Den Duvel, den Baard en de Zwarte madam *

Stomend als steeds liep Den Duvel heen en weer in het paleis, bliksemschichten afschietend en daarbij een nog meer dan gewoonlijk verstikkende geur van verbrande solfer verspreidend. “Wraak, en nog eens wraak. Moge je creperen in de hel”, riep Den Duvel in zichzelf. Inderdaad, nog steeds was Den Duvel de straf niet vergeten die Sluns ooit van Den Baard & Co had gekregen. “Hoe kan dat nou. Sluns is de perfectie zelve die altijd correct te werk gaat en nooit fouten maakt. Ik moet die verdedigen. Wat en hoe ook. Weerwraak is mijn motto”, opperde Den Duvel nog verder binnensmonds, daarbij stilaan op temperatuur komend.

“Ha, haha, gevonden”, schreeuwde Den Duvel plots luid en wild vol glorie met in de handen wat documentjes, aankoopfacturen van Den Baard. “Luxe op kosten van anderen. Als dat geen mooi schandaal is. Lekkere herrie en Den Baard in nesten. Wat kan nog beter”, triomfeerde Den Duvel met een dan al bijna schorre stem maar met nog meer dan voldoende kracht om het paleis van Den Duvel op zijn grondvesten te doen daveren. De aarde zou het weten en Den Baard zou het moeten voelen. “Wraak, en nog eens wraak. De overwinning is de mijne”, galmde het doorheen het ganse paleis.

Met de zevenmijlslaarzen aan trok Den Duvel onmiddellijk naar De Zwarte Madam en haar gezelschap. Want ja, als gezanten van de planeet Modder zagen die daar wel eens graag een partijtje moddergooien, hun grote specialiteit. Ook richting Den Baard zoals al gebleken was. En zij konden dus nuttig zijn.

Omdat het zo’n grote vuilaards waren was er trouwens wegens gezondheidsreden zelfs een verbod uitgevaardigd om met hen contacten te onderhouden. Voor Den Duvel was dat verbod echter van geen tel want de roep om wraak was te groot. Hup, daar vloog het verbod aan diggelen. Nog maar eens. Bij De Zwarte Madam was men echter na een vorig schandaalgetier al wat voorzichtiger geworden. Want ook toen kwam het verhaal van Den Duvel.

“Moddergooien is wel mooi maar als die boemerangsgewijs in je gezicht weerkeert, is er ook geen plezier meer aan. We gaan dat ditmaal eens stilletjes en voorzichtig bekijken voor we onze modderwagens inschakelen”, dacht De Zwarte Madam, bijna luidop nadenkend.

Bij Den Baard was men na de vorige fratsen van Den Duvel op de hoede en had men toen De Zwarte Madam arriveerde de bui al goed zien hangen. “Die luxe is niet voor mij maar voor de mensen hier om goed aan tafel te zitten bij het plannen van onze volgende avonturen”, stelde Den Baard ad rem en hoffelijk tegen De Zwarte Madam. “Kijk, hier is die factuur en dat is wat we ermee kochten. Ons groepje kan toch niet aan een krakkemikkige tafel van Spullenhulp gaan zitten. En die paar duizend euro kunnen het toch niet maken”, wist hij ontwapenend nog verder te vertellen.

“Maar kijk, ik heb hier ook iets voor jou. Wat factuurtjes voor Portugese drank die Den Duvel in een vorig leven liet bestellen. En die factuur is een stuk hoger dan die tafel met stoelen. Trouwens met zoveel Portugese drank val je aan die tafel gewoonweg in slaap. Als je natuurlijk al niet zwaarbeladen op de grond valt en dan heb je die tafel hier ook niet meer nodig. Wij gebruiken die tafel om te plannen, niet voor Portugese drank”, stelde Den Baard nog lachend verder. Daarbij De Zwarte Madam vol verbazing doen opkijken. Die had het ondertussen wel begrepen. “Geen tweede keer”, dacht ze.

Moraal van het verhaal: Oppassen met roddels, zeker die komend van Den Duvel. Het risico dat er een te vuil geurtje aan hangt is immers groot.

Willy Van Damme

* Elke gelijkenis met bestaande personen, feiten, instellingen of organisaties is zuiver toeval. Dit is fictie.