Al Qaeda en de gifgasaanvallen in Syrië

Toch merkwaardig, telkenmale er een cruciale stap gezet wordt in het diplomatiek ontwarren van de complexe oorlog in Syrië gebeurt er iets schokkends die de vooruitgang teniet doet of dat poogt te doen. Nu kwam dit nieuws over de gifgasaanval bij Khan Sheikhoun bijna vlak na de officiële beslissing van de Amerikaanse regering om Assad de facto te erkennen. Met op datzelfde ogenblik ook een conferentie in Brussel over zogenaamde Europese hulp bij de wederopbouw.

Waarbij de EU zich in een publieke verklaring nog wel tegen de Syrische president keerde maar voor het eerst openlijk stelde dat het Syrische volk zelf moeten beslissen wie hun president wordt. Met andere woorden: De Syriërs mochten van de arrogante EU zelf ook Assad kiezen. Hoe genereus toch! Voor de EU een zoveelste draai richting een oplossing van die oorlog.

Shajul Islam

En ditmaal is dit nieuw obstakel naar vrede niet het gevolg van nog maar eens een uit Qatar komend rapport over de regering Assad van Human Rights Watch of Amnesty International. Neen het is terug een vermeende gifgasaanval, ditmaal dus in de stad Khan Sheikhoun

Een plek gelegen in de provincie Idlib en vlakbij de provincie Hama waar een twintig kilometer verder op dit ogenblik hard wordt gevochten. We kregen hier dus een herhaling van de eerdere gifgasaanval van 21 augustus 2013 vlakbij Damascus in Oost-Ghouta.

Het nieuws live op de sociale media en in de journaals werd gebracht door een daar in Khan Sheikhoun actieve dokter genaamd Shajul Islam, een man die vlekkeloos Brits Engels sprak en ons vertelde over de aanval met gifgas door de Syrische luchtmacht, die als we hem en zijn vrienden moeten geloven resulteerde in bijna honderd doden en een groot pak gewonden.

//platform.twitter.com/widgets.js

Shajul Islam maakte als eerste de zaak van de gifgasaanval in Khan Sheikhoun openbaar. Maar hoe geloofwaardig is dit verhaal komende van een Britse Syriëstrijder actief in het land van al Qaeda?

Al onmiddellijk na deze aanval met chemische wapens liet Shajul Islam de wereld weten dat het Syrische leger gifgas had gebruikt. En de media en de westerse regeringen geloofden zijn verhaal als ware het een evangelie. De Britse minister van Buitenlandse Zaken Boris Johnson beaamde het zelfs al diezelfde dag: Dit was voor hem en zijn regering een zoveelste oorlogsmisdaad van Assad.

Veel vragen stelde men niet en snel klonk het unisono: Dit was het werk van, dixit de westerse media, de brutale dictator en slachter van Syrië Bashar al Assad. Zich afvragen wie er baat had bij die heisa rond die gasaanval hoefde niet.

Ook de vraag of dit voor het Syrische leger militair zinvol was opperde men evenmin. En vragen of dit misschien wel eens een provocatie, een ‘false flag’, van al Qaeda was er evenmin bij. Barbertje moet hangen. Erg simpel.

En dus deed men ook in de pers geen onderzoek naar wie Shajul Islam juist is, die Britse dokter in oorlogsgebied en actief in door al Qaeda gecontroleerd territorium. En de reden waarom niemand die vraag stelde blijkt vrij snel logisch te zijn. De man is immers een van de paar duizend Britse Syriëstrijders die er aan de zijde van al Qaeda of een van die andere salafistische terreurgroepen vechten.

En dus is het voor onze media en regeringen best om daar geen vragen bij te stellen. Het zou immers de geloofwaardigheid van zijn verhaal zo doen instorten. En een onderzoek zou nochtans erg simpel zijn en snel gaan, men moest maar het eigen krantenarchief raadplegen. Shajul Islam is immers een in London opgeleide arts die in de Britse pers in het verleden een zeer slechte reputatie bijeen wist te sprokkelen.

Shajul Islam, uw vriendelijke salafistische dokter, is volgens het Britse gerecht vooral een specialist in het kidnappen van o.m. journalisten die bovendien ook betrokken is bij terroristische activiteiten. In 2013 en 2014 was hij voor de pers een groot monster, nu is hij de held in diezelfde media. Niets toont beter de valsheid van de klassieke nieuwsverkopers dan die transformatie die ze hier realiseerden met deze ‘geneesheer’. Shajul Islam - 1

Shajul Islam, uw vriendelijke salafistische dokter, volgens het Britse gerecht specialist in het kidnappen van o.m. journalisten en het plegen van terroristische activiteiten. In 2013 en 2014 voor de pers een groot monster, nu de held in diezelfde media. Niets toont beter de algehele onbetrouwbaarheid van onze kranten dan de transformatie van deze ‘dokter’.

Ontvoeringen

In oktober 2013 werd hij immers bij zijn terugkeer uit Syrië op de luchthaven van Heathrow gearresteerd wegens zijn betrokkenheid bij de ontvoering in de periode van 17 tot 26 juli 2013 van de persfotografen John Cantlie en Jeroen Oerlemans (1). Ultrasnel en reeds op 11 november 2013 klapte de zaak voor de rechtbank in elkaar. Officieel wegens een gebrek aan getuigen. Maar was dat de echte reden?

John Cantlie zat toen in november al opnieuw gevangen, ditmaal bij ISIS. En Jeroen Oerlemans (2) leek wel met de noorderzon verdwenen. En omdat beide getuigen niet kwamen opdagen stopte het openbaar ministerie eigenaardig al na enkele weken de zaak.

Een van de argumenten voor de rechtbank van Shajul Islam was dat hij er als dokter alleen humanitair werk deed en de Britse regering de zaak van de Syrische jihadisten ook voluit steunde.

Wat natuurlijk klopte want tot dan had de Britse regering zelfs nooit opgetreden tegen die stroom van salafisten die richting Syrië trok. En hij zal dat argument ook gebruiken in een uitgebreid interview met Bilal Abdul Kareem, de met al Qaeda verbonden journalist van On the Ground News (OGN) (3).

In dat interview geeft hij trouwens toe dat hij betrokken was bij die ontvoering maar dan als dokter om hen te verzorgen. De barmhartige Samaritaan dus. Tijdens dat recent gehouden gesprek doet hij ook het verhaal over hoe de Britse regering massaal Belgische FAL’s van FN leverde aan die jihadisten, en dus ook aan al Qaeda. Een ongeprovoceerde daad van oorlog tegen Syrië vanwege de Britse regering en dus een oorlogsmisdaad.

ISIS en James Foley

De gids van de twee fotografen kon later echter ontsnappen en de buitenwereld verwittigen waardoor ze na een vuurgevecht vrij raakten. John Cantlie was nadien zeer negatief over de houding van de Britse dokter die hem verzorgde van de schotwonden die hij bij zijn ontvoering had opgelopen. Daar ze geblinddoekt waren wist hij echter hun identiteit niet. Hij wist alleen dat het er enkele tientallen waren, in essentie buitenlanders.

Razul en Najul Islam, zijn broers, zijn volgens de Britse pers intussen ook in Syrië of Irak. Daarbij zou Razul de kant gekozen hebben van ISIS. Britse en Amerikaanse veiligheidsdiensten vermoedden trouwens dat Shajul Islam meer wist over de ontvoering en onthoofding door ISIS van journalist James Foley. (4) (5) Men dacht trouwens dat Razul Islam wel eens de moordenaar zou kunnen zijn.

Shajul Islam werd op 13 november 2016 door de Britse Medical Association zelfs van de lijst van geneesheren geschrapt. Van de traditionele media legde de voorbije weken alleen de Londense Times de link van Shajul Islam met die eerdere terreurverhalen. De rest zweeg, van The Telegraph over The Guardian tot The Sun. Ook de BBC hulde zich in geheel stilzwijgen. De burger mocht het niet weten!

Het is alsof Salah Abdeslam op TV dit verhaal zou brengen en al onze media over zijn verleden zouden zwijgen. Het klinkt schokkend maar is een feit en het toont hoe de Britse klassieke media vals spelen en gewoon instrumenten zijn van het Britse buitenlandse beleid. Voor dit verhaal over Shajul Islam diende men elders bij alternatieve media en RT te zoeken waaronder ook bij Breibhart trouwens (6)

Uit zijn twitteraccount (7) blijkt trouwens dat Shajul Islam in contact staat met de Britse ngo One Nation, een islamitische hulporganisatie met adressen in Leicester en Batley. Via deze kan men voor zijn werk (en dat van al Qaeda?) stortingen doen.

Op 1 april, vier dagen voor die vermeende gifgasaanval, bleek die ngo trouwens tien gasmaskers aan hem te hebben geleverd. Naast dan Artsen Zonder Grenzen die er die dag ook leverde. Allemaal juist op tijd voor de Grote Dag. Toeval? Wie gelooft dat?

James Foley - Onthoofding door ISIS - 2014

In 2014 was er in het Verengd Koninkrijk en de VS een vermoeden dat Razul Islam, broer van Shajul, de man was die James Foley had vermoord. Mogelijks is deze foto echter een enscenering en gebruikte men een green screen effect om de waarheid te verhullen.

Helderziende Feras Karam

Het verhaal van Shajul Islam is echter verre van de enige reden waarom er hier aan dit gifgasverhaal een geurtje hangt. Zo is er natuurlijk het feit dat dit gebied bezet wordt door al Qaeda en zij dus qua informatie alles onder controle heeft. Wat een normaal mens toch achterdochtig moet maken en veel vragen zou moeten doen stellen.

Zo is er ook nog de tweet van een zekere Feras Karam, een topreporter van Orient News, een jihadistische propagandazender die werkt vanuit de Verenigde Arabische Emeritaten. Deze Feras Karem wist op 3 april om 17 uur fier te melden dat men de volgende dag in de provincie Hama, dus vlakbij Khan Sheikhoun, een reportage gaat maken over het gebruik van chemische wapens daar. Vreemd want er waren hier tot dan nog geen dergelijke verhalen te horen.

Een helderziende man dus die zelfs wist dat er een luchtaanval ging plaatshebben met gifgas. Wat later wordt dat dan bij een volgende tweet een verhaal over chloorgas. De echtheid van die tweets worden ook door niemand betwist.

Wel worden ze zoals steeds door de massamedia doodgezwegen. Het is een traditie. Maar wie dit koppelt aan de op 1 april toegekomen zending van een set gasmaskers krijgt inderdaad de indruk dat die jihadisten wisten dat er wat stond te gebeuren.

Feras Karam - Tweet CW - 3 april 17 uur.

De journalist Feras Karam, sterreporter van de televisiezender Orient News, een vanuit de Verenigde Arabische Emiraten opererende jihadistennieuwszender, wist al op 3 april te melden dat er op 4 april een luchtaanval met gifgas ging plaatshebben. En dit niet met raketten of granaten maar dus zelfs met een luchtbombardement. Een slimme jongen die Feras Karam.

Feras Karam is de man die in februari dit jaar op zijn zender Orient TV het verhaal bracht dat president Bashar al Assad zeer zwaar ziek in een hospitaal lag, dat er in Damascus een staatsgreep bezig was en dat Iraanse en Russische troepen daarbij met elkaar slaags waren geraakt. (8) Een typevoorbeeld van wat men tegenwoordig met een modewoord ‘fake news’ noemt. Oorlogspropaganda dus.

Ondanks die duidelijk tekenen dat men hier dus zeer voorzichtig moest zijn met dit verhaal over Khan Sheikhoun rees er op dag twee, de kranten van 6 april, geen enkele twijfel meer, de ‘bloeddorstige dictator’ was nog maar eens schuldig aan het gebruik van gifgas, hier sarin.

Khan al Asal

En ook de Westerse regeringen, veelal de ‘Internationale Gemeenschap’ genoemd, volgde uiteraard die visie. Overal van Brussel over Canberra tot Washington en de lakeien in Londen klonk het woord oorlogsmisdaden.

Met dus als eerste Boris Johnson, de Britse minister van Buitenlandse Zaken. Diezelfde man die tot kort voor hij minister werd opriep tot militaire steun aan Assad en er op het Londense Trafalgar Square zelfs actie voor voerde (9). Waarbij het opvalt hoe de massamedia voor zover geweten zwijgen over die grote kloof tussen zijn optreden toen hij nog Londens burgemeester was en nu. De man mist dan ook elke geloofwaardigheid. En niet alleen hier.

Uiteraard is dit niet het enige verhaal over chemische wapens in deze oorlog. De eerste aanval met chemische wapens had plaats op 19 maart 2013 vlakbij Aleppo in het stadje Khan al Asal en resulteerde volgens de regering in 25 doden en 110 gewonden, allen soldaten en burgers in een op dat ogenblik nog door de regering gecontroleerde plaats.

Dit gebied werd toen aangevallen door salafistische terreurgroepen en op het ogenblik dat de VN-missie van Ake Sellström met haar onderzoek begon was Khan al Asal al veroverd door die salafisten. De jihadisten beweerden daarbij dat dit sarin door de Syrische luchtmacht was gebruikt. Behoudens hun beweringen leverden zij hiervoor echter geen bewijzen.

De jihadisten en gifgas

Boris Johnson - 3

Boris Johnson, minister van Buitenlandse Zaken van het Verenigd Koninkrijk. Vorig jaar als burgemeester van Londen een fervent verdediger van Bashar al Assad. Nu ziet diezelfde Boris Johnson Assad als de grootste crimineel mogelijk. Maar wie in ‘s hemelsnaam neemt deze man serieus?

Onderzoek van 21 tot 23 augustus 2013 door de VN-missie bewees volgens de VN echter het gebruik van sarin op de slachtoffers. Wat bijna zeker aantoont dat al Qaeda en haar bondgenoten hier sarin gebruikten.

Dit gifgas was voorheen in december 2012 door de verovering van de vlakbij Khan al Asal gelegen legerbasis Sheikh Suleiman, alias basis 111, in het bezit geraakt van een grote hoeveelheid chemische wapens waaronder sarin. (10)

Alhoewel men ook nu nog in onze media, de ngo’s en de Westerse regeringen straal blijft ontkennen dat al Qaeda over sarin beschikt zijn de aanwijzingen hiervoor vrij groot. Zo is er de toch officiële brief van Ban Ki-moon, de vorige secretaris-generaal van de VN, dat men obussen met sarin ontdekte bij die terreurgroepen. (11)

Ook is er de toch wel merkwaardige dreiging van Abd al Baset Tawila, toen commandant  van het Noordelijk Front Vrij Syrisch Leger gedaan op 10 juni 2013 op de Qatarese Arabischtalige nieuwszender al Jazeera. (12)

“I give the international community one month to provide the rebels and the FSA with weapons and ammunition, so that we can defeat this criminal regime. We give them one month. If we see that the international community continues to desert our revolution, we will reveal all the evidence we have [about use of chemical weapons]. I think you know full well that I mean what I say.”

“Ik geef de Internationale Gemeenschap een maand om de rebellen van het VSL van wapens en munitie te voorzien zodanig dat we dit criminele regime kunnen verslaan. We geven hen een maand. En als we zien dat die Internationale Gemeenschap onze revolutie blijft weigeren te steunen, dan zullen we al het bewijsmateriaal openbaren dat we hebben (over het gebruik van chemische wapens). Ik denk dat U voldoende beseft wat ik hiermee bedoel.”

Ook Amnesty International, gedurende deze oorlog veelal de spreekbuis van al Qaeda, Qatar en de VS, moest om haar zogenaamde neutraliteit te tonen blijkbaar ook al eens die terreurgroepen beschuldigen van het gebruik van gifgas, vooral hier dan chloor. (13) De op dit vlak bekend geraakte serie beschuldigingen richting die terreurgroepen is dan ook groot.

HRW - Tekening die 104 Brigade Republikeinse Wacht als dader aanduid. Rapport september 2013jpg

Het befaamde bewijs van Human Rights Watch, Eliot Higgins (alias Bellingcat) en The New York Times dat de 104de brigade van het Syrische leger die raketten met sarin had afgevuurd. Wonderwel konden zij twee lijnen trekken, en zie, ze kwamen uit vlakbij het presidentieel paleis. In wezen echter kon die ene met enige zekerheid geïdentificeerde raket maar 1 km ver vliegen. Maar als men dat bekend maakt dan zwegen HRW & Company. Want ja, het waren dus hun vrienden van al Qaeda….

En dan is er nog het verhaal van de Syrische nieuwssite al Masdar die de regering steunt. Die maakte melding maakt van een rapport van de aan de VN gelieerde Organisatie voor het Verbod van Chemische Wapens (OVCW). Daarin stond dat die salafisten nog steeds twee depots controleren waar normaal chemische wapens zouden moeten liggen opgeslagen. Plekken die door de OVCW niet konden bezocht worden. (14)

Zo is er verder ook het verhaal van 13 mei 2016 toen de door de Koerdische YPG gecontroleerde wijk Sjeik Maqsoud in de stad Aleppo volgens berichten met chloorgas werd aangevallen met, aldus de YPG en de regering, 83 doden tot gevolg, waaronder 30 kinderen. Waarbij dan ook ongeveer 700 gewonden zouden zijn gevallen.

Vragen over de OVCW

Wat de salafistische Britse website Het Syrische Observatorium voor de Mensenrechten bevestigde en waarbij de terreurgroep Het Leger van de Islam zich nadien hiervoor zelfs verontschuldigde. (15) Merkwaardig genoeg bleef men bij de OVCW doof voor de Syrische en Russische vraag voor een onderzoek in deze zaak. In het Westen bewoog niemand. Men was plots potdoof.

Waren er echter beschuldigingen door al Qaeda en haar bondgenoten dan schoot de OVCW bijna onmiddellijk in actie. Waarbij de Westerse regeringen in navolging van al Qaeda luidkeels de overheid in Damascus veroordeelden voor het gebruik van chloorgas. De OVCW zal over die serie beweringen van al Qaeda zelfs een rapport maken en in haar conclusies de Syrische overheid beschuldigen van het gebruik van chloorgassen.

Het eigenaardige hierbij is dat de OVCW haar conclusies geheel baseerde op enkele getuigenissen, foto’s en materiaal welke exclusief afkomstig waren van die jihadisten. Wat die conclusies op wetenschappelijk vlak uiteraard waardeloos maken. De mogelijke dader geeft dus zelf het bewijsmateriaal van zijn onschuld en de schuld van zijn tegenstander. Te zot om los te lopen natuurlijk.

Het is als zeggen dat er sprake is van klimaatverwarming zonder echter een degelijke wetenschappelijke basis te geven waarop men die verklaring baseert. Niemand zou dit aanvaarden. Waarom hier dan wel?

Chloorgas

Vooreerst waren er al grote vragen over het optreden van de in Den Haag gevestigde en door Ahmet Üzümcü, een Turks diplomaat, geleide OVCW. Deze was voorheen ambassadeur bij de NAVO. Waarom weigerde men in Syrisch rebellengebied onderzoek te doen naar die beschuldigingen?

Waarom weigerde men, behoudens enkele, bijna alle door die jihadisten gepleegde vermeende gasaanvallen te onderzoeken? Men had dit nochtans in vele gevallen snel en tot in de details en in bijna perfecte omstandigheden kunnen onderzoeken.

Wat toch cruciaal is in dit soort zaken. En als men langs regeringszijde die paar maal toch iets onderzocht dan constateerde men wel de doden en slachtoffers van die mogelijke gasaanvallen maar kon het OVCW nooit bepalen wat er juist gebeurd was.

En dan waren er de twijfels over de beschuldigingen komende van die terreurgroepen. Klopten die wel? Een onderzoek van de nieuwssite The Indictor en de Zweedse Dokters voor de Mensenrechten (16) stelt aan de hand van een erg technisch forensisch onderzoek een boel vragen en uit grote twijfels bij die jihadistische beweringen.

Zij oppert daarbij de mogelijkheid dat de door die terreurgroepen gepresenteerde slachtoffers van die chloorgasaanvallen gewoon gevangenen van die terroristen waren. The Indictor dacht in een specifiek geval dat het om christenen ging.

Shayrat Luchtmachtbasis

Volgens klachten uit Syrië en Rusland zou men bij de OVCW geen onderzoeksdelegatie willen afvaardigen naar de door de VS gebombardeerde Syrische luchtmachtbasis van Shayrat (foto) of naar Khan Sheikhoun. Nochtans beweert de VS dat die vliegtuigen met hun sarin van hier in Shayrat waren opgestegen. En dus ligt het eventuele bewijs hier voor het rapen.

Voorheen bij de aanval in Oost-Ghouta poneerde kloosterzuster Agnes Mariam in haar rapport een gelijkaardig vermoeden. In haar op de foto’s van die jihadisten gebaseerde analyse opperde zij de mogelijkheid dat de slachtoffers daar alewieten en Armeniërs waren die men de weken ervoor had ontvoerd.

Met steun van al Qaeda

En dan stelt zich dus toch wel de vraag naar de betrouwbaarheid van het rapport van de OVCW over dat chloorgas. Het Russische persagentschap TASS geeft een mogelijkheid (17). Volgens haar waren onderzoeken van de stalen gedaan door een niet door het OVCW gecertifieerd laboratorium.

En inderdaad veel van het gebruikte klinisch materiaal is afkomstig van die jihadisten, de beschuldigende partij. Zij leverden de stalen, getuigenissen en de vermeende slachtoffers. De analyseresultaten waren met andere woorden in dit geval waardeloos. Men hoeft geen toponderzoeker te zijn om te weten dat een op dit materiaal gebaseerd rapport als bewijsmateriaal onbruikbaar is en een aanfluiting is voor wat forensisch onderzoek hoort te zijn.

Grondig onderzoek van dit verslag van de OVCW zou normaal weinig heel laten van de conclusies van dit rapport en eerder tot resultaat leiden dat er hier geen zekerheden zijn. Bij forensisch onderzoek is het niet een partij die alle materiaal levert maar gaat men zonder enige belemmering zelf op zoek. Hier gebeurde het tegendeel.

De vraag is trouwens of men op een correcte wijze een moordonderzoek van die omvang kan uitvoeren terwijl men in oorlogsgebied zit. Het lijkt om allerlei redenen gewoon onmogelijk. Het verreist immers bijvoorbeeld voor de enquêteurs een algehele vrijheid van optreden. En dat kan hier niet. 

Indien dit rapport het onderwerp zou worden van een serieuze publieke discussie onder specialisten dan zou onmiddellijk blijken hoe dit gewoon een stukje oorlogspropaganda is, een simpele herhaling van de beweringen van al Qaeda en haar bondgenoten. Het verslag zou als een boemerang in het gezicht van de OVCW en het Westen ontploffen. 

Die houding van de OVCW en het Westen is vermoedelijk een gevolg van de flop die Washington en haar salafistische bondgenoten van het Arabisch schiereiland meemaakten met het eerste rapport in 2013 van de VN-missie geleid door de Zweed Ake Sellström.

1 km vliegbereik

Die trok wel naar jihadistengebied en verzamelde er getuigenissen en omgevingstalen die men dan in een gecertificeerd labo deed onderzoeken. Met dien verstande dat het verzamelen van stalen en de getuigenissen geheel onder strikte controle gebeurde van die jihadisten.

Het resultaat was dat voor wie de twee door hen gemaakte rapporten goed leest het verhaal van al Qaeda, Human Rights Watch, Artsen Zonder Grenzen, Eliot Higgins, The New York Times en het Westen als leugenachtig diende beschouwd te worden. Vooral het heel duidelijke verhaal over de gifgasaanval in Khan al Asal in het tweede en finale rapport was, zonder de daders echt aan te wijzen, heel duidelijk.

Zeker toen Ake Sellström tijdens zijn persconferentie van 12 december 2013 in de VN in New York stelde dat de raketten die bij die aanval zouden gebruikt zijn maar een reikwijdte hadden van slechts 2 km. Wat hij nadien zelfs afzwakte tot amper 1 km. (18) Dit terwijl het Syrische leger toen op meer dan twee kilometer afstand stond van waar die aanvallen zogenaamd hadden plaats gehad. Logische conclusie: Die jihadisten hadden het gedaan!

Ake Sellstrom met Ban Ki-moon - Overhandigen rapport Vn-missie gifgasaanvallen Syrië - 2013

Ake Sellström geeft zijn tweede rapport over gasaanvallen in Syrië af aan toenmalig secretaris-generaal van de VN Ban Ki-moon. Ze waren voor wie grondig las vernietigend voor die salafistische terreurgroepen en hun vrienden. En op zijn persconferentie kort nadien maakte hij hen helemaal verdacht toen hij begon over het vliegbereik van die raket.

Het was een visie die ook al door Theodor A. Postol (19), de Amerikaanse emeritus professor van het MIT op het gebied van rakettechnologie al verklaarde. Voorheen hadden al Qaeda en haar vrienden steeds gesteld dat die raketten een afstand hadden van 9 km en afgevuurd waren van bij het presidentieel paleis door de 104de brigade, toen gezien als de sterkste eenheid van het leger. Men wou die duidelijk via bombardementen door de VS laten uitschakelen. .

Achteraf heeft de NYT zich in haar krant hiervoor verontschuldigd. Human Rights – die toen opriep om Damascus te bombarderen – weigerde op een vraag hierover zelfs te antwoorden. Het typeert.

Een onderzoek dat moest zorgen voor een nieuwe aanklacht tegen de Syrische regering draaide voor het Westen en al Qaeda uit op een grote flop. Zij stonden integendeel in de beschuldigingsbank. Geen verbazing dus dat er voor het tweede rapport van Ake Sellström in het Westen bij de massamedia amper nog interesse was. Le Monde, voorheen hier haantje de voorste, bestede er zelfs geen enkele aandacht aan.

Geen pottenkijkers

Vermoedelijk is dat de reden waarom men nu naar die aanvallen met chloorgassen in het grootste geheim onderzoek deed en elke publieke discussie poogt te vermijden. Het is heel waarschijnlijk ook de reden waarom al Qaeda & co zowel journalisten als onderzoekers van de OVCW en VN de toegang tot hun gebied weigeren. Het zijn nu eenmaal pottenkijkers die zij niet echt volledig controleren. 

Door bezoeken onmogelijk te maken kunnen de jihadisten de gehele controle behouden over de onderzoeken en de communicatie hierover naar de buitenwereld. En wat zij beweren staat de volgende dag voor waar in al onze kranten. Dat is de regel.

Chloor - Zak met cloor uit Saoedi-Arabië - Aleppo

Een zak met chloor gevonden in het eerder door al Qaeda & Co gecontroleerde deel van Aleppo. De zak komt uit Saoedi-Arabië.

Trouwens zelfs toenmalig president Barack Obama stelde in zijn fameus interview met het maandblad The Atlantic dat hij door sommige van zijn veiligheidsdiensten in deze kwestie was belogen;

Zo staat er:

Obama was also unsettled by a surprise visit early in the week from James Clapper, his director of national intelligence, who interrupted the President’s Daily Brief, the threat report Obama receives each morning from Clapper’s analysts, to make clear that the intelligence on Syria’s use of sarin gas, while robust, was not a “slam dunk.” (20)

Obama was ook onzeker geworden door een verrassingsbezoek vroeg in de week van James Clapper, zijn Nationale Veiligheidsadviseur, die de dagelijkse briefing van de president, het dreigingsrapport dat Obama elke ochtend van de mensen van Clapper ontvangt, kwam verstoren. Hij maakte de president duidelijk dat de informatie over het Syrisch gebruik van sarin wel stevig maar een verre van uitgemaakte zaak was.

Om een tweede fiasco als dat met het rapport van Sellström te vermijden ging men dus voor dat over de chloorgassen anders te werk. En daarom stelt men in het Westen en in onze media steevast dat die beschuldigingen over gifgas komen van de VN en de OVCW. Technisch juist maar de beschuldigingen zijn nergens op gebaseerd. Wat men dan vergeet.

Ook nu weer met de gifgasaanval in Khan Sheikhoun krijgt men al hetzelfde scenario. Zo maakte het Russisch persbureau Tass melding van een felle ruzie tijdens een vergadering van de OVCW over die kwestie. Volgens dat bericht van Tass waren er al stalen genomen en was men onder leiding van twee Britten al begonnen met het maken van een rapport. (17) Met andere woorden: MI6 of een verwante organisatie doet het onderzoek.

Geen sarin

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Professor emeritus Theodor A. Postol, de Amerikaanse raketspecialist, maakte al in 2013 brandhout van de beweringen van de VS en de rest van de Westerse elite over de zaak. Ook van de beweringen over deze recente aanval bij Khan Sheikhoun blijft er na zijn twee rapporten niets meer over. Hij lacht het Amerikaans rapport gewoon weg als het werk van amateurs en leugenaars.

Maar hoe, wanneer en waar men de stalen voor dat onderzoek had genomen blijft geheim. Het OVCW weigert om er over te communiceren. Bovendien was een van de basiseisen van Rusland dat de mensen die het onderzoek doen uit verschillende regio’s zouden komen – lees ook specialisten uit China en Rusland – en men vetorecht kreeg over de samenstelling van die missie.

Verder bleek men volgens Tass bij de OVCW niet eens meer geïnteresseerd in een bezoek aan de Syrische luchtmachtbasis van Shayrat welke door de VS was aangewezen als die vanwaar die vliegtuigen met hun gifgas waren opgestegen. Dit terwijl de Syrische regering expliciet aandrong op een bezoek ter plekke. Nog steeds volgens Tass weigert men trouwens ook Khan Sheikhoun te bezoeken. Conclusie: Men weet dus dat dit verhaal nep is.

Tijdens onderhandelingen tussen de Amerikaanse en Russische ministers van Buitenlandse zaken, Rex Tillerson en Sergeï Lavrov, zou men overeengekomen zijn om te onderzoeken of men hiervoor een ‘meer objectieve’ missie kan samenstellen.

Volgens de Amerikaanse neurofarmacoloog Dennis O’Brien is er hier bij Khan Sheikhoun trouwens geen sprake van een aanval met sarin. (21) Uit zijn klinische studie van de beelden van de slachtoffers blijkt dat sommige van de op de video’s te zien patiënten wel ziek zijn maar zeker niet van een aanval met sarin. “Het kan gewoon niet en diegenen die men op die video’s de vermeende slachtoffers ziet behandelden hadden in dit geval normaal allen zelfs dood moeten zijn”, oppert hij met wetenschappelijke zekerheid.

Dennis O'Brien

De Amerikaanse neurofarmacoloog Dennis O’Brien, professor emeritus van de Universiteit van Missouri, lacht de beweringen over het gebruik van sarin in Khan Sheikhoun gewoon weg.

De klassieke symptomen zoals een onmiddellijke spontane grootschalige stoelgang, overvloedig tranende ogen en uitgebreid urineren zijn volgens hem nergens op de beelden merkbaar. Men ziet integendeel bijvoorbeeld mensen met propere onderbroeken en nergens sporen van ontlasting.

Andere op die beelden getoonde merkbare symptomen, oppert hij, zoals schuimen of spasmen duiden dan weer in de richting van een ander gif. Spasmen of met de mond schuim maken toont aan dat de spieren nog werken. Wat bij een aanval met sarin na een paar seconden al onmogelijk is. Bovendien maakten een aantal getuigen trouwens gewag van een grote stank terwijl sarin juist geurloos is.

De website Moon of Alabama (22) wijst daarbij in de richting van chloorgas. Zo maakt de nieuwssite melding van het feit dat de eerste persberichten van de OVCW en het Turkse persagentschap Anadolu Agency beiden spreken over een aanval met chloor. Wat mogelijks verklaart waarom journalist Feras Karam in zijn tweede tweet van 3 april sprak over een verwachte luchtaanval met chloor. Hij wist dus blijkbaar zelfs dit detail!

Theodor A. Postol

Ook Theodor A. Postol zal trouwens brandhout maken van deze beweringen van de regering van Donald Trump. Als reactie op het Amerikaans rapport (23) van 11 april zal hij op 13 en 14 april twee lijvige replieken schrijven (24) waarbij hij stelt dat dit verhaal een pak onwaarheden zijn, geschreven door mensen die er ofwel niets van kennen ofwel gewoon leugenaars zijn. Hierover geeft hij trouwens een uitgebreid interview aan RT. (25)

Aan de hand van een analyse (26 en 27) van het Amerikaans regeringsdocument bewijst hij dat ook hier het die jihadisten waren die deze gasaanval pleegden. En kijk, toen hij een twintig jaar terug de ganse discussie rond die Patriotraketten vorm gaf haalde hij in de VS uitgebreid alle grote media. Met Oost-Ghouta was dat nog maar een keer in The New York Times en nu…. nergens. Men zwijgt hem dood. Het heet censuur.

Gezonde baby - Khan Sheikhoun

Volgens de video’s van al Qaeda over die gifgasaanval in Khan Sheikhoun was deze baby een van de vele slachtoffers van deze aanval met sarin. Alleen toont de foto niets van mogelijke symptomen van een vergiftiging met sarin. Hij lijkt integendeel, zoals O’Brien stelt, er heel normaal uit te zien. En waar is de ontlasting? Deze opname komt uit een video.

En wie dacht dat de massamedia ditmaal niet voor spreekbuis van al Qaeda ging spelen is zéér naïef. Zoals Washington en Boris Johnson gewoon de beweringen van Al Qaeda letterlijk overnemen zo doen ook onze media dat.

Massamedia als woordvoerders van al Qaeda

Een grondige analyse van de berichtgeving van De Morgen, De Standaard, Le Monde, de NRC, The Financial Times, The New York Times en The Washington Post bewijst dat zonder enige twijfel. Zij opereren gewoon als een soort luidspreker via welke al Qaeda zijn verhaal kan doen. De kranten zijn de lakeien van de terreur.

Wie goed leest ziet hoe zij in wezen in die leugens zelfs verstrikt raken. Zo stellen die kranten zelf op een bepaald ogenblik dat al Qaeda dit gebied bezet en er zelfs haar dictatuur invoerde. “Al-Nusra, een spin-off van al Qaeda domineert nu de rebellengebieden. De militie voert de shariawetgeving in” (DS 8/4/2017, p 6)

Bij NRC klinkt dat op 4 april op pagina 1 zo: “Khan Shaykhun in de provincie Idlib die in handen is van de Syrische rebellen, die daar gedomineerd worden door Fatah al Sham, het voormalige filiaal van al Qaeda in Syrië.”

Le Monde ziet het in een editoriaal op 6 april zo: “Khan Cheikhoun est contrôlée par des milices rebelles filiales d’Al Qaida.” (Khan Sheikhoun staat onder controle van rebellenmilities gelieerd aan al Qaeda.)

Khan Sheikhoun - gifgasaanval 4 april 2017 - Raket met sarin en krater

Volgens het officieel rapport van de VS viel hier de bom met sarin afkomstig van de Syrische luchtmacht. Alleen zijn dit de resten van een raket op de korte afstand. De put is ook te klein om afkomstig te zijn van een vliegtuigbom.

Eenzelfde teneur bij The New York Times waar men op 9 april in het persbericht van Reuters ‘Assad Could See U.S. Strike as Just a ‘Slap on the Wrist’’ schrijft: ‘… because Idlib is controlled by al Qaeda affiliates,’ (… omdat Idlib – de provincie nvdr. – onder controle staat van aan al Qaeda gelieerde groepen).

De massamedia weten dus maar al te goed dat al die berichten die men via sociale media kreeg alleen afkomstig waren van al Qaeda en men dus alleen al om die reden uiterst behoedzaam moest zijn met die beweringen.

Raaskallen

Maar men zal die aanwezigheid van al Qaeda in het geheel van de massa informatie die in de klassieke pers verschijnt doodgewoon wegmoffelen. In totaal werden bij die kranten en het weekblad Knack 103 artikels bestudeerd. Ook werd er via een zoekmachine onderzoek gedaan bij Le Monde, The New York Times en The Washington Post. Dit voor de periode van 4 tot en met 17 april 2017.

Daarbij viel de naam al Qaeda slechts tien maal en veelal terloops of in een randstukje, stak men 42 maal de schuld op de regering, was er 5 maal twijfel over de dader en gebruikte men in de voor die salafistische groepen in regel omfloerste termen als rebellen (26  gevallen), 4 maal burgers, 5 maal activisten, en 1 maal omschrijvingen als gematigde oppositie, tegenstanders, Syrisch Bevrijdingsleger, oppositiedorp en gewapende opposanten.

The Financial Times gebruikte ook 5 maal het woord activisten en tweemaal plaatselijke soennieten. De kranten grossierden vooral in scheldtermen richting Assad zoals slachter, dictator, massamoordenaar, en meer van dat fraais. Verder is er in de massamedia steevast sprake van ‘het regime’ en niet van ‘de regering’. Ziet men De Standaard al schrijven over het regime van François Hollande? Natuurlijk niet.

In wezen was het in de kranten een grootschalig raaskallen met als toppunt misschien de NRC, de zogenaamde Nederlandse kwaliteitskrant bij uitstek. Zo schrijft Karel Knip op 6 april op pagina 4 (Ademnood, speekselvloed, overgeven – Dat is sarin) over de aanval met sarin in Oost-Ghouta: “Waarvoor granaten waren ingezet”

Wat verder in de krant van diezelfde dag schrijft hun columnist Ko Colijn, voormalig directeur van het overheidsinstituut Clingendael en uiteraard een ‘groot expert’, over datzelfde incident “.. bombardement met het zenuwgas sarin door de luchtmacht van Assad”. Een visie welke hij in De Morgen van 7 mei op pagina 2 herhaalt in “De VN hebben hun relevantie verloren.” Hij is dan ook DE expert bij uitstek.

Syrië - VN-rapport Chemische aanval - 21-08-2013- Raketinslag Ein Tarma-Zamalka

De raket die bij de aanval in Oost-Ghouta volgens de VN al Qaeda en de massamedia was gebruikt voor die aanval met sarin. Geen zorg bij de NRC. Daar heeft men het over een aanval met een granaat gevuld met sarin. Complete onzin die zo uit een sketch van Monthy Python zou kunnen komen. Dat wel.

In feite echter staat het vast dat die aanval in Oost-Ghouta niet met granaten (wat een grap) of met vliegtuigen maar met raketten gebeurde, dit met een reikwijdte van 1 km. Maar de expert is nu eenmaal onfeilbaar en voor de kranten steekt het niet nauw. Zolang men de vijand van de VS kan uitschelden en er voldoende tekst is om de krant te vullen is er geen probleem. En de waarheid? Wie maalt daarom?

Helemaal bruin bakt de NRC het ook met haar Amerikaanse correspondent die in die periode van de gifgasaanval blijkbaar lag te dromen. Zo schrijft Guus Valk vanuit Washington op 7 april: “… waarbij afgelopen weekend tientallen Syriërs om het leven kwamen.’’ Afgelopen weekend? De aanval was in de vroege ochtend van dinsdag 4 april. Geen verrassing natuurlijk dat de NRC die onzin plaatst.

Opvallend is zeker ook dat in vele artikels de aanval met sarin van 21 augustus terug ter sprake komt. In 25 gevallen wordt die zonder aarzelen op de rekening van de regering van Damascus geschoven, amper in twee gevallen uit men twijfels. Waarbij men bijna steevast het getal van 1.400 doden geeft. Wie meer?

Lastercampagne

En uiteraard komt amper of nooit de kwestie van de legaliteit of illegaliteit ter sprake. In wezen gaat men alleen in De Morgen daar in detail op die kwestie in. De teneur hiervan wekt echter geen enkele verbazing.

Theo Koele van de Nederlandse Volkskrant, zuster van De Morgen, gaat wat betreft die kwestie van de legaliteit daarvoor bij twee ‘specialisten’ te biechtte, Jaap de Hoop Scheffer, de vroegere baas van de NAVO en tegenwoordig hoogleraar internationale relaties en diplomatieke praktijk aan de Universiteit in Leiden en Geert-Jan Knoops, hoogleraar van het internationaal recht aan de Universiteit van Utrecht.

En zoals kon verwacht worden hadden die heren internationaalrechtlijk hier geen enkel probleem. Volgens de vroegere NAVO-baas had Assad herhaaldelijk gifgas gebruikt en dus kon men zomaar zonder iemands toestemming bombarderen. Hij was dan ook dankzij de VS ooit op kunnen klimmen tot de grote baas van de NAVO. In zijn optie ongetwijfeld iets om fier op te zijn.

En voor Knoops was er evenmin een probleem want door het steunen van de gewapende oppositie in Syrië was de VS al in oorlog en kon men er ginds dus evenzeer op los schieten. Alsof het met wapens of ander materiaal steunen van een gewapende opstand in een ander land geen oorlogsmisdaad is. Leve het recht dus. De soevereiniteit der naties is bij een Jaap de Hoop Scheffer, Gert-Jan Knoops en Theo Koele iets voor mietjes.

Maar misschien wel het grofst was Koen Vidal in De Morgen die een ware lastercampagne opzet tegen iedere tegenstander van die bombardementen. In de krant van 12 april onder de hoofding  ‘Extreemrechtse achterban Trump ziedend om bombardement’ wordt die ganse oppositie op een hoopje gegooid met allerlei als fascisten, racisten en idioten omschreven randfiguren. (28)

Khan Sheikhoun - Put met mannen erin

In haar rapport beweerde de VS dat men er zeker van was dat er met die put niet geknoeid was. Hoe ze dat dan met zekerheid wist is een raadsel welke vermoedelijk alleen Donald Trump zal kunnen oplossen. Hier ziet men dat dit verhaal niet klopt. Normaal hadden deze heren trouwens en samen met alle hulpverleners van die dag nu dood moeten zijn. Zoals deze heren droegen zij immers alleen een chirurgisch masker en soms handschoenen. Goed tegen het stof of een griepje, dat wel.

Ja, want stelt hij, alle informatie die poogt de schuld bij de jihadisten en niet bij Syrische regering te steken is totaal onbetrouwbaar want ze baseren zich op verhalen die komt uit de omgeving van Assad, hier dan Al Masdar News.

Het is zeer beangstigend maar de hier in detail onderzochte media die zich allen kwaliteitskranten noemen stonden luid te applaudisseren toen president Donald Trump die luchtmachtbasis in Syrië bombardeerde. Ze roepen wel om een onderzoek naar de feiten maar intussen mag men er wel al op los schieten want, onderzoek of niet, de misdadiger is gekend. Het zijn dus oorlogsstokers. Bangelijk hoe de pers werkt!

Wapens beslissen

Maar hoe moet het nu verder met Syrië? Van een politieke oplossing is helemaal geen sprake meer. VN-onderhandelaar Staffan De Mistura spreekt er wel van en zo ook de rest van het internationaal gezelschap.

De realiteit is echter dat bepaalde machtige figuren daar helemaal geen zin in hebben en ondanks de militair benarde positie van al Qaeda nog steeds dromen van de verdere vernieling van Syrië. Hun hoop is om zoals men in Libië en Irak het hoofd van Saddam Hoessein en Muammar Kaddafi op een schotel aangeboden kreeg ook dat van Assad ten geschenke te krijgen.

De recente opflakkering van de gevechten tussen de jihadisten en het Syrische leger in de aan de Jordaanse grens gelegen stad Daraa is hierbij een zeer slecht voorteken. De gevechten lagen hier meer dan een jaar praktisch stil na ‘advies’ aan die jihadisten van de VS en Jordanië. De voorbije weken echter laaien de gevechten plots op. Wie is hier aan het stoken?

Zeker, de jihadisten maken ondanks hun grote inspanningen nergens vooruitgang en leiden zeer zware verliezen, maar ze blijven vechten tot de dood. Ondanks het feit dat al hun aanvallen zoals die nu in Noord-Hama eindigen in nederlagen. Onze politie maakte hun fanatieke vechtlust tot der dood al mee in Verviers.

Alle ‘vredesonderhandelingen verliepen tot heden trouwens zonder medewerking van al Qaeda en haar kloon Ahrar al Sham, de twee enige overgebleven grote salafistische groepen. En die vechten zonder pardon tegen de regering en al wie hen dwarsligt. Neen, de wapens zullen zoals trouwens in alle oorlogen beslissen.

Het grote probleem is trouwens niet eens het bestaan van die terreurgroepen maar het al zeven jaar ontbreken van een duidelijke Amerikaanse politiek tegenover Syrië, zowel onder Obama als nu onder Trump. Niemand, ook Washington niet, weet bijvoorbeeld waar de VS heen wil met het door de Koerdische YPG/PKK met Amerikaanse steun veroverde oosten van Syrië.

Zo blijven er vele vragen bestaan over het Amerikaanse bombardement van de Syrische luchtmachtbasis van Shayrat. Waarom bleef zowel de Syrische als Russische luchtafweer inactief?

En met de afweersystemen S300 en S400 hadden die normaal toch zware schade kunnen aanrichten aan die aanval van kruisraketten. En als het klopt dat de Russen wisten wat komen zou, wat wist dan het Syrische leger? En daarom de vraag: was dit bombardement reëel of een enscenering?

Het is een realiteit die men in Moskou, Teheran, Beijing en Damascus vermoedelijk al goed beseft. En evenzeer in Saoed-Arabië, Turkije (dat trouwens de recente alliantie met Rusland verbrak), Het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en de VS. Figuren als een senator John McCain (29) – wiens stichting ook geld krijgt van Saoedi-Arabië – of Hillary Clinton en haar entourage willen gewoon de totale destructie van Syrië. Voor minder doen ze het niet.

Anderen wil wel een einde aan de gevechten of die beperken. Niemand weet het tot waar men in de VS wil gaan. En van de oorlog tegen de terreur is er ook onder Trump in goede Amerikaanse traditie helemaal geen sprake. Het is gewoon een cynische grap, barslecht theater. Misschien dat Trump toch nog een goede zet doet, maar dat is verre van zeker. Daarop rekenen is vrij dom.

Willy Van Damme

1) BBC, 11 november 2016, ‘Syria kidnap case against doctor dropped by prosecution’. http://www.bbc.com/news/uk-24901481

2) Jeroen Oerlemans werd op 2 oktober 2016 in de Libische stad Sirte door onbekenden neergeschoten. Zijn begrafenis op 13 oktober in de Amsterdamse Zuiderkerk nadien roept echter veel vragen op. Amateuropnames van die in zeer beperkte kring gehouden plechtigheid tonen bijvoorbeeld zijn uitbundig lachende kinderen, echtgenote en zowat alle andere genodigden. Ook was er de zeer discrete aanwezigheid van wat bijna zeker geheime agenten waren. Een bizar gebeuren.

3) IBTimes, VK, Tareq Haddad, 7 april 2017, ‘British doctor who documented Syria ‘chemical attacks’ previously held on, terror offences.’ http://www.ibtimes.co.uk/british-doctor-who-documented-chemical-attack-previously-held-terror-offences-1615849.

Deze link bevat een lang interview van de aan al Qaeda gelieerde journalist Bilal Abdul Kareem met Shajul Islam. Hierbij heeft hij het over de levering door de Britse regering van vooral Belgische wapens. In het interview schreeuwt de man zijn onschuld uit.

4) The Telegraph, Gordon Rayner, 21 augustus 2014, ‘Net closes on ‘Jihadi John’ as London pair probed’. http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/middleeast/iraq/11049953/Net-closes-on-

5) Breitbart, VS, Oliver J.J. Lane, 22 augustus 2014, ‘NHS Doctor With Family Jihad Ties Sought in ‘Black Beatle’ Beheading Search’. http://www.breitbart.com/london/2014/08/22/terrorism-is-a-family-affair/Jihadi-John-as-London-pair-probed.html.

Breitbart is de o.m. aan Steve Bannon en dus ook aan president Donald Trump gelieerde alternatieve nieuwswebsite. Zou Trump dit feit dus niet kennen?

6) Breitbart, VS, Jack Montgomery, 7 april 2017, ‘Syrian Chemical Attack Doctor Tried as Jihadist in UK’. http://www.breitbart.com/london/2017/04/07/syrian-chemical-attack-doctor-tried-jihadist-uk/

7) Zijn Twitteradres: https://twitter.com/DrShajulIslam

8) Memri TV, VS , 7 februari 2017, “Pro-Opposition Syrian Journalist In Tweets And Posts: Russian Forces Thwarted Maher Al-Assad’s Iran-Backed Coup Attempt “. https://www.memri.org/reports/pro-opposition-syrian-journalist-tweets-and-posts-russian-forces-thwarted-maher-al-assads

Memri Televisie en The Long War Journal van het Amerikaanse Institute for the Defence of Democracies zijn twee door Israëlische belangen gecontroleerde Amerikaanse informatiebronnen over het salafisme. Het is dan ook nodig erg voorzichtig te zijn met de wijze waarom zij het nieuws brengen en soms natuurlijk ook verzwijgen en manipuleren.

9) The Telegraph, Boris Johnson, 27 maart 2016, ‘Bravo for Assad – he is a vile tyrant but he has saved Palmyra from Isil’. http://www.telegraph.co.uk/opinion/2016/03/27/bravo-for-assad–he-is-a-vile-tyrant-but-he-has-saved-palmyra-fr/

10) The Long War Journal, Bill Roggio, 10 december 2012, ‘Al Nusrah Front, foreign jihadists seize key Syria Army base in Aleppo’. http://www.longwarjournal.org/archives/2012/12/al_nusrah_front_alli.php

Al Nusrah is de vroegere naam van al Qaeda in Syrië. Nu noemt die terreurgroep zich Hayat Fatah al Sham, een door al Qaeda gecontroleerde koepelorganisatie waar officieel een tiental jihadistengroepen deel van uitmaken. Khan Sheikhoun is sinds de eerder dit jaar gevoerde oorlog tussen jihadisten door al Qaeda bezet. In de provincie Idlib is al Qaeda militair de sterkste formatie.

11) The Straits Times, Reuters, Singapore, 8 juli 2014, ‘Two ‘abandoned’ cylinders seized in Syria contained sarin: UN’.  http://archive.is/XuTec#selection-1581.0-1578.2

The Straits Times is zoals praktisch alle andere gedrukte media in Singapore eigendom van de lokale regering.

12) https://www.youtube.com/watch?v=nODxF4jOjCs. Verklaring van commandant Abdel Baset Tawileh gedaan op 21 juni 2013. Twee maanden voor de gasaanval met sarin in Oost-Ghouta.

13) Amnesty International, Londen, 13 mei 2016, ‘Syria: armed opposition group committing war crimes in Aleppo – new evidence’.  https://www.amnesty.org.uk/press-releases/syria-armed-opposition-group-committing-war-crimes-aleppo-new-evidence

14) Al Masdar News, Leith Fadel, 11 april 2017, Last two chemical weapons facilities in Syria belong to rebels: OPCW. https://www.almasdarnews.com/article/last-two-chemical-weapons-facilities-syria-belong-rebels-opcw/

Zie ook pagina 1 van het vooruitgangsrapport van de OVCW van 28 maart 2016 bestemd voor de VN Veiligheidsraad. http://www.un.org/ga/search/view_doc.asp?symbol=S/2016/285

15) RT, Moskou, 15 november 2016, ‘Rebels shell Syrian Army with poison gas in Aleppo, scores injured – military’, https://www.rt.com/news/366799-aleppo-chemical-weapons-attack/

16) The Indictor; Adam Larson, April 2017, Analysis of evidence contradicts allegations on Syrian gas attacks’. http://theindicter.com/analysis-of-evidence-contradicts-allegations-on-syrian-gas-attacks/

17) Tass News Agency, 14 april 2017, Moscow calls for transparent investigation of Syria chemical incident’. http://tass.com/politics/941476

18) Willy Van Damme blog, 9 maart 2014, ‘Syrische gifgasaanvallen – Vragen voor Ake Sellström en de VN’. https://willyvandamme.wordpress.com/2014/03/09/syrische-gifgasaanvallen-vragen-voor-ake-sellstrom-en-de-vn/

19) Theodor A. Postol is een emeritus professor in de wetenschap, technologie en nationale veiligheidspolitiek aan het Massachusetts Institute for Technology (MIT) in Boston, VSA. Hij werkte jarenlang als specialist en topadviseur voor zowel het Pentagon als het Amerikaans parlement en trok nadien naar Boston en het MIT.

Hij wordt gezien als de autoriteit in de VS op dit vlak en als iemand die niet terugschrikt om zijn nek uit ter steken. In het verleden maakte hij bijvoorbeeld brandhout voor de beweringen rond het raketafweersysteem Patriot dat volgens de toenmalige president George H. Bush Sr. tijdens de tweede Golfoorlog bijna 100% effectief was. Hij schatte het eerder op 0 tot 10%. Ook het Israëlische IJzeren Schild kreeg van hem eenzelfde kritiek te verwerken. Hij kreeg in 2006 voor zijn werk van de American Federation of Scientists de jaarlijkse Richard L. Garwin Prijs.

Dus ook voor dat werk rond die Patriotraketten van het industrieel conglomeraat Raytheon. Zijn werk over die eerdere vermeende aanval met sarin in Oost-Ghouta van 2013 is essentieel. Hier ontmaskerde die beweringen als een boel leugens van o.m. de Amerikaanse regering, The New York Times, Human Rights Watch en ‘expert’ Eliot Higgins, alias Brown Moses en Bellingcat. Zij moesten later hun woorden hierover inslikken. Hierover verscheen echter niets in onze media.

20) The Atlantic, Jeffrey Goldberg, April 2016, ‘The Obama Doctrine’. https://www.theatlantic.com/magazine/archive/2016/04/the-obama-doctrine/471525/

Het was James Clapper, de directeur voor de Nationale Veiligheid van de VS, die Obama toonde dat het eerste rapport van zijn veiligheidsdiensten (CIA, DIA?) over die aanval in Oost-Ghouta van 21 augustus 2013 leugens waren. Het is een zoveelste aanwijzing dat het Syrische leger hier geen sarin gebruikte en die salafistische terreurgroepen het zelf deden. Met als slachtoffers mogelijks gevangenen.

Wat het vermoeden versterkt dat bepaalde organisaties in Washington betrokken waren bij die vermeende aanval met sarin. Het verklaart ook de gecoördineerde actie toen eind augustus 2013 van HRW, Eliot Higgins en journalist C.J. Chivers van The NYT. Geen toeval dat HRW bijna onmiddellijk opriep om Syrië te bombarderen. Vermoedelijk zijn dus ook nu veiligheidsdiensten zoals MI6 bij deze nieuwe ‘gifgasaanval’ betrokken. Al Qaeda werkt nu eenmaal niet in totale isolatie.

21) LogoPhere.com, 13 april 2017, Denis O’Brien, 13 april 2017, ‘The Apr04|17 incident at Khan Sheikhoun, Syria. A series of inquiries.  LogoPhere’s Top Ten Ways to Tell When You’re Being Spoofed by False-Flag Sarin Attacks‘. http://logophere.com/Topics2017/17-04/17_017-BLA-Sarin.htm

Dennis O’Brien is professor emeritus van de University of Missoury en een veel gelauwerd wetenschapper die op zijn wetenschappelijk terrein ook baanbrekend werk verrichte.

Dennis O’Brien bekijkt de zaak op een zuiver klinisch biologische wijze door het wetenschappelijk analyseren van de vele foto’s en video’s. Hij publiceerde eerder over de aanval in Oost-Ghouta al een boek ‘Murder in the Sunmorgue’ dat gratis op het internet te downloaden is. Ook hier betwist hij dat er sarin was gebruikt maar dat men die mensen vermoordde door middel van andere gassen.

22) Moon of Alabama, 20 april 2017, ‘Chlorine, Not Sarin, Was Used In The Khan Sheikhun Incident’. http://www.moonofalabama.org/2017/04/only-chlorine-not-sarin-involved-in-the-khan-sheikhun-incident.html

23) The New York Times, 11 april 2017, ‘Declassified U.S. Report on Chemical Weapons Attack’. https://www.nytimes.com/interactive/2017/04/11/world/middleeast/document-Syria-Chemical-Weapons-Report-White-House.html

24) Theodor A. Postol, 11 april 2017, A Quick Turnaround Assessment of the White House Intelligence Report Issued on April 11, 2017 About the Nerve Agent Attack in Khan Shaykhun, Syria. https://www.scribd.com/document/344995943/Report-by-White-House-Alleging-Proof-of-Syria-as-the-Perpetrator-of-the-Nerve-Agent-Attack-in-Khan-Shaykhun-on-April-4-2017#download.

25) Ook RT, Interview met Theodor Postol. 14 april 2017, ‘White House claims on Syria chemical attack ‘obviously false’ – MIT professor (VIDEO)’. https://www.rt.com/usa/384520-postol-report-sarin-syria/

26) Washington Blog, Robert Barsocchini, 12 april 2017 MIT Rocket Scientist: White House Claims on Syria Chemical Attack “Cannot Be True”. http://www.washingtonsblog.com/2017/04/66712.html en

27) Washington Blog, Robert Barsocchini, 13 april 2017, ‘Addendum to Dr. Theodore Postol’s Assessment of the White House Report on Syria Chemical Attack.  http://www.washingtonsblog.com/2017/04/addendum-dr-theodore-postols-assessment-white-house-report-syria-chemical-attack.html

28) Hij baseerde zich op het artikel van het Digital Forensic Research Lab, Atlantic Council, VS, Ben Nimmo, Donora Barojan, 7 april 2017, ‘How the alt-right brought #SyriaHoax to America’. https://medium.com/dfrlab/how-the-alt-right-brought-syriahoax-to-america-47745118d1c9

The Atlantic Council is een Amerikaanse studiedienst en lobbygroep die deels gefinancierd wordt door Saoedi-Arabië. Deze is via haar Rafik Hariri Center erg actief rond Syrië. Een van hun voornaamste woordvoerders rond Syrië is Frederick C. Hof. Dit is een oudgediende van Buitenlandse Zaken onder Barack Obama en in de beginperiode een van de voornaamste strategen achter de oorlog tegen Syrië.

Bij De Morgen (zie Koen Vidal, 12/04/2017, ‘Extreemrechtse achterban Trump ziedend om bombardement’ hebben ze dit artikel duidelijk ook gelezen en gebruikt men het om elke kritiek op de Amerikaanse regering in deze kwestie in de grond te boren.

De bron van die kritiek is namelijk iemand die goed ligt in Damascus en dit is volgens Koen Vidal dus per definitie totaal onbetrouwbaar en te verwerpen. Dat The Atlantic Council geld uit Saoedi-Arabië krijgt is voor diezelfde De Morgen en Koen Vidal dan geen probleem. Het artikel typeert de schandelijke mentaliteit die heerst bij het overgrote deel van onze pers.

29) Disobedient Media, VS, William Craddick, 8 maart 2017, ‘McCain Institute’s Failure To Use Donations For Anti-Trafficking Purposes Raises Questions’. http://disobedientmedia.com/mccain-institutes-failure-to-use-donations-for-anti-trafficking-purposes-raises-questions/

Miserie en winsthonger in de VS

Wie oppervlakkig via de televisie of de kranten naar de Verenigde Staten kijkt krijgt de indruk te maken  te hebben met een zeer welvarende, gelukkige en machtige natie waar van armoede amper iets te merken valt. Kijk je wat dieper en dan ziet men de problemen een voor een opduiken. Plots blijkt dit rijke Amerika er ook een te zijn van schrijnende armoede, van vele gezondheidsproblemen, torenhoge schulden en een in elkaar stortende infrastructuur. Ook de wijdverspreide corruptie komt dan in beeld.

Michael Parenti, de Amerikaanse historicus en politiek wetenschapper, brengt in zijn boek ‘winsthonger’, dit ander beeld aan de oppervlakte. Hij beschrijft hoe de winsthonger van grote ondernemingen in de VS verantwoordelijk is voor de miserie van massa’s mensen wier lot ondergeschikt is aan de almaar groter wordende hebzucht van die bedrijven. Met een overheid die bijna in regel gewoon laat betijen.

Het verleden

Eerst gaat hij delven in het verleden van zijn land en het Amerikaanse continent dat sinds de ontdekking ervan door Europa het slachtoffer werd van een der ergste genocides uit de menselijke geschiedenis. Van de oorspronkelijke bevolking bleven er eind negentiende eeuw in de VS alleen nog wat resten over, netjes weggestopt in amper leefbare reservaten en geduwd richting de alcohol- en drugsverslaving.

En dan was er de slavenhandel. Met in de klassieke geschiedenisboeken hooggeprezen presidenten als George Washington of James Madison die er zwarte slaven op nahielden. Met om nooit te vergeten de Klu Klux Klan die ervoor moest zorgen dat de zwarten bleven waar ze volgens hen hoorden, helemaal onderaan de maatschappelijke ladder. Alleen goed om te werken en te gehoorzamen.

Michael Parenti - Winsthonger - EPO

Michael Parenti schetste in ‘Winsthonger’ een schokkend beeld van o.m. de gezondheidstoestand en de almaar groeiende kloof tussen rijk en arm.

Met als de machtsfactor de WASP, de Witte Angelsaksische Protestanten. Wie tot de heersende klasse wou behoren diende blank, Engelsprekend en protestant te zijn. En dus waren joden en katholieke Ieren of Italianen per definitie uitgesloten.

Hij geeft het voorbeeld van de beheerraad van J.P. Morgan, decennia lang de leidende bank in de VS, wier beheerraad alleen bestond uit mannelijke leden behorende tot die groep van Engelsprekende blanke protestanten.

En die onderverdeling in afkomst was er ook een van klasse en dus van inkomen en onderwijs. Een hiërarchische piramide waar men zich wel moest aan houden. Een klassenverdeling waaraan men ook nu nog amper kan ontkomen.

Zodat de fameuze ‘American Dream’ er slechts een is voorbestemd voor enkelingen, de uitzonderingen. Het is dus inderdaad een droom, een illusie. Het dient gewoon om de indruk te geven dat als men maar hard werkt er aan de top kan geraken.

De almacht in vraag

Hierbij stelt Parenti ook de vraag of er grenzen zijn aan die overheersing door de VS van de wereld. Daarbij noteert hij (pagina 49) dat er nooit meer buitenlandse militaire basissen van de VS zijn dan nu. Dat klopt, evenals het door hem geconstateerde feit dat de VS andere hen onvriendelijke landen blijft destabiliseren om er uiteindelijk hun marionetten te plaatsen en de macht over te nemen.

Maar de macht van de VS is gelijktijdig aan het afbrokkelen. Zo is er natuurlijk China, een land dat volgens bepaalde berekeningen, o.a. van het IMF, nu economisch groter is dan de VS. Wat de belangrijkste gebeurtenis is van de voorbije honderd jaar.

Landen als Indië, Rusland, Zuid-Afrika en China voeren hun eigen beleid en laten zich door Washington niet de wet voorschrijven. Tot woede van de VS. Zie maar naar de soms waanzinnige perscampagnes in onze media tegen die landen.

Hier in die imperialistische politiek van de VS ligt echter ook haar achilleshiel. Dat veroverings- en bezettingsapparaat kost, zoals de auteur schrijft, gigantische fortuinen die de VS feitelijk niet heeft. Dat wordt dan deels via belastingen bij de krimpende middenklasse gehaald en gaat ten koste van de sociale voorzieningen die vooral de armen nodig hebben.

China

Een groot deel van de rest haalt men dan vooral noodgedwongen in het buitenland, in China, Japan en zelfs Rusland. Bij landen die dus in wezen vijanden zijn. En wiens brood men eet, diens woord men spreekt.

Het betekent ook dat Washington het financieel beleid deels moet laten bepalen door dat gehate buitenland. Want wil men geld naar de Amerikaanse schatkist laten vloeien dan moet men die schatkist wel voor die buitenlandse geldschieters aantrekkelijk maken.

Belangrijk is ook zijn constatering dat West-Europa en de VS zich pas konden ontwikkelen tot grote economische mogendheden dankzij de gigantische uitbuiting van wat toen de derde wereld heette maar dat in het geval van o.m. Indië, Vietnam of China niet was. Neen, London ruïneerde de textielbarons in Indië om Manchester rijk te maken. Hierbij heeft hij het nog niet over de opium die de Britten met de bajonet aan China en Indië opdrongen.

William Jardine - Jardine & Matheson

Voor de CIA met Vang Pao in Laos en de Taliban in Afghanistan was de Schotse zakenman William Jardine de grootste opium en heroïnehandelaar ter wereld. Zijn met streekgenoot James Matheson opgericht imperium Jardine & Matheson was tot in de jaren zeventig van de vorige eeuw in Hong Kong oppermachtig.

Een gruwelijk verhaal welke fortuinen opleverde voor Britse trusts als Jardine & Matheson en welke China sociaal en economisch de dieperik induwde. Miljoenen Chinezen raakten zo verslaafd. Het was de periode van de zogenaamde Opiumoorlogen die zorgden voor de stichting van de Britse kroonkolonie Hong Kong en de vrijhavens in o.m. Shanghai en Tianjin waar zelfs België tot 1935 een eigen enclave had

Die schuldpositie verklaart mede waarom Washington zo terugschrikt om te agressief tegen Beijing op te treden. Men heeft China om financiële en economische reden broodnodig. En het via destabiliseringsacties te sterk aanvallen zou ook voor de VS erg zware consequenties hebben. En dus laveert zowel de vorige als de nieuwe regering in het Witte Huis hier als tussen een spel van vriend en vijand. Zullen we? Zullen we niet?

De manke gezondheidszorg

Het sterkste hoofdstuk in het boek zonder twijfel is dat over de toestand van de gezondheidszorg dat deels is gebaseerd op zijn eigen ervaringen. Op pagina 80 noteert hij dat:

“Excessief vertrouwen in voorgeschreven medicatie doodt meer Amerikanen – zo’n 100.000 per jaar – dan alle illegale drugs bij elkaar.

Vooral het excessieve gebruik van pijnstillers speelt hier een grote rol. Men herinnert zich hier de dood van popsterren Prince en Michael Jackson. Er lijken hier wel geen grenzen te zijn. In die zin was de Affordable Care Act, ofte Obamacare, wel een grote verbetering maar verre van voldoende.

Het systeem van de Amerikaanse gezondheidszorg is echter te ziek en is ook voor overheid en burger amper betaalbaar gebleken. Ja, want de overheid geeft haar geld liever uit aan haar streven naar steeds meer militaire macht en dan komt de zorg voor de eigen mensen op de tweede plaats.

Een recente wetenschappelijke studie van het echtpaar Anne Case en Angus Deaton, in 2015 de winnaar van de Nobelprijs voor de economie, toonde aan dat onder blanke Amerikanen in de leeftijdscategorie van 45 tot 54 jaar die middelbaar onderwijs of minder genoten het aantal doden door drugs, alcohol en zelfmoord per 100.000 inwoners tussen 2000 en 2015 verdubbelde. Dit terwijl het min of meer stabiel bleef voor Amerikanen met hoger onderwijs.

Wat merkwaardig is want in de periode 1990 tot 2015 halveerde het in bijvoorbeeld Frankrijk en Duitsland. Die toenemende armoede en gebrek aan degelijke sociale voorzieningen verklaart dat veel blanke Amerikanen liever stemden voor een figuur als Donald Trump dan voor een Clinton. Clinton vertegenwoordigde immers het establishment van Washington die hen al decennia in de kou laat staan. Trump was de outsider.

Donald Trump - 3

Massa’s Amerikanen spuwen de elite in Washington met o.m. een Hillary Clinton uit. Zij immers zorgen bij de meeste Amerikanen voor een steeds toenemende armoede. Het is der voornaamste reden waarom outsider en televisiefiguur Donald Trump tot president verkozen raakte.

En dat de elite in Washington door de doorsnee Amerikaan gehaat wordt hoeft natuurlijk niet te verbazen. Men praat wel veel over ‘verandering’ en maakt de mooist mogelijke beloften maar de armoede en tegenstellingen arm versus rijk nemen steeds maar toe. Zo is men in de Amerikaanse politiek radicaal tegen gratis gezondheidszorg voor de burger maar de parlementsleden in Washington hebben die dan wel. Dat mag dan. (pagina 90)

Pedofilie

Een ander hoofdstuk betreft pedofilie in de VS, vooral binnen de christelijke gemeenschappen. Zo maakt hij melding van de verklaring van Bernard Law, de kardinaal en vroegere aartsbisschop van Boston, die de door geestelijken misbruikte kinderen en hun ouders nalatigheid verweet en zo hadden bijgedragen tot dit misbruik. (pagina 121)

En om verder schandaal te vermijden riep paus Johannes Paulus II, de Poolse heilig verklaarde paus, hem in 2002 dan maar naar Rome zodat hij diplomatieke onschendbaarheid kreeg en verder kon genieten van zijn leven in luxe. Hij was er lang een der invloedrijkste kardinalen.

Ook andere religieuze gemeenschappen passeren de revue. Met verhalen over dergelijke wantoestanden bij de mormonen, de getuigen van Jehova, Tibetaanse boeddhistische kloosters en joden. Bij die laatste categorie is er als ontsnappingsmiddel dan niet de vlucht naar Vaticaanstad maar naar Israël.

Zo schrijft hij:

De chassidische voorschriften bevatten een richtlijn (de mesirah) die joden verbiedt andere joden te verklikken aan burgerlijke autoriteiten, zelfs als ze criminele feiten hebben gepleegd. Dankzij deze richtlijn gaan rabbi’s die kinderen aanranden vaak vrijuit.” (pagina 127)

Bernard Law - 1

Voor Bernard Law, katholiek aartsbisschop van Boston, waren de kinderen en hun ouders de ware schuldigen voor de vele pedofilieschandalen in zijn kerk. Toen het voor hem te gevaarlijk werd riep paus Johannes Paulus II hem als kardinaal naar Rome. Weg uit de klauwen van het Amerikaanse gerecht. Hij was in Rome lang een der meest invloedrijke kardinalen. Dankzij de heilige Johannes Paulus II, beschermer van pedofielen.

Ook vergeet hij niet de top van het zakenleven, Hollywood en de wereld der entertainment waar aanrandingen en seks met kinderen aan ware plaag lijkt. J.D. Salinger, Woody Allen en Roman Polanski en Robert H. Richards van het chemieconcern Dupont worden hier genoemd. Maar er is heel veel maar natuurlijk. De Brit Jimmy Saville, Chuck Berry en Jerry Lee Lewis zijn gekende voorbeelden. Men kan er een heel dik boek mee vullen.

De 0,01 percent

Uiteraard heeft hij het eveneens over de schrijnende ongelijkheid in de VS waarbij een paar honderdduizend individuen evenveel bezitten als de meer dan driehonderd miljoen Amerikanen. Het verhaal van de 1% versus de rest is naar hij schrijft dan ook fout. Het gaat hem hier over feitelijk over slechts 0,01% (pagina 146).

Het is hier dat de verklaring ligt voor een merkwaardig Amerikaans fenomeen dat het recente World Happiness Report van de VN constateerde. Terwijl de algemene welvaart in de VS doorgaans met 2 à 3% per jaar stijgt daalt, rekening houdend met de inflatie, het mediane inkomen van voltijds werkende mannen sinds 1979. Het rapport van het echtpaar Angus Deaton en Anne Case toont de gevolgen en dat zijn stijgende sterftecijfers.

Interessant is zeker de opmerking die hij op pagina 156 maakt waar hij schrijft dat bedrijven om reden van winstmaximalisatie de lonen zo laag mogelijk willen houden terwijl de lonen die de arbeiders meenemen juist nodig zijn om de producten die zij in loondienst maken te kunnen kopen.

Het is het dilemma waar bepaalde asociale partijen, zoals de N-VA hier, wereldwijd mee zitten. Ze willen de bedrijfswinsten zo hoog mogelijk houden maar botsen op de voor hen harde werkelijkheid dat de lonen niet te sterk kunnen dalen want dan klapt de koopkracht in elkaar.

Waardoor de producten van die bedrijven minder kopers vinden en de bedrijfswinst daalt. En dus grijpt men naar belastingmaatregelen door steeds lagere bedrijfstaksen. Maar die ontregelen dan de werking van de overheid en ook zo de economie. Het is een dilemma waaruit men in wezen niet kan ontsnappen.

Angus Deaton - 3

Economist Angus Deaton schetste samen met zijn echtgenote Anne Case recent een schokkend beeld van de gevolgen van de armoede in de VS.

Het hier door Parenti beschreven beeld is geen diepgravende analyse of zeer uitvoerige weergave der feiten maar het geeft vrij correct de realiteit weer waarmee de VS nu te maken heeft. Het is dan wel een andere blik dan dat welke Hollywood ons geeft, zijnde dat van een welvarend, democratisch en zorgzaam land.

En dat door Parenti geschetst beeld ziet er niet fraai uit. Terwijl China en andere gelijkaardige landen hun niveau steeds meer opkrikken ziet men de VS in veel opzichten afdalen richting die derde wereld. Donald Trump gaat dat uiteraard niet oplossen maar – zo lijkt het toch – alleen maar nog erger maken.

Milieu en grote bedrijven

Wel zijn er op dit boek toch wel enkele aanmerkingen te maken. Zo stelt hij: ‘De grote bedrijven worden rijk door het milieu te verpesten.’ (pagina 46). Dat is uiteraard voor een belangrijk deel waar, maar zeer eenzijdig en er zijn omgekeerd ook bedrijven die rijk worden door actief te zijn in de omgekeerde richting. Producenten van zonnepanelen en windmolens bijvoorbeeld of die welke actief zijn in de recuperatie van allerlei afval en hergebruik.

Ook stelt hij dat:

‘Bijna de hele wereld wordt gedomineerd door het kapitalisme en bijna de hele wereld is arm. Neem het kapitalistische Indonesië: Het is erbarmelijk arm en wordt steeds armer.” (pagina 171)

Een recente studie van het IMF echter stelde dat als men niet de dollar als maatstaf neemt maar de koopkracht dat Indonesië economisch dan sterker is dan het Verenigd Koninkrijk. Blijkbaar heeft hij de onvoorstelbare welvaart die de voorbije decennia in Azië is ontstaan niet gezien.

Bovendien bestaat er in de wereld niet zoiets als een niet-kapitalistische economie. Er bestaan hoogstens verschillen tussen landen met een grote staatseconomie en landen met een kleine overheid. Die relatie tussen private ondernemers en de overheid verschilt overal waarbij er steeds een spanningsveld tussen beiden is. Neem ook China waar het parlement tegenwoordig vol met dollarmiljardairs zit.

Neen, het kapitalisme is nog steeds haar rol van meerwaardemaker, en dus rijkdom, aan het vervullen. Natuurlijk staat het kapitalisme ook gelijk met o.m. grove vorming van uitbuiting, milieuoverlast, grote ongelijkheid qua rijkdom en, zeker niet te vergeten, oorlog.

Maar dat is er maar een facet van. Men hoeft er maar de gezondheidsstatistieken en de levensverwachting, zelfs ook in Afrika, maar te bekijken om die positieve rol van het kapitalisme te beseffen.

Ook toont hij een serieus gebrek aan kennis van de werking van het West-Europees sociaal zekerheidsstelsel. Zo schrijft hij:

‘In alle geïndustrialiseerde West-Europese sociaaldemocratiën is er een gratis gezondheidszorg, onderwijs en sociale dienstverlening voor wie het niet kan betalen’ (pagina 190)

Dat is echter de theorie en niet de praktijk. Nog veel teveel mensen in West-Europa vallen immers uit de boot en moeten rekenen op private initiatieven als de voedselbanken of kunnen – zelfs voor de lagere school – de schoolrekeningen van hun kinderen niet betalen. Zeker, het is stukken beter dan in de VS, maar ook hier is er zeer veel ruimte voor verbetering merkbaar.

Arabische Lente

Zwaar echter gaat hij in de fout als hij tweemaal kort verwijst naar het oproer van de voorbij 7 jaar in het Midden-Oosten. Het boek is geschreven in 2015 en op dat ogenblik had hij zeker beter moeten weten. Zo stelt hij bij de aanvang:

‘Niemand voorspelde de Tunesische en Egyptische opstanden van januari 2011. Niet de Midden-Oostenexperts van het ministerie van Buitenlandse Zaken van de VS. Niet de bollebozen van de CIA’ (pagina 9 en 197)’

Onderzoek heeft ondertussen voldoende aangetoond dat al die opstanden ondergronds maar vanuit de VS werden aangestuurd met als bedoeling overal salafistische groepen zoals de Moslimbroeders aan de macht te brengen. Maar – en moet men toegeven – dit was wel zeer goed verborgen en kwam pas na verloop van tijd boven water.

George Soros

Via de vele door hem gefinancierde ngo’s was speculant George Soros achter de schermen een van de belangrijkste poppenspelers in het lugubere spel genaamd Arabische Lente.

De strategie was voor wie de VS kent klassiek. Men steunde en financierde jongerengroepen om rond bepaalde thema actie te voeren zoals armoede, corruptie, mensenrechten en ongelijkheid.

Die leiders ervan werden deels zelfs in de VS opgeleid en kregen alle mogelijke materiële steun vanuit de VS. Men richtte in die landen zoals Egypte zelfs lokale antennes op van instellingen als Open Society van George Soros en The National Endownment for Democracy. Dit om alles in goede Amerikaanse banen te leiden.

Deze jongeren kregen ook een luide weerklank in de Westerse pers en vanuit Washington alle nodige diplomatieke steun. Het gevolg was dat die regeringen zodanig verzwakt raakten dat ze vielen. Zeker toen het leger – omgekocht? – hen steun weigerde. Ondertussen deed men bij de PR-bureaus in Londen en de VS overuren om alles zo mooi en idealistisch als mogelijk voor te stellen. Vandaar de term ‘Arabische Lente’. Klonk dat mooi zeg.

Salafisten

Het probleem was echter dat die groepen onder de bevolking amper of geen sociale basis hadden. En daarover beschikten de Moslimbroeders wel zodat bij vrije verkiezingen zij wel en niet de jongerengroepen succesrijk waren.

Het is geen toeval dat de Moslimbroeders in Egypte en Tunesië in het openbaar praktisch geheel afzijdig bleven van de vele protestacties. Hadden zij zich hier publiek getoond dan had dat bij de vele naar moderniteit vragende jongeren argwaan veroorzaakt.

Er is op dit ogenblik een massa aan gegevens beschikbaar om die strategie te doorzien. Zeker in 2015. Maar, het dient dus toegegeven te worden, het was bijna perfect verborgen. Zelfs in Damascus en Teheran klonk men eerst enthousiast. Maar de pr-bureaus die feitelijk de praktische leiding hadden van die Arabische Lente weten dan ook zeer goed hoe ze dit soort zaken moeten verkopen.

Parenti is echter zeker niet de enige dit dat zelfs in 2015 nog niet doorhad. Maar het toont wel een gebrek aan kritische zin en professioneel analysevermogen. De CIA was dus niet verrast zoals hij hier schrijft maar was zelfs de dirigent. Had hij goed gekeken naar de entourage toen van Hillary Clinton of de massa’s documenten van Wikileaks grondig had doorzocht dan had hij dat vermoedelijk wel beseft.

ISIS - Met gevangenen executie - 2 - 15-06-2014

ISIS in 2014 aan het werk in Irak, pionnen van de VS, Israël, de EU, Qatar, Turkije en Saoedi Arabië. Het ware gezicht van de Arabische Lente lang netjes verstopt achter opgehitste jongeren snakkend naar een beter leven. En dit kregen ze dan.

Het is toch de Nederlands-Syrische Iba Abdo, nu een medewerkster van Clingendael, het Nederlandse overheidsinstituut voor buitenlandse politiek, die op 28 februari 2011 op haar nu van het internet gehaalde blog stelde dat men ‘de revolutie’ in Syrië om praktische reden had moeten uitstellen tot 15 maart.

En inderdaad op 15 maart was er de eerste ‘spontane’ betoging in de Syrische stad Daraa. Dit rond het gefingeerde verhaal – bijna zeker in de VS in elkaar gestoken – over door de regering gefolterde en vermoorde schoolkinderen. Het startschot voor de oorlog.

Neen, de Arabische Lente was gewoon een kopie van de eerder door de CIA en andere Amerikaanse overheidsinstellingen georkestreerde opstanden als die in Iran (1953), Guatemala (1954), Servië (1991), Oekraïne (2003 & 2014), Georgië (2004), enzovoort. Of de geschiedenis die zich steeds herhaalt. Straf dat Parenti dat niet zag. 

Willy Van Damme

Winsthonger, Michael Parenti, 219 pagina’s, EPO, 2016, 20 euro. In het Engels ‘Profit pathology and other indecencies’. 

 

The Special Relationship

In Britse regeringskringen heeft men het op bepaalde ogenblikken, dit is als ze Washington nodig hebben, dolgraag over ‘the special relationship’, de speciale relatie’ tussen de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk. Een der vaste cartoonisten van The Financial Times wist die speciale relatie in de zaterdagkrant perfect uit te beelden.

Theresa May en Donald Trump - The Special Relationship

Een goedgezinde Trump had toch nog een watertje over voor haar. In het door haar gepresenteerde vlees had hij vermoedelijk echter geen interesse. Zielige May, zielige Britse regering. En om hem toch maar te lokken beloofde men Trump dan een bezoek aan het Verenigd Koninkrijk met alles erop en eraan, incluis een verblijf in Buckingham Palace bij de queen. Met bijna 2 miljoen Britten die een petitie tegen het bezoek ondertekenden. Iets wat in de moderne Britse geschiedenis nooit eerder gebeurde. Ook dat is een deel van die speciale relatie.

Maar met haar korte benen en grijs haar is de Britse premier Theresa May echter niet de geschikte partner voor Donald Pinoccio Trump. Die verlangt immers lang blond haar, een zeer slanke lijn en lange benen. Was het een toeval dat het Witte Huis haar eerst had aangekondigd als Teresa May, een pornoster?

De bezoeken van May met smeekbedes bij Trump, de salafistische sjeiks op het Arabisch schiereiland en bij islamist Recep Erdogan in Turkije zijn beschamend. Het ooit oppermachtige koninkrijk – Brittannia rules te waves – moet nu gaan bedelen om de schok van de Brexit zo goed als mogelijk op te vangen. Dat de cartoonist May hier toont als een dame die te koop is is dan ook heel raak.

Maar iedereen zal zich in Whitehall herinneren wat er gebeurde tijdens de Falklandsoorlog in 1982 toen de VS, onder president Ronald Reagan, de Britten, onder premier Margaret Thatcher, weigerde te helpen en liever zelfs in zee ging met de er op los folterende Argentijnse generaals. Voor zover die speciale relatie.

Iedereen die de geschiedenis van de VS wat kent hoort te weten dat dit een totaal onbetrouwbare partner is. Dat men dit in de EU en Londen nog steeds niet inziet en op vraag van de VS liever met Rusland oorlogje voert toont de zwakheid van zowel Londen als Brussel.

De openlijke bedreigingen van Trump – Obama deed hetzelfde maar op een sluikse wijze – aan het adres van de EU zouden Brussel eindelijk moeten wakker schudden. Maar vergeet het. Men laat de Europese president Donald Tusk – toch algemeen gezien als de pion van de VS in de EU – wat overreageren en zal het erbij laten. Iets anders zou zeer verbazen.

Rusland en China legden de EU nooit iets in de weg. De VS al jaren, met o.m. de aanval op de euro, de bankencrisis, de gigantische boetes tegen Europese bedrijven, de door de Amerikaanse oorlogen in Irak en Syrië ontstane vluchtelingencrisis en de steun van Washington aan de hier terreur zaaiende salafistische koppensnellers.

Veel verstand moet men niet hebben om te beseffen dat men China en Rusland eerder als vriend en partner moet zien dan zoals nu als vijand. Niet dat men de VS nu plots de les moet gaan spellen. Dat de EU eerst voor haar deur alles schoon veegt. Daar is al genoeg werk.

Willy Van Damme

Washington–In de zak van de Saoedi’s

Dat de VS een door en door corrupte natie is mag duidelijk zijn voor wie het werk achter de schermen ziet van de vele politici, lobbyisten, pr-firma’s, bedrijven, studiediensten en de media. Alles is hier gewoon mogelijk en ook te koop. Mits een voorwaarde: veel geld. (1)

En dat blijkt ten volle uit de relatie van Saoedi-Arabië met Washington. De salafistische sjeiks kopen er gewoon iedereen. Van presidenten tot het gewone parlementslid. En dat gaat vlot zeker ook omdat de familie al Saoed, eigenaar van Saoedi-Arabië, samenwerkt met Israël, veruit het meest invloedrijke land in de VS. Haar wil is in Washington DC immers zowat wet.

Frederic Hoff

Zo blijkt uit informatie dat de Saoedi’s niet alleen de familie Clinton en John Podesta, de rechterhand van Bill en Hillary Clinton, op grootschalige wijze laten poen scheppen. Ook enkele van de ‘gerenommeerde’ studiediensten (think tanks) als The Atlantic Council, The Middle East Policy Council en het Middle East Institute blijken eveneens als verslaafden aan het geldinfuus van die salafistische sjeiks te hangen. (2)

Frederic Hoff - 2

Frederic Hoff, baas van het Rafik Hariri (3) Center for the Middle East, onderdeel van de door de Saoedi’s mee gefinancierde studiedienst The Atlantic Council. Hij is een van die figuren die in de vermeende Angelsaksische  kwaliteitsmedia het debat rond Syrië al jaren weet te domineren. Wat ervoor zorgt dat andere stemmen er niet aan bod komen.

En dat helpt veel verklaren. Neem The Atlantic Council waar ene Frederic Hoff werkt en om de haverklap stukken schrijft waarbij hij steevast oproept om de oorlog tegen de Syrische regering op te drijven. Frederic Hoff, komt van het Pentagon en is directeur van het Rafik Hariri Center for the Middle East, een onderdeel van die Atlantic Council. Hij was onder Obama en Hillary Clinton op Buitenlandse Zaken verantwoordelijk voor Syrië.

Zijn regelmatige bijdragen over Syrië verschijnen onder meer op de websites van het invloedrijke tijdschrift Foreign Policy en in het nu dagelijks verschijnende Newsweek. En dan is er Robert Ford, de laatste Amerikaanse ambassadeur in Damascus die bij het begin van de opstand meeliep in de eerste betogingen tegen de regering.

Robert Ford

Robert Ford, de oud-ambassadeur voor de VS in Damascus, werkt nu voor het door de Saoedi’s gefinancierde Middle East Institute. Hij was een der voornaamste aanstokers van de oorlog tegen Syrië die speciaal om die reden het jaar voor de opstand in 2010 door president Barack Obama naar Syrië werd gestuurd. Hij is in de Angelsaksische media een van de meest geciteerde ‘specialisten’ over Syrië en is zowat het geestelijke vader van de vermeende ‘vatenbommen’ van het Syrische leger. Een zoveelste gruwelverhaal made in the USA.

Hij is tegenwoordig senior fellow bij het door de Saoedi’s gefinancierde Middle East Institute en steunt nog steeds voluit met allerlei bijdragen en interviews die jihadistische opstand met oproepen voor een meer directe Amerikaanse interventie. Zijn virulente aanvallen op de Syrische regering zijn legendarisch. En uiteraard is dit lijstje maar het begin.

Qatar en Bahrein

Neem die andere grote verdediger van die terreurgroepen en ‘expert’ Charles Lister die tot vorig jaar werkte voor het Doha Brookings Institute, de Qatarese tak van het Amerikaanse Brookings Institute. Ook die ageerde vanuit Doha tegen de Syrische regering en steunde voluit wat hij noemde de ‘gematigde rebellen’. Het bestaan van een al Qaeda in Syrië bleef hij jarenlang ontkennen.

Charles Lister - 5

Charles Lister, tot vorig jaar de man die voor het door Qatar gefinancierde Brookings Doha Center vanuit Qatar werkte. Ook hij komt veelvuldig aan bod in de debatten in de Angelsaksische media rond Syrië. Nog deze week ageerde hij via Twitter tegen de Syrische regering. Daarbij gebruikte hij als bewijs voor hun misdaden een foto van een ganse serie lijken en een foto van een vernielde Syrische stad. De foto met lijken kwam uit Irak en die vernielde stad was die van de Syrische stad Ayn al Arab/Kobani die totaal vernield werd in een veldslag tussen de Koerdische YPG, de VS en ISIS. Recent ontkende hij tijdens een debat niet dat Qatar hem toen financierde. Zoals Qatar ook al Qaeda financierde. Ze zitten dus in dezelfde boot. 

Hetzelfde trouwens voor het echtpaar Jorn De Cock, correspondent voor de regio van De Standaard. Diens echtgenote trok na eerst voor de Syrische Engelstalige staatskrant te hebben gewerkt naar Qatar om nadien samen met haar man mediatraining te geven aan die Syrische opstandelingen. Ook hij bleef jarenlang in De Standaard het bestaan van het door Qatar gefinancierde al Qaeda in Syrië ontkennen. “Propaganda van Assad”, stelde hij toen.

Een andere in de pers veel geciteerde ‘expert’ is Emile Hokayem. Deze werkt als zogenaamd senior fellow for Middle East Security voor het Britse International Institute for Strategic Studies. De man is echter gebaseerd in hun bureau voor het Midden-Oosten in Manama, de hoofdstad van de door Saoedi-Arabië grotendeels gecontroleerde golfstaat Bahrein.

Recent kwam aan het licht dat dit Brits semi-overheidsinstituut een geheim financieringsakkoord had gesloten met de heersers van Bahrein. Wat verklaart waarom de overal in de Angelsaksische ‘kwaliteitspers’ geciteerde Hokayem de Syrische regering van alle mogelijke misdaden beschuldigde en steevast de zaak van de salafistische rebellen verdedigde.

Emile Hokayem - 1

Ook Emile Hokayem is een man die veelvuldig in de Angelsaksische media wordt geciteerd en zo mee de richting uitzet van het debat rond Syrië en het Midden-Oosten. Hij werkt vanuit Bahrein voor het Britse International Institute for Stragic Studies dat zegt neutraal, professioneel en objectief te zijn. In wezen is het echter een Britse semi-overheidsinstelling die een geheim akkoord voor de financiering van dit project van Emile Hokayem afsloot met de familie al Khalifa, samen met Saoedi-Arabië heersers over Bahrein. Objectief, neutraal en professioneel? Nog in geen 1000 jaar.

Twitter

Zelfs Human Rights Watch ging op zeker ogenblik bedelen in Riyad, hoofdstad van het salafistische koninkrijk. Nadien ging deze ngo dan samen met Amnesty International hun informatie over Syrië halen bij de door Qatar gefinancierde salafistisch Zwitserse ngo al Karama. Een ngo die onder leiding staat van Algerijnse salafisten die eveneens gekend zijn om hun vele onthoofdingen. Mensenrechten nietwaar of is het poen scheppen?

Een van de sleutelorganisaties van Saoedi-Arabië in de VS blijkt echter het bedrijf Qorvis-MSL Group te zijn, naar eigen zeggen ‘s werelds vierde grootste pr-firma en de grootste in Europa, Indië en China.

Die werkt in opdracht van Saoedi-Arabië voor die Syrische terreurgroepen. Zo blijkt uit documenten dat zij het officiële Twitter account van de Syrische salafisten ‘syriancoalition‘ beheren. Met andere woorden: Alles wat hier via Twitter in onze media namens die terreurgroepen verschijnt is dus feitelijk allemaal geschreven in Washington DC door ongetwijfeld nette heren en dames. Geen pedofiele baardapen dus.

Michael Petrozzullo - Qorvis-MSL group

Michael Petrozulle, ceo van de Qorvis MSL Group, een pr-firma. Als beheerder van hun Twitter account de echte woordvoerder van die salafistische Syrische terreurgroepen waaronder dus al Qaeda. Een teveel aan moraal zal men deze man zeker nooit kunnen verwijten. Geld scheppen op kap van de miserie van 23 miljoen Syriërs heet dat. Slaap gerust meneer de ceo!

Ook het Aleppo Media Center dat instond voor de communicatie tussen de media en het door al Qaeda gecontroleerde deel van Aleppo en die ook de vele foto’s verspreidde met hun vele lijdende kinderen was eveneens een westerse creatie. Achter het Aleppo Media Center stond de Amerikaanse Syrian Expatriates Organisation en het Franse Canal France International, een onderdeel van het Franse ministerie van Buitenlandse Zaken. (4)

Aleppo - Gewond jongetje langs regeringszijde - 18 augustus 2016

Dit kind uit Aleppo werd volgens de Syrische media het slachtoffer van een bombardement door die salafistische terreurgroepen. De foto raakte niet in de westerse massamedia.

Het verklaart de professionaliteit van het beeldmateriaal dat door die jihadisten van al Qaeda & co werd en nog steeds wordt verspreid. En wie de beelden van dat Aleppo Media Center vergelijkt met die verspreid door de Syrische regering ziet bij die laatste onmiddellijk een groot gebrek aan professionaliteit. Begrijpelijk natuurlijk als men weet wie dat achter de schermen allemaal stuurt.

Kanonnenvoer

Het toont nog maar eens aan dat al die jihadistische groepen niets meer zijn dan door het westen gebruikt kanonnenvoeder om zo de Israël vijandig gezinde Syrische regering ten val te brengen, het land totaal te vernielen en de regio in een orgie van sektarische geweld ten onder te laten gaan. 

Dit door middel van de salafistische ideologie van die fascistische groepen. Het verklaart eveneens waarom dat terrorisme van die groepen maar blijft groeien, ondanks de vermeende ‘strijd tegen de terreur’ van de westerse regeringen. Onze leiders laten zich liever door salafistische sjeiks omkopen dan er actie tegen te ondernemen. Dat laatste brengt immers niets op.

Omran Daqneesh - Aleppo - September 2016

Deze foto van Omran Daqneesh komende van het door de VS, EU en Frankrijk gefinancierde Aleppo Media Center is genomen door een lid van de terreurgroep Nour Din al Zinki, gekend voor de onder feestgedruis gehouden publieke onthoofding van een 12-jarige gehospitaliseerde jongen. Dit beeld van Omran raakte wel overal in alle westerse dag- en weekbladen. Die jongen was wel belangrijk, de andere gewonde jongen uit Aleppo bovenaan kon niemand in onze massamedia iets schelen.

En dat de financiers van mensen als Frederic Hof en Robert Ford ook de financiers waren en vermoedelijk nog zijn van ISIS is ook duidelijk. De bewijzen hiervoor zijn legio. Zo schreef de Amerikaanse The Nation in 2014: 

A report this month filed by Conflict Armament Research, a London-based think tank, found that “M79 90 mm anti-tank rockets captured from IS forces in Syria are identical to M79 rockets transferred by Saudi Arabia to forces operating under the ‘Free Syrian Army’  (2)

Een rapport van het Conflict Armament Research, een in Londen gebaseerde studiedienst, onthulde dat de M79 90 mm antitankraketten gevonden bij eenheden van ISIS in Syrië identiek zijn aan de M79 raketten die Saoedi-Arabië leverde aan groepen die werkten onder het banier van het Vrij Syrisch Leger.

Witte Helmen - Executies - al Nusra

De Witte Helmen, een creatie van de CIA en het Britse MI6, in actie bij al Qaeda in Syrië. Ook hierover voerde men vanuit die pr-bureaus een zware actie met een zelden geziene perscampagne om hen de Nobelprijs voor de Vrede te geven. In Noorwegen had men echter blijkbaar schrik voor de eventuele negatieve publiciteit hiervan en ving men dus bot. Nog op 24 december vorig jaar schreef Steven De Foer onder de titel ‘De gevaarlijkste roeping ter wereld’ in De Standaard een waar heldenverhaal over hen met een tirade tegen al wie over hen iets negatiefs durft te schrijven. De Standaard heeft dan ook al lang een boontje voor die salafistische terreurgroepen. Recent steunde deze groep de blokkade van de watertoevoer naar de 5 miljoen inwoners van de regio Damascus. Humanitair dus.

Willy Van Damme

1) Grappig is best de door de VS gefinancierde ngo Transparency International die een index maakt van alle landen op het vlak van corruptie. De VS staat hier met 76 op 100 op de 16de plaats. Maar geen zorg, Qatar staat op nummer 22 terwijl Saoedi-Arabië op nummer 48 staat. Nette landen dus. Iran staat daarentegen op plaats 130 van 168. Zou het kunnen…? 

2) The Nation, Lee Fang, 18 september 2014, ‘The Saudi Lobbying Complex Adds a New Member: GOP Super PAC Chair Norm Coleman’. https://www.thenation.com/article/saudi-lobbying-complex-adds-new-member-gop-super-pac-chair-norm-coleman/

Ex-senator Norm Coleman is een erg invloedrijk man binnen de republikeinse partij en tot 2015 als directeur ook betrokken bij de National Endownment for Democracy. Dit is de Amerikaanse overheidsinstelling die officieel onder het mom van steun aan de democratie overal regeringen omverwerpt. Geld van Saoedi-Arabië krijgen en gelijktijdig strijder zijn voor de democratie dus. In de VS is duidelijk alles mogelijk.

3) Rafik Hariri was een ondernemer en politicus met dubbele Saoedische en Libanese nationaliteit. Hij was eigenaar van Oger, een der grootste Saoedische bouwgroepen die zodra hij in Libanon premier werd er ook veel projecten kon realiseren. Met desastreuze gevolgen voor de Libanese overheidsfinanciën.

Hij was van 1992 tot 1998 en van 2000 tot 2004 premier en was de man van het westen in Libanon. Wat onder meer blijkt uit de naam van deze door Frederic Hoff geleide instelling. Op 14 februari 2005 kwam hij om het leven bij een bomaanslag waarbij de VS en Frankrijk eerst Syrië als de dader aanwezen en nadien Hezbollah. Die wijzen echter in de richting van Israël.

Nadien werd diens zoon Saad Hariri van 2009 tot 2011 premier. Deze is dit sinds 18 december vorig jaar opnieuw. Hij is net als zijn vader ook de leider van de Toekomstbeweging en de Beweging van 14 maart. Dit echter in een regering gedomineerd door Hezbollah en de Vrij Patriottische Beweging van Michel Aoun, een ex-generaal en huidig president. Beiden kozen in het Syrische conflict zonder aarzelen de kant van de Syrische regering. 

De familie Hariri is echter bij de Saoedi’s in ongenade gevallen en hun ooit groot Saoedi’s bouwbedrijf Oger zit wegens enorme schulden in zwaar financieel onweer en wacht op een herstructurering. Het Huis van al Saoed is met de VS, Frankrijk en Israël duidelijk op zoek naar een nieuw pion op het Libanese schaakbord. Mogelijks geven zij het echter op als een verlies.

4) 21th Century Wire, Vanessa Beeley, 20 september 2016, ‘EXCLUSIVE: ‘Aleppo Media Centre’ Funded By French Foreign Office, EU and US’.  http://21stcenturywire.com/2016/09/20/exclusive-aleppo-media-centre-funded-by-french-foreign-office-eu-and-us/

Na de bevrijding van dit stadsdeel bleken volgens de Syrische staatsmedia een aantal buitenlandse spionnen en militairen, vooral Saoedi’s, eveneens in de knel geraakt te zijn. Waaronder een zekere David Scott Winner uit de VS en de Israëliër David Schlomo Aram. Het verhaal raakte uiteraard niet in onze kranten en weekbladen

Palestina – En durf het nooit meer doen

De VN-veiligheidsraad heeft voor de eerste maal sinds jaren een resolutie goedgekeurd tegen de bouw van Israëlische nederzettingen op de westelijke Jordaanoever. Merkwaardig want de VS hebben zich onthouden en stelden zoals gewoonte ditmaal geen veto.

En hoe reageerde Israël? Heel simpel, het gaf de VS een uitbrander van jewelste. Dat de VS onder Barack Obama zich ditmaal niet hondstrouw aan de leiband van de zionistische baas gedeisd hielden is voor deze staat totaal onaanvaardbaar, een ongeziene schande.

Land van de apartheid

Maar geen zorg, de Republikeinse partij en toekomstig president Donald Trump beloven dat zij zoiets verwerpelijk zeker nooit gaan doen. Het voorval toont perfect wie feitelijk de baas is in die verhouding, en dat is Israël en niet Washington. Die laatste voert maar uit wat Israël beveelt en mag zelfs nog niet eens symbolisch tegenspartelen.

Want uiteindelijk is deze resolutie inhoudsloos. Het zijn voor Israël gewoon woorden in de wind. Geen enkele Israëlische politicus die er een seconde aan zal denken om deze reprimande van de VN-Veiligheidsraad op te volgen. Ze gaan het negeren, eigen aan hun torenhoge arrogantie. Palestijnen zijn voor hen nu eenmaal geen mensen met rechten.

En dus blijft alles bij het oude en zal de zionistische heilstaat verder gronden blijven stelen van Palestijnse burgers en zal het de Palestijnen blijven terroriseren en vermoorden. Ook zal het verder via geslepen manipulaties de regio verder in brand blijven steken. Zolang men Israël niet met de rug tegen de muur zet en tot overgave dwingt zal dit zo blijven.

Israël is een dievenstaat gebouwd op racistische verwerpelijke en idiote theorieën over een door god bevolen terugkeer naar een nooit bestaand hebbende ‘beloofde land’. In het westen zit men continu te leuteren over mensenrechten en democratie. Laat ze dan beginnen met via het gebruik maken van die principes dit land van de apartheid de wacht aan te zeggen. Israël is als een kankergezwel en dat dient men te verwijderen.

Willy Van Damme

Hillary Clinton en haar salafistische vrienden

Als gevolg van de nieuwe heisa rond het beheer door Hillary Clinton van haar emails is de persoon van Huma Abedin plots centraal in het nieuws komen te staan. Een erg belangrijke dame die niet alleen zomaar de nummer twee is, achter campagneleider John Podesta, van de staf van presidentskandidate Hillary Clinton.

Pervers en zionist

Zij was daarnaast tot augustus zes jaar lang de echtgenote van de vroegere Amerikaanse democratische volksvertegenwoordiger Anthony Weiner. Een brutale vlerk en een man die drie maal werd betrapt op het via zijn gsm versturen van foto’s van zijn geslachtsdeel, ook naar verluidt naar minderjarigen. Het eindigde zijn politieke carrière.

Hillary Clinton - 3

Hillary en haar man Bill Clinton doen in vele opzichten denken aan dat ander politiek echtpaar Tony en Cherie Blair. Met een heel brede glimlach en goed van tong massamoorden organiseren en gigantische hoeveelheden geld in de zakken steken. Een toespraak voor de zakenbank Goldman Sachs, de kerels die mee de bankencrisis veroorzaakten, alleen al bracht haar 675.000 dollar op.

Een affaire die normaal alleen goed is voor de roddeljournalistiek genre Dag Allemaal en Story, maar wie wat dieper kijkt ontdekt een zeer explosief verhaal dat de zeer verdachte relatie tussen de Clintons en Saoedi-Arabië en het salafisme toont.

Anthony Weiner is immers naast het feit dat hij een nu gebuisde Amerikaans democratisch politicus is ook een fanatiek zionist die er zelfs niet voor terugschrikt om tijdens manifestaties in de VS met Israëlische vlaggen te zwaaien.

Dit terwijl zijn echtgenote Huma Abedin dan wel de Amerikaanse nationaliteit heeft maar wiens roots echter in Saoedi-Arabië liggen en daarbij ook nauwe relaties heeft met de top van het salafistisch milieu ginds. Merkwaardig is zeker ook dat ondanks de serie seksschandalen die de vulgariteit van Weiner bewijzen zijn echtgenote zeker nog midden september met hem samenwoonde. Spijts de in augustus aangekondigde scheiding.

Huma Abedin met Anthony Weiner

Anthony Weiner en Huma Abedin. Ze huwden in 2010.

Salafisme prediken 

Echtgenote Huma Abedin is een dame die behoort tot de absolute top binnen het clubje van adviseurs van Hillary Clinton. Dit beginnend in 1996 toen ze als stagiaire in dienst trad van Hillary die op dat ogenblik First Lady speelde van president Bill Clinton. Het was de periode toen die vreemd ging met o.m. Monica Lewinsky. Zij is haar ook steeds blijven volgen. Huma Abedin is afkomstig uit een gezin uit het Indische subcontinent dat echter vrij snel naar Saoedi-Arabië trok en daar carrière maakte.

Het gezin is van bij de start nauw betrokken geweest bij het Saoedisch-Britse tijdschrift Journal of Muslim Minority Affairs. Volgens Saoedische bronnen begonnen zij hiermee op vraag van een zekere Abdoellah Omar Naseef. Een salafist wiens spoor naar een ganse serie salafistische organisaties leidt waaronder de door hem in 1988 opgerichte Rabita Trust. En dat bleek volgens de VS en later ook Pakistan een financier van al Qaeda te zijn.

Hoofdredacteur van dat tijdschrift was vader Syed Z. Abedin met moeder Saleha Abedin-Mahmood, broer Hassan en Huma zelf in topposities van het tijdschrift. In wezen een klassiek Saoedisch blad dat diende om het salafisme, de Saoedische staatsideologie van de haat, in het westen te verspreiden.

Saleha Abedin

Moeder Saleha schreef trouwens na de aanvallen op het World Trade Center van 11 september 2001 dat de schuld voor wat gebeurde feitelijk bij de VS lag die dit door haar gedrag allemaal zelf had uitgelokt. Tot 2008 werkte Huma Abedin als assistent editor mee aan het salafistische tijdschrift, samen met haar moeder, vader en broer Hassan.

Die datum van haar ontslag is vermoedelijk niet toevallig daar Clinton vlak nadien op 21 januari 2009 minister van Buitenlandse Zaken werd en dan kon de link tussen Huma en dat salafistisch tijdschrift beter verborgen blijven. Tevergeefs zoals nu blijkt.

Vooral haar moeder – de vader is overleden – en broer Hassan vallen echter nog steeds op. Zo is moeder Saleha hoofd van het Dar Al Hekma College in de Saoedische havenstad Jiddah. Voor zover geweten de enige Saoedische instelling van dat hoog niveau voor vrouwen.

Hillary Clinton met Huma Abedin en Saleha Mahmood Abedin in Dheddah, Saoedi-Arabië

Hillary Clinton hier op bezoek bij het Dar al Hekma College in het Saoedische Jiddah. Links staat Huma, tweede van rechts is moeder Saleha.

Wat betekent dat ze in het land een politiek belangrijk figuur is die ook uiteraard nauw aanleunt bij de koninklijke familie al Saoed, de eigenaars van het land. Anders krijg je nu eenmaal natuurlijk nooit zo’n job. Hoe nauw de relaties tussen Hillary Clinton en de Abedins zijn blijkt ook uit het feit dat zij op 16 februari 2010 als minister een bezoek bracht aan die instelling en er voor het uitsluitend vrouwelijk publiek een toespraak hield.

Dat Saleha en zoon Hassan Abedin een voorname rol in de verspreiding van het salafisme spelen blijkt ook uit het feit dat zij stichtster en ook voorzitster is van het Internationaal Islamietisch Comité voor Vrouw en Kind en op de VN kwam spreken namens de Internationale Islamietische Raad voor Da’wa en Hulp (IIRDH).

Yusuf Qaradawi

En dit zijn organisaties die allen leiden naar onder meer de Unie van het Goede en vooral de Egyptische in Qatar wonende sjeik en imam Yusuf Qaradawi, de hoofdideoloog van de Moslimbroeders wereldwijd. Qaradawi is de man die onder meer schreef dat de holocaust uit de tweede wereldoorlog een godsgeschenk is en dat men in Syrië best alle niet-salafisten vermoord.

Volgens bronnen zou ze ook lid zijn van de Moslimzusters, de vrouwenafdeling van de Moslimbroeders, en daarbij nauw hebben samengewerkt met Maglaa Mahmoed, de echtgenote van Mohamed Morsi, de gewezen Egyptische president en Moslimbroeder die na gigantische betogingen tegen zijn beleid door het leger werd afgezet.

Institute of Muslim Minority Affairs - Tijdschrift

Een deel van de colofon van het salafistische tijdschrift van het Institute of Muslim Minority Affairs hier al geleid door moeder Saleha met broer Hassan als associate editor en Huma als assistent editor. Tot 2008 was zij hier actief terwijl ze al sinds 1996 werkt voor Hillary Clinton.

Doordat het lidmaatschap van de Moslimbroeders of de Moslimzusters officieel geheim is is het natuurlijk moeilijk om met zekerheid te weten of iemand al of niet lid is van deze club.

Maar van iemand die een topfunctie heeft in organisaties zoals de IIRDH kan men met praktische zekerheid veronderstellen dat hij of zij lid is van deze groep die streeft naar het kalifaat, de shariawetgeving en dus de islamietische dictatuur. De statuten van de IIRDH zijn trouwens geschreven door Qaradawi.

Het Oxford Centre for Islamic Studies

Broer Hassan was tot 2010 verder ook nauw verbonden met het Oxford Centre for Islamic Studies, een vanuit het Britse Oxford opererende aan de Moslimbroeders gelieerde instelling die ogenschijnlijk betrouwbaar en zelfs chique oogt.

Ze werkt immers onder de patronage van de Prins van Wales, zijnde de Britse troonopvolger Charles. Maar schijn bedriegt. Het bewijst in wezen alleen hoe de Britse regering de activiteiten van de Moslimbroeders steunt. Pogingen om ertegen op te treden worden door de regering gewoon gedwarsboomd.

Tot 2006 was dit centrum immers geleid door Yusuf Qaradawi en sindsdien door de Saoedische prins Faisal al Turki al Saoed. Met Abdoellah Omar Naseef, man van o.m; de Rabita Trust, in een belangrijke positie.

Deze Faisal al Turki was van 1977 tot 2001 de baas van de Saoedische veiligheidsdienst, de periode toen men in de strijd tegen de Sovjetunie en Afghanistan de salafistische terreurgroepen, incluis al Qaeda, vorm gaf. Hij nam – toevallig? – tien dagen voor de aanslagen van 9/11 door al Qaeda ontslag. Later werd hij dan de Saoedische ambassadeur in de VS.

En nog steeds is hij een van de sterkhouders van het agressieve Saoedische buitenlandse beleid. Zo sprak hij eerder dit jaar op een congres van de Iraanse Mujahedeen-e-Khalq, door velen omschreven als een sekte en een terreurgroep die zonder veel succes poogt aanslagen te plegen in Iran. Zij weten nu waar ze geld voor bommen kunnen vinden.

Humanitaire stichting

Dus terwijl Hillary Clinton en de Clinton Foundation, de zogenaamd humanitaire stichting van Bill en Hillary Clinton, beweren wereldwijd te streven naar meer rechten voor vrouwen en homo’s is haar rechterhand gelieerd aan salafisten pur sang. Zo publiceerde Saleha Abedin in 1999 een boek ‘Woman in Islam’ wiens boodschap haaks staat op wat Hillary Clinton beweert na te streven. Maar dat wekt allemaal natuurlijk geen enkele verbazing.

Yousuf al Qaradawi - 1

Wie diep genoeg graaft in de omgeving van Hillary Clinton komt deze viezerd tegen, Yusuf Qaradawi, hoofdideoloog van de Moslimbroeders. Een man voor wie het vermoorden van niet-salafisten een deugdzame daad is en die de holocaust een zegen van god noemde.

Neem John Podesta, de leider van de kiescampagne van Hillary Clinton. Deze was tot voor kort via de Podesta Group de verantwoordelijke voor de public relations in de VS van Saoedi-Arabië. Een taak die nu is overgenomen door broer Tony Podesta. Officieel goed voor 140.000 dollar per maand. John Podesta was chef staf van het Witte Huis onder Bill Clinton en lijkt onder Hillary Clinton opnieuw op weg voor een topfunctie in Washington.

John Podesta is ook de man achter het Center for American Progress, een der vele studie- en lobbygroepen in de VS. Ze wordt in de massamedia veelal omschreven als behorende tot de progressieve politieke linkerzijde. Recent publiceerde deze instelling een rapport over Syrië waarin deze pleitte voor Amerikaanse luchtbombardementen op het Syrische leger. De natte droom van het Huis van Saoed.

Maar er is nog meer in dit dossier. Zo blijkt er officieel een stroom ter waarde van tientallen miljoenen dollars te zijn vanuit de Arabische salafistische woestijnstaten richting de Clinton Foundation.

Zo gaf Saoedi-Arabië tussen de 10 tot 25 miljoen dollar, de Saoedische Vrienden van Saoedi-Arabië tussen de 1 tot 5 miljoen, Koeweit 5 tot 10 miljoen, Qatar 5 tot 10 miljoen en de Verenigde Arabische Emiraten een gelijkaardige 5 tot 10 miljoen. Vraag is hoeveel er eventueel stiekem naar de Clintons vloeide.

Hoeveel men officieel juist doneerde is niet geweten daar men alleen maar bedragen tussen twee uitersten moet aangeven. Vraag is waarom die salafistische sjeiks giften van tientallen miljoenen dollar doen aan een instelling als de Clinton Foundation die vrouwen- en homorechten hoog in het vaandel stelt te dragen. Dit terwijl die religieuze tirannen vrouwen thuis opsluiten en homo’s vermoorden.

Steun aan ISIS 

Het lijkt voor die sjeiks dan ook alleen maar een middel te zijn om invloed en zo macht over het Amerikaanse buitenlandse beleid te krijgen. En via Huma Abedin heeft Saoedi-Arabië natuurlijk een voetje voor in Washington. Daar lijkt het toch op.

Meer dan merkwaardig is zeker ook het huwelijk van Huma Abedin met de zionistische jood Anthony Weiner. Huwelijken tussen moslims en niet-moslims gebeuren wel dagelijks maar die tussen een salafistische familie en een joods zionist zijn natuurlijk zeer opvallend. Voor zover geweten is dit zelfs uniek te noemen.

Volgens de salafistische interpretatie van de sharia zijn ze zelfs gewoon verboden. Maar er lijkt familiaal geen enkel probleem te zijn bij de Abedins daar moeder Saleha nog in september met dochter en kleinzoon rustig in New York liepen te kuieren. Qaradawi heeft hiervoor zelfs een fatwah geschreven stellende dat in het kader van de jihad dergelijke huwelijken toch zijn toegestaan. Of de soepelheid en ook wel doortraptheid der salafisten.

Maar voor Hillary Clinton is er zo te zien geen vuiltje aan de Saoedische lucht. En nochtans schreef zij op 17 augustus 2014 in een email naar John Podesta dat men op Saoedi-Arabië en Qatar druk moet uitoefenen. Waarbij zij schreef: “ “Qatar and Saudi Arabia, which are providing clandestine financial and logistic support to ISIL and other radical Sunni groups in the region.”  (1)

DIA - Rapport 12 augustus 2012 - Syrië, Irak, al Qaeda - pag 3

Deel van pagina 5 van het document van de DIA waarin de creatie van een kalifaat in Syrië en Irak als voor de VS zeer belangrijk wordt gezien. Het absolute bewijs dat de VS en Hillary Clinton achter de creatie van ISIS stonden. Het document dateert van augustus 2012 toen zij minister van Buitenlandse Zaken was. Maar aangezien de massamedia het bestaan van dit document verzwijgen weten vele burgers niets van dit cruciaal feit. En nochtans is het intern op vele redacties goed gekend.

Hierbij is vooral de datum belangrijk. Zoals gebleken is uit een document van augustus 2012 van de Amerikaanse militaire veiligheidsdienst DIA (zie boven) gaf de VS zelfs leiding aan ISIS en was het een idee van Washington zelf om Irak verder te vernielen door ISIS naar Irak te sturen.

Onder meer de Amerikaanse vicepresident Joe Biden streeft zelfs openlijk al jaren naar een soenitisch, sjiitisch en een Koerdisch Irak wat men via ISIS hoopte te realiseren. Waarna die delen ter eeuwiger dagen elkaar dan zouden bevechten. Het door Israël nagestreefde ideaal.

En als op 14 juni 2014 ISIS de miljoenstad Mosoel overneemt, vermoedelijk door het omkopen van een stel Iraakse generaals, en het kalifaat uitroept lanceert Biden opnieuw zijn idee. Uiteraard niet toevallig. Maar dat loopt fout. Een zegendronken Aboe Bakr al Baghdadi, de zelfbenoemde kalief van die nieuwe ‘staat’, stuurt eind juli zijn soldaten ook noordwaarts naar Iraaks Koerdistan en hun hoofdstad Erbil.

Corruptie?

Maar dat behoorde niet tot de plannen van de VS. Zoals generaal Martin E. Dempsey, in die periode chef van de generale staf van het Amerikaanse leger, tijdens een hoorzitting voor het Amerikaanse parlement verklaarde raakte ISIS hier door de aanval op Erbil aan de cruciale Amerikaanse belangen en moest men wel militair optreden.

John Podesta - 1

John Podesta, gewezen stafchef onder Bill Clinton van het Witte Huis en nu de campagneleider van Hillary Clinton heeft er geen problemen mee om de public relations van Saoedi Arabië in de VS te verdedigen. Een land dat naast een hondsbrutale dictatuur ook nog massaal wapenleverancier is aan ISIS, al Qaeda en ander tuig. De man zit wel netjes in het pak.

En begin augustus 2014 start de Amerikaanse bommencampagne tegen ISIS. In essentie om de Koerdische nationalistische belangen in Erbil en het Syrische Kobani te beschermen. De verdeel en heerspolitiek van Washington. Nadien zal ISIS ongehinderd door de VS zelfs Palmyra in Syrië en Ramadi in Irak veroveren.

Alhoewel Clinton in augustus 2014 dus geen minister meer is overlegt ze toch met John Podesta en stelt daarbij dat men de Saoedi’s en Qatar onder druk moet zetten om hun steun aan o.m. ISIS te stoppen. Wat vermoedelijk nooit echt gebeurde.

Terwijl zij dus tegen John Podesta stelde dat Saoedi-Arabië en Qatar ISIS en al Qaeda steunen ontvingen beiden twee jaar later nog steeds probleemloos van datzelfde Saoedi-Arabië geld.

Het is misschien geen bewijs voor corruptie – zoiets bewijzen is nu eenmaal zeer moeilijk – maar het toont de gewetenloosheid van de Clintons en John Podesta, een man die het publiek belang der Amerikaanse bevolking moet verdedigen en die in de VS gelijktijdig de public relations verzorgde van de financiers van ISIS.

Maar voor wie het dossier van de oorlogen in het Midden-Oosten en vooral de gebeurtenissen in Libië volgt met de daar vermoorde VS-ambassadeur Christopher Stevens wekt dit geen enkele verbazing. Integendeel, het ligt in de lijn der verwachtingen.

Hillary Clinton zal als zij president wordt alleen maar zorgen voor meer geopolitieke spanning en oorlogen. Zoveel is al duidelijk. “Wij vrezen dat onder Hillary Clinton wat betreft onze relaties met de VS die nog verder gaan verslechten”, stelde tijdens een recent privaat gesprek een Chinese topadviseur van de regering in Beijing over het buitenlands beleid. Een geluid dat ook op veel andere plaatsen te horen is.

Willy Van Damme

1) Armstrong Economics, 12 oktober 2016, Martin Armstrong, ‘Hillary admits Saudi Arabia funding ISIS yet takes money from them for the Clinton Foundation’. https://www.armstrongeconomics.com/international-news/north_america/2016-u-s-presidential-election/hillary-admits-saudi-arabia-funds-isis-yet-takes-money-from-them-for-the-clinton-foundation/

Anti-Amerikaanse propaganda

Dat de Amerikaanse verkiezingen een schabouwelijk beeld geven van het niveau van de Amerikaanse maatschappij is voor iedereen duidelijk. Zelfs de meest fanatieke verdedigers van de VS geven dit nu openlijk toe. Een dubieus zakenman en idioot die demagogische wartaal verkoopt en blijkbaar geen vrouw kan gerust laten neemt het op tegen een dame bij wie de corruptie zo afdruipt en die de vleesgeworden oorlogszucht lijkt.

Een typerend voorbeeld hoe men in de VS over die verkiezingen denkt blijkt uit een zoveelste aanval die de Washington Post, boegbeeld van het neoconservatisme, nog maar eens meende te moeten lanceren tegen Iran. Het land voerde haar anti-Amerikaanse aanvallen op, stelde de krant deze week met een zware beschuldigende vinger.

Donald Trump - 5

Donald Trump toont de hoeveelheid moraliteit die hem eigen is. En wat in de VS als hij toch gekozen wordt?

En wat was het bewijs hiervoor? Wel, de Iraanse televisie had het laatste debat tussen Donald Trump en Hillary Clinton uitgezonden en vertoont op televisie ook de serie House of Cards, een uitgesponnen verhaal over het wel en vooral wee van het Amerikaanse politieke establishment.

Dat vertonen was volgens die krant dus het bewijs dat de Iraanse politieke elite haar campagne tegen de VS had opgedreven. Een wel heel merkwaardige redenering want dan zou bijvoorbeeld ook de VRT hieraan meedoen. Nu is het wel zo dat de Iraanse president Hassan Rouhani na dat debat zijn gal heeft zitten spuwen op de Amerikaanse politiek.

Maar dat doen ook tientallen miljoenen Amerikanen. Men moet maar de commentaren lezen van lezers op de websites van bladen zoals Foreign Policy, The Washington Post of The New York Times. Die kranten of bladen verzwijgen wel de als crimineel te bestempelen relatie tussen de Amerikaanse politici genre Clinton en al Qaeda en ook ISIS, maar zeer veel lezers weten het en ventileren er hun woede.

En dan verschieten dat velen in de VS of weigeren te gaan stemmen of een demagoog verkiezen boven een dame die al gans haar politiek leven van Arkansas tot Washington en New York heeft staan liegen. Een hebzuchtige dame die glimlachend bij de geboorte van ISIS mee stond toe te kijken. Een politica die schatplichtig lijkt aan Israël en via haar Saoedische topmedewerkster Huma Abedin aan de wahhabisten van de Arabische woestijn.

Willy Van Damme

Hillary Clinton–Het humanistisch gedachtengoed

Het zijn in de VS verkiezingen voor o.m. het presidentschap en zoals steeds tonen politici zich van dan hun beste kant. Alhoewel men dat in het geval van Donald Trump best wel kan betwijfelen. Maar zeker Hillary Clinton doet verwoede pogingen om zich voor te stellen als het enige redelijke alternatief voor de rest. Een dame die inzit met de VS, de Amerikaanse bevolking en de rest der mensheid. Een dame met een (sic) goed hart.

Allemaal leugens natuurlijk zoals iedereen met zelfs maar een gram verstand hoort te weten. Wat de gruwelijke realiteit van deze dame is toont echter Wikileaks die massaal emails publiceerde van o.m. toen ze minister van Buitenlandse Zaken was. Het toont een dame voor wie massamoord de politieke leiddraad is.

Hoe zij dacht van de toestand in Syrië anno 2013 blijkt uit een door Wikileaks openbaar gemaakte toespraak van haar voor het Amerikaanse Jewish United Fund daterende van 28 augustus 2013. Het toont dat achter de mooie woorden over mensenrechten een dame schuilt die voor niets terugschrikt.

Hillary Clinton & Benjamin Netanyahu

Wikileaks toont dat Hillary Clinton gewoon een oorlogszuchtig monster is. En dit gewoon om Israël te plezieren. Hier zij aan zij met haar vriend Benjamin Netanyahu, de premier van Israël. De voornaamste sponsors van haar kiescampagne zijn dan ook volbloed Amerikaanse zionisten als het echtpaar Haim en Cheryl Saban en George Soros (1).

Elkaar uitmoorden

Een politiek die verklaart waarom deze oorlog zo lang duurt en de VS door selectieve wapenleveringen zorgt dat deze oorlog ook blijft aanslepen. Men levert wapens en zelfs zware wapens zoals erg gesofisticeerd antitankgeschut (TOW), tanks en pantservoertuigen alsmede meervoudige raketlanceerders, alias Stalinorgels, die het Syrische leger zware schade betrokkenen maar geen luchtafweerraketten die al Qaeda & Co te sterk zouden maken.

Ook verzwakt men zoveel mogelijk het Syrische leger om te verhinderen dat het de overwinning zou behalen. Het is een praktijk die men ook toepaste bij de Iraaks-Iraanse oorlog van de jaren tachtig van de vorige eeuw toen men aan beide zijde in het geheim op grote schaal wapens leverde. Met een vermeende 1 miljoen en meer doden tot gevolg.

Zo stelde zij voor dat selecte joods gezelschap over Syrië het volgende (2):

One way is a very hands off, step back, we don’t have a dog in this hunt, let them kill themselves until they get exhausted, and then we’ll figure out how to deal with what the remnants are. That’s a position held by people who believe there is no way, not just for the United States but others, to stop the killing before the people doing the killing and the return killing are tired of killing each other. So it’s a very hands off approach.”

“Een methode is die van het op afstand blijven. Er is niemand van ons in dit gevecht aanwezig en laat hen dus elkaar maar uitmoorden tot zij totaal uitgeput zijn. Daarna zullen wij dan wel zien wat te doen met datgene welke overblijft. Dat is de visie van mensen die denken dat er geen methode is, zowel voor de VS als voor de anderen, om het doden te stoppen voordat de mensen die doden en diegenen die zich daartegen verzetten moe zijn van het elkaar vermoorden. Het is dus een kwestie van afstand houden.”

En dat die door de VS aangestoken Syrische oorlog in essentie te maken heeft met Israël bewijst het volgende stuk uit die door Wikileaks openbaar gemaakte documenten. Zo stelde zij in 2012 toen ze nog minister van Buitenlandse Zaken was:

The best way to help Israel deal with Iran’s growing nuclear capability is to help the people of Syria overthrow the regime of Bashar Assad. (3)

De beste manier om Israël te helpen in verband met de Iraanse nucleaire capaciteit is de Syriërs te steunen bij het omverwerpen van de regering van (president) Bashar al Assad.

Voor wie wil lezen duidelijkheid genoeg. Ondertussen is Tony Podesta, broer van John Podesta de campagnemanager van Clinton, pr-verantwoordelijke voor Saoedi-Arabië in de VS. De werkelijke en enige waarde waar de VS om geeft is de waarde van de dollar. En wie kan die aloude wijsheid hier betwisten.

Willy Van Damme

1) Mondoweiss, 30 mei 2016, Philip Weiss, “Top donor to Clinton super PAC is Haim Saban”. http://mondoweiss.net/2016/05/clinton-pushed-israel/

2) RT, 14 oktober 2012, Sharmine Narwani, “ WikiLeaks: The two faces of Hillary Clinton on Syria”.  https://www.rt.com/op-edge/362819-clinton-emails-syria-wikileaks/

Het Jewish United Fund is een in Chicago actieve organisatie. In augustus 2013 was het tij substantieel aan het keren in het voordeel van de Syrische regering. Het was de periode toen het leger het grensgebied met Libanon grotendeels veroverde en men de stad Homs eindelijk onder controle begon te krijgen.

3) https://wikileaks.org/clinton-emails/emailid/18328. Het is onduidelijk wanneer dit juist geschreven is maar er staat in dat de oorlog in Syrië nu al meer dan een jaar duurt. Deze begon op 15 maart 2011. Einde 2012 begon zij als minister de gesprekken met Iran waarbij de VS erkende dat Iran het recht had op het verrijken van uranium. Wat in deze zaak essentieel was om een doorbraak te forceren. Zij nam als minister ontslag op 1 februari 2013.

Israël en het sectaire geweld in het Midden-Oosten

Binnen het Amerikaans establishment is er af en toe een dissident die op risico van broodroof en zelfs erger toch openlijk zijn visie geeft over de rol van Israël bij de gebeurtenissen in het Midden-Oosten van de voorbije jaren. Andere journalisten, politici en zogenaamde experten zwijgen hierover. Hier heerst de omerta. Zo’n dissident is gewezen Amerikaans kolonel Lawrence Wilkerson.

Colin Powell

In een gesprek met Jan Stevens in Knack van 1 juni dit jaar (1) stelt Lawrence Wilkerson zaken die men in Washington en zeker in Israël met heel groot ongenoegen zal lezen. Hij wijst naar Israël als de echte macht achter de schermen, de werkelijke oorzaak voor al het sectaire geweld in de regio.

Lawrence Wilkerson was jarenlang de kabinetschef van Collin Powell. Zowel toen deze de grote baas was van het Amerikaans leger als toen hij als minister van Buitenlandse Zaken in 2003 in de VN met een vurig betoog voorzien van een pak foto’s en video’s de geplande invasie van Irak verdedigde.

Lawrence Wilkerson - 4

Voor Lawrence Wilkerson was de invasie van Irak in 2003 er vooral op gericht het sektarisme in het de regio te bevorderen om zo Israël te helpen. Ook de Arabische lente en de oorlog tegen Syrië kaderde hij in eenzelfde beleid.

Daarbij stelde Powell dat het Irak van president Saddam Hoessein wel degelijk massavernietigingswapens bezat zoals chemische en biologische wapens en ook werkte aan een kernbom. Een invasie was toen voor hem broodnodig. Nu voelt hij zich bedrogen. Alsof een intelligent man ooit de verhalen van een geheime dienst gelooft.

Het waren allemaal nepverhalen natuurlijk zoals iedereen in Washington al na enkele weken na de invasie begon toe te geven. Maar dan was Irak veroverd en zeer zwaar ontwricht, vooral door de ver doorgedreven introductie van het sektarisme. Een bewuste destabilisatie zoals Wilkerson tegenwoordig stelt.

Israël en het sektarisme

En wat zoals hier al lang wordt geschreven en ook Wilkerson nu publiek zegt altijd al de bedoeling geweest was van… Israël, de echte macht achter de schermen. Volgens Wilkerson was Israël trouwens eveneens betrokken bij de organisatie van de aanval met sarin vlakbij Damascus op 21 augustus 2013. (2) een aanval die moest leiden tot Amerikaanse bombardementen op het Syrische leger en de overwinning van al Qaeda.

Extracten uit het gesprek met Jan Stevens in Knack:

In mei 2003 interviewde ik Richard Perle. Hij zag de invasie in Irak vooral als een manier om de oorlog naar de terroristen te brengen. Na 9/11 wilde hij het slagveld verleggen van New York naar het Midden-Oosten.
WILKERSON: Ik heb Perle in die tijd verschillende keren ontmoet en hij heeft me net hetzelfde verteld. Zijn kompaan Bill Kristol had zeer concrete plannen om chaos te creëren in heel Zuidwest-Azië. Door daar boots on the ground te droppen, zouden de terroristen er bijna vanzelf toestromen om de Amerikaanse satan te bestrijden. Wat ons dan weer goed uitkwam, want dan konden we ze allemaal samen in de pan hakken. Tezelfdertijd hielden we Israël veilig. Tot zover de totaal van de pot gerukte neocontheorie. Ik vermoed dat de veiligheid van Israël de echte motivatie voor de neocons was om Irak binnen te vallen. Dat gold zeker voor iemand als Douglas Feith, die op dat moment viceminister van Defensie was. Zolang Syrië, Irak en zelfs Iran in chaos verkeerden en elkaar naar de strot vlogen, was Israël veilig.
De huidige oorlog in Syrië, de terreur van de IS, de aanslagen in Parijs en Brussel hebben allemaal hun oorsprong in de invasie in Irak
van 2003?
WILKERSON: De huidige ellende heeft nog veel diepere wortels. Het begon al bij de Golfoorlog in 1990, toen Paul Wolfowitz en een paar andere neoconservatieve hardliners in het Pentagon voor het eerst die compleet geschifte strategie bedachten om chaos in de regio te creëren. Hun baas, toenmalig minister van Defensie Dick Cheney, was daar razend enthousiast over. Hij trok ermee naar het Witte Huis en probeerde ze te verkopen aan president George Bush senior. Uit zeer betrouwbare bron weet ik dat vader Bush bleek wegtrok toen hij Cheney ’s plan las. Hij zei letterlijk: ‘Stuur dit onding terug naar de gekken in de kelder van het Pentagon.’ Het plan lag daarna stof te vergaren, tot George W. Bush aan de macht kwam, met Dick Cheney als zijn vicepresident. Zodra de kans zich voordeed, blies Cheney dat waanzinnige plan weer leven in……    Hoe kijkt u er zelf op terug?
WILKERSON: De invasie in Irak in 2003 is wellicht de meest catastrofale beslissing die na de Tweede Wereldoorlog is genomen. Wij hebben ons daarvoor laten misbruiken. De Vietnamoorlog was al een afschuwelijke vergissing die gigantisch veel slachtoffers heeft geëist, maar de oorlog in Irak heeft een nog catastrofaler scenario in gang gezet. Wij hebben de duistere machten ontketend die het Midden-Oosten in de goorste ellende storten. We hebben geen Arabische Lente gestart, maar een Arabische Winter. Ik vrees dat die langer dan een generatie zal duren. We hebben een onwaarschijnlijke poel van ellende veroorzaakt waarin we nu zelf dreigen te verzuipen. Vóór 2003 speelde de tegenstelling tussen sjiieten en soennieten in de regio nauwelijks een rol. Vandaag lusten die twee grote moslimgroepen elkaar rauw. Die oude tegenstelling hebben wij met onze invasie op scherp gezet. We leven nu in extreem gevaarlijke tijden waarvan alleen de militaire industrie profiteert. Het olie- en gaswinningsbedrijf Halliburton en de particuliere militaire aannemer Kellogg, Brown and Root, tot 2007 een onderdeel van Halliburton, hebben aan de oorlogen in Afghanistan en Irak 38 miljard euro verdiend. 38 miljard euro!

Khomeini

In wezen echter begon de introductie van het sektarisme en het opdrijven van de tegenstellingen in de regio in 1979 door het aan de macht brengen door de VS en Frankrijk van de Iraanse geestelijke leider Ayatollah Ruhollah Khomeini. Deze had meegeholpen aan de door de CIA en het Britse MI6 in 1953 georganiseerde putsch tegen de democratisch verkozen regering van eerste-minister Mohammed Mossadeq. (3)

Hij leek dus betrouwbaar. Maar hij was ook een ultranationalist en dan waren er nog radicalere elementen – wat studentengroepen – die door de opstand tegen de modernist en Amerikaans poppetje Sjah Mohammad Reza Pahlavi uit hun winterslaap waren gehaald.

Ayatollah Ruhollah Khomeini in Frankrijk

Ayatollah Ruhollah Khomenei, hier nog in Parijs in ballingschap juist voor zijn terugkeer, hielp mee bij de door de CIA en MI6 georganiseerde staatsgreep van 1953 tegen de Iraanse premier Mohammad Mossadeq. De VS en Frankrijk hielpen hem mee om in 1979 in Iran de macht te grijpen en er zo een theocratie te realiseren. Een fameuze religieuze rivaal voor die andere theocratie Saoedi-Arabië.

Zij bezetten de Amerikaanse ambassade en de rest is geschiedenis. Wel bleek achteraf dat er tussen de Amerikaanse republikeinse partij van toenmalig presidentskandidaat Ronald Reagan en de Ayatollahs geheime contacten waren gebleven. Pas nadat Reagan president werd kwamen de Amerikaanse diplomaten vrij! Niet ervoor.

Voor 1979 waren de relaties tussen de lokale grootmachten Saoedi Arabië en Iran al slecht. Na 1979 kwam daar dan voor de buitenwereld totaal onverwacht een nieuw element boven, het religieuze. Amper iemand in het westen die toen wist wat soennieten en sjiieten waren. 

Dit vertroebelde de relaties tussen beide staten nog verder, zeker toen de VS pro-Iraanse politici uit Iran liet terugkeren om in Irak de macht over te nemen. Het duivelse plan ter bevordering van het sektarisme van Israël en haar neoconservatieve knechten in de VS zette een zeer belangrijker stap verder.

Daarna kwam dan de zogenaamde Arabische Lente en de opstand tegen de Syrische regering. Een beleid dat onder president Barack Obama dus verder in crescendo ging met als doel het ganse Midden-Oosten te vernielen. Behoudens uiteraard… Israël.

Odet Yinon 

In die zin is het erg belangrijk het zogenaamde Plan Odet Yinon te kennen (4). Dat is genoemd naar de Israëlische diplomaat en journalist Odet Yinon (geb. 1949) die in 1982 in het Israëlische tijdschrift Kivunim (Richtinggevend) een aantal strategische beschouwingen op papier zette ronde de positie van Israël en de Arabische wereld.

Het wordt uitgegeven door de in Jeruzalem gevestigde Wereldorganisatie voor het Zionisme en werd in het Engels vertaald door Israël Shahak waar het in oktober 1982 verscheen in het tijdschrift The Journal of Palestine Studies, een uitgave van het Instituut voor Palestijnse Studies van de Universiteit van Californië.

Het plan pleit in essentie voor de verregaande balkanisatie van het Midden-Oosten in mini-staatjes die door hun natuur permanent met elkaar in oorlog zullen zijn. Ook Egypte voorziet men dit lot om zo de Sinaï terug te veroveren.

In het jaar 1982 gaf Israël de in 1967 veroverde Sinaï met uitzondering van de nederzetting van Taba terug aan Egypte. Een gevolg van de vredesakkoorden van 1979. Duidelijk tot ongenoegen van men,sen als Yinon.

In 1982 woedde in Libanon nog volop een burgeroorlog en was in Syrië een opstand bezig van de Moslimbroeders. Die kreeg dat jaar haar beslag toen ze zich in de stad Hama verschanst hadden en verslagen werden door het Syrische leger. Een erg sectair en zeer bloedig conflict en in wezen een voorbode van de huidige oorlog. Ook woedde volop de Iraaks-Iraanse oorlog met CIA-agent Saddam Hoessein en ayatollah Ruholla Khomeini.

Een uittreksel:

– 22: The dissolution of Syria and Iraq later on into ethnically or religiously uniqiue areas such as in Lebanon, is Israel’s primary target on the Eastern front in the long run, while the dissolution of the military power of those states serves as the primary short term target.

– 22: Het doen verdwijnen van Syrië en later Irak in etnisch en religieus zuivere gebieden zoals in libanon is het eerste doelwit op langere termijn van Israël op het oostelijke front. Terwijl het uitschakelen van de militaire kracht van die staten een doel op korte termijn is.

Odet Yinon behoort tot wat men doorgaans de rechtervleugel van het zionisme noemt, de groep rond historische figuren zoals Menachem Begin en Benjamin Netanyahu en Avigdor Lieberman.

Mensen die in tegenstelling tot David Ben Goerion, Simon Peres en Jitzak Rabin alles zoveel mogelijk verhullen. In wezen echter streven beide groepen  hetzelfde doel na. Alleen de methoden om dit te bereiken verschillen. De geslepene versus de bullebak.

Willy Van Damme

1) Knack, 1 juni 2016, Jan Stevens, “Wij hebben de duistere machten ontketend die Zuidwest-Azië in de goorste ellende storten”, pagina’s 122 tot 127.

2) Le Soir, 1 maart 2016, M.P., “Le casse-tête de Bernie Sanders”, pagina 3.

3) Tim Weiner, ‘Een spoor van vernieling, de geschiedenis van de CIA’, De Bezige Bij, 2007, pagina 111.

4) Plan Odet Yinon, Israëlische diplomaat en journalist, in Kivunim (Directions), een blad over judaïsme en zionisme, nummer 14, Winter 5742, februari 1982. https://archive.org/details/TheZionistPlanForTheMiddleEast

De Financial Times, Hong Kong, China en Washington

After many years of reading The Financial Times I’m not at all surprised by the way this paper deals with the story of Honk Kong Bookseller Lam Wing-kee. You give great prominence to his story but don’t mention the other versions of this given by many others involved, including his girlfriend, seemingly partner in his book selling business.

You accuse China of censorship in this case. That no doubt might be the case, but by refusing to give the many versions contradicting Lam’s story, you are certainly guilty of not only lousy and unethical journalism but also of censorship.

But I’m not at all surprised, whenever the boss of the day in Washington says A is a bad man, the FT steps in by parroting this. In my opinion the FT is run by a bunch of parrots, not journalists worthy the name. Your covering of events on the South China Sea, Syria, Ukraine and Russia is proof of it.

Willy Van Damme

Het betreft het verhaal van Lam Wing-kee, een Hong Kongse boekenverkoper van wat in de ‘kwaliteitsmedia’ roddel over de Chinese leiders wordt genoemd. Hij werd door het gerecht in China een tijdlang vastgehouden en bekende publiek daar zijn fouten.

Eind vorige week kwam de man in Hong Kong dan met zijn verhaal naar buiten, wat die vermeende kwaliteitspers gretig overnam. Zo klaagde hij over de behandeling in China door de politie die hem, naar hij stelde, onder druk verplichten te bekennen.

Eerder sprak men in de massamedia in zijn geval steevast over de ‘kidnapping’ van de man. In wezen werd Lam Wing-kee gearresteerd toen hij de grens van Hong Kong met China overstak. Het verhaal verscheen dit weekend op pagina 1 van de krant met een groot verhaal waarin hij alleen zijn versie van de feiten gaf.

Met vandaag dan een uitgebreide zogenaamde analyse en opiniestuk over de kwestie. Hong Kong heeft in China een apart statuut die vooral van belang is op het vlak van de rechtspraak en de politieke vrijheden.

Vandaag had men het in de krant dan plots over ‘detained’, gearresteerd dus. Volgens een groot verhaal in The New York Times van dit weekend distribueerde hij de boeken ook in China via zijn Chinese vriendin.

Die relatie is nu wel zo te zien definitief op de klippen gelopen. Die stelt immers dat hij haar hierbij misbruikte en zijn verhaal een grote leugen was. Wat men ook bij collega’s in Hong Kong kan horen. Maar behoudens dat ene verhaal in The New York Times kon je dat voor zover geweten nergens in die (sic) kwaliteitskranten lezen.

Ook hier met Hong Kong ageren de VS en haar papegaaien in de massamedia tegen China o.m. door het steunen van een zogenaamde onafhankelijkheidsbeweging. Al wat China dezer dagen kan destabiliseren is voor Washington aardig meegenomen. Enkele jaren terug kondigde Obama aan dat hij zich meer ging concentreren op Azië. We zien de gevolgen: ambras. Dit na de ‘Arabische Lente’.

Zo was er recent in het Witte Huis een ontmoeting tussen president Barack Obama en de Tibetaanse leider de Dalai Lama. De plots in de media opgedoken herrie rond de Zuid-Chinese Zee is van diezelfde aard.

Willy Van Damme