Rabbijn Moshe Friedman doet boekje open

Bij de ruzies rond de Mechelse Dossinkazerne en de Holocaust heeft men het in de media steevast over de joodse gemeenschap als men spreekt over de visie van Michael Freilich, André Gantman en Claude Marinower en wat ze te verklaren hebben over de rol van deze instelling en de holocaust tegen joden. Er is immers voor de pers maar een joodse gemeenschap en die is een en ondeelbaar.

Tussen New York, Wenen en Antwerpen

Wie jood is is zionist en is dus ook pro Israël. Het is een grote leugen en dat toont het recente boek ‘Mossad-operaties en politieke aanslagen in Europa’ van de Antwerpse rabbijn Moshe Friedman nogmaals goed aan (1). Hij is een man die niet terugschrikt om tegen de schenen te schoppen van bovenstaande figuren en Israël in in zijn geheel. Het is zijn levenswerk.

Alhoewel in New York geboren heeft hij om familiale reden goede contacten met Oostenrijk. Zo komt zijn vrouw Lea Rosenzweig uit de Oostenrijkse stad Klagenfurt. Bovendien leefden zijn voorvaderen in wat toen de Oostenrijks-Hongaarse dubbelmonarchie, het rijk van de Habsburgers was.

Moshe Friedman was in België een nobele onbekende tot hij in een controversie rond zijn kinderen en de Antwerpse joodse scholen terechtkwam. Men weigerde hen zelfs de toegang. Waarna de zionistische lobby in Antwerpen met op kop Michael Freilich, toen nog hoofdredacteur van Joods Actueel, spreekbuis van Israël en vooral de regeringspartij Likud, een zware lastercampagne tegen de man begon.

De Morgen

En dan was De Morgen er als de kippen bij. Geen verbazing want volgens een oud-gediende van de krant was de Israëlische ambassadeur er wel eens te gast. In een van die memorabele stukken van het blad deden Bjorn Maeckelebergh en Maud Oeyen op 12 december 2012 een boekje open over de man.

En wie was de bron? Michael Freilich natuurlijk die zonder weerwoord zijn gif kon spuwen over Friedman. Een mooi staaltje van wat journalistiek niet kan en mag zijn. Van een wederwoord of onderzoek van de feiten was geen sprake. Het woord van Freilich, tegenwoordig parlementslid voor de N-VA, was heilig. Ooit nam de N-VA het op voor de Palestijnen maar dat is vergeten en verleden tijd.

Moshe Friedman - Mossad-operaties en politieke aanslagen in Europa - boek 2020

Moshe Friedman doet een boekje open over de onfrisse praktijken van de Oostenrijkse Israelitische Kultusgemeinde en de Mossad.

Titel van het verhaal was ‘Ahmadinejads vriend slaat toe in Antwerpen’ Waarna de krant schreef: ‘Uitgespuwd in Wenen, weggejaagd in de VS en nu persona non grata van de joodse gemeenschap in Antwerpen: De omstreden jood Moshe Friedman….’ Een intro die doet denken aan hoe de Pravda of de Renmin Ribao ooit in ongenade gevallen politici in hun land aanpakten. Of de praktijken van het McCarthyisme in de VS.

Friedman werd hierin omschreven als een fraudeur, bedrieger en dief. Wie het verhaal echter bestudeerde kwam juist uit bij het tegenovergestelde. Met steun van de Mossad en gewapenderhand werd hem zijn Weense synagoge waar hij opperrabbijn was ontnomen. Oostenrijkse gerechtsdocumenten bewijzen dat. Hebben De Morgen en Freilich zich ooit voor die leugens verontschuldigd? Natuurlijk niet.

Het echte probleem is dat Moshe Friedman ooit op een foto verscheen met de toenmalige Iraanse president Mahmoed Ahmadinejad die toen voor onze pers de verpersoonlijking van de duivel was. En een dissidente jood moest men hoe dan ook het zwijgen opleggen.

Hij was dan ook een fel tegenstander van Israël en het zionisme en diende daarom gestraft en in de ban van de mensheid geslagen. En hij is verre van de enige jood die radicaal tegen Israël is. Er zijn er massa’s maar die hun stem raakt niet in bladen als The New York Times of De Morgen. Ze zijn als pest- of lepralijders.

Israelitische Kultusgemeinde

In dit boekje dat deels een verhaal over zijn leven is komt die zaak waar De Morgen toen over schreef uitvoerig ter sprake. Zij het meer in detail dan toen het hier ter sprake kwam. Zo spreekt hij over doodsbedreigingen en komt uiteraard ook de inbraak en diefstal van zijn synagoge ter sprake. En achteraan in het boekje staan er ook een aantal documenten die zijn gelijk hier staven.

Interessanter is de achtergrond van deze affaire die teruggaan tot een wet van 1890 uitgevaardigd onder de Oostenrijks-Hongaarse keizer Frans Jozef I en ‘das Israelitengezetz’, (De Israëlietenwet) genoemd. Deze gaf het judaïsme eindelijk de rechten die ze al lang vroeg: de vrijheid voor joden om in het openbaar hun godsdienst te belijden.

Zoals hij in het boek stelt was dat een goede zaak maar had het een enorm nadeel. Wie als jood wilde actief zijn moest o.m. voor subsidies voor gebedshuizen aansluiten bij de Israelitische Kultusgemeinde (IKG).

IMG_1744

Moshe Friedman, toont het optreden tegen hem van Israël en de Mossad. Hij is al jarenlang immers een stevige tegenstander van Israël. Figuren als Michael Freilich begonnen dan ook tegen hem een lastercampagne.

Het gevolg was dat deze het monopolie kreeg over de joodse gemeenschap in het land. Maar het grote kenmerk van het judaïsme is echter haar enorme verscheidenheid van visies om wat het ware geloof is. Het lijkt als iedere rabbijn voor zich.

En dan is een monopolistische structuur die zegt wie jood is en wie niet zoeken naar herrie. En zeker ook toen in die periode binnen het jodendom het zionisme zijn ruwe kop opstak. Een strekking die zich tegen andere joodse meer religieuze visies openlijk vijandig opstelde en mensen zelfs broodroofde. En zoals kon verwacht worden kreeg de groep rond Theodor Herzl, een Oostenrijker, en het zionisme de IKG in handen.

Orthodox jodendom

In het boek komt ook de figuur van de rabbijn Benjamin Scheiber de Weense vertegenwoordiger van de Agudath Israël die vanuit de Orthodox Joodse gemeenschap een tegengewicht wou zijn versus het seculiere zionisme.

Zijn pogingen om het monopolie van de IKG te doorbreken faalde. Dit ondanks het feit dat die constructie rond monopolist IKG door het gerecht als ongrondwettelijk werd gezien. Uiteindelijk slaagde men er zelfs in om de Agudath Israël onder zionistische controle te brengen.

En toen Moshe Friedman naar zijn Weense heimat terugkeerde als rabbijn van de orthodoxe synagoge aan de Lobeergasse 9 dan stond de IKG en de zionistische beweging in rep en roer. Zeker wanneer hij ook naar Iran trok voor een debat rond de Holocaust.Tonnen drek kreeg de man over zich heen.

Wie op dat ogenblik op het internet naar verhalen over de man speurde kon zijn ogen en oren bijna niet geloven. Sommigen stelden zelfs dat zijn kinderen niet van hem waren. Alles kon, het weerzinwekkende eerst.

Meewerken met Eichmann

Een ander hoofdstuk in het boek gaat over de relatie van de IKG en de nazi’s. Iets waarover men in zionistische kringen liefst zwijgt. Een onderwerp voor de Dossinkazerne onder leiding van het duo Gantman en Marinower zal het nooit zijn. Zelfs al is het zeer boeiend en een erg belangrijk aspect van de Holocaust.

Zo stelt Friedman in het boek dat de IKG en Adolf Eichmann samenwerkten bij het verzamelen van joden om ze naar de vernietigingskampen à la Auschwitz af te voeren. Waarbij de IKG voor haar diensten een deel van de buit kreeg.

Topfiguren van de IKG zoals Josef Löwenherz en Bienenfeld kregen het na 1945 dan ook hard te verduren. Zo schreef volgens Friedman het Jewish Telegraphic Agency in het blad Aufbau op 8 oktober 1946: “Löwenherz, zijn assistent Bienenfeld alsook hun helpers voerden getrouw alle nazibevelen uit voor de selectie van de om te brengen Weense joden. Ze deelden vaak het geconfisqueerde eigendom met de Gestapo.”

Joodse scholieren protesteren tegen Israël

Veel joden zijn fanatiek gekant tegen Israël en sommige joden in Palestina weigeren zelfs te betalen in shekel, de Israëlische munt. Ze gebruiken dan liever de dollar. Via allerlei methoden poogt Israël die groepen onder druk te zetten, o.m. via  hypothecaire leningen van de Israëlische Bank Leumi.

Dat klopt natuurlijk en Josef Löwenherz was zeker geen onbesproken figuur. Hij werd na de anschluss in 1938 door Eichmann direct aan het hoofd van het IKG gesteld een organisatie die ook nooit verboden werd en gans de oorlog verder actief was. De rol van het IKG was toen het in kaart brengen van de joden in Oostenrijk en te zorgen dat de deportatie naar de vernietigingskampen zo geruisloos mogelijk verliep.

Collaboratie

Vraag is natuurlijk wat Löwenherz en zijn team in die situatie konden doen? Door in te gaan op de eisen van de nazi’s maakten zij de jodenvervolging wel een stuk gemakkelijker. Het is een beetje als het verhaal van de Antwerpse en Brusselse houding in die periode tegenover de door Duitsland bevolen razzia’s in die steden tegen joden.

De Antwerpse politie met burgemeester Leo Delwaide gehoorzaamde de nazi’ en deed flink mee, de Brusselse autoriteiten weigerden. Vorig jaar werd het Leo Delwaidedok in de haven wel om die reden een nieuwe naam en werd het het Bevrijdingsdok. Een meer dan juiste beslissing.

Voor velen hadden er toen minder joden vermoord geweest moesten joodse notabelen en organisaties geweigerd hebben om mee te werken aan de plannen van Hitler. Sommigen van die joodse collaborateurs overkwam het trouwens slecht. Ook zij kregen toen iedereen al weggevoerd was ook een ticket enkele reis nach osten. Löwenherz werkte mee, overleefde de Holocaust en verdiende er zo te zien nog aan.

Löwenherz en Bienenfeld werden in augustus 1945 door de Sovjets die Wenen toen bezetten dan ook gearresteerd omdat ze niet alleen met de Gestapo meewerkten aan de Holocaust maar er zich ook mee hadden verrijkt. (2) Het Jewish Telegraphic Agency schreef het jaar nadien dan weer dat ze door een joodse jury werden vrijgesproken en er zelfs lof van kregen voor hun wat men ‘heroïsch’ gedrag noemde. (3) (4)

Overal actief

In een derde deel van zijn boek schetst hij een beeld van de rol van de Mossad, de immer actieve joodse buitenlandse veiligheidsdienst, bij een serie politieke gebeurtenissen. Dat die wereldwijd overal aanwezig is en achter de schermen – het is een veiligheidsdienst – een centrale rol speelt is geweten.

DSC_0311

Jacques Monsieur afkomstig uit Lot bij Halle werkte zoals hij aan het gerecht toegaf als wapenhandelaar jarenlang voor de Mossad.

Zo is het geweten dat de Lotse wapenhandelaar Jacques Monsieur zoals hij zelf toegaf voor de Mossad werkte en dat hetzelfde bijna zeker waar is voor de Belgische Marokkaan Abdelkader Belliraj, de man die enkele maanden voor de aanslagen op het WTC in New York een privégesprek had met Osama Bin Laden.

Het zijn onze voornaamste gekende spionnen van na WO II. Belliraj zette nadien in Marokko zelfs een terreurgroep op met hem als wapenleverancier. Hij kreeg hiervoor in Marokko levenslang.

De zaak is dat die organisatie zoals alle andere in haar genre onzichtbaar opereert. Je bent lid van een actiegroep rond bijvoorbeeld Palestina en je kan bijna zeker zijn dat een lid ervan ook werkt voor de Mossad. En je weet het niet. En twijfel niet, al die Syrische terreurgroepen hebben meerder spionnen in hun gelederen.

En behoudens de in Brussel in 1990 vermoorde wapenexpert Gerald Bull weten we niets van politieke moorden door die organisatie in België. En die moord blijft jaren later ook nog steeds in de dichte mist gehuld.

Jorg Haider

Als deels Oostenrijker volgt hij natuurlijk de tribulaties rond de dood van Jorg Haider, de politicus en demagoog die ooit de Oostenrijkse Vrijheidspartij groot maakte en op 11 oktober 2008 officieel omkwam bij een verkeersongeval. “Klopt niet, hij werd door de Mossad vermoord”, stelt Friedman.

Probleem hier is dat hij geen bewijzen aanbrengt voor die zware beschuldigingen. Het kan nooit worden uitgesloten maar zeker is dat hij die nacht op die weg waar 70km mocht worden gereden hij in een bocht een groot pak sneller reed. De toestand van zijn zware auto op de plek van het ongeluk toont dat aan. Ook stelde de politie en een getuige dat hij stomdronken was en bijna 2 promille aan alcohol in zijn bloed had.

Dat de Mossad de FPÖ had weten te infiltreren is zeker en de naam van de infiltrant is ook gekend: Peter Sichrovsky, voorheen de secretaris-generaal van de partij. Maar was hij de enige? We weten het uiteraard niet.

En dan is er de Israëlische krant Maariv die de dag van de dood van Haïder al kopt dat de Mossad hem had vermoord. Met verder ook nog de Israëlische zakenman Chaim Sharvit en Peter Linduska die de beveiliging van de FPÖ regelde en eveneens voor de Mossad zouden gewerkt hebben.

Josef Löwenherz IKG met Adolf Eichman - Maart 1938

Onmiddellijk na de verovering van Oostenrijk zette Adolf Eichmann Josef Löwenherz aan het hoofd van de IKG, de officiële vertegenwoordiger van de Oostenrijkse joden. Was die misschien meegaander dan zijn voorganger? De foto is genomen op 18 maart 6 dagen na de Anschluss.

Voldoende materiaal voor een grondig onderzoek natuurlijk maar men kan er gif op nemen dat er geen onderzoek komt en als er een komt dit zo zal doodlopen. Een organisatie zoals de Mossad strooit met gemak zoveel valse sporen rond dat zelfs de meest getrainde speurneus er zijn weg in verliest.

Heinz-Christian Strache

Ook het verhaal over de Ibiza-video die de politieke kop heeft gekost van OFP partijleider Heinz-Christian Strache en de val van de Oostenrijkse regering. Het was het politiek einde van Strache. De Ibiza-video was een poging tot corruptie die echter stiekem werd gefilmd en als de tijd kwam ook werd gelekt. Het zorgde op 22 mei 2019 voor de val van de regering Sebastian Kurz waarin hij vice-kanselier was.

Friedman noemt hierbij de Israëlische meesterspion Rafi Eitan, de man die o.m. betrokken was bij de ontvoering van Adolf Eichmann. En die had inderdaad goede contacten met Strache maar was – hij stierf vorig jaar – als zakenman ook betrokken bij activiteiten op Cuba. Dat soort lieden werkt nu eenmaal met meerdere agenda’s gelijktijdig. Zeker is dat men Strache via die ontmoeting op Ibiza chanteerbaar wou maken.

Maar er is hier nog heel veel onduidelijk. Wie was die zogenaamde dochter van een niet-geïdentificeerde Russische oligarch? Was het de Mossad? Het zou heel goed kunnen zijn maar ook hier – en dat is geen verrassing – zijn er alleen vermoedens. De Mossad zijn professionals en werken in het donker.

Duidelijk is dat iemand de regering Sebastian Kurz ten val wou brengen. Maar wie en waarom? We weten het niet en kunnen dus alleen maar gissen. Kurz regeert er nu met de Groenen. Maar die laatsten zullen het zeker niet gedaan hebben.

Filip Dewinter

Trekt hij soms zonder veel bewijs al te gemakkelijk conclusies – misschien heeft hij die bewijzen maar toont ze niet – dan is het laatste stuk over Filip Dewinter, Pim Fortuyn en Theo van Gogh ronduit slecht. Hij had het veel beter weggelaten. Zo stelt hij dat het cordon sanitaire uniek is voor België. Dat klopt niet want het is ook van toepassing in Frankrijk en Duitsland.

Nazi medaille bezoek Palestina - Leoold Edler von Middlestein - 1933

In 1933 kort na het aantreden van Adolf Hitler trok Leopold Edler von Middlestein, toen bij de SS hoofdverantwoordelijke voor het jodenvraagstuk, op uitnodiging van het joods zionistisch comité voor Palestina naar Palestina op bezoek. Hij schreef er een serie verhalen over in het blad Der Angriff (Aanval), de Berlijnse avondkrant van propagandachef Joseph Goebbels. De medaille is gemaakt ter herinnering aan dat bezoek. Zionisten waren heus niet vies van Hitler toen. Iets voor een debat in de Dossinkazerne?

Het is niet het gevolg van Israëlische trucs maar van de walg van politici en een breed publiek tegen het discours toen van het Vlaams Blok, nu Vlaams Belang. Een partij die een belangrijk deel van de bevolking wou uitsluiten, hen criminaliseerde en waarvan er een serieus aantal zelfs sympathiseren met het fascisme. Ze hoort niet thuis aan een bestuurstafel.

Dat een man als Dries Van Langenhove nu dankzij het Vlaams Belang in het parlement zit maakt dat nog duidelijker. Het heeft niets met Israël of wat dan ook te maken. Het is een kwestie van fatsoen tegenover de medeburgers. Zelfs al stemt een groot aantal mensen voor die partij.

En inderdaad kreeg Dewinter in het verleden al een pak doodsbedreigingen maar hij is verre van de enige in dit land. Ook hier kwamen er al drie toe. Maar als je massa’s mensen zit te beledigen dan wekt dat geen verbazing. Zijn manier om aan politiek te doen lokt het uit. En wie weet is dat ook zijn bedoeling wel.

En uiteraard zijn er niet de minste aanwijzingen dat de moorden op Pim Fortuyn en Theo Van Gogh ook maar iets met Israël te maken hebben. Het stoort in dit boek dat zo zelfs een deel van zijn waarde verliest. Spijtig. En ho ja Marine Le Pen en Geert Wilders staan met hun foto wel op de cover maar over hun geen woord in het boek.

Willy Van Damme

1) Moishe Friedman, 2019, ‘Mossad operaties en politieke aanslagen in Europa’, 127 pagina’s, 18 euro. Eigen uitgave en te verkrijgen via obrrabbiner.friedman@gmail.com.

Het boek is blijkbaar een hit in Oostenrijk waar zeer dubieuze figuren als Haider en Strache van de OFP nu eenmaal veelvuldig over de lippen gaan.

2) The Jewish Floridian, 10 augustus 1945, ‘Gives reason for arrest in Vienna of two leaders’. Jewish Telegraphic Agency. https://ufdc.ufl.edu/AA00010090/00914

3) Jewish Telegraphic Agency, 24 september 1946, Löwenherz Cleared by Investigating Committee; Conduct Found “beyond Reproach”.  https://www.jta.org/1946/09/24/archive/lowenherz-cleared-by-investigating-committee-conduct-found-beyond-reproach

Het onderzoekscomité bestond uit de Association of Austrian Jewish Refugees in Great Britain, the Alumni Association of Zionist Fraternities of Austrian Universities, and the Jacob Ehrlich Society in London.

Wat de waarde van hun onderzoek was is natuurlijk een goede vraag. Dit comité was vooral het werk van Wilhelm Bienenfeld, de rechterhand van Löwenherz en hoofd van het technisch departement van de IKG toen. Bienenfeld was ook lid van het Joods Wereldcongres en dus erg invloedrijk. De uitkomst stond dan ook al vast. Men koos ook bewust voor Londen en niet New York. Bovendien zijn zowat alle documenten hierover nadien verdwenen.

Of alle Oostenrijkse joden en hun overlevende naaste familieleden zich bij deze visie konden aansluiten is een even goede vraag. Over de winst die Löwenherz en het IKG dankzij de Holocaust maakte zweeg men blijkbaar heel zedig.

4) Meer gedetailleerde informatie over wat er na de oorlog met Josef Löwenherz gebeurde is te vinden in het boek ‘Jewish Honour Courts’ van Laura Jackusch en Gabriel N. Finder in 2015 uitgegeven bij Wayne State University Press in Detroit.  https://books.google.be/books?id=PlRQCgAAQBAJ&pg=PA172&lpg=PA172&dq=Aufbau+Josef+Lowenherz&source=bl&ots=eAy4290GpS&sig=ACfU3U1v0_EUG00b9RHj_FBREyBZ9Dbgcw&hl=nl&sa=X&ved=2ahUKEwiQlvCf2qjoAhVChqQKHWeLC3EQ6AEwDHoECAgQAQ#v=onepage&q=Aufbau%20Josef%20Lowenherz&f=false

Op zeker ogenblik ontkende Löwenherz, een zionist, en zijn vrienden dat hij ooit gecollaboreerd had en bij de Duitsers zelfs gesmeekt had om afgevoerd te worden naar Theresienstadt, een concentratiekamp voor joodse notabelen. Toen de joodse overlevenden van de holocaust naar Oostenrijk terugkeerden waren velen van hen dan ook woedend op de IKG en zeker op Löwenherz en Bienenfeld.

Hij werd door de toenmalige Oostenrijkse overheid aangeklaagd maar stierf ongestraft bij zijn kinderen in de VS. Benzion Lazar, zijn voornaamste criticus binnen het Weense jodendom werd binnen de IKG uitgerangeerd. Jozef Löwenherz stierf in 1960 in New York en verbleef in 1945 onder de Sovjetbezetting in Tsjechoslowakije drie maanden in een cel.

Verdere informatie kun je ook nog vinden bij Ilana Fritz Offenberger, The Jews of Nazi Vienna, 1938-1945, Rescue and destruction’, Palgrave MacMillan, Dartmouth, VS. 2018. https://books.google.be/books?id=ATLbDgAAQBAJ&pg=PA282&lpg=PA282&dq=%22Wilhelm+Bienenfeld%22&source=bl&ots=MAXeK59r6y&sig=ACfU3U3jLkJrmWi1rQo5fOn34frxdOyqBQ&hl=nl&sa=X&ved=2ahUKEwiF–Cr5qjoAhUQMewKHZltD2IQ6AEwAnoECAUQAQ#v=onepage&q=%22Wilhelm%20Bienenfeld%22&f=false

Jean Flamme: Rwanda 1994 – Een zwartboek

Een van de serie grote drama’s die Afrika ooit overkwam en die ook het einde van de moorddadige twintigste eeuw kleurde is de massamoord in Rwanda en de daarop volgende verovering door Rwanda van wat men toen nog Zaïre noemde en nu de Democratische Republiek Congo is.

Hoeveel doden er vielen is alleen bij een ruwe schatting te geven. Advocaat Jean Flamme schreef er een boek over. (1) Het toont wat het (sic) humanitair recht R2P, het recht om te beschermen, dat zorgde voor o.m. dat gerechtshof in Arusha juist is. Het omgekeerde!

Westerse hulp

Acht à 10 miljoen zijn de meest genoemde getallen. En dat zijn er twee miljoen meer dan die welke stierven door de holocaust. Getekend: Bil Clinton die hiervoor wel niet zoals Barack Obama de Nobelprijs voor de Vrede kreeg.

Jean Flamme had het op Radio I van de VRT in het programma Interne Keuken over in totaal 10 miljoen doden (2).

En natuurlijk mag men Paul Kagame niet vergeten, de president-dictator van Rwanda, gewezen Oegandees topofficier die bij Amerikaanse veiligheidsdiensten zijn opleiding kreeg en in 1990 met zijn zogenaamd Rwandees Patriottisch Front (RPF) Rwanda binnenviel en zo zorgde voor de start van deze gigantische massamoord.

Buiten wat erg beperkte negatieve pers kreeg hij vanuit het Westen alleen maar felicitaties en alle hulp die hij dacht nodig te hebben. Huurmoorden in het buitenland zoals reeds herhaaldelijk gebeurde lijken geen probleem en alle Europese leiders, incluis zelfs nu de Fransen dansen naar zijn pijpen.

Jean Flamme - Rwanda 1994 - De samenzwering van de machtigen - Halewyxk 2019

De Gentse advocaat Jean Flamme schreef een boek over het drama van Rwanda. Een boek over 10 miljoen doden en een dictatuur die dankzij het Internationaal Strafhof van Arusha ook ongestraft blijven.

En wie kreeg vanuit de westerse regeringen en de media alle modder over zich heen? De verliezers natuurlijk namelijk de vorige door het RPF uit het land verjaagde regering die nu in de diaspora haar erg diepe wonden moet likken.

Dikwijls als wild opgejaagd door de internationale gerechtshoven die blijkbaar onder bevel staan van Kagame of van zijn Amerikaanse broodheren. Waarom?

De rijkdommen van Congo

En eens Kagame aan de macht begon deze en opnieuw met Amerikaanse hulp aan het veroveren van Zaïre. De Grote Afrikaanse Oorlog zoals Filip Reyntjens het noemde (3). Want de Congolese president Mobutu Sese Seko, ooit een pion van de VS, liep in de weg.

Kagame was immers op zoek naar de enorme Congolese bodemrijkdommen. Nog steeds wordt het meeste van de in Congo ontgonnen coltan, een gegeerd metaal in de elektronica, via Rwanda uitgevoerd.

Door zoals dat gaat toevalligheden raakt de Gentse advocaat Jean Flamme in 1994 vlak na de slachtpartijen in Rwanda en is er getuige van de situatie in het land en keert geschokt terug. Ook bezoekt hij een vluchtelingkamp in de Congolese stad Goma, een zelden geziene hel vol met slachtoffers.

Nadien gaat hij via Advocaten Zonder Grenzen terug naar Rwanda en de regio om te werken bij de pas uit de grond gerezen internationale strafhoven. Waaronder dat van Arusha dat specifiek was opgericht voor Rwanda en waar hij van de ene verbazing op de andere valt en ziet hoe dat een karikatuur van echte rechtspraak blijkt te zijn.

Zijn boek is er het relaas van en is vlot geschreven maar wegens de inhoud ook erg pijnlijk om te lezen. De manipulaties van de VS in Arusha en de gigantische slachtpartijen in Rwanda en de Democratische Republiek Congo die bewust ongestraft blijven zijn vermoedelijk de meest zwarte bladzijden uit de geschiedenis van het zogenaamd onafhankelijke Afrika.

Een onafhankelijk Afrika welke blijkt uit o.m. dit boek een illusie te zijn want de vroegere koloniale mogendheden en de Verenigde Staten bepalen of pogen nog steeds het leven te bepalen van zwart Afrika. En dat toont niet mooi.

Een schertsvertoning

Het boek bevat twee delen. Het eerste is een ooggetuigenverslag uit 1994 van Rwanda en die vluchtelingenkampen in de Congolese grensstad Goma en elders.

DSC_0849

Peter Verlinden, vroeger journalist bij de VRT en een man die zich specialiseert in Rwanda, werd door de rechtbank in het assisenproces tegen Fabiën Neretse niet weerhouden. Volgens Flamme zonder voldoende reden op te geven. Wie wel mocht komen spreken was journaliste Colette Braeckman die het verhaal volgens Kagame kwam brengen. Dat kon wel volgens de rechtbank.

Het tweede is om juridische reden als fictie te beschouwen waarbij hij de namen van o.m. zijn cliënt veranderde. Dit deel is misschien nog schokkender dan het relaas over de bloedbaden en machinaties. Zo wordt zijn cliënt hier de gemeentesecretaris Aristide Mutagana terwijl het in wezen om de militair Tharcisse Muvuniye gaat.

Volgens het relaas van Jean Flamme liep de man in de weg van iemand die het tot kabinetschef binnen de regering Kagame had gebracht en diende men zijn cliënt via een lichte gevangenisstraf daarom uit de weg te ruimen. Tharcisse Muvuniye kreeg in beroep 15 jaar.

Hier in Arusha slaagde men er in om de echte daders te laten ontsnappen en vooral wat kleine garnalen bij de tegenstanders of zelfs onschuldigen te doen veroordelen.

Moord op de paracommando’s

Wat spijtig genoeg grotendeels ontbreekt in het boek is echter een degelijk relaas van die tien paracommando’s die toen ze de Rwandese premier beschermden op 7 april 1994 werden vermoord.

Bijna zeker is dat het op 6 april 1994 neergehaalde vliegtuig met de presidenten van Rwanda en Burundi het werk was van het RPF van Paul Kagame. Het teken voor het RPF om diezelfde dag massaal het land vanuit Oeganda binnen te vallen. Een door de VS sterk bewapende en goed getrainde moordmachine.

”Het Rwandees leger had geen dergelijke raketten, het RPF wel”, oppert Jean Flamme. Die verder ook wijst naar het feit dat het RPF nog diezelfde dag vanuit Oeganda massaal aanviel en dus klaar stond voor de grote slag. Het toont minutieuze planning.

Eigenaardig is het feit dat op 5 april – de dag ervoor – 11 van de Belgische paracommando’s zonder medeweten van hun chef Luc Marchal met enkele leden van het RPF op een zogenaamde toeristische uitstap waren getrokken.

Maar omdat Marchal dat niet wist had hij hen de volgende dag de taak gegeven om de premier te beschermen terwijl ze wegens het militair rotatiesysteem normaal rust hadden moeten krijgen.

Toen ze op 6 april de premier bewaakten ontstond er buiten onder een grote massa een oproer en riep iemand er plots; ‘Daar zijn de moordenaars van onze president”. Waarop de para’s door een uitzinnige meute werden vermoord.

Herinnerde zich niets

Wie en waarom die persoon dat riep is een van de onopgeloste zaken in dit dossier. Een vraag die Marchal niet loslaat. Ook hier vermoed men het RPF als aanstoker van deze slachtpartij. Bewijzen is echter praktisch onmogelijk.

Merkwaardig is dat de para’s in hun logboek minder kilometers opschreven dan ze gelet op de kilometerteller van hun voertuigen hadden gereden. Waar waren ze werkelijk geweest en waarom? Als Belgische blauwhelmen konden zij ook zonder controle Kigali binnen en buiten gaan. Interessant om te smokkelen.

Anne-Marie Lizin - 1

Volgens de vroegere staatsecretaris en Senaatvoorzitter Anne-Marie Lizin (PS) werden de 10 Belgische para’s door het RPF van Paul Kagame omgebracht omdat het lastige getuigen waren.

En toen het later tot een assisenproces kwam beweerde de enige overlevende para die toevallig die dag een andere opdracht had gekregen dat hij zich niets meer herinnerde van die reis. Ondanks het meermaals aandringen van de rechter. Maar wie zorgde voor dat geheugenverlies?

Voor wijlen Anne-Marie Lizin (PS), gewezen voorzitter van de Senaat en staatssecretaris voor Europese Zaken, werden ze vermoord door de mannen van Kagame omdat ze lastige getuigen waren. Een verhaal dat ze nota bene deed op de parking van Rwanda House, de ambassade, in Brussel.

Anderen stellen dan weer dat vermoed wordt dat het RPF al voorheen een of meerdere raketten de hoofdstad had kunnen binnensmokkelen.

Een RPF waartegen het kleine reguliere Rwandese leger niet was opgewassen. Het was ook het startschot voor de massale afslachting van tegenstanders door de Interahamwe, voor een stuk door de regering gevormde milities, en delen van het leger. Flamme verwijst hierbij naar de sleutelrol van de toenmalige Amerikaanse president Bil Clinton.

En in tegenstelling tot wat bepaalde media schreven waren er in Rwanda ook heel veel gemengde huwelijken en tot 1990 waren die problemen Hutu versus Tutsi grotendeels verdwenen. Pas met de invallen vanaf 1990 van het RPF laaide dat weer op. Met catastrofale gevolgen.

Luis Moreno Ocampo

Wat Flamme – samen met andere onafhankelijke en kritische waarnemers – ook stelt is dat de RPF even schuldig was aan die slachtpartijen. Maar dat verhaal werd netjes uit de media gehouden. Het kwam in Arusha ook niet ter sprake. Evenzeer als de buitenlandse intriges. Het was in wezen een Frans-Amerikaanse oorlog.

De door de VS bepaalde regels voor de ‘rechtspraak’ in Arusha waren immers dat alleen misdaden begaan door Rwandezen in Rwanda ter sprake mochten komen. En dus bleven de VS, de Britten, de Fransen en de Oegandese president Yoweri Museveni netjes buiten schot.

Flamme is ook zeer kritisch voor de toenmalige Belgische regering van Jean-Luc Dehaene (CD&V) en minister van Buitenlandse Zaken Willy Claes (SPA). Voor hem heeft de plotse beslissing om na de moord op die para’s de Belgische soldaten terug te trekken die slachting mogelijk gemaakt. Claes werd nadien secretaris-generaal van de NAVO.

Maar voor die intriges en massamoorden was er amper persbelangstelling en komt er zeker geen herdenkingen zoals met Auschwitz. Gerechtigheid is voor wat men de internationale gemeenschap noemt een hol begrip.

7

De Rwandese dictator Paul Kagame. elke Rwandees die zich openlijk tegen hem keert, ook in het buitenland, riskeert zijn leven.

Het boek van Jean Flamme is een gevolg hiervan. Hij was de vervalsingen, leugens en manipulaties van de media kotsbeu. Hetzelfde met de zogenaamde rechtspraak in Arusha.

Bleek dat de Argentijn Luis Moreno Ocampo, procureur in Arusha, goede vriendjes was met Paul Kagame. Ook betaalde men getuigen voor hun verhaal en werden anderen onder druk gezet om van hen de gepaste versies van de zaak te krijgen.

En wee de advocaat die te kritisch werd. Plots werden dan onregelmatigheden in zijn onkostennota’s ontdekt of werd hem door de griffie de deur gewezen. Een griffie die oppermachtig bleek o.a. door het ontbreken van een balie die geschillen rond de advocatuur kon regelen.

Het was ook de griffie die in de praktijk aanduidde welke advocaat een specifieke verdachte kreeg aangewezen. Eens verdacht kwam men toe in Arusha en werd deze er zonder enige mogelijkheid tot contact met de buitenwereld onder druk gezet tot de betrokkene de advocaat aanduidde die de griffier wou. Het gevolg laat zich raden.

In wezen is dat soort manipulaties schering en inslag bij die internationale tribunalen. Zo veroordeelde men de Libiër Abdelbaset al Megrahi op basis van de getuigenis van een winkelier uit Malta die stelde dat de verdachte bij hem een bepaald toestel had gekocht dat gebruikt werd bij de aanslag op die Boeing van Pan American World Airlines.

Wat de verdediging echter niet wist is dat die man hiervoor van de VS enkele miljoenen dollar had gekregen naast ook een nieuwe identiteit. Pas jaren later kwam het uit toen hij al zeer zwaar ziek was.

Hij stierf in ‘vrijheid’ in de periode toen het Westen zijn vaderland vernielden en het overleverden aan allerlei jihadistische terreurgroepen. Mensenrechten!

Geweigerde getuigen

Recent verdedigde Jean Flamme in Brussel de Rwandees Fabiën Neretse die men beschuldigde van genocide. Een eerste keer dat iemand omwille van die beschuldiging voor een Belgische assisenrechtbank verscheen. Hij werd op 20 december vorig jaar om die reden veroordeeld tot 25 jaar cel.

Jean Flamme gaat ertegen in beroep bij het Hof van Cassatie. Jean Flamme: “Een aantal mensen in Rwanda die tegen mijn cliënt getuigden werden in Rwanda gefolterd”.

Erger is echter dat veel getuigen waaronder bijvoorbeeld journalist Peter Verlinden niet mochten getuigen en dit zonder dat men daarvoor een juridisch valabele reden gaf.

Ook is het zijn visie dat een veroordeling wegens genocide niet kan. “Het door België geratificeerde Statuut van Rome van 1999 stelt dat om te kunnen spreken van genocide er een vooraf opgemaakt plan moet zijn om een bepaalde bevolkingsgroep uit te roeien. En dat was er niet. Ook in Arusha heeft men dat moeten toegeven”, stelt hij nog.

manif3

Manifestatie voor de gebouwen van de EU in Brussel tegen de arrestatie en veroordeling van Victoire Ingabire die het gedurfd had deel te nemen aan de presidentsverkiezingen in Rwanda. Met Nederland dat dictator Kagame hielp bij die veroordeling. Feitelijk is het spandoek fout want sinds 1994 is er in Rwanda geen vrijheid van meningsuiting meer.

En Kagame? Die doet gewoon voort. Zo liet hij met actieve Nederlandse hulp de presidentskandidate Victoire Ingabire veroordelen en jarenlang opsluiten. Kagame haalde in het verleden bij presidentsverkiezingen dan ook gemakkelijk 99% der stemmen. 101% was vermoedelijk ook voor hem teveel.

Nog erger overkwam het de erg populaire Rwandese zanger Kizito Mihigo die het op zeker ogenblik aandurfde te vragen om ook de moordpartijen op de Hutu’s te laten herdenken naast die op de Tutsi’s. Hij vloog de gevangenis in, werd vrijgelaten en vorige maand snel weer gearresteerd.

Op 17 februari werd hij in zijn cel dood aangetroffen. Volgens een getuige ontbraken onder meer zijn ogen. Zelfmoord stelde de overheid. Kizito Mihigo zal zijn ‘zelfmoord’ waarschijnlijk dus niet hebben gezien.

Willy Van Damme

 

1) Jean Flamme, Rwanda 1994, de samenzwering van de machtigen, Van Halewyck, 2019, 272 pagina’s, 22 euro.

2) Interne keuken, Radio 1, 23 maart 2019. https://radio1.be/rwanda-1994

3) Filip Reyntjens, De Grote Afrikaanse Oorlog, Meulenhoff/Manteau, 2009, 364 pagina’s

De plunder van Oekraïne en vlucht MH17

De Nederlandse analist Kees van der Pijl is al jaren bezig met de problematiek van Oekraïne en is verbonden aan het Centre for Global Political Economy en was voorheen professor aan de ermee gelieerde School of Global Studies van de Universiteit van Sussex in het Verenigd Koninkrijk. vorig jaar verscheen van zijn hand het boek ‘Flight MH17, Ukraine and the new cold war – Prism of disaster’ (1) (Vlucht MH17, Oekraïne en de nieuwe koude oorlog – Analyse van een ramp)

Emeritus professor Kees van der Pijl is in de Nederlandse media een nobele onbekende. Volgende week is hij wel te gast voor een debat over vlucht MH17 aan de International Islamic University in Kuala Lumpur over wat er gebeurde met vlucht MH17 van Malaysian Airlines die op 17 juni boven Oekraïne werd neergehaald.

In Nederland hebben de klassieke media of de regering geen enkele aandacht voor zijn info en visie op de zaak en de miserie die dat land al jaren ondergaat. In Maleisië wil men daarentegen wel naar een andere visie luisteren. Arm en in wezen dictatoriaal Nederland.

Schrijnende armoede

Dat de bevolking van het land sinds 1991 daalde van 51,99 miljoen inwoners naar nog maar 44,83 zijn rauwe cijfers die men hier zelden zal lezen. In die periode daalde de bevolking dus met bijna 14%. En ook in 2018 waren er opnieuw een goeie 100.000 minder. Het land is gewoon aan het leegbloeden.

boek Kees van der Pijl

Kees van der Pijl toont met dit boek een erudiet man te zijn. Hij legde hier de machinaties van de voorbije decennia rond Oekraïne bloot.

“Een Oekraïense neuropatholoog die nu in Duitsland werkt verdiende in zijn land 120 euro per maand”, stelt een Belg met Oekraïense wortels die tot voor een paar jaar ook werkte voor een Oekraïense bedrijf. Het is een realiteit die Kees van der Pijl minutieus in zijn boek toont. En hij doet niet zomaar wat beweringen met de losse pols en zich baserend op anonieme, partijdige of louche bronnen.

Zo bevat zijn werk in totaal 803 voetnoten en een bibliografie van eventjes 22 pagina’s. Goed is ook dat het een namenregister bevat, ook nog eens goed voor 6 pagina’s. Mede daarom kan dit ook goed dienen als naslagwerk. Wel is het omwille van de vele namen van allerlei figuren, politieke partijen en groepen alsmede bedrijven geen vlot leesbaar boek. Men moet er zijn hoofd bijhouden. Maar het boeit enorm.

Historiek van het drama

Hij begint uiteraard ook niet met het neerschieten op 17 juli 2014 van dat Maleisische burgervliegtuig of de uiterst gewelddadige staatgreep van 21 februari eerder dat jaar. Neen, hij begint met de periode van de tweede wereldoorlog en die daarna en koppelt deze aan de verschillende fases van de koude oorlog en plaatst al de gebeurtenissen rond Oekraïne in hun context. Ook het neerschieten van dat vliegtuig en de harde strijd tussen oligarchen om de poen komen in detail aan bod.

Maar om te begrijpen waarom dit een zo apart land is had hij misschien beter kunnen beginnen met de stichting van het vorstendom Kiev Rus, de handel vanuit Scandinavië met Byzantium en de bekering van de vorst van Kiev tot de orthodoxe versie van het christendom na de verovering van de Krim op Byzantium in de tiende eeuw.

Belangrijk daarbij is ook de uitbreiding van dat rijk tot Moskou en ver daarbuiten, de Mongoolse bezetting, de verovering door de Pools-Litouwse alliantie en de herovering vanuit het oosten door de Kozakken. Met onder meer Galicië met als hoofdstad Lvivv, ooit Lemberg, dat heen en weer ging tussen Polen, Rusland en de Sovjetunie en de Oostenrijks-Hongaarse dubbelmonarchie.

Het was ook Jozef Stalin die het land zijn grote vorm gaf en die de gespletenheid van het land verklaart, de openlijke vijandschap van velen, zeker in het westen, tegenover Rusland en ook Polen. Het maakt duidelijk waarom er in dat land meerdere orthodoxe kerken zijn en taal een groot probleem vormt.

Europees dubbelspel

Het vertaalt zich in de politiek zoals van der Pijl met kaarten van de kiesresultaten ook aantoont. Men spreekt er ook, zeker in het westen als volkstaal veelal een mengvorm van Oekraïens en Pools of andere talen zoals het Hongaars en in het oosten en zuiden Russisch, een taal die men er wil uitroeien. Iets waartegen in het Westen bij regeringen en hun media niemand protesteert. Het is zelfs een en al applaus.

Voorheen deed men bij de Baltische staten trouwens hetzelfde. Bij de toetreding tot de EU verloren zo honderdduizenden Balten hun rechten omdat ze onvoldoende de lokale talen kenden. Veelal mensen die er geboren waren en er al decennia woonden. In de EU gaf niemand een kik. Het was veroverd. Mensenrechten op zijn Europees.

Boeiend is zijn relaas over de vele gevechten om de macht en het geld onder de oligarchen met daartussen jonglerend de buitenlandse machten zoals de EU, Rusland en de VS. Waarbij Washington aan zowat alle touwtjes trekt en Moskou en Brussel op dit ogenblik grotendeels machteloze toeschouwers blijken.

De Belg met Oekraïense wortels: “Europa speelt gewoon dubbelspel in de zaak.” Ook Kees van der Pijl merkt dat herhaaldelijk op. Zoals het voorval toen de EU midden februari 2014 via druk met president Janoekovitsj een akkoord had gesloten voor nieuwe presidentsverkiezingen later dat jaar.

Dit terwijl men iets eerder op de Duitse ambassade in Kiev in overleg met de VS aan fascistische knokploegen zoals Svoboda het startschot had gegeven voor de staatsgreep. Hoeft het te verwonderen dat het Europees overleg, dus zonder Washington, zoals het akkoord van Minsk en het overleg genaamd Normandië met Oekraïne en Rusland een lachertje is dat niemand serieus kan nemen.

ComiteWaak24of-1

Kees van der Pijl spreekt ook in Maleisië en in de alternatieve media in Nederland. De massamedia en televisie negeren de man geheel. Censuur op zijn Nederlands.

Die dubbelzinnigheid blijkt ook bij de in het boek uitgebreid besproken zaak van de gaspijpleidingen. Oekraïne is traditioneel het doorvoerland voor de bevoorrading van West-Europa met relatief goedkoop Russisch gas. Maar met een door de VS gecontroleerde regering is dat instabiel geworden.

Reden waarom Rusland en vooral Duitsland bezig zijn met het aanleggen van alternatieve pijpleidingen via de Oostzee en ook via Turkije nadat hier Bulgarije onder Amerikaanse druk eerder afhaakte.

Tot vreugde van Ankara dat hieraan een flinke duit gaat verdienen. En tot ergernis dan van diezelfde Bulgaren die nu deels afhankelijk worden van de Turkse aartsvijand. De Belg met Oekraïense wortels: “Onder meer het Duitse Siemens heeft grote contracten in Rusland en dus wil Berlijn met Rusland op zo goed mogelijke voet blijven staan.”

Fascisme

Kees van der Pijl gaat hier dieper op in en bespreekt ook de schietpartijen tijdens de staatsgreep waarbij hij de daders situeert bij die fascistische knokploegen. Geen kleurenrevolutie zonder sluipschutters lijkt het wel. Zie bijvoorbeeld Sarajevo, Syrië, Egypte en Tunesië. Het behoort als frieten bij mosselen.

Geen wonder dat 5 jaar later nog niemand voor de rechtbank verscheen voor die moordpartijen. Hetzelfde met de slachtpartij in Odessa waar op 2 mei 2014 42 opposanten levend verbrand werden.

Maar ook nu nog weigert men in het Westen te erkennen wat er daar gebeurde. Een Guy Verhofstadt (Open VLD) bijvoorbeeld die op verzoek van oligarch Ihor Kolomoyskyi samen met Europees partijgenoot en Nederlander Hans van Baalen (VVD) de massa nog wat kwam opjutten en loze beloften doen. De Belg met Oekraïense wortels: “In wezen speelde alles zich af op enkele vierkante kilometers rond het het Maidanplein. Daarbuiten was er amper iets te beleven.”

Nadien schreef Verhofstadt met een uitgestreken gezicht in De Morgen dat hij daar in Kiev geen enkel spoor van fascisme had gezien. En bij de NRC beweerde men onlangs zelfs dat het allemaal nepnieuws was afkomstig van Russische trollen.

Fascisten in Oekraïne

De liberale politici Guy Verhofstadt en Nederlander Hans van Baalen evenals Hubert Smeets van Raam op Rusland en de NRC ontkennen dat er toen in 2014 bij de gewelddadige staatsgreep in Oekraïne fascistische groepen actief waren. Zo opperde de NRC op 14 mei 2019: “… werd het Russische publiek overspoeld met verhalen over veronderstelde fascisten in Kiev die onder invloed zouden staan van het Westen.”  Die Russische trollen toch. Eventjes geduld en de NRC ontkent dat de aarde rond is.

Een gelijkaardige reactie bij ex-journalist Hubert Smeets van het door de Nederlandse regering gefinancierde Raam op Rusland voor wie het allemaal door Rusland verspreidde leugens waren. Hij is dan ook een expert. .

Sommigen in de EU willen wel nauwer met Rusland samenwerken maar wie de verhalen van een Corry Hancké in De Standaard leest of Geert Groot Koerkamp op de VRT hoort weet dat de Russofobie in de media alomtegenwoordig is. Elke dissidente stem hierover wordt morsdood gemaakt.

Het is voor wie onze kranten volgt alsof Alexei Navalny de enige opposant in Rusland is. Een na een klacht van het Franse concern Yves Rocher voor oplichting veroordeelde crimineel. Maar ja, wat soort lieden willen voor een staat gaan werken dat zijn vaderland wil vernielen en die desnoods de buren zou doden? Alleen mislukte politici en criminelen zoals hier in België tijdens de tweede wereldoorlog met demagoog en opportunist Léon Degrelle.

Landbouwkolonie

Wel zijn er natuurlijk de via de Oostzee lopende gaspijpleidingen Nordstream 1 en de bijna afgewerkte Nordstream 2 zodat de bevoorrading van Europa met Russisch aardgas veilig wordt gesteld. Nordstream 2 is normaal eind dit jaar af maar er dreigen vanuit de VS draconische sancties tegen de betrokken Europese bedrijven. De VS zou liever haar veel duurder LNG aan Europa willen verkopen.

Men kan Oekraïne, dat deels leeft van die doorvoer, financieel via die alternatieve gaspijpleidingen zo in een lastig parket kunnen brengen. Ooit immers tapte het na de zogenaamde Oranje Revolutie van 2004 als gevolg van een zoveelste ruzie met Rusland illegaal voor West-Europa bestemd gas af. Nu wordt dat onmogelijk.

Opvallend in zijn relaas is hoe men vanuit de VS en Europa de soms hoogtechnologische ondernemingen zoals in de militaire industrie, de vliegtuigsector en de autobedrijven gewoon de nek omwrong. De Belg met Oekraïense wortels: “Het wordt een agrarisch land waar het naar de EU alleen landbouwproducten zoals kip, eieren en aardappelen mag uitvoeren. Met bedrijven als Monsanto, nu Bayer, die er enorme gronden in beheer namen.”

Volgens hem zit het land ook tot over de oren in de door het IMF geschapen schuldenberg. Het kan die nooit terugbetalen en is er dus aan vastgeketend. Kees van der Pijl maakt hierbij ook melding van het feit dat het IMF op zeker ogenblik een noodkrediet van 5 miljard dollar gaf om de banken te herstructureren. Waarbij Privatbank van Ihor Kolomoyskyi er in slaagde om via een serie belastingparadijzen en valse facturatie 2 miljard dollar ervan in de eigen zakken te steken.

Heel belangrijk in het boek is ook dat hij schrijft over het westerse strategische denken in  de kwestie. Al decennia werkt de VS eraan om het land op alle mogelijke gebieden los te weken van eerst de Sovjetunie en nadien Rusland. Dit niet alleen politiek maar ook economisch, sociaal en vooral cultureel. Het moet de aartsvijand worden van Moskou, een kankergezwel voor de leiders in het Kremlin.

Fascisme

Het steunt dan ook al van kort na de tweede wereldoorlog fascistische groepen zoals de OUN, de Organisatie van Oekraïense Nationalisten, die eerst voor 1939 vooral in Pools Galicië actief waren. Stepan Bandera (2), baas van de OUN, een massamoordenaar en terrorist die vele Poolse burgers ombracht, is er nu een held op wie geen kritiek mag geuit worden. Het is alsof onze Brusselse Wetstraat nu de Leon Degrellelaan zou heten.

De OUN waren tijdens de tweede wereldoorlog nog moorddadiger dan de Duitse SS. Maar dat is geen bezwaar voor onze regeringen. Eerst gaat men bedevaarten naar het uitroeiïngskamp van Auschwitz om nog diezelfde dag wat verder in Kiev de fans van de OUN, bewakers van onder meer Auschwitz, te gaan aanmoedigen.

Maar deze groepen zijn fanatiek tegen elke Rus – en Pool en Jood zolang die laatste hen niet betaalt – en dus zijn ze voor Washington perfect bruikbaar. Hun visie op de Oekraïense geschiedenis is er in de scholen nu de norm. En wee diegene die over de OUN de waarheid durft te schrijven.

Fascistische acties tegen opposanten - Oktober 2014

In een klimaat van bloedige terreur organiseerde men in Oekraïne in het najaar van 2014 zogenaamd vrije verkiezingen. In de EU protesteerde niemand. Hier een tot bloedens toe geslagen parlementslid die in de weg liep en men dan maar bij het vuil dumpte.

De Belg met zijn Oekraïense wortels: ”Men herschrijft nu de geschiedenis waarbij alles de fout is van Rusland. Maar als je hen dan zegt dat het land nu Rusland weg is nog maar 44 van de bijna 52 miljoen inwoners telt dan zwijgen ze. Rusland behandelde hen altijd veel beter dan Europa nu. Zonder het geld van de emigranten zou het land trouwens moeilijk overleven. Het is een ruïne.”

Bellingcat

Natuurlijk heeft Kees van der Pijl het ook over de neergehaalde Boeing van Malaysian Airlines vlucht MH17. Hij  gaat trouwens volgende week naar Maleisië om er over te spreken. Alhoewel hij hier geen zekerheden verschaft – dat kan ook niet – lijkt hij geen geloof te hechten aan de beweringen die men vanuit de Nederlandse regering, de VS en Oekraïne vertelt.

Zo toont hij de contradicties in hun verhaal en wijst ook op een aantal eigenaardigheden zoals het wissen bij het Nederlandse ministerie van Justitie van het mailverkeer uit die periode over de zaak. Met als vraag of dit vernielen van bewijsmateriaal een strafbaar feit

Verder constateert hij dat vlak voor de aanval op vlucht MH17 de VS tegen Rusland een boel sancties getroffen had waarbij de EU twijfelde wat men hier ging doen. De aanslag op MH17 veranderde plots alles, ondanks enorme druk vanuit Washington. Het trok de EU onmiddellijk richting de VS.

En dan is er het opmerkelijke feit dat Bellingcat, die stelt via het internet onderzoek te doen, plots op 15 juli, twee dagen voor het neerhalen van die Boeing, rond Oekraïne actief wordt en, wat dacht je, in de kortste keren de ‘bewijzen’ ontdekt voor de Russische betrokkenheid bij de zaak. Wat zacht uitgedrukt niet alleen verdacht is maar ook voorbedachte rade doet vermoeden.

De Oekraïense veiligheidsdienst wist zelfs al praktisch de dag zelf de bewijzen hiervoor te hebben. Bellingcat is een onderdeel van de Atlantic Council, een aan de NAVO gelieerde studie- en propagandadienst. En vanuit o.m. de NAVO stuurde men de staatsgreep in Kiev en de daarop volgende duizenden mensenlevens kostende burgeroorlog.

Corry Hancké schreef in De Standaard van 8 augustus 2019: “De Berkoet (de oproerpolitie toen, nvdr.) vielen vreedzame betogers aan die op het Maidanplein protesteerden.” Hier enkele van die vreedzame betogers. De Standaard is dan ook een kwaliteitskrant.

Bellingcat kwam voor het eerst prominent in het wereldnieuws met de gifgasaanval van 21 augustus 2013 op het Syrische stadje Ain Tarma in Oost-Ghouta. Eliot Higgins, de man achter Bellingcat, gaf zich toen uit voor de grote raketspecialist en beweerde op basis van een foto van die gebruikte raket dat die van het Syrisch leger kwam.

Een die volgens hem meer dan 9 kilometer kon vliegen en afkomstig was van de 104de brigade van de Republikeinse Garde. Het is de elite-eenheid die het presidentieel paleis toen bewaakte.

De bedoeling van hem en zijn kompanen, zijnde oud militair C.J. Chivers bij de New York Times en Human Rights Watch, was duidelijk om het Amerikaanse leger massaal te doen ingrijpen. Human Rights Watch publiceerde toen zelfs een persbericht met een oproep tot bombardementen. Maar Obama weigerde en liet het vernielen van Syrië liever afwerken door al Qaeda en hun vrienden zoals toen nog ISIS.

Al snel bleek het verhaal over die raket ook leugens te zijn en kon die raket maximum 2 kilometer vliegen en kwam die dus van de jihadisten. Die hadden op 9 december 2012 een voorraad sarin kunnen bemachtigen toen ze de basis van regiment 111 bij Aleppo veroverden.

Aanbidding van de heiligen

Maar geen probleem. Bellingcat zag overal via het internet bewijzen voor de verhalen van de NAVO en haar bondgenoten. Zolang men natuurlijk geen kritische vragen stelde of inzoomde op die vermeende bewijzen. Ook in de affaire Skripal kreeg men van Bellingcat hier hetzelfde verhaal. Het is de lieveling van onze massamedia en vragen hierbij diende men niet te stellen.

Wel kwam dit boek te vroeg om meer duidelijkheid te kunnen scheppen in de zaak van MH17. Sindsdien is er weer een nieuw rapport van het Nederlandse JIT, Joint Investigation Team, en met de bewijzen komende van Bellingcat kon men volgens het JIT zelfs met (sic) absolute zekerheid de namen geven van vier mensen die verantwoordelijk waren voor het vanuit Rusland overbrengen van die Russische raket.

Breed in de media smeerde men hun namen uit – Ondanks de strenge Nederlandse regel dat men in gerechtszakengeen in de pers geen namen noemt was er ditmaal geen enkele terughoudendheid bij bladen als de NRC – als zijnde schuldig aan massamoord op burgers. Dit terwijl ze volgens dit verhaal van de JIT alleen maar schuldig zouden zijn aan het vervoer van een raket. Maar geen probleem hoor, Bellingcat zal desnoods wel de man vinden die toen op dat knopje drukte nodig voor de lancering.

En men weet dat Bellingcat daarmee wegkomt want vanuit de massamedia moet men nog de eerste kritische vraag stellen over hun beweringen. Deze journalisten zijn allen als die vrome katholieken die in Lourdes hopend op genezing bidden bij het beeld van Christus of de vermeende maagd Maria. Bellingcat is als de teksten van de Evangelisten, dus heilig.

Militaire strategie

Zeer belangrijk is ook dat Kees van der Pijl het heeft over de militair strategische implicaties van het geheel. Waarbij men in de VS herinneringen oproept aan de mislukte invasies van Napoleon en Hitler die vastliepen in de oneindige diepte van Rusland. Nu zit men dankzij de verovering van Oekraïne zelfs aan de Zwarte Zee en niet ver meer van de Wolga. Het doet sommige Amerikaanse generaals ongetwijfeld dromen.

 Poetin en vlucht MH17 - Kamagurka - Humo - 29-07-2014

Veel bewijzen heeft men niet nodig om de schuldige te vinden en dat is zoals steeds de Russische president Vladimir Poetin. Hier Kama & Seele in Humo van 29 juli 2014. De Russofobie is in onze media alomtegenwoordig. Voorheen was hij in 2013 volgens de cartoonist van de Britse krant The Times ook al de dader van de aanval met gifgas in de Syrische stad Ain Tarma (Oost-Ghouta). Informatie noemt men dat.

Waarbij hij ook herinnert aan de oproepen tegen Poetin van Carl Gershman, voorzitter van de National Endownment for Democracy, de tak van de Amerikaanse regering die verantwoordelijk is voor de serie staatsgroepen en burgeroorlogen gekend als kleurenrevoluties. Deze bedreigde Poetin op 26 september 2013 zelfs persoonlijk in de Washington Post. De herbewapening van Rusland is dan ook logisch.

Het is de VS, en ook zo te zien de EU, nooit te doen geweest om van Rusland een zogenaamd democratische staat te maken maar het verder te vernielen en opdelen in een serie kleinere staten. Het was trouwens het idee van de nu overleden Amerikaans-Poolse strateeg Zbigniev Brzezinski. De man die als Amerikaans Nationaal Veiligheidsadviseur in 1978 Afghanistan in brand stak. Een vuur dat meer dan 40 jaar later blijft branden.

Sinds het verschijnen van dit boek zijn er in Oekraïne terug verkiezingen geweest voor het presidentschap en het parlement. De president is nu Volodymyr Zelensky en zijn partij Dienaar van het Volk. De man was een cabaretier. Een partij waarachter voor wie wil kijken opnieuw Ihor Kolomoyskyi opduikt, de oligarch en grote rivaal van o.m. Porosjenko, de vorige president en oligarch.

Als Kolomoyskyi een bedrijf wou overnemen dan stuurde hij desnoods eerst een knokploeg waarna de overname steeds vlot verliep. Knokploegen die hij ook gebruikte om in het oosten van het land de opstand zoveel mogelijk de kop in te drukken.

Zijn Privatbank, toen de grootste van het land, werd op vraag van het IMF onteigend nadat men stelde grote onregelmatigheden te hebben ontdekt die tot een faling konden leiden. Hij zal met president Zelensky, die via zijn televisiezender zijn show uitzond en zo populair werd, deze nu wel terugkrijgen. Hij is al terug in het land na zijn verblijf in Israël.

En alhoewel de staatsgreep werd uitgevoerd door het uitschot van Svoboda en Pravy Sektor gekend voor hun extreme jodenhaat was hij, jood zijnde, hun vriend. Overal rondom Zelensky zie je ook de mannen van Kolomoyskyi opduiken. Het belooft.

Een van zijn voornaamste bedrijven is de gasholding Burisma waar Hunter Biden, de zoon van de vroegere Amerikaanse Democratische vice-president en huidig presidentskandidaat Joe Biden, bestuurder bij werd.

igork_1

De Oekraïense oligarch Ihor Kolomoyskyi moet de verkiezing van zijn mannetje Volodymyr Zelensky tot president gevierd hebben. De weg lijkt nu vrij om zijn rivalen binnen de oligarchie uit te schakelen.

Toen het gerecht in Kiev met een onderzoek tegen zoonlief begon vroeg Joe Biden het ontslag van de procureur en het stopzetten van het onderzoek. Zo niet kon Kiev fluiten achter een miljardenlening. De lening kwam er en de procureur kon gaan.

De Belg met Oekraïense wortels: “Die verkiezingen met Zelensky waren een poppenkast. Er is in het land nergens geld behalve bij de oligarchen. En verkiezingen als dit organiseren kost veel geld. Zelensky is dan ook simpelweg de handpop van de oligarchen.” Niet de dienaar van het volk dus maar die van een kliek oligarchen.

Willy Van Damme

1) Kees van der Pijl, Flight MH17, Ukraine and the new cold war, prism of disaster, Manchester University Press, 198 pagina’s, 2018, 18,99 euro.

Zeer interessant is ook het debat tussen Kees van der Pijl en de Nederlandse journalist Karel van Wolferen bij internettelevisie Weltschmerz. Ooit een jarenlange medewerker van de NRC en als journalist de grootste kenner van Japan ooit. Hij publiceerde er ook meerdere boeken over, tot in Japan toe. Nu is hij in de Nederlandse media persona non grata.

Hij werkte ook voor de Far Eastern Economic Review in Hong Kong, het beste nieuwsblad ooit dat na de pensionering van hoofdredacteur Derek Davies gekocht werd door Rupert Murdoch die het koelbloedig de nek omwrong. Zie: https://player.fm/series/caf-weltschmerz/reflecties-rond-de-mh17-kees-van-der-pijl-en-karel-van-wolferen

2) Stepan Bandera leefde na de oorlog in het zuiden van Duitsland onder Amerikaanse bescherming maar werd door onbekenden in München op 15 oktober 1959 vermoord. Vermoedelijk door de Sovjets. Tegenwoordig bestaan er in Oekraïne postzegels met zijn beeltenissen evenals pleinen en straten met zijn naam en die van zijn kompanen.

Israël: Een bijzonder relatie–Een nawoord van Egbert Talens

Aanvullende info na publicatie van Ebr… (mijn boek Een bijzondere relatie) op deze blog. Behalve een weergave van de voorzijde van Ebr…, zou ook een beeld van de achterzijde het goed hebben gedaan. Het gaat mij om de tekst op de achterflap, en wel speciaal díe woorden waarmee ik probeer duidelijk te maken dat de term ‘Palestijnse kwestie’ volstrekt bezijden de realiteit valt van de politieke gebeurtenissen vanaf ca. 1881, tussen de rivier de Jordaan en de Middellandse Zee.

In Ter overdenking…, op pagina 318, doe ik (nogmaals) een poging die onmogelijke term, Palestijnse kwestie, als zodanig en dus als fóut, aan de lezers voor te houden.

In zijn voorwoord vraagt polemoloog Leon Wecke zich af, ‘of Talens toch niet door een selectieve attentie en inattentie geleid werd bij zijn zoektocht naar beschrijvingen van de feitelijke werkelijkheid’ (pag.V). En daarna: ‘Talens ontkracht dit in belangrijke mate door zowel uit Palestijnse als uit Israëlische bronnen te putten…’.

Egbert Talens - Een bijzondere relatie - Boek- achterflap

De achterflap van het boek met de tekst van Egbert Talens

Zelf zou ik die observatie anders geformuleerd hebben; veel aansprekender, namelijk zo: ‘Het aantal Joodse auteurs en niet-joodse schrijvers, door Talens  geraadpleegd, verschilt enorm. In die zin dat de eersten vele malen groter in aantal zijn, dan de laatsten.’ Ergo: kritische benaderingen berusten vrijwel enkel op eigen, Joodse, sterker nog, op Israëlische bronnen.

Mijn vermoeden dat aandacht voor Ebr… is uitgebleven, zal waarschijnlijk, zo niet geheel, op dát punt terug te voeren zijn. [Van de uitgever kreeg ik de informatie dat uit bepaalde kring een poging is gedaan, hem ertoe te brengen mijn boek níet uit te geven. Een mistige situatie.

Hoe konden ‘opponenten’ weet hebben van mijn onderneming? Toch alleen als de uitgever dit zélf aan die van-christelijke-huize-zijnde lieden communiceerde, toen ze het uitgeven van een boek van een van hen kwamen bespreken? Ik vermoed het boek ‘De kern van de zaak’ van Wim Kortenoeven, dat door Aspekt in 2005 is uitgegeven; hetzelfde jaar dat Ebr… uitkwam.

Natuurlijk bleef ik na het uitkomen van mijn boek niet met mijn armen over elkaar zitten. Ik bestudeerde sommige van de door mij aangeschafte boeken over het Midden-Oosten-conflict opnieuw.

O.a. was dit het geval ter zake van The Burning Ground (TBG) van de hand van Shabtai Teveth. Pagina 279 van mijn Ebr… bestaat volledig  —  dit slaat op deze pagina, níet op het werk van ST  —  uit deze pil, en zo kwam ik op pagina 850 een zin tegen die mij nadien nooit meer heeft los gelaten. Die zin luidt:

‘In March 1928 he told the HEC that “in order to start a movement in America, a great disaster or upheaval is needed.” [Het ‘he’ slaat op Ben-Gurion; HEC staat voor: Histadruth(1) Executive Committee.]

Hoofdstuk 44, in TBG, draagt de titel: Disaster Means Strength. Talloze malen heb ik dit hoofdstuk bestudeeerd, en ik ben steeds meer tot het standpunt gekomen dat  Joden absoluut niet veilig zijn voor eigen mensen, als grote(re) belangen op het spel staan, en  —  en nu maak ik een enorme en gewaagde gedachtesprong  —  welk belang kan nu groter zijn, voor de politieke zionisten, dan … het verwerven c.q. inrichten van hun JOODSE STAAT.

220px-Adolf_Eichmann,_1942

Adolf Eichmann, en der voornaamste architecten van de holocaust, en ooit een vriend van de zionisten die samenwerkte met David Ben-Goerion. Nadien ontvoerde Israël hem en knoopte hem na een proces op. Hij was niet meer dienstig en een showproces kwam dan goed van pas. (Citaat WVD)

Zó grandioos stonden de zaken er eind twintiger jaren van de twintigste eeuw niet voor, vond David Ben-Gurion. Ja, er kwamen wel joden vanuit Europa  —  vooral uit de Pale of Settlement  —  maar naar zijn (BG’s) smaak lang niet genoeg, wat uit de overige pagina’s van dit hoofdstuk, tussen de regels doorlezend, wel kan worden opgemaakt.

Dit bracht mij ertoe, achter de contacten die deze politieke zionisten er met de op het politieke toneel in Duitsland verschenen Nazi’s op na hielden, ontwikkelingen te ontwaren in de richting van wat later op de Holocaust dan wel de Sho’a is uitgedraaid.

In de jaren voor WO-II mocht in Duitsland geen vlagvertoon van buitenlandse instanties plaats vinden; maar in opleidingskampen van de politieke zionisten ín Duitsland, kampen waar jonge Joden een op militaire leest geschoeide training c.q. opleiding kregen, wapperden, open en bloot, alsof er niets aan de hand was, vlaggen met de Magen David, de David-ster.

Er bestaat een (herinnerings-)penning met aan de ene kant die David-ster, en aan de andere kant de Swastika, het hakenkruis. (De) politieke zionisten onderhielden banden met … Adolf Eichmann; hij bezocht eind jaren dertig Palestina, zonder te kunnen bevroeden er zo’n 25 jaar later opnieuw te verschijnen; maar dan voor de rechtbank met zijn ophanging in Jeruzalem als gevolg.

Die samenwerking vond plaats in het kader van wat genoemd werd: das Ha’avara-Abkommen. Wie met die term via Google aan het zoeken raakt, kan van de ene verbazing in de andere vallen. Zoals bij de kreet: ‘Ohne Hitler, kein Israel’.

Wie is trouwens op de hoogte van het feit dat het Britse blad, Daily Express, op 24 maart 1933, verslag deed van een oproep (van Jóódse instanties in Amerika) tot een boycot van Duitsland? Voor mensen met sterke zenuwen volgt deze link:

https://www.nationalists.org/library/hitler/daily-express/judea-declares-war-on-germany.html

Dat bronnen van (de) politieke zionisten nu nog onder geheimhouding vallen, is een grote handicap, m.b.t. (nader) onderzoek. Soms kregen notulisten opdracht, even de pen neer te leggen. Dan valt er, zelfs na opening van documenten ter zake, niets meer te achterhalen…

Egbert Talens

Israëlische vlag

Ooit wapperde de Ster van David in zionistische trainingskampen van de terreurgroepen zoals de Haganah in het Duitsland van Adolf Hitler.

Antwoord: Willy Van Damme

De samenwerking van de zionisten met Nazi-Duitsland was mij al bekend maar er is voor zover ik weet amper iets over geschreven. Te gênant natuurlijk voor beide partijen. In wezen is dit het verhaal van de vijand van mijn vijand is mijn vriend. Zionisten hadden ruzie met de Britten omdat die hen niet voor de volle 100% steunden. En dus gingen ze bij Hitler dan maar in eigen kampen gevechtstraining organiseren.

Sommigen naar verluidt ook na de start van de Tweede Wereldoorlog. Dit terwijl joden in het publieke leven in Duitsland onder de terreur van de nazi’s moesten voortleven. Een schokkend verhaal. Ook dit toont hun ongebreidelde arrogantie en zelfs grootschalig misprijzen voor de ‘eigen’ mensen.

En natuurlijk hadden zionisten er ook een feitelijk belang bij dat die jodenhaat en repressie met de holocaust geheel uit de hand is gelopen. De essentie was dat er zoveel mogelijk joden een ‘veilige’ heimat in Palestina zouden zoeken om het land dan te bevolken met het eigen ‘ras’. Weg van die ‘boze’ buitenwereld.

Vandaar de regelmatige campagnes in onze pers over wat zij dan noemen antisemitisme. Wat ze zoals bij de Britse Labour partij buiten alle proporties opblazen. Het is een van de zaken die men continu vooraan in onze pers wil krijgen. Zoals in het verleden reeds gebleken is doen zionisten het desnoods dan zelf maar zoals met de bomaanslagen op gelovige joden in Bagdad in de jaren vijftig van de vorige eeuw.

  1. De Histadruth is een van de voornaamste instrumenten van het zionisme geweest in hun strijd voor het stichten van Israël. Veelal wordt het omschreven als een vakbond maar in wezen was dit zowel werkgever als werknemer en beheerste de Histadruth lang het politieke en economische leven waarop Ben-Gurion zijn staat uitbouwde. Die rol is zeker sinds het aan de macht komen in Israël van Likoed helemaal voorbij.

Egbert Talens beschrijft zionistische praktijk in boek

Niet zelden gebeurt het dat uitstekende historische werken in de media onbesproken raken. De non-fictie wordt in de sectie boekbesprekingen immers nogal gemakkelijk vergeten. En als het kritisch is over een land uit de westerse alliantie dan is de kans groot dat het zo in de vergeetput in vliegt.

Dat overkwam het boek ‘Een bijzondere relatie – Het conflict Israël Palestina nader bekeken 1897 – 199’3’  van de Nederlander Egbert Talens, uitgegeven in 2005 bij Aspekt uit Soesterberg. (1)

Egbert Talens - Een bijzondere relatie - Boek

Egbert Talens beschreef en analyseerde op professionele wijze de historiek van het zionisme en zijn moorddadig karakter. Volgens hem te hoog gegrepen plannen en gedoemd om op termijn te mislukken.

Censuur

Het gaat hier in dit boek over joden, Israël en meer essentieel over het zionisme en zijn praktijken. Al snel haalt men dan de banvloek ‘antisemitisme’ (2) boven en en kom je op de lijst van te mijden schrijvers te staan. Bij de zogenaamde samizdat. Ooit stelde ik op een debatforum bij de krant De Tijd dat Israël diende te verdwijnen gezien het een racistische staat is waar men apartheid toepast. Het moest Zuid-Afrika achterna, schreef ik.

Voldoende om er verbannen te worden. Waarop de man bij die krant zelfs stelde dat dit geen censuurmaatregel was. Het typeert onze media waar elke vorm van fundamentele kritiek op die vermeende joodse heilsstaat in veel gevallen of verboden wordt of als kwaadaardig wordt voorgesteld. Zie maar hoe de Britse Labour partij met voorzitter Jeremy Corbyn bedolven wordt onder beschuldigingen van antisemitisme.

Het boek van Egbert Talens kreeg in de Nederlands pers zoals te verwachten viel dan ook geen aandacht. Men poogde het zelfs te verbieden, aldus de auteur. En nochtans is dit een uitstekend boek en in het Nederlands mogelijks het beste werk over het zionisme ooit.

Egbert Talens is geen historicus of van beroep schrijver, antropoloog, politicus of politicoloog. Neen, hij was gymleraar en hier dus de leek. Zijn interesse voor dit onderwerp is eerder ontstaan vanwege een persoonlijke band met de regio. Als vrijwilliger trok hij 33 jaar zijnde naar het Midden-Oosten om er voor de UNRWA, de United Nations Relief and Works Agency, te werken.

De VN organisatie die zorg moet dragen voor het welzijn van de ontheemde Palestijnen elders in het Midden-Oosten. De zionisten vertikten het gewoon dit op zich te nemen en dus moest de VN, en de belastingbetalers in de rest van de wereld, er maar voor opdraaien. Typerend.

Ontstaan zionisme

Hij reisde daarbij tussen Damascus en de Jordaanse hoofdstad Amman en ontmoette zo zijn vrouw, een deels Armeense uit Palestina. Het boek is wel scherp voor het zionisme maar kan zeker niet afgedaan worden als propaganda. Hier geen lukrake beweringen sprekend vanuit de buik of gebruik makend van slogans.

Wat hij deed is zorgvuldig de historiek van de joden bestuderen en hun vroegere tochten door de regio. Snel gaat hij dan over naar het heden, en dat begint in de tweede helft van de negentiende eeuw toen het idee van het zionisme vorm kreeg.

Daarbij bespreekt hij een serie dagboeken en historische werken van zowel Palestijnen, zionisten als van buitenstaanders, niet zelden supporters van de zionistische staat. Ook toont hij aan dat Theodor Herzl met zijn in 1886 verschenen boek ‘Der Judenstaat’ niet de eerste was die een joodse staat voorstelde die zoveel mogelijk vrij moest zijn van Arabieren.

Egbert Talens

Egbert Talens is van origine een turnleraar en raakte gebiologeerd door het optreden van het zionisme in de wereld. Zijn boek dient gezien te worden als een basiswerk en een must voor mensen die het Midden-Oosten willen vatten.

Zo brengt hij het verhaal van Moses Hess die reeds in 1860 het boek ‘Rom und Jerusalem’ schreef en zo de eerste in de moderne tijden was die een terugkeer naar een ‘beloofde land’ poneerde. Ook haalt hij het verhaal aan van de tot het jodendom bekeerde katholiek Salomon Molcho die reeds in 1530 aan keizer Karel V en paus Clemens VII een dergelijk voorstel deed. De brandstapel was zijn lot.

Nationalisme

In wezen is het zionisme een versie van de vele nationalistische bewegingen die in de negentiende eeuw in Europa opgang maakten. Een gevolg van het nieuwe denken komende uit de Verlichting.

Figuren als Theodor Herzl, Vladimir Jabotinski en Chaim Weizman, de grondleggers van het zionisme, waren seculiere joden. Dit in tegenstelling tot andere meer religieuze joden voor wie dit zionisme, een zoveelste nationalistische stroming, totaal uit den boze was. Het werk van satan.

Er is binnen het jodendom trouwens nog steeds een zeer grote stroming van religieuze joden die zich kordaat afzet tegen dit zionisme. Dit gaat zelfs zover dat sommige joden in Israël bij het winkelen niet met de shekel maar met dollars betalen.

Het verklaart waarom het plan voor een veralgemeende dienstplicht voor religieuze joden in Israël zoveel herrie veroorzaakt. En het door joden verbranden van Israëlische vlaggen, ook in Antwerpen, is geen zeldzaamheid.

Wat dit boek vooral aantoont is de doortraptheid en straffeloosheid van zionisten bij het streven naar hun doel, Eretz Israël, een zo groot mogelijk Israël. Zelfs al was hun originele staat onder koning David nooit meer dan een piepklein stadstaatje zonder veel economische, politieke en militaire betekenis.

Der Judenstaat - Theodor Hertzl

Het basiswerk voor het zionisme, der Judenstaat van Theodor Herzl. Hij ging het jodenvraagstuk oplossen door het Palestijnse vraagstuk te creëren. Voor Europese intellectuelen waren Arabieren zoals Afrikanen  toch maar minderwaardige wezens.

Maar nationalisten, van welk genre ook, hebben als gemeenschappelijk kenmerk het opblazen van hun geschiedenis tot een heroïsch verhaal met hen in een continue slachtofferrol.

Zie maar naar Hendrik Conscience die van de slag van 1302 op de Kortrijkse Groeningekouter HET evenement uit de middeleeuwen maakte. De Fransen waren er immers verslagen.

En die waren, stelde men in de Brusselse salons toen, niet te vertrouwen. En dus moest men een sterk België tonen die de malafide Fransen wist te vermorzelen. In wezen was het echter een slag zoals velen toen en zonder echt grote betekenis.

Slachtpartijen

Wie binnen de zionistische beweging niet meedeed met figuren als Chaim Weizman en David Grun, de echte naam van David Ben-Goerion en de eerste premier van Israël, werd desnoods vermoord. Het toont hun zeer extreem fanatisme.

Het verhaal van joodse zionisten zoals de Nederlander Jacob Israël de Haan, vermoord in 1924 in Jeruzalem door de Haganah, en de moord in 1933 op Chaim Arlosoroff toonden hoe ver men desnoods ging. Men was meedogenloos, ook tegen leden van de eigen groep.

In wezen ruimde men indien dat kon alle belangrijke tegenstanders uit de weg. Zo was er de moord op Walter Guinness Lord Moyne, gewezen minister en toen voorzitter van het Britse Hogerhuis en eigenaar van het drankenimperium Guinness.

Theodor Herzl

Alhoewel zionisten het soms pogen te ontkennen schreef Theodor Herzl reeds in Der Judenstaat over de noodzaak om de lokale bevolking te deporteren. Nog toen de Ottomaanse sultans over Palestina regeerden nam Herzl men hen contact op om er hun heilstaat op te richten. Het was uiteraard een njet. Voor Herzl waren de joden het door god uitverkoren volk, een superras dus. Van racisme gesproken.

Het was het werk van de zionistische terreurgroep Lehi die de man in 1944 in de Egyptische hoofdstad Cairo neerknalde. Hij wou immers de zionistische bevelen op het vlak van de joodse immigratie naar Israël niet volgen.

Het misschien nog bekendste geval uit die periode is de moord op de Zweedse diplomaat graaf Folke Bernadotte (3), een man die in de tweede wereldoorlog ettelijke duizenden joden had gered van de Duitse moordmachine.

Hij deed als de door de VN in de Palestijnse kwestie aangestelde onderhandelaar toen voorstellen die figuren als een David Ben-Goerion en Chaim Weizman echter niet lusten. En ook hij werd daarom door de zionistische terreurbendes vermoord. Ook nu nog is men in Israël fier op die moord.

De meest moorddadige slachtpartijen van die zionistische groepen zijn natuurlijk de aanslag op 22 juli 1946 op het luxehotel Koning David in Jeruzalem en die op 25 juni 1940 op het voor de kust van Haifa liggende schip Patria. De bedoeling in beide gevallen was om de twijfelende Britten onder druk te zetten. Dat daarbij meer dan 350 doden vielen, vooral joden, kon hun niets schelen.

De Patria

Zo verhinderden de Britten dat de joodse kolonisten aan boord van de Patria in Palestina van boord konden gaan. Uit woede bracht de Haganah, de terreurbeweging van David Ben-Goerion en Chaim Weizman dit schip, met 1800 joden aan boord dan maar tot zinken.

Met als gevolg 267 joodse doden. Typerend voor de arrogantie is dat men het zelfs vrij snel toegaf. Men wou, stelde de Haganah, zo de Britten onder druk zetten om nog meer joodse kolonisten toe te laten.

Wat men hierbij zelden zegt is echter dat de komst van de Patria een gevolg was van een akkoord van de zionisten met Adolf Eichmann, de grote man achter de jodenvervolging in Nazi-Duitsland. De bedoeling was zo joden uit de door de nazi’s bezette gebieden te verwijderen. Na dit door de Haganah aangericht bloedbad gaf de regering in Londen toe. De Britten zaten immers in volle oorlog met het drama van Duinkerke pas voorbij.

Uiteraard bespreekt Egbert Talens ook de zaak van het hotel Koning David waar bij de bomaanslag van 22 juli 1946 – gepleegd door de Irgoen die naast Lehi en Haganah de voornaamste zionistische terreurbeweging was – 91 mensen omkwamen waaronder 17 joden.

The_Right_Hon._David_Lloyd_George

David Lloyd George, in 1917 liberaal premier van het Verenigd Koninkrijk, beloofde eerst de Arabieren het recht op zelfbeschikking. Waarna hij aan de zionisten een stuk ervan voorbehield voor de zionistische wensen. Het perfide Albion. Iets dat men niet eens bezat beloven weg te geven. Daarvoor moet men Brits premier zijn.

En als men zo tekeer ging tegen dissidente zionisten en de top van de Britse elite – het hoofdkwartier van het Britse leger in de regio was in het hotel Koning David gehuisvest – dan kan men zich al indenken wat het lot was van de daar al eeuwenlang wonende Palestijnen, deels vermoedelijk nazaten van vroegere joodse families.

En eens men over voldoende wapens, resten van de legers die de wereldoorlog hadden uitgevochten, beschikte trokken Irgoen, Haganah en Lehi een bloederig spoor doorheen Palestina. Ook dit brengt Egbert Talens goed in beeld. Waarbij terreur voor de zionisten het voornaamste wapen was.

Talens legt daarbij de verschillende versies – die van zionistische auteurs en hun supporters en van Palestijnse intellectuelen en anderen – naast elkaar en toont hoe de zionistische visie van dit drama in essentie alleen bestaat uit leugens en halve waarheden.

De Westerse welwillendheid

Sterk is zeker ook het verhaal hoe zionisten er steeds in slaagden om de bovenhand te halen in de ruzies met Britse en Amerikaanse leiders. Dit terwijl figuren als de Britse premier Lloyd George en Winston Churchill niet bepaald gekend waren als jodenvrienden.

En toch slaagde men er in om van hen in 1917 de belofte voor een jodenstaat in Palestina te verkrijgen. En als in 1948 zionisten enkele Britse vliegtuigen neerschoten erkenden de Britten eind dat jaar toch die zionistische staat.

Toen de discussies in de toen nog prille VN over de Palestijnse kwestie hoog oplaaiden wist men om onduidelijke reden ook de Amerikaanse president Henry Truman te overtuigen om de kant van het zionisme te kiezen.

Met als vraag wat waren de hierbij gebruikte argumenten. En eens Truman aan boord zette de VS de andere landen onder druk. In het geval van Europa dreigde de VS dan met het stopzetten van het Marshallplan. Een project dat diende om Europa terug op te bouwen.

Eenzelfde truc paste de VS toe met de landen uit Latijns Amerika waar men de werken voor de toen geplande Pan-American Highway stelde te zullen stoppen. De weg zou de landen aan vooral de westkust van het continent met de VS verbinden. Ook zorgde men ervoor dat de ambassadeur van Thailand bij de VN via allerlei procedures niet kon stemmen.

En als in 1948 via zionistische terreur honderdduizenden Palestijnen op de vlucht slaan ontstaat er in de VN druk op de prille zionistische staat om die mensen laten terug te keren. Het wordt een voorwaarde voor Israël om toegelaten te worden door de VN.

6f6e284a0d6f09785e17652e6d3e1c2e

David Ben-Goerion, de eerste Israëlische premier (Labour) en topman van de Haganah, de zionistische terreurbende die er niet voor terugschrok om op grote schaal zelfs joodse vluchtelingen te doden.

Waarna de regering Ben-Goerion stelde dat ze toch vluchtelingen zullen opnemen. Ze krijgen zo hun erkenning van de VN maar bedoelden echter niet de terugkeer van Palestijnse maar alleen van joodse ‘vluchtelingen’ uit Europa, het Midden-Oosten en de VS. De van hun land verjaagde bevolking bleef in de kou zitten. Van geslepen en misdadig gesproken.

In wezen zou men Israël dan ook zo het statuut van lidmaatschap van de VN kunnen afnemen want ze hielden zich niet aan de voorwaarden die ze zelf aanvaarden. Maar ja, Israël en de zionistische lobby is dankzij westerse steun oppermachtig. Typerend is dat men op de gedenkplaat voor Folke Bernadotte in de gebouwen van de VN de nochtans gekende namen en nationaliteit van zijn moordenaars wegliet.

Slaaf en meester

Die oppermacht blijkt ook op 8 juni 1967 tijdens de Zesdaags Oorlog tussen Israël en en enkele Arabische landen. Toen beschoot het Israëlische leger het voor de Egyptische kust varende Amerikaanse spionageschip de USS Liberty. Het moest voor de CIA in detail het verloop van de oorlog registreren.

Blijkbaar teveel voor Israël dat het schip ei zo na tot zinken bracht met als gevolg 30 dode bemanningsleden en 171 gewonden. En als het Amerikaans leger als weerwraak de basis van waaruit de aanvallers waren vertrokken wilden aanvallen werd dat door het Witte Huis gewoon verboden.

Eveneens typerend is dat als men nadien aan William McGonagle, de commandant van de USS Liberty, de Medal of Honour uitreikt de VS de officiële gelegenheidstekst eerst voorlegt aan Israël. Waarbij natuurlijk de nationaliteit van de betrokken vliegtuigen en torpedoboten wordt verzwegen. Het toont wie hier de ware meester en wie de slaaf is.

Natuurlijk komen in het boek ook de oorlogen na 1948 aan bod, zij het minder uitvoerig. Maar zeker voor de zesdaags oorlog toont hij aan hoe Israël die zelf met provocaties uitlokte en er ook de voordelen van had. Dit in tegenstelling tot de zionistische uitleg dat men door het sluiten van de zeeweg naar Eilat wel moest optreden.

naamloos

Graaf Folke Bernadotte, de Zweedse diplomaat en VN-onderhandelaar in Palestina, werd door de Lehi van de gewezen Israëlische premier Yitzhak Shamir vermoord. En in Israël zijn velen er nog steeds fier over. “Zo kregen we Jeruzalem”, is de redenering. Zelfs na zijn dood bleef men bij de VN zijn moordenaars steunen.

Een lot dat ook die andere Zweedse diplomaat Dag Hammarskjöld, secretaris-generaal van de VN, overkwam toen zijn vliegtuig op 18 september 1961 bij de Noord-Rhodesische en nu in Zambia gelegen stad Ndola in volle Congolese crisis neerstortte. De vermoedelijke daders zijn te zoeken bij de inlichtingendiensten van de VS, het Verenigd Koninkrijk, België en of Zuid-Afrika. Ook hij liep in de weg. De zaak is nooit opgelost en is een waarschuwing voor zijn opvolgers.

Natuurlijk zou men aan deze problematiek nog veel meer ruimte kunnen besteden – de relatie tussen Nazi-Duitsland en de zionistische beweging bijvoorbeeld – maar dit boek toont op voldoende wijze aan hoe deze continue oorlog in elkaar zit. En het geeft een erg vies beeld welke alleen maar grote afschuw kan opwekken.

Egbert Talens heeft duidelijk heel lang aan dit boek gewerkt en een evenwichtig beeld geschapen door pakken lectuur door te nemen en die met elkaar te vergelijken. Wat het boek extra gewicht geeft. Het finaal boek over het zionisme is dit zeker niet maar het komt dicht in de buurt.

Positief is zeker dat het boek ook een uitgebreide lectuurlijst bevat en een namenregister. Met verder nog een serie afdrukken van belangrijke documenten zoals de Balfour verklaring, het stemgedrag in 1948 in de VN van de verschillende landen en een memo over het advies dat Henry Kissinger, de joodse minister van Buitenlandse Zaken van de VS, in 1988 gaf aan Israël.

Schoonheidsfoutjes

Toch zijn er enkele tekortkomingen. Je zou het schoonheidsfoutjes kunnen noemen. Zo is er de toch prangende vraag waarom Londen en Washington die zionistische agressie, die bijwijlen ook direct tegen hen gericht was, niet allen tolereerden maar regelmatig zelfs verdedigden.

brandende Israëlische vlag

Je zult dit soort foto’s zelden of nooit in de klassieke media vinden. Het is een taboe en bijna iedereen kijkt dan ook vol verbazing als je hen dat vertelt. Ook hier blijkt de zionistische invloed op de media ijzersterk.

Niemand zal in normale omstandigheden zomaar ongestraft een Amerikaanse oorlogsschip tot zinken pogen te brengen of het hoofdkwartier van het Britse leger in Palestina bombarderen. En toch gebeurde het. Waarom bleef men passief en steunde men indien nodig zelfs die agressie?

En dan is er ook de vraag waarom de Britse regering in 1917 overging tot het tekenen van de befaamde Balfour verklaring, de basis waarop de zionistische staat nadien werd gebouwd? Men kan het natuurlijk zo raden. Het was 1917 en dus na drie jaar oorlog, en dan verschijnt daar een telg van de befaamde joodse bankiersfamilie Rotschild. Speelde dit een sleutelrol.

Was het dan de grote Britse geldnood die premier Lloyd George overhaalde? Waarschijnlijk. De bankensector heeft in het verleden en om zuiver historische reden steeds veel joden in haar midden gehad. Ligt hier de verklaring voor die toch wel bizarre houding van Washington en Londen en gevolgd door de andere staten van de EU?

Jozef Stalin

Een andere kwestie die in dit boek onvoldoende aan bod komt is de rol van de Sovjetunie toen. Dacht Jozef Stalin in het zionistische Israël een bondgenoot te hebben? Zionisten waren toen in veel gevallen activisten gelieerd aan de sociaal-democratie en afkomstig uit Oost-Europa en de Sovjetunie. Speelde dit bij het Sovjetoptreden in deze kwestie een sleutelrol? Mogelijks maar we komen het hier spijtig genoeg niet te weten?

Yarmouk anno 2017. In 1948 werd de Palestijnse bevolking voor het grootste deel verdreven naar o.m. het Syrische vluchtelingenkamp Yarmoek. Nadien trokken de door het Westen en Israël gefinancierde groepen van 2011 tot 2017 een spoor van vernieling door dit kamp. Blijkbaar hadden de kinderen en kleinkinderen van die vluchtelingen voor de zionisten niet genoeg geleden. Het schokkende is dat een deel van de Palestijnse aan de Moslimbroeders gelieerde beweging Hamas, omgekocht door Qatar, de kant koos van Israël en het Westen en meedeed aan die slachtpartij.

En dan is er de kwestie van de relatie tussen zionistische en de meer religieuze joden die dit zionisme op soms fanatieke wijze verwerpen. De zionisten van het eerste uur waren seculiere joden uit vooral Centraal- en Oost-Europa. Strikt religieus waren die niet. Het zionisme was gewoon een der vele nationalistische stromingen wier ontstaan het gevolg is van de Verlichting en de toen moderne ideeën weg van het feodalisme.

Dat zionisten neerkeken op de Arabieren in de regio was logisch en botste niet met dit gedachtengoed van de Verlichting. Zie maar wat Liberté, Egalité en Fraternité, de slogans van de Franse revolutie, betekenden voor de bevolking van Algiers toen die Fransen in 1830 Algiers veroverden. Het werd een nog groter bloedbad dan wat zionisten meer dan honderd jaar later zullen aanrichten.

Maar strikt religieuze joden leven volgens duizenden jaren oude boeken en lusten die zionistische nieuwlichters niet. Het woord van een mogelijks mythische koning Salomon is en was voor hen duizendmaal belangrijker. En dat zal zo blijven.

Willy Van Damme

1) Egbert Talens, Een bijzondere relatie – Het conflict Israël-Palestina nader bekeken 1897-1993’, Aspekt, Soesterberg, 2005. Het boek is nog te verkrijgen bij Bol-Com en Boekenwinkeltjes.nl. De prijs varieert. Je kan het natuurlijk ook raadplegen en uitlenen bij een bibliotheek.

2) Het gebruiken van de term antisemitisme om jodenhaat te omschrijven is fout. De term Semiet slaat op een bepaalde taalgroep en daar hoort ook het Arabisch, Amhaars, Tigres en Aramees bij naast het Hebreeuws. Veel joden spreken echter geen van die talen, ook het Hebreeuws niet.

Jood zijn is dan ook niet verbonden aan een specifieke taalgroep maar aan een eigen en uiterst complexe religie. Vandaar dat ik hier schrijf over jodenhaat en niet Jood maar jood schrijf, met een kleine letter j dus. In wezen zijn zionisten dus antisemieten want ze discrimineren openlijk Arabieren. En die spreken een Semitische taal.

3) De moord gebeurde door terroristen van de Lehi en werd vooraf goedgekeurd door Yitzhak Shamir, de latere Israëlische premier en leider van deze bende. Folke Bernadotte was tijdens de tweede wereldoorlog hoofd van het Zweedse Rode Kruis.

Boeken over Syrië

Men zegt al eens dat de oorlog in Syrië het moorddadigste conflict is sinds de tweede wereldoorlog, maar dat klopt natuurlijk niet. Er was immers nog de feitelijk van 1941 tot 1989 durende oorlog in het vroegere Franse Indochina met Vietnam, Cambodja en Laos. Vele miljoenen mensenlevens raakten hier verwoest.

En dus mag Syrië deze eeuw dan wel het voorlopig bloedigste conflict zijn, het is echter peanuts in vergelijking met wat de mensen in dat Indochina meemaakten. En zie, twintig jaar nadat het westen er in Indochina haar nederlaag moest erkennen bloeien die landen als nooit voorheen. Nu de oorlog voor Syrië, en ook Irak, naar haar einde loopt is er dus ook daar volop licht aan het einde van deze Arabische tunnel. Laat ons hopen.

Over de Syrische oorlog zijn al massa’s analyses, opiniestukken, reportages en krantenverslagen geschreven. Soms de platst mogelijke propaganda, al eens complete onzin en ook veel boeiend materiaal wiens lectuur het een genot is om het te lezen. Zelfs al is men het er altijd niet geheel mee eens.

Daniel Maes - oorlogsdagboek 1

Ook qua boeken verscheen er al alles bij elkaar reeds een mooie bibliotheek met teksten o.m. van uitstekende Belgische analisten zoals Dirk Borgers en de politica Anne-Marie Lizin, beiden sindsdien spijtig genoeg overleden. Hun ‘La face cachée des révolutions arabes’ (1) (Het ware gezicht van de Arabische revoluties) is een meesterwerk.

In het Nederlands taalgebied verschenen er vorig jaar al deel 1 van ‘Poetin & Assad hebben ons leven gered’ van de Norbertijner pater Daniël Maes en ‘Het dagboek van granaten in Damascus’ van journalist Jens De Rycke, een man verbonden aan het ‘t Pallieterke, het Vlaams ultranationalistisch weekblad. Eerder al verscheen van Ludo De Brabander ‘Oorlog zonder grenzen’, een overzicht van de geschiedenis van de regio sinds 1914.

Daarbuiten publiceerde de vroegere Nederlandse diplomaat Nikolaos van Dam vorig jaar zijn ‘Destroying a nation – The civil war in Syria’. Wat wil doorgaan voor een meer wetenschappelijke geschiedkundige analyse van deze oorlog. De man was de voorbije jaren voor dit conflict speciaal Nederlands gezant voor Syrië en wordt in bepaalde westerse academische kringen gezien als een van de beste specialisten in dit vakgebied.

Daniël Maes – Een dagboek uit een land in oorlog

Uit elk groot conflict komen steevast een serie merkwaardige figuren te voorschijn. Misschien geen grote helden maar mensen die opvallen en met hun bescheiden middelen poogden recht te doen zegevieren. Desnoods en veelal ook tegen de stroom in.

Daniel Maes met vluchtelingen - 2013Daniël Maes ten tijde van de oorlog met enkele vluchtelingen aan het werken in de grote tuin van het klooster.

Figuren ook die echt aandacht hadden voor de miljoenen kleine lieden die het slachtoffer werden van de westerse machinaties die nog maar eens een zoveelste regimewissel op het oog hadden en probleemloos een land lieten vernielen.

De titel van het boek ‘Poetin & Assad redde ons leven’ van Daniël Maes kan voor wie de leugens van De Standaard en de NRC gewoon is en gelooft zeer schokkend overkomen. Maar Daniël Maes is een man met een overtuiging die zoals blijkt uit het boek groeide door zijn contacten met het land en de evolutie van dit conflict.

Doodgezwegen

Zijn wedervaren is ook een der beste bewijzen voor de censuur die de Belgische en ook Nederlandse media uitoefenen met betrekking tot deze oorlog. De man maakte de volle 7,5 jaar van deze opstand mee en zat er middenin. Maar voor zijn verhaal was er bij de media amper interesse. Alleen occasioneel kwam hij eens aan het woord, meer niet.

Beeld U in een Belgische pater midden een uiterst brutale oorlog. Normaal zouden de media van de VRT tot Humo en het Laatste Nieuws zijn deur platlopen voor zijn exclusieve verhalen. Met de opbrengst in zijn geval bestemd voor het ledigen van het onmenselijke leed van de Syrische bevolking.

Maar neen. Een interview in Terzake, een gesprek in het AD, twee korte stukken op de regionale pagina’s van de Gazet Van Antwerpen, een verhaal in Het Belang van Limburg, twee verhalen in Knack en De Zondag. Dat was het in essentie

De VRT-radio had naar aanleiding van de actiedag rond Syrië in 2012 een interview met hem dat echter niet werd uitgezonden. ‘De kwaliteit was onvoldoende’, klonk het. Juist het tegenovergestelde wat men voordien tegen de man zelf zei.

En televisievedette Rudi Vranckx was in zijn thuisbasis in de abdij van Postel uren bij hem en maakte opnames. Het werd nooit uitgezonden. Zijn visie past nu eenmaal niet in de propagandaoorlog waar onze media mee bezig zijn. En dus werd hij zo goed als kan verbannen uit de media.

De katholieke kerk

Zelfs het officiële Kerk en Leven, het Parochieblad voor de vele gelovigen, zweeg hem jarenlang dood. Pas vorig jaar bestede het blad aandacht aan deze held en bijna martelaar. Hij die zo opkwam voor de christenen, en die niet alleen, in het Midden-Oosten. Wie er wel in het blad kwam met zijn van de pot gerukte beweringen was de warrige Italiaanse jezuïet Paolo Dall’Oglio.

Klooster Dar Meir Yakub - Qara

Het klooster van Mar Yakub, een meer dan merkwaardig verhaal. Met op de achtergrond de besneeuwde Qalamoenbergen. Het lijkt wel idyllisch.

De man liep als een blinde achter die salafistische opstandelingen en kwam om het leven in de provinciehoofdstad Rakka toen daar een strijd woedde tussen al Qaeda & Co en ISIS – zijn vrienden – voor de controle over de regio met zijn rijke landbouw en vooral zijn oliebronnen. De behandeling door de kerk van Daniël Maes en zijn verhaal is een niet te wissen schandvlak voor zowel de Belgische bisschoppen als het Vaticaan.

Het doet denken aan de Nederlandse jezuïet Frans van der Lugt die op 7 april 2014 vlak voor de bevrijding van de stad Homs door een van die salafisten werd vermoord. Behouden Arnold Karskens had voordien geen enkele Nederlandse journalist aandacht voor de man die ondanks het levensgevaar in het jihadistengebied bleef wonen.

Pas na zijn dood verschenen er stukken over hem, met het ‘christelijke’ dagblad Trouw (onderdeel van de stal van Christian Van Thillo) daarbij bewust verzwijgend dat hij achter de Syrische regering stond. Kranten kunnen qua moraal dus erg diep zakken.

Het is een van de opvallende zaken in het boek dat hij het wel heeft over Paolo Dall’Oglio maar zijn naam niet noemt. Hetzelfde voor Brigitte Herremans die bij Pax Christi en Broederlijk Delen verantwoordelijk was voor het dossier Syrië. Ook kritiek op de houding van de Belgische bisschoppen en het Vaticaan is feitelijk onbestaande.

En nochtans hielpen zij door hun optreden of weigering om op te treden mee aan de moord op de christenen in de regio, de bakermat van deze godsdienst. Om de westerse machthebbers niet voor het hoofd te stoten deden zij op die wijze feitelijk mee aan die slachtpartij. Buiten wat vage woorden en het sturen van een gezant deed ook deze paus niets en bleven onze bisschoppen doofstom voor dit lijden.

En dus kon Brigitte Herremans ongehinderd door haar kerkelijke hiërarchie – Pax Christi en Broederlijk Delen werken onder toezicht van de bisschoppen – jarenlang woordvoerster spelen voor groepen voor wie vrouwen of te verkrachten objecten en seksspelletjes zijn of anders kweekdieren voor nieuwe jihadisten.

Mar Yakub

Zijn werk is een dagboek en vertelt het leven van dag tot dag in het klooster van Mar Yakub (2) vlakbij het stadje Qara liggend aan de voet van het machtige Qalamoengebergte met zijn toppen van 3000 en meer meters. Het is een gewezen Romeins fort dat in de zesde eeuw toen het Oost-Romeinse rijk al erg verzwakt was omgevormd werd tot een klooster. Het raakte echter grotendeels in verval. De restauratie begon rond 1993.

Dat het nu terug een mooi majestueus klooster is is het werk geweest van de op vele vlakken imposante kloosterzuster Agnes-Mariam de la Croix. Een van origine Palestijnse die na enkele mislukte avonturen als hippie het christendom ontdekte en zorgde dat dit klooster terug in al zijn glorie kon herrijzen. Het is genoemd naar de in 421 vermoorde Perzische martelaar Jacob de Verminkte, alias Jacobus Intercisus of Mar Yakub.

Agnès-Mariam-de-la-Croix en Daniel Maes

Agnes-Mariam de la Croix en Daniel Maes in de tuin van het Norbertijnerklooster in Postel. Een merkwaardig duo.

Het klooster behoort tot de Grieks-Melchitische katholieke kerk, een van de talrijke christelijke groepen in het land. Het is een groot mankement van het boek dat de auteur niet wat meer uitleg geeft over die wirwar van christelijke geloofsgemeenschappen in de regio. Ook over de andere tientallen religieuze groepen vernemen wij amper iets. Spijtig want zonder een degelijke kennis van deze culturele puzzel is Syrië moeilijk te begrijpen.

Daniel Maes kwam toe in oktober 2010 om er in het klooster een opleiding voor priesters te organiseren want die was er wel in Libanon maar niet in Syrië. Zijn visie over het land was er een in de toon van wat onze massamedia er over brachten en dat was van negatief tot zelfs vijandig. Al snel had hij echter door dat dit een karikatuur was van de realiteit. Het land bleek erg divers en was behoorlijk goed georganiseerd.

Wat hij noch de mensen rondom het klooster echter konden vermoeden was dat amper 6 maanden later de hel over Syrië zou losbreken. Met snel toegesnelde buitenlandse jihadisten die via Libanon en vanuit bepaalde moskeeën onrust begonnen te zaaien.

Nadien bleek dat er onder Bashar al Assad veel moskeeën waren gebouwd veelal met geld vanuit Koeweit, Saoedi-Arabië en Qatar. En dit achteraf gezien niet zonder bijbedoelingen.

Syriërs zijn solidair

De moeilijkste en erg gevaarlijke periode voor hem was die van november 2012 tot eind 2013 toen allerlei extremisten ook Qara en de naburige dorpen in handen kregen en hun lusten botvierden op al wie niet plooide voor hun salafisme, uiteraard ook christenen. Uit zijn relaas blijkt dat de dorpelingen hen beschermden tegen mogelijke aanvallen. Ook nam het klooster vluchtelingen, en niet alleen christenen, in bescherming in hun kloosterfort.

Uiteindelijk werden zij en de dorpelingen eind 2013 door het leger gered uit hun hachelijke situatie. Pas in 2017 zouden de laatste resten van al Qaeda en ISIS die zich in de barre bergen in het grensgebied tussen Libanon en Syrië schuil hielden verdreven worden. De titel van zijn boek ‘Poetin & Assad hebben ons leven gered’ moet je dan ook letterlijk nemen. Zonder hen hadden Daniel Maes en de anderen het daar normaal niet overleeft.

Opmerkelijk is ook dat blijkens zijn dagboek er tussen de vele Syrische minderheden geen haat is ontstaan als gevolg van deze op sektarisme gebaseerde oorlog. De westerse poging om het land op die wijze voor heel lang of altijd onbestuurbaar te maken faalde zo te zien.

Daniel Maes bakt frietjes

Daniël Maes en het dagelijkse leven in het klooster Mar Yakub. Hier frietjes bakken.

Het is een verhaal dat ook elders te merken is. Met dorpen die steeds onder regeringscontrole stonden en buurgemeenten die in handen waren van terreurgroepen die, eens de oorlog voorbij, elkaar ter hulp komen om de grote noden te helpen delgen. Zo te zien heeft het westen hier totaal gefaald. Wat mooi zou zijn.

Propagandisten vermomd als journalisten

Spijtig is wel dat er geen relaas instaat van het begin 2012 door Agnes-Mariam de la Croix mee georganiseerde bezoek van een stel Europese journalisten aan Syrië. Bij een aanval door jihadisten op een betoging van regeringsaanhangers in de stad Homs stierf hierbij een Franse reporter. Voor die journalisten, incluis Jens Franssen en Rudi Vranckx van de VRT en de Nederlandse fotograaf Steven Wassenaar, het werk van de regering die zo hen als lastige getuigen wilde uitschakelen.

Waarbij zij zelfs de kloosterzuster viseerden als zat ze mee in dat moordcomplot. Een totaal van de pot gerukt verhaal dat toont dat men hier niet met journalisten te maken had maar met propagandisten die alleen maar leugens wilden verspreiden.

Waarom zou Syrië journalisten officieel uitnodigen om hen dan twee dagen later te vermoorden? Hoe gek kun je het maken? Voor Agnes-Mariam de la Croix waren het gewoon kinderen die niet wisten hoe zich te gedragen en onverantwoord werkten. Maar dit verhaal zit niet in het dagboek daar hij blijkbaar toen in Postel zat.

Niet aflatend

Daniël Maes heeft door zijn niet aflatend werk met o.m. zijn wekelijkse brieven een niet onbelangrijke rol gespeeld in het mee geleidelijk veranderen van de publieke opinie in België en ook Nederland ten opzichte van dit Syrisch drama.

Onversaagd blijft hij al die jaren vrank en vrij zijn mening geven, tegen de heilige huisjes van de media; ngo’s en regeringen schoppend. De stad Ieper gaf vorig jaar een vredesprijs aan de Witte Helmen, onderdeel van die salafistische terreur en de westerse agressie. Men had die prijs veel beter aan Daniël Maes gegeven.

Recent verscheen dan deel 2 van zijn  dagboek dat de periode van 2013 tot nu beschrijft. De tijd van de nakende overwinning en het begin van het herstel van de Syrische maatschappij en de heropbouw van het land. Het verscheen eveneens bij de Nederlandse uitgeverij De Blauwe Tijger. Een pluim voor deze uitgeverij die deze Belgische pater eindelijk het forum geeft dat hem toebehoort.

Jens De Rycke – Reisverslag

Het boek van Jens De Rycke is eveneens een verslag van een verblijf in Syrië maar is qua karakter totaal anders dan dat van Daniël Maes. Door een wat hij beschrijft als een toevallig contact met een priester van een der christene kerken in het Midden-Oosten raakt hij betrokken bij deze oorlog en bezoekt tweemaal het land. Het boek is grotendeels het verslag hiervan.

Het is uitgegeven bij Polemos, de met het Vlaams Belang verbonden uitgeverij. Hij is een freelance journalist en schrijft voor een serie media zoals Novini, ’t Pallieterke en andere en was recent gast bij de Amsterdamse internettelevisie Weltschmerz 

De interesse in Vlaams nationalistische kringen voor Syrië en de steun voor de strijd van de Syrische regering tegen het jihadisme is opvallend. Daniël Maes is er een graag geziene gast en het Vlaams Belang heeft de weg naar Damascus wel gevonden. In die zin komt het boekje van Jens De Rycke dus niet als een verrassing. Het bleef spijtig genoeg bij het grote publiek tot heden grotendeels onder de radar.

Jens De Rycke - Het dagboek van granaten in Damascus

Voor die interesse in deze kringen zijn er zo te zien meerdere reden. Zo is er de islam die in dat milieu door velen als een gevaar wordt gezien waarbij de Syrische regering vecht tegen de uitwas ervan, het salafisme. En dus zijn de Syrische regering vrienden.

En dan is er het Vlaams Belang dat alleen in de marge van de Belgische politiek kan opereren en politiek dus veel vrijer kan ageren. Neen zeggen tegen het buitenlands beleid van de VS en de EU hier is voor wie de macht wil grijpen, of wat daar voor moet doorgaan, niet zonder gevaren. Je riskeert een dodelijke perscampagne en het verdampen van de hoop op ministerpostjes. Het Vlaams Belang heeft dat probleem niet.

Geen probleem dan ook voor Filip Dewinter om bij Assad koffie te gaan drinken. En dus kon een man als Daniël Maes, een Vlaamse pater, hier wel een luisterend oor vinden. Wat elders niet lukte. Bovendien zat het zogenaamde linkse publiek gevangen in het web van de door het Westen gespannen propaganda rond de mensenrechten. Leugens natuurlijk maar diegenen die beter wisten zwegen bewust.

Ma’loula

Het boekje is wel zeker wat de foto’s betreft slecht uitgegeven. Wat natuurlijk spijtig is. Zijn verhaal is daarvoor te belangrijk. Mooi is ook dat hij voor zijn boek een voorwoord wist te versieren van Elijah J. Magnier, een der beste analisten van het ogenblik over de zaak. Het bevat ook een verslag van zijn bezoek aan het stadje Ma’loula met zijn serie kloosters en kerken dat kort ooit in handen van die salafistische terreurgroepen was gevallen.

Verder is er een bijdrage over de de Syrische Sociaal Nationalistische Partij die een groot Syrië voorstaat, radicaal Arabisch is en erg seculier. Ook bevat het boek verder een verhelderend gesprek met Marwa Osman, een politicologe en lid van Hezbollah. Interessant materiaal. De bijdrage over de alawieten is daarentegen te beknopt en mist diepgang. Het mysterie rond die religieuze groepering blijft bestaan.

Wel enkele opmerkingen. Het is uiteraard juist dat het Syrische leger en haar bondgenoten, vooral dan de lokale groepen, in bepaalde gevallen uiterst brutaal optraden en men soms ter plaatse mensen executeerde – recent nog tegen ISIS in de stad Sweida – maar men moet dan wel beseffen dat die oorlog door het Westen aan Syrië werd opgedrongen. (p 13).

DSC_0645

Marwa Osman, een politicologe verbonden aan Hezbollah komt in het boek aan het woord.

Verder heeft hij het op pagina 41 over de geopolitiek en de oorlog maar heeft het niet over de drijvende kracht achter deze oorlog: Israël. Een land dat via verdeel en heers en met steun van de NAVO de regio in vuur en vlam wou zien ten onder gaan.

Het plan van de Israëlische geostrateeg en diplomaat Odet Yinon. En inderdaad speelden gas en olie een grote rol bij het ontstaan van deze oorlog maar de echte oorzaak is Israël die het erg klassieke principe van verdeel en heers wou toepassen. Tevergeefs blijkt nu.

Verder heeft hij het op pagina 42 over de ‘nucleaire ambities’ van Iran. Dat klopt echter niet want er is niet het minste bewijs dat Iran ooit een kernmacht wou worden. De beweringen van de VS en de NAVO hierover zijn alleen gebaseerd op verdraaiingen van de feiten en leugens.

En dat er in deze oorlog geen winnaars zijn (pagina 120) klopt ook niet. Integendeel, dit is een enorme nederlaag voor Israël en haar bondgenoten en een grote overwinning voor de as Moskou-Teheran-Beiroet-Bagdad-Damascus.

Het idee om die landen totaal te vernielen raakte nergens. Natuurlijk is de schade in landen als Irak, Syrië en eerder Libanon enorm maar ze overleefden en toonden zich sterk. Als dat geen overwinning is!

Tienduizenden jihadistische huurlingen stuurde men op Syrië af met daarboven nog een economische wurggreep om U tegen te zeggen. Tientallen miljarden gaf men uit en tevergeefs. De wederopbouw zal jaren vergen maar zal gebeuren. Desnoods zonder het Westen. Men hoeft zich in Washington en Brussel daarover geen illusies te maken.

Ludo De Brabander – Een teleurstellend boek

Een van de weinige critici van de NAVO die in de klassieke media nog eens aan het woord komt – al zij het heel zelden – is Ludo De Brabander van de vzw Vrede, een groep van mensen die werkt rond de buitenlandse politiek en het (ontbreken van een) vredesbeleid. Het boek is teleurstellend en toont een gebrek aan kritisch doorzicht in wat er op dit ogenblik in het Midden-Oosten gebeurt.

Zolang hij de oudere gebeurtenissen vanaf 1914 tot 1979 bespreekt getuigt het van een goed inzicht en een kritische doorlichting. Het is dan ook vernietigend voor de politiek van het Westen daar. Zo komen er de Britse machinaties rond het Arabisch schiereiland en de Levant, de regio met Libanon, Palestina, Jordanië en Syrië, aan bod. Of hoe Londen koos voor het salafisme van de familie al Saoed.

Met Winston Churchill die zelfs opteerde voor het gebruik van chemische wapens. Waarbij de Britten als tegengewicht voor het Arabisch nationalisme de kant kozen van de Moslimbroeders en andere islamistische groepen. Nog steeds steunt de Britse regering die reactionaire visie van de islam en die keuzes van toen liggen ook aan de basis van veel van de huidige problemen in de regio.

Wat hij onvoldoende of zelfs niet ziet is dat achter de publieke beweringen van westerse regeringen en hun lof voor mensenrechten, vrede en democratie in de regio echter een hondsbrutale politiek schuilt. Een gericht tegen de regio met als voornaamste bedoeling die zo machteloos mogelijk te maken.

Al Qaeda in Jemen 

Neem de aanslag op Charlie Hebdo (pagina’s 45 en 194) die niet zoals hij schrijft het werk was van ISIS maar werd opgeëist door Al Qaeda van het Arabisch Schiereiland, de Jemenitische tak van de groep. En zij waren voor zover geweten de enigen.

En dat is een organisatie die in een bepaalde periode minstens mede onder controle stond van westerse veiligheidsdiensten. Zo mislukten al hun buitenlandse acties doordat de daders voor ze konden toeslaan steevast opgepakt werden. Wat een ver doorgedreven infiltratie van deze organisatie door de veiligheidsdiensten bewijst.

Ludo De Brabander - Oorlog zonder grenzen

Verder vecht al Qaeda in Jemen samen met Saoedi-Arabië en gans de westerse alliantie, incluis dus ook België, tegen de regering van de Houthi’s die op dit ogenblik grotendeels het nuttige Jemen controleren. Met andere woorden: al Qaeda en het Westen zijn militair geallieerden in deze kwestie. Dat is de realiteit, niet die van de vele holle beweringen van een Jens Stoltenberg, Mike Pompeo of Didier Reynders.

Dat de strijd tegen dit extremisme tot nu faalde heeft dan ook niets te maken met sociale of politieke problemen binnen de Arabische wereld of bij de groep van immigranten in Europa maar met de uitgebreide militaire, economische en politieke steun die deze groepen krijgen vanuit Washington en de EU. De onvrede is wel een der voedingsbodems die westerse geheime diensten gebruiken om via infiltranten in dit milieu te rekruteren.

Het rapport van de Amerikaanse Militaire Veiligheidsdienst DIA van augustus 2012 over de oorlog in Syrië laat hierover niets aan twijfel over. De VS controleerden deze groepen waaronder ISIS en wilden Syrië vernielen en daarnaast via ISIS ook Irak verder aan diggelen slaan. Mogelijks kende hij bij de publicatie van zijn boek dit rapport nog niet.  

Het rapport van de Conflict Armament Research (3) over de wapens van ISIS was bij de publicatie van zijn boek zeker nog niet openbaar. Dit door de EU en Duitsland gefinancierde rapport toonde dat een groot deel van de wapens van ISIS kwamen uit Bulgarije, een lidstaat van de Europese Unie, dat door o.m. de VS en Saoedi-Arabië was aangekocht. Duidelijker kan toch niet.

Op pagina 161 heeft hij het over de wil van die salafisten voor een zogenaamde ‘authentieke islam’. Een bewering die getuigt van een gebrek aan kennis. Reeds van in het prille begin van de islam waren er grote theologische en financiële geschillen en groepen die elkaar soms met de wapens bevochten.

Ansar al Sharia bij Taiz - Februari 2016

Leden van Ansar al Sharia, een schuilnaam voor de lokale afdeling van al Qaeda in Jemen, hier aan het front bij de stad Taiz samen met troepen van de westerse alliantie.

Het salafisme is in wezen zelfs van heel recente datum en vloeit voort uit het gedachtengoed van enkele toen verketterde islamtheologen. Waarvan de bekendste al Mohammad ibn Wahhab (1703-1792) is die dan weer de mosterd was gaan halen bij Taqi ad-Din Ahmad ibn Tamiyyah (1263-1328). Zeggen dat het salafisme authentieke islam is als zeggen dat Iggy Pop of Fleet Foxes authentieke rock & roll brengen.

Ruslands bedoelingen

Ook schrijft hij dat Rusland zijn interventie in Syrië steunde op de wens om ISIS aan te pakken (p188). Dat is het verhaal dat bladen als The New York Times en De Standaard ervan maakten en een leugen. Moskou heeft steeds gesteld dat men ginds het terrorisme wou uitroeien en noemde daarbij expliciet zowel al Qaeda als ISIS. Wat zin heeft het trouwens om ISIS uit te schakelen en al Qaeda in leven te laten? Geen natuurlijk.

Het is dit uitroeien dat het eerste en voornaamste doel van Rusland is om in Syrië op te treden. Haar bondgenoot ter hulp snellen en zo haar machtpositie in de regio versterken kwam tweedes. Zoals ook de wens om haar nieuw wapentuig te testen en beter te kunnen commercialiseren van secundair belang was. Rusland had al drie oorlogen met die salafisten achter de rug en wou hen in Syrië de genadeslag toebrengen. Wat lijkt te lukken.

Essentieel is dat hij fout zit door te stellen dat militair optreden tegen dit extremisme niet helpt en daarbij verwijst naar het niet slagen van die oorlog tegen de terreur. De reden is dat het Westen niet vecht tegen maar mee met die salafistische terreurgroepen.

Er zijn voldoende bewijzen die aantonen dat bepaalde veiligheidsdiensten zoals MI6, CIA en de Mossad die groepen via infiltranten manipuleren. Ooit al geweten van een aanslag van die geroepen in Israël? Natuurlijk niet.

De enige manier om hen te verslaan is door het gebruiken van geweld tegen hen zoals Irak, Rusland, Iran, Hezbollah en het Syrisch leger nu doen. Maar zolang het Westen hen blijft steunen zal het probleem mogelijks wel blijven bestaan. Wel is de mokerslag die deze groepen nu in Syrië te verduren krijgen erg pijnlijk en zien wij mogelijks hier het Waterloo van al Qaeda & Company.

Nikolaos van Dam – Een expert in bedriegen

Een totaal ander boek over Syrië is dat van de gewezen Nederlandse diplomaat Nikolaos van Dam. De man wordt in de gespecialiseerde westerse media gezien als DE expert over Syrië die op een objectieve wetenschappelijke wijze de toestand in het land en de oorlog beschrijft. Niets is echter minder waar. Dit boek toont dat hij wel een kenner is maar mede daarom ook dat hij bewust een bedrieger en leugenaar is, een verkoper van halve en hele onwaarheden.

Vooreerst maakt hij in zijn boek ‘Destroying a nation – The civil war in Syria’ twee essentiële fouten die een analist en diplomaat als hij niet mag maken. En dat is een totaal gebrek aan bronnenkritiek en het geheel negeren van iets cruciaal als het internationaal recht met o.m. de niet-inmenging en de onschendbaarheid van landgrenzen. Het laatste  is blijkbaar voor hem niet eens het bespreken waard. Gebuisd dus.

De cover van het boek is dan ook een gestileerde reproductie van een van de fameuze propagandafoto’s van de door zijn Nederland mee gefinancierde Witte Helmen die tussen de ruïnes van een stad een baby in zijn armen heeft. En in plaats van het te hebben over de Syrische regering heeft hij het continu over het ‘Syrisch regime’.

Wiens brood….

Het toont de teneur van dit pseudogeschiedkundig werk. Een regime, dat is een stel erg foute ministers, een regering dat zijn dan de goeden. Lees: Wie aan de goede kant van de VS staat is een regering en wie aan de foute kant van Washington staat is een regime. Maar dat is sfeerschepping en in wezen platte propaganda. Een geschiedkundige de naam waardig past voor dat soort praktijken.

Nikolaos van Dam - Destroying a nation

De man behoort tot de selecte vriendenkring rond de Zweed Aaron Lund en de Amerikaanse professor Joshua Landis die met de blog Syrian Comment poogt de richting aan te wijzen waar het Westen met Syrië volgens hen heen moet. Deze blog produceert zeker interessant materiaal maar over de Amerikaanse steun voor al Qaeda en ISIS zoals blijkt uit massa’s documenten zal je hier nooit iets lezen. Ook hier bedrog en censuur dus.

Maar dat is zeker wat Nikolaos van Dam betreft zeker begrijpelijk. De man was een Nederlandse diplomaat en o.m. ambassadeur in Irak en door zijn regering tijdens deze oorlog aangesteld als speciaal gezant voor de kwestie Syrië.

Met andere woorden: Hij zat op de eerste rij wat betreft de westerse strategie en Syrië. En ook, zeer belangrijk, de Nederlandse regering betaalde hem hiervoor en dan is er het gezegde ‘wiens brood men eet diens woord men spreekt’. En dat blijkt dus. Het betekent echter ook dat hij intern goed op de hoogte moet geweest zijn van de westerse strategie in deze kwestie.

Zo vertelt hij over de serie staatsgrepen in Syrië na de onafhankelijkheid in 1946 maar vergeet er bij te zeggen dat de CIA hier soms erg actief was en al eens aan het stuur zat. Maar over de fouten van de Baath partij en de familie Assad – en die zijn er zeker –  schrijft hij uitvoerig. Het is alsof je de geschiedenis van Japan zou beschrijven zonder de zaak Mantsjoerije en Pearl Harbour te vermelden. Feitelijk is zijn boek dus een intellectuele krachttoer.

Voor hem is de revolte van Maart 2011 dus spontaan ontstaan en groeide het puur uit het ongenoegen over de politieke, sociale en economische beleid van de regering. Dat was er zeker zoals er overal in alle landen wel ongenoegen is over het regeringsbeleid. Maar zijn bewering is onzin.

De strategie van de VS voor een machtsovername/staatsgreep is steeds dezelfde. Men infiltreert de maatschappij via allerlei verenigingen en helpt dat ongenoegen groeien met veel geld. De VS heeft hiervoor zelfs opleidingscentra en organisaties als de National Endowment for Democracy. Hij moet dat toch weten. Zie maar wat er bijvoorbeeld in Egypte of Joegoslavië gebeurde.

Iba Abdo - 2

De in Nederland wonende Iba Abdo wist al op 26 februari 2011 op haar blog te vertellen dat de ‘revolutie’ zoals ze dat noemde in Syrië was uitgesteld en pas op 15 maart ging losbarsten. Een helderziende. Ze reageerde niet op een verzoek voor een gesprek.

Ook in Syrië was dat zo en gebruikte de VS de Moslimbroeders en al Qaeda. Zo verscheen in zijn eigen Nederland op 26 februari 2011 op de blog van de Nederlands-Syrische Iba Abdo dat men de ‘revolutie’ om organisatorische reden uitstelt tot 15 maart. Spontaan? Het is om te lachen. Waren de sluipschutters misschien nog niet klaar en diende men daarom die ‘revolutie’ uit te stellen?

De dame werkte nadien eventjes bij Clingendael, het bekende Nederlandse regeringsinstituut voor buitenlandse politiek. Ze moeten elkaar dus normaal kennen en gezien zijn grote diepgaande kennis moet hij praktisch zeker weten van het bestaan van dit nadien afgevoerde blogbericht.

Al Qaeda

Ook heeft hij het steeds over de vreedzaam begonnen betogingen die door brutaal politie- en legergeweld wel moesten ontaarden in een oorlog. Alsof hij niet weet dat bij de eerste betoging in de stad Daraa tot 8 politiemensen het leven lieten, er sprake was van sluipschutters – een klassiek ook in o.m. Sarajevo, Tunesië en Kiev gebruikte methode om de spanning op te drijven – en dat het gerechtsgebouw en de lokalen van de Baath die dag waren platgebrand.

En uiteraard zwijgt hij over de aanwezigheid al vanaf de eerste dag van mensen van al Qaeda die betrokken waren bij de opstand. Zijn landgenoot en oorlogscorrespondent Arnold Karskens maakte van hun aanwezigheid en de wapensmokkel vanuit Irak al begin 2011 gewag. Zoals trouwens ook de Syrische pers dat schreef. Maar dat is voor de man dus niet interessant en niet eens vermeldenswaardig.

En dat de opstand al vanaf het prille begin ging ontaarden was zeker met de kennis die we nu hebben onvermijdelijk. Hij heeft het als enige reden hiervoor over het brutale legergeweld. Dat was er zeker en vast. Maar wat doet een regering als haar gebouwen bij betogingen in brand worden gestoken en politielui vanuit de betoging en door sluipschutters in serie worden afgemaakt?

Wat zou het ‘regime van Mark Rutte’ doen als de mensen in Groningen, de zaak met de aardgaswinning en het regeringsbeleid hierover kotsbeu, grijpen naar gewapend verzet zoals die eerste dag in Daraa? Men zou het leger inzetten natuurlijk.

Dat die door al Qaeda en de Moslimbroeders – toch een geheim genootschap dat een kalifaat met de koran en de sharia is leidraad nastreeft – in afspraak met de VS en haar bondgenoten georganiseerde opstand al vanaf de eerste dag onmogelijke eisen stelde zoals de val van de regering Assad dan is dat geen probleem.

Als de regering politieke hervormingen wil doorvoeren en zoals geëist politieke gevangen – waaronder een notoir terrorist als Zahran Alloesh nadien de leider van het Leger van de Islam – vrijlaat dan is dat onvoldoende voor de opstandelingen.

Daraa - Gerechtsgebouw in brand gestoken tijdens rellen van 15 maart 2011

Het gerechtsgebouw in Daraa na de zogenaamd vreedzame betoging in de stad die dag 15 maart 2011.

De Moslimbroeders en al Qaeda blijven bij hun maximalistische eisen waarvan hij later in het boek zelf stelt dat ze onmogelijk in te willigen waren. En als het leger zich op vraag van de Arabische Liga en het Westen uit de steden terugtrekt dan wordt die ruimte onmiddellijk gevuld door die terroristische groepen. Met de gekende gevolgen. Maar ook dit is voor de auteur niet vermeldenswaardig. De fout ligt voor hem bij Assad en bij niemand anders.

Basiskennis voor een diplomaat is het internationaal recht waarbij de niet-inmenging in de interne zaken van andere landen verboden is. Met als essentie ook de onschendbaarheid van de grenzen van andere landen.

Wat men in de kwestie van Syrië soms met al te doorzichtige excuses en veelal zelfs zonder uitvluchten aan de westerse laars lapt. Zijn Nederland gooit bommen op Syrië en moet volgens de betreffende VN-resolutie de Syrische regering darvoor om toelating vragen. Den Haag, zijn werkgever, vertikt het. Hetzelfde voor de Belgische overheid.

The Day After Association

Maar dit zijn daden van oorlog en daarom ook oorlogsmisdaden. Het zal hem zo te zien worst wezen. Hetzelfde met zijn bronnenkritiek die gewoon onbestaande is. Wat hem uitkomt neemt hij voor waar aan, wat niet past in het plaatje zal je in zijn boek niet lezen.

Zo citeert hij regelmatig de Amerikaan specialist Charles Lister en neemt veel van zijn soms straffe beweringen zomaar voor waar aan. Hij vergeet er echter bij te zeggen dat Lister de voorbije jaren werkte voor het Brookings Doha Center in Qatar, een studiedienst die werkt met geld van Qatar, een financier van o.m. al Qaeda in Syrië. Erg intelligent moet men niet zijn om te beseffen dat die bron totaal onbetrouwbaar is. Ook dat is bij hem geen zorg.

Bronnenkritiek en respect voor het internationaal recht lijken Nikolaos van Dam totaal vreemd. Zoals bij Jens De Rycke slaagt hij er ook niet in meer duidelijkheid te verschaffen over de alawieten.

En dan is er de zogenaamde Caesar met zijn tienduizenden martelfoto’s van gevangenen van de Syrische regering. Gruwelijk materiaal. Volgens het verhaal van Caesar, een alias, moest hij in opdracht van de Syrische overheid die foto’s nemen om ze dan aan de familie te overhandigen. Hij was met zijn foto’s gevlucht maar wou anoniem blijven om zijn in Damascus achterblijvende familie te beschermen. Zo beweerden de auteurs van dit rapport.

Een dossier gemaakt door een groot Brits advocatenkantoor in opdracht van Qatar en juist klaar voor Genève 2, de tweede vredesconferentie rond Syrië. Het moest tijdens de onderhandelingen extra druk zetten op Syrië en hen verder in de beschuldigingsbank duwen.

Maar wie zo’n toch wel bizarre opdracht krijgt is zonder twijfel zo gekend bij de Syrische overheid want hij is vermoedelijk de enige die zo’n taak kreeg. De door dat advocatenkantoor gegeven reden voor zijn anonimiteit is dan ook pure onzin.

Het is in wezen zelfs het bewijs dat dit dossier nep is. Human Rights Watch, nochtans niet vies van vervalst bewijsmateriaal in deze oorlog, uitte dan ook nogal wat bezwaren over die beweringen van dat Brits advocatenkantoor. Onze diplomaat niet.

Het ergst qua een gebrek aan bronnenkritiek is echter als hij op pagina 72 een rapport uit 2016 van The Day After Association beschrijft. Volgens dat rapport had een opinieonderzoek van die vereniging aangetoond dat meer dan helft van de Syrische christenen die op hun zogenaamde peiling hadden geantwoord positief stonden tegenover die opstand.

Simpel onderzoek leert dat die vereniging een van de vele tientallen vanuit het buitenland opererende oppositiegroepjes is die werken met gelden van de VS, de Arabische Golfstaten of Europese landen als Frankrijk. Maar hoe in ‘s hemelsnaam kon men in 2016 in een toestand van algehele oorlog vanuit het buitenland in Syrië zelf een opiniepeiling houden, laat staan een die wetenschappelijk betrouwbaar is?

Geen probleem voor Nikolaos van Dam. Hij stelt zelfs dat aangezien de opstand anno 2016 meer jihadistisch dan bij de start de christenen in 2011 nog met een veel groter percentage achter die opstand moeten gestaan hebben. Is dat om te lachen?

Religies klitten aan elkaar

Wie al Qaeda en ISIS financiert of financierde laat hij dan ook gemakshalve in het ongewisse. Ook over de centrale rol van Israël in de kwestie zwijgt hij zedig. En veelal heeft hij het over buitenlandse mogendheden die in Libië intervenieerden zonder veel te specifiëren. Men zou eens kunnen gaan beseffen dat het regime van Mark Rutten mee hielp aan de vernieling van Libië en Syrië.

De rol van Nederland in deze massaslachtpartij lijkt als we zijn boek moeten geloven nihil te zijn. Wiens brood….  Je hebt er bij van Dam dan ook het raden naar waarom ISIS en al Qaeda de hoogste lonen konden betalen aan hun huurlingen, een pak meer dan wat soldaten van het Syrische leger kregen.

Dr. Nabil Toumeh

Volgens Dr. Nabil Toumeh faalden de Westerse poging tot vernieling van zijn land als gevolg van de sterke cohesie onder de Syrische bevolking. Syrië was naar hij stelde voor het Westen met daarbij Israël te rijk geworden en moest het daarom kapot.

En ja, het Syrische leger en haar hulptroepen hebben zware misdaden begaan. Niemand kan dit betwijfelen. Zie maar naar het verhaal van de Woestijnvalken (Desert Hawks) van generaal Mohammad Jaber die zeer succesvol was maar plots op 2 augustus 2017 ontbonden werd en waarbij Jaber om onverklaarde reden officieel naar Oekraïne vertrok. (4)

Over het fameuze rapport van de DIA over Syrië lees je hier dan ook niets. Te sterk bewijsmateriaal over de misdaden van landen als Nederland, zijn broodheer? Hetzelfde met dat door de EU en Duitsland gefinancierde rapport van het Britse Conflict Armament Research (3) over Amerikaanse wapens van ISIS of over de verhalen uit de Israëlische pers over de steun aan o.m. al Qaeda. Hij verzwijgt het.

Dat de opstand ondanks de massale geldstromen en de tienduizenden vanuit het buitenland aangeleverde salafisten mislukte is het beste bewijs voor de cohesie van de Syrische maatschappij. De pogingen om het sektarisme te doen zegevieren faalden.

Het is zoals de Syrische soefist, parlementslid, filmmaker en zakenman dr. Nabil Toumeh het in een gesprek in Damascus uitdrukte: “Syrië, dat is 30 religies en 60 sekten en dat klit sterk aan elkaar en daarom mislukte het Westen hier, in tegenstelling tot in Libië, om dit land te verslaan.” Maar voor Nikolaos van Dam is Syrië gewoon een alawietische dictatuur.

Tegenstander

Wel toont hij zich in zijn boek toch een tegenstander te zijn van het beleid van het Westen hier. Al zegt hij dat erg omfloerst. Zijn stelling is dat men die jihadisten aanmoedigde bij hun opstand, hun onrealistische eisen steunde en onvoldoende militaire hulp gaf om te slagen in hun opzet. De oorlog had zonder die steun minder mensenlevens gekost is zijn visie.

Hij vergelijkt het met de Amerikaanse oproep aan de Iraakse sjiieten om na de Iraakse nederlaag in februari 1991 in opstand te komen. Waarna de VS van enkele kilometers ver zat toe te kijken hoe die naïeve opstandelingen door het Iraakse leger afgeslacht werden.

De realiteit is echter dat dit ook het plan was. Het land vernielen en via de introductie van het sektarisme het voor decennia onbestuurbaar te maken. En het Westen is hier zeker niet aan haar proefstuk. Zie naar Bosnië, Kosovo, Afghanistan, Libië en ook Irak. En voor deze halsmisdaad tegen Syrië is de hoofdverantwoordelijke de gewezen Amerikaanse president Barack Obama.

De man die bij het begin van zijn ambtsperiode van de Noorse premier Jens Stoltenberg de Nobelprijs voor de Vrede kreeg. Stoltenberg kreeg dan nadien van Obama de post van secretaris-generaal van de NAVO. De westerse waarden. Nikolaos van Dam betreurt de vernieling van Syrië maar is mee via zijn werk een onderdeel van die strategie. Zelfs al maakt hij er bezwaar tegen.

Willy Van Damme

1) La face cachée des révolutions arabes, Ellips, redactie: Eric Denécé, 528 pagina’s, 2012.

2) https://www.maryakub.net/

3) Conflict Armament Research: De VS wou niet antwoorden op de vraag van de groep hoe na juni 2014 In Bulgarije geproduceerde en aan de VS geleverde wapens bij ISIS werden gevonden. Wapens van een sovjet-type waar men in de VS niets mee kan aanvangen. In juni 2014 viel de stad Mosoel na de massale desertie van het Iraakse leger in handen van ISIS. Zie o.m. pagina 39 van het rapport. http://www.conflictarm.com/publications/.

4) Zie: https://www.almasdarnews.com/article/syrian-desert-hawks/. Al Masdar is een informatieve website die de Syrische regering steunt in haar oorlog. Het is dus geen geheim in Syrië. Integendeel.

Daniël Maes, Poetin & Assad hebben ons leven gered – Syrisch dagboek deel 1, De Blauwe Tijger, 2017, 264 pagina’s, 21,5 euro.

Jens De Rycke, Het dagboek van granaten in Damascus, Polemos, 2017, 160 pagina’s, 15 euro.

Ludo De Brabander, Oorlog zonder grenzen, Epo, 2016, 271 pagina’s, 22,5 euro.

Nikolaos van Dam, Destroying a nation – The civil war in Syria, I.B. Taurus, 2017, 242 pagina’s, 8,99 Britse pond.

Jacob van Deventer te boek

De Dendermondse bibliotheek heeft recent de bij de Nederlandse uitgeverij Thoth uitgebrachte atlas van Jacob van Deventer aangeschaft. Een vanuit historisch oogpunt belangrijk werk dat ook Dendermonde en andere steden uit de Spaanse Nederlanden zoals ze er in het midden van de zestiende eeuw uitzagen gedetailleerd in kaart brengt.

Minutieus

Jacobus van Deventer is een rond 1500 vermoedelijk in het Nederlandse Kampen geboren cartograaf die voor zijn werk ook voor zover geweten voor het eerst de driehoeksmeetkunde toepaste. Hij studeerde vanaf 1520 in Leuven en woonde later in Mechelen tot hij omwille van de opstanden tegen de Habsburgers in 1572 naar Keulen trok en daar in 1575 overleed.

In totaal bracht hij tussen de 250 tot 260 steden in kaart gaande van Groningen en Friesland tot Luxemburg, het uiterste westen van het huidige Duitsland en het noorden van Frankrijk. Hij begon er volgens sommige specialisten mee rond 1545 en dit tot aan zijn dood. Anderen dan weer stellen dat dit begon vanaf 1558 en geheel in opdracht van koning Filips II voor wie dit een zeer belangrijk bestuurlijk en ook militair werk was.

Voor Jacobus van Deventer was het echter duidelijk ook een passie om al die steden en het omringende platteland in detail in beeld te brengen. Met wat nu primitieve instrumenten zijn trok hij langs al de in kaart gebrachte steden, stapte straten af en beklom kerktorens, belforten en militaire bolwerken om alles nauwkeurig op te meten.

Atalas Jacobus van Deventer

Een enorm monnikenwerk waar hij dus minstens dertig jaar aan werkte. Hij begon het onder Spaans bewind en toen hij klaar was en stierf lag zijn vermoedelijke geboortestreek in de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden, onafhankelijk van Madrid. Het grootste deel van zijn werk verdween nadien in de Bibliotheca Nacional de Espana in Madrid. Een deel ligt ook in de Koninklijke Bibliotheek in Brussel, de Albertina.

Wat het werk mede zo uitzonderlijk maakt is dat hij niet alleen de stadskernen maar ook het omliggende platteland minutieus toonde met zijn vele schakeringen en met groen voor weilanden en bossen, beige voor landbouwgronden, blauw voor de vele waterlopen en rood voor de gebouwen.

Oudste beschrijving

Voor nogal wat steden is dit ook de oudste cartografische beschrijving die er is. Het geeft zo een beeld van hoe de laat-middeleeuwse steden en de omliggende gebieden er uit zagen. Het kan zo ook meer duidelijkheid verschaffen over de middeleeuwse periode en die zelfs onder de Franken voorheen. Zo toont ze onder meer de vele landbouwgronden uit die periode in de stadscentra zelf.

Het probleem is dat er behoudens die kaarten weinig bekend is over de man zelf en zijn werk voor Filips II. Zo weet men niet welk exact jaar de kaarten van de vele steden zijn gemaakt. Ook over het motief van Filips II om de man aan te stellen tast men nog steeds in het duister en blijft men discussiëren.

Over diens werk is in november vorig jaar aan de Leuvense Universiteit een doctoraatsthesis verschenen van de hand van Colin Dupont onder de titel ‘Cartographie et pouvoir au XVI siècle – l’ Atlas de Jacques de Deventer” met als promotor Jelle Haemers van de KUL en met wetenschappelijke begeleiding van Wouter Bracke van de Koninklijke Bibliotheek in Brussel.

Colin Dupont: ”Mijn hypothese is dat diens opdracht voor de koning vooral politieke bedoelingen had om op die wijze meer in detail zijn eigendommen in beeld te krijgen. Het militaire was hierbij secondair. Het lijkt mij ook dat die kaarten weinig economische informatie bevatten en dit dus niet de bedoeling was van Filips II.”

Colin Dupont, tegenwoordig wetenschappelijk medewerker bij de Koninklijke Bibliotheek in Brussel, werkt op dit ogenblik aan de uitgave in boekvorm van zijn doctoraat.

Het werk van Deventer was totaal in de vergetelheid geraakt tot het in 1859 bij het veilinghuis Martinus Nijhoff in Den Haag plots opdook. Wie wil zien hoe Dendermonde en andere steden uit de Spaanse Nederlanden er toen uitzagen kan dit werk binnenkort in de leeszaal van de Dendermondse bibliotheek bestuderen. Zijn kaarten kunnen ook digitaal online via  https://www.kbr.be/nl/galerij/jacob-van-deventer-stadsplattegronden geraadpleegd worden.

Willy Van Damme

Uitgeverij Toth, Bussum, Nederland. Reinout Rutte en Bram Vannieuwenhuyze, ‘Stedenatlas van Jacob van Deventer’, 516 bladzijden, 99,5 euro, 2018. ISBN 9789077699171

Nepnieuws explosie

Besprekingen

Dit weekend het boek uitgelezen.
Alle opstellen heel interessant en goed geschreven, het één al wat vlotter dan het ander. Dat de meeste traditionele pers te omschrijven valt als regime pers, moet velen al zijn opgevallen. Wat mij ontgaan was is waarom de traditionele pers de ogen sluit als het gaat om het beteugelen van sociale media.

Oogluikend censuur toestaan om zelf het hoofd boven water te houden. Uiteindelijk schetst het boek een ontnuchterend beeld van de traditionele pers. Journalisten die op de loonlijst staan van NAVO, CIA, edm. Ik vraag mij af of het ooit beter is geweest? Dat betwijfel ik. Daardoor stemt het mij heel pessimistisch.

De redacteurs hadden meer hun best moeten doen. In één opstel wordt Bellingcat onterecht aangeprezen als een fact checker, terwijl in een ander opstel Bellingcat terecht wordt aangewezen als verspreider van NAVO desinformatie, nepnieuws dus.
In feite zou dit verplichte literatuur moeten zijn voor alle journalisten, en de consument van krant of tv.
Aanrader !!

Peter

Het stuk waarin men de Amerikaanse onderzoeksgroep Bellingcat ophemelt is van de hand van een zekere Marcel van den Berg. De wat vreemde figuur in dit boek.

Willy Van Damme

Aankondiging publicatie boek - Facebook - 1 maart 2018

Een serieuze bespreking van het boek kan je ook hier vinden: http://verenoflood.nu/recensie-nepnieuwsexplosie/

Verder zijn er twee ‘verslagen’ of beter moddergegooi van die bijeenkomst waar men het boek presenteerde:

https://www.villamedia.nl/artikel/koster-vrienden-nepnieuwsbestrijders-verdrinken-in-eigen-complotten en http://politiek.tpo.nl/column/aalberts-op-zondag-nepnieuws-klagers-geldt-alleen-eigen-individuele-waarheid/

Vulgariteiten van figuren die niets eens weten waarover ze schrijven. Het verhaal in een van de verslagen over de in Libië vermoorde persfotograaf Jeroen Oerlemans betreft een aantal eigenaardigheden rond deze figuur.

Die werd op zeker ogenblik in Syrië ontvoerd door een groep waarvan ook de van de lijst geschrapte Britse dokter Shajul Islam deel uitmaakte. Dat is de man die vanuit het door al Qaeda bezette Khan Sheikhoun ons in april 2017 liet weten dat die Syrische regering nog maar eens sarin had gebruikt.

Shajul Islam werd op de luchthaven van Heathrow gearresteerd maar kon nadien vrijkomen doordat Jeroen Oerlemans op diens proces niet ging getuigen. Wat hij eerder beloofde te doen. Nadien hebben beiden in de media elkaar zitten ophemelen. De bevrijding van Oerlemans toen is nog steeds een mysterie. En Shajul Islam trok nadien terug naar zijn geliefde jihadistan.

Bij diens Amsterdamse begrafenis werden er stiekem maar amateuristisch beelden genomen en er bleek daar voor veel rouw of tranen geen tijd. Wel was er soms relatief veel gelach. Waarop ik die avond de vraag stelde wat hier aan de hand was. Maar voor sommigen is het stellen van vragen een doodzonde natuurlijk.

Willy Van Damme

Boekvoorstelling nepnieuws

Met de nieuwe onthullingen rond Facebook, Cambridge Analytica, Steve Bannon en de uiterst conservatieve Amerikaanse miljardairsfamilie van Robert Mercer komt het verhaal van nepnieuws opnieuw op de voorgrond. Nu blijkt dat het verspreiden van nepverhalen via sociale media zich vooral in de VS situeert en in die kringen die de wereld willen kneden volgens hun normen en waarden. Een schokkend verhaal dat angst aanjaagt.

Niets nieuws onder de zon

Niet dat nepnieuws een hedendaags fenomeen is. Kenners van de moderne Europese geschiedenis zullen zich zeker de door de Pruisische kanselier Otto von Bismarck gemanipuleerde van 1870 daterende telegram de Emser Depeche herinneren.

Die betrof de ruzie tussen het Pruisen van koning Wilhelm I en zijn kanselier Otto von Bismarck met Frankrijk rond de troonsopvolging in Spanje. Hier wou Pruisen een familielid van Wilhelm I op de troon plaatsen en zo de omsingeling van Frankrijk realiseren.

Waarop Frankrijk steigerde. Wilhelm I stuurde dan via Bismarck een telegram naar Parijs die echter eerst door Bismarck werd aangepast om hem meer brutaal te doen overkomen en een oorlog uit te lokken.

Waarbij von Bismarck de gemanipuleerde inhoud naar de pers lekte om Frankrijk zo nog extra te provoceren. De man wou immers via een oorlog met Frankrijk een oppermachtig Duits rijk creëren. Voorheen had hij immers Oostenrijk-Hongarije verslagen.

Met als gevolg dat de Fransen enkele dagen later Pruisen inderdaad de oorlog verklaarden. Met honderdduizenden doden en een zeer zware Franse nederlaag tot gevolg en resulterend in de al lang door Bismarck nagestreefde Duitse eenmaking.

Nepnieuws is dus niet nieuw maar al eeuwen oud. Alleen gebeurt het nu dankzij de moderne technologie met het internet en de zogenaamde sociale media duizendmaal gesofisticeerder, veel beter doordacht en massaler.

Hoe werkt de misleiding nu

Hoe de pers tegenwoordig werkt en welke rol nepnieuws daarbij speelt is een maatschappelijk uiterst belangrijke kwestie. In hoeverre en tot op welke hoogte wordt de bevolking via leugens, verdraaiingen en halve waarheden om de tuin geleid en desnoods richting oorlog? Een remake van 1870?

image

Daarover gaat het boek dat sinds deze maand bij de uitgeverij De Blauwe Tijger is verschenen. Het is een bundel essays over de zaak geschreven door journalisten en academici met o.m. aandacht voor de Amerikaanse invloed op onze media, de kwestie van Syrië en hoe de massamedia dit aanpakt en de persmanipulaties rond het dossier van de boven Oekraïne neergeschoten Maleisische Boeing MH17. Een Nederlands trauma.

Het wil aantonen dat de politieke en economische elites de voornaamste producenten zijn van dit nepnieuws. Waarbij de media gewoon als hun doorgeefluik fungeren en amper of geen kritische zin tonen.

Nieuwspoort

De auteurs zijn: Peter Burger en Alexander Pleijter (Universiteit Leiden), Cees Hamelink (Universiteit van Amsterdam), Tabe Bergman (Xi’an Jiaotong-Liverpool University), Stan van Houcke (oud-VPRO-radiomaker), Arnold Karskens, Willy Van Damme (freelance journalist en blogger), Marcel van den Berg (MH17-blogger), Eric van de Beek (redacteur Novini) en Tom Zwitser (filosoof en uitgever).

Het boek wordt morgen vrijdag om 18 uur door enkele van de auteurs voorgesteld in Nieuwspoort in Den Haag. Waarbij de Nederlandse minister van Binnenlandse Zaken Kajsa Ollongren (D66) en Boris Zhilko, de nummer twee van de Russische ambassade voor Nederland, beloofden aanwezig te zijn. Hen zal men een exemplaar van het boek overhandigen..

Ook de Amerikaanse ambassadeur in Nederland Pete Hoekstra, NOS hoofdredacteur Marcel Gelauff en voorzitter Gijs van Beuzekom van de NPO-werkgroep Journalistiek kregen een uitnodiging maar bedankten.

Het boek is te verkrijgen in de boekhandels in België en Nederland en kost 19.50 euro. De titel is ‘Nepnieuws explosie – Desinformatie in de Nederlandse media’. De redactie was het werk van Eric van den Berg en Tabe Bergman.

Uiteraard komt in het stuk over de media en de Syrische oorlog ook de Belgische en internationale pers waaronder Reuters ter sprake. Wie de voordracht wenst bij te wonen dient zich wel vooraf bij de uitgeverij De Blauwe Tijger aan te melden.

Vrijdag 23 maart te 18 uur, Mediacentrum Nieuwspoort, Lange Poten 10, Den Haag.

Willy Van Damme

Boek over de media

Bij uitgeverij De Blauwe Tijger verschijnt deze maand het boek ‘Nepnieuwsexplosie – Desinformatie in de Nederlandse media’ onder redactie van Tabe Berghman en Eric van de Beek. een van de meest besproken zaken in de huidige maatschappij zijn de media en de informatie die zij brengen. Het boek geeft hierover stof ter discussie komende van de volgende auteurs:

De journalistiek levert ‘weldenkende’ Nederlanders af aan de elites — Tabe Bergman

De pers kijkt voor het Nederlandse falen bij MH17 de andere kant op — Marcel van den Berg

Propaganda stopt pas als de mensheid zichzelf heeft uitgeroeid — Stan van Houcke

De media hebben bewezen woordvoerders te zijn van Al Qaeda — Willy Van Damme

Aankondiging publicatie boek - Facebook - 1 maart 2018

De media zijn waakhond van de oligarchie, niet van de democratie — Tom Zwitser

Russische invloed op onze pers valt in het niet bij de Amerikaanse — Eric van de Beek

Het NOS Journaal voldoet vaak niet aan de eigen journalistieke eisen — Arnold Karskens

Politici die liegen willen dat de media de waarheid spreken — Cees Hamelink

‘Journalisten zijn vaak vakkenvullers die moeten zorgen dat producten op tijd in het schap staan — Alexander Pleijter & Peter Burger

Het is nu al te bestellen bij de uitgever voor 19,95 euro en is 220 pagina’s dik. Boeknummer is ISBN 978 94 92161 52 9