De Morgen met extra onzin over Iran

Geen verrassing met de berichtgeving van De Morgen over Iran. Er is een al oude traditie. Toen in 2009 de protesten tegen de uitslag van de Iraanse presidentsverkiezingen al uitgestorven waren bracht de krant nog het verhaal alsof de regering nog diezelfde dag ging vallen. Goed om te lachen natuurlijk. Of om zich aan te ergeren.

Nu is het weer meer van hetzelfde met als grove uitschuiver Kader Abdolah, de Iraans-Nederlandse schrijver. Een man gekend voor zijn ongebreidelde haat tegenover het religieuze bewind daar.

Dat bleek ook nu weer toen hij in de krant van woensdag 3 januari schreef in zijn opiniestuk ‘Begin van het einde voor de Islamitische Republiek Iran?’: “Daar zijn mijn stadsgenoten een politiebureau binnengevallen om aan wapens te komen. Ik tril van jaloezie.” En dan maar schande spreken als de politie met scherp schiet.

Merkwaardige woorden van een man die steevast oppert van zijn land te houden maar zoiets als een erectie krijgt als men ook Iran in een alles vernietigende burgeroorlog wil storten. Natuurlijk gaat er veel mis in het land en weten sommige Ayatollahs zich vet te mesten.

Nederland, Rotterdam, 30 september 2010 Kader Abdolah, auteur van het Boekenweekgeschenk 2011 Foto: Merlijn Doomernik

Kader Abdolah hoopt op een burgeroorlog in Iran. Een kopie zo te zien van die in Syrië.

Het doet hierbij trouwens denken aan de middeleeuwen en de kerk bij ons. Maar een burgeroorlog en een zogenaamde revolutie zijn alles vernietigend. Een zelfs maar beperkte kennis van de geschiedenis leert dat. En bovendien is het duidelijk dat Israël, Saoedi Arabië en de VS zowat de enigen zijn die hier van genieten. De keus van Kader Abdolah.

Verder blinkt de berichtgeving als steeds weer uit in het verspreiden van de grootst mogelijke onzin, halve waarheden en leugens. Ook dat is klassiek. Zo schrijft men dat de Iraanse economie in crisis zit terwijl de groei volgens het IMF vorig begrotingsjaar bijna 13% bedroeg. En dan heeft men het ook over een hoogoplopende inflatie die in de dubbele cijfers loopt terwijl opnieuw volgens het IMF die de voorbije maanden daalde tot ongeveer 9%.

Een gelijkaardig verhaal over de jeugdwerkloosheid. Daarbij citeert o.m. een Thomas Erdbrink het cijfer van 40%. Een getal dat hij haalt bij wat hij beschrijft als ‘analisten’. Wie dat dan zijn lezen wij echter niet. Dit soort ‘berichtgeving’ haalt dan ook amper het niveau van een roddelkrant.

Hoeft het verbazing te wekken dat men in de klassieke media alleen harde critici van de Iraanse regering aan het woord laat en oproepen leest om die ‘opstand’ te steunen. Met wapens? De Morgen zal het nooit leren. Wie dat denkt is hopeloos naïef.

Evenmin wekt het verbazing dat men amper iets leest over betogingen in bijvoorbeeld Ethiopië, Brazilië, Argentinië, Honduras en Peru? Hoe zou dat komen? Landen met pro-Amerikaanse regeringen misschien?

En voor dat soort roddels moet een mens dan nog betalen ook. Ho ja, kun je Kader Abdolah eens vertellen dat men de beer niet te vroeg moet schieten. Hier was er zelfs nog geen beer in zicht. Of hoe de man zich belachelijk en zelfs verdacht maakte.

Willy Van Damme

Brief naar De Morgen over het opiniestuk van Kader Abdolah in de krant van woensdag 3 januari en de berichtgeving over Iran van de voorbije dagen. In The Washington Post, The New York Times en Foreign Policy kon men zo de zionistische ratten als een Roger Cohen en Dennis Ross zelfs uit hun riolen zien kruipen om oorlog te stoken.

En uiteraard kwam o.m. The Foundation for Defense of Democracies, een fanatiek zionistisch instituut, uitvoerig aan het woord. Er zijn nog zekerheden in het leven van de media. Trouwens, die betogingen waren even gevaarlijk voor de Iraanse regering als die van Black Lives Matter waren voor het Witte Huis.

Advertenties

Europese liberalen de vrienden van al Qaeda

Het is soms leuk en vooral boeiend om eens wat oudere teksten over een nog bestaand conflict te lezen. Zeker over Syrië waar er sinds de start van die oorlog in maart 2011 door de kranten de zowat grofste leugens mogelijk werden geschreven. Wie die oudere teksten vergelijkt met wat onze klassieke media nu zelfs al toegeven dan vallen bij sommigen de maskers zo af.

Koert Debeuf versus Aron Lund

Een van die figuren die de voorbije jaren grossierde in de meest onwaarschijnlijke fantasieën over deze oorlog is zeker Koert Debeuf, ooit woordvoerder van gewezen liberaal premier Guy Verhofstadt, de man die nu voorzitter is van ALDE, de vereniging van liberale partijen in het Europees Parlement.

Recent haalde de Amerikaanse professor Joshua Landis via Twitter en via zijn blog een verhaal van 19 maart 2013 van Koert Debeuf over Syrië terug boven water (1). Het was een antwoord op een er eerder geplaatst stuk over die oorlog van Aron Lund.

Lund en Landis zijn twee onderzoekers die zich sinds jaren bezig houden met Syrië en tot de hierover beter ingelichte waarnemers dienen gerekend te worden. Lund schreef ook nadien nog een repliek op dit stuk van Debeuf. Beiden zijn samen te lezen, met daarbij nog tientallen soms bijtende reacties richting Debeuf. Leuke literatuur.

In zijn tekst van maart 2013 haalt Debeuf scherp uit naar Lund stellende dat het Vrij Syrisch Leger (VSL) geen chaotische boel is zoals Lund opperde maar een goed georganiseerd en gestructureerd bevrijdingsleger is.

Hij baseerde zich daarbij op een serie gesprekken gevoerd tijdens drie korte voordien georganiseerde bezoeken aan het ‘bevrijd’ gebied waar zijn helden toen de baas waren. Zijn gesprekspartners waren een aantal leidende figuren van dat Vrij Syrisch Leger daar, waaronder enkele ‘generaals’.

Hij beschuldigde Aron Lund er in feite van toe te geven aan de door hem als propaganda bestempelde verhalen van de regering in Damascus. En daar hoorde volgens hem ook de bewering bij dat al Qaeda er actief is.

Salim Idris & Guy Verhofstadt in Europees parlement

Generaal Salim Idriss, van 14 december 2012 tot 16 februari 2014 officieel chef van de generale staf van het Vrij Syrisch leger, hier op 6 maart 2013 met Guy Verhofstadt in het Europees Parlement in Brussel. Wie betaalde Idriss om van het leger over te lopen naar dat salafistisch gespuis? En hoeveel kreeg hij? Een vaste kamer in het hotel Four Seasons in Istanbul met wat miljoentjes erbij?

Al Qaeda en ISIS

Zo stelt hij dat de propaganda van Assad erg effectief is en dat de regering daar over dat Vrij Syrisch Leger beweert:

      1. The FSA is chaos. So it’s Assad or chaos in Syria and the region;
      2. The FSA is a danger to minorities. Assad is the only guarantee for the security of minorities in Syria;
      3. The FSA is extremist. Assad is the only one who can keep out Al Qaeda.

Hij geeft wel in zijn kritiek op Aron Lund toe dat er een ‘extremistisch’ probleem is en schrijft

‘The growing importance of extremist battalions like Jabhat Al Nusra is a problem for the image and the organization of the FSA.’ (Het groeiend belang van extremistische bataljons zoals Jabhat al Nusra is een probleem voor het imago en de organisatie van het VSL)

Alsof hij toen al niet wist dat Jabhat al Nusra – nadien omgedoopt tot Hayat Tahrir al Sham – gewoon de naam was van de Syrische tak van al Qaeda. Maar hij wil die link voor de lezers zo te zien verzwijgen. Bovendien is dit geschreven na drie bezoeken aan die salafistische groepen in het begin van 2013 toen al Qaeda in Syrië nog één structuur was en het latere ISIS er deel van uitmaakte.

Kolonel Abdul Jabbar al Akidi met Aboe Jandal, ISIS

Kolonel Abdoel Jabbar al Okaidi (midden), rechterhand van Salim Idriss en in die periode de militair verantwoordelijke voor de provincie Aleppo, in het gezelschap van (rechts) Aboe Jandal al Kuwaiti, emir van ISIS, bij de verovering van de militaire basis van Menagh in augustus 2013. Jandal werd gezien als een zeer nauwe medewerker van al Baghdadi, de baas van ISIS, en is vermoedelijk eind december 2016 omgekomen bij een Amerikaans bombardement in de buurt van het stadje Tabqa vlakbij Rakka. De man was een ware psychopaat die genoot van het moorden en folteren.

De interne oorlog bij al Qaeda zou kort na augustus 2013 uitbarsten toen men de Syrische oliebronnen had veroverd en er ruzie ontstond over deze toch wel aanzienlijke buit. Ook is het geweten dat al Qaeda al vanaf de eerste dag bij deze Syrische oorlog betrokken was. Wat hij als kenner van het dossier toen al had moeten weten.

Koert Debeuf vergelijkt het Vrij Syrisch Leger in zijn stuk qua organisatiestructuur zelfs met dat van het Franse verzetsleger op haar hoogtepunt in 1943. Overal zijn er zoals toen in Frankrijk in Syrië eengemaakte militaire structuren beweerde de man. En in Idriss zag hij zelfs een nieuwe Bernard Montgomery, de Britse veldmaarschalk uit WO II, oprijzen!

Aron Lund, toen ook nog een verdediger van die opstand, heeft het dan ook gemakkelijk om Debeuf van antwoord te dienen en beschrijft o.m. de toestand van die opstandelingen in de provincie Homs. Hij telt er minstens 33 verschillende groepen.

Liwa Talbisa, Liwa Rijal Allah, Liwa Fajr al-Islam, Kataeb Ahl al-Athar (part of the Jabhat al-Asala wal-Tanmiya, a salafi alliance), Katibat Shuhada Tal-Kalakh, Katibat Mouawiya lil-Maham al-Khassa, Liwa al-Quseir, several subunits of Kataeb al-Farouq, several other small Syria Liberation Front factions which are allied to Kataeb al-Farouq, al-Murabitoun (the armed wing of the Homs Revolutionaries’ Union), Firqat al-Farouq al-Mustaqilla, Liwa al-Nasr, Katibat Thuwwar Baba Amr, Harakat al-Tahrir al-Wataniya, Jund al-Sham (Lebanese jihadis), armed groups affiliated to the Muslim Brotherhood (like Liwa Dar’ Ahrar Homs, Liwa Dar’ al-Haqq, and Liwa Dar’ al-Hudoud), Jabhat al-Nosra, the Syrian Islamic Front (including the five Ahrar al-Sham factions Katibat Junoud al-Rahman, Katibat al-Hamra, Katibat Ansar al-Sunna wal-Sharia, Katibat Adnan Oqla, and Katibat Ibad Allah; and Liwa al-Haqq and its subfactions, such as Katibat al-Ansar, Katibat al-Furati, etc) … and many others.

Ook blijkt uit het antwoord van Aron Lund dat Koert Debeuf die bezoeken deed in opdracht van ALDE, de liberale fractie in het Europees Parlement geleid door Guy Verhofstadt. En in die zin was deze repliek van Debeuf dan ook een neerslag van het rapport dat hij voor de liberale Europarlementsleden had gemaakt.

Verenigde Arabische Emiraten

Guy Verhofstadt zal later zelfs Salim Idriss, toen nominaal hoofd van dat Vrij Syrisch Leger naar het Europees Parlement halen. Voor hem natuurlijk een gepast ogenblik om met een ‘goed doel’ nog eens de kranten te halen. Kort nadien zal men echter topmensen van dat Vrij Syrisch leger op foto’s zien verbroederen met leiders van ISIS. Maar dat haalde onze pers natuurlijk niet.

Koert Debeuf - 3

Koert Debeuf, nu gewezen adviseur voor de liberale fractie ALDE in het Europees parlement, een jarenlange verdediger van de Syrische salafistische terreurgroepen waarbij ook zelfs ISIS en al Qaeda zaten. In een vorig leven was hij de woordvoerder voor premier Guy Verhofstadt.

Koert Debeuf werkt nu als Europees directeur voor het Amerikaanse in Washington gevestigde Tahrir Institute for Middle East Policy (TIMEP) dat zich vooral op Egypte lijkt te concentreren. Het land waar hij vanaf 2011 enkele jaren woonde.

Hier steunde hij o.m. de Moslimbroederschap en wist hij ooit fier in De Morgen te melden dat hij een afspraak had met een veteraan van die salafistische groepen uit Afghanistan. Een goede kerel stelde hij want ze gingen een biertje drinken! Ook Europarlementslid Marietje Schaake van de Nederlandse liberale regeringspartij D66, een onderdeel van ALDE, is verbonden aan TIMEP.

Vraag is wie de financiers zijn van deze nieuwe Amerikaanse studiedienst. Want dat soort organisaties opzetten kost geld, heel veel geld. De senior fellow van TIMEP is een zekere Hassan Hassan, een man verbonden aan het Delma Institute en als adjunct werkend voor de opiniepagina’s van het dagblad The National, beiden uit Abu Dhabi in de Verenigde Arabische Emiraten (VAE). Ook hij steunt al jaren die Syrische salafisten.

Geweten is dat al die Amerikaanse en Britse studiediensten door regeringen, vooral uit het Arabisch schiereiland, of door in politiek geïnteresseerde multimiljonairs worden gefinancierd. In die zin is een opiniestuk van Koert Debeuf van dit jaar 7 juni in De Morgen interessant. Hier bespreekt hij het conflict tussen Qatar en Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten. Met onder meer een blokkade door Saoedi-Arabië en de VAE van Qatar.

Daarin neemt hij het op voor Saoedi-Arabië en de VAE. Zo schrijft hij:

“Het gaat hier niet zomaar om wat onenigheid. Voor Saudi-Arabië staat momenteel niets minder dan het eigen overleven op het spel.” 

Een schreeuw om hulp dus. Dit volgens hem wegens de steun van Qatar voor de Moslimbroeders die Saoedi-Arabië willen ondermijnen, en wegens de vermeende te nauwe relatie van Qatar met Iran, een dodelijk gevaar naar hij stelt, voor de familie al Saoed.

Een wel heel rare bewering. Alsof Qatar of de Moslimbroeders de dictatuur van de immens rijke en wereldwijd over zeer veel invloed beschikkende clan al Saoed in gevaar zouden kunnen brengen. Dit terwijl het toch duidelijk is dat het Saoedi-Arabië en de VAE zijn die brutaal hun wil willen opleggen aan Qatar.

Aron Lund

De Zweedse in de VS werkende onderzoeker Aron Lund stak de draak met de beweringen van Koert Debeuf over het Vrij Syrische leger. Over de juiste relatie van de VS en Israël met al Qaeda en ISIS zwijgt hij echter.

Wie is hier de financier?

Het conflict tussen Qatar met Saoedi-Arabië en de VAE heeft een onverwacht voordeel in die zin dat het soms duidelijk maakt waar de loyaliteit van bepaalde opiniemakers over het Midden-Oosten ligt. Voor Chams Eddine Zaougui (zie de eerdere boekbespreking hier) is dat Qatar, voor Koert Debeuf ligt die zo te zien in Abu Dhabi en Riyad.

Voor de salafistische heersers op het Arabisch schiereiland is het belangrijk om via allerlei opiniemakers in de VS en Europa het debat in hun richting te beïnvloeden. Vandaar het vele Arabische geld voor bijvoorbeeld het Britse Chatham House. En zoals The Financial Times onlangs onthulde is men daar bij die studiediensten niet bepaald transparant wanneer het op de financiën aankomt. Ook op de website van TIMEP zwijgt men hierover trouwens.

De reden voor die belangstelling voor deze ’specialisten’ vanwege bijvoorbeeld de familie al Saoed is begrijpelijk. Journalisten willen als ze teksten publiceren als kenner overkomen en om die indruk te versterken voegt men er dan wat citaten van vermeende ‘experts’ aan toe genre Chams Eddine Zaougui, Koert Debeuf en Montasser Alde’emeh.

Het maakt het verhaal geloofwaardiger zelfs al bevat het de grootst mogelijke onzin en staat het vol leugens. De indruk, het imago is belangrijk. De rest is onbelangrijk. Voor kranten tellen immers op de eerste plaats de verkoopcijfers, niet het gelijk of ongelijk.

Het is dus begrijpelijk dat men zwijgt over de financiering van die instellingen. Moesten de namen van de financiers achter de schermen van sommige van deze studiediensten bekend raken dan zou amper iemand hen nog geloven.

En dan hebben ze voor die salafistische Arabische dictators geen nut meer en komt het voortbestaan van bijvoorbeeld Chatham House in gevaar en zo de broodwinning van al die ‘specialisten’. En wiens brood men eet…

Schaamteloos

Op het opiniestuk van Debeuf zijn pakken reacties gekomen. Een van een zekere Revenire geeft de sfeer van de meeste reacties goed weer. Deze schrijft:

Debuef is covering for terrorism and a comparison to Charles DeGaulle and the Free French is absurd and insulting. Debuef is a man that European police agencies should be investigating for links to Al-Qaeda and the Muslim Brotherhood.

Debeuf neemt het terrorisme in bescherming en een vergelijking met Charles de Gaulle en het Vrij Frans Leger is absurd. Debeuf is een man die de Europese politiediensten zouden moeten onderzoeken wegens zijn contacten met al Qaeda en de Moslimbroeders.

Deze week barstte de etterbuil rond Libië eindelijk open. Het land van wijlen Kadhaffi is nu een markt geworden waar men Afrikaanse zwarten koopt en verkoopt, vrouwen à volonté verkracht, foltert, mensen levend vilt en waar er op grote schaal een handel in menselijke organen floreert. Een zelden geziene hel.

Allemaal mede omdat figuren als Koert Debeuf, Jorn De Cock en Chams Eddine Zaougui stelden dat Kadhaffi een dictator was die men maar best kon uitschakelen, lees vermoorden. In ruil ging men dan een beter, nieuw Libië krijgen. We weten nu wat ‘beter’ hier betekent. Maar geen probleem hoor.

Immigranten uit zwart Afrika in gevangenschap in Libië - 2

Met de doodsangst in hun ogen wachten deze Afrikaanse vluchtelingen bang hun lot af. Wat wordt het? Verkocht worden als slaven? Het in stukken snijden voor de organen? Hen levend villen, folteren, verkrachten of gewoon vermoorden? Maar de Franse president Emmanuel Macron beweerde gisteren al een oplossing te hebben. Zich met zijn twee voorgangers als boetedoening terugtrekken in een klooster?

Deze ochtend vrijdag 1 december citeerde De Standaard Koert Debeuf als ‘Libiëkenner’ over wat men dan met dat land moet aanvangen (2). Een normaal mens zou na wat men hier mee hielp aanrichten zwijgen en zich in schaamte uit de publieke arena terugtrekken.

Maar voor de media is het gewoon een nieuw verhaal, lekker sappig dat extra papier doet verkopen. Juist zoals de moord op Kadhaffi en de ‘bevrijding’ van het land in 2011 eveneens extra papier over de toonbank deed gaan. Iemand Mea culpa? Vergeet het! Het is gewoon big business.

Voor arrogante typetjes gelden nu eenmaal andere normen. Zij blijven beweren het best te weten wat men in het Midden-Oosten moet doen. Zwijgen misschien? En inderdaad, Revenire zou het wel eens bij het rechte eind kunnen hebben.

Willy Van Damme

1) http://www.joshualandis.com/blog/the-free-syrian-army-is-growing-stronger-every-day-by-koert-debeuf-response-by-lund/#comment-1017194

Aron Lund is van origine een Zweed die er werkte voor o.m. het Swedish Institute for Interrnational Affairs en SIPRI, het Swedish International Peace Research Institute. In de periode van deze tekst werkte hij voor de Amerikaanse Carnegie Endowment for International Peace, een studiedienst die wereldwijd actief is om er de Amerikaanse belangen te verdedigen.

Tegenwoordig zit hij bij The Century Foundation, een andere Amerikaanse studiedienst die zich als ‘progressief’ voorstelt. Ten tijde van de publicatie van die tekst steunde hij nog mits wel wat voorbehoud de oorlog tegen Syrië. Nu neemt hij een meer neutrale positie in.

Zij het dat hij, zoals trouwens ook Joshua Landis, de ware relatie van de VS met al Qaeda en ISIS verzwijgt. Gezien hun grote kennis van het dossier duidelijk bewust. Wat natuurlijk dodelijk is voor hun geloofwaardigheid.

2) ‘Noodplan voor slaven in Libië’, De Standaard, Gissele Nath en Matthias Verbergt, 1 december 2017. Pagina’s 2 & 3.

De Morgen spreekbuis van het salafisme

Dat De Morgen al bijna zeven jaar wat betreft de oorlog in Syrië de spreekbuis is van al Qaeda en haar bondgenoten en dus het salafisme bewijst nogmaals het artikel “Dit is een nieuw Aleppo” van Bruno Struys in De Morgen van 28 november.

Sarin

Daar heeft hij het ook over de aanval met sarin van augustus 2013. Waarbij hij schrijft over een: ‘aanval met saringas op burgers in Oost- en West-Ghouta … maar VN-onderzoek wijst in hun (zijnde het Syrische leger en Rusland, nvdr.) richting.’

Het onderzoek van de VN-missie in 2013 stond toen onder leiding van de Zweed Ake Sellström en had betrekking op Oost-Ghouta. Over West-Ghouta, een gebied tegen de Libanese grens, zijn er nooit beschuldigingen in die zin geweest.

Die VN-commissie maakte in september een voorlopig rapport en nadien in december 2013 een tweede definitief rapport. Nergens in de verslaggeving, de beschuldigingen van toen en het rapport is er sprake van Rusland. Maar over Rusland mag men duidelijk liegen en bedriegen dat het niet mooi meer is.

Verder stelde Ake Sellström tijdens zijn persconferentie toen in december 2013 bij de VN in New York dat de bewuste met sarin gevulde raket slechts maximum 200 meter had gevlogen. Voorheen beweerden The New York Times en Human Rights Watch dat dit 9 km was.

Wat betekent dat niet het Syrische leger, laat staan Rusland, de daders waren maar praktisch zeker die door het Westen, o.a. dus België, gesteunde salafistische bendes waren die de raket hadden afgevuurd. Dit met als duidelijke bedoeling het Amerikaanse leger direct te laten ingrijpen zodat zij op die wijze Damascus toch nog konden veroveren. Duidelijk de natte droom ook van Uw redactie.

Ake Sellstrom met Ban Ki-moon - Overhandigen rapport Vn-missie gifgasaanvallen Syrië - 2013

Ake Sellström geeft zijn rapport over de gifgasaanvallen van 2013 af aan Ban Ki-moon, de toenmalige Secretaris-Generaal van de VN. Tijdens zijn persconferentie nadien onthulde hij dat die bewuste met sarin geladen raket hoogstens 200 meter ver had kunnen vliegen. Waarmee hij die jihadisten als de feitelijke daders aanwees en eerder wetenschappelijk onderzoek bewees. Dat verhaal haalde echter nooit de massamedia, zeker De Morgen niet. De Morgen de krant die durft liegen.

Al Qaeda

Verder zou Uw redacteur dienen te weten dat het gebied in wezen in twee delen is opgesplitst. Met het westelijke deel van Oost-Ghouta met o.m. de steden Jobar, Erbeen en Harasta dat in handen is van de coalitie Faylaq al Rahman en Hayat Tahrir al Sham, de Syrische tak van al Qaeda, en het oostelijke deel met de stad Doema dat onder controle staat van Jaysh al Islam (het Leger van Islam). Met het oostelijk deel is er een akkoord voor de-escalatie en sinds gisteren zelfs een staakt-het-vuren. Jullie redacteur gooit gans dat gebied op een hoopje en zwijgt zoveel mogelijk over al Qaeda.

De gevechten met het Syrische leger spelen zich af rond Jobar, Erbeen, Harasta en Ayn Tarma. Met al Qaeda dus. En met al Qaeda kunnen geen verdragen worden gesloten. Verder valt het op dat men er beweert geen voldoende voedsel te hebben maar geen enkel gebrek aan wapens. Maar blijkbaar mag al Qaeda daar voor De Morgen niet aangevallen worden maar in bescherming worden genomen. Zodat ze later naar België kunnen komen om hier de boel te (sic) bevrijden?

IMG_6838 (2)

Een zicht op de stad Harasta van eind augustus 2015 en genomen vanuit het Tishreen militair hospitaal. Het Syrische leger maakte hier de voorbije maanden wel vooruitgang maar ondanks de vele bombardementen bitter weinig. Je ziet dan ook geen mensen op de foto. Vlakbij loopt een autostrade die van Damascus naar het noorden met de steden Homs en Aleppo loopt. Niet ver af is ook de internationale luchthaven. Vanuit dit gebied wordt ook Damascus beschoten. Vermoedelijk via smokkel slagen de salafisten er toch in om zich te bewapenen.

Als jullie de moeite zouden doen om iets degelijk op te zoeken voor men wat neerschrijft, publiceert en wilde beschuldigingen uit zou het al beter gesteld zijn met de krant. Zoals bijna een jaar geleden met de bevrijding van de stad Aleppo van terreurgroep al Qaeda & Co tonen jullie nogmaals gewoon de spreekbuis te zijn van het gespuis dat in Zaventem en Maalbeek hier zijn gelaat kwam tonen.

Proficiat voor de krant die meent anderen de les te moeten geven over moraliteit, mensenrechten en ‘fake news’. Veeg eens voor de eigen deur.

Willy Van Damme

Een uitgestoken hand

In ‘Geen morzel gronds’ in De Morgen van vandaag 6 november schrijft Bart Eeckhout: “Het is de regering-Rajoy die onderhandelingen weigert over de door Catalonië gewenste ruimere autonomie”.

Dit klopt niet want o.a. in september, de maand voor het referendum, stelde die regering van Rajoy aan de Catalaanse regering voor om het referendum af te gelasten in ruil voor een grondwetswijziging. Men moet er maar de pers uit die periode op na lezen. Ook nu ligt dit voorstel nog steeds op tafel, mede op initiatief van de sociaaldemocratische PSOE. De regering van Carles Puigdemont weigerde echter die uitgestoken hand.

Het gemak waarmee Bart Eeckhout het door o.a. de N-VA verspreidde verhaal overneemt wekt natuurlijk geen verwondering. De invloed van die partij en haar gedachtegoed blijkt immers nogmaals groot te zijn. Met als gevolg dat men de feiten dan maar een draai geeft.

Willy Van Damme

Het Journaal over Catalonië–Propaganda

Ik erger mij al een tijd aan de eenzijdige en foutieve berichtgeving op de VRT in het Journaal over de problemen in Spanje met Catalonië. Al dagenlang hanteren jullie in dat Journaal een taal als van: ‘Catalanen wil een referendum, Catalanen verzetten zich tegen Madrid’, enzovoort.

Partijdige berichtgeving die een totaal gebrek aan professionaliteit toont. Vooreerst is er de vraag wie dan wel Catalaan is. Diegene geboren in Barcelona maar die al een jaar in Madrid woont, of die Madrileen die sinds een jaar in Barcelona woont?

Maar het is erger. Uit diverse peilingen uit het recente verleden blijkt dat een meerderheid van de inwoners van Catalonië tegen afscheiding te zijn. In plaats van continu te zeggen: ‘De Catalanen willen dit, of willen dat’, zou een professioneel verslaggever het hebben over: ‘Nationalistische Catalanen willen bv een referendum’.

Bovendien heb ik de voorbije dagen nooit een Catalaans tegenstander van dat referendum en/of die afscheiding in het journaal aan het woord gehoord, laat staan iemand uit een andere Spaanse regio. Die tellen dus niet. Een andere zware beroepsfout.

Wat jullie hier brengen is dan ook geen berichtgeving maar pure propaganda voor Catalaanse nationalisten.

Willy Van Damme

Mail aan de redactie van het journaal van TV1 van de VRT over hun ‘berichtgeving’ over Catalonië en Spanje van de voorbije week.

NASCHRIFT – 30 september

Daarjuist opnieuw naar Uw Journaal gekeken en de reportage over Catalonië. De commentaar in de studio en sommige beelden waren ditmaal goed. Maar kunt U Uw medewerker in Barcelona eens de opdracht geven om ook de andere zijde aan het woord te laten. Het is om misselijk van te worden. Misschien hem in de toekomst alleen nog het Eurosongfestival laten doen.

Toch nog een detail. Het is niet de Spaanse regering die zegt dat het referendum ongrondwettelijk is maar het Grondwettelijk Hof zelf. Een belangrijk nuanceverschil. Ze baseert zich immers op een besluit van rechters en zit niet zomaar wat beweringen uit de losse pols te doen. Het heet de rechtstaat.

Tweede reactie.

NASCHRIFT 2 Oktober

Het Journaal van zondag en zeker de commentaar ter plaatste leek wel een uitzending van de N-VA. 60% van de Catalanen ging niet stemmen. Maar die kregen wij amper of nooit aan het woord. Beschamend.

Financial Times vervalst feiten/Falsifies the facts

The article in the edition of the 2nd of August called ‘China orders Uighurs to return from studying overseas’ shows the bias towards China and the untrustworthiness of the Financial Times. It stated: “Rights groups say China has violated international law by orchestrating the forcible repatriation of Uighurs. More than 100 were forcible deported from Thailand in 2015…”

May I point out, as the FT perfectly knows, these were illegal immigrants staying in Thailand and, accompanied by Turkish secret agents, were on their way to fight alongside ISIS in Syria and Iraq. Being Chinese nationals it was therefore logic, standard practice and in accordance with international law to send them back to China.

It however was recorded at that time that the US pressured Thailand to allow them to continue their voyage. In fact after they were send back a terrorist bombed a Buddhist shrine in Bangkok visited by tourists. So what the FT wrote is in fact the opposite of the facts.

But I’m not surprised, as everybody studying in a professional way Salafist terror knows al Qaeda/Isis and other Salafist groups are nothing but a creation of Israel, Saudi-Arabia, Qatar and the West, including MI6, the friends and real bosses of the FT.

It therefore is no surprise no mention in the article is made of the spread of Salafism among Uighurs in Chinese Xinyang province and of the good contacts between the World Uighur Congress and Uighur terror groups active in Syria and Iraq. Not to forget western financing for this World Uighur Congress. A violation of international law. Not by China but by the US.

Willy Van Damme

VRT steunt al Qaeda

Deze middag Jullie journaal gezien met daarin het bericht komende uit de G20 in Hamburg over plannen voor een staakt-het-vuren in de regio van de Syrische stad Daraa. Daarbij stelden jullie dat het Syrische leger de stad Daraa beschiet.

Allemaal wel juist, maar jullie vergaten wel de essentie van de zaak, namelijk dat die stad in twee stukken is gehakt, een bezet door het leger, een ander deel door die salafistische terreurgroepen met erbij vooral al Qaeda. Waarbij ook die groepen op het ander door het leger gecontroleerde stadsdeel schieten.

Met andere worden: Beide partijen beschieten die stad. Wat jullie, bewust?, vertikten te vermelden. Zoals Jullie er ook de aanwezigheid van al Qaeda vergeten te vertellen. Ook bewust vermoed ik.

Abdelrahman Ayachi - 1

De in Syrië naar zijn 72 maagden of meer gekatapulteerde Abdelrahman Ayachi, de tolk en gids van Rudi Vranckx in Syrië, de terrorisme-expert van de VRT. Daarvoor had deze man in Brussel in eerste aanleg 8 jaar cel gekregen voor zijn avonturen in Irak en in beroep 4 jaar. Of hoe de VRT terroristen financierde. Want gratis zal die man zeker niet voor Vranckx gewerkt hebben. Diens vader Bassam Ayachi is zowat de peetvader van het Molenbeekse salafisme en werd er 15 jaar lang ongemoeid gelaten door onze regering. De man was nochtans duidelijk gelieerd aan al Qaeda. De strijd tegen de terreur dus!!

Dat is natuurlijk een totaal verdraaid beeld geven van de toestand in die stad, ten voordele van al Qaeda en haar bondgenoten. Maar verbazing wekt dat niet. Al jaren verzwijgen jullie stelselmatig zoveel mogelijk de aanwezigheid in Syrië van al Qaeda, samen met ISIS de twee voornaamste er actieve terreurgroepen die trouwens ooit samen zaten in een al Qaeda.

Maar zoals gezegd, geen verbazing. Jullie vermeende ‘terreurexpert’ beweerde ooit in 2011 dat al Qaeda dood is. Nou ja, ze rijden ginds tegenwoordig rond met tanks, hebben enkele tienduizenden manschappen en beschikken over zwaar geschut en lang afstandsraketten.

Maar diezelfde ‘expert’ was toch de man die ooit verscheidene malen vanuit Turkije Syrië binnentrok met als gids en tolk Abdelrahman Ayachi, de in Brussel wegens terrorisme tot 8 jaar effectieve cel veroordeelde Syriëstrijder. Waarna die als wederdienst tijdens die 12-12 actiedag voor Syrië een als interview verpakte vrije tribune kreeg van die ‘expert’. Van steun voor Syrië gesproken. De slachtoffers van Maalbeek, le Battaclan, Manchester en Zaventem zullen jullie er dankbaar voor zijn. Om van de Syriërs nog maar te zwijgen.

En ho ja, dat staakt-het-vuren is gewoon ridicuul. Een deel van dat gebied is bezet door al Qaeda, een ander deel door ISIS, met Israël die mee aan hun kant zijn vliegtuigen het Syrische leger laat bombarderen. Dit terwijl men in datzelfde Hamburg zogenaamd overeenstemming bereikte over de oorlog tegen de terreur. En dat jullie die uit de G20 komende onzin zomaar slikken zegt alles over jullie niveau.

Willy Van Damme

Tijdens die G20 was ook de Saoedische koning Salman aanwezig. De man is nog meer dan Rudi Vranckx een expert van de terreur. Allerlei documenten tonen aan dat deze koning toen hij nog gouverneur van Riyad was en voorzitter van een der vele Saoedische ‘caritatieve’ instellingen de geldschieter was van al Qaeda toen die in Bosnië en Kosovo huishielden.

Dat men die man in Hamburg niet gewoon in de boeien sloeg zegt alles over dat soort bijeenkomsten. Logisch dus dat die oorlog tegen de terreur geen punt van discussie bleek. Ze weten toch allen dat het een erg cynische westerse grap is. Onze VRT sprak zelfs van een snelle overeenstemming op dit vlak onder de deelnemers. En ondertussen vallen de terreurslachtoffers bij bosjes wereldwijd.

Nepnieuws bij De Morgen

Ik las vandaag in uw krant het verhaal ‘Op het internet is alles te koop, ook Fake News, Koen Vidal, 15 juni 2017’, over nepnieuws van Koen Vidal. Leuk dat in De Morgen te lezen, de kampioen in België van nepnieuws.

Is het niet over de VS met de heilige Clinton, Rusland en de heilige Navalny, Syrië, waar jullie woordvoerders zijn van al Qaeda, dan is het over de Belgische politiek waar modder gooien de dagelijkse praktijk blijkt.

Gisteren nog met de berichtgeving over de kasteelmoord. Een topman van de gerechtelijke politie valt vlijmscherp een bepaalde advocatuur en een zekere pers aan. Dankzij de berichtgeving moest hij zelfs bescherming vragen voor hem en zijn gezin. Advocaat Johan Platteau reageerde tenminste nog, De Morgen zweeg als de dood.

Je zag onmiddellijk wie de bron is voor al die smeuïge info in De Morgen over het slachtoffer Stijn Staelens. Proficiat. Het bewijst wat mensenrechten en ethiek bij jullie waard zijn: 0. Nepnieuws, ach….

Willy Van Damme

Lezersbrief naar De Morgen.

NASCHRIFT

1) In de berichtgeving over de kasteelmoord bewijst men in De Morgen weer eens de schandelijke tendentieuze wijze waarop men hier werkt. Tijdens de ondervraging op dinsdag van de politie voor de rechtbank kwam de kwestie aan bod waarom men Stijn Staelens, het slachtoffer, over de beschuldigingen van pedofilie nooit had ondervraagd. De betrokken agent stelde dat dit om praktische reden niet gelukt was want hij zat toen in het verre buitenland. .

Dit was mede niet gebeurd, stelde hij, omdat noch de echtgenote, noch de schoonvader (de vermeende dader) hen had verwittigd dat hij terug thuis was. Als dat klopt dan betekent dit echter dat de schoonvader niet eens geïnteresseerd was in een normale rechtsgang voor die beschuldigingen tegen zijn schoonzoon. Hij had immers een ander plan klaar voor het slachtoffer.

Dit cruciaal element kon men echter gisteren niet in Het Laatste Nieuws en niet in De Morgen lezen. Het is immers erg belastend voor de vermoedelijke dader. Beide kranten bewijzen daarmee indirect dat Johan Platteau, advocaat van de beschuldigde André Gyselbrecht, hun bron is die hen af en toe stukjes uit het gerechtelijk dossier bezorgt. Stukjes die hem en zijn cliënt natuurlijk goed uitkomen. Een schandelijke praktijk maar wel een die schering en inslag is in de journalistiek.

2) Op 17 juni verscheen er in Het Laatste Nieuws dan een paginagroot interview met advocaat Johan Platteau. Een wederdienst van de redactie? “’t is altijd de schuld van Platteautje. En ik wil zo hard dat men mij graag ziet” van Bjorn Maeckelenbergh. Het enige dat er ontbrak was de aankondiging bovenaan: ‘Dit is een advertentie.”

Hetzelfde gebeurde trouwens in de krant De Tijd ten tijde van het proces rond Superclub tegen Maurice De Prins en zijn rechterhand Charles Cool. Hun journalist René De Witte was in de krant de verdediger van De Prins en dus kregen zijn advocaten tijdens de  procesgang een interview van een pagina in die krant. De Prins kreeg 4 jaar en Cool 2 jaar, beiden effectief.

Humo, Saoedi-Arabië en de deradicalisering

Juist het artikel gelezen over hoe Saoedi-Arabië terroristen deradicaliseert (Sport en Kunsttherapie, Humo 6 juni). Er is over die zaak al tonnen onzin geschreven maar dit artikel is toch wel een hoogtepunt hierin. Het Huis van Saoed die salafistische terroristen deradicaliseert is alsof Hitler zich zou bezig houden met de denazificatie van Duitsland of er een programma opzet om joden en zigeuners te beschermen.

Saoedi Arabië heeft integendeel de voorbije decennia ontelbare miljarden dollars uitgegeven om wereldwijd dit salafisme via Koranscholen (madrassa’s) en moskeeën te promoten. Het bewapent en financiert al sinds 1979 dergelijke terreurbewegingen. Nog niet zolang geleden riep de moefti van het land zelfs op om overal in de wereld alle kerken te vernielen. En dan komt men hier met dit verhaal dat doet denken aan de idiotie van vroegere maoïsten over hoe goed het in China onder Mao wel was.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar aanleiding van het artikel in Humo van 6 juni ‘Sport en kunsttherapie: hoe Saoedi-Arabië terroristen deradicaliseert.’ Het is een overname van een eerder in het Nederlandse dagblad Trouw verschenen artikel. Beiden behoren tot de Persgroep van Christiaan Van Thillo.

Arnold Karskens over koopbare journalisten

Een bekend gezicht in de Nederlandse media is ongetwijfeld de in Brussel wonende Nederlandse journalist Arnold Karskens, een man die zich vooral specialiseert in oorlogsverslaggeving. Een aspect waarin hij in het verleden trouwens zijn kwaliteiten bewees.

Terwijl praktisch het ganse journaille van de VS tot Frankrijk en Nederland nog als een kip zonder kop achter de opstandelingen in Syrië liepen was hij een van de enigen die al in het prille begin wezen op de grote invloed van salafistische terreurgroepen waaronder al Qaeda.

Verscheidenheid

Vorig jaar verscheen er van zijn hand nu een boek met als titel ‘Journalist te koop – Hoe corrupt zijn onze media?’ Het is geen analyse en relaas van allerlei feiten maar gewoon een verzameling gesprekken met journalisten van heel divers pluimage die hun visie hierop geven en vooral klagen over de staat der Nederlandse journalistiek. Wat natuurlijk ergens logisch is.

En daar zijn gerespecteerde figuren bij als Joris Luyendijk en Henk Hofland, de vorig jaar overleden buitenlandverslaggever. Wat maakt dat dit mogelijks zijn laatste interview was. Daarnaast komen er echter ook figuren aan het woord die men best als malcontente randfenomenen kan zien als een Gertjan van Beijnum en Jan Roos. Mannen met vooral en soms alleen een grote bek.

Arnold Karskens - - Journalist te koop

En dan is er een Derek Jan Eppink die komt klagen over wanpraktijken in de relatie politiek en journalistiek. Een man die echter in hetzelfde bedje ziek bleek. Opvallend is ook de aanwezigheid bij de geïnterviewden van de Duitse onlangs overleden journalist Udo Ulfkotte die zeer negatief is over de journalistiek, vooral dan de Duitse natuurlijk.

Het geeft door zijn verscheidenheid natuurlijk een heel erg divers beeld maar het wordt er niet minder scherp op. Het gevolg is dat de journalistiek er hier erg slecht uitkomt als een beroepsgroep waarin luiheid, domheid, censuur, vooringenomenheid ten voordele van de VS en de ‘gevestigde machten’ en corruptie schering en inslag zijn.

In loondienst

Het hoeft uiteraard niet te verwonderen. Iedere degelijke waarnemer van de pers weet dat het vertrouwen van de bevolking in de media erg laag is. Samen dan met politici en leurders aan de deur dan.

Natuurlijk is de titel ‘Journalist te koop’ ietwat misleidend en enigszins dom te noemen. Elke journalist die via zijn schrijven geld wil verdienen verkoopt zich nu eenmaal. Journalisten in vaste dienst doen dat zelfs via een arbeidscontract. En dan doen ze wat de baas, de hoofdredacteur, zegt. Zo niet….

En die hoofdredacteur wordt gekozen door de eigenaar. En die eigenaar wil dat zijn mannetje het doet zoals hij of zij dat wil. Pure logica feitelijk die echter een wat ander licht werpt op de persvrijheid zoals velen dit nog altijd erg theoretisch en met een heel roze bril zien.

Henk Hofland - 2

Henk Hofland, tot zijn dood door velen gezien als het lichtend voorbeeld voor de journalistiek, is vlijmscherp voor het beroep. Corruptie en manipulatie door de politiek, het bedrijfsleven en de veiligheidsdiensten zijn er volgens hem alomtegenwoordig.

Zeker als die eigenaar goede vriendjes is met bepaalde politici of politieke voorkeuren heeft. En die eigenaars moeten ook al eens mooie woorden doen bij bepaalde politici om zaken gedaan te krijgen. Neem Christian Van Thillo, eigenaar van o.m. Trouw, De Volkskrant, De Morgen en Het Laatste Nieuws. Geweten is dat hij nogal eens fietst met Guy Verhofstadt, de vroegere liberale premier en Europarlementslid.

Wat is corruptie?

Een ander probleem is er ook met de ondertitel van het boek: ‘Hoe corrupt zijn onze media’. Dat klinkt mooi maar wat is ‘corruptie’ feitelijk? Het is een term uit het strafrecht die nogal gemakkelijk gebruikt wordt, niet zelden ook te onpas.

Is bijvoorbeeld Jorn De Cock die voor De Standaard schrijft over de oorlog van het Westen tegen Syrië corrupt? Zeker als hij zelf toegaf met zijn vrouw een Brits vennootschap te hebben via welke men mediatraining gaf aan die door de VS gesteunde groepen. Waarover hij dan schrijft. Een VS wiens diplomaten volgens zijn boek (1) in Damascus kind aan huis waren bij het echtpaar De Cock. Het is een vraag.

En toen de Nederlands Veiligheidsdienst AIVD in 2008 aan journalisten die de Olympische Spelen gingen verslaan vroeg of zij ginds voor hen spionagewerk zouden willen doen waren er onmiddellijk 8 bereid om dat ook te doen. Was dat dan corruptie? Dat het journalistiek niet door de beugel kan is zeker. Maar veel ethiek moet je in de media niet zoeken. Het is er zeldzaam en het opofferen van principes blijkt een courante praktijk.

Bronnen

Bovendien is er ook de aard van het beroep. Journalisten zijn afhankelijk voor hun nieuwsgaring van de bronnen. Persmensen zijn jagers en zonder bronnen is een journalist niets, waardeloos bijna. Bij de meeste journalisten is er daarom de logische vrees dat als ze te onvriendelijk voor hun bronnen zijn dat men ze dan zal droogleggen. Een ramp.

Een gekend onderzoeksjournalist stelde het in een gesprek ooit zo: ‘Als je een bepaald dossier onderzoekt ga je toch zeker je bronnen beschermen, zelfs al zijn die bronnen malafide.” Of hoe men moeiteloos een dossier manipuleert en de weg effent voor leugens, halve waarheden en verdraaiingen.

Christian Van Thillo

Van mediamagnaat Christian Van Thillo, eigenaar van de helft van de Vlaamse en Nederlandse kranten, is het geweten dat hij persoonlijke goede contacten heeft met bijvoorbeeld een Guy Verhofstadt. In hoeverre speelt dit een rol in de berichtgeving van door hem gecontroleerde media als Het Parool, De Volkskrant, VTM en De Morgen?

Het verklaart waarom sportjournalisten in regel nog nooit een dopingschandaal onthulden. Er is immers de schrik dat als ze gevallen van doping in een specifieke sporttak gaan onthullen en kritisch berichten dat ze dan in bijvoorbeeld het wielermilieu buiten gepest gaan worden. En dus zwijgt men en als er een schandaal is dan zal men grossieren in algemeenheden en op de vlakte blijven. Je weet nooit en de broodwinning hangt er vanaf.

Want een journalist is ook maar een mens en de meesten buigen gewoon. En de klokkenluider gaan spelen is voor weinige gegeven. Zie maar naar journalisten die wegens een te kritische stem veelal geruisloos op straat worden gezet. Kijk naar wat er bij De Morgen en De Standaard gebeurde. En wie de interviews van Arnold Kerskens leest ziet dat het in Nederland niets beter is.

Veiligheidsdiensten

Zo citeert Karskens in een gesprek met Henk Hofland Carl Bernstein, de man van Watergate en The Washington Post die nadien zelf serieus in opspraak kwam wegens diens relatie met de regering van George Bush Jr., als die: ‘zegt dat er in Amerika vierhonderd journalisten werken voor de CIA’. Waarop Hofland reageert stellende; ‘…dat zou mij niet verbazen.’

Natuurlijk komen er hier figuren aan het woord als Jan Roos en Derek Jan Eppink die de media partijdigheid verwijten maar dat doen vanuit het standpunt omdat de media hun visie niet delen en bijvoorbeeld hun islamofobie niet of onvoldoende aan het woord laten komen.

Maar dat professionele journalisten zelf in deze serie gesprekken zo ongenadig zijn voor hun beroep zou een roep om actie moeten zijn vanuit de journalistiek. Maar neen, het boek kreeg erg weinig aandacht in de media. Dit terwijl men hier naar het hart gaat van de grote problemen waarmee kranten, radio, televisie en weekbladen zitten.

Zo is er Jan Dijkgraaf die stelt ‘Zonder subtiele corruptie zouden kranten niet meer bestaan’ of Xandra Schutte van De Groene Amsterdammer die oppert dat: ‘De journalistiek een grote hoer is geworden.’. Waarbij men zich naar het verleden kijkend kan afvragen of het dan ooit anders of beter was.

Zo stelt zij in het boek nog: ‘Ik heb verhalen gehoord over een journalist in vaste dienst bij een kwaliteitsmedium waar speeches werden geschreven voor politici.’ Een realiteit ook in België natuurlijk waar het bij de VRT vroeger onder politieke redacteuren schering en inslag was om mediatraining te geven aan politici die ze daarna dan moesten interviewen.

Patrick Dewael & Greet Op de Beeck

Greet Op de Beeck en haar toenmalige minnaar Patrick Dewael van Open VLD. Met als vraag waar men het interview voor de VRT toen opnam. In bed? Ze werkt sinds september 2015 op het kabinet van Vlaams minister voor Energie Bart Tommelein (Open VLD). Jobs for de boys en girls.

Of het schokkend verhaal van Greet Op de Beeck die haar minnaar politicus Patrick Dewael voor de VRT interviewde. Deze relatie was in de Wetstraat een publiek geheim maar men liet haar begaan. Pas jaren later verliet ze de VRT-Nieuwsredactie.

En dan was er wetstraatjournalist Johny Vansevenant die voor de VRT-redactie het schandaal volgde rond de helikopters van Augusta voor de VRT waarin de SPA/PS zwaar in opspraak kwamen. Hij schreef er zelfs een boekje over. Ondertussen kluste hij wel wat extra’s bij elkaar bij CD&V als hun mediatrainer. Hij doet nog steeds de Wetstraat.

Sommigen blijken ook hun carrière plots te verwisselen met die van de politiek. Zo was er Philippe Beinaerts van de VTM-nieuwsdienst die de kiesstrijd in Antwerpen versloeg en bijna onmiddellijk na die verkiezingen de woordvoerder werd van Antwerps burgemeester en N-VA-voorzitter Bart De Wever. Alles is mogelijk in de wereld van de journalistiek. En men laat gewoon begaan.

Elio Di Rupo

Absoluut dieptepunt zowel op het vlak der Belgische journalistiek en de politiek is zeker het schandaal in 1996 rond de vermeende pedofiliezaak van toenmalig vice-premier Elio Di Rupo (PS). Op basis van een dubieus gemanipuleerd dossier brachten het Nieuwsblad en zusterkrant De Standaard vrijdagochtend het verhaal van een minister uit de regering Jean-Luc Dehaene (CD&V) die een pedofiel bleek en tegen wie er een gerechtelijk onderzoek liep.

Waarna die vrijdagavond Herman De Croo (Open VLD) op de VRT onthulde dat het hier om Di Rupo ging. En dit op een ogenblik dat het land totaal in de ban was van Marc Dutroux en zijn kindermoorden. Het kot was veel te klein.

385241163093922098_178516171

Elio Di Rupo was ooit het slachtoffer van de meest schandelijke episode uit de Belgische pers. En kijk dankzij de politiek kregen de drie grote protagonisten binnen de journalistiek achteraf zicht op een mooi nieuw leventje. Een mooi voorbeeld van journalistiek die bijna letterlijk over lijken gaat. Een van de twee betrokken gerechtelijke inspecteurs pleegde nadien trouwens zelfmoord. De andere viel terecht in ongenade.

Tot maandag de VRT kwam met het verhaal dat alles gebaseerd was op beweringen van een fantast Olivier Trusgnach die bovendien gekend was voor criminele feiten. Het verhaal klapte in elkaar maar ondertussen had Di Rupo, een homoseksueel, wel zelfmoord willen plegen. Ook leek het gewoon een poging te zijn om de regering te doen vallen en de Open VLD/MR in de regering te brengen.

De hoofdredacteur van Het Nieuwsblad was op dat ogenblik Paul Van Den Driessche, nu senator voor de N-VA en een man berucht om zijn handtastelijkheden tegenover vrouwen, de hoofdredacteur van De Standaard was toen Dirk Achten. Hij is nu zonder ooit diplomaat geweest te zijn de grote baas op Buitenlandse Zaken. Het was een der laatste benoemingen gedaan door toenmalig minister Karel De Gucht (Open-VLD).

En de journalist die op maandag het hachje van de regering en Di Rupo redde was…. Siegfried Bracke, toen de Wetstraatman van de VRT die in die periode ook bij de SPA wat bijverdiende met zijn bijdragen voor het partijblad van de SPA.

Hij is nu parlementslid voor de N-VA en voorzitter van de Kamer van Volksvertegenwoordigers en zo de best betaalde politicus van het land. Dat is de staat van onze journalistiek en ook die elders trouwens. Arnold Karskens toont het aan voor zijn Nederland. .

Dat deze media dagelijks dan ook tonnen propaganda over zaken als Rusland, Libië of Syrië produceren kan dan ook geen enkele verbazing wekken. Iets anders verwachten zou oerdom en totaal naïef zijn. Wie wil weten hoe het er in bijvoorbeeld Syrië werkelijk aan toe gaat zoekt dat daarom niet in De Standaard, The New York Times of de NRC. Leugens, dat kan je over die zaken er wel in overschot vinden.

Het boeiend boek van Arnold Karskens toont dit zeer goed aan. Het is in wezen de begrafenis van onze journalistiek. En geen heelmeester die langs komt en raad geeft. Geen verbazing dat de collega’s er bijna geen aandacht aan besteden. Die hebben het immers te druk met het te vriend houden van hun bronnen in het Haagse Binnenhof of in de Brusselse Wetstraat.

Willy Van Damme

Arnold Karskens, ‘Journalist te koop – Hoe corrupt zijn onze media?’, Uitgeverij Em. Querido, 261 pagina’s, 2016, 18.99 euro.

  1. Jorn De Cock, ‘Arabische lente – een reis tussen revolutie en fatwa’, De Bezige Bij, Antwerpen, 336 pagina’s, 2011.