Jacob van Deventer te boek

De Dendermondse bibliotheek heeft recent de bij de Nederlandse uitgeverij Thoth uitgebrachte atlas van Jacob van Deventer aangeschaft. Een vanuit historisch oogpunt belangrijk werk dat ook Dendermonde en andere steden uit de Spaanse Nederlanden zoals ze er in het midden van de zestiende eeuw uitzagen gedetailleerd in kaart brengt.

Minutieus

Jacobus van Deventer is een rond 1500 vermoedelijk in het Nederlandse Kampen geboren cartograaf die voor zijn werk ook voor zover geweten voor het eerst de driehoeksmeetkunde toepaste. Hij studeerde vanaf 1520 in Leuven en woonde later in Mechelen tot hij omwille van de opstanden tegen de Habsburgers in 1572 naar Keulen trok en daar in 1575 overleed.

In totaal bracht hij tussen de 250 tot 260 steden in kaart gaande van Groningen en Friesland tot Luxemburg, het uiterste westen van het huidige Duitsland en het noorden van Frankrijk. Hij begon er volgens sommige specialisten mee rond 1545 en dit tot aan zijn dood. Anderen dan weer stellen dat dit begon vanaf 1558 en geheel in opdracht van koning Filips II voor wie dit een zeer belangrijk bestuurlijk en ook militair werk was.

Voor Jacobus van Deventer was het echter duidelijk ook een passie om al die steden en het omringende platteland in detail in beeld te brengen. Met wat nu primitieve instrumenten zijn trok hij langs al de in kaart gebrachte steden, stapte straten af en beklom kerktorens, belforten en militaire bolwerken om alles nauwkeurig op te meten.

Atalas Jacobus van Deventer

Een enorm monnikenwerk waar hij dus minstens dertig jaar aan werkte. Hij begon het onder Spaans bewind en toen hij klaar was en stierf lag zijn vermoedelijke geboortestreek in de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden, onafhankelijk van Madrid. Het grootste deel van zijn werk verdween nadien in de Bibliotheca Nacional de Espana in Madrid. Een deel ligt ook in de Koninklijke Bibliotheek in Brussel, de Albertina.

Wat het werk mede zo uitzonderlijk maakt is dat hij niet alleen de stadskernen maar ook het omliggende platteland minutieus toonde met zijn vele schakeringen en met groen voor weilanden en bossen, beige voor landbouwgronden, blauw voor de vele waterlopen en rood voor de gebouwen.

Oudste beschrijving

Voor nogal wat steden is dit ook de oudste cartografische beschrijving die er is. Het geeft zo een beeld van hoe de laat-middeleeuwse steden en de omliggende gebieden er uit zagen. Het kan zo ook meer duidelijkheid verschaffen over de middeleeuwse periode en die zelfs onder de Franken voorheen. Zo toont ze onder meer de vele landbouwgronden uit die periode in de stadscentra zelf.

Het probleem is dat er behoudens die kaarten weinig bekend is over de man zelf en zijn werk voor Filips II. Zo weet men niet welk exact jaar de kaarten van de vele steden zijn gemaakt. Ook over het motief van Filips II om de man aan te stellen tast men nog steeds in het duister en blijft men discussiëren.

Over diens werk is in november vorig jaar aan de Leuvense Universiteit een doctoraatsthesis verschenen van de hand van Colin Dupont onder de titel ‘Cartographie et pouvoir au XVI siècle – l’ Atlas de Jacques de Deventer” met als promotor Jelle Haemers van de KUL en met wetenschappelijke begeleiding van Wouter Bracke van de Koninklijke Bibliotheek in Brussel.

Colin Dupont: ”Mijn hypothese is dat diens opdracht voor de koning vooral politieke bedoelingen had om op die wijze meer in detail zijn eigendommen in beeld te krijgen. Het militaire was hierbij secondair. Het lijkt mij ook dat die kaarten weinig economische informatie bevatten en dit dus niet de bedoeling was van Filips II.”

Colin Dupont, tegenwoordig wetenschappelijk medewerker bij de Koninklijke Bibliotheek in Brussel, werkt op dit ogenblik aan de uitgave in boekvorm van zijn doctoraat.

Het werk van Deventer was totaal in de vergetelheid geraakt tot het in 1859 bij het veilinghuis Martinus Nijhoff in Den Haag plots opdook. Wie wil zien hoe Dendermonde en andere steden uit de Spaanse Nederlanden er toen uitzagen kan dit werk binnenkort in de leeszaal van de Dendermondse bibliotheek bestuderen. Zijn kaarten kunnen ook digitaal online via  https://www.kbr.be/nl/galerij/jacob-van-deventer-stadsplattegronden geraadpleegd worden.

Willy Van Damme

Uitgeverij Toth, Bussum, Nederland. Reinout Rutte en Bram Vannieuwenhuyze, ‘Stedenatlas van Jacob van Deventer’, 516 bladzijden, 99,5 euro, 2018. ISBN 9789077699171

Advertenties

Nepnieuws explosie

Besprekingen

Dit weekend het boek uitgelezen.
Alle opstellen heel interessant en goed geschreven, het één al wat vlotter dan het ander. Dat de meeste traditionele pers te omschrijven valt als regime pers, moet velen al zijn opgevallen. Wat mij ontgaan was is waarom de traditionele pers de ogen sluit als het gaat om het beteugelen van sociale media.

Oogluikend censuur toestaan om zelf het hoofd boven water te houden. Uiteindelijk schetst het boek een ontnuchterend beeld van de traditionele pers. Journalisten die op de loonlijst staan van NAVO, CIA, edm. Ik vraag mij af of het ooit beter is geweest? Dat betwijfel ik. Daardoor stemt het mij heel pessimistisch.

De redacteurs hadden meer hun best moeten doen. In één opstel wordt Bellingcat onterecht aangeprezen als een fact checker, terwijl in een ander opstel Bellingcat terecht wordt aangewezen als verspreider van NAVO desinformatie, nepnieuws dus.
In feite zou dit verplichte literatuur moeten zijn voor alle journalisten, en de consument van krant of tv.
Aanrader !!

Peter

Het stuk waarin men de Amerikaanse onderzoeksgroep Bellingcat ophemelt is van de hand van een zekere Marcel van den Berg. De wat vreemde figuur in dit boek.

Willy Van Damme

Aankondiging publicatie boek - Facebook - 1 maart 2018

Een serieuze bespreking van het boek kan je ook hier vinden: http://verenoflood.nu/recensie-nepnieuwsexplosie/

Verder zijn er twee ‘verslagen’ of beter moddergegooi van die bijeenkomst waar men het boek presenteerde:

https://www.villamedia.nl/artikel/koster-vrienden-nepnieuwsbestrijders-verdrinken-in-eigen-complotten en http://politiek.tpo.nl/column/aalberts-op-zondag-nepnieuws-klagers-geldt-alleen-eigen-individuele-waarheid/

Vulgariteiten van figuren die niets eens weten waarover ze schrijven. Het verhaal in een van de verslagen over de in Libië vermoorde persfotograaf Jeroen Oerlemans betreft een aantal eigenaardigheden rond deze figuur.

Die werd op zeker ogenblik in Syrië ontvoerd door een groep waarvan ook de van de lijst geschrapte Britse dokter Shajul Islam deel uitmaakte. Dat is de man die vanuit het door al Qaeda bezette Khan Sheikhoun ons in april 2017 liet weten dat die Syrische regering nog maar eens sarin had gebruikt.

Shajul Islam werd op de luchthaven van Heathrow gearresteerd maar kon nadien vrijkomen doordat Jeroen Oerlemans op diens proces niet ging getuigen. Wat hij eerder beloofde te doen. Nadien hebben beiden in de media elkaar zitten ophemelen. De bevrijding van Oerlemans toen is nog steeds een mysterie. En Shajul Islam trok nadien terug naar zijn geliefde jihadistan.

Bij diens Amsterdamse begrafenis werden er stiekem maar amateuristisch beelden genomen en er bleek daar voor veel rouw of tranen geen tijd. Wel was er soms relatief veel gelach. Waarop ik die avond de vraag stelde wat hier aan de hand was. Maar voor sommigen is het stellen van vragen een doodzonde natuurlijk.

Willy Van Damme

Boekvoorstelling nepnieuws

Met de nieuwe onthullingen rond Facebook, Cambridge Analytica, Steve Bannon en de uiterst conservatieve Amerikaanse miljardairsfamilie van Robert Mercer komt het verhaal van nepnieuws opnieuw op de voorgrond. Nu blijkt dat het verspreiden van nepverhalen via sociale media zich vooral in de VS situeert en in die kringen die de wereld willen kneden volgens hun normen en waarden. Een schokkend verhaal dat angst aanjaagt.

Niets nieuws onder de zon

Niet dat nepnieuws een hedendaags fenomeen is. Kenners van de moderne Europese geschiedenis zullen zich zeker de door de Pruisische kanselier Otto von Bismarck gemanipuleerde van 1870 daterende telegram de Emser Depeche herinneren.

Die betrof de ruzie tussen het Pruisen van koning Wilhelm I en zijn kanselier Otto von Bismarck met Frankrijk rond de troonsopvolging in Spanje. Hier wou Pruisen een familielid van Wilhelm I op de troon plaatsen en zo de omsingeling van Frankrijk realiseren.

Waarop Frankrijk steigerde. Wilhelm I stuurde dan via Bismarck een telegram naar Parijs die echter eerst door Bismarck werd aangepast om hem meer brutaal te doen overkomen en een oorlog uit te lokken.

Waarbij von Bismarck de gemanipuleerde inhoud naar de pers lekte om Frankrijk zo nog extra te provoceren. De man wou immers via een oorlog met Frankrijk een oppermachtig Duits rijk creëren. Voorheen had hij immers Oostenrijk-Hongarije verslagen.

Met als gevolg dat de Fransen enkele dagen later Pruisen inderdaad de oorlog verklaarden. Met honderdduizenden doden en een zeer zware Franse nederlaag tot gevolg en resulterend in de al lang door Bismarck nagestreefde Duitse eenmaking.

Nepnieuws is dus niet nieuw maar al eeuwen oud. Alleen gebeurt het nu dankzij de moderne technologie met het internet en de zogenaamde sociale media duizendmaal gesofisticeerder, veel beter doordacht en massaler.

Hoe werkt de misleiding nu

Hoe de pers tegenwoordig werkt en welke rol nepnieuws daarbij speelt is een maatschappelijk uiterst belangrijke kwestie. In hoeverre en tot op welke hoogte wordt de bevolking via leugens, verdraaiingen en halve waarheden om de tuin geleid en desnoods richting oorlog? Een remake van 1870?

image

Daarover gaat het boek dat sinds deze maand bij de uitgeverij De Blauwe Tijger is verschenen. Het is een bundel essays over de zaak geschreven door journalisten en academici met o.m. aandacht voor de Amerikaanse invloed op onze media, de kwestie van Syrië en hoe de massamedia dit aanpakt en de persmanipulaties rond het dossier van de boven Oekraïne neergeschoten Maleisische Boeing MH17. Een Nederlands trauma.

Het wil aantonen dat de politieke en economische elites de voornaamste producenten zijn van dit nepnieuws. Waarbij de media gewoon als hun doorgeefluik fungeren en amper of geen kritische zin tonen.

Nieuwspoort

De auteurs zijn: Peter Burger en Alexander Pleijter (Universiteit Leiden), Cees Hamelink (Universiteit van Amsterdam), Tabe Bergman (Xi’an Jiaotong-Liverpool University), Stan van Houcke (oud-VPRO-radiomaker), Arnold Karskens, Willy Van Damme (freelance journalist en blogger), Marcel van den Berg (MH17-blogger), Eric van de Beek (redacteur Novini) en Tom Zwitser (filosoof en uitgever).

Het boek wordt morgen vrijdag om 18 uur door enkele van de auteurs voorgesteld in Nieuwspoort in Den Haag. Waarbij de Nederlandse minister van Binnenlandse Zaken Kajsa Ollongren (D66) en Boris Zhilko, de nummer twee van de Russische ambassade voor Nederland, beloofden aanwezig te zijn. Hen zal men een exemplaar van het boek overhandigen..

Ook de Amerikaanse ambassadeur in Nederland Pete Hoekstra, NOS hoofdredacteur Marcel Gelauff en voorzitter Gijs van Beuzekom van de NPO-werkgroep Journalistiek kregen een uitnodiging maar bedankten.

Het boek is te verkrijgen in de boekhandels in België en Nederland en kost 19.50 euro. De titel is ‘Nepnieuws explosie – Desinformatie in de Nederlandse media’. De redactie was het werk van Eric van den Berg en Tabe Bergman.

Uiteraard komt in het stuk over de media en de Syrische oorlog ook de Belgische en internationale pers waaronder Reuters ter sprake. Wie de voordracht wenst bij te wonen dient zich wel vooraf bij de uitgeverij De Blauwe Tijger aan te melden.

Vrijdag 23 maart te 18 uur, Mediacentrum Nieuwspoort, Lange Poten 10, Den Haag.

Willy Van Damme

Boek over de media

Bij uitgeverij De Blauwe Tijger verschijnt deze maand het boek ‘Nepnieuwsexplosie – Desinformatie in de Nederlandse media’ onder redactie van Tabe Berghman en Eric van de Beek. een van de meest besproken zaken in de huidige maatschappij zijn de media en de informatie die zij brengen. Het boek geeft hierover stof ter discussie komende van de volgende auteurs:

De journalistiek levert ‘weldenkende’ Nederlanders af aan de elites — Tabe Bergman

De pers kijkt voor het Nederlandse falen bij MH17 de andere kant op — Marcel van den Berg

Propaganda stopt pas als de mensheid zichzelf heeft uitgeroeid — Stan van Houcke

De media hebben bewezen woordvoerders te zijn van Al Qaeda — Willy Van Damme

Aankondiging publicatie boek - Facebook - 1 maart 2018

De media zijn waakhond van de oligarchie, niet van de democratie — Tom Zwitser

Russische invloed op onze pers valt in het niet bij de Amerikaanse — Eric van de Beek

Het NOS Journaal voldoet vaak niet aan de eigen journalistieke eisen — Arnold Karskens

Politici die liegen willen dat de media de waarheid spreken — Cees Hamelink

‘Journalisten zijn vaak vakkenvullers die moeten zorgen dat producten op tijd in het schap staan — Alexander Pleijter & Peter Burger

Het is nu al te bestellen bij de uitgever voor 19,95 euro en is 220 pagina’s dik. Boeknummer is ISBN 978 94 92161 52 9

De Bende van Nijvel–Tweede keer beetgenomen

Deze week verscheen bij uitgeverij Horizon een volledig herziene uitgave van het in 2013 uitgegeven boek van Hilde Geens ‘Beetgenomen – zestien manieren om de Bende van Nijvel nooit te vinden’. De eerste versie verscheen bij Manteau. In deze nieuwe versie werden de nieuwe elementen uit dit dossier verwerkt. 

Hilde Geens is een van de weinige journalisten die zich op een professionele wijze op het dossier van de bende gooide. En met veel overgave en toch een zekere afstandelijkheid. Ter gelegenheid hiervan verscheen er deze week in Knack een interview van haar met journalist Jan Lippens.

Hilde Geens - Beetgenomen - Zestien manieren om de Bende van Nijvel nooit te vinden - herziene tweede uitgave

Het is een boeiend gesprek geworden met als titel ‘ik vraag me af of dé Bende wel bestaat’. Hierin stelt de auteur zowat alles in vraag, incluis zichzelf. Zo oppert zij:

“Ik heb belangrijke delen van het dossier tot en met 1997 grondig kunnen bekijken en ben het altijd blijven volgen, maar ik durf niet zomaar te beweren dat ik het dossier ken.”

Het getuigt van een nederigheid die je bij de collega’s zelden zult aantreffen. Daar zal men dat normaal nooit vinden. Het woord twijfel komt in het gesprek dan ook regelmatig terug. En zoals de Griekse wijsgeer Socrates heeft zij in wezen alleen maar vragen.

Voor haar is het ook duidelijk dat er in deze zaak nooit een proces zal komen. Daarvoor zijn er naar haar vermoeden veel te veel procedurefouten gemaakt om met hoop op enig succes een veroordeling te krijgen. Als er ooit een rechtszaak van komt. Want het is duidelijk dat buiten de vele doden en gewonden ook het gerechtelijk apparaat hier een slachtoffer is. Slachtoffer van haar eigen onbekwaamheid.

Willy Van Damme

Hilde Geens: ‘Beetgenomen – zestien manieren om de Bende van Nijvel nooit te vinden’, Horizon, 2017, 425 pagina’s, 22,5 euro.

Boek over Dendermondse mijnwerkers

De uit Dendermonde afkomstige amateurgeschiedkundige Jean-Pierre De Donder publiceerde recent een boek over ‘t Vestje, de oude nu feitelijk verdwenen wijk aan de vroegere binnenhaven van de stad, nu Oude Vest. Waar water was ligt nu asfalt. Of de schandvlak.

Het Dendermondse sociale leven

Ooit een vestigingsgracht groeide het later uit tot de binnenhaven van de stad en wat men dan noemde ‘t Vestje, de volkswijk met bij de plaatselijke burgerij een beruchte reputatie. Armoede was er volop troef en alles wat daarmee samenging. Vele Dendermondenaars kijken nu met een soort van heimwee naar die buurt. Ook omdat veel afstammelingen van die bewoners op de sociale ladder omhoog konden klimmen en nu soms zelfs schepen zijn.

Van 't Vestje naar de Oude Vest of de teloorgang van het sociale leven in Dendermonde - Jean-Pierre De Donder - 2017

Het recent verschenen boek van Jean-Pierre De Donder over de Dendermondse wijk ‘t Vestje kreeg, zeker bij de vroegere bewoners van de wijk en hun nazaten, een heel positief onthaal.

Het 310 pagina’s op A4 formaat gedrukte en ingebonden boek is dan ook niet alleen in omvang een stevige klepper maar ook inhoudelijk toont dit werk een hoog niveau. Met naast de vele foto’s echter ook een groot pak informatie met daarbij de afdruk van allerlei documenten. Lokale geschiedschrijving op zijn best.

Het is het eerste tot heden gepubliceerde boek over het sociale en economische leven van de stad en toont dat ook ‘amateurs’ prachtige geschiedenisboeken kunnen schrijven. Het is in wezen dan ook een standaardwerk over dit aspect dat, niet echt verbazend voor zo’n type boek, goed verkocht. Zo gingen er al meer dan 500 exemplaren over de toonbank.

Dit boek ‘Van ‘t Vestje naar de Oude Vest of de teleurgang van het sociale leven in Dendermonde’ (1) verscheen na zijn werk over de historiek van de Dendermondse sportclub KAV Dendermonde, de Koninklijke Atletische Vereniging Dendermonde.

Jean-Pierre De Donder

Jean-Pierre De Donder fier met zijn kanjer over ‘t Vestje. Een aanrader voor wie meer wil weten over de stad.

Deze is tegenwoordig een sukkelende lokaal spelende voetbalclub die ooit op weg leek naar de top. De Oude Vest is nu een heel brede winkelstraat met handelszaken als C&A. Goed voor te winkelen maar als stadszicht een monster, toch in vergelijking met vroeger.

Boek over lokale mijnwerkers

Maar Jean-Pierre De Donder is geen man om op zijn lauweren te gaan rusten en werkt al volop aan een nieuw project, dit over de geschiedenis van de Dendermondse mijnwerkers. En die waren er blijkbaar meer dan men denkt. Daarvoor is hij op zoek naar getuigenissen en allerlei documenten hierover. Wie denkt hem te kunnen helpen kan een mail sturen naar dendermijnwerker@outlook.be

Een zo’n verhaal is dat van de vorig jaar overleden in Lebbeke geboren en in Buggenhout gestorven kunstschilder Tuur De Rijbel. “Toen mijn vader vroegtijdig stierf werd ik als oudste zoon de kostwinnaar en moest naar de mijnen in Charleroi gaan werken. Ik ging dan elke dag per trein naar ginds en passeerde er de stripuitgeverij Dupuis. Ik trok mijn stoute schoenen aan en vroeg hen of ze geen tekenaar konden gebruiken. Met succes want ik mocht direct bij hun Antwerpse vestiging beginnen”, aldus Tuur De Rijbel enkele jaren terug in een gesprek met mij.

Tuur De Rijbel

Tuur De Rijbel, van Lebbeekse mijnwerker via Dupuis in Charleroi tot een gewaardeerde tekenaar en kunstschilder. Een van de vele amper of niet gekende verhalen over armoede en mijnwerkers uit het Dendermondse.

Tuur De Rijbel ontpopte zich nadien tot een volgeling van de Dendermondse School van impressionisten met onder meer Franz Courtens (2). Een stijl die het de voorbije decennia moest afleggen tegen de in de mode zijnde modernisten van tegenwoordig. Zelfs al was zijn werk kwaliteitsvol. Het landschap uit de regio Dendermonde is dan ook tientallen malen door hem op het doek vereeuwigd. Tuur De Rijbel was een uitermate vriendelijke en ook schuchtere man.

Willy Van Damme

1) ‘Van ‘t Vestje naar de Oude Vest of de teleurgang van het sociale leven in Dendermonde’, 2017, Jean-Pierre De Donder, in eigen beheer uitgegeven, kostprijs 20 euro. Er zijn op dit ogenblik alleen nog boeken te verkrijgen bij de Standaard boekhandel op de Dendermondse Oude Vest. Het boek over de KAV Dendermonde is bij hem wel nog te bestellen en kost 60 euro. Zijn mailadres is: : fa510717@skynet.be. Zijn rekeningnummer is BE54363526007697.

2) De Dendermondse kunstschilder Franz baron Courtens is overleden in Brussel in 1943. In 2018 viert men in de stad met allerlei activiteiten, waaronder een tentoonstelling, het feit dat hij 75 jaar terug gestorven is.

Eerder liep rond dit evenement al een expositie met een 120 werken van hem in het cultureel centrum van Moeskroen, het Centre Marius Staquet. Deze is al wel voorbij. Een aantal van zijn werken zijn te bezichtigen in het overdag steeds te bezoeken Dendermondse stadhuis.

Chams Eddine Zaougui–Een karikaturale Arabische geschiedenis

Het schrijven van boeken over geschiedenis is zoals elke serieuze historicus goed weet geen gemakkelijke zaak. Het is vooreerst een kwestie van zich zo volledig mogelijk te documenteren en die stukken grondig te onderzoeken via wat men noemt bronnenkritiek. Waren de auteurs van die documenten betrokken in de zaak en zo ja, wat was hun positie? Ook moet men nakijken of men wel alle belangrijke bronnen bestudeerde. Met als dan logische vraag: Wat is hier dan wel belangrijk en niet belangrijk? Niet simpel.

Maar voor de auteur al even moeilijk is de zelfkritiek. Is men wel zonder vooroordelen aan het werk begonnen? Heeft men voldoende en continue controle over zichzelf? Onderzoekers en schrijvers hebben nu eenmaal onvermijdelijk een eigen culturele en maatschappelijke achtergrond en neigen soms automatisch en onbewust om dit te laten doorwegen bij het schrijven.

Qatar het voorbeeld

En zeker wanneer men geschiedenisboeken over de actualiteit schrijft is het gevaar dubbel. Niet zelden betreft het conflicten en zelfs oorlogen en dan is het bij het doorzoeken van het beschikbare bronnenmateriaal nog lastiger. De waarheid is dan zeldzamer als de spreekwoordelijke witte raaf.

Chams Eddine Zaougui - Dictators - Een Arabische geschiedenis.- - Polis - 2016

Chams Eddine Zaougui toont in het boek zijn voorkeur voor Qatar en de Syrische terreurgroepen. Het is een mooi staaltje van het vervalsen van de geschiedenis.

Nepverhalen en het vervalsen van documenten zijn in zo’n gevallen schering en inslag. Veel onderzoekers, zeker journalisten, zijn bovendien partijdig en werken niet zelden in opdracht van of in samenwerking met hun regering of een andere mogendheid. .

Landen als Qatar, Saoedi Arabië, Koeweit, Bahrein en de Verenigde Arabische Emiraten zijn ook erg gul met als gevolg dat menig ‘expert’ in het Midden-Oosten bij nader toezicht gelieerd blijkt aan een van die regeringen. Vermeende specialisten als een Charles Lister en Hassan Hassan kan men mits wat zoekwerk zo plaatsen.

Typerend is ook het geval van Jorn De Cock, correspondent van De Standaard voor het Midden-Oosten, wiens vrouw ten tijde van de oorlog van Qatar en het Westen tegen Libië vanuit Qatar als hoofdredactrice van een propagandawebsite die opstand steunde. Hij schreef dan voor zijn krant over diezelfde opstand/oorlog. De inhoud van zijn stukken kon men dan ook al vooraf raden.

Weinig nieuws

Een door onze media veel gebruikte expert is Chams Eddine Zaougui, een Belg met Tunesische wortels. Vorig jaar publiceerde die ‘Dictators, een Arabische geschiedenis’. (1) Het boek bespreekt de geschiedenis van de Arabische wereld na 1945 toen de huidige staten hun vorm kregen.

Voor wie de historiek van die regio kent bevat het geen nieuws. Het beschrijft de periode toen de Egyptische president Gamal Abdel Nasser aan het bewind kwam, de crisis rond het Suezkanaal, zijn neergang en de opkomst van andere Arabische leiders zoals de Iraakse president Saddam Hoessein, Hafez al Assad in Syrië, Ben Ali in Tunesië en Moammar Kadhaffi in Libië.

Daarbij bespreekt hij de wijdverspreide corruptie en de brutaliteiten van leger en politie in die staten. Niets nieuws want hierover zijn al ganse bibliotheken volgeschreven, zelfs in het Nederlands. Wel is het door hem geschetste beeld erg negatief en vergeet hij gemakshalve zaken die een positiever beeld geven zoals in Tunesië, Libië en Syrië. Die landen waren helemaal geen hel zoals hij hier schetst. Ook Egypte niet. 

Dat hij bij die historiek ook al eens een vrij serieuze fout maakt is wel opmerkelijk. Zo schrijft hij over Jemen: “Zodra de Britten het land verlieten, viel het uiteen in twee onafhankelijke republieken.” (p116)

Chams Eddine Zaougui - 1

Chams Eddine Zaougui roept het ene ogenblik op tot het invoeren van een Europese bestuursvorm voor landen als Egypte maar schrijft wat later in zijn boek dat dit misschien toch niet mogelijk is. Maar hij heeft wel geen problemen met allerlei Syrische terreurgroepen die er niet voor terugschrikken om zichzelf te filmen als ze al feestend een zwaar ziek kind kelen. Ieder zijn fanclub natuurlijk.

Een merkwaardige historiek over het land. Jemen is in wezen in zijn geschiedenis nooit echt bezet geweest. De Romeinen, de Saoedi’s, Britten, Egyptenaren en Ottomanen poogden maar faalden allen. Alleen de Ottomanen kwamen er het dichtst bij maar ook hun macht was heel beperkt.

En wat de Britten betreft. Nou, in 1839 veroverde de Britse Oost-Indische Compagnie de havenstad Aden, toen het bezit van een lokale heerser, en een klein gebied errond. Als haven op weg naar hun Indië, het Brits kroonjuweel, was het veroveren van Aden voor hen essentieel. De Britse controle werd verder wat vergroot door vage akkoorden met lokale stammen maar verder ging dit nooit. In wezen bezat Londen Aden en niet meer.

In 1967 vertrokken de Britten en ontstond hier een eigen staat, het zogenaamde Zuid-Jemen, een republiek waar radicale Arabische nationalisten baas waren. Sanaa en de andere belangrijke Jemenitische steden als Mocha en Taiz en behoorden bij wat men dan Noord-Jemen noemde, tot 1968 een koninkrijk met een meer dan 1100 jaar oude dynastieke traditie. Het is basiskennis voor wie de regio wil bestuderen. Het ontging hem blijkbaar.

Ergerlijk is dat hij qua religies alles weet te herleiden tot soennieten en sjiieten. Goed voor simpele geesten natuurlijk die alles wit/zwart willen schilderen. Voor hem zijn de zaidieten, een groep binnen de islam die vooral leven in Jemen en het zuidwesten van Saoedi-Arabië, dan sjiieten, evenals de alewieten in o.m. Syrië. En dus wordt de Syrische president Hafez al Assad, vader van Bashar, bij hem plots een sjiiet. (p245)

Het is alsof iemand alle niet-katholieke en niet-orthodoxe christelijke kerken onder een noemer zou stoppen, namelijk die van het protestantisme. En dus de anglicanen, presbyterianen, baptisten, de Nederlandse Hervormde Kerk, amish, enzovoort als een geheel zou omschrijven. Waanzin.

Mijn geliefde Qatar

Opvallend is echter vooral de lovende wijze waarop hij de Qatarese televisiezender al Jazeera en de rol van dat land en de regerende familie al Thani beschrijft. Gaat hij in detail in op de corruptie onder een Kadhaffi of een Moebarak en de folteringen in hun gevangenissen dan is het hierover muisstil wanneer Qatar ter sprake komt. Opmerkelijk.

Zo stelt hij over Qatar:’”Voor de rest was Qatar een onopvallend, provinciaal, conservatief landje….Het moest zich ontpoppen tot een vooruitstrevend en invloedrijk land (p185)… Qatar en Saoedi-Arabië waren elkaars tegenpolen op het vlak van het buitenlands beleid…. Probeerde Thani aan de juiste kant van de geschiedenis te staan en zo internationale lof te oogsten als promotor van de Arabische Lente.”  (p252)

Het is dan ook duidelijk welke kant Chams Eddine Zaougui kiest in het conflict tussen de clan al Thani en de al Saoedi’s. Namelijk die van de al Thani en Qatar. En dus kan je in zijn boek geen kwaad woord vinden over de Qatarese televisiezender al Jazeera of over die nochtans erg dictatoriaal heersende familie.

Dat volgens door Wikileaks gepubliceerde Amerikaanse diplomatieke berichten al Jazeera was opgericht in samenwerking met de Amerikaanse regering leest men hier dan ook niet. Met als bedoeling de Arabische opinie in een bepaalde richting te beïnvloeden. Al Jazeera was de spits die een Arabische Lente mee moest mogelijk maken.

Evenmin schrijft hij over het feit dat uit die diplomatieke berichten bleek dat men alles wat die zender bracht onder strikte controle stond van de clan al Thani, de Amerikaanse ambassade in de hoofdstad Doha en de Amerikaanse Militaire Veiligheidsdienst DIA. Dit tot zelfs in de kleinste details zoals de woordkeuze en de keuze van de studiogasten.

Geen probleem voor hem is zo te zien dat via de Arabische versie van al Jazeera de Egyptenaar Yusuf Qaradawi, de hoofdideoloog van de Moslimbroeders, elke week de meest gore racistische praat kon verkopen, zoals de noodzaak om alle niet-salafisten uit te roeien. Ook dat heeft de man blijkbaar niet gehoord, gezien of gelezen. Voor hem is de zender een voorbeeld voor al andere media. Goed om weten!

DIA - Rapport 12 augustus 2012 - Syrië, Irak, al Qaeda - pag 3

Het document van de DIA, hier pagina 5, dat aantoont dat de VS al in 2013 rondliepen met het idee voor het oprichten door ISIS van een kalifaat in Syrië en Irak om zo naast Syrië ook Irak als staat te vernielen. Lees vooral paragraaf C en D. De toenmalige baas van de DIA en de huidige woordvoerder bevestigden de echtheid van dit document. Chams Eddine Zaougui negeert het echter. Zoals bijna de ganse klassieke media en de er veelvuldig geciteerde experts. Het past niet in het door hen geschetst beeld van die oorlog.

Evenmin leest men hier over Tayssir Alouni, hun Spaanse correspondent en specialist van Afghanistan en Bin Laden. Deze veroordeelde men op 26 september 2005 in Spanje tot zeven jaar cel omdat hij een geldkoerier bleek te zijn van al Qaeda.

Hier in dit boek dus ook geen verhalen over de in Qatar als slaven behandelde gastarbeiders die bij honderden al verongelukten bij de bouw van de voetbalstadia voor de wereldbeker voetbal van 2022 in Qatar.

De rol van de VS

Geen verrassing dus dat hij wat betreft de opstand in Egypte tegen Moebarak eveneens erg selectief is. Over de aanwezigheid van de Amerikaanse National Endowment for Democracy of de speculant en politiek intrigant George Soros geen woord. Wel leest men op zeker ogenblik de wel heel erg vage omschrijving: “Verschillende leden van de 6 aprilbeweging (jonge Egyptische opposanten, nvdr.) schreven zich in voor workshops geweldloos protesteren in Boston en Servië”. (p 252)

Elke goede kenner van de moderne geschiedenis weet wat dit betekent. Het is het voorbereiden van een nieuwe door de VS georkestreerde opstand, de zogenaamde kleurenrevoluties zoals die in Georgië, Oekraïne en Servië. De door onze media als Jasmijnrevolutie omschreven opstand in Tunesië en de Arabische Lente pasten dan ook perfect in dit scenario. Niet voor Chams Eddine Zaougui. 

Het verklaart waarom Amerikaanse instellingen als The Republican Institute, The National Endowment for Democracy , Al Jazeera en anderen na het afzetten van president Mohamed Morsi van de Moslimbroeders het land werden uitgezet.

Het maakt de slechte relatie tussen Hosni Moebarak en Barack Obama begrijpelijk. Alsook die met de huidige president Abdoel Fatah al Sisi. Moebarak was gewoon de zoveelste Amerikaanse pion die vanuit Washington een dolk in de rug kreeg. Erg klassiek. En al Sisi is logischerwijze daarom erg op zijn hoede voor Washington. Begrijpelijk toch.

Leugenaar

Dat Chams Eddine Zaougui duidelijk te kwader trouw is en bewust leugens verkoopt blijkt overduidelijk uit het hoofdstuk over Syrië. Uiteraard neemt hij alle geheel onbewezen beweringen van die jihadisten klakkeloos over zoals die over de vatenbommen, de chemische aanvallen, de 53.275 gruwelfoto’s van een onbekende met als schuilnaam Caesar, (Een dossier komende van Qatar!) enzovoort. Van enige controle is bij hem geen enkele sprake.

Jihadbom als vatenbom met napalm - The Guardian - Oktober 2015

Chams Eddine Zaougui stelt dat het gebruik van vatenbommen door het Syrische leger “goed gedocumenteerd is” (p 265). Na straks zeven jaar is er echter nog steeds geen enkele foto van zo’n bom beschikbaar. Wat men wel krijgt is hier zoals het Britse dagblad The Guardian in oktober 2015 publiceerde, en men later bij Knack herhaalde, zijn foto’s van wat men stelt een vatenbom te zijn. Het is echter een door de jihadisten tot bom omgevormde gasfles gevuld met allerlei vuiligheid en dynamiet. Een veel gebruikt wapen. Deze wordt dan afgeschoten met wat men noemt een helkanon. De versie van een dagblad als The Guardian is dus gewoon een zoveelste voorbeeld van oorlogspropaganda.

Zo schrijft hij over Bashar al Assad: “Sterker nog: Hij gaf ze (de door hem als extremisten omschreven figuren, nvdr.) een duwtje in de rug. De president liet duizenden geharde jihadisten vrij uit de gevangenissen en gaf het leger het bevel om geen door geharde extremisten geannexeerde gebieden te bombarderen.” (p291)

Een wel heel merkwaardige bewering. Toen de opstand in maart 2011 uitbrak was het vrijlaten van alle zogenaamd politieke gevangen – In essentie leden van de Moslimbroeders en dergelijke – bij de serie betogingen de veruit voornaamste eis van die opstandelingen, de VS en de EU. En dat zal hij als kenner van het dossier zeker weten. Een eis waaraan de Syrische regering dan toegaf in de hoop om zo de gemoederen te bedaren. Zoals kon verwacht worden tevergeefs.

En dat Syrië die gebieden van ‘extremisten’ niet bombardeerde is evenzeer een leugen. Neem bijvoorbeeld Oost-Ghouta, de landbouwstreek ten oosten van Damascus waar terrorist Zahran Alloesh (2), zoon van een naar Saoedi-Arabië gevluchte salafistische predikant, de plak zwaaide.

Al jaren wordt er hier tussen het leger en het Leger van de Islam van Zahran Alloesh zwaar gevochten. En Zahran Alloesh was een van die in 2011 onder Amerikaanse druk vrijgelaten salafisten. Maar ongetwijfeld weet Chams Eddine Zaougui dit allemaal. Hij kent het dossier. Waarom zit hij hier dan te liegen? Een moeilijk te beantwoorden vraag.

De man is dan hoe ook een bedrieger. Het wekte daarom geen verbazing toen hij op 6 juni 2016 in De Standaard opriep om aan die Syrische jihadisten luchtafweergeschut te leveren. Misschien moeten onze politiediensten hem eens onder de loep nemen. Welk serieus mens immers vraagt dat men al Qaeda & Co luchtafweerraketten moet geven? Om ze dan in Zaventem te gebruiken?

De rol van Israël

Het wekt dan ook geen verbazing dat hij de verhalen over Israëlische betrokkenheid bij die Syrische opstand of de Amerikaanse steun voor ISIS en al Qaeda afdoet als ‘absurd’ (p255). Een gevolg volgens hem van een gebrek aan kritische zin in de Arabische wereld. Je moet maar durven.

Benjamin Netanyahu met gewonde Syriër in Israëlisch militair hospitaal - 19-02-2014

De Israëlische premier Benjamin Netanyahu op een foto uit een Israëlische krant. Hij is hier op bezoek in een legerhospitaal aan de Syrische grens waar men al vele honderden jihadisten, van al Qaeda en ongetwijfeld ook ISIS, verzorgde en met hun wapens terugstuurde om Syrië verder te vernielen. Uit een verhaal in de Amerikaanse krant The Wall Street Journal en Israëlische media is gebleken dat Israël die salafistische terreurgroepen zowel financiert als bewapent. Niets daarover in dit boek. Misschien kan hij eens verklaren waarom tot heden al Qaeda of ISIS in al die jaren nog nooit een aanslag pleegden in Israël. Zelfs nog geen nepaanval.

Het zionistische plan van de Israëlische diplomaat Odet Yinon, het artikel van Seymour Hersh ‘The redirection’ uit maart 2007 van The New Yorker of de resem artikels en foto’s in de Israëlische en soms zelfs de Amerikaanse media over die steun, negeert hij zoals te verwachten valt dan ook straal. (3)

Evenals het cruciale document van de DIA, de Amerikaanse Militaire Veiligheidsdienst, over de toestand in Syrië dat hij dan ook maar buiten beschouwing laat. Waarom allemaal? Omdat het bewijst dat de strategie van ISIS om na Syrië ook delen van Irak te veroveren eveneens deze van Washington en Israël was? Het past niet in zijn plaatje en dus gooit hij het maar richting vuilbak. De man is daarom gewoon een zoveelste vervalser van de geschiedenis.

Opvallend is ook het warrige karakter van het boek. Continu breekt hij een lans om in Egypte, Libië, Tunesië en Syrië een Europese bestuursvorm in te voeren. Nochtans weigert hij in zijn boek enige kritiek te uiten op die jihadisten in Syrië. Hij steunt hen zelfs. En dat zijn toch geen democraten van het Europese type? Of toch?

Het zijn groepen die in hun brutaliteit in niets verschillen van wat ISIS doet. Hij kent ongetwijfeld de vele verhalen. Verhalen die ook voldoende bewezen zijn. In zijn epiloog schrijft hij dan weer dat een Europese bestuursstijl in het Midden-Oosten voorlopig toch niet kan lukken. Het is een simpele wijsheid die vele intellectuelen ook in het om hun arrogantie bekend staande Westen tegenwoordig al beseffen.

Het boek verscheen met financiële steun van het mede door speculant George Soros gefinancierde Fonds Pascal Decroos. Men zou dus kunnen stellen dat de cirkel rond is. Wedden dat Soros moest hij de inhoud kennen geen enkel probleem zou hebben met dit boek.

Willy Van Damme

1) Chams Eddine Zaougui, ‘Dictators, een Arabische geschiedenis’, uitgeverij Polis, 349 pagina’s, 2016, 19,95 euro.

2) Zahran Alloesh sneuvelde op 25 december 2015 tijdens een Russisch of Syrisch luchtbombardement op de streek van Oost-Ghouta. Wie schreef daar weeral dat men van Bashar al Assad de gebieden van die vrijgelaten ‘extremisten’ niet mocht bombarderen?

De financier van Het Leger van de Islam (Jaysh al Islam) is in essentie steeds Saoedi-Arabië geweest. Zijn Leger van de Islam is gekend voor haar vele brutaliteiten en wordt nu geleid door zijn neef Mohammed Alloesh. De familie is uit die streek afkomstig.

3) The Redirection, Seymour Hersh, The New Yorker, 5 maart 2007, https://www.newyorker.com/magazine/2007/03/05/the-redirection.

Wie dit artikel van Seymour Hersh en de tekst van het plan Odet Yinon leest alsmede de stukken in de Israëlische media over de rol van Israël in het Syrisch conflict begrijpt onmiddellijk wat er in de regio aan de hand is.

Alle stukken van de puzzel vallen dan in elkaar. En dan is de analyse van de DIA over Syrië en de Amerikaanse steun voor ISIS pure logica. Maar die verhalen zitten dan ook niet bij de door hem in zijn boek aangeraden literatuur. Dat zijn ‘verboden’ boeken. Ze passen niet in zijn theorietjes.

Miserie en winsthonger in de VS

Wie oppervlakkig via de televisie of de kranten naar de Verenigde Staten kijkt krijgt de indruk te maken  te hebben met een zeer welvarende, gelukkige en machtige natie waar van armoede amper iets te merken valt. Kijk je wat dieper en dan ziet men de problemen een voor een opduiken. Plots blijkt dit rijke Amerika er ook een te zijn van schrijnende armoede, van vele gezondheidsproblemen, torenhoge schulden en een in elkaar stortende infrastructuur. Ook de wijdverspreide corruptie komt dan in beeld.

Michael Parenti, de Amerikaanse historicus en politiek wetenschapper, brengt in zijn boek ‘winsthonger’, dit ander beeld aan de oppervlakte. Hij beschrijft hoe de winsthonger van grote ondernemingen in de VS verantwoordelijk is voor de miserie van massa’s mensen wier lot ondergeschikt is aan de almaar groter wordende hebzucht van die bedrijven. Met een overheid die bijna in regel gewoon laat betijen.

Het verleden

Eerst gaat hij delven in het verleden van zijn land en het Amerikaanse continent dat sinds de ontdekking ervan door Europa het slachtoffer werd van een der ergste genocides uit de menselijke geschiedenis. Van de oorspronkelijke bevolking bleven er eind negentiende eeuw in de VS alleen nog wat resten over, netjes weggestopt in amper leefbare reservaten en geduwd richting de alcohol- en drugsverslaving.

En dan was er de slavenhandel. Met in de klassieke geschiedenisboeken hooggeprezen presidenten als George Washington of James Madison die er zwarte slaven op nahielden. Met om nooit te vergeten de Klu Klux Klan die ervoor moest zorgen dat de zwarten bleven waar ze volgens hen hoorden, helemaal onderaan de maatschappelijke ladder. Alleen goed om te werken en te gehoorzamen.

Michael Parenti - Winsthonger - EPO

Michael Parenti schetste in ‘Winsthonger’ een schokkend beeld van o.m. de gezondheidstoestand en de almaar groeiende kloof tussen rijk en arm.

Met als de machtsfactor de WASP, de Witte Angelsaksische Protestanten. Wie tot de heersende klasse wou behoren diende blank, Engelsprekend en protestant te zijn. En dus waren joden en katholieke Ieren of Italianen per definitie uitgesloten.

Hij geeft het voorbeeld van de beheerraad van J.P. Morgan, decennia lang de leidende bank in de VS, wier beheerraad alleen bestond uit mannelijke leden behorende tot die groep van Engelsprekende blanke protestanten.

En die onderverdeling in afkomst was er ook een van klasse en dus van inkomen en onderwijs. Een hiërarchische piramide waar men zich wel moest aan houden. Een klassenverdeling waaraan men ook nu nog amper kan ontkomen.

Zodat de fameuze ‘American Dream’ er slechts een is voorbestemd voor enkelingen, de uitzonderingen. Het is dus inderdaad een droom, een illusie. Het dient gewoon om de indruk te geven dat als men maar hard werkt er aan de top kan geraken.

De almacht in vraag

Hierbij stelt Parenti ook de vraag of er grenzen zijn aan die overheersing door de VS van de wereld. Daarbij noteert hij (pagina 49) dat er nooit meer buitenlandse militaire basissen van de VS zijn dan nu. Dat klopt, evenals het door hem geconstateerde feit dat de VS andere hen onvriendelijke landen blijft destabiliseren om er uiteindelijk hun marionetten te plaatsen en de macht over te nemen.

Maar de macht van de VS is gelijktijdig aan het afbrokkelen. Zo is er natuurlijk China, een land dat volgens bepaalde berekeningen, o.a. van het IMF, nu economisch groter is dan de VS. Wat de belangrijkste gebeurtenis is van de voorbije honderd jaar.

Landen als Indië, Rusland, Zuid-Afrika en China voeren hun eigen beleid en laten zich door Washington niet de wet voorschrijven. Tot woede van de VS. Zie maar naar de soms waanzinnige perscampagnes in onze media tegen die landen.

Hier in die imperialistische politiek van de VS ligt echter ook haar achilleshiel. Dat veroverings- en bezettingsapparaat kost, zoals de auteur schrijft, gigantische fortuinen die de VS feitelijk niet heeft. Dat wordt dan deels via belastingen bij de krimpende middenklasse gehaald en gaat ten koste van de sociale voorzieningen die vooral de armen nodig hebben.

China

Een groot deel van de rest haalt men dan vooral noodgedwongen in het buitenland, in China, Japan en zelfs Rusland. Bij landen die dus in wezen vijanden zijn. En wiens brood men eet, diens woord men spreekt.

Het betekent ook dat Washington het financieel beleid deels moet laten bepalen door dat gehate buitenland. Want wil men geld naar de Amerikaanse schatkist laten vloeien dan moet men die schatkist wel voor die buitenlandse geldschieters aantrekkelijk maken.

Belangrijk is ook zijn constatering dat West-Europa en de VS zich pas konden ontwikkelen tot grote economische mogendheden dankzij de gigantische uitbuiting van wat toen de derde wereld heette maar dat in het geval van o.m. Indië, Vietnam of China niet was. Neen, London ruïneerde de textielbarons in Indië om Manchester rijk te maken. Hierbij heeft hij het nog niet over de opium die de Britten met de bajonet aan China en Indië opdrongen.

William Jardine - Jardine & Matheson

Voor de CIA met Vang Pao in Laos en de Taliban in Afghanistan was de Schotse zakenman William Jardine de grootste opium en heroïnehandelaar ter wereld. Zijn met streekgenoot James Matheson opgericht imperium Jardine & Matheson was tot in de jaren zeventig van de vorige eeuw in Hong Kong oppermachtig.

Een gruwelijk verhaal welke fortuinen opleverde voor Britse trusts als Jardine & Matheson en welke China sociaal en economisch de dieperik induwde. Miljoenen Chinezen raakten zo verslaafd. Het was de periode van de zogenaamde Opiumoorlogen die zorgden voor de stichting van de Britse kroonkolonie Hong Kong en de vrijhavens in o.m. Shanghai en Tianjin waar zelfs België tot 1935 een eigen enclave had

Die schuldpositie verklaart mede waarom Washington zo terugschrikt om te agressief tegen Beijing op te treden. Men heeft China om financiële en economische reden broodnodig. En het via destabiliseringsacties te sterk aanvallen zou ook voor de VS erg zware consequenties hebben. En dus laveert zowel de vorige als de nieuwe regering in het Witte Huis hier als tussen een spel van vriend en vijand. Zullen we? Zullen we niet?

De manke gezondheidszorg

Het sterkste hoofdstuk in het boek zonder twijfel is dat over de toestand van de gezondheidszorg dat deels is gebaseerd op zijn eigen ervaringen. Op pagina 80 noteert hij dat:

“Excessief vertrouwen in voorgeschreven medicatie doodt meer Amerikanen – zo’n 100.000 per jaar – dan alle illegale drugs bij elkaar.

Vooral het excessieve gebruik van pijnstillers speelt hier een grote rol. Men herinnert zich hier de dood van popsterren Prince en Michael Jackson. Er lijken hier wel geen grenzen te zijn. In die zin was de Affordable Care Act, ofte Obamacare, wel een grote verbetering maar verre van voldoende.

Het systeem van de Amerikaanse gezondheidszorg is echter te ziek en is ook voor overheid en burger amper betaalbaar gebleken. Ja, want de overheid geeft haar geld liever uit aan haar streven naar steeds meer militaire macht en dan komt de zorg voor de eigen mensen op de tweede plaats.

Een recente wetenschappelijke studie van het echtpaar Anne Case en Angus Deaton, in 2015 de winnaar van de Nobelprijs voor de economie, toonde aan dat onder blanke Amerikanen in de leeftijdscategorie van 45 tot 54 jaar die middelbaar onderwijs of minder genoten het aantal doden door drugs, alcohol en zelfmoord per 100.000 inwoners tussen 2000 en 2015 verdubbelde. Dit terwijl het min of meer stabiel bleef voor Amerikanen met hoger onderwijs.

Wat merkwaardig is want in de periode 1990 tot 2015 halveerde het in bijvoorbeeld Frankrijk en Duitsland. Die toenemende armoede en gebrek aan degelijke sociale voorzieningen verklaart dat veel blanke Amerikanen liever stemden voor een figuur als Donald Trump dan voor een Clinton. Clinton vertegenwoordigde immers het establishment van Washington die hen al decennia in de kou laat staan. Trump was de outsider.

Donald Trump - 3

Massa’s Amerikanen spuwen de elite in Washington met o.m. een Hillary Clinton uit. Zij immers zorgen bij de meeste Amerikanen voor een steeds toenemende armoede. Het is der voornaamste reden waarom outsider en televisiefiguur Donald Trump tot president verkozen raakte.

En dat de elite in Washington door de doorsnee Amerikaan gehaat wordt hoeft natuurlijk niet te verbazen. Men praat wel veel over ‘verandering’ en maakt de mooist mogelijke beloften maar de armoede en tegenstellingen arm versus rijk nemen steeds maar toe. Zo is men in de Amerikaanse politiek radicaal tegen gratis gezondheidszorg voor de burger maar de parlementsleden in Washington hebben die dan wel. Dat mag dan. (pagina 90)

Pedofilie

Een ander hoofdstuk betreft pedofilie in de VS, vooral binnen de christelijke gemeenschappen. Zo maakt hij melding van de verklaring van Bernard Law, de kardinaal en vroegere aartsbisschop van Boston, die de door geestelijken misbruikte kinderen en hun ouders nalatigheid verweet en zo hadden bijgedragen tot dit misbruik. (pagina 121)

En om verder schandaal te vermijden riep paus Johannes Paulus II, de Poolse heilig verklaarde paus, hem in 2002 dan maar naar Rome zodat hij diplomatieke onschendbaarheid kreeg en verder kon genieten van zijn leven in luxe. Hij was er lang een der invloedrijkste kardinalen.

Ook andere religieuze gemeenschappen passeren de revue. Met verhalen over dergelijke wantoestanden bij de mormonen, de getuigen van Jehova, Tibetaanse boeddhistische kloosters en joden. Bij die laatste categorie is er als ontsnappingsmiddel dan niet de vlucht naar Vaticaanstad maar naar Israël.

Zo schrijft hij:

De chassidische voorschriften bevatten een richtlijn (de mesirah) die joden verbiedt andere joden te verklikken aan burgerlijke autoriteiten, zelfs als ze criminele feiten hebben gepleegd. Dankzij deze richtlijn gaan rabbi’s die kinderen aanranden vaak vrijuit.” (pagina 127)

Bernard Law - 1

Voor Bernard Law, katholiek aartsbisschop van Boston, waren de kinderen en hun ouders de ware schuldigen voor de vele pedofilieschandalen in zijn kerk. Toen het voor hem te gevaarlijk werd riep paus Johannes Paulus II hem als kardinaal naar Rome. Weg uit de klauwen van het Amerikaanse gerecht. Hij was in Rome lang een der meest invloedrijke kardinalen. Dankzij de heilige Johannes Paulus II, beschermer van pedofielen.

Ook vergeet hij niet de top van het zakenleven, Hollywood en de wereld der entertainment waar aanrandingen en seks met kinderen aan ware plaag lijkt. J.D. Salinger, Woody Allen en Roman Polanski en Robert H. Richards van het chemieconcern Dupont worden hier genoemd. Maar er is heel veel maar natuurlijk. De Brit Jimmy Saville, Chuck Berry en Jerry Lee Lewis zijn gekende voorbeelden. Men kan er een heel dik boek mee vullen.

De 0,01 percent

Uiteraard heeft hij het eveneens over de schrijnende ongelijkheid in de VS waarbij een paar honderdduizend individuen evenveel bezitten als de meer dan driehonderd miljoen Amerikanen. Het verhaal van de 1% versus de rest is naar hij schrijft dan ook fout. Het gaat hem hier over feitelijk over slechts 0,01% (pagina 146).

Het is hier dat de verklaring ligt voor een merkwaardig Amerikaans fenomeen dat het recente World Happiness Report van de VN constateerde. Terwijl de algemene welvaart in de VS doorgaans met 2 à 3% per jaar stijgt daalt, rekening houdend met de inflatie, het mediane inkomen van voltijds werkende mannen sinds 1979. Het rapport van het echtpaar Angus Deaton en Anne Case toont de gevolgen en dat zijn stijgende sterftecijfers.

Interessant is zeker de opmerking die hij op pagina 156 maakt waar hij schrijft dat bedrijven om reden van winstmaximalisatie de lonen zo laag mogelijk willen houden terwijl de lonen die de arbeiders meenemen juist nodig zijn om de producten die zij in loondienst maken te kunnen kopen.

Het is het dilemma waar bepaalde asociale partijen, zoals de N-VA hier, wereldwijd mee zitten. Ze willen de bedrijfswinsten zo hoog mogelijk houden maar botsen op de voor hen harde werkelijkheid dat de lonen niet te sterk kunnen dalen want dan klapt de koopkracht in elkaar.

Waardoor de producten van die bedrijven minder kopers vinden en de bedrijfswinst daalt. En dus grijpt men naar belastingmaatregelen door steeds lagere bedrijfstaksen. Maar die ontregelen dan de werking van de overheid en ook zo de economie. Het is een dilemma waaruit men in wezen niet kan ontsnappen.

Angus Deaton - 3

Economist Angus Deaton schetste samen met zijn echtgenote Anne Case recent een schokkend beeld van de gevolgen van de armoede in de VS.

Het hier door Parenti beschreven beeld is geen diepgravende analyse of zeer uitvoerige weergave der feiten maar het geeft vrij correct de realiteit weer waarmee de VS nu te maken heeft. Het is dan wel een andere blik dan dat welke Hollywood ons geeft, zijnde dat van een welvarend, democratisch en zorgzaam land.

En dat door Parenti geschetst beeld ziet er niet fraai uit. Terwijl China en andere gelijkaardige landen hun niveau steeds meer opkrikken ziet men de VS in veel opzichten afdalen richting die derde wereld. Donald Trump gaat dat uiteraard niet oplossen maar – zo lijkt het toch – alleen maar nog erger maken.

Milieu en grote bedrijven

Wel zijn er op dit boek toch wel enkele aanmerkingen te maken. Zo stelt hij: ‘De grote bedrijven worden rijk door het milieu te verpesten.’ (pagina 46). Dat is uiteraard voor een belangrijk deel waar, maar zeer eenzijdig en er zijn omgekeerd ook bedrijven die rijk worden door actief te zijn in de omgekeerde richting. Producenten van zonnepanelen en windmolens bijvoorbeeld of die welke actief zijn in de recuperatie van allerlei afval en hergebruik.

Ook stelt hij dat:

‘Bijna de hele wereld wordt gedomineerd door het kapitalisme en bijna de hele wereld is arm. Neem het kapitalistische Indonesië: Het is erbarmelijk arm en wordt steeds armer.” (pagina 171)

Een recente studie van het IMF echter stelde dat als men niet de dollar als maatstaf neemt maar de koopkracht dat Indonesië economisch dan sterker is dan het Verenigd Koninkrijk. Blijkbaar heeft hij de onvoorstelbare welvaart die de voorbije decennia in Azië is ontstaan niet gezien.

Bovendien bestaat er in de wereld niet zoiets als een niet-kapitalistische economie. Er bestaan hoogstens verschillen tussen landen met een grote staatseconomie en landen met een kleine overheid. Die relatie tussen private ondernemers en de overheid verschilt overal waarbij er steeds een spanningsveld tussen beiden is. Neem ook China waar het parlement tegenwoordig vol met dollarmiljardairs zit.

Neen, het kapitalisme is nog steeds haar rol van meerwaardemaker, en dus rijkdom, aan het vervullen. Natuurlijk staat het kapitalisme ook gelijk met o.m. grove vorming van uitbuiting, milieuoverlast, grote ongelijkheid qua rijkdom en, zeker niet te vergeten, oorlog.

Maar dat is er maar een facet van. Men hoeft er maar de gezondheidsstatistieken en de levensverwachting, zelfs ook in Afrika, maar te bekijken om die positieve rol van het kapitalisme te beseffen.

Ook toont hij een serieus gebrek aan kennis van de werking van het West-Europees sociaal zekerheidsstelsel. Zo schrijft hij:

‘In alle geïndustrialiseerde West-Europese sociaaldemocratiën is er een gratis gezondheidszorg, onderwijs en sociale dienstverlening voor wie het niet kan betalen’ (pagina 190)

Dat is echter de theorie en niet de praktijk. Nog veel teveel mensen in West-Europa vallen immers uit de boot en moeten rekenen op private initiatieven als de voedselbanken of kunnen – zelfs voor de lagere school – de schoolrekeningen van hun kinderen niet betalen. Zeker, het is stukken beter dan in de VS, maar ook hier is er zeer veel ruimte voor verbetering merkbaar.

Arabische Lente

Zwaar echter gaat hij in de fout als hij tweemaal kort verwijst naar het oproer van de voorbij 7 jaar in het Midden-Oosten. Het boek is geschreven in 2015 en op dat ogenblik had hij zeker beter moeten weten. Zo stelt hij bij de aanvang:

‘Niemand voorspelde de Tunesische en Egyptische opstanden van januari 2011. Niet de Midden-Oostenexperts van het ministerie van Buitenlandse Zaken van de VS. Niet de bollebozen van de CIA’ (pagina 9 en 197)’

Onderzoek heeft ondertussen voldoende aangetoond dat al die opstanden ondergronds maar vanuit de VS werden aangestuurd met als bedoeling overal salafistische groepen zoals de Moslimbroeders aan de macht te brengen. Maar – en moet men toegeven – dit was wel zeer goed verborgen en kwam pas na verloop van tijd boven water.

George Soros

Via de vele door hem gefinancierde ngo’s was speculant George Soros achter de schermen een van de belangrijkste poppenspelers in het lugubere spel genaamd Arabische Lente.

De strategie was voor wie de VS kent klassiek. Men steunde en financierde jongerengroepen om rond bepaalde thema actie te voeren zoals armoede, corruptie, mensenrechten en ongelijkheid.

Die leiders ervan werden deels zelfs in de VS opgeleid en kregen alle mogelijke materiële steun vanuit de VS. Men richtte in die landen zoals Egypte zelfs lokale antennes op van instellingen als Open Society van George Soros en The National Endownment for Democracy. Dit om alles in goede Amerikaanse banen te leiden.

Deze jongeren kregen ook een luide weerklank in de Westerse pers en vanuit Washington alle nodige diplomatieke steun. Het gevolg was dat die regeringen zodanig verzwakt raakten dat ze vielen. Zeker toen het leger – omgekocht? – hen steun weigerde. Ondertussen deed men bij de PR-bureaus in Londen en de VS overuren om alles zo mooi en idealistisch als mogelijk voor te stellen. Vandaar de term ‘Arabische Lente’. Klonk dat mooi zeg.

Salafisten

Het probleem was echter dat die groepen onder de bevolking amper of geen sociale basis hadden. En daarover beschikten de Moslimbroeders wel zodat bij vrije verkiezingen zij wel en niet de jongerengroepen succesrijk waren.

Het is geen toeval dat de Moslimbroeders in Egypte en Tunesië in het openbaar praktisch geheel afzijdig bleven van de vele protestacties. Hadden zij zich hier publiek getoond dan had dat bij de vele naar moderniteit vragende jongeren argwaan veroorzaakt.

Er is op dit ogenblik een massa aan gegevens beschikbaar om die strategie te doorzien. Zeker in 2015. Maar, het dient dus toegegeven te worden, het was bijna perfect verborgen. Zelfs in Damascus en Teheran klonk men eerst enthousiast. Maar de pr-bureaus die feitelijk de praktische leiding hadden van die Arabische Lente weten dan ook zeer goed hoe ze dit soort zaken moeten verkopen.

Parenti is echter zeker niet de enige dit dat zelfs in 2015 nog niet doorhad. Maar het toont wel een gebrek aan kritische zin en professioneel analysevermogen. De CIA was dus niet verrast zoals hij hier schrijft maar was zelfs de dirigent. Had hij goed gekeken naar de entourage toen van Hillary Clinton of de massa’s documenten van Wikileaks grondig had doorzocht dan had hij dat vermoedelijk wel beseft.

ISIS - Met gevangenen executie - 2 - 15-06-2014

ISIS in 2014 aan het werk in Irak, pionnen van de VS, Israël, de EU, Qatar, Turkije en Saoedi Arabië. Het ware gezicht van de Arabische Lente lang netjes verstopt achter opgehitste jongeren snakkend naar een beter leven. En dit kregen ze dan.

Het is toch de Nederlands-Syrische Iba Abdo, nu een medewerkster van Clingendael, het Nederlandse overheidsinstituut voor buitenlandse politiek, die op 28 februari 2011 op haar nu van het internet gehaalde blog stelde dat men ‘de revolutie’ in Syrië om praktische reden had moeten uitstellen tot 15 maart.

En inderdaad op 15 maart was er de eerste ‘spontane’ betoging in de Syrische stad Daraa. Dit rond het gefingeerde verhaal – bijna zeker in de VS in elkaar gestoken – over door de regering gefolterde en vermoorde schoolkinderen. Het startschot voor de oorlog.

Neen, de Arabische Lente was gewoon een kopie van de eerder door de CIA en andere Amerikaanse overheidsinstellingen georkestreerde opstanden als die in Iran (1953), Guatemala (1954), Servië (1991), Oekraïne (2003 & 2014), Georgië (2004), enzovoort. Of de geschiedenis die zich steeds herhaalt. Straf dat Parenti dat niet zag. 

Willy Van Damme

Winsthonger, Michael Parenti, 219 pagina’s, EPO, 2016, 20 euro. In het Engels ‘Profit pathology and other indecencies’. 

 

Chris Kaspar de Ploeg–een ander beeld van Oekraïne

De nog erg jonge Chris Kaspar de Ploeg is een auteur die ondanks die leeftijd er niet voor terugschrok om een boek te schrijven over de complexe toestand rond Oekraïne. Dit werk ‘Oekraïne in het kruisvuur – Beeld en werkelijkheid achter de informatieoorlog’ brengt een ander portret dan wat de traditionele media en vele boeken brengen. Het is met 192 pagina’s een relatief dun boekje geworden maar wel een waaraan hij gezien de 661 voetnoten hard aan werkte. En dit met een te waarderen kritische instelling.

Dit belooft dus voor de toekomst. Er staat ook geen onzin in zoals bijvoorbeeld bij Joanie de Rijke in Knack die de Krim-Tataren de oorspronkelijke bewoners van de Krim noemde. Dit terwijl dit afstammelingen zijn van de Mongolen die in de dertiende eeuw Rusland bijna geheel veroverden. Of die van een Corry Hancké in De Standaard die bij de salafistische terreurgroep Hizb ut Tahrir de ‘waarheid’ over de problematiek van die Tataren ging halen.

Chris Kaspar de Ploeg - Oekraïne in het kruisvuur - Papieren Tijger

Chris Kaspar de Ploeg fileerde op een degelijke wijze het drama rond Oekraïne.

Het boek is zowat het enige origineel eerst in het Nederlands verschenen boek over de zaak welke enig niveau heeft. Immers wat er tot heden over die zaak werd uitgegeven is waardeloos en zijn klonen van wat Amerikaanse studiediensten als Brookings, het Project for a New American Century of de Atlantic Council schreven. Hun verhaal over een democratische opstand in Kiev wordt hier professioneel doorprikt.

Een menselijk drama

Wat er sinds de onafhankelijkheid met Oekraïne gebeurde is een van de grootste misdaden die Europe na de tweede wereldoorlog meemaakte. Na de georkestreerde oorlog tegen Joegoslavië dan.

Een simpel gegeven zegt alles. In 1988 had het land 51,377 miljoen inwoners en in 1991 waren er dat 52,052. En dan kwam de zogenaamde onafhankelijkheid met de VS, het IMF en de EU waarna er in 1997 nog maar 50,668 miljoen inwoners (-1,4 miljoen) overbleven. Dat is in 2015 al gezakt tot 45,224 miljoen (-6,828 miljoen of -13,1 %) en voor 2020 zou dat volgens voorspellingen nog maar 42,626 bedragen om in 2030 te zakken tot amper 40,286 miljoen (-11,739 miljoen of -22,5%).

Een drama. Wat ooit een geïndustrialiseerde natie was met een redelijk inkomen is nu een land zo geplukt uit de arme derde wereld. Voor een geboorte staan er 1,5 overlijdens. De levensverwachting voor mannen is nog maar 66 jaar en voor vrouwen 76. Ook klapte de industriële productie sinds de onafhankelijkheid in elkaar met 50% en het bruto binnenlands product met een schokkende 60%.

Een gelijkaardig beeld bij de evolutie van de hryvnia, de nationale munt. Kreeg je op 22 maart 2007 voor 5,045 hryvnia nog een dollar dan moet je er tien jaar later zelfs 26,94 voor betalen (X5). Hetzelfde voor de euro versus de hryvnia die ging van 6,76 hryvnia voor een euro op 22 maart 2007 tot 28,41 tien jaar later in 2017 (X4). En al sinds 1991 beloven de EU, VS en IMF het wanbeheer en de corruptie er te zullen bestrijden.

Het gevolg is dat massa’s mensen sterven door een gebrek aan gezondheidszorg, slechte voeding, kou en te voorkomen ongelukken. Het is de menselijke tragedie achter een beleid dat men hier naar de bevolking toe verkoopt als een van diepe moraliteit en zorg voor de bevolking. Het kan niet cynischer zijn.

Plunder naar believen

En ondertussen wordt het land al meer dan dertig jaar leeggezogen door criminelen die zich meester maakten van het ganse industriële arsenaal waar het land over beschikte. Met de banken idem dito.

Ihor Kolomoisky

Igor Kolomoiski, de Israëlisch-Oekraïense zakenman, beschikt zelfs over knokploegen om zijn economische belangen kracht bij te zetten.

Zogenaamde oligarchen, niet zelden zoals elders in de vroegere Sovjetunie figuren met een Israëlisch paspoort, met als typevoorbeeld Igor Kolomoiski, een man die knoploegen gebruikt om bedrijven over te nemen, heersen en stelen wat ze maar wensen. Alleen grijpgrage andere oligarchen staan in de weg. In het land heerst er een totale wetteloosheid.

Blijkens het boek doet Nederland hier trouwens flink aan mee. Zo schrijft hij:

“In 2012 betrof ruim 95 procent van de Nederlandse directe buitenlandse investeringen in Oekraïne ‘Speciale Financiële Instellingen’. Met andere woorden: Brievenbusmaatschappijen om de belastingen te ontduiken.’’ (p 60)

De auteur is dan ook vlijmscherp voor wat er daar gebeurde, vooral sinds de staatsgreep van februari 2014. Nog steeds beschouwen velen in het westen Barack Obama als een zeer goed president die terecht de Nobelprijs voor de Vrede verdiende. Maar het is diezelfde Obama die naast het steunen van de salafistische moslimbroeders en al Qaeda ook een fascistische knokploeg als Pravy Sektor financierde om in Kiev een staatsgreep te plegen.

Amerikaanse strategie

Oekraïne is gewoon een Amerikaanse kolonie geworden waar de plaatselijke Amerikaanse ambassadeur Geoffrey Pyatt als een soort onderkoning de bevelen geeft en alleen de details overlaat aan zijn lokale ondergeschikten.

“Een parlementslid voor de partij van de Oekraïense president Porosjenko bevestigde dat, in vergelijking met normale lobbyisten, “Pyatt een ander verhaal is. Je kunt tegen hem geen neen zeggen…. Geoffrey Pyatt ontmoet de baas (Porosjenko) ongeveer eenmaal per twee weken. Ik was bij een van die bijeenkomsten aanwezig. Die duurden een kwartier. De ambassadeur haalde onmiddellijk zijn aantekeningen tevoorschijn en stipte op ferme wijze welke stappen er moesten worden gezet. Daarna somde de baas kort op wat er al was gedaan.’ (p 56)

En terwijl de Duitse en Franse overheden samen met Rusland en de regering van Porosjenko in de Wit-Russische hoofdstad Minsk en in Normandië onderhandelden over een diplomatieke oplossing ging de VS echter een andere weg op, die van meer conflict. Het zegt alles over de relatie van de EU met de VS. Zo schrijft de Ploeg:

Daarnaast berichtte Der Spiegel:

Berlijnse functionarissen hebben opgemerkt dat Oekraïense functionarissen, na bezoeken van Amerikaanse politici of militaire leiders aan Kiev, veel strijdlustiger en optimistischer zijn over de kansen van het Oekraïense leger om het conflict op het slagveld te beslechten. “We moeten dan iedere keer weer veel moeite doen om de Oekraïners terug te brengen op het onderhandelingspad’’, aldus een Berlijnse official. (p 109)

Geen verrassing natuurlijk. Terwijl Barack Obama en de democraten in de VS bij het begin van zijn presidentschap het voorstelden dat zij gingen breken met het buitenlands beleid van George Bush Jr. bleef Obama gewoon diezelfde koers varen. Waarbij zaken als de folteringen die verdwenen en het terugtrekken der troepen uit Irak werden verkocht als een substantiële wijziging. Onzin zoals de auteur aantoont:

Zo wijst hij naar onderminister voor Europese Zaken Victoria Nuland die de koers in Oekraïne uitstippelde en gehuwd is met Robert Kagan, een centraal figuur binnen het neoconservatisme, de politieke beweging die tekende voor de invasie in 2003 van Irak.

Kagan is medestichter van het Project for a New American Century, het centrum van deze extreme imperialisten waartoe ook iemand als de vroegere minister van Defensie Donald Rumsfeld behoorde. Nuland was trouwens een topadviseur van gewezen vicepresident Dick Cheney, de grote architect van de invasie van Irak. (p 110)

Victoria-Nuland-in-Independence-Square-in-Kiev-Ukraine

Onderminister voor Europese Zaken van de VS Victoria Nuland is de dame die in een gesprek met Geofrey Pyatt, haar ambassadeur in Kiev, de fameuze woorden ‘fuck Europe’ uitsprak als het ging over het beleid van de EU in Oekraïne. Het gesprek lekte echter uit en toont de reële attitude van de VS tegenover de EU. De ijzige relatie die we nu zien van de EU met Trump en de VS is dus niets nieuws. Het is gewoon een bevestiging die wel veel duidelijker is. Trumpiaans dus.

De staatsgreep van 2014 is dan ook een ramp op een ramp want sindsdien zit het land met een nog groter drama met miljoenen vluchtelingen, vele duizenden doden, een verdeeld land en een industriële productie die nog meer dan voorheen in elkaar stuikte. Allemaal dankzij Obama die hoogstnodig een zoveelste Amerikaanse staatsgreep moest organiseren.

Verniel Rusland

Waarom? Erg simpel. De VS had zich in 1990 voorgenomen om Rusland klein te krijgen en het nog verder in stukken te hakken zoals ze dat met de Sovjetunie en Joegoslavië had gedaan en nu nog plant voor Syrië en Irak.

En dus moest Rusland omgeven worden door zoveel mogelijk vijandige staten. De ultieme bedoeling is Rusland op te splitsen in zoveel mogelijke stukjes, een soort vorstendommen, zodat het nooit nog een bedreiging kan vormen voor de Amerikaanse alleenheerschappij.

Zo citeert de auteur Zbigniev Brzezinski, de vroegere Nationale Veiligheidsadviseur onder president Jimmy Carter en de grote geostrateeg van de Amerikaanse democratische partij. De man die in 1979 het startschot gaf voor de vernieling van Afghanistan door de Taliban en het jihadisme in het leven te roepen. Naast dan de handel in opium en heroïne. Dit gewoon om de Sovjetunie te pesten wegens de Amerikaanse nederlaag in Vietnam.

Brzezinski is er ook van overtuigd dat “Eurazië het … schaakbord is waarop de strijd om mondiale suprematie gespeeld blijft worden.” Rusland wordt vervolgens beschreven als een ‘zwart gat’, dat ondergeschikt zou zijn aan het veiligheidsbeleid van de NAVO en economische instellingen als de Wereldbank en het IMF. Op een bepaald punt oppert hij zelfs dat Rusland in drieën moet worden opgedeeld, waardoor een “losse Russische confederatie ontstaat, bestaande uit Europees Rusland, een Siberische republiek en een republiek in het Verre Oosten.” (p 121)

Daarom dat men in 1990 bij hun onafhankelijkheid in de Baltische staten nationalistische ultra’s aan de macht bracht en de Russischtaligen er hun stemrecht ontnam. Daarom dat men via een zoveelste staatsgreep hun poppetje Micheil Saakasjvili in Georgië president maakte. Ook steunde men achter de schermen in sterke mate de opstanden in de Kaukasus van die salafistische groepen.

Het extra en zeer belangrijk voordeel van deze politiek is dat men op die wijze ook Europa destabiliseert. Dat is trouwens een der reden waarom de VS in Bosnië en Kosovo islamisten aan de macht bracht die met Saoedisch geld van hun land een ideaal rekruteringsoord maken voor salafistische bendes. Het zijn de landen in Europa met procentueel het hoogst aantal jihadisten. De kanker aan de grenzen van de EU!

En de EU laat gewoon begaan en doet zelfs mee. Zo voor zichzelf zware economische en politieke problemen veroorzakend en zelfs haar eigen toekomst in gevaar brengen. Het is de ultieme dwaasheid van het beleid van de EU dat ze hierin al sinds 1990 zijn meegegaan.

Joe Biden - 1

Typisch de Amerikaanse diplomatie. Terwijl Joe Biden, de nu gewezen Amerikaanse vicepresident, het publiek in Kiev toespreekt over de nood aan het bestrijden van de corruptie speelt zoon Hunter er het spel gewoon mee.

Chris Kaspar de Ploeg citeert de Amerikaanse diplomaat George Kennan – in de VS gezien als de meest invloedrijke geostrateeg na 1945 – die na de tweede wereldoorlog de Amerikaanse diplomatie vorm gaf. Hij schreef in 1948:

“We bezitten ongeveer 50% van de welvaart op aarde, maar vertegenwoordigen slechts 6,3% van de wereldbevolking … Onze werkelijke opdracht de komende periode is het ontwerpen van een patroon van betrekkingen, dat ons in staat zal stellen deze ongelijkwaardige positie in stand te houden, zonder nadelige gevolgen voor onze nationale veiligheid. Om dat te doen zullen we moeten afrekenen met alle sentimentaliteit en dagdromerij. (p 47)

Hij brengt ook het verhaal (p 55) van de vorige Amerikaanse vicepresident Joe Biden ter sprake wiens zoon Hunter Biden mee aan de bestuurstafel zit bij Burisma holdings, de grootste gasproducent van het land. Samen dan met Christopher Heinz, de schoonzoon John Kerry, de nu gewezen minister van Buitenlandse Zaken van de VS. Met als grootste eigenaar de van een Israëlisch paspoort voorziene Igor Kolomoiski;

En intussen hield Joe Biden in Kiev maar toespraken over het bestrijden van de corruptie en eisten het IMF en de EU maatregelen ertegen. Wat wil je, ze zouden in het publiek eens het omgekeerd moeten gaan eisen. En met media die dit soort woordenkramerij dan nog allemaal slikken.

Racisme

Schokkend is natuurlijk ook het virulente racisme welke herinneringen oproept aan de zwartste dagen in Europa met Adolf Hitler, zijn NSDAP en SS. Geen verbazing natuurlijk want de SS divisie Galicië, een Duitse legerafdeling die bestond uit Oekraïense fascisten verklaarde men in Kiev sinds 2014 zelfs heilig. Kritiek hierop is zelfs strafbaar.

Het gevolg is dat fascistische knokploegen zoals Pravy Sektor of het Azov-Bataljon amper onder controle gehouden worden. Zo brengt hij (p 77) het schokkend verhaal van 2 mei 2014 in Odessa toen leden van Pravy Sektor tientallen mensen (officieel 40) die opgesloten zaten in het vakbondsgebouw levend verbranden. Alles onder het toeziend oog van de politie. Met Pravy Sektor die nadien op haar website sprak van een ‘stralende pagina in onze nationale geschiedenis’.

Fascistische betoging

De vrijheidsstrijders van Barack Obama, Guy Verhofstadt en Herman Van Rompuy in actie in Kiev in februari 2014. Deze fascistische groepen hebben nu vrij spel en al wie hen niet aanstaat riskeert in het beste geval een ferm pak slaag. Allemaal ongestraft. Met fascistenleiders uit de tweede wereldoorlog die straten en pleinen naar zich genoemd zien. Het verheerlijken van de Holocaust en de massamoord. Gesteund door Israël!

Het is nu bijna drie jaar later nog steeds wachten op een gerechtelijke actie tegen die barbarij. Arseni Jatsenjoek, de door Nuland in 2014 aangestelde premier noemde Russen in het openbaar zelfs ‘sub-humane types’. (p 86) Een taaltje als het ware rechtstreeks komende uit de mond van Adolf Hitler. Een van de vele in het boek gegeven voorbeelden toont het politiek niveau in dit land:

“Het televisiestation van president Porosjenko heeft een commercial uitgezonden die belooft de kevers (een scheldwoord voor Russischtaligen, nvdr.) ‘ter plekke’ te doden.” (p 86)

Mensen, en dat zijn er nogal wat in de EU en de VS, die dit blijven verdedigen ontbreekt het dan ook aan een elementair respect voor hun medemens. Men zit in onze media continu bezig over het gevaar van een Wilders, Dewinter en Le Pen maar bracht in Kiev ware monsters aan de macht. Mensen die het ergst mogelijk kwaad in de praktijk brengen. En onze regeringen en media die hier zwijgen en laten begaan. Schandelijk.

Maar geen verrassing want in het Midden-Oosten bewapende men zelfs tienduizenden koppensnellers resulterend in een gigantische orgie van geweld. Waarbij de praatjesmakers in onze hoofdsteden steeds maar diezelfde argumenten als mensenrechten, vrijheid, democratie blijft gebruiken.

Opmerkingen

Toch ook enkele opmerkingen. Zo schijft hij dat splinterbommen, brandbommen zoals napalm en fosfor en bommen met verrijkt uranium verboden zijn (p 117) zoals dat het geval is met chemische en biologische wapens. Dat klopt echter niet. Er zijn officieus wel enkele regels over het gebruik ervan maar waar bijvoorbeeld Israël en de VS zich niet aan houden. Waarom zouden ze als er geen regels zijn en ze toch al alles mogen doen?

Ook noemt hij de Britse Jane’s Information Group ‘prestigieus’ (p 124) Nou, het is een in wezen commerciële uitgeverij van informatie rond militaire veiligheid en daarom in de marge opereert van de Britse veiligheidsdiensten en hen ook naar de mond praat. Zij zijn immers de bron van hun informatie.

Ooit hadden zij het verhaal over Servië dat tijdens de oorlog in Joegoslavië chemische wapens gebruikte. Deze bewering kwam exclusief van Gentenaar Aubin Heyndrickx die op dat ogenblik al enkele veroordelingen achter de rug had en daarbij zelfs zijn tittel van professor in de toxicologie was afgenomen. Hierover gecontacteerd hoorde je aan de telefoon alleen een stotterende hoofdredacteur. Er is dan ook niets ‘prestigieus aan Jane’s. Integendeel, het zijn bedriegers.

Ook noemt hij het Amerikaanse onderzoeksbureau Pew Research ‘een vermaarde Amerikaanse opiniepeiler’ (p 69). Nou, het wordt geleid door Madeleine Albright, gewezen Amerikaans minister van Buitenlandse Zaken en dient vooral om de trends qua opinie in de wereldbevolking te kunnen inschatten. Deze data zijn essentieel voor de VS om via haar agitatie en propaganda overal waar nodig en kan opstanden te organiseren. Vermaard? Er is een andere term voor.

Madeleine Albright en Zbigniev Brzezinski

Zbigniev Brzezinski en Madeleine Albright, de twee voornaamste geostrategen van de Amerikaanse democratische partij. Tot boven hun knieën in het bloed.

Ook heeft hij het over de problematiek van de Krim-Tateren. Wat hij vergeet bij zijn bespreking zijn echter de wonden ontstaan door de Duitse bezetting van de Krim tijdens de tweede wereldoorlog. Ook hier speelde de Duitse bezetter de mensen tegen elkaar uit en begingen bepaalde Tartaarse groepen zware misdaden tegen hun buren op de Krim. Een feit dat men hier in het Westen niet wil zien maar een verklaring geeft voor de latere deportaties.

Tsjetsjenië

Helemaal mis slaat hij echter de bal bij het bespreken van de toestand in Tsjetsenië. Het hoort in wezen niet thuis in dit boek over Oekraïne en hij blijkt er ook niet veel van te bakken. In essentie schrijft hij hier gewoon de westerse propaganda over. Een misser van jewelste die schade berokkent aan het anders uitstekende boek.

Tsjetsjenië had zich na de implosie van de Sovjetunie in een door de VS en Londen gesteunde opstand afgescheurd en dat ontaarde in een zoveelste salafistische republiek waar zelfs het vieren van Kerstdag verboden was. Na Afghanistan, Bosnië en Kosovo was dit een nieuwe prooi voor Saoedi-Arabië en Bin Laden & Company.

Zo schrijft hij op pagina 130:

“In september 1999 werden flats opgeblazen in Moskou, waarbij meer dan tweehonderd mensen het leven lieten. De aanslag werd nooit opgeëist en er zijn sterke aanwijzingen voor betrokkenheid van de Russische geheime diensten, waar we in het kader van dit onderzoek niet verder over kunnen uitweiden.”

Het is het klassieke verhaal uit onze pers en de bron (584 tot 589) voor dit verhaal is een rapport van de in Londen gevestigde Islamic Human Rights Commission. En deze is in feite een zoveelste mantelorganisatie van de Moslimbroeders. Een organisatie die voluit achter al die salafistische opstanden, ook in Tsjetsjenië, zit. Dit is zijn enige bron voor dit verhaal en dat is natuurlijk zeer zwak. Het ruikt zelfs naar laster.

Geweten is dat vele van dit soort verhalen afkomstig zijn van de gewezen Russische mediamagnaat Boris Berezovski die onder de zatte president Boris Jeltsin mogelijks de machtigste man van het land was.

Hij hielp in 2000 Poetin aan de macht maar toen Poetin zeer vlug nadien optrad tegen de Britse en Amerikaanse invloed nam Berezovski pijlsnel de biezen naar zijn nieuw vaderland, het Verenigd Koninkrijk. Op 23 maart 2013 pleegde hij er volgens de Britse politie zelfmoord.

Boris Berezovski - 4

Boris Berezovski, ooit de vermoedelijk machtigste man in Rusland. Toen men hem wou vervolgen wegens wapenhandel met die Tsjetsjeense salafistische bendes begonnen zijn kranten met een ware hetze tegen Evgeny Primakov, ex-premier en de verantwoordelijke voor de campagne tegen Berezovski’s link met die salafisten. Die man haalde bakzeil en trok zijn kandidatuur voor het presidentschap in. Waarna Berezovski koos voor Vladimir Poetin. Het bekwam hem echter zeer slecht. De rechterhand van Berezovski, Alexander Litvinenko, had zich op het einde van zijn leven trouwens bekeerd tot het salafisme. Hij werd in Londen in november 2006 in duistere omstandigheden vermoord met polonium 210, een radioactief gif. Wat twee jaar voordien in de Palestijnse stad Nablus ook Yasser Arafat was overkomen. Litvinenko werkte eveneens voor de Britse veiligheidsdiensten en was de bron van vele verhalen over Tsjetsjenië die in onze pers raakten.

Zelfs de Britse massamedia schreven dat de man voor de Britse veiligheidsdiensten werkte en in Rusland was het geweten dat hij de wapenleverancier was van die salafistische groepen die Tsjetsjenië in hun greep hadden. Bovendien was Poetin als president staatsrechtelijk verantwoordelijk voor wet en orde in Tsjetsjenië en was hij alleen al daarom verplicht om de orde in dat deel van de Russische federatie te herstellen.

En dat het er daarbij hondsbrutaal aan toeging zal wel. Niemand die dat betwist. Maar als iemand een andere methode kent om die salafistische terreurbendes aan te pakken mag hij het altijd komen vertellen. De veiligheidsdiensten, zowel in België als in Spanje, Egypte en Thailand of China zullen het advies met veel genoegen aanvaarden.

Chris Kaspar de Ploeg maakte een uitstekend boek. Alleen het niets ter zake doende deel over Tsjetsenië is een misser en werpt een negatieve schaduw over het geheel. Spijtig want hij toont zich een degelijk researcher, toch in het deel over Oekraïne zelf. Zelfs al laat hij de kwestie van het neerhalen van het Maleisische vliegtuig MH17 bewust links liggen. Spijtig ook dat er in het boek geen namenregister werd opgenomen.

Willy Van Damme

Chris Kaspar de Ploeg, ‘Oekraïne in het kruisvuur – beeld en werkelijkheid achter de informatieoorlog’, 2016, Uitgeverij Papieren Tijger, 192 pagina’s, 15 euro.

Arnold Karskens over koopbare journalisten

Een bekend gezicht in de Nederlandse media is ongetwijfeld de in Brussel wonende Nederlandse journalist Arnold Karskens, een man die zich vooral specialiseert in oorlogsverslaggeving. Een aspect waarin hij in het verleden trouwens zijn kwaliteiten bewees.

Terwijl praktisch het ganse journaille van de VS tot Frankrijk en Nederland nog als een kip zonder kop achter de opstandelingen in Syrië liepen was hij een van de enigen die al in het prille begin wezen op de grote invloed van salafistische terreurgroepen waaronder al Qaeda.

Verscheidenheid

Vorig jaar verscheen er van zijn hand nu een boek met als titel ‘Journalist te koop – Hoe corrupt zijn onze media?’ Het is geen analyse en relaas van allerlei feiten maar gewoon een verzameling gesprekken met journalisten van heel divers pluimage die hun visie hierop geven en vooral klagen over de staat der Nederlandse journalistiek. Wat natuurlijk ergens logisch is.

En daar zijn gerespecteerde figuren bij als Joris Luyendijk en Henk Hofland, de vorig jaar overleden buitenlandverslaggever. Wat maakt dat dit mogelijks zijn laatste interview was. Daarnaast komen er echter ook figuren aan het woord die men best als malcontente randfenomenen kan zien als een Gertjan van Beijnum en Jan Roos. Mannen met vooral en soms alleen een grote bek.

Arnold Karskens - - Journalist te koop

En dan is er een Derek Jan Eppink die komt klagen over wanpraktijken in de relatie politiek en journalistiek. Een man die echter in hetzelfde bedje ziek bleek. Opvallend is ook de aanwezigheid bij de geïnterviewden van de Duitse onlangs overleden journalist Udo Ulfkotte die zeer negatief is over de journalistiek, vooral dan de Duitse natuurlijk.

Het geeft door zijn verscheidenheid natuurlijk een heel erg divers beeld maar het wordt er niet minder scherp op. Het gevolg is dat de journalistiek er hier erg slecht uitkomt als een beroepsgroep waarin luiheid, domheid, censuur, vooringenomenheid ten voordele van de VS en de ‘gevestigde machten’ en corruptie schering en inslag zijn.

In loondienst

Het hoeft uiteraard niet te verwonderen. Iedere degelijke waarnemer van de pers weet dat het vertrouwen van de bevolking in de media erg laag is. Samen dan met politici en leurders aan de deur dan.

Natuurlijk is de titel ‘Journalist te koop’ ietwat misleidend en enigszins dom te noemen. Elke journalist die via zijn schrijven geld wil verdienen verkoopt zich nu eenmaal. Journalisten in vaste dienst doen dat zelfs via een arbeidscontract. En dan doen ze wat de baas, de hoofdredacteur, zegt. Zo niet….

En die hoofdredacteur wordt gekozen door de eigenaar. En die eigenaar wil dat zijn mannetje het doet zoals hij of zij dat wil. Pure logica feitelijk die echter een wat ander licht werpt op de persvrijheid zoals velen dit nog altijd erg theoretisch en met een heel roze bril zien.

Henk Hofland - 2

Henk Hofland, tot zijn dood door velen gezien als het lichtend voorbeeld voor de journalistiek, is vlijmscherp voor het beroep. Corruptie en manipulatie door de politiek, het bedrijfsleven en de veiligheidsdiensten zijn er volgens hem alomtegenwoordig.

Zeker als die eigenaar goede vriendjes is met bepaalde politici of politieke voorkeuren heeft. En die eigenaars moeten ook al eens mooie woorden doen bij bepaalde politici om zaken gedaan te krijgen. Neem Christian Van Thillo, eigenaar van o.m. Trouw, De Volkskrant, De Morgen en Het Laatste Nieuws. Geweten is dat hij nogal eens fietst met Guy Verhofstadt, de vroegere liberale premier en Europarlementslid.

Wat is corruptie?

Een ander probleem is er ook met de ondertitel van het boek: ‘Hoe corrupt zijn onze media’. Dat klinkt mooi maar wat is ‘corruptie’ feitelijk? Het is een term uit het strafrecht die nogal gemakkelijk gebruikt wordt, niet zelden ook te onpas.

Is bijvoorbeeld Jorn De Cock die voor De Standaard schrijft over de oorlog van het Westen tegen Syrië corrupt? Zeker als hij zelf toegaf met zijn vrouw een Brits vennootschap te hebben via welke men mediatraining gaf aan die door de VS gesteunde groepen. Waarover hij dan schrijft. Een VS wiens diplomaten volgens zijn boek (1) in Damascus kind aan huis waren bij het echtpaar De Cock. Het is een vraag.

En toen de Nederlands Veiligheidsdienst AIVD in 2008 aan journalisten die de Olympische Spelen gingen verslaan vroeg of zij ginds voor hen spionagewerk zouden willen doen waren er onmiddellijk 8 bereid om dat ook te doen. Was dat dan corruptie? Dat het journalistiek niet door de beugel kan is zeker. Maar veel ethiek moet je in de media niet zoeken. Het is er zeldzaam en het opofferen van principes blijkt een courante praktijk.

Bronnen

Bovendien is er ook de aard van het beroep. Journalisten zijn afhankelijk voor hun nieuwsgaring van de bronnen. Persmensen zijn jagers en zonder bronnen is een journalist niets, waardeloos bijna. Bij de meeste journalisten is er daarom de logische vrees dat als ze te onvriendelijk voor hun bronnen zijn dat men ze dan zal droogleggen. Een ramp.

Een gekend onderzoeksjournalist stelde het in een gesprek ooit zo: ‘Als je een bepaald dossier onderzoekt ga je toch zeker je bronnen beschermen, zelfs al zijn die bronnen malafide.” Of hoe men moeiteloos een dossier manipuleert en de weg effent voor leugens, halve waarheden en verdraaiingen.

Christian Van Thillo

Van mediamagnaat Christian Van Thillo, eigenaar van de helft van de Vlaamse en Nederlandse kranten, is het geweten dat hij persoonlijke goede contacten heeft met bijvoorbeeld een Guy Verhofstadt. In hoeverre speelt dit een rol in de berichtgeving van door hem gecontroleerde media als Het Parool, De Volkskrant, VTM en De Morgen?

Het verklaart waarom sportjournalisten in regel nog nooit een dopingschandaal onthulden. Er is immers de schrik dat als ze gevallen van doping in een specifieke sporttak gaan onthullen en kritisch berichten dat ze dan in bijvoorbeeld het wielermilieu buiten gepest gaan worden. En dus zwijgt men en als er een schandaal is dan zal men grossieren in algemeenheden en op de vlakte blijven. Je weet nooit en de broodwinning hangt er vanaf.

Want een journalist is ook maar een mens en de meesten buigen gewoon. En de klokkenluider gaan spelen is voor weinige gegeven. Zie maar naar journalisten die wegens een te kritische stem veelal geruisloos op straat worden gezet. Kijk naar wat er bij De Morgen en De Standaard gebeurde. En wie de interviews van Arnold Kerskens leest ziet dat het in Nederland niets beter is.

Veiligheidsdiensten

Zo citeert Karskens in een gesprek met Henk Hofland Carl Bernstein, de man van Watergate en The Washington Post die nadien zelf serieus in opspraak kwam wegens diens relatie met de regering van George Bush Jr., als die: ‘zegt dat er in Amerika vierhonderd journalisten werken voor de CIA’. Waarop Hofland reageert stellende; ‘…dat zou mij niet verbazen.’

Natuurlijk komen er hier figuren aan het woord als Jan Roos en Derek Jan Eppink die de media partijdigheid verwijten maar dat doen vanuit het standpunt omdat de media hun visie niet delen en bijvoorbeeld hun islamofobie niet of onvoldoende aan het woord laten komen.

Maar dat professionele journalisten zelf in deze serie gesprekken zo ongenadig zijn voor hun beroep zou een roep om actie moeten zijn vanuit de journalistiek. Maar neen, het boek kreeg erg weinig aandacht in de media. Dit terwijl men hier naar het hart gaat van de grote problemen waarmee kranten, radio, televisie en weekbladen zitten.

Zo is er Jan Dijkgraaf die stelt ‘Zonder subtiele corruptie zouden kranten niet meer bestaan’ of Xandra Schutte van De Groene Amsterdammer die oppert dat: ‘De journalistiek een grote hoer is geworden.’. Waarbij men zich naar het verleden kijkend kan afvragen of het dan ooit anders of beter was.

Zo stelt zij in het boek nog: ‘Ik heb verhalen gehoord over een journalist in vaste dienst bij een kwaliteitsmedium waar speeches werden geschreven voor politici.’ Een realiteit ook in België natuurlijk waar het bij de VRT vroeger onder politieke redacteuren schering en inslag was om mediatraining te geven aan politici die ze daarna dan moesten interviewen.

Patrick Dewael & Greet Op de Beeck

Greet Op de Beeck en haar toenmalige minnaar Patrick Dewael van Open VLD. Met als vraag waar men het interview voor de VRT toen opnam. In bed? Ze werkt sinds september 2015 op het kabinet van Vlaams minister voor Energie Bart Tommelein (Open VLD). Jobs for de boys en girls.

Of het schokkend verhaal van Greet Op de Beeck die haar minnaar politicus Patrick Dewael voor de VRT interviewde. Deze relatie was in de Wetstraat een publiek geheim maar men liet haar begaan. Pas jaren later verliet ze de VRT-Nieuwsredactie.

En dan was er wetstraatjournalist Johny Vansevenant die voor de VRT-redactie het schandaal volgde rond de helikopters van Augusta voor de VRT waarin de SPA/PS zwaar in opspraak kwamen. Hij schreef er zelfs een boekje over. Ondertussen kluste hij wel wat extra’s bij elkaar bij CD&V als hun mediatrainer. Hij doet nog steeds de Wetstraat.

Sommigen blijken ook hun carrière plots te verwisselen met die van de politiek. Zo was er Philippe Beinaerts van de VTM-nieuwsdienst die de kiesstrijd in Antwerpen versloeg en bijna onmiddellijk na die verkiezingen de woordvoerder werd van Antwerps burgemeester en N-VA-voorzitter Bart De Wever. Alles is mogelijk in de wereld van de journalistiek. En men laat gewoon begaan.

Elio Di Rupo

Absoluut dieptepunt zowel op het vlak der Belgische journalistiek en de politiek is zeker het schandaal in 1996 rond de vermeende pedofiliezaak van toenmalig vice-premier Elio Di Rupo (PS). Op basis van een dubieus gemanipuleerd dossier brachten het Nieuwsblad en zusterkrant De Standaard vrijdagochtend het verhaal van een minister uit de regering Jean-Luc Dehaene (CD&V) die een pedofiel bleek en tegen wie er een gerechtelijk onderzoek liep.

Waarna die vrijdagavond Herman De Croo (Open VLD) op de VRT onthulde dat het hier om Di Rupo ging. En dit op een ogenblik dat het land totaal in de ban was van Marc Dutroux en zijn kindermoorden. Het kot was veel te klein.

385241163093922098_178516171

Elio Di Rupo was ooit het slachtoffer van de meest schandelijke episode uit de Belgische pers. En kijk dankzij de politiek kregen de drie grote protagonisten binnen de journalistiek achteraf zicht op een mooi nieuw leventje. Een mooi voorbeeld van journalistiek die bijna letterlijk over lijken gaat. Een van de twee betrokken gerechtelijke inspecteurs pleegde nadien trouwens zelfmoord. De andere viel terecht in ongenade.

Tot maandag de VRT kwam met het verhaal dat alles gebaseerd was op beweringen van een fantast Olivier Trusgnach die bovendien gekend was voor criminele feiten. Het verhaal klapte in elkaar maar ondertussen had Di Rupo, een homoseksueel, wel zelfmoord willen plegen. Ook leek het gewoon een poging te zijn om de regering te doen vallen en de Open VLD/MR in de regering te brengen.

De hoofdredacteur van Het Nieuwsblad was op dat ogenblik Paul Van Den Driessche, nu senator voor de N-VA en een man berucht om zijn handtastelijkheden tegenover vrouwen, de hoofdredacteur van De Standaard was toen Dirk Achten. Hij is nu zonder ooit diplomaat geweest te zijn de grote baas op Buitenlandse Zaken. Het was een der laatste benoemingen gedaan door toenmalig minister Karel De Gucht (Open-VLD).

En de journalist die op maandag het hachje van de regering en Di Rupo redde was…. Siegfried Bracke, toen de Wetstraatman van de VRT die in die periode ook bij de SPA wat bijverdiende met zijn bijdragen voor het partijblad van de SPA.

Hij is nu parlementslid voor de N-VA en voorzitter van de Kamer van Volksvertegenwoordigers en zo de best betaalde politicus van het land. Dat is de staat van onze journalistiek en ook die elders trouwens. Arnold Karskens toont het aan voor zijn Nederland. .

Dat deze media dagelijks dan ook tonnen propaganda over zaken als Rusland, Libië of Syrië produceren kan dan ook geen enkele verbazing wekken. Iets anders verwachten zou oerdom en totaal naïef zijn. Wie wil weten hoe het er in bijvoorbeeld Syrië werkelijk aan toe gaat zoekt dat daarom niet in De Standaard, The New York Times of de NRC. Leugens, dat kan je over die zaken er wel in overschot vinden.

Het boeiend boek van Arnold Karskens toont dit zeer goed aan. Het is in wezen de begrafenis van onze journalistiek. En geen heelmeester die langs komt en raad geeft. Geen verbazing dat de collega’s er bijna geen aandacht aan besteden. Die hebben het immers te druk met het te vriend houden van hun bronnen in het Haagse Binnenhof of in de Brusselse Wetstraat.

Willy Van Damme

Arnold Karskens, ‘Journalist te koop – Hoe corrupt zijn onze media?’, Uitgeverij Em. Querido, 261 pagina’s, 2016, 18.99 euro.

  1. Jorn De Cock, ‘Arabische lente – een reis tussen revolutie en fatwa’, De Bezige Bij, Antwerpen, 336 pagina’s, 2011.