Namaakindustrie financiert terreuraanslagen – Jihadisten ontdekten weg van snel geld

Een van de amper belichte aspecten van de salafistische terreuraanslagen in Europa is de financiering ervan. En daarbij valt het op dat die lokale terreurcellen de erg lucratieve geldstromen van de namaakindustrie ontdekten. Blijkt dat terroristen de meeste terreuraanslagen in de VS en Europa van de voorbije decennia zoals die in Madrid van 11 maart 2004, Charlie Hebdo, de Bataclan en Zaventem grotendeels financierde via die namaakindustrie.

Amper bestraft

En dat is in wezen logisch. Het is immers een vorm van criminaliteit welke door de politiediensten en douane ook amper bestreden en gerechtelijk weinig bestraft wordt. “Tot 2007 stond er bijvoorbeeld in België een lachwekkende 8 dagen celstraf op voor wie betrapt werd bij de productie, distributie of verkoop van namaakgoederen. In bepaalde Europese landen zoals Griekenland, Roemenië, Luxemburg en Bulgarije wordt er in de praktijk zelfs niet eens tegen opgetreden. Ook in België tonen bijvoorbeeld bepaalde douanediensten amper interesse. De FOD Economie is dan wel erg actief evenals de luchthavens in Bierset en Zaventem. Maar als men straft dan zijn die straffen bijna steeds aan de erg lage kant”, stelt Roland De Meersman van de vzw BAAN. BAAN staat voor Belgische Associatie Anti-Namaak en groepeert in België de grote merken op het vlak van o.m. cosmetica, sportartikelen en kleding.

Hoge winstmarges

De vzw staat in de frontlinie bij die strijd tegen de snel groeiende namaakindustrie die in de wereld door o.a. Interpol en de EU geschat wordt op 7 tot 10% van de totale wereldhandel. Unifab, de Franse bedrijfsorganisatie verantwoordelijk voor het bestrijden van deze vorm van criminaliteit, schat de omzet in de EU voor 2015 op 43 miljard euro met drugs maar 28 miljard.

DSC_0269

Roland De Meersman van de vzw Baan wijst op de link tussen de terreuraanslagen en de namaakindustrie en wil hier een effectiever optreden zien. Zijn brief hierover naar het kabinet van minister voor Binnenlandse zaken Jan Jambon, die toch instaat voor de terreurbestrijding, werd zelfs niet eens beantwoord.

“In 2010 hadden we in België 700 dossiers en vorig jaar er al 5.000. De winsten die men hier maakt zijn dan ook enorm met marges die voor drugs 100% bedragen maar voor de verkoop van piratensoftware tot 900% gaan en voor bepaalde medicijnen zelfs oplopen tot 2.000%. Bovendien maakt het internet met o.m. verkoopsites als Kapaza, eBay en AliExpress en het Darknet het nog gemakkelijker voor dit soort activiteiten”, oppert Roland De Meersman nog. Vorig jaar werden er in België 432.727 stuks namaakgoederen ontdekt, goed voor bijna 16 miljoen euro, een stijging met 36% in vergelijking met 2015.

Prille begin

Reeds toen het fenomeen van namaakgoederen nog amper bekend en beperkt was bleken groepen als het Colombiaanse FARC, het Noord-Ierse IRA en de Libanese Hezbollah hun activiteiten hiermee deels te financieren. Voor de IRA bijvoorbeeld met de productie en verkoop van namaakdierengeneesmiddelen. En al van in het prille begin van de salafistische terreuraanvallen in het Westen maakten ook deze groepen gebruik van die erg lucratieve namaakindustrie.

Het is snel verdiend, gaat vlot, floreert veelal onopgemerkt en wordt praktisch niet bestraft. Ideaal dus voor dit soort criminele groepen. Het laat bovendien toe om de contacten tussen de top van bijvoorbeeld al Qaeda of ISIS en haar lokale cellen tot een minimum te herleiden. Wat zorgt voor een betere beveiliging.

Belangrijk is bovendien dat men op die wijze ook financieel onafhankelijker staat tegenover de buitenlandse financiers uit o.m. het Arabisch schiereiland die er soms belang bij hebben om hen te steunen of te laten vallen. Men gebruikt hier dus wegens te riskant liever ook niet het systeem van de hawala waarbij men geld fysiek niet hoeft te transfereren van punt a naar punt b maar werkt via plaatselijke vertrouwenspersonen die dat nadien onder elkaar dan afrekenen.

Al Qaeda

Het hoeft daarom ook niet te verwonderen dat een handboek van al Qaeda over het organiseren van terreurcellen die groepen aanraad om voor het financieren van hun activiteiten te werken via die namaakindustrie.

Reeds in 1993 duiken in de VS de eerste verhalen op over de link tussen de verkoop van namaakgoederen en terreur. Zo ontdekte de FBI dat de eerste terreuraanslag geleid door Khaled Sjeik Mohammed op de WTC-torens in New York van 26 februari 1993 gefinancierd was door de verkoop van namaakmerkkledij in een winkel op Broadway.

Eenzelfde scenario vonden de politiediensten wat later bij de plannen in 1996 van de recent overleden Omar Abdel-Rahman, alias de Blinde Sjeik en ‘zakenpartner’ van Bin Laden, voor een serie aanslagen op een aantal grote tunnels en bruggen in New York alsmede het VN-gebouw. Hier financierde men de zaak via de verkoop van T-shirts tijdens de Olympische Spelen van Atlanta dat jaar.

Salah Abdeslam

Ook de erg dodelijke aanslagen met 192 doden en een 2000 gewonden op de forensentreinen in Madrid van 11 maart 2004 door een salafistische terreurcel bleken na politieonderzoek georganiseerd te zijn via de opbrengsten uit de drugshandel en fondsen komende van de verkoop van piratencd’s.

Niet te verwonderen dus dat de moordaanslag op Charlie Hebdo van januari 2015 van de gebroeders Said en Cherif Kouachi en de gelijktijdige aanval op de joodse supermarkt Hyper Cacher door hun vriend Amedy Coulibali deels via een simpel consumentenkrediet en deels via die namaakindustrie, hier de verkoop van kleding en schoeisel, gefinancierd werden.

Het hoeft dan ook niet te verbazen dat men de meer recente zelfmoordaanslagen op het Stade de France, de concertzaal Le Bataclan in Parijs, de luchthaven van Zaventem en het Brusselse metrostation Maalbeek via hetzelfde systeem financierde.

Salah Abdeslam - 1

Salah Abdeslam en zijn salafistische terreurvriendjes financierden hun aanslagen lokaal door te werken via de erg lucratieve namaakindustrie. Ze konden zo de contacten met de centrale leiding tot een minimum herleiden. Waardoor ze geruislozer konden opereren. Hij gebruikte o.a. de Shurgard opslagplaats in Sint-Pieters-Leeuw bij Brussel.

Zo werden in de periode voor die aanslagen bij een opslagplaats van Shurgard in Sint-Pieters-Leeuw en op naam van een zekere Massouri, wat een valse identiteit bleek, in totaal 4.744 flessen parfum, 893 T-shirts, 367 onderbroeken en 211 paar schoeisels, uiteraard allemaal namaak, ontdekt die toebehoorden aan de gebroeders Brahim en Salah Abdeslam, hoofdrolspelers bij die serie zeer dodelijk terreuraanslagen.

Roland De Meersman: “Probleem is ook dat we in sommige gevallen wel een link vermoeden naar die terreurgroepen maar het niet altijd kunnen bewijzen. Zo ontdekten we in de zomer van 2012 in de Shurgard in Molenbeek een grote hoeveelheid namaakgoederen waaronder 2.255 flesjes parfum en 531 stuks kleding en accessoires. Dit op naam van een dame met een Arabische naam maar zonder vaste verblijfplaats in België. Shurgard blijkt voor hen een geliefd werkterrein te zijn waarbij ze uiteraard werken met valse identiteitskaarten.”

Wereldwijd

Die link tussen namaak en terreur ging zelfs zover dat de beruchte Mokhtar Belmokhtar, de leider van al Qaeda in de Maghreb en gekend van zijn aanvallen in Mali en Algerije, in Noord-Afrika en bij terreurkenners de bijnaam kreeg van Mr. Marlboro. Dit omwille zijn massaal smokkelen in de Sahara van namaaksigaretten van dat merk.

En uiteraard floreert ook de drugshandel welig in dit milieu, dit al sinds het ontstaan van dit salafistisch terreurfenomeen. Zo was Gulbuddin Hekmatyar (1), een terrorist die nog steeds in Afghanistan actief is, de man die rond 1980 met Amerikaanse steun de handel en kweek van opium en heroïne in het land introduceerde.

Economisch een groot succesverhaal. Nu valt vooral de namaak in schimmige ateliers in Syrië van captagon op. Die pillen zijn nodig voor de jihadisten die er vechten en voor de export naar vooral Saoedi-Arabië, naar verluidt de grootste afnemer. .

Nationaal Veiligheidsplan

Voor politiediensten en de industrie is het dan ook bewezen dat er een directe link is tussen deze vorm van criminaliteit en de serie terreuraanslagen wereldwijd. Daarom ook reageerde men in de getroffen industrie verbaasd dat de strijd tegen die namaakindustrie niet in de prioriteitenlijst werd opgenomen in het vorige zomer aangenomen Belgische Nationaal Veiligheidsplan 2016-2019 waarin men dan wel o.a. verkeersveiligheid opnam.

10477227-020

Jan Jambon (N-VA), minister van Binnenlandse Zaken en vicepremier, heeft blijkbaar een groot probleem met de behandeling van de post van zijn kabinet. Een brief van de vzw Baan heeft hij blijkbaar nooit ontvangen. En die van de ondernemersorganisatie Unifab ontving hij wel en werd volgens zijn woordvoerder beantwoord. Maar bij Unifab in Parijs stelde men nooit een antwoord gezien te hebben. Wat kan tellen voor een man met zo’n toppositie.

Roland De Meersman van de vzw BAAN: “Zowel wij als het Franse Unifab schreven een brief naar Jan Jambon, de minister van Binnenlandse Zaken, om dit toch op te nemen in dit veiligheidsplan. Desondanks namen ze het toch niet op en bovendien beantwoordde hij zelfs niet eens onze brieven.” Ook betreurt men dat voorheen al in 2011 de speciale cel voor namaak van de federale politie geleid door Chris Vansteenkiste werd opgedoekt.

Olivier Van Raemdonck, woordvoerder van Jan Jambon, weerlegt dit: “Wij hebben Unifab vorig jaar op 22 maart wel degelijk een antwoord gestuurd. Van die van de vzw BAAN hebben wij bij ons geen spoor gevonden. En het is niet omdat het in de kadernota niet bij de tien speciaal op te volgen fenomenen staat dat het voor ons geen prioriteit is. Het vormt bijvoorbeeld ook een onderdeel van ons Kanaalplan tegen gewelddadig extremisme. De minister heeft dat trouwens op 21 februari 2016 tijdens een toespraak op het Global Illicit Trade Forum van The Economist nog eens duidelijk gemaakt. Het blijft voor ons prioritair, zeker door zijn link met terreurbewegingen.”

Bij Unifab in Parijs ontkent men echter ooit een antwoord van de minister gehad te hebben. Bij de politietop klinken bronnen bovendien sceptisch over de strijd tegen dit fenomeen: “Men heeft het Kanaalplan en het Nationaal Veiligheidsplan, maar in dat nationaal plan heeft men zowat alles gestopt, dat lijkt wel goed maar het probleem is dat we steeds meer moeten doen met almaar minder mensen. Het evolueert slecht.”

Zowel binnen het leger als bij de politiediensten is het gemor echter steeds luider te horen en vrezen sommigen voor zeer ernstige problemen. “De soldaten die men nu in de steden inzet worden op een schandalige wijze uitgebuit. En onze politiediensten geraken wegens manproblemen steeds in grotere moeilijkheden”, stelt een andere en bezorgde topflik.

Willy Van Damme

Naschrift:

Nadat dit onderzoek was afgerond stuurde de vzw Baan nog maar eens een brief hierover naar minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon. En deze werd nu toch beantwoord door de minister. Wat een onderzoek toch al niet vermag.

1) Men rehabiliteerde in Afghanistan heel recent de man die nu af en toe in de hoofdstad Kaboel opduikt.

De onschuld van Marc De Schutter

Vorig jaar publiceerde de van moord verdachte en op 23 mei 2003 – 11 jaar na de feiten – voor massale fraude veroordeelde Marc De Schutter het boek ‘De Schutter heeft het altijd gedaan’, zijn relaas van zijn leven en vooral van de feiten waarvoor men hem al tot meer dan 3 jaar celstraf met uitstel veroordeelde. Dit boek is dus een soort van memoires.

En uiteraard komt dan ook het verhaal aan bod van Vera Van Laer, ooit zijn vriendin die op 5 juli 1996 plots verdween. Dit nadat hij ze volgens De Schutter had aan het Antwerpse Centraal-Station had afgezet om er de trein naar Nice te nemen om er haar ex en haar kinderen te zien. Maar dat bleek o.a. na controle van zijn GSM een leugen. Hij zat op dat ogenblik immers op de Antwerpse ring richting Mechelen. Het was niet zijn eerste leugen.

Partners

Het boek is uitgegeven door Mediageuzen, een bedrijfje van Maurice De Velder. Een ook al niet onbesproken zakenman met een gerechtelijk verleden en wat falingen die vanuit het niets vanuit Merchtem en Buggenhout opklom tot een topman in de ondernemerswereld. Om dan na allerlei problemen terug te keren naar de marges van het zakenleven. (1) Een beetje dus als Marc De Schutter.

Het boek van De Schutter is een groot pleidooi van de man waarin hij luidkeels zijn onschuld zit uit te schreeuwen. De titel ‘De Schutter heeft het altijd gedaan’ waarbij het woord ‘altijd’ in andere letters is gezet wil al duiden dat men in zijn optie hem zoekt, dat het gerecht hier geheel fout bezig is en hij gewoon als de zondebok fungeert omdat men er nu eenmaal een nodig heeft.

Marc De Schutter - kaft boek

Marc De Schutter speelt in zijn boek de grote onschuld en noemt zich de zondebok. Zijn eigen boek schetst echter een totaal ander en weinig fraai beeld.

Het roept bij mij herinneringen op aan mijn allereerste toen telefonisch contact met de man nu begin september 1992. Enkele toenmalige vrienden hadden mij namelijk verteld over nieuwe problemen rond de aan Superclub gelieerde zakenlui zoals Marc De Schutter, Jan Maes, Guido Van Belle en Maurice De Prins.

Of er dan soms een faling dreigde vroeg ik aan Marc De Schutter die toen nog baas was bij het Mechelse videobedrijf Lavithas. Zijn antwoord kwam als bij hem nog steeds het geval is erg vlot. ‘Ja we hebben het wat moeilijk gehad maar de problemen zijn praktisch opgelost. We maken ons geen zorgen’, was ongeveer zijn antwoord.

Een twee weken later op 28 september ‘92 ontplofte het bedrijvencomplex rond Lavithas, een put van bijna 2 miljard frank (50 miljoen euro) nalatend. Samen met een gigantische berg valse facturatie waarbij men ook Luc Thibaut & Co Financiers NV, een Antwerpse spaarkas voor veelal kleine lieden, had zitten plunderen.

Wat duidelijk al lang vooraf was gepland. Doordat het Mechelse gerecht er echter niet in slaagde het tijdig voor de rechtbank te brengen kregen de heren slechts een drie jaar voorwaardelijke celstraf. Het schandaal in het schandaal.

OPZOEKINGSBERICHT/AVIS RECHERCHE

Vera Van Laer verdween op 5 juli 1996. Van haar is sindsdien geen enkel spoor meer terug te vinden, ook geen lijk. Een trauma voor haar kinderen.

Ook na Lavithas bleef De Schutter brokken maken. Van de verkoop van jeans tot verlichting en petroleumproducten, allemaal liep het verkeerd af. Daarna trok hij naar het Franse Port Saint-Louis waar hij voor de Nederbelgen, pornokoning Gerard Cok en Jan Hamelink hun jachthaven Port Napoleon bestuurde. Branden, gerechtelijke onderzoeken en processen volgden hem. Er viel zelfs een dode. Tot Cok en Hamelink hem voor de eer bedankten en buiten gooide.

Leven in luxe

En alhoewel De Schutter als een gevolg van een serie veroordelingen nog fortuinen moet aan allerlei schuldeisers lijkt het hem sindsdien aan niets te ontbreken. Zijn gezeur in het boek over een ‘gouden Samsonite-koffertje’, een ‘bermuda van Desigual’ en Cohiba-sigaren, volgens een kenner bij ‘s werelds duurste maar ook de meest nagemaakte, is typerend.

Over de soms door zijn optreden totaal geruïneerde slachtoffers geen woord. Het lijkt wel of hij hen vanuit zijn boek gewoon zit uit te lachen. Hij woonde dan ook in Thailand, een ook al niet onbesproken land. Als hij al niet in een vliegtuig of in een buitenlands hotel en bar zat. 

Merkwaardig in het boek is dat hij continu bijna naar iedereen uithaalt die hem niet zint. Waarbij eigenaardig Jan Maes, hier Jan Primus genoemd, zijn kompaan bij Lavithas en Superclub, er flink van langs krijgt. Blijkbaar is hij kwaad omdat hij hem nooit in de gevangenis, noch in Thailand, noch in Antwerpen, is komen bezoeken. Ik ben een van de weinigen die opvallend geen verwensingen of beledigingen krijg.

Het is het bij hem gekende relaas van vriend en zakenpartner de ene dag en aartsvijand de andere. Zo woonden ze vlak bij elkaar in het Thaise Phuket en zaten ze als ruziemakende partners in vastgoed via de Singaporese Incebin Pty Ltd, het nieuwe dolle zakenavontuur van het duo.

Arrogantie in overvloed 

Ook anderen krijgen er van langs, niet zelden een ongebreidelde arrogantie tonend. Zo is er het schelden op Thaise politielui en gevangenisbewakers omdat ze slecht Engels praten. “Hij bekijkt me vragend aan en wijst naar de wasbak. “Water to drink, onnozel manneke”, zeg ik “Not to wash”. (pagina 29)

Het beledigen zit hem duidelijk in het bloed. Zo omschrijft hij de Belgische verbindingsofficier in Thailand als een ‘loser’ (pagina 47) en François Kind, de man die het geklasseerde dossier rond Vera Van Laer terug boven water haalde en uitklaarde, wordt dan eerst François Koter en daarna François Sperma. (pagina 157).

Marc De Schutter in Port Napoleon

Marc De Schutter hier als directeur van de Franse jachthaven Port Napoleon in Port Saint-Louis. Ook hier was het een verhaal met heel veel grootspraak en nog veel meer brokken. Vraag is waarom Gerard Cok en Jan Hamelink een man met een dergelijke kwalijke reputatie de controle over hun 1000 kilometer verder gelegen haven gaven. Toen wilden ze van de man geen enkel kwaad woord horen. En de vraag is nog meer waarom de Schutter beiden in dit boek spaart. Iets te verbergen?

Schuilnamen in zijn boek zijn ook schering en inslag. Zo wordt medeverdachte Marc Hoevenagels, een topman van de nu opgedoekte Antwerpse Opsporingsdienst OD, Marcel Hoefs.

En substituut Eric Coraza, wordt dan Eric Esperanza, de man die de villa van De Schutter in Philippine gebruikte als liefdesnestje met de nadien nog veel besproken rechter Rita Smout, een schuilnaam. Beiden hadden op de rechtbank dezelfde kamer. Het was de zittende, staande en liggende magistratuur. Een verhaal dat mede dankzij De Schutter toen openbaar raakte. Het is typerend voor De Schutter.

En over Superclub (2) klinkt hij vrij simplistisch en wordt Maurice De Prins de goede. En nochtans had hij ten tijde van het grote proces rond Superclub in Hasselt de man als een echte matennaaier erin gelapt.

Zijn verhaal over Superclub is dan ook klassiek dat van de Prins. Zo oppert hij: “… de hele kliek rond de Kredietbank-top, magistratuur en CVP-akolieten… alsof ik verantwoordelijk ben voor hun Super Club verliezen.” (pagina 61) En wat verder: “Tijd trouwens dat ik dat hele Super Club –verhaal – en de smerige rol van lampenfabriek Philips, Kredietbank, de CVP-kliek en de broertjes Delcroix – eens ga doen.” (pagina 120)

De matennaaier

Op bepaalde ogenblikken is hij echter over zichzelf doodeerlijk. Zij schrijft hij over zijn periode als jonge voetballer: “Ik was een matennaaier, dat geef ik grif toe. Maar wel een goeie.” Of wanneer hij zijn leven thuis in de ouderlijke drogisterij in het noorden van het Antwerpse beschrijft en vertelt hoe zijn vader – die nog leeft – hem leerde bij het vullen van de flessen en zakken de klanten te bedriegen.

Dat klinkt bij hem aldus: “Het leukste vond ik het herwegen. Alle zakken van vijftig kilogram kalk, plaaster en cement van een of vijf kilogram. En hetzelfde met de vaten ammoniak, benzine en gedistilleerd water, in flessen van één en vijf liter. Elke liter of kilogram die ik extra genereerde, kreeg ik uitbetaald door vader.” (pagina 73) Hij werd luidens zijn eigen verklaringen thuis opgevoed om de klanten te bedriegen. Geen wonder dus.

De man bewijst met zijn boek hoe gevaarlijk hij is. Eerst wordt hij de vriend, liefst met politielui of magistraten, lokt die om zaken te doen die in het beste geval dubieus zijn om ze daarna te verraden. En hij misbruikt uiteraard die contacten: “Via, via vernam ik dat er een aanhoudingsmandaat tegen mij was afgevaardigd”, oppert hij. (pagina 272)

Marc De Schutter in Thailand bij aanhouding - 2

Marc De Schutter bij zijn aanhouding in Thailand. De neerbuigende arrogante wijze waarop hij Thailand en de politie omschrijft is best schokkend. Beledigen is een van zijn sterkste kanten.

Hij erkent ook een informant voor drugs van de politie geweest te zijn. Eerst vriend worden en dan de dolk bovenhalen. En als Vera Van Laer verdwijnt zullen het zijn vrienden bij de Antwerpse Opsporingsdienst (OD) zijn die het onderzoek doen. Wat zonder resultaat zal blijven. Wat dacht je? Die vrienden vonden zelfs nog tijdens hun vakantie sporen van een springlevende Vera. Leugens uiteraard.

Tot Marc Hoevenagels tegen de lamp loopt met de sponsoring van zaalvoetbalclub Forcom. Met een in dit dossier zoveelste veroordeling bovenop. Het hoofd van die OD ging trouwens in Port Napoleon hamburgers bakken bij zijn ‘goede  vriend’ De Schutter.

Geen fraai beeld

En dat men zijn woorden met een flink ton zout moet nemen bewijst ook zijn verhaal over de Amerikaanse firma Landlock die een nieuw systeem voor wegverharding poogt te commercialiseren. “In die twee drie jaar heb ik voor de heren de hele wereld rondgereisd. Ik sloot deals af in … Duitsland, Frankrijk, Italië, Spanje en Portugal”, staat er op pagina 350. Alleen blijkt volgens de website van die firma men nog nooit contracten te hebben gehad in Europa.

Het beeld dat De Schutter hier van zichzelf schetst is dan ook het tegenovergestelde van wat hij over zichzelf in het boek beweert. Grootspraak, arrogantie, totale onbetrouwbaarheid en crimineel gedrag zitten er allemaal in. Het is een verre van fraai beeld.

Storend zijn ook de vele fouten. Het is acolieten en niet akolieten, en aanhoudingsbevelen worden niet afgevaardigd maar uitgevaardigd. Bovendien is het Jan Hamelink en niet Hamelinck en was zijn veroordeling in de zaak Lavithas niet bij verstek. Hij was die vele dagen trouwens steeds in de rechtbank aanwezig om er de bekeerling te pleiten.

Ondertussen is het nog steeds wachten op een beslissing van het parket-generaal in Antwerpen waar men speciaal voor de zaak Vera Van Laer een Limburgs magistraat aantrok. De zaak is gezien de betrokkenheid van bepaalde Antwerpse magistraten en politiemensen erg delicaat. Normaal zou deze maand maart er eindelijk een beslissing vallen over wat men gaat doen. Na meer dan een jaar wachten.

Zal men het seponeren of verwijzen naar ofwel de rechtbank van eerste aanleg of assisen? Het probleem is dat er vooreerst nooit een lijk werd gevonden en dat geen van de twee verdachten, Hoevenagels en De Schutter de moord bekenden.

Ze schuiven wel de zwarte piet naar elkaars richting. Het moraliteitsonderzoek is nu al straks twee jaar achter de rug en zal vermoedelijk voor De Schutter weinig fraais hebben opgeleverd. Men leze er maar zijn boek op na. Zal het Antwerpse parket-generaal durven om de zaak voor de rechtbank te brengen zodat eindelijk het doek over dit verhaal kan vallen. De slachtoffers van De Schutter wachten.

Willy Van Damme

Marc De Schutter, ‘De Schutter heeft het altijd gedaan’, Mediageuzen, 2016, 350 pagina’s, 19.95 euro.

1) Maurice De Velder kreeg op 2 april 2009 van het Antwerpse hof van beroep 2 jaar celstraf met uitstel plus ook nog wat boetes. Dit voor allerlei criminele feiten rond het beheer van zijn vennootschappen zoals Think Media en de Vrije Pers (P Magazine). Hij bekende er ook schuld.

2) De videoverhuurketen Superclub NV werd in het Staatsblad soms ook geschreven als Super Club.

Intercommunales–Transparantie, perceptie en sensatie

Kenners van de media weten dat het nieuws dat de media elke dag brengen veelal zorgt voor wat sommigen de waan van de dag noemen. Kranten brengen die feiten die men geschikt acht, verkoopbaar zijn – kranten zijn nu eenmaal commerciële producten – en passen binnen het politiek beleid van vooral dagbladen die in de debatten veelal de toon zetten. De rest wordt aan het publiek weerhouden. Zij zorgen voor wat die waan van de dag’ is. Vandaag is het groot nieuws, overmorgen is het vergeten.

Koen Kennis en Tom Balthazar

De huidige heisa rond intercommunales is hiervan een heel goed voorbeeld. Het Laatste Nieuws en zusterkrant De Morgen willen in navolging van de Waalse herrie rond Publifin ook hier eens kijken of er geen ‘schandaal’ te rapen valt.

Dat ze daarbij eerst naar Gent en de SPA kijken is hierbij natuurlijk geen toeval. Men had bijvoorbeeld de N-VA, Koen Kennis en Antwerpen kunnen nemen. Die schepen Koen Kennis (N-VA) blijkt immers veel meer te ‘rapen’ dan Tom Balthazar, de SPA en Gent. Maar neen, men kiest voor Gent.

Tom Balthazar - 3

Tom Balthazar is het slachtoffer van een gerichte campagne vanuit de liberale krantengroep Van Thillo.

Bovendien zijn er bij Publipart 17 beheerders en rept men in die kranten maar over twee figuren uit een stad. Geen toeval natuurlijk. Wie anders denkt is oeverloos naïef. En dan begint men bij die krantengroep een dossier samen te stellen dat voldoende smeuïg is om zoveel als mogelijk schade aan te richten in Gent.

En wat doet men? Men begint te liegen over chemische wapens en om een graaicultuur te insinueren gooit men alle vergoedingen van de 17 bestuurders, bruto en op jaarbasis op een hoopje. En dan komt men aan een mooi bedrag van een goeie 300.000 euro. Lekker!!

Maar wie op maandbasis, per bestuurder en netto kijkt ziet al iets heel anders. Dan blijkt dat maar een 800 euro te zijn. Graaicultuur? Maar met zo’n bedrag kan een krant natuurlijk geen schandaalsfeer creëren. En dus blaast men alles buiten proporties op.

Het doet denken aan hoe De Morgen eerder de zaak van nu ex-minister van Financiën Steven Vanackere (vakbondsvleugel CD&V) en die van de NV Optima met Gents burgemeester Daniel Termont (SPA) aanpakte.

IMG_9384

Via een dagenlange en gerichte campagne vol van insinuaties velde De Morgen Steven Vanackere, man van de vakbondsvleugel in CD&V. Nadien konden de andere patronale vleugels van die partij al de postjes in de nadien gevormde federale regering opvullen. Na die politieke moord verdwenen de twee daders bij die krant. Een is nu hoofdredacteur duiding bij de VRT. 

Want daar komt het bij Het Laatste Nieuws en De Morgen op aan. Niet de informatie telt maar het creëren van de perceptie van een schandaal. En dus spreekt men niet van 800 euro maar van meer dan 300.000 euro en voegt er nog vlug die leugen van chemische wapens aan toe. Waarom? Om zo de Groenen nog meer op stang te jagen natuurlijk en het Gentse kartel van SPA en Groen uit elkaar te spelen. Erg simpel en zo doorzichtig.

Transparantie

En dan begint men daarna te zeuren over een gebrek aan transparantie om zo de schandaalsfeer verder op te voeren. Waarom roepen om een nood aan meer transparantie? Voor SPA-voorzitter John Crombez was het een doorzichtig verdedigingsmechanisme om de rest der partijen mee in bad te trekken. Logisch dus.

Maar voor de kranten? Merkwaardig. Men gooit op pagina 1 tot in de kleinste details de vergoedingen bij Publipart van een Balthazar op tafel en dan komt men meer transparantie eisen. Als er geen transparantie zou zijn dan kon men die vergoedingen toch niet te weten zijn gekomen.

Het is dan ook onzin. Er is het Staatsblad, de Nationale Bank en de websites van die intercommunales, steden en gemeenten. En er is de openbaarheid van bestuur en de verplichting van politici om alle mandaten bekend te maken. Men kan er mits wat zoeken dan ook zowat alles vinden. Er is dus niet echt nood aan meer transparantie maar aan correctheid bij de media. Dat is het echte probleem.

Een lokaal mandataris en topbestuurder in het kluwen van de vele intercommunales stelde het gisteren in een gesprek zo: “Straks moeten wij in het kader van de transparantie nog onze belastingbrief gaan publiceren.” Als er in deze zaak al een schandaal is dan is het er een van bepaalde media die om politieke reden een leugenachtig dossier samenstelden. Dat ze daarbij de antipolitiek promoten is voor die dagbladen blijkbaar geen enkel probleem.

Leona Detiège - 4

In 2003 voerde de Gazet van Antwerpen een dagenlange mediacampagne tegen toenmalig Antwerps burgemeester Leona Detiège en haar bestuurders die men voorstelde als een stelletje dieven die voor persoonlijk profijt de stadskas misbruikten.

Gans de zaak roept daarom herinneringen op over dat andere grote ‘schandaal’, de Visa-affaire in Antwerpen met de Gazet Van Antwerpen die op dezelfde manipulatieve wijze de indruk creëerde dat het toenmalige Antwerpse schepencollege van burgemeester Leona Detiège (SPA) bestond uit een bende dieven. Achteraf bleek de zaak op niets uit te draaien. Met een Gazet Van Antwerpen die zich achteraf niet eens verontschuldigde voor die erg lasterlijke aantijgingen. Typisch.

Willy Van Damme

Humo en de windmolens in zee en Johan Vande Lanotte

In het gesprek met Johan Vande Lanotte (Humo 10 januari) heeft men het ook nog maar eens over de verre afstand in zee van onze windmolenparken. Dat wordt hem aangewreven waarbij men natuurlijk (obligaat) Vande Lanotte hierover allerlei verwijten naar het hoofd gooit.

Een aantal mensen waaronder de interviewer Raf Liekens en voorheen de journalisten Luc Pauwels en Wim van den Eynde (De Keizer van Oostende) zijn daarbij echter een cruciaal element in dit dossier vergeten.

Toen men die plannen voor het eerst ontwierp is er een dame uit Knokke hiertegen naar de Raad van State getrokken (1) omdat die windmolens in de eerste plannen voor haar te dicht bij de kust stonden en haar uitzicht dus geschonden werd. De Raad van State gaf de dame gelijk en nadien moest men wel een stuk verder in zee gaan.

Windmolenpark, Thornton Bank

Onze windmolenparken moesten ver in zee gebouwd worden, niet omwille van een ministeriële gril maar na een beslissing van de Raad van State. Dat opzoeken duurde een paar minuten.

Kan men misschien voor men mensen begint te beschuldigen de zaak eerst eens goed onderzoeken. Het zou helpen.

Willy Van Damme

1) Het Nieuwsblad, 28 maart 2003, Marc Carlier, ‘Raad van State geeft tachtigjarige bewoonster Zeedijk gelijk – Geen windmolens voor Knokke’. ‘http://www.nieuwsblad.be/cnt/nbra28032003_024

De dame (Yvette Soete) deed die klacht op vraag van het gemeentebestuur van Knokke-Heist die schrik had voor de schade aan het toerisme in de gemeente. Luc Pauwels en Wim Van den Eynde, dikwijls omschreven als gelauwerde onderzoeksjournalisten, waren voor zover geweten de eersten die deze verre afstand als argument gebruikten tegen Johan Vande Lanotte. Onderzoeksjournalisten dus. De verantwoordelijke minister (Leefmilieu) was toen Jef Tavernier (Agalev). Ze gingen eerst op 12 km van de kustlijn gebouwd worden.

Surrealisme

Dat dankzij kunstenaars als een René Margritte België gekend staat als een der grote centra van het surrealisme is geweten. Meer, er is op dat vlak niet alleen René Margritte maar ook onze Vlaamse regering en natuurlijk onze Staatsveiligheid.

Het Chinese gevaar

Die presteerde het om in een brief te waarschuwen voor de Chinese invasie, het gele gevaar, want die Chinezen willen de technologie van elektriciteitsdistributeur Eandis komen stelen. Wow, dat moet werkelijk zeer waardevolle technologie zijn. Alleen, ze is vrijelijk te verkrijgen en, zeker weten, die Chinese State Grid heeft zo te horen al betere technologie dan de onze. Bijvoorbeeld op het gebied van zogenaamde slimme meters.

De tijd is reeds lang voorbij dat China hier technologie kwam stelen. Wat, als je bedrijfsleiders vroeger hoorde, ze ook massaal gedaan hebben. Maar toen zwegen onze spionnen. Nu echter is China technologisch op vele vlakken vooruit op niet alleen België maar het ganse westen. Als er hier sprake zou zijn van technologieoverdracht dan zal het van ginds moeten komen.

Maar onze topspionnen van de Staatsveiligheid waken over die Chinezen. Zeker sinds de VS men hen volop aan het ruzie maken zijn. Vraagje: Wie is hun baas? Hun brief bevatte echter alleen zaken die de oppervlakkige kenner van dit dossier al lang wist. En ja, stelt topspion Jaak Raes, we moesten wachten op info uit Australië voor we die brief konden schrijven.

416536869782757015_330474166

Eerst gaat men bij de Chinese president Xi Jinping smeken om hier te investeren. Doet hij het dan komt onze Staatsveiligheid ons vertellen dat hij gevaarlijk is. Hij wil immers de ‘technologie’ van Eandis stelen. Toch volgens topspion Jaak Raes.

Maar het probleem bij die bewering is dat de info over Australië gewoon zo in een minuut van het internet te plukken is. Wachten op Australië? En, weet de man nog verder tegen Lars Bové in De Tijd te vertellen: ‘Er is nog geheime info over Eandis-deal’. Hoe, er is nog geheime info? Bové is dan ook kind aan huis bij onze topspionnen en vraagt braafjes niets verder.

Waarom geeft hij die info dan niet aan de overheden want dat is toch zijn taak? Hij schrijft dus een brief met waarschuwing waarbij hij nog veel verzwijgt. Maar dat is toch het ondergraven van het werk van de overheden die rekenen op de Staatsveiligheid voor haar werk. Feitelijk zou men die man wegens het achterhouden van volgens hem dus vitale gegevens na deze rel gewoon bij het huisvuil moeten zetten. De man is een gevaar.

Eerst stuurt men vanuit België de ene grote handelsdelegatie na de andere naar het China van president Xi Jinping en spaart men geld nog moeite om de Chinezen over te halen om hier te investeren.

Ja, want die hebben een spaarboek van meer dan 3000 miljard dollar. En als men ze dan met veel moeite toch hier doet investeren dan begint men bij de Staatsveiligheid (op wiens vraag?) hiervoor te waarschuwen. Waar is men in ‘s hemelsnaam mee bezig?

Oosterweel en de begroting

En dan is er de Vlaamse begroting. “De turbo erin”, zegt Vlaams minister-president Geert Bourgeois die fier ook de buitenwereld wist te vertellen dat er een begroting in evenwicht is. Nou, nadat men flink op het kindergeld snoeide, de subsidiëring van rusthuizen feitelijk stopte en de financiering van Oosterweel uit de begroting haalde. In evenwicht noemt men dat dan. Toch simpel hé!!

DSCN8516

En fier dat Geert Bourgeois was met zijn begroting in evenwicht. Tot….

Maar neen, Eurocommissaris Marianne Thyssen (CD&V), en dus lid van diezelfde partij die mee de Vlaamse begroting opmaakte, zegt dat dit niet mag van Europa. Oosterweel moet erin en dan is er een tekort op de begroting en geen evenwicht meer.

Een nog hallucinanter zaak dan die brief van de Staatsveiligheid. Vooreerst kan men er gif op nemen dat er in 2017 en zelfs niet onder deze legislatuur een spade in de grond wordt gestoken voor die Oosterweelverbinding. Wat betekent dat men feitelijk dus geen geld moet beschikbaar houden.

Ten tweede zal door het voegen bij de Vlaamse begroting van de kosten voor Oosterweel er in wezen niets veranderen. Het enige dat zal wijzigen is dat er officieel een begrotingstekort zal zijn. Maar dat was er al, alleen gaf Bourgeois het niet toe. Waarom? Ja bij de N-VA en andere partijen wil men mordicus een begroting in evenwicht presenteren. Het is een dogma.

Dat was al onder liberaal Dirk Van Mechelen die er overal fier mee liep te pronken. Maar dat was boerenbedrog, intellectuele oplichterij en politiek gesjoemel. Bourgeois zoals voorheen Van Mechelen zitten gewoon de burger te belazeren. Kan men misschien eens eerlijk zijn en niet doen zoals vroeger de Grieken deden met hun begroting. Een tekort is geen schande. Instortende schoolgebouwen wel.

Willy Van Damme

Bart Brinckman, Optima, Crombez en de perceptie

Uw medewerker Bart Brinckman heeft (SP.A krijgt de geest van Optima niet in de fles, DS van 23 juni) het over het bezoek van John Crombez aan de gebouwen van Optima van een paar jaar terug en stelt dat Crombez had moeten en kunnen weten dat dit een sjoemelbank’ was. Het prachtig voorbeeld van moddergooien en schuld door associatie.

Hij kent een fraudeur dus is ook hij een fraudeur. Als John Crombez dat had moeten en kunnen weten waarom wist Uw redacteur dat toen niet? En waarom schreef de krant dan toen niet want dat las ik daar in die periode niet.

Het doet denken aan het verhaal in De Morgen vandaag die het de Gentse burgemeester Daniel Termont kwalijk nam dat hij samen met enkele schepenen in Cannes was en toen in 2005 met Jeroen Piquer van Optima op een boot zat.

Elf jaar terug dus, een periode toen Gent op zoek was naar vastgoedfinanciering. Het zou een beleidsfout geweest zijn hadden de Gentse bestuurders toen niet in Cannes en op die boot gezeten. In plaats van een onderzoek naar fraude is een belangrijk deel van de pers als naar gewoonte alleen bezig met moddergooien.

Men heeft het in de media steevast over het feit dat de SP.A hier de perceptie tegen heeft. Maar wie creëert die perceptie? Juist, diezelfde media, grossiers in modder.

Willy Van Damme

Marc De Schutter in P-Magazine–Gazettenpraat in een mooi blinkend blad

Het woord ‘gazettenpraat’ is een in het land goed bekende term. Het staat voor prietpraat, onbetrouwbaarheid en leugens. Het werkt als een vloek op deze stiel en de negatieve sfeer bij de bevolking hier rond is, zo lijkt het, begrijpelijk.

Het gesprek en verhaal van Marc De Schutter ’Van Super Club tot Thaise cel’ en ‘Voetbalallergie’ naar aanleiding van de publicatie van zijn boek ‘De schutter heeft het altijd gedaan’  in P Magazine van Juni 2016 is typisch voor wat onder die term ‘gazettenpraat’ valt.

Zo worden de beweringen van de man, die nota bene drie correctionele veroordelingen achter de rug heeft, probleemloos voor waar aangenomen. Het verhaal over 1 miljoen Belgische frank die dankzij Superclub 200 miljoen worden is er een voorbeeld van.

Ook het verhaal over Warner Brothers dat Superclub kapot maakte is totaal van de pot gerukt. Ik heb dat jaren terug onderzocht en het resultaat hiervan is te vinden in mijn boek ‘De zeepbel van Superclub’ dat in 1999 bij Van Halewyck verscheen.

Het onderzoek naar Superclub in 1990 gebeurde door revisor André Descamps op vraag van de vzw Anti-Piracy Foundation, een vzw rond videodistribiteurs.

Het werd in Cannes gelekt door filmmakers Marc Punt en Jan Verheyen (die toen Independent Films hadden) die het verhaal doorspeelden aan Christiaan De Schutter van het vakblad Moving Pictures International en Jan Temmerman van De Morgen.

Beide journalisten waren toen op het filmfestival van Cannes aanwezig. Zij publiceerden hierover en de zaak klapte zo in elkaar. De reden was dat de waardering der activa van Superclub frauduleus was en men toen eindelijk in de financiële wereld vragen begon te stellen. Ook was de zeer grote aandelenhandel rond Superclub geheel illegaal.

De waarde van die activa was tot dan allemaal gebaseerd op de prietpraat van een De Prins, Maes en De Schutter die door vet betaalde revisoren klakkeloos werd overgenomen. Met Warner Brothers had dat lek en dat rapport van bedrijfsrevisor Descamps helemaal niets te maken.

Marc De Schutter in Port Napoleon

Marc De Schutter, hier toen hij directeur was van de Franse jachthaven Port Napoleon in Port Saint-Louis-du-Rhône vlakbij de Camargue aan de Mediterrane kust. De jachthaven is eigendom van de Nederbelgen, Jan Hamelink en porno- en vastgoedbaas Gerard Cok. Alleen over zijn aanwezigheid hier kan je gemakkelijk een boeiend boek schrijven, zowel fictie als non-fictie. Het aantal klachten bij het gerecht waren niet te tellen, van geweld tot diefstal, intimidatie, vandalisme, een verdacht overlijden en dito brand. Niemand werd hier strafrechtelijk echter ooit veroordeeld. De jachthaven is nog steeds eigendom van dit duo.

De rest van het verhaal in P Magazine is navenant. Men neemt zomaar zonder enige controle alle beweringen van de man voor waar over. Dit is dan ook geen journalistiek maar roddel van een smerig soort grenzend aan laster. Zie maar het herhaaldelijk gebruik van de naam Coiske Sperma om een gerechtelijk speurder te identificeren.

Wie Marc De Schutter kent weet dat men met zijn verhaaltjes zeer voorzichtig moet zijn. Leugens, overdrijvingen en klinkklare onzin zijn typerend voor de man.

Dat hij nu plots begint de schelden naar zijn vriend Jan Maes is natuurlijk merkwaardig voor wie het dossier een beetje kent. Toen men de Schutter in Thailand arresteerde waren zij praktisch zelfs buren en samen in zaken, vastgoed.

Maar de man heeft dan ook een serieus gebrek aan moraliteit. Getuige zijn gerechtelijk verleden en heden. Misschien kan men ook eens bij P Magazine denken aan de duizenden slachtoffers van de man.

Maar aangezien dit boek uitkomt bij Mediageuzen die ook P-Magazine uitgeeft en als verantwoordelijke uitgever Maurice De Velder heeft hoeft de toon van dit interview niet te verbazen. Beiden, De Schutter en De Velder, hadden in het verleden zelfs een gezamenlijke vriend, genaamd Leo Delcroix.

Willy Van Damme

Lezersbrief aan de hoofredacteur Günther Van Hassel van P-Magazine. Het blad heeft geen pagina voor reacties van lezers. Het gesprek verscheen ter gelegenheid van de publicatie van het boek ‘De schutter heeft het altijd gedaan’ van Marc De Schutter dat bij Mediageuzen verscheen.

Eerder verschenen er ook interviews met De Schutter in Het Laatste Nieuws en de Gazet Van Antwerpen. De zaak van de moord op Vera Van Laer komt voor in Antwerpen met als hoofdverdachten Marc De Schutter en de toenmalige politieman Marc Hoevenagels. Die was toen een topman bij de OD, de Opsporingsdienst van de Antwerpse politie.

Gezien het delicate, waaronder de relatie van De Schutter met de Antwerpse parketmagistraat Eric Corazza, stelde het parket-generaal in Antwerpen voor de zaak een assisenspecialist uit Limburg aan. Het vermoeden is dat de zaak in 2017 voorkomt. Het moraliteitsonderzoek is sindsdien achter de rug.

Voordracht – De gevaren van het internet

Normaal organiseert de Dendermondse Perskring geen debatten of informatieavonden behoudens tijdens de plaatselijke verkiezingen, nu echter vonden de leden dat toch wel een goede en heel nuttige zaak. De kwestie is dan ook brandend actueel en zal dat nog lang ook zo blijven. Onderwerp is het gevaar welke voor de gewone burger aan het internet en de digitalisering van de maatschappij verbonden is. De gebruiker die er niet professioneel mee bezig is.

Je kan de informatiesnelweg, het internet, niet meer uit de maatschappij wegdenken. Zelfs al is het niet eens dertig jaar oud. Voor jongeren en ook steeds meer ouderen is de smartphone, de laptop, tablet of de gewone computer iets waar ze dagelijks mee bezig zijn. Wie mensen ziet ziet hen niet zelden ook druk bezig met hun digitaal speelgoed.

Bovendien is de digitalisering van ons leven zelfs via de gewone GSM en ook bijvoorbeeld het elektronisch betalen niet te onderschatten. En deze evolutie gaat steeds verder. Nu is er ook al de televisie die via het internet werkt, de auto zonder bestuurder, de GPS, enzovoort.

Allemaal zaken die het leven van de gewone burger veel aangenamer maken. De digitale krant, het thuis vanuit de luie zetel boeken van een vliegtuigreis, treinticket en hotel, het zijn allen nieuwe technieken die steeds verder doordringen tot in de verste uithoeken van de wereld. 

Ouders die via Skype met hun zoon of dochter aan de andere kant van de aarde spreken alsof ze samen aan tafel zitten is stilaan maar zeker dagelijkse kost aan het worden voor vele miljoenen mensen. Met een klik stuurt men op een seconde tijd zijn vakantiekiekjes zo tienduizend kilometer ver. De tijd van de postduif, de brief en de koets behoren als het ware tot de oertijd.

Maar dat internet en die digitalisering herbergt ook een ganse serie nieuwe gevaren die voor de gewone niets vermoedende gebruiker zware gevolgen kunnen hebben. Crimineel ingestelde figuren hadden al snel door dat hier gouden opportuniteiten te rapen lagen om zich snel op kap van anderen te verrijken. En die evolutie gaat zo snel dat het alleen voor specialisten goed volgen is. Met misdadigers die bovendien steeds professioneler werken.

En dus is er nood aan goede informatie over die problematiek om de burger te waarschuwen zodat hij maatregelen kan nemen om de overal op het internet loerende gevaren te vermijden. Dendermondenaar Nico Cool is al van kindsbeen af gepassioneerd door computers en het internet en ontdekte ook al snel de gevaren ervan. Het werd zijn specialiteit, zijn passie en ook vandaar zijn beroep.

IMG_9675

Dendermondenaar Nico Cool maakte van zijn passie, internetbedrog, ook zijn beroep. Nog deze week toonde hij op VTM en de lokale TV-Oost hoe simpel BTW-fraude via het internet is.

Identiteitsdiefstal, het pikken van wachtwoorden om dan je bankrekening te pluimen of op je naam bestellingen te doen. Het zijn een van de veel toegepaste fraudetechnieken. En veel ervan kunnen op soms simpele wijze voorkomen worden.

Ook voor de vele spionagediensten is het internet natuurlijk een gouden zaak. Gedaan met het infiltreren van organisaties via amoureuze ontmoetingen, omkoping of afpersing. Alles gaat tegenwoordig vanuit het simpel anoniem bureautje ergens in een of andere al even anonieme stad. Geen fysieke risico’s meer, geen reisonkosten. Gedaan met James en andere Bonds.

Zo raakte de Amerikaanse spionagedienst NSA tot in het computernetwerk van het Franse presidentschap gewoon door het maken van een vals Facebookprofiel dat een lokale medewerker in Parijs had aangetikt. Over al die gevaren geeft Nico Cool op woensdag 2 maart een voordracht.

En wie vragen heeft over de betrouwbaarheid van zijn toestel kan gratis vooraf vanaf 19 uur zijn laptop, tablet of smartphone door Nico Cool laten nakijken op eventuele virussen. Een internetgebruiker kan zich best goed informeren en dit is hiervoor een uitstekende gelegenheid.

Woensdag 20 uur, Zaal Belgica Bis (ex Steenpoort), Kerkstraat 115, Dendermonde. Nazicht laptop vanaf 19 uur. Inkom is gratis.

Willy Van Damme

Stoere praatjes

Feitelijk is de aanwezigheid van die para’s in de buurt van Antwerpse joodse instellingen typerend voor deze door de N-VA geleide regering. Terwijl justitie, de Staatsveiligheid en andere cruciale veiligheidsinstellingen financieel gewurgd worden of aan het instorten zijn zet men op enkele plaatsen wat militairen in. Die kosten niet te veel en het ziet er stoer uit, daadkrachtig. En in het geval van Antwerpen draaien anderen voor de kosten op. Leuk voor Antwerps burgemeester De Wever natuurlijk.

IJzeren Rijn

Ook Vlaams minister voor Mobiliteit Ben Weyts (N-VA) wil bij die stoerdoenerij niet ontbreken. Vorige week kondigde hij bijvoorbeeld met luide trom aan dat er ‘een grote doorbraak’ was in het dossier van de IJzeren Rijn, de spoorverbinding vanuit Antwerpen via Nederlands Limburg naar de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen en zo naar het Rurhgebied.

Een dossier dat al jaren tussen Nederland, Vlaanderen, België en Noordrijn-Westfalen voor veel vergaderingen zorgt zonder dat er ooit al een trein over die IJzeren Rijn heeft gereden. Het moet de spoorverbinding van de Antwerpse haven met Duitsland korter maken. Niet alleen Nederland ligt hier dwars door allerlei milieuargumenten te gebruiken, ook de regering van de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen werkt tegen.

Ben Weyts - 3

Na de ‘grote doorbraak’ met de IJzeren Rijn was er volgens minister Ben Weyts nu die al even ‘grote doorbraak’ met de Oosterweelverbinding. Dat de man een grote mond heeft wisten we natuurlijk al van vroeger. Ben Weyts, Vlaams minister voor Stoere Praatjes.

En wat was nu die ‘grote doorbraak’ van Weyts. Men ging gezamenlijk een studie doen! Een zoveelste kost voor een zoveelste studie dus om opnieuw nog eens zoveel kilo papier te verspillen. Kenners van ‘studies’ weten dat dit, zoals dat ook met commissies veelal het geval is, een galante methode is om het dossier nog wat kilo’s stof te laten vergaren.

Nu vandaag met de Antwerpse Oosterweelverbinding kondigde hij opnieuw een ‘grote doorbraak’ aan. Men was, naar hij vandaag stelde, al bezig met het finaliseren van de zaak en in 2017 ging men zeker de eerste schop in de grond steken voor die Oosterweelverbinding. Wow, fantastisch.

Manu Claeys

Onzin, zegt Manu Claeys van de actiegroep stRaten-generaal die voorheen al met groot succes actie voerde tegen die plannen. Het is dankzij hen en Ademloos, die andere actiegroep, dat het monster genaamd Lange Wapper, de brug die een groot deel van Antwerpen onleefbaarder ging maken, gelukkig werd afgevoerd. Het was het voornaamste onderdeel van die Oosterweelverbinding en de liberale visie op de Antwerpse mobiliteit.

En je kan Manu Claeys ook hier geen ongelijk geven. Zo is het ontwerp voor die Oosterweelverbinding nog steeds niet af en weet in theorie dus nog niemand hoe die autostrade er gaat uitzien. En dan moet er nog een milieueffectenrapport gemaakt worden, een bouwvergunning aangevraagd en een aanbesteding gedaan worden.

En dat betekent veel vergaderen, adviezen, ruzies, inspraakrondes, protestacties en klachten bij allerlei instanties waaronder de Raad van State. De kans is dus groot dat ook het nieuwe nog niet eens gekende ontwerp zal sneuvelen voor het goed en wel op papier staat. Bovendien vergen al die stappen veel tijd en lijkt 2017 alleen al om die reden gewoon onhaalbaar.

Maar in de media komen verklaren dat men in 2017 met die aanleg gaat starten klinkt natuurlijk mooi, het getuigt van daadkracht en klinkt daarom erg stoer. En bovendien is dat mooi voor zijn baas de Antwerpse burgemeester Bart De Wever.

Deze kan dan in 2018 bij de nieuwe lokale verkiezingen pronken dat het hij is en niet die socialistische ‘smeerlappen’ die de Oosterweelverbinding realiseerden. Van de ‘kracht van verandering’ gesproken.

Vergeet het, de inhuldiging van de Oosterweelverbinding lijkt eerder iets te zijn voor de kinderen van Bart De Wever dan voor de man zelf. De stoere prietpraat van Ben Weyts zal daar niets aan veranderen.

Willy Van Damme

Parket wil met zaak Vera Van Laer naar assisen

Het Antwerpse parket heeft dan na wat aarzelen een beslissing genomen in de zaak van de op 5 juli 1996 verdwenen Vera Van Laer. Alhoewel er tot heden geen lijk werd gevonden wil het de zaak nu toch voor het Antwerpse hof van assisen brengen. Het doek denken aan de nu voor assisen zittende zaak van de vermoorde Britta Cloetens en die van de seriemoordenaar Andreas Pandy. Ook hier waren er geen lijken en bleef veel dus in het duister.

Superclub

Vera Van Laer was de vriendin van Marc De Schutter, een van de topfiguren in de zaak van de in de jaren negentig van de vorige eeuw teloorgegane videoverhuurketen Superclub. Deze was in 1983 opgericht door de intussen overleden Maurice De Prins en veroorzaakte het grootste financieel schandaal uit die periode.

 OPZOEKINGSBERICHT/AVIS RECHERCHE

Op 5 juli 1996 verdween Vera Van Laer. Voordien had ze reeds hevige ruzie gekregen met De Schutter. Vermoedelijk ging die ruzie vooral over geldkwesties.

Zonder dat er ooit sprake geweest was van een beursgang verhandelde men het aandeel massaal onder het grote publiek. Voorzien van mooie reclameartikels in de toen nog Financieel Economische Tijd hetende beurskrant schoot de waarde van dat aandeel op enkele maanden tijd als een raket de hoogte in.

Van amper 100 Belgische frank in september 1989 (2,5 euro) vloog het opwaarts om in mei 1990 zelfs meer dan 6.000 frank te bereiken (150 euro). En niemand in de media die toen waarschuwde, geen enkele toezichthouder die opmerkingen maakte en een politiek en gerecht die eveneens de ogen sloten.

Met vermaarde beleggingsspecialisten en hun bladen als Afinas die het aandeel aan het dom gehouden publiek aanprezen als zijnde het koopje van de eeuw. De fraude en oplichting van het publiek kon ongestoord verder gaan. Het was feest, bij sommigen.

In mei 1990 lekte dan een erg rommelig rapport gemaakt door bedrijfsrevisor André Descamps over het bedrijf uit waarin op enkele eigenaardigheden werd gewezen. Het lekken gebeurde door de filmmakers Marc Punt en Jan Verheyen die ongerust waren over de fenomenale groei van Superclub. Pas dan zal de toenmalige Commissie voor het Bank- en Financiewezen van Jean-Louis Duplat in paniek plots reageren.

Superclub Logo

Superclub was onder De Prins een verzameling zwaar verlieslatende bedrijven zonder enig uitzicht op winst. En toen Philips het verder wou rechttrekken haalde het internet dit zakenmodel helemaal onderuit. Wie koopt nu nog video- of muziekdragers als men die films en video’s gratis via het net kan downloaden?  

Onmiddellijk klapte het aandeel als een zeepbel in elkaar en bleek het feitelijk onverkoopbaar. Sommigen met de goede connecties bouwden met de winst een huis, anderen dienden hun huis te verkopen.

Antwerp FC 

Het was de Nederlandse multinational Philips die met de brokken achterbleef. Het koste grote baas Jan Timmer en de Belgische verantwoordelijken hun job. De groep diende haar witgoeddivisie te verkopen aan Whirlpool en ontsnapte volgens insiders zelfs ei zo na zelf aan een over kop gaan.

Een geslepen en amper geschoolde Maurice De Prins was de goed in het pak zittende Nederlanders veel te slim af. Zelfs de fine fleur van het Nederlandse bankwezen werd door hem opgelicht. De ING en ABN/AMRO verloren pakken geld aan de werkmansjongen uit het Klein-Brabantse Hingene.

De Prins kreeg nadien wegens een serie feiten zoals valsheid in geschrifte 4 jaar en drie maanden effectief cel. Voor de deels via de Kredietbank lopende aandelenzwendel werd nooit iemand gestraft.

Een deel van de gelden van Superclub arriveerde ook als sponsoring bij de Antwerpse voetbalploeg R.A.F.C. waar Fernand Colin Jr. en Eddy Wauters, toen toplui bij de Kredietbank, de plak zwaaiden. De zaak toonde hoe in Antwerpen zo niet alles dan toch wel heel veel mogelijk was. Mits uiteraard de goede connecties.

Café Road Inn

Maar ook na Superclub bleef Marc De Schutter verder aan de weg timmeren en richtte hij met een aantal vrienden uit Superclub een ganse serie nieuwe bedrijven op. Zaken die echter al snel eveneens de ene na de andere over kop gingen.

Maar echt gestraft werd De Schutter hiervoor nooit, ondanks de grootschalige fraude. Drie jaar voorwaardelijk was het maximum. Een behandeling die zeker vragen oproept. Was het omdat hij voor de politie ook tipgever speelde? Zo ja, dan is dat een zoveelste schandaal in dit dossier.

Eddy Wauters

Gewezen KB-topman en voetballer Eddy Wauters. Dankzij de sponsoring van Superclub beleefde The Great Old, de troetelnaam van de R.A.F.C., haar hoogtepunt met in 1993 de finale der bekerwinnaars tegen F.C. Parma die het met 1-3 in het Wembleystadium verloor. Nu dreigt de R.A.F.C. bankroet te gaan.

De relatie van Marc De Schutter met Vera Van Laer dateert van na Superclub. Samen met de toenmalige echtgenote van Marc H., toen een topman van de Opsporingsdienst van de Antwerpse politie (OD), runde ze de Road Inn, een café aan de Mechelsesteenweg in Antwerpen, vlakbij het hoofdkwartier van de gerechtelijke politie. Ze was er ook goed gekend als ontmoetingsplaats na de dienst.

Erg interessant voor een Marc De Schutter die in dit milieu over nogal wat vrienden beschikte. Zo was er ook substituut Eric Corazza die, in de periode dat Vera Van Laer verdween, met een rechter een liefdesnestje bouwden in de villa van De Schutter in het Nederlandse Philippine. 

Een verhaal dat toenmalig procureur-generaal Christinne Dekkers tijdens een interview bevestigde maar Corazza steeds ontkende. “Hij is de nagel aan mijn doodskist”, aldus procureur-generaal Dekkers toen.

Netwerker

Ook de Schutter zelf en zijn vroegere zakenpartner Jan Maes bevestigden dat toen. Het voorval toont de dubieuze en ook wel gevaarlijke natuur van het netwerk dat De Schutter spon. Je kon de mogelijkheden voor afpersing zo zien. De Schutter werkte trouwens als tipgever voor de politie! En is dit laatste de verklaring waarom er strafrechtelijk rond de man nooit een effectieve veroordeling kwam? 

Als De Schutter nadien in het Franse Port Saint-Louis du Rhône de jachthaven Port Napoleon uitbaat zal hij er al gauw bevriend raken met het plaatselijke stadsbestuur en een aantal douaniers die er kind aan huis zullen worden.

Nadien zullen de douaniers hierom verplaatst worden en verliest het stadsbestuur de verkiezingen. De jachthaven is dan eigendom van twee Nederbelgen, pornokoning Gerard Cok en ondernemer Jan Hamelink.

Centraal Station, Antwerpen

Het Antwerpse Centraal Station waar volgens de eerste verklaring van Marc De Schutter Vera Van Laer op 5 juli 1996 door hem werd afgezet. Analyse van zijn mobiel telefoonverkeer toonde echter dat hij hierover loog.

De verdwijning van Vera Van Laer zal zorgen voor een eerste onderzoek en zelfs arrestatie van Marc De Schutter. Volgens zijn eerste versie had hij haar die dag afgezet aan het Antwerpse Centraal Station waar ze dan de trein richting het Franse Nice ging nemen waar haar twee kinderen toen bij haar vroegere echtgenoot verbleven.

Snel echter blijkt dat dit verhaal gelogen is. Wat De Schutter in 1996 nog niet wist was dat men de locatie van een operationeel zijnde GSM toen al kon traceren. En dan bleek er van dat verhaal met het Centraal Station niets te kloppen. De man vloog in de cel maar bleef daar uiteindelijk niet lang zitten. Het onderzoek geraakte immers nergens en de zaak leek een stille dood te sterven, onder pakken gerechtelijk stof.

Forcom

Tot in Antwerpen het schandaal rond zaalvoetbalclub Forcom uitbrak. Een smeuïg verhaal over fraude waarbij de vroegere Antwerpse stadspolitie in opspraak kwam. Met als gevolg dat ook OD’er Marc H., boezemvriend van De Schutter, mee op de voorgrond kwam te staan.

Het zorgde voor het heropstarten van het onderzoek door François Kind (1), een sinds vorig jaar met pensioen zijnde lid van de gerechtelijke politie. Een man met de reputatie om lastige en onoplosbaar lijkende zaken toch voor de rechtbank te kunnen brengen. Met veroordelingen.

Het dossier werd dan ook grotendeels door hem en zijn rechterhand Bart D.N. uitgespit en zo te zien met resultaten. Waarbij Marc De Schutter en Marc H. elkaar bij een confrontatie zelfs de zwarte piet doorschoven. Ook zou de vroegere echtgenote van Marc H., de mede-uitbaatster van de Road Inn, uit de biecht zijn gaan klappen.

Marc De Schutter in Port Napoleon

Marc De Schutter in de jachthaven van Port Napoleon in het Franse Port Saint-Louis du Rhône. En zoals in Antwerpen had hij ook hier direct interessante vrienden. Ditmaal dan in het stadhuis en bij de douane. Het vermoeden is dat hij ook hier wel eens een drugsimporteur klant in de jachthaven aan de bevriende douaniers verklapte. Een klein visje gooien heet dat. Of hoe bouw je een netwerk uit.

Bleek ook dat het eerste onderzoek naar die verdwijning van Vera Van Laer mede door vrienden van De Schutter was gedaan. Zo ontdekte men dat de vroegere baas van de OD in Port Napoleon bij zijn vriend De Schutter hamburgers had gaan bakken. Een wel heel merkwaardige ‘vriendendienst’.

Meststal

Tijdens het tweede onderzoek zal het gerecht zelfs een huiszoeking doen op de Oudaan, het hoofdkwartier van de stadspolitie. Ook werd magistraat Eric Corazza verhoord. Of die iets met de zaak zelf te maken heeft is echter verre van zeker. Een aantal politielui werden zelfs in verdenking gesteld wegens bedrog rond het eerste onderzoeksdossier.

Volgens sommige bronnen was het o.m. een verklaring van politieman Marc H., gedaan tijdens het eerste onderzoek, die zorgde voor een alibi van De Schutter. Voor de ouders van Vera Van Laer en haar twee kinderen is het natuurlijk een tragische zaak dat er tot heden nooit enig spoor van het lijk van Vera Van Laer is gevonden.

Villa Marc De Schutter in het Zeeuws-Vlaamse Philipinne

De toen zwaar bewaakte villa van Marc De Schutter in het Nederlandse Philippine. Lang vermoedde men dat hier het lijk van Vera Van Laer begraven lag. Rond die periode waren er immers vloerwerken gebeurd. Twee graafwerken leverden echter niets op. 

Maar bij het parket lijkt men besloten te hebben om deze Antwerpse meststal uit te kuisen, al ware het maar deels. Want zo moet men toch hun besluit zien om de zaak naar assisen te willen laten verwijzen.

Een moedige en correcte houding van een door nogal wat problemen geplaagde Antwerpse magistratuur en politie. Een erfenis uit de periode van procureur-generaal Roger Van Camp.

Men is op dit ogenblik bezig met het samenstellen van een moraliteitsdossier over de verdachten. Hierbij worden alle familieleden en kennissen van de vermeende daders gevraagd om verklaringen af te leggen rond het karakter van de beschuldigden.

Daarna moet het dossier dan naar de raadkamer om het nadien naar de kamer van inbeschuldigingstelling te sturen. Het is die dat het dossier, met eventueel een beroep hiertegen bij het Hof van Cassatie, al of niet naar assisen zal sturen.

Het vermoeden is dat dit proces reeds in de lente van 2016 zal plaatshebben. In hoeverre er nog andere politielui en/of magistraten mee zullen moeten verschijnen is nu nog niet duidelijk. Duidelijkheid hierover kan echter niet lang meer uitblijven.

De Schutter zelf heeft steeds zijn onschuld staande gehouden: “Insinuaties, veronderstellingen en beschuldigingen die enkel berusten op onvolledigheden, roddels en geruchten en het ontbreken aan verwijzingen tonen aan hoe onzorgvuldig de media t.o.v. mijn persoon hebben gehandeld”, aldus De Schutter.

Marc De Schutter in Thailand bij aanhouding - 2

De aanhouding van Marc De Schutter in Thailand gebeurde met veel machtsvertoon. In Thailand is men het zo te zien beu om een toevluchtsoord te zijn voor allerlei in opspraak gekomen zakenlui en gangsters. En dus kreeg De Schutter als waarschuwing voor anderen een mooie uitgeleide.

Tim Smet, de advocaat van Marc De Schutter, stelde feitelijk opgelucht te zijn dat de zaak voor assisen zal komen. “Mijn cliënt is hier in het verleden al eens buiten vervolging gesteld en wil eindelijk duidelijkheid over de zaak. Wat betreft de rol van politie en parket in het verleden is het de vraag wat het openbaar ministerie hier gaat doen. Wie er mee moet verschijnen en wie niet? In het dossier zitten bijvoorbeeld bepaalde zaken die niet bepaald mooi te noemen zijn voor politie en ook parket.”

Jacques Van Laer, de vader van Vera, lijkt nog weinig hoop te hebben om meer duidelijkheid te krijgen in de zaak. “Het is al zo lang geleden en bovendien bezit ik niet zomaar over de middelen om mij hiervoor een advocaat aan te schaffen. Voor De Schutter (die officieel onvermogend is, nvdr.) is dat dan wel geen probleem”, aldus Jacques Van Laer.

De vroegere echtgenote Lorenzo Pellegrino maakt zich eveneens nog weinig illusies over de zaak. ‘”Het duurt al zolang en de politie is hier al enkele malen geweest maar tot heden zonder resultaat. Eerst pakt men hem op en dan laat men hem weer gaan. Het is vooral erg voor onze twee kinderen die nooit echt een moeder hebben gehad”.

Voor Vera’s dochter Priscilla Pellegrino (25) komt de dag van de ontknoping nu dichterbij: “Ik dacht altijd dat Marc De Schutter de dader was maar nu hoor ik over de betrokkenheid van bepaalde politielui. Het is te hopen dat ze allen hun gerechtigde straf krijgen.”

Willy Van Damme

1) François Kind schreef over zijn wedervaren als politieman een boek genaamd “Onthullingen van een politiecommissaris – Mijn leven tussen gangsters en moordenaars’, Uitgeverij Van Halewyck. 2013