Vereffening NV Luc Thibaut & Co Financiers rond–Einde afwikkeling dossier videoketen Superclub?

Er is eindelijk een einde gekomen aan de vereffening van de Antwerpse spaarkas NV Luc Thibaut & Co Financiers. Een dossier dat al sinds november 1992 aansleept. Het vormde een onderdeel van nu verdwenen videoketen Superclub die in 1982 eerst als CV was gesticht maar met een heel luide knal in mei 1990 ontplofte. De geboorte van wat toen het grootste Belgische financieel schandaal was sinds de bankencrisis van de jaren dertig van de vorige eeuw.

Een mislukte avonturier en oplichter

Superclub was het idee van een zekere Maurice De Prins uit Hingene in Klein-Brabant. Een avonturier van gewone komaf maar met grote plannen die voorheen wel nooit ergens raakten. Zo runde hij een serie frietkoten die de ene na de andere failliet gingen.

Voordien was hij in de jaren zeventig naar het Zuid-Afrika van de apartheid getrokken dat op dat ogenblik nogal in trek was bij dat soort mannen met grote plannen en die zich geen zorgen maakten over de lokale toestand en de eraan verbonden risico’s.

Volgens de verhalen moest hij het land  echter ontvluchten voor bedrogen klanten en schuldeisers. Maar geen zorg, in 1982 begon hij met Superclub video’s te verkopen en te verhuren. Dit met hulp van compagnons als bankier Jan Maes, jurist Charles Cool en mede-avonturier Marc De Schutter en hij had opnieuw heel grote plannen.

Superclub Logo

Een zakje van de Superclub winkels toen die reeds onder Philips opereerden. Het raakte nergens.

Hij ging de wereld met zijn video’s veroveren. Video’s waren toen iets nieuws en de markt groeide als kool maar nu is het alleen nog goed om de afvalberg te vergroten.

Praatjesmaker vol loze beloften

Maar de man had een ding, hij kon mensen overtuigen van zijn plannen. En die liepen er soms zonder altijd goed nadenken in. Zo kwam hij in contact met mensen uit de omgeving van de Kredietbank en dat bleek een schot in de roos. In 1988 schreven vooral groepen uit de omgeving van de Kredietbank aan 100 frank in op een kapitaalverhoging en die werden op 1 september 1989 aan toonder gemaakt.

De carrousel met aandelen kon beginnen. En het werd een heel dolle rit. Alhoewel die plaatsing privaat was werd het aandeel bijna onmiddellijk in het openbaar verhandeld. Een strafbaar feit. Maar de toenmalige Commissie voor het Bank- en Financiewezen van Jean Louis Duplat liet begaan en kneep de ogen dicht.

Hetzelfde voor het Antwerps parket waar procureur–generaal Roger Van Camp eveneens zweeg. Ondanks een correctionele veroordeling in Antwerpen had men er bij het Antwerps parket zelfs geen bezwaar tegen om De Prins handelsrechter te maken. Het toont het niveau van de Antwerpse rechtbank toen.

Het was de kameradenrepubliek waar vrienden elkaar door dik en dun steunden. En in de media was het enthousiasme voor De Prins groot en werd er duchtig reclame gemaakt. Met als gevolg dat het aandeel van 100 frank in september 1989 in mei 1990 al gestegen was tot eventjes 6000 frank. De waanzin heerste.

Philips

In de filmsector stelde men echter allerlei vragen bij die zaak. Men kende De Prins en zijn vrienden als een soort onbetrouwbare piraten. Zakenlui uit wiens buurt je beter kon wegblijven. Zij lieten door bedrijfsrevisor André Descamps discreet een onderzoek uitvoeren en het resultaat daarvan werd op 15 mei 1990 op het filmfestival in Cannes bekendgemaakt. Alleen De Morgen durfde het toen overnemen.

Filmdeals Thibaut - Major Video - 24 april 1992jpg

De nummertjes achter de titels slaan op het feit ze ook op andere facturen al ten gelde waren gemaakt. Zo simpel ging de oplichting en verdwenen er miljoenen Belgische frank. Major Video was een van de serie vennootschappen die blijkbaar maar een doel hadden: Geld wegsluizen.

Het verslag was nog zeer braaf en in feite professioneel bekeken gewoon slecht. Maar het stelde vragen bij de financiën en alleen dat was voldoende. Op 10 mei ging al het gerucht rond en was het bij de diensten van Duplat reeds paniek. Amper enkele dagen later zat het aandeel van toen 6000 frank op praktisch nul.

Niemand wou het nog hebben. Het schandaal was geboren. Massa’s zot gemaakte mensen verloren hun centen en anderen goed ingelichte die tijdig waren weggevlucht waren soms schatrijk. 

De held van de boekskes werd plots een paria, een te mijden figuur waarmee men zeker geen zaken kon doen. Gelukkig had De Prins tegen dan met mooie beloften ook de Nederlandse gigant Philips aan boord gekregen en die bleef nadien met de puinhoop achter. De Prins & co waren weg, op zoek naar nieuwe avonturen met o.m. Pyramid Invest. Een beloftevolle naam.

Volgens mensen van de groep die zicht hadden op de interne financiën van het Eindhovense bedrijf dreigde de groep toen zelfs te kapseizen. De Prins was bovendien zo slim/sluw geweest om zijn groot pakket aan aandelen bijna geheel in pand te geven bij ABN/AMRO, de huisbank van Philips. Die zat zo helemaal vast aan het dossier dat het enkele jaren later dan maar ten grave droeg.

Frans Thibaut

Een onderdeel hiervan was de spaarkas Luc Thibaut & Co Financiers van Frans Thibaut. Deze verkocht kapitalisatiebonnen, kasbonnen waarvan de interest kapitaliseerde en men maar op het einde van de rit uitbetaalde. Het gaf een iets hoger rendement dan de gewone kasbonnen en was daarom redelijk populair. Het was samen met Credimo uit Asse een unicum in deze wereld.

De hoop van Frans Thibaut was om zijn spaarkas op termijn te laten uitgroeien tot een heuse bank. En dit in het zog van Superclub, zijn ‘vrienden’. Die waren in de financiële wereld rond de Kredietbank en de media immers helden. De toen Generale Bank wou er echter zelfs nog als het ware geen autolening aan kwijt. Maar dat hoorde of zag men niet.

Frans Thibaut zou echter zijn droom eveneens in rook zien opgaan en van een bank ging het naar de ondergang. In september 1992 werd zijn zaak door de toenmalige minister van Financiën Melchior Wathelet in vereffening gezet. Ook hier zou het drama enorme schade aanrichten. Wathelet was ook de man die De Prins voorheen tot handelsrechter bombardeerde.

Bleek immers dat de spaarkas op een snelle manier was leeggehaald. Op enkele maanden tijd waren de gelden via sale en leaseback weggesleept richting de heren van Superclub. Jan Maes en zijn partners Marc De Schutter en filmrechtenhandelaar Guido Van Belle hadden immers via een serie nepvennootschappen hun filmrechten van Hollywoodfilms doorverkocht aan de spaarkas.

Maar filmrechten mag men niet zomaar doorverkopen. Het was je reinste zwendel met facturen waarop alleen maar wat filmtitels stonden die dan nog eens soms meerdere keren werden ‘verkocht’. Het geld moest zogezegd dienen voor een doorstart en nieuwe grote plannen via ditmaal Lavithas, JMP Special en vooral Bestofus. Maar die gingen ten onder.

Financieel

De ware aard van Superclub was niet zoals bij de opening van bioscoop Superclub One in Leuven waar Vlaams minister president Gaston Geens (CVP/CD&V) een toespraak vol lof hield over De Prins. Neen, dit was de ware aard: Een financieel monster dat hoe meer men er geld in pompte hoe groter de verliezen werden.

Een insider zag dat dit moest kapseizen. Ook intern bij de Kredietbank waren er grote vragen. Maar Superclub sponsorde met veel geld RAFC Antwerpen en dat was toen het speelgoed van Eddy Wauters en Fernand Collin jr.

Kempense Steenkoolmijnen

Het geld was weg en van terugbetalen kwam uiteraard nooit iets in huis. Ook kwam daar nog het schandaal rond de Kempense Steenkoolmijnen bij. Die had met reconversiegeld van de overheid een groot pakket aandelen in Superclub gekocht waarna De Prins in Limburg een nieuw Hollywood ging creëren. Dromen zijn echter bedrog.

Er kwam niets, zelfs niet eens een eerstesteenlegging. En hier speelde de toen machtige Leo Delcroix (CVP nu CD&V) een rol. Wat echter politiek zijn ondergang werd. Het gerecht kon na die resem schandalen natuurlijk moeilijk anders dan in actie komen. En onderzoeken begonnen, eerst in Antwerpen, dan in Limburg rond KS en daarna in Mechelen rond Lavithas en Bestofus.

Vera Van Laer - 2

De moord op Vera Van Laer, een Antwerpse caféuitbaatster, werd nooit opgehelderd en het lijk is nooit teruggevonden.

Dat in Antwerpen geraakte niet onverwacht nergens tot het verhuisde naar Limburg en door speurders van het toenmalige Hoog Comité van Toezicht onder handen werd genomen. De Prins kreeg er vier jaar effectief en zijn rechterhand notariszoon Charles Cool twee jaar effectief.

Thyl Gheyselinck en Gerard Van Acker, de verantwoordelijken van KS die het geld deden wegsluizen, werden alleen voorwaardelijk veroordeeld en waren, zeer belangrijk, volgens de rechtbank persoonlijk niet verantwoordelijk voor de verdwenen gelden. Die gingen tevreden huiswaarts.

Feest vieren

In Mechelen verliep het anders en kregen Marc De Schutter en Guido Van Belle ieder drie jaar maar voorwaardelijk. Jan Maes kreeg in eerste aanleg vijf jaar cel waarvan 2 jaar met uitstel maar dat werd in beroep eveneens drie jaar voorwaardelijk. “Die gaan vanavond feesten”, was de droge commentaar van een Mechels magistraat in de rechtbank toen.

De Schutter was nadien nog betrokken bij een serie andere falingen en mogelijks ook de moord op zijn vriendin Vera Van Laer waar ook een inspecteur van de toenmalige Antwerpse Opsprongdienst (OD) van de politie van verdacht werd. Typerend was dat in de eerste moordzaak een kantschrift werd ondertekend door een toen officieel met verlof zijnde magistraat.

Marc De Schutter in Thailand bij aanhouding - 2

De arrestatie op vraag van het Belgisch gerecht van Marc De Schutter in Thailand.  

Een nieuw onderzoek werd gestart nadat de naam van die inspecteur ook viel in een corruptieonderzoek. De Schutter en de met hem bevriende inspecteur beschuldigden elkaar bij een confrontatie daarbij van de moord.

Tot een rechtszaak kwam het nooit want kort voor de zaak werd afgerond overleed De Schutter in de Filippijnen officieel aan een hartaanval. Amper iemand die het geloofde. Zelfs zijn vroegere vriend Jan Maes niet.

De zaak is vorig jaar in Antwerpen definitief begraven en de verjaringstermijn is ook voorbij. Het lijk van Vera Van Laer is wel nooit gevonden en haar dochter blijft woedend en verdrietig achter. “Ze wisten hoe ze een lijk moesten doen verdwijnen”, aldus Frans Thibaut.

Tot in het Amerikaans Hooggerechtshof

Vorig jaar kon nu ook eindelijk na bijna veertig jaar de vereffening van de zaak Thibaut afgerond worden. Voordien had de vereffenaar al 70% van de inleg van de spaarders uitbetaald. Een deel was nog achtergehouden omwille van een hangend gerechtelijk geschil met de fiscus.

Die eiste dat men ook roerende voorheffing op de uitbetaalde interesten zou betalen. Even leek het nog enkele jaren te zullen aanslepen maar totaal onverwacht trok de fiscus haar rechtszaak in. De vereffenaar maakt nu alles klaar om de resterende 2% die men had achtergehouden voor de rechtszaak uit te betalen.

De brieven zouden rond deze tijd naar de betrokkenen worden gestuurd om zich te melden. Ook verschijnen er zoals wettelijk verplicht in mei ook enkele aankondigingen in de kranten. Niet iedereen immers kon gevonden worden.

Nu betreft het iets minder dan een miljoen euro te verdelen onder een 330 eigenaars van deze kapitalisatiebonnen. Dikwijls de erfgenamen van de originele bezitters. Het was ook niet gemakkelijk om ze allemaal te traceren en vandaar de advertenties. Eventueel kunnen die hun tegoeden achteraf nog halen bij de Deposito- en Consignatiekas waar het geld tot 30 jaar in bewaring blijft.

Supreme Court of the United States - Maurice De Prins

Nadat de zaak eerder in Texas was verworpen, eerste aanleg, tweemaal beroep en het hooggerechtshof in Austin, kwam het dan terecht in Washington. Een “writ of Certiorari’ is een Latijnse term komende uit de Angelsaksische rechtspraak en betekent gewoon een vraag om herziening van een eerder arrest. Ze werd hier verworpen.

In zijn klacht beweerde De Prins dat hij in België een onberispelijke reputatie had. Nou.

De zaak zorgde ook voor een onoverzichtelijke waslijst aan processen van allerlei aard. Tot in het buitenland toe. De Prins ging zelfs zover om mij persoonlijk te vervolgen tot bij het Amerikaans Hooggerechtshof in Washington D.C. toe. Ik won ze allemaal en van de rechtbanken kreeg ik soms zelfs lof.

Sommigen zoals Jan Maes moeten mij nog steeds geld omwille van die processen. Maar die leeft voor zover geweten onvermogend in Azië. En De Prins? Die stierf aan een hartaanval toen hij nog maar eens wegens oplichting voor de rechtbank stond. Wat het Antwerps parket grondig liet onderzoeken.

Willy Van Damme

Over de zaak verscheen in 1999 bij Van Halewijck het boek ‘De zeepbel van Superclub’ . Het bevat wel een storende fout. De finale van de voetbalwedstrijd voor de Beker der Bekerwinnaars in het Londense Wembleystadion was niet RAFC Antwerpen tegen AC Milaan zoals geschreven maar tegen AC Parma die de wedstrijd ook won. Een misser van de eindredactie.

Meer info voor de gedupeerden van de NV Luc Thibaut & Co Financiers: Postbus 1, 1860 Meise.

De elektrische bussen van De Lijn

In het interview met Ann Schoubs en Marc Descheemaecker toplui van de openbare vervoersmaatschappij De Lijn (De Morgen, ‘Wij vragen een stabiele financiering 12 november2021) pogen die zich te verdedigen tegen het feit dat er op 13 na nog geen elektrische bussen van de Lijn in Vlaanderen rondrijden en roepen geldgebrek in.

Zo zegt Descheemaecker volgens dat gesprek: “Anders krijg je misschien Chinese bussen die niet voldoen aan de Europese veiligheidsnormen”. Een merkwaardige bewering van een man die al wat jaren als topman van De Lijn daar meedraait.

Zo rijden er op de luchthaven van Zaventem alleen nog elektrische bussen van de Chinese firma BYD (Build Your Dreams) en in wel tientallen landen op alle continenten reden deze bussen in grote aantallen rond.

DSC_0037

Wang Chuanfu hier in 2016 toen zijn Build Your Dreams (BYD) haar eerste bussen verkocht aan London Transport. Sindsdien werden er veel meer dergelijke bussen, ook dubbeldekkers, verkocht aan Londen en aan vele andere Britse steden. In 2016 dus, vijf jaar terug.

Hij is een ingenieur metaalchemie en begon in 1995 met een enkele duizenden dollars van de familie met de firma en bestudeerde eerst Koreaanse en Japanse telefoonbatterijen. Enkele jaren daarna werd BYD in die sector de grootste.

Om dan enkele jaren later via een overname van een te koop staande automaker ook met het produceren van elektrische auto’s te beginnen. Hijzelf is mediaschuw en zelfs toen ik naast hem stond kreeg ik geen interview. Geen Elon Musk dus die met miljarden subsidies van de Amerikaanse overheid desnoods elke week allerlei verhaaltjes rondstrooit.

BYD beschikt ook over een speciale batterijtechnologie die niet met kobalt en nikkel werkt maar met lithium en ijzer en die nu met een technologie via bladen stroom produceert en wiens batterijen veel goedkoper zijn. Een als revolutionair geziene technologie. Deze tak zou volgens The Financial Times apart naar de beurs gebracht worden.

Over die technologie zou hij met zowat alle autoproducenten, ook Tesla, gesprekken voeren. De firma is dan ook een van de grote succesverhalen zowel technologisch als financieel van China. Dit echter niet als een Jack Ma van Ali Baba die dacht via grootspraak zijn wetten te moeten op te leggen aan zijn land en de wereld.

Ze worden ook onder meer in Europa geproduceerd in Schotland, het Franse Amiens en in Hongarije. Bovendien wordt die firma gezien als een van de technologische innovators o.a. op het vlak van batterijtechnologie. Recent nog in The Financial Times. Is Descheemaecker hiervan niet op de hoogte?

Dat in vele andere landen al een pak jaren zo’n elektrische bussen, voor zover geweten zonder grote klachten, rondrijden heeft vermoedelijk weinig te maken met geld maar eerder met het feit dat een van de hofleveranciers van De Lijn nog steeds niet over de nodige technologie lijkt te beschikken. Ook dit is een zaak van stikstof maar hier is dat dan blijkbaar plots geen probleem.

Willy Van Damme

Naschrift:

De discussies bij de aanbesteding draait rond wat een elektrische bus juist is. En de manipulaties zullen dan ook hier rond draaien.

Al Qaeda…. onze bondgenoot

Eerder deze maand verspreidde de Luikse socialistische metaalvakbond en de gelijkaardige bediendenbond van FN Herstal en John Cockerill een pamflet waarin ze zich verzetten tegen de mogelijkheid om de wapenuitvoer naar bepaalde landen te verbieden. Een voorstel dat tijdens de onderhandelingen voor de vorming van de Waalse regering door Ecolo op tafel werd gegooi maar al snel weer verdween.

Minimi - al Qaeda - Deutsche Welle - Video YouTube

Een foto uit een door Ansar al Sharia, onderdeel van al Qaeda in Jemen, in januari 2016 op YouTube online gezette video. Een minimi gemaakt met steun van de metaalvakbond van Luik.

Dat kan niet want dan gaan onze concurrenten met die mooie contracten lopen was de redenering van beide bonden. Ze gebruikten daarbij naast de tewerkstelling ook nog een ander argument en dat was dat van de geostrategische bondgenootschappen van ons land.

Zo stelt hun pamflet:

Et enfin de la géopolitique (qui sont nous alliés dans les conflits qui déchirent le monde?)

En dan is er ook de geopolitiek (wie zijn onze geallieerden in de conflicten die de wereld verscheuren?)

Met andere woorden: al Qaeda, IS, Saoedi-Arabië, Bahrein, de Verenigde Arabische Emiraten en Qatar zijn volgens de Luikse metallo’s onze bondgenoten. Niet dus de honderdduizenden slachtoffers, ook in België, van dit salafisme. Hoe klonk dat ook weer die Internationale?

Maar ja, op dit ogenblik zien we onze atleten afzakken naar gasproducent en al Qaeda financier Qatar voor de wereldkampioenschappen atletiek daar. En geen persmuskiet die hierover opmerkingen maakt.

Ook geen woord over de honderden bij de bouw van die Qatarese sportinfrastructuur omgekomen arbeiders. Dat was toch maar lompenproletariaat? Maar wat als al Qaeda met haat Luikse minimi ’s toeslaat in de fiere stede aan de Maas? Wat zullen beide vakbonden dan tegen de nabestaanden van de slachtoffers zeggen? Sorry?

Willy Van Damme

Guido Valcke in Iraaks-Koerdisch vluchtelingenkamp

Recent was de Dendermondse ondernemer Guido Valcke voor de tweede maal in Irak om er hulp te verlenen aan in kampen verblijvende en uit de regio komende oorlogsvluchtelingen. Opvallend is echter dat hij daarbij niet het gebied rond Erbil, de zogenaamde hoofdstad van Iraaks Koerdistan, bezocht maar de Koerdische zone rond de stad Suleimaniya.

Afgelegen gebied

Het is een gebied welke de klassieke media in regel bijna nooit bezoeken. Die blijven hangen in het noordwestelijke deel van Iraaks Koerdistan rond Erbil en het gebied in het noordoosten van Syrië. Alsof er hier in de regio om Suleimaniya een soort van pestplaag zou zijn uitgebroken.

IMG_2251

In dit Iraaks vluchtelingenkamp kunnen de kinderen nu de trein  nemen naar… Brussel. Guido Valcke staat fier vooraan bij zijn realisatie.

Hier in deze streek ligt Halabja, de in 1988 door een gifgasaanval getroffen stad waar het leger van de toenmalige president Saddam Hoessein met mosterdgas en enkele zenuwgassen een groot bloedbad veroorzaakte met duizenden doden. Het was tijdens de Iraaks-Iraanse oorlog en de Patriottische Unie van Koerdistan (PUK), die hier de baas is, steunde Iran met de wapens.

Maar die verre reis naar een deels toch geïsoleerd gebied was geen probleem voor ondernemer Guido Valcke. En achteraf gezien bleek een visum zelfs niet nodig. Deze trok met steun van de Nederlandse Parwin Stichting, een ngo uit de buurt van Twente in Overijssel, vorige maand voor de tweede maal op avontuur naar de regio rond de stad Suleimaniya.

Guido Valcke werkt via enkele ondernemingen zoals Houtland, Techwood en Europlay die allen rond de productie en verkoop van afgewerkte houtproducten actief zijn. Het is via Europlay dat hij hier in dit verhaal actief is. Dit bedrijf maakt houten speeltoestellen voor onder meer scholen, gemeentes en pretparken.

Maar door allerlei reden waaronder een gewijzigde technische normering in de EU was hij blijven zitten met twee grote toestellen waaronder een trein en een torencombinatie evenals een kleiner speeltuig. En die wou hij niet zomaar richting afval gooien maar installeren waar men ze nog kan gebruiken. Voor kinderen en het goede doel dus.

Guido Valcke is immers ook nog actief bij een ngo die werkt binnen het kader van 11.11.11 rond hulpverlening aan het Zuiden. Hier wil hij dit werk voor kinderen in nood via een eigen initiatief verder zetten. Het was dus zoeken naar een nieuwe bestemming voor deze toch zeer mooie toestellen.

Arabieren, Koerden en Yezidis

En na een vrij lange speurtocht werd in Nederland uiteindelijk de Parwin Stichting gevonden die bereid was mee te helpen om die speeltuigen zonder kosten in een van de vele vluchtelingenkampen in de regio van het Midden Oosten te installeren. Andere ngo’s bleken op zijn smeekbede soms niet eens te antwoorden.

Dames - 10

De meisjes en vrouwen in het vluchtelingenkamp konden kiezen uit de vele beha’s en waren heel tevreden met die geste van Guido Valcke en lingerieproducent Van de Velde. Een tot dan voor de dames onbereikbare luxe.

En dat werden dus de vluchtelingenkampen van Ashti en Barika in de omgeving van de Iraaks-Koerdische stad Suleimaniya. Een agglomeratie met een goeie 650.000 inwoners. Het zijn kampen waar telkenmale ongeveer 13.000 mensen verblijven, veelal vrouwen en kinderen. Met een mix van Yezidi’s, Arabieren en Koerden met ook vluchtelingen uit zowel Syrië als Irak.

Hij zorgde daarbij voor het transport van hier naar het verre Irak. Geen sinecure natuurlijk maar via Nederland en Turkije lukte het die spullen naar ginds te brengen. Verder diende hij zelf ook naar die vluchtelingenkampen te gaan om ze met lokale hulp te installeren. Wat mits een week werk.slaagde.

Een onderdeel van deze missie was ook het afleveren ginds van een zeer groot pakket beha’s van Van de Velde uit het bij Dendermonde gelegen Schellebelle. Het is de internationaal gekende producent van o.m. de merken Prima Donna en Marie Jo en een bedrijf met een oerdegelijke reputatie. Maar ook een met een erg strikte kwaliteitscontrole.

Greet Van de Velde, van het gelijknamige bedrijf: “Wat wij meestuurden waren beha’s die niet 100% aan onze normen voldeden en in plaats van ze te vernielen vonden wij het beter om ze ginds weg te schenken.”

Natuurlijk gebeurde de distributie van die kleding onder de strikte controle van de vrouwen die de kampen mee besturen. De plaatselijke cultuur zou de aanwezigheid van mannen daar niet aanvaarden. Maar dat zij met die gift van Van de Velde tevreden waren hoeft men natuurlijk niet te betwijfelen. Gratis Belgische luxe kleding in een Iraaks vluchtelingenkamp is niet iets wat je er normaal zou verwachten.

Guido Valcke: “Een probleem in die kampen is wel dat de relatie tussen Koerden, Arabieren en die Yezidi’s verre van optimaal is. En die mixen is niet evident. Veelal leven ze dus apart met in Ashti ongeveer 10% Yezidi’s.”

De Yezidi worden gezien als Koerden maar hebben een erg speciale godsdienst die een mengvorm is van allerlei oude lokale religies die men samenvoegde met elementen uit het christendom, de islam en het judaïsme. Over de geschiedenis van de religie is echter amper iets geweten. Het is ook een erg  gesloten gemeenschap.

IMG_2322

Dat de speeltuigen van Europlay populair zijn bij de kinderen uit dit door de UNHCR, de vluchtelingenorganisatie van de VN, bestuurde vluchtelingenkamp is duidelijk.

Zij spreken normaal het Kurmanci, een taal binnen de Koerdisch-Iraanse taalgroep. Tijdens de oorlog met ISIS voelden de yezidi’s zich door de Koerdische Democratische Partij (KDP), die de regio rond Erbil beheerst, verraden waardoor zij grotendeels in handen vielen van ISIS. Met het gekende resultaat.

De kern van hun woongebied is het Iraakse Sinjar gebergte aan de grens met Syrië en Turkije. De regio van Suleimaniya valt onder controle van de Patriottische Unie van Koerdistan (PUK) die beheerst wordt door de familie Talabani. En die leven op erg gespannen voet met de KDP van de clan Barzani uit Erbil.

In 1998 kwam het zelfs tot een erg bloedige burgeroorlog tussen beiden. Een onder controle van de VS tussen beiden georganiseerd vredesverdrag zorgt sindsdien voor een relatieve rust in dit gebied.

Guido Valcke is tevreden over zijn missie en kijkt terug: “Het plaatsen van die toestellen is een zeer complexe zaak en dient te gebeuren door mensen die er ervaring mee hebben. En met hulp van enkele lokale mensen lukte het. En bij de kinderen en hun ouders is er veel blijdschap. De speeltuigen bleken onmiddellijk zeer populair en uiteraard is er bij die toestellen een continue bewaking. En ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om ook het aan die gifgasaanval gewijde museum in Halabja te bezoeken.” De missie slaagde dus voor Guido Valcke die er ginds wat vrienden bijkreeg. En die hebben nu een trein naar Brussel.

Willy Van Damme

Foto’s: Guido Valcke

Ze zien ze (soms) vliegen

Merkwaardig toch hoe N-VA en Open VLD reageren op de sociale problemen bij Skeyes, het vroegere Belgocontrol. De overheidsinstelling die zorgt voor het begeleiden boven België van burgervliegtuigen.

Al enkele jaren zijn er hier problemen als gevolg van het ongenoegen bij het personeel over de hoge werkdruk die veroorzaakt wordt door een personeelsgebrek. Wat dan weer resulteert in personeel dat naar de dokter stapt op zoek naar een ziekenbriefje.

En maar besparen

Het gevolg is een Belgisch luchtruim dat regelmatig wegens een gebrek aan controle dient afgesloten te worden. Een ramp voor de luchtvaartsector en nog meer voor massa mensen die het vliegtuig willen nemen.

De oorzaak ligt ook hier in het beleid van deze regering met steeds maar meer besparingen zodat het personeelstekort en de werkdruk op heel veel plaatsen – Zie justitie – almaar groter wordt. Een recept voor miserie natuurlijk. Het is wat zich in diezelfde sector ook afspeelt bij de bagagebehandelaars in Zaventem. Ook hier besparingen, toenemende werkdruk en dus stakingen. Niet zelden spontaan.

Mits tijdige extra aanwervingen had dit zo verholpen geweest en zouden de mensen met een gerust gemoed naar de luchthavens in Charleroi of Zaventem kunnen vertrekken. Het heet beleid voeren. Nu krijgt ons land terecht een barslechte reputatie.

En wat zegt een niet eens bevoegde Vlaams Minister voor Mobiliteit Ben Weyts (N-VA) als reactie: Zet het leger in. Wat bij Skeyes en het leger deels voor irritatie zorgde en deels voor hilarische reacties. Een leger dat trouwens ook al kampt met een al even schrijnend personeelsgebrek. De ene miserie verhelpen door de andere miserie te gebruiken. Het typeert bepaalde politici.

Ben Weyts zou zich best ook het voorval van 5 maart 1973 herinneren toen de Franse regering van Pierre Messmer onder president Georges Pompidou besloot de staking van de luchtvaartbegeleiders te breken door het leger in te schakelen.

Tot op die vijfde maart 1973 twee Spaanse vliegtuigen van Iberia met een DC-9 en Spantax met een Convair 990 Coronado op weg naar Londen in de buurt van de stad Nantes met elkaar botsten met 68 doden tot gevolg.

De schuld bleek de onervarenheid van de militairen met dit soort werk. Naast fouten van de piloten van een van de vliegtuigen. Wat als … hoe zou Ben Weyts dan reageren? Met een van zijn zondagse reclameboodschappen?

IMG_2968 - kopie

Ben Weyts wil terug naar de negentiende eeuw en het leger inzetten om een staking te breken. Voor de problemen van de hoge werkdruk en dus stress bij het personeel lijkt hij geen aandacht te hebben. Voor de correcte behandeling van de koeien en varkens die men wil slachten reserveert hij vandaag wel extra geld om zo aanwervingen te kunnen doen. Wat is het verschil tussen een vluchtbegeleider en een koe? Antwoord: Ben Weyts.

En dan is er Open-VLD die vandaag stelt om bij Skeyes dan maar het systeem van minimum dienstverlening in te voeren. Met andere woorden het recht op staken te verbieden. Want daar komt het voorstel toch op neer. Maar wat dan met de ziekenbriefjes? Gaat men bij Open VLD soms weigeren om doktersattesten te aanvaarden en de mensen onder politiebegeleiding naar hun werk voeren?

Het doet denken aan Johan Decuyper, de baas van Belgocontrol, die op televisie aankondigde strenge maatregelen met sancties te nemen tegen het gebruik van ziekenbriefjes. Misbruik stelde hij. Een regelrechte provocatie op een ogenblik dat een akkoord met de bonden in zicht leek. We horen er trouwens niets meer van.

En nochtans is het simpel en had het probleem zich nooit voorgedaan had de regering bij Skeyes niet zomaar in het wilde weg besparingen zitten doorvoeren. Maar Weyts en Open VLD zien die simpele oorzaak en mogelijke oplossing blijkbaar niet. Neen, hard optreden tegen malcontent personeel dat is hun enige remedie. Het knelpunt in dit dossier zien zou immers betekenen dat men dan de eigen beleidsfouten moet erkennen.

Wat wil de MR?

Maar wat wil je? Heeft iemand in dit dossier federaal minister François Bellot (MR) erg actief gezien? Natuurlijk niet, maar hij is wel de verantwoordelijke minister. En dan heb je bij het  Waals gewest Jean-Luc Crucke (MR) die verantwoordelijk is voor de luchthavens zoals die van Luik. Hij weigert wegens het geknoei bij Skeyes het Waals gewest nog langer te laten betalen en vraagt de … regionalisering van Skeyes.

Dit terwijl diezelfde MR bij monde van premier en partijvoorzitter Charles Michel elke verdere staatshervorming weigert. Wat logisch lijkt want deze serie staatshervormingen hebben het land amper nog bestuurbaar gemaakt. Getuige het dossier van de luchthavens waar men na jaren geruzie en rechtszaken nog steeds geen vliegroutes boven Brussel kon vastleggen.

Maar ja, als je een kandidaat premier hebt die eerst zegt het land ten onder te willen zien gaan aan ruzies. Waarna diezelfde man een goeie maand later zegt dat als men hem na 26 mei geen eerste-minister maakt hij alsnog het land ten onder zal richten met vers communautair gestook. Wat men normaal afpersing noemt. En dus wat wil je dan?

De toestand van bepaalde Britse politici is erg onstabiel maar hier lijkt het soms niet veel beter. Daar moet men de oorzaak voor de problemen bij Skeyes zoeken, niet bij een provocerende chef of bij balorig personeel.

Het is typerend voor een regering van knoeiers die het steeds maar heeft over een onder hun bestuur beter geworden investeringsklimaat maar ondertussen de voorbije winter zelfs de elektriciteitsbevoorrading aan de bedrijven niet kon garanderen. Dat zullen zij het bij hun investeringsseminaries vermoedelijk wel niet over gehad hebben.

Willy Van Damme

Volvo en de Chinese auto’s

In zijn lezersbrief ‘Jonathan Holslag’ heeft Ralph De Wit in Knack van 9 mei het over de overname van Volvo door het Chinese Geely en stelt daar de nogal straffe bewering: ‘Tot alle kennis is geassimileerd en de Chinezen eindelijk zelf een behoorlijke auto kunnen bouwen’. Merkwaardig als we weten dat de Chinese autoproductie veruit de grootste ter wereld is.

Als we bovendien weten dat Carlos Ghosn, CEO van Renault-Nissan, een belangrijke speler op de markt van elektrische voertuigen, twee jaar terug stelde dat de elektrische wagen in China vorm zal krijgen en nergens anders dan toont die lezersbrief toch een gebrek aan kennis over dit onderwerp. China is dan ook de veruit grootste markt voor elektrische en hybride wagens ter wereld.

Met BYD (Build Your Dreams) ‘ werelds grootste en ook winstmakende producent van dit soort voertuigen. Auto’s van deze producent die geheel Chinees en privaat is – De Amerikaanse investeerder Warren Buffett bezit ongeveer 9% – rijden nu al trouwens als taxi rond in Brussel en vele andere steden in de EU.

Met elektrische bussen die gemaakt worden in Hongarije en binnenkort in het Franse Amiens. Dergelijke bussen rijden trouwens met vele tientallen rond in Londen en andere steden in de EU, Latijns-Amerika, Azië en de VS. En binnenkort ook op de luchthaven van Zaventem. Blijkbaar ook tot tevredenheid van de klanten.

Bovendien is het de vraag of deze overname een probleem is voor België. Ik zie niet hoe. Het bedrijf zat in moeilijkheden en zocht een overnemer. Sindsdien investeerde men er stevig en in 2020 gaat men er ook elektrische wagens – met Chinese technologie – bouwen

Wat is dan het probleem? Geen toch. Of hadden we liever de VS en Frankrijk met Opel, Renault en Ford die ondanks de vele overheidssteun hun fabrieken opdoekten. In de huidige wereldeconomie is het zomaar afschermen van de markt behoudens speciale gevallen gewoon dom.

Ook zou men van een professor mogen verwachten dat hij voor hij over iets commentaar geeft zich hier eerst degelijk informeert. We hebben op dit vlak aan Jonathan Holslag al meer dan genoeg.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar Knack over de Chinese penetratie van de Europese en vooral Belgische automarkt (Volvo met het Chinese Geely). Blijkbaar willen sommigen van China nu ook een boeman maken die men kost wat wil moet bestrijden.

Daar hebben alleen sommigen in de VS baat bij. Die hopen namelijk zo de Amerikaanse werelddominantie te behouden en willen daarom China zoveel als maar kan uitschakelen. Dat eindigende monopolie is echter niet in het belang van de consumenten wereldwijd, dus ook niet van de Belgische

Stevig Indeput

Op dit ogenblik loopt er in het leger, de politiek en de maatschappij een stevig debat dat bij wijlen gewoon hallucinant te noemen is en in bepaalde gevallen getuigt van een zelfs zelden geziene incompetentie. Zelden heeft de N-VA en haar minister Vandeput zich zo verdacht gemaakt. Aftreden is dan ook het enige eerbare welke die man rest. Maar dat weigert hij tot heden. Hij is immers van de N-VA.

Een stem in het debat is die van een zekere Pierre Therie, een oud-kolonel van het Belgische leger die wel met een zekere expertise spreekt. Zijn verhaal toont de schandelijke wijze waarop deze regering en de minister van Defensie aan politiek doet, beloften maakt en met ons belastinggeld gooit. Kan men onze minister van Defensie niet best met pek en veren uit de Wetstraat jagen?

Atoomoorlog

Terwijl onze politici publiek zeggen tegen de aanwezigheid op ons grondgebied te zijn van die Amerikaanse atoombommen, met name in Kleine-Brogel, het gouw van Steven Vandeput, wil hij vliegtuigen kopen speciaal omdat ze ook atoombommen kunnen gooien. De totale waanzin van een minister, politieke partij en deze regering. Die man is dus bereid hier in Europa een atoomoorlog te helpen ontketenen!!

Steven Vandeput wil blijkbaar die F-35 kopen omdat ze ook atoombommen kunnen gooien. De man wil dus dat België meehelpt bij een Amerikaanse atoomoorlog en de totale destructie van Europa. Een groots politicus.

Duidelijk is nu ook wat al zo kon vermoed worden. De beslissing om na jaren zwoegen bij Lockheed-Martin toch die nog niet eens operationeel zijnde F35 te kopen is in wezen al genomen. De Europese Eurofighter doet wel mee maar dat is alleen om de buitenwereld de indruk te geven dat er hier sprake is van een reguliere competitie. Vals spel is dat.

En die zo geprezen stealthtechnologie die het vliegtuig zogenaamd onzichtbaar moet maken en welke het koopargument is, naast dan die atoombommen. Is dat lachen. Deze technologie is straks al dertig jaar oud en is tegenwoordig ook in gebruik in landen als Rusland en China. En zeker tegen als die F35 aangekocht is deze totaal verouderd. Het is gewoon een klassieke verkooptruc. De praatjes van een tapijtverkoper.

En zoals onze politici zeggen tegen die atoombommen te zijn, beweren onze politici officieel ook voorstander te zijn van een Europese luchtvaartindustrie maar als puntje bij paaltje komt dient die Eurofighter alleen maar als excuustruus om het vals spel rond de F35 te verbergen. Of hoe de N-VA de Europese industrie (niet) steunt.

F16 als instrument van illegale oorlogen

Bovendien is er de vraag waarvoor die gevechtsvliegtuigen wel dienen. Ze werden gebruikt in Joegoslavië om zo het land in stukken te hakken en voor decennia te destabiliseren. Zie maar naar de continue herrie in Bosnië-Herzegovina en Kosovo. Landen met ook na 20 jaar later niet eens een serieus werkend centraal bestuur.

Ze zijn eveneens gebruikt om het Libische staatshoofd Moeammar Kadhaffi te helpen vermoorden en dat land voor nog veel jaren tot een falende staat te maken. Het paradijs voor salafistische terreurgroepen. Een waar men nu slaven verkoopt en mensen levend vilt. Dankzij onze F16. Een oorlog die trouwens inging tegen het internationaal recht. Maar wie in het Westen maakt zich daarover zorgen?  Vandeput zeker niet.

Ze werden verder gebruikt in Syrië zodat de VS er het gebied ten oosten van de Eufraat kon bezetten. Illegaal uiteraard. De oorlog tegen ISIS was hier maar een flinterdun excuus. Het zijn toch wapens made in Bulgarije waarmee ISIS werkt. En ISIS werd toch mede door het Westen opgericht om zo Syrië te vernielen en de Syrische president Assad te kunnen vermoorden, Kadhaffi achterna.

Moeammar Kadhaffi - 1

Mede met steun van onze F16 – en trouwens het voltallige Belgische parlement – werd Moeammar Kadhaffi vermoord en diens land zo herschapen in een salafistisch terreurnest met slavenhandel incluis en zelfs het levend villen van mensen. Waar een F16 al eens goed voor is.

Het waren trouwens onze bondgenoten zoals de VS en Saoedi-Arabië die deze Bulgaarse wapens voor ISIS betaalden. Bovendien waren die bombardementen eveneens een flagrante overtreding van het internationaal recht. Men vertikte het gewoon om de wettige Syrische regering om toelating te vragen zoals de betrokken VN-resolutie vereiste.

En dan is er Afghanistan. De door de VS georganiseerde knoeiboel waar niemand het einde van ziet. Met de Amerikaanse president Jimmy Carter die om zich in 1978 – dus 40 jaar terug – op de nederlaag in Vietnam wou wreken door hoogstnodig salafistische terreurgroepen zoals de Moedjahidien en zuster al Qaeda in het leven te roepen. Toen in de media trouwens ook omschreven als vrijheidsstrijders.

Stevig Vandeput is gewoon een Amerikaans schoothondje dat blaft als Washington hem dat beveelt. Zielige Limburger! Hij zit hier niet de Belgische maar de Amerikaanse belangen te verdedigen. Kan dat zomaar?

Hieronder drie bijdragen van Pierre Therie over de F35, een vliegtuig dat maar ten vroegste in 2022 operationeel wordt. Als het lukt! Waarbij niemand ook weet wat hij ongeveer gaat kosten. Rest de vraag waarom men dit doet en een toestel wil kopen dat ook atoombommen kan gooien. Het is dan het einde van Europa.

Een toestel dat zoals ook blijkt uit het eerste stuk van Therie feitelijk onder Amerikaanse bevel zal vliegen. België als slaaf van de VS. Met dank aan de N-VA! Een onafhankelijk Vlaanderen? Als 51ste staat van de VS dan. Iemand pek en veren?

Willy Van Damme

1 – Een pleidooi voor politiek leiderschap

In Knack verscheen een artikel over ‘De lobbycampagne van de eeuw’, door Ewald Pironet. Daarin lazen we getuigenissen die grote vragen oproepen.

Militairen beslissen?

Pironet (Ewald, nvdr.) citeert de volgende uitspraak van Leo Tindemans, gewezen eerste minister: “De concurrentie was hard en deed een koortsachtige handelsdiplomatie ontstaan die het niet altijd zo nauw nam met de verantwoordelijkheidszin.” En dan volgde deze bekentenis: “Meer dan eens heb ik in de regeringen waarvan ik deel uitmaakte vastgesteld, dat bij aankoop van legermaterieel de vraag wat vanuit militair oogpunt het beste is, niet doorslaggevend is.”

Waar Pironet aan toevoegt: “Zou dat veertig jaar later anders zijn? En waarmee hij ook het artikel afsluit: “Welke beslissing de regering uiteindelijk ook neemt, één ding is nu al duidelijk: ze zal zich in haar keuze niet alleen laten leiden door ‘wat vanuit militair oogpunt het beste is’. Tindemans mag zich omdraaien in zijn graf.”

Wat hier verloren ging is een onontbeerlijke voorafgaande voorwaarde: Dat militairen, in dit geval de Luchtmacht, wel een volgorde van hun voorkeur mogen voorleggen, maar dat deze rekening moet houden met de vooraf vastgelegde politieke en financiële ambities van België. En laat dat nu precies een groot probleem zijn. De voorkeur van de Luchtmacht gaat uit naar de F-35A van Lockheed Martin, waarmee ze het politieke ambitieniveau vér overschrijdt en financieel grote offers zal vragen in de toekomst.

F 16 vliegtuig

De F16 ooit onder zwaar protest – Neen aan de 30 miljard was de slogan – aangeschaft. Als we sommige van de Belgische politici en ‘experts’ moeten geloven kan dit toestel elk ogenblik wegens totaal versleten uit de lucht vallen. Of hoe bepaalde politici en experts zelfs bereid zijn om zich belachelijk te maken omdat men toch nog snel die F35 kan aanschaffen.

Een uitermate belangrijk gevolg hiervan is dat er in het aanbestedingsdossier eisen werden gesteld waardoor drie kandidaten vroegtijdig afhaakten, en daar hadden ze goede redenen voor. Dit is nog nooit gebeurd in de geschiedenis van de grote militaire aankopen.

Daarenboven negeert Defensie een belangrijke militair-technische beperking, namelijk dat de F-35A nog niet operationeel is! Daarom had volgende bijkomende zin deze keuze moeten nuanceren: “mits de F-35A zijn meerwaarde bewijst tijdens de definitieve operationele evaluatie die voorzien is in 2020/2021”. Die éne zin zou een wereld van verschil maken; het verschil tussen beloftes en de werkelijkheid die roept om een uitstel van de beslissing, tot de F-35 (in de snel evoluerende technologische wereld) zijn meerwaarde kan bewijzen.

Het is goed om weten dat Canada – dat deel uitmaakte van het JSF/F-35 programma – zijn bestelling annuleerde en nu bekend maakte dat hun regering een nieuwe competitie zal opstarten en pas in 2021 zullen beslissen over de opvolger. Met levering in de periode 2025 – 2030. Als Canada wacht waarom kan België dat niet?

Worden we een onderafdeling van de Nederlandse Defensie?

Wie schrijft over de economische return, zou ook kunnen schrijven dat met de aankoop van de fregatten en de keuze voor de F-35A, Nederland grote economische voordelen binnenhaalt dankzij onze keuzes. Zijn fregatten met een bemanning van meer dan 130 man wel de beste keuze voor onze toekomstige defensie? Met dat geld hadden we beter kunnen doen. En Nederland dat bespaart op de fregatten kan meer investeren in toekomstgerichte militaire projecten. En dan betalen wij nog eens 258 miljoen euro om een vliegtuigtanker in Nederlandse kleuren te laten vliegen…?

Om het met een boutade te zeggen: Defensieminister Steven Vandeput is aardig op weg om verkozen te worden tot de beste Defensieminister ooit …van Nederland.

Een nationale Luchtmacht?

Even verder komen twee defensiespecialisten aan het woord; “Sven Biscop (UGent) en Alexander Mattelaer (Egmont Instituut) zijn het erover eens: “Ja, we moeten nieuwe toestellen kopen. Een land als België moet in elke legercomponent gevechtscapaciteit behouden. … en elk uitstel is verkeerd!”

Dat klinkt nogal stoer, maar opnieuw is dat geen argument vóór de F-35A, want wie pleit voor een nationale Luchtmacht moet de F-35A gewoon weigeren als kandidaat. Specialisten weten immers maar al te goed dat de F-35A nooit kan ingezet worden zonder de actieve medewerking én toestemming van Lockheed Martin en de Amerikaanse Luchtmacht (USAF). Dat ze bij elke vlucht kunnen meekijken over onze schouder, eventueel de vlucht niet toelaten (via de logistieke software ‘ALIS’) of zelfs kunnen saboteren (via de ‘missionsoftware’) die beide eigendom blijven van LM en de USAF. Kan men dan nog spreken van een autonome Belgische Luchtmacht? Beseffen deze defensiespecialisten niet dat ‘onze nationale Luchtmacht’ én de Nederlandse de facto slechts een F-35A squadron zijn van de USAF?

Verlenging levensduur

Over de verlenging van levensduur wordt eens te meer rond de pot gedraaid door de minister en onbenoemde ‘specialisten’. Hoog tijd dat de minister gewoon een antwoord geeft op de parlementaire vraag hieromtrent (lees hier). Maar wat ook zijn antwoord zal zijn, een uitstel van beslissing van enkele jaren is géén probleem.

Geld genoeg!

Even professor Herman Matthijs citeren: “De wet van 23 mei 2017 heeft de programmering voor de militaire investeringen 2016-2030 vastgelegd en daar staat 9,2 miljard euro ingeschreven. Die 9,2 miljard is uitgedrukt in geld van 2015, dus daar moet je de inflatie nog bij rekenen. Er is dus zeker geld voorzien voor de aankoop van de 34 gevechtsvliegtuigen.”

Sven Biscop, lobbyist in tijden van nood voor de F35, mocht al eens over de wapenaankopen discussiëren in NATO Review, het blad van de NAVO. Lonkt het lucratieve lezingencircuit?

Het verbaast ons dat een ‘begrotingsspecialist’ niet weet dat voor de vliegtuigen slechts 3,5 miljard euro werd geprogrammeerd. Onvoldoende, want uit het officiële document dat de verkoop van VS-militair materieel toelaat en goedgekeurd werd door het Amerikaanse congres is er sprake van $6.53 miljard, en dus moet minstens één tot twee miljard gezocht worden (of afgenomen van andere noodzakelijke militaire programma’s). Men mag van de Amerikanen veel zeggen, maar ze gaan niet lichtzinnig foute bedragen vermelden op officiële documenten.

De juiste prijs?

Blijft dan nog de vraag hoeveel het nieuwe vliegtuig werkelijk zal kosten. Het is onmogelijk om dat te weten! In elk groot militair dossier, ook bij de aankoop van de F-16, werden bepaalde noodzakelijke (maar minder dringende) aankopen uit het contract gehaald om de prijs artificieel te drukken en die pas later in rekening te brengen. En voor de F-35A komen daar nog de onvermijdelijke ‘upgrades’ bij die vandaag zelfs niet eens gekend zijn, laat staan de prijs die Lockheed Martin – op dat ogenblik de enige mogelijke leverancier – ervoor zal vragen. Dat is trouwens de reden waarom Lockheed Martin weigert om een ‘Not to exceed price’ maximumprijs op te geven.

Pierre Therie, kolonel op rust, gewezen defensieattaché

2 – Defensieminister Steven Vandeput had het kunnen weten

 

Pjotr’s Defensieteam wenst volgende commentaar toe te voegen aan de reeds gepubliceerde informatie over de verlenging van de levensduur van onze F16-AM en F16-BM.

Dat de levensduur afhankelijk is van de belastinggraad zoals het rapport van Lockheed martin aanhaalt, is inderdaad juist. Het klopt ook dat onze F-16 gedurende hun levensduur weinig operationeel werden ingezet en het overgrote deel van de gevlogen uren minder belastend waren.

Maar ook zonder dit rapport had de minister kunnen en moeten weten dat de limietdatum van 2023 verkeerd was. We hebben zowel de Minister als de Leden van de Parlementaire Commissie Defensie herhaalde malen hierop gewezen.

Mogen we herinneren we aan wat we eerder al schreven (lees hier het volledig artikel):“Uit het antwoord op een parlementaire vraag werd duidelijk dat er momenteel geen noemenswaardige problemen zijn met de ‘fuselage’ en we weten ook dat de F-16 vloot momenteel gemiddeld zo’n 5.000 vlieguren op de teller heeft. In gebruik sinds 1979, na 38 jaar betekent dat zowat 130 vlieguren per jaar. Ook met een intensiever gebruik van 250 uur per jaar (bijna een verdubbeling!), wordt zelfs de limiet van 8.000 vlieguren pas gehaald binnen twaalf jaar: 2029 en dus niet 2023 zoals de minister beweert.”

Nu blijkt dat we met onze schatting van 250 vlieguren aan de veilige kant zaten en eerder 220 uur bedraagt. Komt daarbij de factor 0.85 inzake belastingsquotient en het is duidelijk dat de limiet van 8.000 vlieguren pas bereikt wordt NA 2030.

Federaal parlementslid Dirk Van der Maelen, defensiespecialist van de SPA, kende volgens Vandeput in een wat ouder interview niets van defensie te kennen. Zou onze Limburger dat nu noch durven herhalen?

Daarvoor hoefde Defensie dus zelfs géén rapport te vragen aan Lockheed Martin. Dat wisten op zijn minst de specialisten van de Luchtmacht ook wel. Ook het argument dat een verlenging tot 2030 veel zou kosten is een ordinaire uitvlucht.

Pjotr’s Defensieteam

3 – Defensieminister Steven Vandeput is boos

In een interview in De Zondag (12/11), spreekt defensieminister Vandeput zich uit voor een snelle beslissing inzake de vervanging van de F-16 gevechtsvliegtuigen. De oppositie schildert hij af als onwetend of te kwader trouw en dat maakt hem boos. Terecht?

Eén van de belangrijkste twistpunten in dit dossier is de dringendheid van de vervanging van de F-16.

Hierover schreven we reeds dat de Luchtmachtgeneraals als de dood zijn om toe te geven dat deze dringendheid op basis van de beperkte luchtwaardigheid tot 8.000 vlieguren, een drogreden is. Voor alle duidelijkheid: luchtwaardigheid heeft in dit geval niets te maken met de ICT flight and mission software, de bewapening, of andere toevoegingen maar alleen met de materiaalmoeheid van de ‘fuselage’ (romp, vleugels en landingsstel)

Dat de minister de vragen ontwijkt of zich verschuilt achter het standaard antwoord van de Luchtmacht wijst erop dat dit interview het niveau van de particratie (meerderheid versus oppositie) niet overstijgt. Dat is ook de reden waarom wij, het defensieteam van Pjotr’s Dwarsliggers, ons verre houden van elke partijpolitiek geïnspireerde invalshoek.

Stel de juiste vragen en geef de juiste antwoorden

In het interview zegt de minister dat oppositielid Dirk Van der Maelen (sp.a) er niks van kent: Ik moet hem nog het eerste verstandige woord horen zeggen over militair materieel. Hij kent die dossiers niet. Onze F-16’s zijn gemaakt voor 8.000 vlieguren. Dat stelt de fabrikant. Moet ik dat negeren? In 2023 zijn die versleten’.

Een boze minister die zich verlaagt tot het uitschelden van een kamerlid is niet niks. Vooral wanneer zijn antwoord door geen enkele specialist zal gelezen worden als een bewijs van kennis.

Ten eerste, antwoordt de minister niet op de vraag van kamerlid Van der Maelen dat we de vloot F-16’s ook kunnen updaten. Vanzelfsprekend kunnen we onze F-16’s updaten[1]. De Amerikanen doen het en álle vliegtuigen ondergaan gedurende hun levensduur updates, ook aan de fuselage. De ‘fuselage’ van een vliegtuig wordt nooit oud, tenzij bij gebrek aan onderhoud!

Ten tweede, het antwoord van de minister slaat op een andere (niet gestelde) vraag, namelijk of er een uitstel van beslissing mogelijk is? Zijn antwoord op deze vraag is gewoon fout. Dat ‘onze F-16’s gemaakt zijn voor 8.000 vlieguren’ klopt niet. Vliegtuigen worden niet ‘gemaakt’ voor een welbepaald aantal maar voor een minimumaantal vlieguren. En zelfs dat is slechts een benadering. Want vroegere toestellen werden ook voorbij die limiet (eventueel na verkoop) verder ingezet zonder risico’s. Terwijl andere vliegtuigen reeds na minder dan de helft van hun vlieguren nood hadden aan de vervanging van een of ander hoofdonderdeel van de ‘fuselage’. Bij de F-104 Starfighter van Lockheed Martin dienden de vleugels al tussen 1.600 en 1.800 vlieguren vervangen te worden. En laat nu net bij de F-35A, de belasting van de vleugels, ‘wing load’ nog groter zijn dan bij de F-104 Starfighter[2].

F35 - Lockheed-Martin-Lightning-II

De F35 van Lockheed-Martin is nog steeds niet operationeel maar al wel verkocht aan o.m. Nederland. Volgens recente ramingen uit de VS zou hij in 2022 echt operationeel worden. Of is het zijn wensen voor werkelijkheid nemen? En wat de kostprijs betreft, niemand die het weet. Onze regering spreekt nu van 15 miljard euro maar het kunnen er desnoods zelfs 30 miljard euro zijn, geen frank dus zoals de F16 van weleer. Alsof ons land die feitelijk zowel in aankoop als in onderheid veel te dure vliegtuigen nodig heeft. Complete waanzin.

Op een parlementaire vraag of de luchtwaardigheid van onze F-16’s niet net als de Amerikaanse kunnen verlengd worden tot 12.000 vlieguren was het antwoord: Onze F-16’s zijn niet dezelfde types als deze van de USAF. Waar de minister aan toevoegde dat hij dat jammer vond.

Minister negeert de moeilijke vragen

En niemand die de juiste vraag stelde: Of de minister (lees de Luchtmacht) zou kunnen aantonen in welke mate de ‘fuselage’ van onze vliegtuigentypes verschilt van deze van de USAF die door Lockheed Martin goed bevonden werden voor 12.000 vlieguren? Nooit een antwoord gehoord of gelezen. Wij onderzochten wél of er verschillen waren die zouden kunnen oorzaak zijn van een beperkter luchtwaardigheid. Onze bevindingen tonen aan dat onze F-16’s net zoals de Amerikaanse zonder meer langer kunnen gebruikt worden. Lees hier onze vraag aan de minister en het resultaat van ons onderzoek.

De minister blijft zich verschuilen achter de formele beperking van de luchtwaardigheid van 8.000 vlieguren om niet te moeten ingaan op onze vraag naar onderzoek. Het is een drogreden die aan de basis ligt van deze poging om toch maar zelf te kunnen beslissen tijdens deze regeerperiode.

Is een kordate politieke besluitvorming gebaseerd op onafhankelijke kennis niet langer het handelsmerk van N-VA? Voor Lockheed Martin en de Amerikaanse regering is de Luchtmachttop zonder meer de beste lobbymachine die daarenboven niet moet betaald worden[3]. Lobbyisten hoeven dus op het kabinet van Vandeput niet binnen te komen: ze hebben er hun bureel.

Een kort uitstel is perfect mogelijk én een teken van goed bestuur

Uit het antwoord op een parlementaire vraag werd duidelijk dat er momenteel geen noemenswaardige problemen zijn met de ‘fuselage’ en we weten ook dat de F-16 vloot momenteel gemiddeld zo’n 5.000 vlieguren op de teller heeft. In gebruik sinds 1979, na 38 jaar betekent dat zowat 130 vlieguren per jaar. Ook met een intensiever gebruik van 250 uur per jaar (bijna een verdubbeling!), wordt zelfs de limiet van 8.000 vlieguren pas gehaald binnen twaalf jaar: 2029 en dus niet 2023 zoals de minister beweert. En laat nu net dergelijk kort uitstel (dat géén noemenswaardige bijkomende kosten veroorzaakt) voldoende zijn om de beslissing uit te stellen tot Lockheed Martin erin slaagt om alle hangende problemen op te lossen en de finale operationele testen af te ronden (gepland eind 2022). Het is trouwens mogelijk om bij problemen, zoals reeds gebeurde met vroegere vliegtuigtypes, een deel van de F-16 vloot geleidelijk af te bouwen.

Over zijn dispuut met kamerlid De Vriendt (Groen) gaan we hier niet verder in. Enkel dit: uit ons onderzoek blijkt duidelijk dat (1) de minister wel degelijk steun zocht voor de keuze van de F-35 (lees hier) en dat (2) de minister inderdaad zelf niet gekozen heeft. Dat deden de Luchtmachtgeneraals.

Over transparantie en het publiceren van het lastenboek komen we nog uitgebreid op terug.

Pjotr’s Defensie Team

[1] In 2017, Romania purchased 12 refurbished used F-16A/Bs from Portugal for a total of €628 million, roughly $680 million, an average cost of $56 million.

UAE: The Defence Ministry agreed a deal worth around Dh6 billion ($1.63 billion) with US aerospace company Lockheed Martin Corp to upgrade F-16 jet fighters

[2] Ter vergelijking de ‘wingload’ van enkele vliegtuigen: F-104 Starfighter: 514 kg/m2; F-35: 745 kg/m2; F-18 Super Hornet: 459 kg/m2; Rafale: 328 kg/m2; Eurofighter: 312 kg/m2 en de Gripen: 283 kg/m2.

[3] Taalkundig: Bij ‘Lobbyist’ vinden we nergens een verwijzing naar betaling. We vinden steeds dat het om een groep gaat die bepaalde beslissingen in een zekere richting wil ombuigen. In die zin is de top van onze Luchtmacht bijna volledig met lobbyisten bezet.

Meer hierover te lezen op de website: www.dwarsliggers.eu

Dood Marc De Schutter?

Veel twijfels

Na het overlijden van Maurice De Prins, baas van de frauduleus teloorgegane videoverhuurketen Superclub is intussen ook Marc De Schutter in de Filippijnen officieel gestorven. Hij was een van de vier figuren die bij de spaarkas Luc Thibaut & Co Financiers NV met de centen waren gaan lopen.

Volgens het attest van een lokale arts aan de gevolgen van een hartaanval. Weinig of niemand die met het dossier te maken heeft gelooft dat echter. “Het vinden van een geneesheer die valselijk stelt dat je dood bent is op de Filippijnen geen probleem.”, aldus al lachend een vroegere vriend.

 

Marc De Schutter in Port Napoleon_thumb[1]

Marc De Schutter in de jachthaven Post Napoleon. Ondanks zijn reputatie en die veroordelingen in de zaak Superclub mocht Marc De Schutter er van het duo Gerard Cok en Jan Hamelink in die jachthaven directeur spelen. Het resulteerde in een waslijst aan klachten en processen. Er was zelfs een verdachte dood. En toch bleven de twee Nederbelgen hem merkwaardig genoeg steunen. Tot op zeker ogenblik men hem om onduidelijke reden na jaren dienst toch afdankte. Een zaak die heel veel vragen oproept.

Zijn ‘dood’ kwam enkele maanden voordat zijn zaak voor de correctionele rechtbank zou komen. Dit op verdenking van de moord, vermoedelijk op 5 juli 1996, van zijn vroegere partner Vera Van Laer.

Hij zou daarbij moeten terechtstaan samen met zijn vriend Marc H, een topman van de vroegere Antwerpse Opsporingsdienst (OD), de Antwerpse recherche van de lokale politie. Deze wordt verdacht van mededaderschap bij de moord. Het lijk van Vera Van Laer werd wel nooit gevonden.

Hier bij de OD had De Schutter wel meerdere vrienden. Zo ging Jan O., toen de baas van de OD, zoals deze zelf toegaf bij de Schutter in het zuiden van Frankrijk hamburgers bakken. De Schutter bestuurde voor rekening van twee Nederbelgen, pornobaas Gerard Cok en Jan Hamelink, er de jachthaven Port Napoleon in Port Saint-Louis du Rhône.

Het eerste politioneel onderzoek was trouwens in handen van die OD en Marc H. Bij het tweede onderzoeksteam vroeg men zich steeds af welke parketmagistraat dat eerste onderzoek dan deed. Het raakte uiteraard nergens. Tot men Marc H. in een andere zaak in verdenking stelde en Vera Van Laer opnieuw in beeld kwam.

Wat na de dood van De Schutter?

Het proces dreigde voor veel ophef te zorgen daar dan de dubieuze relaties met het Antwerps gerechtelijk apparaat mogelijks aan het licht zouden komen. Zo gebruikten een Antwerpse rechter en een parketmagistraat, actief in dezelfde rechtbankkamer, diens villa in Philippine bij Terneuzen als een liefdesnestje.

Dezelfde plek trouwens waar vermoedelijk de moord op Vera Van Laer gebeurde. Het parket-generaal haalde daarom zelfs een magistraat uit Limburg om de zaak voor de Antwerpse rechter te brengen. Maar dat sleepte aan.

En nu De Schutter officieel dood is rest de vraag wat er met de zaak verder zal gebeuren. Gaat het eventueel naar assisen of niet? Zo is er nog het recente arrest van het Grondwettelijk Hof die de vroegere assisenprocedure terug invoerde. Wel is het hiervoor vereiste moraliteitsonderzoek al gedaan.

 Vera Van Laer - 1_thumb[1]

Vera Van Laer. Haar dood zal mede door het geklungel van de Antwerpse politie en gerecht voor altijd een mysterie blijven.

Voor de kinderen en de echtgenoot van Vera Van Laer is dit echter ongetwijfeld een bittere pil om slikken? De hoop op gerechtigheid lijkt voor hen vervlogen. Een zware blaam voor politie en gerecht. En verre van de enige.

Zij het dat het tweede politioneel onderzoeksteam wel zijn best heeft gedaan en de zaak richting parket en dan rechtbank kon sturen. Nadien bleef het echter om onduidelijke reden haperen. Nog iets voor een parlementaire onderzoekscommissie?

En Marc De Schutter? Hij zal voor altijd gekend blijven als een geslepen vos, vriendelijk, joviaal maar ook gevaarlijk. Ooit bedreigde hij met de dood om me dan enkele dagen nadien in zijn Franse jachthaven vriendelijk te ontvangen met een koffie. Een van zijn trucs was het tot ‘vriend’ maken van politici, douaniers, rechters en politiemensen. Uiteraard om hen daarna te gebruiken. En klikken was voor hem geen probleem.

Typerend is ook het feit dat waar de Schutter kwam er ook wel eens een brand uitbrak. Bij de zeilmaker waar hij ooit werkte, bij zijn zus, in Port Napoleon en in een van zijn woningen. Teveel om toeval te zijn natuurlijk. Maar nooit raakten een van die mysterieuze branden opgelost.

Zo wist hij ook een effectieve straf te ontlopen in de zaak van Luc Thibaut & Co Financiers. Hij kreeg in Mechelen voor het frauduleus ‘ontlenen’ van bijna 40 miljoen euro 3 jaar voorwaardelijk. Ook dit onderzoek sleepte (te)veel jaren aan. “Gaan die vanavond feesten”, was de reactie van een Mechelse magistraat bij het horen van dat vonnis. De Schutter ging uiteraard niet in beroep. Ook het parket niet.

Willy Van Damme

Luc Thibaut & Financiers– Cassatie geeft spaarders gelijk

Tegen de verwachtingen in heeft het Hof van Cassatie in Brussel eind vorig jaar de spaarders van de Antwerpse spaarkas Luc Thibaut & Co Financiers NV gelijk gegeven. Deze ging in november 1992 in vereffening nadat al het geld er was gestolen. Dit arrest van Cassatie betreft het geschil van de bedrogen spaarders met de fiscus, dit rond de al of niet te betalen roerende voorheffing op de reeds uitgekeerde spaarcenten.

Superclub

Het probleem heeft te maken met de in 1990 met een enorme klap ten onder gegane videoverhuurketen Superclub van Maurice De Prins. Toen het veruit grootste schandaal uit de Belgische financiële wereld. Zonder dat er ooit een beursintroductie zelfs maar was aangevraagd werden er onder meer met hulp van de toenmalige Kredietbank op grootschalige wijze aandelen aan het publiek verkocht.

De mooiprater, knoeier en bedrieger Maurice De Prins, hier in de Hasseltse rechtbank. Intussen ook al overleden. Maar waar is het geld? Een van zijn advocaten kwam tijdens een der vele rechtszaken rond de man nog met een aan hem toegeschreven brief daterend van na zijn dood. Maar hij is wel degelijk onverwacht overleden.

Dat aandeel steeg van 100 frank (2,5 euro) in september 1989 tot zelfs meer dan 6.000(150 euro) in mei 1990. Tot een slordig gemaakt revisorenrapport enkele vage bemerkingen maakte en de zaak nog dezelfde dag in elkaar klapte.

En daarna was het waardeloos. Superclub was gebouwd op drijfzand, een grote luchtballon die doorprikt raakte. En een rommelige paar papiertjes van een weinig gekende bedrijfsrevisor was hiervoor voldoende.

Het gevolg was dat massa’s mensen met waardeloze aandelen achterbleven en sommige insiders met de winst zich een mooie villa wisten te zetten. Andere zot gemaakte beleggers verloren dan weer hun woning.

Merkwaardig daarbij is dat bepaalde toen gerenommeerde beursspecialisten dit aandeel ondanks het ontbreken van een nochtans noodzakelijke beursintroductie luidkeels aanprezen als het koopje van het jaar.

Ook het dagblad De Financieel Economische Tijd, nu De Tijd, deed hieraan flink mee en bracht minstens een keer per week in de krant prominent de zegeberichten van knoeier en bedrieger Maurice De Prins.

De krant bleef hem trouwens zelfs nog toen hij voor de rechtbank stond door dik en dun verdedigen. Het was zijn spreekbuis. De Prins kreeg wegens zijn bedrieglijke praktijken nadien in totaal 4 jaar en drie maanden cel. Wat hij deels in Dendermonde ook uitzat. Samen met zijn kompaan en financiële man Charles Cool.

Een berg valse facturen

Het Nederlandse Philips bleef achter met de rommel en doekte het later op terwijl de Nederlandse ING bank financieel het meest verlies leed. Enkele topfiguren verdwenen er nadien met de noorderzon.

Ei zo na ging trouwens ook Philips over kop. Deels door de verkoop van haar witgoed kon men het redden. ABN/AMRO bleef dankzij haar nauwe relaties met Philips financieel wel buiten schot. De waardeloos geworden aandelen Superclub van De Prins waren bij die bank in pand gegeven. Een sluwe zet. Cash in ruil voor behangpapier.

Wijlen Melchior Wathelet (CDH) heeft als minister van Financiën passief toegekeken op het geknoei rond Superclub en stelde dan maar noodgedwongen haar spaarkas Luc Thibaut & Co Financiers in vereffening. Het is nu al 26 jaar wachten op een definitief afsluiten van de vereffening. En ondertussen wachten de spaarders op de afrekening.

Een ander slachtoffer van die fraude was de spaarkas en uitgever van kapitalisatiebons Luc Thibaut & Co Financiers NV die in de marge van de KB werkte. Daar bleken een aantal figuren rond Maurice De Prins en de man zelf met het geld van Thibaut via valse facturen te zijn gaan lopen. De minister van Financiën, die in de ganse zaak gewoon niets had ondernomen, kon dan ook niets anders doen dan de spaarkas op 23 november 1992 in vereffening zetten.

Sindsdien heeft de vereffening al ongeveer 70% van de aan Thibaut geleende gelden aan de spaarders terugbetaald. Luc Thibaut & Co Financiers had immers zoals wettelijk verplicht ook vastgoed in haar portefeuille. Van het uitkeren van enige interesten was echter geen sprake.

De zaak van de vereffening sleept nu echter al bijna 26 jaar aan en zijn sindsdien de vereffenaar, Leen Geens, Maurice De Prins en zijn kompaan Marc De Schutter en natuurlijk veel van de spaarders. Hier hopen de erfgenamen inmiddels op een voor hen zo goed mogelijke uitkomst.

Overheid bleef toekijken

Ook de controlerende overheidsdienst is sindsdien al tweemaal gewijzigd. Eerst was dat de Controledienst der Verzekeringen, nadien de Commissie voor het Bank- en Financiewezen en nu de Nationale Bank. Het toont de waanzin van dit verhaal en een in gebreke blijvend overheidsapparaat.

Het aanvallen voor de rechtbank van de overheid wegens nalatigheid – de wet op dat soort spaarkassen dateerde uit 1935! – mislukte echter en de hoop der spaarders ligt nu geheel bij de huidige vereffenaar Lieven De Wolf. Deze vecht op dit ogenblik een geschil over de zaak uit met de fiscus die roerende voorheffing eist op de aan de spaarders al uitgekeerde bedragen. Waarbij het Antwerps hof van beroep de fiscus gelijk gaf.

superclub-logo

Superclub had op papier massa’s activa maar die bleken waardeloos en achter de schermen was het een en al rommel.

En ondanks de negatieve adviezen vooraf van specialisten in dit soort zaken blijkt Cassatie de spaarders toch gelijk te geven en vernietigde het Antwerps arrest. Daarmee is de kous echter niet af want de zaak gaat nu naar het Gentse hof voor een nieuw arrest.

Het verschil is ditmaal wel dat de vereffenaar en dus de spaarders ditmaal juridisch in een zeer sterke positie staan. De hoop is dat men het lange wachten op een nieuw arrest kan vermijden door vooraf een akkoord met de fiscus te sluiten. Anders is het weer lang wachten en kan de fiscus of de vereffenaar opnieuw naar Cassatie stappen. Waardoor dit geschil nog jaren kan blijven aanslepen.

Het voordeel is wel dat de vereffenaar die door de fiscus geëiste bedragen op een geblokkeerde rekening heeft gestort en die heeft een interestvoet van 6%. Een mooie rente die op dit ogenblik elders ondenkbaar is.

In totaal zijn er nog bij een gunstige gerechtelijke afloop een 5% van de gerecupereerde gelden beschikbaar voor de spaarders. Of die gelden zullen gaan naar eventueel de erfgenamen van de erfgenamen is het echter dus nog wachten op de houding van de fiscus en de werking van het gerechtelijk apparaat.

Willy Van Damme

Arm en rijk aan de KUL

Uw krant besteedde veel aandacht aan de studie van onder meer de Leuvense professor André De Coster waaruit zou blijken dat de kloof tussen arm en rijk in België zou verkleind zijn in de periode van 1990 tot 2013. Zij baseerden zich blijkbaar alleen op de recentst beschikbare gegevens over de belastingaangifte van de Belgen om die stelling te poneren.

Maar iedereen met zelfs maar een beperkte kennis van de economie zou toch moeten weten dat dit soort gegevens totaal onbetrouwbaar zijn om die kloof te meten. Het is als de cijfers over de werkloosheid die men ons nu in de kranten serveert.

Zaken als vermogens met o.m. aandelen en de zwarte economie vertekenen op grote schaal dit beeld en dat zouden deze onderzoekers en ook een degelijke krant toch moeten weten.

Maar misschien past dit wel in het beleid van onze regering en de Nationale Bank om alles door een roze bril te bekijken of zich te hullen in vaagheid. Zie maar naar hun nietszeggende analyse van de gevolgen voor de belastinghervormingen van deze regering.

Willy Van Damme

Brief naar De Standaard, De Morgen en De Tijd. Gisteren pakte De Tijd triomferend uit met die studie van de Leuvense economen André De Coster, Koen Dobbeleer en Sebastiaan Maes. Mensen die conclusies trekken uit gegevens waaruit men op dit vlak van arm en rijk helemaal geen stellingen kan en mag poneren. Flessentrekkerij noemt men dit.