Volvo en de Chinese auto’s

In zijn lezersbrief ‘Jonathan Holslag’ heeft Ralph De Wit in Knack van 9 mei het over de overname van Volvo door het Chinese Geely en stelt daar de nogal straffe bewering: ‘Tot alle kennis is geassimileerd en de Chinezen eindelijk zelf een behoorlijke auto kunnen bouwen’. Merkwaardig als we weten dat de Chinese autoproductie veruit de grootste ter wereld is.

Als we bovendien weten dat Carlos Ghosn, CEO van Renault-Nissan, een belangrijke speler op de markt van elektrische voertuigen, twee jaar terug stelde dat de elektrische wagen in China vorm zal krijgen en nergens anders dan toont die lezersbrief toch een gebrek aan kennis over dit onderwerp. China is dan ook de veruit grootste markt voor elektrische en hybride wagens ter wereld.

Met BYD (Build Your Dreams) ‘ werelds grootste en ook winstmakende producent van dit soort voertuigen. Auto’s van deze producent die geheel Chinees en privaat is – De Amerikaanse investeerder Warren Buffett bezit ongeveer 9% – rijden nu al trouwens als taxi rond in Brussel en vele andere steden in de EU.

Met elektrische bussen die gemaakt worden in Hongarije en binnenkort in het Franse Amiens. Dergelijke bussen rijden trouwens met vele tientallen rond in Londen en andere steden in de EU, Latijns-Amerika, Azië en de VS. En binnenkort ook op de luchthaven van Zaventem. Blijkbaar ook tot tevredenheid van de klanten.

Bovendien is het de vraag of deze overname een probleem is voor België. Ik zie niet hoe. Het bedrijf zat in moeilijkheden en zocht een overnemer. Sindsdien investeerde men er stevig en in 2020 gaat men er ook elektrische wagens – met Chinese technologie – bouwen

Wat is dan het probleem? Geen toch. Of hadden we liever de VS en Frankrijk met Opel, Renault en Ford die ondanks de vele overheidssteun hun fabrieken opdoekten. In de huidige wereldeconomie is het zomaar afschermen van de markt behoudens speciale gevallen gewoon dom.

Ook zou men van een professor mogen verwachten dat hij voor hij over iets commentaar geeft zich hier eerst degelijk informeert. We hebben op dit vlak aan Jonathan Holslag al meer dan genoeg.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar Knack over de Chinese penetratie van de Europese en vooral Belgische automarkt (Volvo met het Chinese Geely). Blijkbaar willen sommigen van China nu ook een boeman maken die men kost wat wil moet bestrijden.

Daar hebben alleen sommigen in de VS baat bij. Die hopen namelijk zo de Amerikaanse werelddominantie te behouden en willen daarom China zoveel als maar kan uitschakelen. Dat eindigende monopolie is echter niet in het belang van de consumenten wereldwijd, dus ook niet van de Belgische

Advertenties

Stevig Indeput

Op dit ogenblik loopt er in het leger, de politiek en de maatschappij een stevig debat dat bij wijlen gewoon hallucinant te noemen is en in bepaalde gevallen getuigt van een zelfs zelden geziene incompetentie. Zelden heeft de N-VA en haar minister Vandeput zich zo verdacht gemaakt. Aftreden is dan ook het enige eerbare welke die man rest. Maar dat weigert hij tot heden. Hij is immers van de N-VA.

Een stem in het debat is die van een zekere Pierre Therie, een oud-kolonel van het Belgische leger die wel met een zekere expertise spreekt. Zijn verhaal toont de schandelijke wijze waarop deze regering en de minister van Defensie aan politiek doet, beloften maakt en met ons belastinggeld gooit. Kan men onze minister van Defensie niet best met pek en veren uit de Wetstraat jagen?

Atoomoorlog

Terwijl onze politici publiek zeggen tegen de aanwezigheid op ons grondgebied te zijn van die Amerikaanse atoombommen, met name in Kleine-Brogel, het gouw van Steven Vandeput, wil hij vliegtuigen kopen speciaal omdat ze ook atoombommen kunnen gooien. De totale waanzin van een minister, politieke partij en deze regering. Die man is dus bereid hier in Europa een atoomoorlog te helpen ontketenen!!

Steven Vandeput - 5

Steven Vandeput wil blijkbaar die F-35 kopen omdat ze ook atoombommen kunnen gooien. De man wil dus dat België meehelpt bij een Amerikaanse atoomoorlog en de totale destructie van Europa. Een groots politicus.

Duidelijk is nu ook wat al zo kon vermoed worden. De beslissing om na jaren zwoegen bij Lockheed-Martin toch die nog niet eens operationeel zijnde F35 te kopen is in wezen al genomen. De Europese Eurofighter doet wel mee maar dat is alleen om de buitenwereld de indruk te geven dat er hier sprake is van een reguliere competitie. Vals spel is dat.

En die zo geprezen stealthtechnologie die het vliegtuig zogenaamd onzichtbaar moet maken en welke het koopargument is, naast dan die atoombommen. Is dat lachen. Deze technologie is straks al dertig jaar oud en is tegenwoordig ook in gebruik in landen als Rusland en China. En zeker tegen als die F35 aangekocht is deze totaal verouderd. Het is gewoon een klassieke verkooptruc. De praatjes van een tapijtverkoper.

En zoals onze politici zeggen tegen die atoombommen te zijn, beweren onze politici officieel ook voorstander te zijn van een Europese luchtvaartindustrie maar als puntje bij paaltje komt dient die Eurofighter alleen maar als excuustruus om het vals spel rond de F35 te verbergen. Of hoe de N-VA de Europese industrie (niet) steunt.

F16 als instrument van illegale oorlogen

Bovendien is er de vraag waarvoor die gevechtsvliegtuigen wel dienen. Ze werden gebruikt in Joegoslavië om zo het land in stukken te hakken en voor decennia te destabiliseren. Zie maar naar de continue herrie in Bosnië-Herzegovina en Kosovo. Landen met ook na 20 jaar later niet eens een serieus werkend centraal bestuur.

Ze zijn eveneens gebruikt om het Libische staatshoofd Moeammar Kadhaffi te helpen vermoorden en dat land voor nog veel jaren tot een falende staat te maken. Het paradijs voor salafistische terreurgroepen. Een waar men nu slaven verkoopt en mensen levend vilt. Dankzij onze F16. Een oorlog die trouwens inging tegen het internationaal recht. Maar wie in het Westen maakt zich daarover zorgen?  Vandeput zeker niet.

Ze werden verder gebruikt in Syrië zodat de VS er het gebied ten oosten van de Eufraat kon bezetten. Illegaal uiteraard. De oorlog tegen ISIS was hier maar een flinterdun excuus. Het zijn toch wapens made in Bulgarije waarmee ISIS werkt. En ISIS werd toch mede door het Westen opgericht om zo Syrië te vernielen en de Syrische president Assad te kunnen vermoorden, Kadhaffi achterna.

Moeammar Kadhaffi - 1

Mede met steun van onze F16 – en trouwens het voltallige Belgische parlement – werd Moeammar Kadhaffi vermoord en diens land zo herschapen in een salafistisch terreurnest met slavenhandel incluis en zelfs het levend villen van mensen. Waar een F16 al eens goed voor is.

Het waren trouwens onze bondgenoten zoals de VS en Saoedi-Arabië die deze Bulgaarse wapens voor ISIS betaalden. Bovendien waren die bombardementen eveneens een flagrante overtreding van het internationaal recht. Men vertikte het gewoon om de wettige Syrische regering om toelating te vragen zoals de betrokken VN-resolutie vereiste.

En dan is er Afghanistan. De door de VS georganiseerde knoeiboel waar niemand het einde van ziet. Met de Amerikaanse president Jimmy Carter die om zich in 1978 – dus 40 jaar terug – op de nederlaag in Vietnam wou wreken door hoogstnodig salafistische terreurgroepen zoals de Moedjahidien en zuster al Qaeda in het leven te roepen. Toen in de media trouwens ook omschreven als vrijheidsstrijders. 

Stevig Vandeput is gewoon een Amerikaans schoothondje dat blaft als Washington hem dat beveelt. Zielige Limburger! Hij zit hier niet de Belgische maar de Amerikaanse belangen te verdedigen. Kan dat zomaar?

Hieronder drie bijdragen van Pierre Therie over de F35, een vliegtuig dat maar ten vroegste in 2022 operationeel wordt. Als het lukt! Waarbij niemand ook weet wat hij ongeveer gaat kosten. Rest de vraag waarom men dit doet en een toestel wil kopen dat ook atoombommen kan gooien. Het is dan het einde van Europa.

Een toestel dat zoals ook blijkt uit het eerste stuk van Therie feitelijk onder Amerikaanse bevel zal vliegen. België als slaaf van de VS. Met dank aan de N-VA! Een onafhankelijk Vlaanderen? Als 51ste staat van de VS dan. Iemand pek en veren?

Willy Van Damme

1 – Een pleidooi voor politiek leiderschap

In Knack verscheen een artikel over ‘De lobbycampagne van de eeuw’, door Ewald Pironet. Daarin lazen we getuigenissen die grote vragen oproepen.

Militairen beslissen?

Pironet (Ewald, nvdr.) citeert de volgende uitspraak van Leo Tindemans, gewezen eerste minister: “De concurrentie was hard en deed een koortsachtige handelsdiplomatie ontstaan die het niet altijd zo nauw nam met de verantwoordelijkheidszin.” En dan volgde deze bekentenis: “Meer dan eens heb ik in de regeringen waarvan ik deel uitmaakte vastgesteld, dat bij aankoop van legermaterieel de vraag wat vanuit militair oogpunt het beste is, niet doorslaggevend is.”

Waar Pironet aan toevoegt: “Zou dat veertig jaar later anders zijn? En waarmee hij ook het artikel afsluit: “Welke beslissing de regering uiteindelijk ook neemt, één ding is nu al duidelijk: ze zal zich in haar keuze niet alleen laten leiden door ‘wat vanuit militair oogpunt het beste is’. Tindemans mag zich omdraaien in zijn graf.”

Wat hier verloren ging is een onontbeerlijke voorafgaande voorwaarde: Dat militairen, in dit geval de Luchtmacht, wel een volgorde van hun voorkeur mogen voorleggen, maar dat deze rekening moet houden met de vooraf vastgelegde politieke en financiële ambities van België. En laat dat nu precies een groot probleem zijn. De voorkeur van de Luchtmacht gaat uit naar de F-35A van Lockheed Martin, waarmee ze het politieke ambitieniveau vér overschrijdt en financieel grote offers zal vragen in de toekomst.

F 16 vliegtuig

De F16 ooit onder zwaar protest – Neen aan de 30 miljard was de slogan – aangeschaft. Als we sommige van de Belgische politici en ‘experts’ moeten geloven kan dit toestel elk ogenblik wegens totaal versleten uit de lucht vallen. Of hoe bepaalde politici en experts zelfs bereid zijn om zich belachelijk te maken omdat men toch nog snel die F35 kan aanschaffen.

Een uitermate belangrijk gevolg hiervan is dat er in het aanbestedingsdossier eisen werden gesteld waardoor drie kandidaten vroegtijdig afhaakten, en daar hadden ze goede redenen voor. Dit is nog nooit gebeurd in de geschiedenis van de grote militaire aankopen.

Daarenboven negeert Defensie een belangrijke militair-technische beperking, namelijk dat de F-35A nog niet operationeel is! Daarom had volgende bijkomende zin deze keuze moeten nuanceren: “mits de F-35A zijn meerwaarde bewijst tijdens de definitieve operationele evaluatie die voorzien is in 2020/2021”. Die éne zin zou een wereld van verschil maken; het verschil tussen beloftes en de werkelijkheid die roept om een uitstel van de beslissing, tot de F-35 (in de snel evoluerende technologische wereld) zijn meerwaarde kan bewijzen.

Het is goed om weten dat Canada – dat deel uitmaakte van het JSF/F-35 programma – zijn bestelling annuleerde en nu bekend maakte dat hun regering een nieuwe competitie zal opstarten en pas in 2021 zullen beslissen over de opvolger. Met levering in de periode 2025 – 2030. Als Canada wacht waarom kan België dat niet?

Worden we een onderafdeling van de Nederlandse Defensie?

Wie schrijft over de economische return, zou ook kunnen schrijven dat met de aankoop van de fregatten en de keuze voor de F-35A, Nederland grote economische voordelen binnenhaalt dankzij onze keuzes. Zijn fregatten met een bemanning van meer dan 130 man wel de beste keuze voor onze toekomstige defensie? Met dat geld hadden we beter kunnen doen. En Nederland dat bespaart op de fregatten kan meer investeren in toekomstgerichte militaire projecten. En dan betalen wij nog eens 258 miljoen euro om een vliegtuigtanker in Nederlandse kleuren te laten vliegen…?

Om het met een boutade te zeggen: Defensieminister Steven Vandeput is aardig op weg om verkozen te worden tot de beste Defensieminister ooit …van Nederland.

Een nationale Luchtmacht?

Even verder komen twee defensiespecialisten aan het woord; “Sven Biscop (UGent) en Alexander Mattelaer (Egmont Instituut) zijn het erover eens: “Ja, we moeten nieuwe toestellen kopen. Een land als België moet in elke legercomponent gevechtscapaciteit behouden. … en elk uitstel is verkeerd!”

Dat klinkt nogal stoer, maar opnieuw is dat geen argument vóór de F-35A, want wie pleit voor een nationale Luchtmacht moet de F-35A gewoon weigeren als kandidaat. Specialisten weten immers maar al te goed dat de F-35A nooit kan ingezet worden zonder de actieve medewerking én toestemming van Lockheed Martin en de Amerikaanse Luchtmacht (USAF). Dat ze bij elke vlucht kunnen meekijken over onze schouder, eventueel de vlucht niet toelaten (via de logistieke software ‘ALIS’) of zelfs kunnen saboteren (via de ‘missionsoftware’) die beide eigendom blijven van LM en de USAF. Kan men dan nog spreken van een autonome Belgische Luchtmacht? Beseffen deze defensiespecialisten niet dat ‘onze nationale Luchtmacht’ én de Nederlandse de facto slechts een F-35A squadron zijn van de USAF?

Verlenging levensduur

Over de verlenging van levensduur wordt eens te meer rond de pot gedraaid door de minister en onbenoemde ‘specialisten’. Hoog tijd dat de minister gewoon een antwoord geeft op de parlementaire vraag hieromtrent (lees hier). Maar wat ook zijn antwoord zal zijn, een uitstel van beslissing van enkele jaren is géén probleem.

Geld genoeg!

Even professor Herman Matthijs citeren: “De wet van 23 mei 2017 heeft de programmering voor de militaire investeringen 2016-2030 vastgelegd en daar staat 9,2 miljard euro ingeschreven. Die 9,2 miljard is uitgedrukt in geld van 2015, dus daar moet je de inflatie nog bij rekenen. Er is dus zeker geld voorzien voor de aankoop van de 34 gevechtsvliegtuigen.”

Sven Biscop - 4

Sven Biscop, lobbyist in tijden van nood voor de F35, mocht al eens over de wapenaankopen discussiëren in NATO Review, het blad van de NAVO. Lonkt het lucratieve lezingencircuit?

Het verbaast ons dat een ‘begrotingsspecialist’ niet weet dat voor de vliegtuigen slechts 3,5 miljard euro werd geprogrammeerd. Onvoldoende, want uit het officiële document dat de verkoop van VS-militair materieel toelaat en goedgekeurd werd door het Amerikaanse congres is er sprake van $6.53 miljard, en dus moet minstens één tot twee miljard gezocht worden (of afgenomen van andere noodzakelijke militaire programma’s). Men mag van de Amerikanen veel zeggen, maar ze gaan niet lichtzinnig foute bedragen vermelden op officiële documenten.

De juiste prijs?

Blijft dan nog de vraag hoeveel het nieuwe vliegtuig werkelijk zal kosten. Het is onmogelijk om dat te weten! In elk groot militair dossier, ook bij de aankoop van de F-16, werden bepaalde noodzakelijke (maar minder dringende) aankopen uit het contract gehaald om de prijs artificieel te drukken en die pas later in rekening te brengen. En voor de F-35A komen daar nog de onvermijdelijke ‘upgrades’ bij die vandaag zelfs niet eens gekend zijn, laat staan de prijs die Lockheed Martin – op dat ogenblik de enige mogelijke leverancier – ervoor zal vragen. Dat is trouwens de reden waarom Lockheed Martin weigert om een ‘Not to exceed price’ maximumprijs op te geven.

Pierre Therie, kolonel op rust, gewezen defensieattaché

 
2 – Defensieminister Steven Vandeput had het kunnen weten

 

Pjotr’s Defensieteam wenst volgende commentaar toe te voegen aan de reeds gepubliceerde informatie over de verlenging van de levensduur van onze F16-AM en F16-BM.

Dat de levensduur afhankelijk is van de belastinggraad zoals het rapport van Lockheed martin aanhaalt, is inderdaad juist. Het klopt ook dat onze F-16 gedurende hun levensduur weinig operationeel werden ingezet en het overgrote deel van de gevlogen uren minder belastend waren.

Maar ook zonder dit rapport had de minister kunnen en moeten weten dat de limietdatum van 2023 verkeerd was. We hebben zowel de Minister als de Leden van de Parlementaire Commissie Defensie herhaalde malen hierop gewezen.

Mogen we herinneren we aan wat we eerder al schreven (lees hier het volledig artikel):“Uit het antwoord op een parlementaire vraag werd duidelijk dat er momenteel geen noemenswaardige problemen zijn met de ‘fuselage’ en we weten ook dat de F-16 vloot momenteel gemiddeld zo’n 5.000 vlieguren op de teller heeft. In gebruik sinds 1979, na 38 jaar betekent dat zowat 130 vlieguren per jaar. Ook met een intensiever gebruik van 250 uur per jaar (bijna een verdubbeling!), wordt zelfs de limiet van 8.000 vlieguren pas gehaald binnen twaalf jaar: 2029 en dus niet 2023 zoals de minister beweert.”

Nu blijkt dat we met onze schatting van 250 vlieguren aan de veilige kant zaten en eerder 220 uur bedraagt. Komt daarbij de factor 0.85 inzake belastingsquotient en het is duidelijk dat de limiet van 8.000 vlieguren pas bereikt wordt NA 2030.

Dirk van der Maelen - 5

Federaal parlementslid Dirk Van der Maelen, defensiespecialist van de SPA, kende volgens Vandeput in een wat ouder interview niets van defensie te kennen. Zou onze Limburger dat nu noch durven herhalen?

Daarvoor hoefde Defensie dus zelfs géén rapport te vragen aan Lockheed Martin. Dat wisten op zijn minst de specialisten van de Luchtmacht ook wel. Ook het argument dat een verlenging tot 2030 veel zou kosten is een ordinaire uitvlucht.

Pjotr’s Defensieteam

3 – Defensieminister Steven Vandeput is boos

In een interview in De Zondag (12/11), spreekt defensieminister Vandeput zich uit voor een snelle beslissing inzake de vervanging van de F-16 gevechtsvliegtuigen. De oppositie schildert hij af als onwetend of te kwader trouw en dat maakt hem boos. Terecht?

Eén van de belangrijkste twistpunten in dit dossier is de dringendheid van de vervanging van de F-16.

Hierover schreven we reeds dat de Luchtmachtgeneraals als de dood zijn om toe te geven dat deze dringendheid op basis van de beperkte luchtwaardigheid tot 8.000 vlieguren, een drogreden is. Voor alle duidelijkheid: luchtwaardigheid heeft in dit geval niets te maken met de ICT flight and mission software, de bewapening, of andere toevoegingen maar alleen met de materiaalmoeheid van de ‘fuselage’ (romp, vleugels en landingsstel)

Dat de minister de vragen ontwijkt of zich verschuilt achter het standaard antwoord van de Luchtmacht wijst erop dat dit interview het niveau van de particratie (meerderheid versus oppositie) niet overstijgt. Dat is ook de reden waarom wij, het defensieteam van Pjotr’s Dwarsliggers, ons verre houden van elke partijpolitiek geïnspireerde invalshoek.

Stel de juiste vragen en geef de juiste antwoorden

In het interview zegt de minister dat oppositielid Dirk Van der Maelen (sp.a) er niks van kent: Ik moet hem nog het eerste verstandige woord horen zeggen over militair materieel. Hij kent die dossiers niet. Onze F-16’s zijn gemaakt voor 8.000 vlieguren. Dat stelt de fabrikant. Moet ik dat negeren? In 2023 zijn die versleten’.

Een boze minister die zich verlaagt tot het uitschelden van een kamerlid is niet niks. Vooral wanneer zijn antwoord door geen enkele specialist zal gelezen worden als een bewijs van kennis.

Ten eerste, antwoordt de minister niet op de vraag van kamerlid Van der Maelen dat we de vloot F-16’s ook kunnen updaten. Vanzelfsprekend kunnen we onze F-16’s updaten[1]. De Amerikanen doen het en álle vliegtuigen ondergaan gedurende hun levensduur updates, ook aan de fuselage. De ‘fuselage’ van een vliegtuig wordt nooit oud, tenzij bij gebrek aan onderhoud!

Ten tweede, het antwoord van de minister slaat op een andere (niet gestelde) vraag, namelijk of er een uitstel van beslissing mogelijk is? Zijn antwoord op deze vraag is gewoon fout. Dat ‘onze F-16’s gemaakt zijn voor 8.000 vlieguren’ klopt niet. Vliegtuigen worden niet ‘gemaakt’ voor een welbepaald aantal maar voor een minimumaantal vlieguren. En zelfs dat is slechts een benadering. Want vroegere toestellen werden ook voorbij die limiet (eventueel na verkoop) verder ingezet zonder risico’s. Terwijl andere vliegtuigen reeds na minder dan de helft van hun vlieguren nood hadden aan de vervanging van een of ander hoofdonderdeel van de ‘fuselage’. Bij de F-104 Starfighter van Lockheed Martin dienden de vleugels al tussen 1.600 en 1.800 vlieguren vervangen te worden. En laat nu net bij de F-35A, de belasting van de vleugels, ‘wing load’ nog groter zijn dan bij de F-104 Starfighter[2].

F35 - Lockheed-Martin-Lightning-II

De F35 van Lockheed-Martin is nog steeds niet operationeel maar al wel verkocht aan o.m. Nederland. Volgens recente ramingen uit de VS zou hij in 2022 echt operationeel worden. Of is het zijn wensen voor werkelijkheid nemen? En wat de kostprijs betreft, niemand die het weet. Onze regering spreekt nu van 15 miljard euro maar het kunnen er desnoods zelfs 30 miljard euro zijn, geen frank dus zoals de F16 van weleer. Alsof ons land die feitelijk zowel in aankoop als in onderheid veel te dure vliegtuigen nodig heeft. Complete waanzin.

Op een parlementaire vraag of de luchtwaardigheid van onze F-16’s niet net als de Amerikaanse kunnen verlengd worden tot 12.000 vlieguren was het antwoord: Onze F-16’s zijn niet dezelfde types als deze van de USAF. Waar de minister aan toevoegde dat hij dat jammer vond.

Minister negeert de moeilijke vragen

En niemand die de juiste vraag stelde: Of de minister (lees de Luchtmacht) zou kunnen aantonen in welke mate de ‘fuselage’ van onze vliegtuigentypes verschilt van deze van de USAF die door Lockheed Martin goed bevonden werden voor 12.000 vlieguren? Nooit een antwoord gehoord of gelezen. Wij onderzochten wél of er verschillen waren die zouden kunnen oorzaak zijn van een beperkter luchtwaardigheid. Onze bevindingen tonen aan dat onze F-16’s net zoals de Amerikaanse zonder meer langer kunnen gebruikt worden. Lees hier onze vraag aan de minister en het resultaat van ons onderzoek.

De minister blijft zich verschuilen achter de formele beperking van de luchtwaardigheid van 8.000 vlieguren om niet te moeten ingaan op onze vraag naar onderzoek. Het is een drogreden die aan de basis ligt van deze poging om toch maar zelf te kunnen beslissen tijdens deze regeerperiode.

Is een kordate politieke besluitvorming gebaseerd op onafhankelijke kennis niet langer het handelsmerk van N-VA? Voor Lockheed Martin en de Amerikaanse regering is de Luchtmachttop zonder meer de beste lobbymachine die daarenboven niet moet betaald worden[3]. Lobbyisten hoeven dus op het kabinet van Vandeput niet binnen te komen: ze hebben er hun bureel.  

Een kort uitstel is perfect mogelijk én een teken van goed bestuur

Uit het antwoord op een parlementaire vraag werd duidelijk dat er momenteel geen noemenswaardige problemen zijn met de ‘fuselage’ en we weten ook dat de F-16 vloot momenteel gemiddeld zo’n 5.000 vlieguren op de teller heeft. In gebruik sinds 1979, na 38 jaar betekent dat zowat 130 vlieguren per jaar. Ook met een intensiever gebruik van 250 uur per jaar (bijna een verdubbeling!), wordt zelfs de limiet van 8.000 vlieguren pas gehaald binnen twaalf jaar: 2029 en dus niet 2023 zoals de minister beweert. En laat nu net dergelijk kort uitstel (dat géén noemenswaardige bijkomende kosten veroorzaakt) voldoende zijn om de beslissing uit te stellen tot Lockheed Martin erin slaagt om alle hangende problemen op te lossen en de finale operationele testen af te ronden (gepland eind 2022). Het is trouwens mogelijk om bij problemen, zoals reeds gebeurde met vroegere vliegtuigtypes, een deel van de F-16 vloot geleidelijk af te bouwen.

Over zijn dispuut met kamerlid De Vriendt (Groen) gaan we hier niet verder in. Enkel dit: uit ons onderzoek blijkt duidelijk dat (1) de minister wel degelijk steun zocht voor de keuze van de F-35 (lees hier) en dat (2) de minister inderdaad zelf niet gekozen heeft. Dat deden de Luchtmachtgeneraals.

Over transparantie en het publiceren van het lastenboek komen we nog uitgebreid op terug.

Pjotr’s Defensie Team

[1] In 2017, Romania purchased 12 refurbished used F-16A/Bs from Portugal for a total of €628 million, roughly $680 million, an average cost of $56 million.

UAE: The Defence Ministry agreed a deal worth around Dh6 billion ($1.63 billion) with US aerospace company Lockheed Martin Corp to upgrade F-16 jet fighters

[2] Ter vergelijking de ‘wingload’ van enkele vliegtuigen: F-104 Starfighter: 514 kg/m2; F-35: 745 kg/m2; F-18 Super Hornet: 459 kg/m2; Rafale: 328 kg/m2; Eurofighter: 312 kg/m2 en de Gripen: 283 kg/m2.

[3] Taalkundig: Bij ‘Lobbyist’ vinden we nergens een verwijzing naar betaling. We vinden steeds dat het om een groep gaat die bepaalde beslissingen in een zekere richting wil ombuigen. In die zin is de top van onze Luchtmacht bijna volledig met lobbyisten bezet.

Meer hierover te lezen op de website: www.dwarsliggers.eu

Dood Marc De Schutter?

Veel twijfels

Na het overlijden van Maurice De Prins, baas van de frauduleus teloorgegane videoverhuurketen Superclub is intussen ook Marc De Schutter in de Filippijnen officieel gestorven. Hij was een van de vier figuren die bij de spaarkas Luc Thibaut & Co Financiers NV met de centen waren gaan lopen.

Volgens het attest van een lokale arts aan de gevolgen van een hartaanval. Weinig of niemand die met het dossier te maken heeft gelooft dat echter. “Het vinden van een geneesheer die valselijk stelt dat je dood bent is op de Filippijnen geen probleem.”, aldus al lachend een vroegere vriend.

 

Marc De Schutter in Port Napoleon_thumb[1]

Marc De Schutter in de jachthaven Post Napoleon. Ondanks zijn reputatie en die veroordelingen in de zaak Superclub mocht Marc De Schutter er van het duo Gerard Cok en Jan Hamelink in die jachthaven directeur spelen. Het resulteerde in een waslijst aan klachten en processen. Er was zelfs een verdachte dood. En toch bleven de twee Nederbelgen hem merkwaardig genoeg steunen. Tot op zeker ogenblik men hem om onduidelijke reden na jaren dienst toch afdankte. Een zaak die heel veel vragen oproept.

Zijn ‘dood’ kwam enkele maanden voordat zijn zaak voor de correctionele rechtbank zou komen. Dit op verdenking van de moord, vermoedelijk op 5 juli 1996, van zijn vroegere partner Vera Van Laer.

Hij zou daarbij moeten terechtstaan samen met zijn vriend Marc H, een topman van de vroegere Antwerpse Opsporingsdienst (OD), de Antwerpse recherche van de lokale politie. Deze wordt verdacht van mededaderschap bij de moord. Het lijk van Vera Van Laer werd wel nooit gevonden.

Hier bij de OD had De Schutter wel meerdere vrienden. Zo ging Jan O., toen de baas van de OD, zoals deze zelf toegaf bij de Schutter in het zuiden van Frankrijk hamburgers bakken. De Schutter bestuurde voor rekening van twee Nederbelgen, pornobaas Gerard Cok en Jan Hamelink, er de jachthaven Port Napoleon in Port Saint-Louis du Rhône.

Het eerste politioneel onderzoek was trouwens in handen van die OD en Marc H. Bij het tweede onderzoeksteam vroeg men zich steeds af welke parketmagistraat dat eerste onderzoek dan deed. Het raakte uiteraard nergens. Tot men Marc H. in een andere zaak in verdenking stelde en Vera Van Laer opnieuw in beeld kwam.

Wat na de dood van De Schutter?

Het proces dreigde voor veel ophef te zorgen daar dan de dubieuze relaties met het Antwerps gerechtelijk apparaat mogelijks aan het licht zouden komen. Zo gebruikten een Antwerpse rechter en een parketmagistraat, actief in dezelfde rechtbankkamer, diens villa in Philippine bij Terneuzen als een liefdesnestje.

Dezelfde plek trouwens waar vermoedelijk de moord op Vera Van Laer gebeurde. Het parket-generaal haalde daarom zelfs een magistraat uit Limburg om de zaak voor de Antwerpse rechter te brengen. Maar dat sleepte aan.

En nu De Schutter officieel dood is rest de vraag wat er met de zaak verder zal gebeuren. Gaat het eventueel naar assisen of niet? Zo is er nog het recente arrest van het Grondwettelijk Hof die de vroegere assisenprocedure terug invoerde. Wel is het hiervoor vereiste moraliteitsonderzoek al gedaan.

 Vera Van Laer - 1_thumb[1]

Vera Van Laer. Haar dood zal mede door het geklungel van de Antwerpse politie en gerecht voor altijd een mysterie blijven.

Voor de kinderen en de echtgenoot van Vera Van Laer is dit echter ongetwijfeld een bittere pil om slikken? De hoop op gerechtigheid lijkt voor hen vervlogen. Een zware blaam voor politie en gerecht. En verre van de enige.

Zij het dat het tweede politioneel onderzoeksteam wel zijn best heeft gedaan en de zaak richting parket en dan rechtbank kon sturen. Nadien bleef het echter om onduidelijke reden haperen. Nog iets voor een parlementaire onderzoekscommissie?

En Marc De Schutter? Hij zal voor altijd gekend blijven als een geslepen vos, vriendelijk, joviaal maar ook gevaarlijk. Ooit bedreigde hij met de dood om me dan enkele dagen nadien in zijn Franse jachthaven vriendelijk te ontvangen met een koffie. Een van zijn trucs was het tot ‘vriend’ maken van politici, douaniers, rechters en politiemensen. Uiteraard om hen daarna te gebruiken. En klikken was voor hem geen probleem.

Typerend is ook het feit dat waar de Schutter kwam er ook wel eens een brand uitbrak. Bij de zeilmaker waar hij ooit werkte, bij zijn zus, in Port Napoleon en in een van zijn woningen. Teveel om toeval te zijn natuurlijk. Maar nooit raakten een van die mysterieuze branden opgelost.

Zo wist hij ook een effectieve straf te ontlopen in de zaak van Luc Thibaut & Co Financiers. Hij kreeg in Mechelen voor het frauduleus ‘ontlenen’ van bijna 40 miljoen euro 3 jaar voorwaardelijk. Ook dit onderzoek sleepte (te)veel jaren aan. “Gaan die vanavond feesten”, was de reactie van een Mechelse magistraat bij het horen van dat vonnis. De Schutter ging uiteraard niet in beroep. Ook het parket niet.

Willy Van Damme

Luc Thibaut & Financiers– Cassatie geeft spaarders gelijk

Tegen de verwachtingen in heeft het Hof van Cassatie in Brussel eind vorig jaar de spaarders van de Antwerpse spaarkas Luc Thibaut & Co Financiers NV gelijk gegeven. Deze ging in november 1992 in vereffening nadat al het geld er was gestolen. Dit arrest van Cassatie betreft het geschil van de bedrogen spaarders met de fiscus, dit rond de al of niet te betalen roerende voorheffing op de reeds uitgekeerde spaarcenten.

Superclub

Het probleem heeft te maken met de in 1990 met een enorme klap ten onder gegane videoverhuurketen Superclub van Maurice De Prins. Toen het veruit grootste schandaal uit de Belgische financiële wereld. Zonder dat er ooit een beursintroductie zelfs maar was aangevraagd werden er onder meer met hulp van de toenmalige Kredietbank op grootschalige wijze aandelen aan het publiek verkocht.

Maurice De Prins - 1

De mooiprater, knoeier en bedrieger Maurice De Prins, hier in de Hasseltse rechtbank. Intussen ook al overleden. Maar waar is het geld? Een van zijn advocaten kwam tijdens een der vele rechtszaken rond de man nog met een aan hem toegeschreven brief daterend van na zijn dood. Maar hij is wel degelijk onverwacht overleden.

Dat aandeel steeg van 100 frank (2,5 euro) in september 1989 tot zelfs meer dan 6.000(150 euro) in mei 1990. Tot een slordig gemaakt revisorenrapport enkele vage bemerkingen maakte en de zaak nog dezelfde dag in elkaar klapte.

En daarna was het waardeloos. Superclub was gebouwd op drijfzand, een grote luchtballon die doorprikt raakte. En een rommelige paar papiertjes van een weinig gekende bedrijfsrevisor was hiervoor voldoende.

Het gevolg was dat massa’s mensen met waardeloze aandelen achterbleven en sommige insiders met de winst zich een mooie villa wisten te zetten. Andere zot gemaakte beleggers verloren dan weer hun woning.

Merkwaardig daarbij is dat bepaalde toen gerenommeerde beursspecialisten dit aandeel ondanks het ontbreken van een nochtans noodzakelijke beursintroductie luidkeels aanprezen als het koopje van het jaar.

Ook het dagblad De Financieel Economische Tijd, nu De Tijd, deed hieraan flink mee en bracht minstens een keer per week in de krant prominent de zegeberichten van knoeier en bedrieger Maurice De Prins.

De krant bleef hem trouwens zelfs nog toen hij voor de rechtbank stond door dik en dun verdedigen. Het was zijn spreekbuis. De Prins kreeg wegens zijn bedrieglijke praktijken nadien in totaal 4 jaar en drie maanden cel. Wat hij deels in Dendermonde ook uitzat. Samen met zijn kompaan en financiële man Charles Cool.

Een berg valse facturen

Het Nederlandse Philips bleef achter met de rommel en doekte het later op terwijl de Nederlandse ING bank financieel het meest verlies leed. Enkele topfiguren verdwenen er nadien met de noorderzon.

Ei zo na ging trouwens ook Philips over kop. Deels door de verkoop van haar witgoed kon men het redden. ABN/AMRO bleef dankzij haar nauwe relaties met Philips financieel wel buiten schot. De waardeloos geworden aandelen Superclub van De Prins waren bij die bank in pand gegeven. Een sluwe zet. Cash in ruil voor behangpapier. 

Melchior Wathelet Sr. - 3

Wijlen Melchior Wathelet (CDH) heeft als minister van Financiën passief toegekeken op het geknoei rond Superclub en stelde dan maar noodgedwongen haar spaarkas Luc Thibaut & Co Financiers in vereffening. Het is nu al 26 jaar wachten op een definitief afsluiten van de vereffening. En ondertussen wachten de spaarders op de afrekening.

Een ander slachtoffer van die fraude was de spaarkas en uitgever van kapitalisatiebons Luc Thibaut & Co Financiers NV die in de marge van de KB werkte. Daar bleken een aantal figuren rond Maurice De Prins en de man zelf met het geld van Thibaut via valse facturen te zijn gaan lopen. De minister van Financiën, die in de ganse zaak gewoon niets had ondernomen, kon dan ook niets anders doen dan de spaarkas op 23 november 1992 in vereffening zetten.

Sindsdien heeft de vereffening al ongeveer 70% van de aan Thibaut geleende gelden aan de spaarders terugbetaald. Luc Thibaut & Co Financiers had immers zoals wettelijk verplicht ook vastgoed in haar portefeuille. Van het uitkeren van enige interesten was echter geen sprake.

De zaak van de vereffening sleept nu echter al bijna 26 jaar aan en sindsdien zijn zowel de vereffenaar, Leen Geens als de minister die de zaak in vereffening zette, Melchior Wathelet, dood. Evenals Maurice De Prins, zijn kompaan Marc De Schutter en natuurlijk veel van de spaarders. Hier hopen de erfgenamen inmiddels op een voor hen zo goed mogelijke uitkomst.

Overheid bleef toekijken

Ook de controlerende overheidsdienst is sindsdien al tweemaal gewijzigd. Eerst was dat de Controledienst der Verzekeringen, nadien de Commissie voor het Bank- en Financiewezen en nu de Nationale Bank. Het toont de waanzin van dit verhaal en een in gebreke blijvend overheidsapparaat.

Het aanvallen voor de rechtbank van de overheid wegens nalatigheid – de wet op dat soort spaarkassen dateerde uit 1935! – mislukte echter en de hoop der spaarders ligt nu geheel bij de huidige vereffenaar Lieven De Wolf. Deze vecht op dit ogenblik een geschil over de zaak uit met de fiscus die roerende voorheffing eist op de aan de spaarders al uitgekeerde bedragen. Waarbij het Antwerps hof van beroep de fiscus gelijk gaf.

superclub-logo

Superclub had op papier massa’s activa maar die bleken waardeloos en achter de schermen was het een en al rommel.

En ondanks de negatieve adviezen vooraf van specialisten in dit soort zaken blijkt Cassatie de spaarders toch gelijk te geven en vernietigde het Antwerps arrest. Daarmee is de kous echter niet af want de zaak gaat nu naar het Gentse hof voor een nieuw arrest.

Het verschil is ditmaal wel dat de vereffenaar en dus de spaarders ditmaal juridisch in een zeer sterke positie staan. De hoop is dat men het lange wachten op een nieuw arrest kan vermijden door vooraf een akkoord met de fiscus te sluiten. Anders is het weer lang wachten en kan de fiscus of de vereffenaar opnieuw naar Cassatie stappen. Waardoor dit geschil nog jaren kan blijven aanslepen.

Het voordeel is wel dat de vereffenaar die door de fiscus geëiste bedragen op een geblokkeerde rekening heeft gestort en die heeft een interestvoet van 6%. Een mooie rente die op dit ogenblik elders ondenkbaar is.

In totaal zijn er nog bij een gunstige gerechtelijke afloop een 5% van de gerecupereerde gelden beschikbaar voor de spaarders. Of die gelden zullen gaan naar eventueel de erfgenamen van de erfgenamen is het echter dus nog wachten op de houding van de fiscus en de werking van het gerechtelijk apparaat.

Willy Van Damme

Arm en rijk aan de KUL

Uw krant besteedde veel aandacht aan de studie van onder meer de Leuvense professor André De Coster waaruit zou blijken dat de kloof tussen arm en rijk in België zou verkleind zijn in de periode van 1990 tot 2013. Zij baseerden zich blijkbaar alleen op de recentst beschikbare gegevens over de belastingaangifte van de Belgen om die stelling te poneren.

Maar iedereen met zelfs maar een beperkte kennis van de economie zou toch moeten weten dat dit soort gegevens totaal onbetrouwbaar zijn om die kloof te meten. Het is als de cijfers over de werkloosheid die men ons nu in de kranten serveert.

Zaken als vermogens met o.m. aandelen en de zwarte economie vertekenen op grote schaal dit beeld en dat zouden deze onderzoekers en ook een degelijke krant toch moeten weten.

Maar misschien past dit wel in het beleid van onze regering en de Nationale Bank om alles door een roze bril te bekijken of zich te hullen in vaagheid. Zie maar naar hun nietszeggende analyse van de gevolgen voor de belastinghervormingen van deze regering.

Willy Van Damme

Brief naar De Standaard, De Morgen en De Tijd. Gisteren pakte De Tijd triomferend uit met die studie van de Leuvense economen André De Coster, Koen Dobbeleer en Sebastiaan Maes. Mensen die conclusies trekken uit gegevens waaruit men op dit vlak van arm en rijk helemaal geen stellingen kan en mag poneren. Flessentrekkerij noemt men dit.

Een Britse grap

Op dit ogenblik is de regering in discussie voor de aanschaf van nieuwe gevechtsvliegtuigen in vervanging van onze F 16’s. Zelfs al is er feitelijk geen geld om die moordtuigen aan te schaffen. Dat zootje is ook ongewenst. Zie maar wat deze F16’s aanrichten in o.m. Joegoslavië en Libië.

Er zijn drie kandidaten, de F35 van de VS, de Brits-Duitse Eurofighter en de Franse Rafale. Wat dat lobbywerk dan echt betekent, daar kunnen sommigen zich natuurlijk wel wat bij inbeelden. Het gaat immers over heel veel (geleend) geld.

Michel Moll - De Tijd - 20-04-2013

De Tijd, en trouwens ook andere Belgische kranten, ontdekten de daders van die cyberaanvallen bij Belgacom in … China. Als men nu eens voorzichtig is met het gebruiken van bronnen. Regel 1: Geloof nooit zomaar veiligheidsdiensten. Liegen is hun beroep.

Best grappig is de Britse belofte om bij de aankoop van hun Eurofighter ook gratis een pakket cyberveiligheid te leveren voor onze ganse telecomsector. Was het niet de Britse spionagedienst GCHQ die in 2013 bij toen nog Belgacom (nu Proximus) was ingebroken om er alles in samenwerking met de Amerikaanse NSA af te luisteren? Waarna Lars Bové bij de krant De Tijd – getipt door onze veiligheidsdiensten? – het eerst stak op China.

Anthony Gregory, chef lobbyist voor de Eurofighter in België, rakelde in zijn gesprek met De Morgen trouwens dat voorval met de overzeese kabels van Proximus op. Geen zorg, onze persmuskieten lieten de man maar raaskallen.

En die Britten gaan ons dus gratis een pakket cyberveiligheid voor gans onze telecomsector bezorgen. Men is gewaarschuwd. Er schijnt in België een immer groeiend aantal arme kinderen te zijn. Als men dat geld van die moordwapens daar eens aan bestede. Maar vergeet het, zo asociaal zijn de meeste van onze toppolitici. Arme kinderen, bah.

Willy Van Damme

De parking wint het van Antwerpen

Merkwaardig artikel over de Antwerpse havenplannen gisteren donderdag in het dagblad De Tijd, de financiële krant die men kan zien als de spreekbuis van de Antwerpse havenbaronnen. Wat zij schrijft is dan ook bijna steevast dat wat men daar in de haven denkt. Zelfs al zegt men dat niet in het publiek. Niet zelden zijn zij de brengers van slecht of goed nieuws die het publiek moet voorbereiden op het onvermijdelijke dat op hen afkomt.

Hier betreft dat dus de uitbreidingsplannen van de haven en de problemen met het al of niet realiseren van het Saeftinghedok. Dit moet komen naast het al actieve Deurganckdok en pal waar nu nog het kleine dorp Doel ligt.

Een twintig jaar geleden slaagde men er met zeer grote druk in om de meeste inwoners van dit dorp te verjagen. Maar dat was buiten de waard gerekend. Enkele tientallen koppige actievoerders bleven er wonen en hielden met steun van veel sympathisanten die Antwerpse havenplannen met succes tegen. Dus nu al straks twintig jaar lang.

DSC_0230

Men maakte van Doel een spookdorp waar amper nog mensen wonen. Met massa’s leegstand. Men hoopte dat alles af te breken en pakte zelfs als monument beschermde woningen aan. Waarbij de Waaslandse politici slaafs achter de Antwerpse havenbaronnen liepen.

Plannen om dit dorp om te vormen van woongebied tot zone voor havenbedrijvigheid botsten steevast op een njet bij de Raad van State. Dit jaar was het opnieuw prijs en kipte de Raad van State die Antwerpse poging opnieuw richting de vuilbak. Doel is en blijft bouwgrond, een dorp aan de Schelde.

Het grote probleem is de Europese milieuwetgeving die haaks staat op wat de Antwerpse havenbaronnen en hun vrienden in de Vlaamse regering hier willen realiseren. En dus begint men na de herhaalde juridische nederlagen in Antwerpen en Brussel eindelijk te beseffen dat er een plan B moet komen.

Het is als met de Oosterweelverbinding, de nieuwe steeds maar uitgestelde versie van de Antwerpse ring. Niet toevallig heet het artikel van Marc De Roo trouwens ‘Uitbreiding Antwerpse haven krijgt Oosterweelallures’.

Ook hier met de Oosterweelverbinding liep de overheid zich te pletter op het verzet van een steeds groter wordende massa actievoerders, het gezond verstand en de wet. Eerst wilde men onder impuls van de Open VLD hier boven Antwerpen een grote brug bouwen, de Lange Wapper.

En alhoewel de N-VA via Limburger Jan Peumans die waanzin eerst bekritiseerde werd ze eens Bart De Wever burgemeester er, merkwaardig genoeg, plots een groot voorstander van. Zelfs al betekende die brug een frontale aanval op de leefbaarheid van de stad en de gezondheid van de bewoners. Nu een serie vergeefse pogingen capituleerde Bart De Wever & Co dit jaar en ging men met de protestbeweging aan tafel zitten.

DSC_0233

De actievoerders van Doel zijn op weg om hun slag na jaren gevecht te winnen. David tegen Goliath!

De ring zal onder druk van de grote schaar tegenstanders, geheel of deels overkapt worden. Goed zo, zelfs al kost het een fortuin. Logisch, want je kunt geen stad van 500.000 inwoners onleefbaarder maken en de giftige lucht van de wagens op hen laten neerdwarrelen.

Men verkoopt die nederlaag op het Schoon Verdiep bij de N-VA wel als een goede zaak, maar het is en blijft een vernedering voor De Wever en zijn vrienden in bepaalde zakenkringen die perse die brug wilden realiseren. Zelfs al ging dit veel extra mensenlevens kosten.

Hetzelfde doet zich nu voor met Doel. Jarenlang beweerde men in de haven dat er geen alternatief was voor het Saeftinghedok. En dus moest Doel weg. Het plan was het resultaat van echt diepgravend onderzoek, beweerde men. Daaraan mocht men niet twijfelen.

En kijk, Marc De Roo, goed geïnformeerd door de Antwerpse havenbaronnen, klinkt nu plots anders. “Maar er is ook een Saeftinghepiste met behoud van Doel….”  schrijft hij. Of elders: “Normaal zouden we in september/oktober beslissen welke van de acht denksporen in aanmerking komt om de overslagcapaciteit van de Antwerpse haven tegen 2030 met 6 miljoen containers te vergroten.”

Acht denksporen (!), terwijl er voorheen zogenaamd geen alternatief was. Maar geen probleem, “We willen ons werk goed doen”, laat men Freddy Aerts, topman van het departement Maritieme Toegang, een afdeling van de Vlaamse regeringsadministratie, verder zeggen.

DSC_0258

Het Deurganckdok ligt pal naast Doel en heeft blijkbaar nog veel capaciteit ter beschikking. Men verwerkt nu in Antwerpen jaarlijks een 10 miljoen containers en er blijkt nog een capaciteit voor 5 miljoen ongebruikt. En, nog volgens De Tijd, kan men mits herschikking en een professionelere werking in de haven nog ruimte voor 2 miljoen extra vinden. Zeven miljoen dus, of 70%.

We willen ons werk goed doen, citeert De Roo de man dus. Echt goed doen? Dus was dat onderzoek voorheen niet goed gedaan. Prutswerk in de aard van ‘och dat dorp en die mensen daar, wat kan hun lot ons schelen, leve de havenuitbreiding’. 

Merkwaardig is ook hoe de krant nu plots het mobiliteitsprobleem bovenhaalt, een nieuwigheid in het discours van de havenbaronnen. In hoeverre kan het verkeer die uitbreiding op de Linkeroever wel aan klinkt het nu. “Volgens experts dreigt zelfs een verkeersinfarct”, schrijft De Roo. Men haalt er de fameuze ‘experts’ zelfs bij.

Waarbij De Roo de indruk geeft dat sommigen in Antwerpen er totaal achterhaalde ideeën op nahouden. Dit artikel is dan ook duidelijk het voorbereiden van de bevolking en bepaalde havenmilieus op het onvermijdelijke: Doel blijft.

Ook blijkt er nu plots in de haven nog een extra capaciteit van 7 miljoen containers zo beschikbaar. Een nieuw dok is zo te horen dus zelfs niet eens nodig. Wat critici als de natuurbeweging en de actievoerder in het verleden ook steeds beweerden. Maar dat waren voor de havenbaronnen en hun spreekbuizen dommeriken die niets wisten van het beheer van een haven.

Van Antwerpenaars wordt gezegd dat voor velen er de stad is met de rest alleen maar parking. Wel, de parking won. Alleen moet het nog echt officieel op papier gezet worden. Dat durft men politiek nog niet aan.

Bart De Wever

Zoals met de Oosterweelverbinding haalt Antwerps burgemeester Bart De Wever ook wat betreft Doel zo te zien bakzeil. Als een uitstekend demagoog gaat hij ook dit ongetwijfeld pogen te verkopen als de pure logica en een goede zaak.

Vermoedelijk is het wachten voor een definitieve beslissing op de volgende legislatuur in Antwerpen begin 2019 of de nieuwe Vlaamse regering na de nationale verkiezingen later dat jaar. Kwestie om zo het gezicht van Bart De Wever, havenschepen Marc Van Peel (CD&V) en anderen te redden. Met een bebloed aanzicht naar verkiezingen trekken is immers geen doen. Vraag is wat de mensen van Doel – diegenen die vertrokken en die welke bleven – nu denken.

Willy Van Damme

Namaakindustrie financiert terreuraanslagen – Jihadisten ontdekten weg van snel geld

Een van de amper belichte aspecten van de salafistische terreuraanslagen in Europa is de financiering ervan. En daarbij valt het op dat die lokale terreurcellen de erg lucratieve geldstromen van de namaakindustrie ontdekten. Blijkt dat terroristen de meeste terreuraanslagen in de VS en Europa van de voorbije decennia zoals die in Madrid van 11 maart 2004, Charlie Hebdo, de Bataclan en Zaventem grotendeels financierde via die namaakindustrie.

Amper bestraft

En dat is in wezen logisch. Het is immers een vorm van criminaliteit welke door de politiediensten en douane ook amper bestreden en gerechtelijk weinig bestraft wordt. “Tot 2007 stond er bijvoorbeeld in België een lachwekkende 8 dagen celstraf op voor wie betrapt werd bij de productie, distributie of verkoop van namaakgoederen. In bepaalde Europese landen zoals Griekenland, Roemenië, Luxemburg en Bulgarije wordt er in de praktijk zelfs niet eens tegen opgetreden. Ook in België tonen bijvoorbeeld bepaalde douanediensten amper interesse. De FOD Economie is dan wel erg actief evenals de luchthavens in Bierset en Zaventem. Maar als men straft dan zijn die straffen bijna steeds aan de erg lage kant”, stelt Roland De Meersman van de vzw BAAN. BAAN staat voor Belgische Associatie Anti-Namaak en groepeert in België de grote merken op het vlak van o.m. cosmetica, sportartikelen en kleding.

Hoge winstmarges

De vzw staat in de frontlinie bij die strijd tegen de snel groeiende namaakindustrie die in de wereld door o.a. Interpol en de EU geschat wordt op 7 tot 10% van de totale wereldhandel. Unifab, de Franse bedrijfsorganisatie verantwoordelijk voor het bestrijden van deze vorm van criminaliteit, schat de omzet in de EU voor 2015 op 43 miljard euro met drugs maar 28 miljard.

DSC_0269

Roland De Meersman van de vzw Baan wijst op de link tussen de terreuraanslagen en de namaakindustrie en wil hier een effectiever optreden zien. Zijn brief hierover naar het kabinet van minister voor Binnenlandse zaken Jan Jambon, die toch instaat voor de terreurbestrijding, werd zelfs niet eens beantwoord.

“In 2010 hadden we in België 700 dossiers en vorig jaar er al 5.000. De winsten die men hier maakt zijn dan ook enorm met marges die voor drugs 100% bedragen maar voor de verkoop van piratensoftware tot 900% gaan en voor bepaalde medicijnen zelfs oplopen tot 2.000%. Bovendien maakt het internet met o.m. verkoopsites als Kapaza, eBay en AliExpress en het Darknet het nog gemakkelijker voor dit soort activiteiten”, oppert Roland De Meersman nog. Vorig jaar werden er in België 432.727 stuks namaakgoederen ontdekt, goed voor bijna 16 miljoen euro, een stijging met 36% in vergelijking met 2015.

Prille begin

Reeds toen het fenomeen van namaakgoederen nog amper bekend en beperkt was bleken groepen als het Colombiaanse FARC, het Noord-Ierse IRA en de Libanese Hezbollah hun activiteiten hiermee deels te financieren. Voor de IRA bijvoorbeeld met de productie en verkoop van namaakdierengeneesmiddelen. En al van in het prille begin van de salafistische terreuraanvallen in het Westen maakten ook deze groepen gebruik van die erg lucratieve namaakindustrie.

Het is snel verdiend, gaat vlot, floreert veelal onopgemerkt en wordt praktisch niet bestraft. Ideaal dus voor dit soort criminele groepen. Het laat bovendien toe om de contacten tussen de top van bijvoorbeeld al Qaeda of ISIS en haar lokale cellen tot een minimum te herleiden. Wat zorgt voor een betere beveiliging.

Belangrijk is bovendien dat men op die wijze ook financieel onafhankelijker staat tegenover de buitenlandse financiers uit o.m. het Arabisch schiereiland die er soms belang bij hebben om hen te steunen of te laten vallen. Men gebruikt hier dus wegens te riskant liever ook niet het systeem van de hawala waarbij men geld fysiek niet hoeft te transfereren van punt a naar punt b maar werkt via plaatselijke vertrouwenspersonen die dat nadien onder elkaar dan afrekenen.

Al Qaeda

Het hoeft daarom ook niet te verwonderen dat een handboek van al Qaeda over het organiseren van terreurcellen die groepen aanraad om voor het financieren van hun activiteiten te werken via die namaakindustrie.

Reeds in 1993 duiken in de VS de eerste verhalen op over de link tussen de verkoop van namaakgoederen en terreur. Zo ontdekte de FBI dat de eerste terreuraanslag geleid door Khaled Sjeik Mohammed op de WTC-torens in New York van 26 februari 1993 gefinancierd was door de verkoop van namaakmerkkledij in een winkel op Broadway.

Eenzelfde scenario vonden de politiediensten wat later bij de plannen in 1996 van de recent overleden Omar Abdel-Rahman, alias de Blinde Sjeik en ‘zakenpartner’ van Bin Laden, voor een serie aanslagen op een aantal grote tunnels en bruggen in New York alsmede het VN-gebouw. Hier financierde men de zaak via de verkoop van T-shirts tijdens de Olympische Spelen van Atlanta dat jaar.

Salah Abdeslam

Ook de erg dodelijke aanslagen met 192 doden en een 2000 gewonden op de forensentreinen in Madrid van 11 maart 2004 door een salafistische terreurcel bleken na politieonderzoek georganiseerd te zijn via de opbrengsten uit de drugshandel en fondsen komende van de verkoop van piratencd’s.

Niet te verwonderen dus dat de moordaanslag op Charlie Hebdo van januari 2015 van de gebroeders Said en Cherif Kouachi en de gelijktijdige aanval op de joodse supermarkt Hyper Cacher door hun vriend Amedy Coulibali deels via een simpel consumentenkrediet en deels via die namaakindustrie, hier de verkoop van kleding en schoeisel, gefinancierd werden.

Het hoeft dan ook niet te verbazen dat men de meer recente zelfmoordaanslagen op het Stade de France, de concertzaal Le Bataclan in Parijs, de luchthaven van Zaventem en het Brusselse metrostation Maalbeek via hetzelfde systeem financierde.

Salah Abdeslam - 1

Salah Abdeslam en zijn salafistische terreurvriendjes financierden hun aanslagen lokaal door te werken via de erg lucratieve namaakindustrie. Ze konden zo de contacten met de centrale leiding tot een minimum herleiden. Waardoor ze geruislozer konden opereren. Hij gebruikte o.a. de Shurgard opslagplaats in Sint-Pieters-Leeuw bij Brussel.

Zo werden in de periode voor die aanslagen bij een opslagplaats van Shurgard in Sint-Pieters-Leeuw en op naam van een zekere Massouri, wat een valse identiteit bleek, in totaal 4.744 flessen parfum, 893 T-shirts, 367 onderbroeken en 211 paar schoeisels, uiteraard allemaal namaak, ontdekt die toebehoorden aan de gebroeders Brahim en Salah Abdeslam, hoofdrolspelers bij die serie zeer dodelijk terreuraanslagen.

Roland De Meersman: “Probleem is ook dat we in sommige gevallen wel een link vermoeden naar die terreurgroepen maar het niet altijd kunnen bewijzen. Zo ontdekten we in de zomer van 2012 in de Shurgard in Molenbeek een grote hoeveelheid namaakgoederen waaronder 2.255 flesjes parfum en 531 stuks kleding en accessoires. Dit op naam van een dame met een Arabische naam maar zonder vaste verblijfplaats in België. Shurgard blijkt voor hen een geliefd werkterrein te zijn waarbij ze uiteraard werken met valse identiteitskaarten.”

Wereldwijd

Die link tussen namaak en terreur ging zelfs zover dat de beruchte Mokhtar Belmokhtar, de leider van al Qaeda in de Maghreb en gekend van zijn aanvallen in Mali en Algerije, in Noord-Afrika en bij terreurkenners de bijnaam kreeg van Mr. Marlboro. Dit omwille zijn massaal smokkelen in de Sahara van namaaksigaretten van dat merk.

En uiteraard floreert ook de drugshandel welig in dit milieu, dit al sinds het ontstaan van dit salafistisch terreurfenomeen. Zo was Gulbuddin Hekmatyar (1), een terrorist die nog steeds in Afghanistan actief is, de man die rond 1980 met Amerikaanse steun de handel en kweek van opium en heroïne in het land introduceerde.

Economisch een groot succesverhaal. Nu valt vooral de namaak in schimmige ateliers in Syrië van captagon op. Die pillen zijn nodig voor de jihadisten die er vechten en voor de export naar vooral Saoedi-Arabië, naar verluidt de grootste afnemer. .

Nationaal Veiligheidsplan

Voor politiediensten en de industrie is het dan ook bewezen dat er een directe link is tussen deze vorm van criminaliteit en de serie terreuraanslagen wereldwijd. Daarom ook reageerde men in de getroffen industrie verbaasd dat de strijd tegen die namaakindustrie niet in de prioriteitenlijst werd opgenomen in het vorige zomer aangenomen Belgische Nationaal Veiligheidsplan 2016-2019 waarin men dan wel o.a. verkeersveiligheid opnam.

10477227-020

Jan Jambon (N-VA), minister van Binnenlandse Zaken en vicepremier, heeft blijkbaar een groot probleem met de behandeling van de post van zijn kabinet. Een brief van de vzw Baan heeft hij blijkbaar nooit ontvangen. En die van de ondernemersorganisatie Unifab ontving hij wel en werd volgens zijn woordvoerder beantwoord. Maar bij Unifab in Parijs stelde men nooit een antwoord gezien te hebben. Wat kan tellen voor een man met zo’n toppositie.

Roland De Meersman van de vzw BAAN: “Zowel wij als het Franse Unifab schreven een brief naar Jan Jambon, de minister van Binnenlandse Zaken, om dit toch op te nemen in dit veiligheidsplan. Desondanks namen ze het toch niet op en bovendien beantwoordde hij zelfs niet eens onze brieven.” Ook betreurt men dat voorheen al in 2011 de speciale cel voor namaak van de federale politie geleid door Chris Vansteenkiste werd opgedoekt.

Olivier Van Raemdonck, woordvoerder van Jan Jambon, weerlegt dit: “Wij hebben Unifab vorig jaar op 22 maart wel degelijk een antwoord gestuurd. Van die van de vzw BAAN hebben wij bij ons geen spoor gevonden. En het is niet omdat het in de kadernota niet bij de tien speciaal op te volgen fenomenen staat dat het voor ons geen prioriteit is. Het vormt bijvoorbeeld ook een onderdeel van ons Kanaalplan tegen gewelddadig extremisme. De minister heeft dat trouwens op 21 februari 2016 tijdens een toespraak op het Global Illicit Trade Forum van The Economist nog eens duidelijk gemaakt. Het blijft voor ons prioritair, zeker door zijn link met terreurbewegingen.”

Bij Unifab in Parijs ontkent men echter ooit een antwoord van de minister gehad te hebben. Bij de politietop klinken bronnen bovendien sceptisch over de strijd tegen dit fenomeen: “Men heeft het Kanaalplan en het Nationaal Veiligheidsplan, maar in dat nationaal plan heeft men zowat alles gestopt, dat lijkt wel goed maar het probleem is dat we steeds meer moeten doen met almaar minder mensen. Het evolueert slecht.”

Zowel binnen het leger als bij de politiediensten is het gemor echter steeds luider te horen en vrezen sommigen voor zeer ernstige problemen. “De soldaten die men nu in de steden inzet worden op een schandalige wijze uitgebuit. En onze politiediensten geraken wegens manproblemen steeds in grotere moeilijkheden”, stelt een andere en bezorgde topflik.

Willy Van Damme

Naschrift:

Nadat dit onderzoek was afgerond stuurde de vzw Baan nog maar eens een brief hierover naar minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon. En deze werd nu toch beantwoord door de minister. Wat een onderzoek toch al niet vermag.

1) Men rehabiliteerde in Afghanistan heel recent de man die nu af en toe in de hoofdstad Kaboel opduikt.

De onschuld van Marc De Schutter

Vorig jaar publiceerde de van moord verdachte en op 23 mei 2003 – 11 jaar na de feiten – voor massale fraude veroordeelde Marc De Schutter het boek ‘De Schutter heeft het altijd gedaan’, zijn relaas van zijn leven en vooral van de feiten waarvoor men hem al tot meer dan 3 jaar celstraf met uitstel veroordeelde. Dit boek is dus een soort van memoires.

En uiteraard komt dan ook het verhaal aan bod van Vera Van Laer, ooit zijn vriendin die op 5 juli 1996 plots verdween. Dit nadat hij ze volgens De Schutter had aan het Antwerpse Centraal-Station had afgezet om er de trein naar Nice te nemen om er haar ex en haar kinderen te zien. Maar dat bleek o.a. na controle van zijn GSM een leugen. Hij zat op dat ogenblik immers op de Antwerpse ring richting Mechelen. Het was niet zijn eerste leugen.

Partners

Het boek is uitgegeven door Mediageuzen, een bedrijfje van Maurice De Velder. Een ook al niet onbesproken zakenman met een gerechtelijk verleden en wat falingen die vanuit het niets vanuit Merchtem en Buggenhout opklom tot een topman in de ondernemerswereld. Om dan na allerlei problemen terug te keren naar de marges van het zakenleven. (1) Een beetje dus als Marc De Schutter.

Het boek van De Schutter is een groot pleidooi van de man waarin hij luidkeels zijn onschuld zit uit te schreeuwen. De titel ‘De Schutter heeft het altijd gedaan’ waarbij het woord ‘altijd’ in andere letters is gezet wil al duiden dat men in zijn optie hem zoekt, dat het gerecht hier geheel fout bezig is en hij gewoon als de zondebok fungeert omdat men er nu eenmaal een nodig heeft.

Marc De Schutter - kaft boek

Marc De Schutter speelt in zijn boek de grote onschuld en noemt zich de zondebok. Zijn eigen boek schetst echter een totaal ander en weinig fraai beeld.

Het roept bij mij herinneringen op aan mijn allereerste toen telefonisch contact met de man nu begin september 1992. Enkele toenmalige vrienden hadden mij namelijk verteld over nieuwe problemen rond de aan Superclub gelieerde zakenlui zoals Marc De Schutter, Jan Maes, Guido Van Belle en Maurice De Prins.

Of er dan soms een faling dreigde vroeg ik aan Marc De Schutter die toen nog baas was bij het Mechelse videobedrijf Lavithas. Zijn antwoord kwam als bij hem nog steeds het geval is erg vlot. ‘Ja we hebben het wat moeilijk gehad maar de problemen zijn praktisch opgelost. We maken ons geen zorgen’, was ongeveer zijn antwoord.

Een twee weken later op 28 september ‘92 ontplofte het bedrijvencomplex rond Lavithas, een put van bijna 2 miljard frank (50 miljoen euro) nalatend. Samen met een gigantische berg valse facturatie waarbij men ook Luc Thibaut & Co Financiers NV, een Antwerpse spaarkas voor veelal kleine lieden, had zitten plunderen.

Wat duidelijk al lang vooraf was gepland. Doordat het Mechelse gerecht er echter niet in slaagde het tijdig voor de rechtbank te brengen kregen de heren slechts een drie jaar voorwaardelijke celstraf. Het schandaal in het schandaal.

OPZOEKINGSBERICHT/AVIS RECHERCHE

Vera Van Laer verdween op 5 juli 1996. Van haar is sindsdien geen enkel spoor meer terug te vinden, ook geen lijk. Een trauma voor haar kinderen.

Ook na Lavithas bleef De Schutter brokken maken. Van de verkoop van jeans tot verlichting en petroleumproducten, allemaal liep het verkeerd af. Daarna trok hij naar het Franse Port Saint-Louis waar hij voor de Nederbelgen, pornokoning Gerard Cok en Jan Hamelink hun jachthaven Port Napoleon bestuurde. Branden, gerechtelijke onderzoeken en processen volgden hem. Er viel zelfs een dode. Tot Cok en Hamelink hem voor de eer bedankten en buiten gooide.

Leven in luxe

En alhoewel De Schutter als een gevolg van een serie veroordelingen nog fortuinen moet aan allerlei schuldeisers lijkt het hem sindsdien aan niets te ontbreken. Zijn gezeur in het boek over een ‘gouden Samsonite-koffertje’, een ‘bermuda van Desigual’ en Cohiba-sigaren, volgens een kenner bij ‘s werelds duurste maar ook de meest nagemaakte, is typerend.

Over de soms door zijn optreden totaal geruïneerde slachtoffers geen woord. Het lijkt wel of hij hen vanuit zijn boek gewoon zit uit te lachen. Hij woonde dan ook in Thailand, een ook al niet onbesproken land. Als hij al niet in een vliegtuig of in een buitenlands hotel en bar zat. 

Merkwaardig in het boek is dat hij continu bijna naar iedereen uithaalt die hem niet zint. Waarbij eigenaardig Jan Maes, hier Jan Primus genoemd, zijn kompaan bij Lavithas en Superclub, er flink van langs krijgt. Blijkbaar is hij kwaad omdat hij hem nooit in de gevangenis, noch in Thailand, noch in Antwerpen, is komen bezoeken. Ik ben een van de weinigen die opvallend geen verwensingen of beledigingen krijg.

Het is het bij hem gekende relaas van vriend en zakenpartner de ene dag en aartsvijand de andere. Zo woonden ze vlak bij elkaar in het Thaise Phuket en zaten ze als ruziemakende partners in vastgoed via de Singaporese Incebin Pty Ltd, het nieuwe dolle zakenavontuur van het duo.

Arrogantie in overvloed 

Ook anderen krijgen er van langs, niet zelden een ongebreidelde arrogantie tonend. Zo is er het schelden op Thaise politielui en gevangenisbewakers omdat ze slecht Engels praten. “Hij bekijkt me vragend aan en wijst naar de wasbak. “Water to drink, onnozel manneke”, zeg ik “Not to wash”. (pagina 29)

Het beledigen zit hem duidelijk in het bloed. Zo omschrijft hij de Belgische verbindingsofficier in Thailand als een ‘loser’ (pagina 47) en François Kind, de man die het geklasseerde dossier rond Vera Van Laer terug boven water haalde en uitklaarde, wordt dan eerst François Koter en daarna François Sperma. (pagina 157).

Marc De Schutter in Port Napoleon

Marc De Schutter hier als directeur van de Franse jachthaven Port Napoleon in Port Saint-Louis. Ook hier was het een verhaal met heel veel grootspraak en nog veel meer brokken. Vraag is waarom Gerard Cok en Jan Hamelink een man met een dergelijke kwalijke reputatie de controle over hun 1000 kilometer verder gelegen haven gaven. Toen wilden ze van de man geen enkel kwaad woord horen. En de vraag is nog meer waarom de Schutter beiden in dit boek spaart. Iets te verbergen?

Schuilnamen in zijn boek zijn ook schering en inslag. Zo wordt medeverdachte Marc Hoevenagels, een topman van de nu opgedoekte Antwerpse Opsporingsdienst OD, Marcel Hoefs.

En substituut Eric Coraza, wordt dan Eric Esperanza, de man die de villa van De Schutter in Philippine gebruikte als liefdesnestje met de nadien nog veel besproken rechter Rita Smout, een schuilnaam. Beiden hadden op de rechtbank dezelfde kamer. Het was de zittende, staande en liggende magistratuur. Een verhaal dat mede dankzij De Schutter toen openbaar raakte. Het is typerend voor De Schutter.

En over Superclub (2) klinkt hij vrij simplistisch en wordt Maurice De Prins de goede. En nochtans had hij ten tijde van het grote proces rond Superclub in Hasselt de man als een echte matennaaier erin gelapt.

Zijn verhaal over Superclub is dan ook klassiek dat van de Prins. Zo oppert hij: “… de hele kliek rond de Kredietbank-top, magistratuur en CVP-akolieten… alsof ik verantwoordelijk ben voor hun Super Club verliezen.” (pagina 61) En wat verder: “Tijd trouwens dat ik dat hele Super Club –verhaal – en de smerige rol van lampenfabriek Philips, Kredietbank, de CVP-kliek en de broertjes Delcroix – eens ga doen.” (pagina 120)

De matennaaier

Op bepaalde ogenblikken is hij echter over zichzelf doodeerlijk. Zij schrijft hij over zijn periode als jonge voetballer: “Ik was een matennaaier, dat geef ik grif toe. Maar wel een goeie.” Of wanneer hij zijn leven thuis in de ouderlijke drogisterij in het noorden van het Antwerpse beschrijft en vertelt hoe zijn vader – die nog leeft – hem leerde bij het vullen van de flessen en zakken de klanten te bedriegen.

Dat klinkt bij hem aldus: “Het leukste vond ik het herwegen. Alle zakken van vijftig kilogram kalk, plaaster en cement van een of vijf kilogram. En hetzelfde met de vaten ammoniak, benzine en gedistilleerd water, in flessen van één en vijf liter. Elke liter of kilogram die ik extra genereerde, kreeg ik uitbetaald door vader.” (pagina 73) Hij werd luidens zijn eigen verklaringen thuis opgevoed om de klanten te bedriegen. Geen wonder dus.

De man bewijst met zijn boek hoe gevaarlijk hij is. Eerst wordt hij de vriend, liefst met politielui of magistraten, lokt die om zaken te doen die in het beste geval dubieus zijn om ze daarna te verraden. En hij misbruikt uiteraard die contacten: “Via, via vernam ik dat er een aanhoudingsmandaat tegen mij was afgevaardigd”, oppert hij. (pagina 272)

Marc De Schutter in Thailand bij aanhouding - 2

Marc De Schutter bij zijn aanhouding in Thailand. De neerbuigende arrogante wijze waarop hij Thailand en de politie omschrijft is best schokkend. Beledigen is een van zijn sterkste kanten.

Hij erkent ook een informant voor drugs van de politie geweest te zijn. Eerst vriend worden en dan de dolk bovenhalen. En als Vera Van Laer verdwijnt zullen het zijn vrienden bij de Antwerpse Opsporingsdienst (OD) zijn die het onderzoek doen. Wat zonder resultaat zal blijven. Wat dacht je? Die vrienden vonden zelfs nog tijdens hun vakantie sporen van een springlevende Vera. Leugens uiteraard.

Tot Marc Hoevenagels tegen de lamp loopt met de sponsoring van zaalvoetbalclub Forcom. Met een in dit dossier zoveelste veroordeling bovenop. Het hoofd van die OD ging trouwens in Port Napoleon hamburgers bakken bij zijn ‘goede  vriend’ De Schutter.

Geen fraai beeld

En dat men zijn woorden met een flink ton zout moet nemen bewijst ook zijn verhaal over de Amerikaanse firma Landlock die een nieuw systeem voor wegverharding poogt te commercialiseren. “In die twee drie jaar heb ik voor de heren de hele wereld rondgereisd. Ik sloot deals af in … Duitsland, Frankrijk, Italië, Spanje en Portugal”, staat er op pagina 350. Alleen blijkt volgens de website van die firma men nog nooit contracten te hebben gehad in Europa.

Het beeld dat De Schutter hier van zichzelf schetst is dan ook het tegenovergestelde van wat hij over zichzelf in het boek beweert. Grootspraak, arrogantie, totale onbetrouwbaarheid en crimineel gedrag zitten er allemaal in. Het is een verre van fraai beeld.

Storend zijn ook de vele fouten. Het is acolieten en niet akolieten, en aanhoudingsbevelen worden niet afgevaardigd maar uitgevaardigd. Bovendien is het Jan Hamelink en niet Hamelinck en was zijn veroordeling in de zaak Lavithas niet bij verstek. Hij was die vele dagen trouwens steeds in de rechtbank aanwezig om er de bekeerling te pleiten.

Ondertussen is het nog steeds wachten op een beslissing van het parket-generaal in Antwerpen waar men speciaal voor de zaak Vera Van Laer een Limburgs magistraat aantrok. De zaak is gezien de betrokkenheid van bepaalde Antwerpse magistraten en politiemensen erg delicaat. Normaal zou deze maand maart er eindelijk een beslissing vallen over wat men gaat doen. Na meer dan een jaar wachten.

Zal men het seponeren of verwijzen naar ofwel de rechtbank van eerste aanleg of assisen? Het probleem is dat er vooreerst nooit een lijk werd gevonden en dat geen van de twee verdachten, Hoevenagels en De Schutter de moord bekenden.

Ze schuiven wel de zwarte piet naar elkaars richting. Het moraliteitsonderzoek is nu al straks twee jaar achter de rug en zal vermoedelijk voor De Schutter weinig fraais hebben opgeleverd. Men leze er maar zijn boek op na. Zal het Antwerpse parket-generaal durven om de zaak voor de rechtbank te brengen zodat eindelijk het doek over dit verhaal kan vallen. De slachtoffers van De Schutter wachten.

Willy Van Damme

Marc De Schutter, ‘De Schutter heeft het altijd gedaan’, Mediageuzen, 2016, 350 pagina’s, 19.95 euro.

1) Maurice De Velder kreeg op 2 april 2009 van het Antwerpse hof van beroep 2 jaar celstraf met uitstel plus ook nog wat boetes. Dit voor allerlei criminele feiten rond het beheer van zijn vennootschappen zoals Think Media en de Vrije Pers (P Magazine). Hij bekende er ook schuld.

2) De videoverhuurketen Superclub NV werd in het Staatsblad soms ook geschreven als Super Club.

Intercommunales–Transparantie, perceptie en sensatie

Kenners van de media weten dat het nieuws dat de media elke dag brengen veelal zorgt voor wat sommigen de waan van de dag noemen. Kranten brengen die feiten die men geschikt acht, verkoopbaar zijn – kranten zijn nu eenmaal commerciële producten – en passen binnen het politiek beleid van vooral dagbladen die in de debatten veelal de toon zetten. De rest wordt aan het publiek weerhouden. Zij zorgen voor wat die waan van de dag’ is. Vandaag is het groot nieuws, overmorgen is het vergeten.

Koen Kennis en Tom Balthazar

De huidige heisa rond intercommunales is hiervan een heel goed voorbeeld. Het Laatste Nieuws en zusterkrant De Morgen willen in navolging van de Waalse herrie rond Publifin ook hier eens kijken of er geen ‘schandaal’ te rapen valt.

Dat ze daarbij eerst naar Gent en de SPA kijken is hierbij natuurlijk geen toeval. Men had bijvoorbeeld de N-VA, Koen Kennis en Antwerpen kunnen nemen. Die schepen Koen Kennis (N-VA) blijkt immers veel meer te ‘rapen’ dan Tom Balthazar, de SPA en Gent. Maar neen, men kiest voor Gent.

Tom Balthazar - 3

Tom Balthazar is het slachtoffer van een gerichte campagne vanuit de liberale krantengroep Van Thillo.

Bovendien zijn er bij Publipart 17 beheerders en rept men in die kranten maar over twee figuren uit een stad. Geen toeval natuurlijk. Wie anders denkt is oeverloos naïef. En dan begint men bij die krantengroep een dossier samen te stellen dat voldoende smeuïg is om zoveel als mogelijk schade aan te richten in Gent.

En wat doet men? Men begint te liegen over chemische wapens en om een graaicultuur te insinueren gooit men alle vergoedingen van de 17 bestuurders, bruto en op jaarbasis op een hoopje. En dan komt men aan een mooi bedrag van een goeie 300.000 euro. Lekker!!

Maar wie op maandbasis, per bestuurder en netto kijkt ziet al iets heel anders. Dan blijkt dat maar een 800 euro te zijn. Graaicultuur? Maar met zo’n bedrag kan een krant natuurlijk geen schandaalsfeer creëren. En dus blaast men alles buiten proporties op.

Het doet denken aan hoe De Morgen eerder de zaak van nu ex-minister van Financiën Steven Vanackere (vakbondsvleugel CD&V) en die van de NV Optima met Gents burgemeester Daniel Termont (SPA) aanpakte.

IMG_9384

Via een dagenlange en gerichte campagne vol van insinuaties velde De Morgen Steven Vanackere, man van de vakbondsvleugel in CD&V. Nadien konden de andere patronale vleugels van die partij al de postjes in de nadien gevormde federale regering opvullen. Na die politieke moord verdwenen de twee daders bij die krant. Een is nu hoofdredacteur duiding bij de VRT. 

Want daar komt het bij Het Laatste Nieuws en De Morgen op aan. Niet de informatie telt maar het creëren van de perceptie van een schandaal. En dus spreekt men niet van 800 euro maar van meer dan 300.000 euro en voegt er nog vlug die leugen van chemische wapens aan toe. Waarom? Om zo de Groenen nog meer op stang te jagen natuurlijk en het Gentse kartel van SPA en Groen uit elkaar te spelen. Erg simpel en zo doorzichtig.

Transparantie

En dan begint men daarna te zeuren over een gebrek aan transparantie om zo de schandaalsfeer verder op te voeren. Waarom roepen om een nood aan meer transparantie? Voor SPA-voorzitter John Crombez was het een doorzichtig verdedigingsmechanisme om de rest der partijen mee in bad te trekken. Logisch dus.

Maar voor de kranten? Merkwaardig. Men gooit op pagina 1 tot in de kleinste details de vergoedingen bij Publipart van een Balthazar op tafel en dan komt men meer transparantie eisen. Als er geen transparantie zou zijn dan kon men die vergoedingen toch niet te weten zijn gekomen.

Het is dan ook onzin. Er is het Staatsblad, de Nationale Bank en de websites van die intercommunales, steden en gemeenten. En er is de openbaarheid van bestuur en de verplichting van politici om alle mandaten bekend te maken. Men kan er mits wat zoeken dan ook zowat alles vinden. Er is dus niet echt nood aan meer transparantie maar aan correctheid bij de media. Dat is het echte probleem.

Een lokaal mandataris en topbestuurder in het kluwen van de vele intercommunales stelde het gisteren in een gesprek zo: “Straks moeten wij in het kader van de transparantie nog onze belastingbrief gaan publiceren.” Als er in deze zaak al een schandaal is dan is het er een van bepaalde media die om politieke reden een leugenachtig dossier samenstelden. Dat ze daarbij de antipolitiek promoten is voor die dagbladen blijkbaar geen enkel probleem.

Leona Detiège - 4

In 2003 voerde de Gazet van Antwerpen een dagenlange mediacampagne tegen toenmalig Antwerps burgemeester Leona Detiège en haar bestuurders die men voorstelde als een stelletje dieven die voor persoonlijk profijt de stadskas misbruikten.

Gans de zaak roept daarom herinneringen op over dat andere grote ‘schandaal’, de Visa-affaire in Antwerpen met de Gazet Van Antwerpen die op dezelfde manipulatieve wijze de indruk creëerde dat het toenmalige Antwerpse schepencollege van burgemeester Leona Detiège (SPA) bestond uit een bende dieven. Achteraf bleek de zaak op niets uit te draaien. Met een Gazet Van Antwerpen die zich achteraf niet eens verontschuldigde voor die erg lasterlijke aantijgingen. Typisch.

Willy Van Damme