor onze parlementen en media die alleen nog maar napraten en doen wat de machtige multinationals willen.

Belangenvermenging

Even merkwaardig is dat de eerste toegeving van de EU aan de Franstalige Belgische regeringen was dat men zou zorgen dat de in die rechtbank als magistraat zetelende advocaten niet aan belangenvermenging zouden doen. Bijvoorbeeld een zelfde advocatenkantoor dat bedrijf X steunt en die ook een ‘rechter’ heeft in die uitzonderingsrechtbank. Dat zat er dus eerst in!

Nu na een tweede toegeving van de EU en Canada zou men alleen nog slechts beroepsrechters hiernaar afvaardigen. Onzin. Een geschil tussen onze overheid en bijvoorbeeld het Canadese Cargill, een monopolist in de landbouwsector, moet door onze handelsrechtbanken worden beslecht. Dat is hun taak en tot heden zijn er hier behoudens de nu eenmaal onvermijdbare schandalen nooit problemen gerezen.

De indruk bestaat dus dat men die internationale handelsverdragen alleen maar maakt, niet om de handel of de tewerkstelling te bevorderen maar gewoon om zo de macht van de machtigen nog exponentieel te vergroten. Dat de regeringen dit zelf doen toont nogmaals aan hoe groot de macht der multinationals is.

Men durfde toen de ruzie losbrak bij de EU zelfs nog zeggen dat men zou zorgen dat kmo’s ook wel toegang tot die uitzonderingsrechtbank zouden krijgen. Want, stelt men bij de EU, als ze winnen krijgen ze hun normaal onbetaalbare advocatenkosten integraal terug. Als ze winnen.

Dat men dat soort onzin bij de EU durft te beweren is gewoon pure schande. Welke kmo die bijvoorbeeld deuren of peren naar Canada uitvoert gaat hiervoor mogelijks miljoenen euro’s aan advocatenkosten riskeren? Geen enkele, en dat weet men bij de EU uiteraard maar al te goed. Met andere woorden: Ze blijven Jan Modaal bedriegen.

Barroso en Juncker

Maar als we weten dat de vorige Europese Commissievoorzitter Manuel Barroso nu werkt voor Goldman Sachs, de oppermachtige Amerikaanse zakenbank en manipulator achter de schermen van zowel de bankencrisis als die rond de euro iets later,  dan wekt dit ook geen verbazing.

En het is toch huidig Commissievoorzitter Jean-Claude Juncker die er als Luxemburgs premier voor zorgde dat multinationals geen belastingen moeten betalen. Het lekte uit voor hij tot voorzitter verkozen werd maar bleek geen beletsel voor zijn benoeming. En dan verbaasd zijn dat de EU een probleem van geloofwaardigheid heeft en dat allerlei populistisch crapuul genre Geert Wilders of het Britse UKIP bij de bevolking goed scoren.

Willy Van Damme

Surrealisme

Dat dankzij kunstenaars als een René Margritte België gekend staat als een der grote centra van het surrealisme is geweten. Meer, er is op dat vlak niet alleen René Margritte maar ook onze Vlaamse regering en natuurlijk onze Staatsveiligheid.

Het Chinese gevaar

Die presteerde het om in een brief te waarschuwen voor de Chinese invasie, het gele gevaar, want die Chinezen willen de technologie van elektriciteitsdistributeur Eandis komen stelen. Wow, dat moet werkelijk zeer waardevolle technologie zijn. Alleen, ze is vrijelijk te verkrijgen en, zeker weten, die Chinese State Grid heeft zo te horen al betere technologie dan de onze. Bijvoorbeeld op het gebied van zogenaamde slimme meters.

De tijd is reeds lang voorbij dat China hier technologie kwam stelen. Wat, als je bedrijfsleiders vroeger hoorde, ze ook massaal gedaan hebben. Maar toen zwegen onze spionnen. Nu echter is China technologisch op vele vlakken vooruit op niet alleen België maar het ganse westen. Als er hier sprake zou zijn van technologieoverdracht dan zal het van ginds moeten komen.

Maar onze topspionnen van de Staatsveiligheid waken over die Chinezen. Zeker sinds de VS men hen volop aan het ruzie maken zijn. Vraagje: Wie is hun baas? Hun brief bevatte echter alleen zaken die de oppervlakkige kenner van dit dossier al lang wist. En ja, stelt topspion Jaak Raes, we moesten wachten op info uit Australië voor we die brief konden schrijven.

416536869782757015_330474166

Eerst gaat men bij de Chinese president Xi Jinping smeken om hier te investeren. Doet hij het dan komt onze Staatsveiligheid ons vertellen dat hij gevaarlijk is. Hij wil immers de ‘technologie’ van Eandis stelen. Toch volgens topspion Jaak Raes.

Maar het probleem bij die bewering is dat de info over Australië gewoon zo in een minuut van het internet te plukken is. Wachten op Australië? En, weet de man nog verder tegen Lars Bové in De Tijd te vertellen: ‘Er is nog geheime info over Eandis-deal’. Hoe, er is nog geheime info? Bové is dan ook kind aan huis bij onze topspionnen en vraagt braafjes niets verder.

Waarom geeft hij die info dan niet aan de overheden want dat is toch zijn taak? Hij schrijft dus een brief met waarschuwing waarbij hij nog veel verzwijgt. Maar dat is toch het ondergraven van het werk van de overheden die rekenen op de Staatsveiligheid voor haar werk. Feitelijk zou men die man wegens het achterhouden van volgens hem dus vitale gegevens na deze rel gewoon bij het huisvuil moeten zetten. De man is een gevaar.

Eerst stuurt men vanuit België de ene grote handelsdelegatie na de andere naar het China van president Xi Jinping en spaart men geld nog moeite om de Chinezen over te halen om hier te investeren.

Ja, want die hebben een spaarboek van meer dan 3000 miljard dollar. En als men ze dan met veel moeite toch hier doet investeren dan begint men bij de Staatsveiligheid (op wiens vraag?) hiervoor te waarschuwen. Waar is men in ‘s hemelsnaam mee bezig?

Oosterweel en de begroting

En dan is er de Vlaamse begroting. “De turbo erin”, zegt Vlaams minister-president Geert Bourgeois die fier ook de buitenwereld wist te vertellen dat er een begroting in evenwicht is. Nou, nadat men flink op het kindergeld snoeide, de subsidiëring van rusthuizen feitelijk stopte en de financiering van Oosterweel uit de begroting haalde. In evenwicht noemt men dat dan. Toch simpel hé!!

DSCN8516

En fier dat Geert Bourgeois was met zijn begroting in evenwicht. Tot….

Maar neen, Eurocommissaris Marianne Thyssen (CD&V), en dus lid van diezelfde partij die mee de Vlaamse begroting opmaakte, zegt dat dit niet mag van Europa. Oosterweel moet erin en dan is er een tekort op de begroting en geen evenwicht meer.

Een nog hallucinanter zaak dan die brief van de Staatsveiligheid. Vooreerst kan men er gif op nemen dat er in 2017 en zelfs niet onder deze legislatuur een spade in de grond wordt gestoken voor die Oosterweelverbinding. Wat betekent dat men feitelijk dus geen geld moet beschikbaar houden.

Ten tweede zal door het voegen bij de Vlaamse begroting van de kosten voor Oosterweel er in wezen niets veranderen. Het enige dat zal wijzigen is dat er officieel een begrotingstekort zal zijn. Maar dat was er al, alleen gaf Bourgeois het niet toe. Waarom? Ja bij de N-VA en andere partijen wil men mordicus een begroting in evenwicht presenteren. Het is een dogma.

Dat was al onder liberaal Dirk Van Mechelen die er overal fier mee liep te pronken. Maar dat was boerenbedrog, intellectuele oplichterij en politiek gesjoemel. Bourgeois zoals voorheen Van Mechelen zitten gewoon de burger te belazeren. Kan men misschien eens eerlijk zijn en niet doen zoals vroeger de Grieken deden met hun begroting. Een tekort is geen schande. Instortende schoolgebouwen wel.

Willy Van Damme

Geert Bourgeois–een vulgair typetje

Het is 11 juli en dan moet een Vlaams extremist als Geert Bourgeois (N-VA) natuurlijk van zich laten horen. En zo te horen was de man weer volop op dreef. Franstaligen doen niets anders dan staken en Vlamingen spuwen daarop. Hij sprak van een ‘stakingsgrens’. En, stelde hij op de VRT, stakingen die het land blokkeren kunnen wij niet tolereren. Fantastisch toch hoe die man zijn masker laat vallen.

Achter die beschaafde façade van de minister-president en advocaat schuilt een viespeuk, een zeer vulgair en zelfs reactionair mannetje. Vooreerst is zijn visie over de Franstaligen volgens hem die van alle Vlamingen.

Ja toch, want zoals hij stelde spuwen ‘De Vlamingen’ op die vuile profiterende lamzakken van Franstaligen. Ja, want het enige dat die doen is staken en daar spuwen naar zijn woorden ‘de Vlamingen’ op.

Je moet maar durven om over je eigen vulgariteit en wezenlijke laster te beweren dat ‘de Vlamingen’, dus alle Vlamingen, hierover hetzelfde denken. Van arrogantie gesproken. Weet hij wel dat zijn partij in de federale regering samenwerkt met een Franstalige partij de MR met de Franstalige Charles Michel als premier? Hij spuwt dus ook op zijn coalitiegenoten en premier.

Bovendien stelt hij dat men stakingen die ‘het land blokkeren’ niet kan tolereren. Niet tolereren? We weten natuurlijk dat men bij de N-VA het middenveld met zijn sociale organisaties kapot wil. De roep om ze rechtspersoonlijkheid te geven is hier een bewijs van.

Geert Bourgeois

Geert Bourgeois spuwt op de Franstaligen en stelt dat stakingen ‘die het land blokkeren’ niet kunnen. Zijn partij wil ook de zieken terug aan het werk zetten. Nu nog de kinderarbeid herinvoeren en de negentiende eeuwse katholieke reactionair Charles Woeste kan terugkeren.

Want eens ze een rechtspersoonlijkheid hebben kan men ze voor een rechtbank sleuren, vele miljoenen euro’s schadevergoedingen doen betalen en vakbondsleiders wegens hun vakbondswerk desnoods zelfs laten opsluiten. Ze zullen bij N-VA wel nooit zeggen dat dit hun bedoeling is en dat ze het best voor hebben met de sociale organisaties.

Maar het zoveel mogelijk uitschakelen van de vakorganisaties en mutualiteiten is hun bedoeling. Men analyseert maar het proza van een Peter De Decker of Zuhal Demir. Dat Geert Bourgeois zegt dat men stakingen niet kan tolereren is dan ook geen verrassing. Het doet wel denken aan de dagen van Hitler toen de vakbonden een onderdeel waren van de NSDAP en stakingen verboden.

Uiteraard zal men bij de N-VA woest reageren op zulke stellingen, maar wie zegt dat men stakingen niet kan tolereren zit op het pad van het fascisme, de dictatuur. Geert Bourgeois zou moeten weten dat het stakingsrecht er gekomen is nadat decennialang duizenden mensen in de wereld hun leven lieten om het stakingsrecht af te dwingen.

De N-VA noemt zich graag de opvolger van de sociale strijder priester Daens. In wezen zijn zij alleen maar de politieke erfgenamen van Charles Woeste, de Frans sprekende reactionaire Aalstenaar. Met het enige verschil dat Bourgeois Nederlands spreekt. Want wat moet je anders denken van een partij die zieke mensen terug wil doen gaan werken, tegen het advies in van hun arts?

Geert Bourgeois en zijn partij willen na de volgende verkiezingen nog maar eens een rondje staatshervormingen doen draaien. Ze hebben echter daarvoor en voor de regering ontslag moet nemen in het parlement een twee derde meerderheid nodig en dus ook de steun van vooral de PS.

Men hoeft geen toppoliticus of advocaat te zijn om te weten hoe men bij de PS en ook bij MR op dit spuwen en die laster gaat reageren. Geert Bourgeois is een klein mannetje, een viespeuk. Heeft er iemand pek en veren om hem af te voeren? 

Willy Van Damme

Siegfried Bracke en de deontologie

Dat politici bijwijlen schaamteloos zijn en dat men dit ook aantreft bij journalisten is natuurlijk geweten. Zo heeft Siegfried Bracke (N-VA) het vandaag in de kwestie Optima en Termont over deontologie. Toch merkwaardig voor een man die gelijktijdig journalist was bij de VRT en ondertussen onder allerlei schuilnamen voor een partijblad stukjes over de politiek schreef. En voor welke partij? Juist die van Daniel Termont.

verkiezingsdag NV-A

Siegfried Bracke heeft het over deontologie en contacten met dubieuze zakenlui. Neen, niet met Koen Blijweert natuurlijk.

En dan hebben we het nog niet over zijn georkestreerde overstap van de SP.A, sorry de journalistiek, naar de N-VA. Geen enkel amateurgezelschap te lande die zo’n slecht stuk zou durven opvoeren. Het was zelfs geen onderbroekenhumor.

De man is dan ook zowat de laatste om het woord deontologie in de mond te nemen. Hij toont een verregaand normbesef en gebrek aan schaamtegevoel. Hij is het schoolvoorbeeld van het genre politici en journalisten die de mensen er een degout doet van krijgen.

Willy Van Damme