Hongkong in Humo

Lezer T.E. steunt de activiteiten van Joshua Wong en die betogers in Hongkong maar vergeet veel. Zo worden mensen die men op straat betrapt op het spreken van Mandarijn en geen Kantonnees (de lokale taal) gemolesteerd en het hospitaal ingeslagen. Hetzelfde voor wie tegen hen protesteert. Die werden desnoods zelfs in brand gestoken (Lee Chi-cheung op 11 november) of vermoord (Luo Chongqing op 14 november).

En zakenlui die tegen hun acties protesteren zoals Annie Wu zag haar keten van eet-en drankgelegenheden systematisch kort en klein geslagen. Wie zich democraat of sociaal voelend noemt kan dat alleen maar streng veroordelen. Wat er in China ook mogen gebeuren.

En die uitleveringswet is er gekomen na een moord door iemand van Hongkong op zijn Taiwanese verloofde. De man was nadien naar Hongkong gevlucht zodat men hem niet kon uitleveren. En hier waren ook uitermate strenge controles op.

Maar Ja, Joshua Wong en zijn vrienden worden feestelijk in de VS onthaald en krijgen er alle steun, incluis geld. De VS voert nu eenmaal oorlog tegen China en daar gaat het om. De rest is theater.

En Joshua Wong heeft nooit enig medelijden getoond voor de honderden die men al in elkaar sloeg. Hij eist integendeel zelfs het stopzetten van de vervolging. Een schande dat men er een held van maakt.

Willy Van Damme

Lezersbrief gericht naar Humo naar aanleiding van het interview met Joshua Wong, het speeltje van de VS in Hong Kong in Humo van 31 december 2019 en de reactie daarop van T.E in Humo van 7 januari. De brief raakte niet in Humo.

Het zal de lezer dan ook niet verwonderen dat de schrijnende verhalen over Lee Chi-cheung en Luo Chongqing niet in Humo ter sprake kwamen. Het lijden van die families is niet iets voor Humo. Dat zij die dit lijden veroorzaakten in dit weekblad als helden worden gepresenteerd is dan geen probleem.

Oeigoeren in Syrië

Over de Oeigoeren in de Chinese provincie Xinjiang is al tonnen papier volgeschreven en gigabytes aan ‘info’ op het internet geplaatst. Liefst vol onzin en de platst mogelijke propaganda. Veel wijzer zal je er niet van worden. Behalve dan over de capaciteiten van bepaalde media om leugens te vertellen.

Hierbij een foto uit Syrië van Oeigoerse kinderen en kleuters die door hun ouders vanuit China en met Turkse of Westerse hulp zijn meegesleurd om in Syrië te gaan vechten. Hun groep noemt de Turkestan Islamic Party (TIP) en werkt nauw samen met de lokale afdeling van al Qaeda. Voor sommigen is die TIP trouwens gewoon een afdeling van al Qaeda.

Recent gaf de Chinese overheid beelden vrij van aanslagen van Oeigoerse terreurgroepen in China waaronder die op het Tienanmenplein in Beijing met een auto die als een wilde zoveel mogelijk mensen poogde omver te rijden. Een strategie die salafistische terreurgroepen ook in Europa toepasten.

Oeigoerse kinderen in Syrië

Dat de waanzin en de gruwel in Syrië onmeetbaar is wordt elke dag al sinds 2011 bewezen. Hier een ‘familiefoto’ die de opvoeding toont van kinderen, kleuters en zo te zien zelfs baby’s bij de Turkestan Islamic Party, een creatie van vooral de VS en Turkije. Zijn deze toch onschuldige slachtoffers nog te redden van die gruwel? Het is een foto die onze kranten met zekerheid nooit zal halen. Daar zwijgt men in alle talen, ook de Turkse versies, over deze zaak.  Zelfs het ogenschijnlijk nog piepkleine meisje vooraan links op de foto draagt al een zwarte hoofddoek. Een nieuwe trend bij deze extremisten. De rest zijn zo te zien allen jongens die men klaar stoomt voor de (sic) heilige oorlog. Turkije heeft althans officieel de zaak van de salafisten in Xinjiang laten vallen. Alleen bij de landen van de NAVO doet men nog dapper voort. Mensenrechtenpolitiek heet dat. (1)

De TIP is vooral actief in het westen van de provincie Idlib met als centrum de stad Jisr Al Shughur, voor de oorlog de derde grootste van de provincie met voor 2011 een geschatte 45.000 inwoners. Ze ligt aan de M5, de verbinding van de stad Idlib met de havens aan de Middellandse Zee.

De hoofdbanden die deze kinderen dragen zijn die van al Qaeda. En alhoewel sommige nog kleuters en zelfs baby’s zijn weten ze toch al te wijzen met hun vingertje, een typisch kenmerk van salafistische terreurgroepen. Met als grote vraag wat men na de oorlog met deze kleine kinderen moet aanvangen. Zijn ze nu al grotendeels verloren of is er nog hoop voor sommigen? Een drama.

Willy Van Damme

  1. Deze foto werd eerder al  op 6 augustus 2018 geplaatst door Whitney Webb op de website van Mint Press en is volgens Whitney Webb, die een goede reputatie heeft, door de TIP zelf eerst online geplaatst. Zie: China May Join Government of Syria in Idlib Offensive Against US-backed Rebels, https://www.mintpressnews.com/china-may-join-gov-of-syria-in-idlib-offensive-against-us-backed-rebels/247098/. Wel is de tekst op de zwarte spandoek achteraan nu goed leesbaar en is de slogan die al Qaeda in Syrië steeds gebruikt nu wel goed zichtbaar. De TIP heeft trouwens de gewoonte meerdere van dergelijke foto’s online te plaatsen. Ze zijn blijkbaar fier op het misbruiken van kinderen.

Hongkong – Opstand met voorbedachten rade

Al maanden staat Hongkong, de voormalige Britse kolonie, in rep en roer. Deze is sinds 1997 via een speciaal systeem van ‘Een land en twee systemen’ terug een deel van China geworden. Meer dan zes maanden heerst er nu al grote spanning in dit gebied met een ganse serie betogingen tegen de regering en tegen China waarbij vooral het zeer extreem geweld opvalt. Wat veelal komt van studenten en scholieren die in sommige gevallen amper 12 jaar oud zijn.

In wezen zijn deze rellen de voortzetting van de zogenaamde Paraplubeweging van 2014 toen betogers wekenlang bepaalde centrale winkelstraten bezet hielden. Tot de winkeliers samen met de politie hen uiteindelijk verjoegen. Hun geduld was meer dan op.

De betogers beweren dat het hier om een beweging zonder leiders gaat. Er zijn echter voldoende bewijzen dat achter de schermen een aantal Amerikaanse of door de VS gefinancierde instellingen een leidende rol spelen in deze betogingen en wat men gerust een orgie van geweld kan noemen.

Opstandelingen vragen hulp VS en VK

Een beeld van de betogingen die de verregaande naïviteit van de activisten in Hongkong toont. Denken zij echt dat de Britten en de VS hen ter hulp gaan snellen? Dat sommigen van de geschiedenis niets leren toont deze foto ten volle aan.

Alleen al voor de MTR, het overheidsbedrijf dat de metro uitbaat, lopen de kosten van deze vernielingen volgens de MTR op tot een geschatte 184 miljoen euro. Sommige metrostations liepen zo’n zware schade op dat ze volledig moeten herbouwd worden. In totaal rekent de overheid dat het geweld aan Hongkong een 3,2% van haar BNP heeft gekost.

Maar de kost is niet alleen uit te drukken in vernielde infrastructuur of mensen die dood of gekwetst zijn. De mogelijks grootste en niet te meten kosten betreffen die tussen de mensen onderling. Hongkong is sterk verdeeld en dat normaliseren is een taak die jaren zal vergen van voorzichtig werken om de heel diep geslagen wonden te helen.

Opium

Om de problemen met Hongkong en China goed te begrijpen met men nu meer dan 180 jaar terug gaan tot de jaren 1830. Vanaf de zestiende eeuw waren de Europese staten geleidelijk aan begonnen aan een grote buitenlandse expansie. Zo veroverde men het Amerikaans continent en dat bleek gigantische schatten op te leveren.

William Jardine

De Schot William Matheson, stichter van Jardines & Matheson, een drugshandelaar in mooi pak. Zijn handelsactiviteiten lagen mee aan de basis van de stichting van Hongkong en de twee Opiumoorlogen die het Verenigd Koninkrijk met China voerde.

Maar men ging verder en via Afrika bereikte men ook zo Azië met zijn grote economische rijken op het Indisch subcontinent en nog beter het fabelachtige China. Daar hadden de Portugezen met Macao sinds 1557 al hun eigen handelspost terwijl Nederlanders en Spanjaarden vochten voor de controle over Taiwan, het grote eiland voor de Chinese kust.

Als laatkomer in de regio hadden de Britten echter een veel machtiger vloot en een nog grotere gebiedshonger. Zij kochten tijdens de jaarbeurs in de stad Guangzhou (Kanton) massa’s producten maar konden er amper iets verkopen. In tegensteling tot handelaars uit andere gebieden in Azië of de Arabische wereld. En dit wekte de woede op van de Britten die op zoek gingen naar mogelijke goederen die de Chinezen misschien wel lusten.

En dat bleek in hun optie opium te zijn, een in China illegaal maar wel gebruikt product. Men verplichtte met de bajonet de Bengaalse boeren om dit te verbouwen en met die opium trokken de Britten dan naar de jaarlijkse handelsbeurs in Guangzhou.

Het was de enige plek in China waar buitenlanders toen handel mochten drijven. En dit alleen tijdens een bepaalde periode. Maar die opium viel er barslecht en op bevel van de overheid werden de meer dan 20.000 balen Britse opium gewoon in het water geworpen.

De verovering van Hongkong

Wat de woede opwekte van de Britse handelshuizen zoals dat van de Schotten William Jardines en James Matheson (1) die met steun van de Britse regering er het leger op afstuurden zodat zij hun opium wel konden slijten. Na relatief beperkte acties van de Britse zeemacht veroverden de Britten zo in 1841 het eiland Hongkong.

Het lag prachtig aan de monding van de Parelrivier die naar Guangzhou loopt en zo deels de toegang beheerste tot de handelspoort van China met de buitenwereld controleerde. Een zware nederlaag voor China, het Centrale Rijk zoals het zich noemde.

Het moest ook de verkoop van opium toelaten met als gevolg dat grote delen van de Chinese bevolking er verslaafd aan raakten en het land sociaal en economisch verder wegzakte. Zeker in vergelijking met de opkomende Europese mogendheden.

In 1860 na de tweede Opiumoorlog veroverden de Britten dan het tegenover Hongkong gelegen schiereiland Kowloon en in 1898 via onderhandelingen met een erg verzwakt China de zogenaamde New Territories. Wat van dan af de grens zou vormen met China. Dit werd echter alleen via een 99 jaar lopende leasing aan de Britten afgestaan.

Kaart - Delta Parelrivier

De delta van de Parelrivier die men in China tegenwoordig de Grote Baai Regio noemt met industriesteden zoals Hongkong, Zhuhai, Shenzhen, Dongguan en Guangzhou. Daarbij hoort ook Macao, tegenwoordig ‘s werelds grootste gokcentrum. met casino’s als de Lisboa

Tot juli 1997 bleef Hongkong en haar bevolking die intussen was aangegroeid tot ongeveer 6 miljoen mensen onder Brits bestuur verder leven. Met de opiumhandelaars van weleer zoals Jardines & Matheson die er achter de schermen de echte bazen waren met de Britse gouverneur die de lintjes mocht knippen. Hun namen kun je in Hongkong nog steeds in het straatbeeld aantreffen.

Alleen een korte Japanse bezetting van 1941 tot 1945 onderbrak dit Brits feestje. Waarbij Macao, zoals kolonisator Portugal, tijdens de Tweede Wereldoorlog neutraal bleef en helemaal een rovershol werd. Vooral handel in valuta en goud betekende de opgang van figuren als Ho Yin, vriend van de triaden – de gekende Chinese misdaadorganisaties – en van China, die de echte macht was achter de Portugese gouverneur.

Twee culturen

De Chinese burgeroorlog tussen de Chinese Communistische Partij (CCP) met Mao Zedong en de Guomindang/Kuomintang (2) van Chiang Kai-shek had geen grote gevolgen voor de Britten in Hongkong. Wel vluchten rijke industriëlen, vooral uit Shanghai, bang voor Mao en zijn CCP naar Hongkong. Ze gaven de kolonie aldus een economische stimulans en een industriële basis.

Natuurlijk was er de Culturele Revolutie die zowel Macao in 1966 als het jaar nadien in Hongkong voor rellen zorgde. Maar die werden door de Britten met achter de schermen Chinese steun brutaal onderdrukt. In Macao weigerde China zelfs de overdracht door de Portugezen. China had om economische reden Hongkong nodig en liet het dus voortbestaan. Macao bleef onder controle van China en de triaden gewoon verder werken.

Het gevolg was dat zich in Hongkong een soort Brits-Chinese gemeenschap ontwikkelde met haar eigen karaktertrekken deels los van een China waar de CCP heerste. Terwijl men in China via het onderwijs overal het Mandarijn als eengemaakte spreektaal verder invoerde bleef men in Hongkong vasthouden aan het lokale Kantonees. En de Britten hielden hier streng aan vast. Hongkong moest zoveel als mogelijk apart zijn van China.

Theresa Cheng Yeuk-wah, minister voor Justitie - Aanval in London 14 november 2019

De Hongkongse minister voor Justitie Teresa Cheng Yeuk-wah (Hier op de grond gestampt) op 14 november bij een officieel bezoek aan London. Ze werd er bij Holborn aangevallen door een 50-koppige gemaskerde groep die ‘moordenaar’ tegen haar schreeuwde. Met als resultaat een gebroken arm, een ontwrichte pols een een geraakte zenuw. Wat volgens dokters vele weken revalidatie zal vergen. De politie was niet in de buurt en verrichte voor zover geweten nog geen arrestaties. Een vraag op 5 december aan de Londense Metropolitan Police, die het onderzoek doet, om een stand van zaken bleef tot heden onbeantwoord. Britse gastvrijheid. Volgens The Financial Times van 6 december wou ze in Groot-Brittannië feitelijk politiek asiel aanvragen. De krant beweerde daar vier anonieme bronnen voor te hebben. Ook dit werd ontkend. Het land lijkt voor haar ook niet echt veilig te zijn. Over de aanval op de minister geen woord in de krant. In feite ging ze in Londen een lezing geven over arbitrage en Hongkong als financieel centrum. Vlak voordat ze het gebouw ging betreden werd ze aangevallen.

In wezen is de Chinees normaal immers tweetalig, Zij spreekt hij naast het lokale Shanghainees, Sichuanees of Kantonees dankzij het onderwijs ook het Mandarijn. In Hongkong is dit anders. Bovendien voerde men in China onder de CCP een vereenvoudigde vorm van het Chinese schrift in. In Hongkong niet, juist zoals trouwens ook in Taiwan niet. (3)

In Hongkong kon je daarom ook spreken van twee werelden die wel in eenzelfde territorium maar deels toch apart leefden. Wie zich vereenzelvigde met het China van Mao Zedong en Deng Xiaoping las Chinese kranten zoals Ta Kung Pao, ging naar hun scholen, was lid van hun verenigingen zoals vakbonden en ging indien mogelijk in hun winkels inkopen doen.

Er was dus zoiets als een Hongkongs bewustzijn naast dat van China. en in Hongkong zagen velen de Chinezen uit China als boertig, arm en dom. Erg vreemd is dat niet daar zoals overal elders in de wereld elke stad, gemeente of dorp haar eigen karaktertrekken heeft en soms met argwaan naar het dorp ernaast kijkt.

Tweedracht zaaien

De grote vrees van de Chinese regering is dat dit uit de hand loopt en die argwaan evolueert naar vijandschap en desnoods zelfs oorlog. Een terugkeer naar de periodes van het land toen het uiteenviel in elkaar bevechtende stukken. China was trouwens pas onder Mao terug één geworden.

Het tegen elkaar opzetten van delen van China door de VS zoals Washington dat nu poogt te doen is dan ook het nachtmerriescenario voor de leiders in Beijing. En die hebben het niet verwonderlijk met luide trom over een ‘rode lijn’ die men niet mag overschrijden. Een waarschuwing die men het best ook serieus neemt.

En dat is wat er naast in Xinjiang, met o.m. de Oeigoeren, en Tibet ook in Hongkong aan het gebeuren is. Men zaait tweedracht. Maar China is op dit ogenblik ijzersterk en met een snel groeiende economie is dat wel onder controle te houden en te onderdrukken. Maar de VS loert en is hier erg actief.

Jimmy Lai met John Bolton

John Bolton (de man met de grote snor) en mediamagnaat Jimmy Lai, de financier van de Hongkongse oppositie. Vrienden onder elkaar.

Zo schreef de South China Morning Post recent over die huidige rellen: “Hongkong was ooit een leuke veilige stad met vele opinies. Maar als je nu zegt dat je de politie of de Chinese Communistische Partij steunt dan riskeer je op straat in elkaar te worden geslagen”, stelde een vastgoedmakelaar. (4)

Toen de Britse premier Margaret Thatcher in het begin der jaren negentig met China begon te onderhandelen over Hongkong verliepen die eerst erg stroef want Thatcher hoopte op een verderzetting van de Britse kolonialisering.

Maar dit botste op een onverbiddelijke Chinese regering en Deng Xiaoping. Op 1 juli 1997 verliep immers de lease over de New Territories en zonder die was het eiland Hongkong met Kowloon niet leefbaar.

En dus kwam men in Beijing met het idee van ‘Een land, twee systemen’. Hierbij kreeg Hongkong verregaande autonomie om haar Brits bestuurssysteem te behouden maar werd het wel een onderdeel van het grote China. Hongkong kreeg een eigen grondwet (Basic Law) maar de finale interpretatie ervan lag bij een speciaal comité van het Chinese parlement. En dit systeem zou 50 jaar gelden en eventueel verlengd kunnen worden.

Het was een geniale zet want in Hongkong kon men probleemloos verder leven met hun Brits systeem terwijl het officieel toch terug tot China behoorde. Een droom voor Chinese nationalisten. De rechters in Hongkong dragen dus nog steeds de Britse pruiken en alles wat men in het parlement zegt wordt, zoals in London, officieel genoteerd in de Hansard. Die van Hongkong dan.

 Jimmy Lai en Martin Lee bij kardinaal Joseph Zen on 2011 bij hongerstaking

Martin Lee, topman van de oppositionele Democratische Partij met kardinaal Joseph Zhen en Jimmy Lai (links). Joseph Zhen hield toen in 2011 een driedaagse symbolische hongerstaking om reden dat de katholieke scholen van de regering inspraak moesten geven aan niet-religieuzen zoals oud-leerlingen. Ook Zhen kreeg geld van Jimmy Lai.

En via een ingewikkeld kiessysteem bleef China een zeer grote invloed behouden bij de keuze van de gouverneur (Chief Executive) die de gewezen Britse kolonie moest besturen. Brit-Chinese cultuur maar op afstand onder toezicht van Beijing.

Opvallend was wel dat de laatste Britse gouverneur Chris Patten aandrong op democratische verkiezingen voor de gouverneur. Iets wat de Britten voordien toen zij Hongkong nog bestuurden nooit accepteerden. Zo hopend de invloed van Beijing over Hongkong te verminderen. China wou controle behouden.

Jimmy Lai

Onopvallend voor de buitenwereld begon de Hongkongse miljardair Jimmy Lai in 1995, de periode vlak voor de overgave, toen met een nieuw dagblad Apple Daily. Jimmy Lai, een van de vele Chinese vluchtelingen, verdiende zijn fortuin met de kledingketen Giordano en bleek echter in de VS heel goede vrienden te hebben. Vooral dan bij de meer extreme kant van de politiek zoals een John Bolton, de oorlogshavik binnen de Republikeinse Partij.

Daarbij groeide zijn holding Next Media Group uit tot het grootste beursgenoteerde media-imperium in Hongkong met ook activiteiten in onder meer Taiwan. Apple Daily is nu de meest gelezen krant in Hongkong. Jimmy Lai is best te vergelijken met de Australisch-Amerikaanse persmagnaat Rupert Murdoch, de man die sinds Margaret Thatcher Britse premiers maakt en kraakt.

Onder zijn impuls en met hulp van zijn rechterhand de Amerikaan Mark Simon begon die met een zware campagne tegen alles wat met China te maken had. Mensen uit China werden op zeker ogenblik zelfs vergeleken met een soort sprinkhanenplaag die Hongkong kaal plukten. Zoals toen bleek dat zwangere Chinese vrouwen soms in Hongkong kwamen bevallen zodat hun kind een lokaal paspoort kreeg. Puur racisme dus.

Vrijgevig met geld

Vooroordelen van de Hongkongse bevolking tegen China en deels komende van onwetendheid werden aangemoedigd. Bovendien was Jimmy Lai erg gul ten overstaande van bepaalde groepen en figuren.

Democratic Party - 5 miljoen HK $ van Jimmy Lai - 18-10-2013

Mediamagnaat Jimmy Lai als de Hongkongse Sinterklaas: Wie braaf is krijgt lekkere centjes, wie stout is de roede. Of hoe men politici koopt. Hier mochten Emily Lau en Martin Lee op de schoot bij Jimmy Lai om dank U te zeggen. Het feit werd nergens ontkend. Het jaar nadien brak de Paraplu-opstand uit.

Zo kreeg de Hongkongse Democratische Partij van advocaat en veteraan politicus Martin Lee in 2013 577.000 euro van Jimmy Lai. Martin Lee werd onder Brits bestuur gezien als het moreel geweten van Hongkong. Nu werd dat geweten blijkbaar gemeten in Hongkong dollar. (5)

Ook andere opposanten, waaronder die betogers, kregen zo miljoenen van Jimmy Lai die ook zakenpartner is van Paul Wolfowitz, de adjunct-minister van Defensie onder president George Bush Jr. Die moest samen met o.m. John Bolton en Donald Rumsfeld in 2006 uit de regering van Bush Jr. opstappen. Vermoedelijk wegens hun plannen om na de invasie van Irak in 2003 ook Iran aan te vallen. Iets waar het Pentagon mordicus tegen was.

Jimmy Lai is ook een grote fan van economisten als een Milton Friedman en de Oostenrijker Friedrich Hayek. Mensen die de rol van de overheid liefst tot praktisch nul willen herleiden. Zijn rechterhand Mark Simon is dan weeral een oudgediende van de Amerikaanse veiligheidsdiensten en was ook enkele jaren in Hongkong de voorzitter van de lokale afdeling van de Republikeinse Partij.

Albert Einstein Institute

Maar het is verre van de enige link tussen die opposanten en de VS. Zo blijkt uit een reportage van Newsnight op de BBC dat achter de laatste twee opstanden – die in 2014 met Occupy en nu deze rond de wet over de uitlevering van misdadigers – het Albert Einstein Institute en de Human Rights Foundation te zitten. (6)

De strategie van de VS is hier haarfijn uitgelegd. Dat dit illegaal is en in wezen een casus belli voor oorlog kan zijn hoor je hier natuurlijk niet. Neen, dit zijn krachten van het goede versus het kwade …. volgens de BBC.

Organisaties die beiden door onder meer de National Endowment for Democracy gefinancierd worden. Dit is een instelling komende uit de CIA die in november 1983 onder president Ronald Reagan door het Amerikaans parlement werd opgericht. Het moest de Amerikaanse staatsgrepen een ander en vooral ‘humaan’ imago geven.

Volgens die reportage van Laura Kuenssberg werkte het Albert Einstein Institute 3 jaar aan de voorbereiding van deze rellen van 2014. Want volgens deze journaliste is het essentieel dat als je een regering echt wil omverwerpen dat je dat grondig moet plannen. En volgens het Albert Einstein Institute was men soms zelfs elk uur in contact met de leiders van de opstand om hen te adviseren hoe ze moesten optreden.

Het Albert Einstein Institute is het geesteskind van de Amerikaanse politicoloog Gene Sharp die in de jaren zestig aan het Center for International Affairs van de universiteit van Harvard een strategie ontwikkelde om via subversie regeringen omver te werpen.

Echt nieuw was dat echter niet want met deels die strategie wierp men in 1954 de democratisch gekozen Guatemalteekse regering van president Jacobo Arbenz omver. Waarna men een militaire dictatuur installeerde. En hetzelfde gebeurde het jaar voordien in Iran via een zogenaamde volksopstand – mede geleid door een nog jonge Ayatollah Khomeini – toen men de regering van premier Mohammad Mossadeq ten val bracht.

De techniek bestaat erin om de bevolking via bepaalde problemen op te hitsen en het daarna organiseren van massabetogingen rond specifiek en lokaal gevoelige thema’s. Waarna men eens een bepaalde kritiek massa bereikt zo regeringen omver te werpen. En er is geen enkele land in de wereld waar er intern bij bepaalde groepen geen ongenoegen is over bepaalde beleidsopties van hun overheid.

De VS ging het leger niet meer inzetten of via allerlei generaals en kolonels staatsgrepen organiseren om de VS onwillige regeringen te vervangen door met Washington bevriende politici. Dat had een barslechte reputatie gekregen en dus gooide men het over een andere boeg: de mensenrechten.

Om die reden koppelde men de afdeling subversie los van de CIA en werd de National Endowment for Democracy opgericht om overal waar nodig de Amerikaanse wil op te dringen. En dus ageert men niet in Haïti of Qatar maar wel in Myanmar of Venezuela.

En wie hun websites bekijkt ziet niets anders dan hoge principes over mensenrechten, vrijheden, democratie en geweldloos verzet in de strijd tegen wat men dan tegenwoordig ‘autoritaire regimes en dictaturen’ noemt. Mooie principes maar de realiteit is totaal anders.

Hoe geweldloos en democratisch de door de VS aangestuurde opposanten zijn blijkt uit deze korte video. Een man protesteert tegen het vandalisme van de betogers waarop die als enig antwoord kreeg dat ze hem in brand staken. Ondanks heel zware brandwonden overleefde hij het gelukkig. Zijn leven is wel geruïneerd. Met dank aan het de geweldloosheid predikende Albert Einstein Institute. En ja, voor zover geweten verontschuldigde niemand van de opposanten zich, ook niet gewezen journaliste Emily Lau Wai-hing en Martin Lee, ooit gerespecteerde politici van de oppositie. Emily Lau kreeg onlangs in de VS de John McCain Prijs voor Openbare Dienst. En zoals deze Solomon Yue zal men het zelfs pogen te ontkennen of te minimaliseren. .

In wezen zijn dergelijke instellingen gewoon wolven in schapenvacht. Achter de slogans over geweldloosheid schuilt alleen moord en doodslag. Wie tegenover de VS dwars ligt is dan autoritair en dictatoriaal. Een geen geweld? Hongkong bewees het tegendeel. Er stond op zeker ogenblik zelfs geen enkele rem op het geweld. Recent nog spoot men een tegenstander van die betogers zijn gezicht vol verf.

Human Rights Foundation

Ook de Human Rights Foundation stelt dergelijke hoge principes te huldigen. Het is het geesteskind van de Venezolaanse-Noorse zakkenman Thor Halversson-Mendoza en was onder meer betrokken bij de mislukte staatsgreep van 2002 tegen de verkozen Venezolaanse president Hugo Chavez. Waarbij de groep zelfs de minister van Binnenlandse Zaken kidnapte. Zij spraken uiteraard van een ‘burgerarrest’.

Hierachter zitten ook gewezen schaakkampioen Garry Kasparov, de man die men wegens herhaald bedrog uit de Internationale Schaakfederatie gooide en Bill Browder, de Amerikaanse zakenman en gewezen investeerder in Rusland die men in Moskou vervolgt omwille van fraude met zijn zakenimperium..

Toen het nieuws van die in brand gestoken man uitlekte stelde het Franse staatspersbureau AFP op haar Fact Check pagina dat het allemaal een soort toneeltje met een stuntman was want, stelde men, er was geen enkel hospitaal welke die dag een man met brandwonden had opgenomen. Tot een lezer hen een persbericht van een hospitaal toonde. Waarna men bij AFP stelde dat men dit vergeten te controleren was. Fact check dus, de nieuwe methode van de massamedia om ongepast nieuws af te doen als leugens.

Via kantoren bij het beruchte Panamese zakenkantoor Mossack Fonseca (7) bedroog hij de Russische staat door via zijn bedrijf Dalnaya Steppe te beweren gehandicapten te werk te stellen. Waardoor hij zo een korting van 40% kreeg op zijn bedrijfsbelastingen. In wezen echter werkte er niemand want Dalnaya Steppe was gewoon een holding zonder personeel. Een fraude die georganiseerd was door zijn boekhouder Sergeï Magnitsky.

Taallessen

Het hoeft ook niet te verbazen dat een nauwe medewerker van Gene Sharp de Israëlische kolonel Reuven Gal was, een specialist in psychologische oorlogvoering en het gewezen hoofd van het Israëlische Institute for Military Studies.

Andere partners van de begin vorig jaar overleden Gene Sharp waren de Amerikaanse generaal Edward B. Atkinson, volgens onderzoeksjournalist Thierry Meyssan een man verbonden aan het geheim militair netwerk gekend als Gladio, kolonel Rupert Helvey, een agent van de DIA, de militaire veiligheid, gelieerd aan o.m. acties tegen Myanmar, en Bruce Jenkins. Met die laatste was Sharp in Beijing toen daar begin juni 1989 de revolte van Tienanmen werd neergeslagen. Toevallig?

Het Albert Einstein Institute, dat hoegenaamd niets met de wetenschapper te maken heeft, behoort dan ook tot de zeer vele organisaties in wiens namen men steeds termen als mensenrechten, vrijheid, vrede en democratie zal aantreffen. Het zijn er massa’s die echter allemaal leven van het geld dat de VS en enkele van haar bondgenoten rijkelijk rondstrooien.

Men zoekt in het land dat het doelwit is naar thema’s waarover mensen ontevreden zijn zoals rond lonen, milieu, taal of religie, en dan ook naar mensen die men hierrond kan rekruteren. Zo blijkt men in China voor 1989 in een aantal grote steden lessen Engels aan Chinese jongeren te hebben gegeven. Dit trok mensen aan met interesse voor de Amerikaanse cultuur die dus eventueel kneedbaar materiaal kunnen zijn.

Die worden indien geschikt bevonden dan cursussen in de VS  aangeboden en zo verder bewerkt. Het zijn de mogelijks nieuwe leiders van de revolutie waarrond men dan kernen opricht die over dit smeulend ongenoegen verder campagne voeren. Het is ook een techniek die Saoedi-Arabië toepast met haar cursussen voor het Arabisch en de Koran, de madrassas. Ook hier kan men aldus toekomstige jihadisten rekruteren.

Onafhankelijkheid

In wezen zijn de opstanden in Hong Kong zoals Occupy van 2014 en nu deze recente betogingen met haar orgie van geweld een door de VS georkestreerde poging om China een zo groot mogelijke schade toe te brengen. China is voor Washington immers de aartsvijand die de Amerikaanse almacht breekt.

In wezen kan Hongkong hen zelfs helemaal niets schelen en is het echte doel de regering in Beijing en het ene sterke China. Vandaar dat zij in Hongkong ook afscheidingsbewegingen steunen met figuren als Joshua Wong (8) en zijn Demosisto en Edward Leung Ting-wei van de Hong Kong Indigenous Party. Het moet de spanning in en buiten Hongkong opdrijven. En schade aan China is winst voor de VS.

Met Marc Rubio

De nu 21-jarige Joshua Wong hier met de Amerikaanse Republikeinse senator Marco Rubio, de havik bij uitstek van de Amerikaanse buitenlandse politiek. Joshua Wong werd in 2014 toen hij 17 was door de VS ontdekt wegens zijn vermeende leiderskwaliteiten. Hij kreeg sindsdien uitgebreid aandacht in de pers met paginagrote interviews in onze kwaliteitskranten zoals The New York Times, The Financial Times en De Morgen die dat dan overnam. Hij was voor zover geweten een der eersten om op te roepen tot de onafhankelijkheid van Hongkong. Tegenwoordig zwakt hij die eis wat af. Een tweede correctionele veroordeling dreigt nu.

Het was daarbij ook de bedoeling, zoals die relschoppers zelf bevestigden, om de provocaties zo op te drijven dat men het Chinese leger zo dwong om in te grijpen. Een herhaling van wat er op Tienanmen in 1989 gebeurde. Zo viel men het hoofdkantoor van de Chinese vertegenwoordiging in Hongkong aan en vernielden betogers het parlement waarbij men er de oude symbolen van het Brits kolonialisme aanbracht.

Ook viel men zelfs met laserpennen een kazerne van het Chinese leger aan. Wapens die blindheid kunnen veroorzaken. Maar het leger greep niet in. De provocaties mislukten mede doordat de politie ditmaal voldoende uitgerust was om de opstand het hoofd te bieden. Duidelijk is wel dat deze het bijwijlen moeilijk had om wekenlang de zaak onder controle te houden. Duidelijk is dat die acties zeer goed georganiseerd waren.

Zo organiseerde men zogenaamde pop-upacties waarbij kleine groepjes van activisten in treinen en metro’s aan de noodrem trokken of deuren blokkeerden zodat gans het openbaarvervoernetwerk blokkeerde en men zo met een beperkte kracht gans Hongkong kon stilleggen. Men noemde dat dan een nationale stakingsdag. Ook het bezetten van kruispunten en cruciale tunnels behoorden tot dit goed uitgedacht arsenaal van sabotage-acties..

Racisme

En wee diegenen in het publiek die zich tegen deze acties durfden te verzetten. In veel gevallen leidde dat tot het molesteren van de tegenstanders. En indien nodig stak men die mensen ook zelfs in brand. Wat op 11 november gebeurde met de 57-jarige Lee Chi-cheung.

Toen enkele burgers de wegbarricades begonnen op te ruimen ontstond er een hevige discussie waarop de 70-jarige straatveger Luo Changqing door de betogers een steen naar zijn hoofd kreeg geworpen. Hij overleed de dag nadien in het hospitaal. Een verhaal dat men bijna geheel uit onze pers hield.

Ook gooide men met stenen naar diegenen die poogden hun achtergelaten straatbarricades op te ruimen. Zij kregen dan stenen naar hun hoofd gegooid zoals op 14 november met de 70-jarige Luo Changqing die het niet overleefde.

Hier werden later vijf verdachten voor gearresteerd, allen tieners van 14 tot 18 jaar. Het typeert. En wee diegene die men Mandarijn hoort spreken. Ook die wachten een tot bloedens pak schoppen en slagen.

En ondernemers die zich tegen de betogers keerden zagen de inboedel van hun handelszaken totaal aan diggelen geslagen zoals gebeurde met de keten van Maxim’s Caterers en Starbucks.

Annie Wu, De lokale franchisehoudster van die ketens, had die betogers zitten hekelen. In wezen oefenden die betogers dan ook een vorm van straatterreur uit en gedroegen zij zich als volbloed racisten. Waarbij zij stelden geen Chinees te zijn want die zijn minderwaardig.

Tijdens een uitstekend interview van Tim Sebastian voor de Duitse staatsomroep Deutsche Welle met studentenleidster Joey Liu toonde die haar ware gelaat toen ze weigerde al die extreme gewelddaden van die betogers te veroordelen “Wij veroordelen dat niet” was haar antwoord op de vraag of dat door de beugel kon. Ook sloot ze bovendien elk gesprek met de overheid uit. (9)

Ook eisten zij en haar compagnons wel respect voor de rechtstaat maar eiste men gelijktijdig wel amnestie voor al die door haar vrienden aangebrachte vernielingen, moord en soms zware verwondingen.

Zo verwonde men een politieman aan de nek met een stanleymes. Verder werden er op enkele plaatsen explosieven ontdekt onder meer bij een 18-jarige die TATP in zijn bezit had. Waarbij de verdachten wel steeds werden opgepakt. En ook hier bleek het gaan om tieners.

Voor de betogers was het echter de politie die zware misdaden had begaan en dient zij gestraft of zelfs ontbonden te worden. Een logische eis want eens de politie weg kan alleen nog het Chinese leger optreden om de orde te handhaven. Die heeft sinds 1997 een 6.000 militairen in kazernes gestationeerd. En alleen met toelating van de Hongkongse gouverneur mogen die hun kazernes verlaten.

Wee diegene die de rellenschoppers betrapten op het spreken van het Mandarijn. In het beste geval werd hij gewoon weggejaagd en gepest. Veelal echter kreeg hij zoals in bovenstaand geval een stevig pak schoppen en slagen, liefst tot bloedens toe. Hier in dit geval zelfs met hulp van een bepaalde pers.

En dat is wat de VS en hun betogers willen daar dit hen zo het excuus geeft om nieuwe strafmaatregelen tegen China en Hongkong te nemen. Doorzichtig. Toen in Oekraïne in 2014 de Berkut, de oproerpolitie, machteloos bleek lag de weg voor de staatgreep open. Vandaar de zware kritiek op de politie die gretig door onze pers werd overgenomen.

Amnesty International

“Hongkongse studenten vluchten voor hun leven”, kopte De Standaard met grote letters op 19 november op haar voorpagina boven een artikel van Giselle Nath over de zaak. Alsof de politie hen allemaal ging afslachten.

In wezen heeft de lokale politie zelfs getoond heel professioneel te kunnen optreden. Want ondanks praktisch zes maanden van onlusten met veel extreem geweld vanwege de betogers vielen er door het optreden van de politie geen enkele dode.

Twee doden vielen onder de betogers als gevolg van ongevallen door roekeloos gedrag. Een overleed en was het slachtoffer van het optreden van de betogers. Wat schril afsteekt tegen bijvoorbeeld het Franse politieoptreden tegen de Gele Hesjes of wat er bijvoorbeeld in Chili gebeurt waar er wel veel meer zwaar gewonden en doden vielen.

Ook de Britse ngo Amnesty International blonk weer uit in het verspreiden van wat alleen kan gezien worden als platte propaganda. Zo had ze een kritiekloos interview met Joey Siu over het ‘politiegeweld’ en had ze verder drie persberichten die allen over hetzelfde onderwerp gingen.

Zonder enig bewijs te geven insinueerde men zelfs dat de politie in de gevangenis folterde. Over de moord op Luo Changqing of het in brand steken van Lee Chi-cheung geen enkel woord. Ook over het molesteren van mensen die in het publiek Mandarijn spraken of over de vernielzucht zweeg AI als de dood. Het bestond blijkbaar niet. Hetzelfde met het gooien van brandbommen naar de politie. En die kunnen toch doden.

Ook hier blijkt dat Amnesty International zoals in andere dossiers gewoon de spreekbuis is van de VS en het Verenigd Koninkrijk. Opnieuw toont ze dat mensenrechten haar gewoon zelfs niet eens interesseren. Ze gebruikt het thema alleen voor haar propagandadoeleinden.

Ook Duitsland koos de kant van deze demonstranten door een publieke ontmoeting tussen Joshua Wong en Heiko Maas, de sociaal-democratische minister van Buitenlandse Zaken. Met als vraag: Hoe zou Duitsland reageren indien de Chinese leiders betogers zoals de Franse Gele Hesjes zouden ontvangen? Woedend vermoedelijk. Maar China doet zoiets niet.

En als de VS sancties willen opleggen aan die bedrijven en personen die meehielpen aan de bouw van Nordstream 2, de gaspijplijn die via de Oostzee van Rusland naar Duitsland loopt, dan reageert Heiko Maas boos door te zeggen dat de VS zich niet met de interne zaken van Duitsland te moeien heeft. Voor Hongkong echter gelden er dus andere wetten.

Handelsoverleg VS-China

Hetzelfde natuurlijk voor de media die over de centrale rol van de VS zwijgen. Het is alsof men problemen rond de fysica bespreekt zonder rekening te houden met de wet van de zwaartekracht van Isaac Newton.

Oekraïners in Hong Kong - Facebook - December 2019jpg

Gêne in Hongkong toen op 2 december tussen de betogers plots een viertal Oekraïners verschenen. Niets om zich zorgen over te maken, aldus een semi-officiële Facebookpagina van de betogers, want alhoewel ze in het verleden enkele foute dingen hadden gedaan is dat nu een totaal onschuldig clubje van voetbalfans die gewoon als toerist op bezoek waren. Een van de bezoekers had een serie swastika’s in zijn nek getatoeëerd. In feite zijn het Oekraïense neofascisten en tegenwoordig lid van Gonor (Wat staat voor Eer). Een lid van dit viertal is Serhu Sternenko, stichter van de Volkszuivering en gewezen lid van Pravy Sektor, de knokploeg die de staatsgreep van 2014 hielp mogelijk maken. Een ander lid en een soort van leider van het team is Serhu Filimonov, actief bij het Azov Bataljon, een neofascistische militie die vecht in de regio Donetz en welke tegenwoordig een onderdeel is van het Oekraïense leger. Hij was ook betrokken bij het in brand steken op 2 mei 2014 van het vakbondsgebouw in Odessa waarbij 42 mensen levend werden verbrand. Rare voetbalfans. En ook zij kregen in het verleden steun van het ‘vredelievende’ Albert Einstein Institute.

Bovendien gebeurde dit massaal protest op een ogenblik dat de VS en China in een belangrijk handelsoverleg zaten en elkaar bestookten met zware invoerheffingen. Waarbij Hongkong achter de schermen zonder enige twijfel zwaar moet gewogen hebben op die gesprekken. Maar geen woord hierover in onze media.

Opvallend was ook dat zowel het Brits-Canadese persbureau Reuters als The Financial Times met zogenaamd exclusieve berichten kwamen dat Carrie Lam wou ontslag nemen en door de Chinese regering ging afgezet worden. Verhalen die deels gebaseerd waren op een privaat gesprek van Lam met enkele toplui.

Hoe die media aan deze geluidsopname kwamen is natuurlijk een goede vraag. Had MI6 dit gesprek opgenomen en aan beide media gegeven? Waarschijnlijk. Wel stelde Carrie Lam dat men haar verkeerd had geciteerd. Een manipulatie dus. Het was duidelijk de bedoeling van die kranten en diegene die dat bandje doorspeelde om de positie van Carrie Lam te ondergraven. Maar het mislukte.

Interne spanningen

Ondertussen is Hongkong zwaar verdeeld. Bij de lokale verkiezingen voor de districtsraden haalde de oppositie tegen de regering van gouverneur Carrie Lam qua aantal verkozenen een klinkende overwinning en sleepte het 388 zetels in de wacht tegen 62 voor de regeringszijde.

Maar men gebruikt hier het Britse kiessysteem en dan is het essentieel ook naar het stemmenaantal te kijken en dan blijkt de verhouding wel anders. Zo haalde de oppositie 57,1 % en de regeringszijde 42,06%. Bovendien kwamen maar 2.629.202 mensen stemmen op een bevolking van ongeveer 7,53 miljoen mensen. In wezen kan men dan ook spreken van een verdeelde en vooral sterk gepolariseerde samenleving.

Zo publiceerde The Financial Times op 11 december het artikel ‘ Hong Kongers and Mainland Chinese go eyeball to eyeball at territory’s offices’. Waarbij het probleem van grote politieke meningsverschillen op de werkvloer beschreven werden en de acties die men hiertegen binnen de bedrijven poogde te nemen.

Duidelijk is dat Hongkong door het Amerikaans optreden plots erg instabiel is geworden en men een burgeroorlog zelfs niet meer kan uitsluiten. Vraag is ook wat er met die enkele duizenden jongeren die alles kort en klein sloegen en die om racistische reden anderen aanvielen moet gebeuren. Officieel werden 6.105 personen aangehouden waarvan 2.430 studenten (39,8%) van soms zelfs maar 12 jaar oud. Kunnen zij in Hongkong wel verder opgroeien?

Carrie Lam en Xi Jinping - 17-12-2019

Gouverneur Carrie Lam was deze week in Beijing op bezoek bij de Chinese president en partijleider Xi Jinping. Zij kreeg officieel alleen maar lof voor haar optreden. Maar met de opmerking dat er nog veel werk voor de boeg is om het vertrouwen met een groot deel van de bevolking te herstellen. Wat duidelijk is. Maar een teken dat ze kortelings zou vervangen worden zoals The Financial Times beweerde was er niet. Haar nu vervangen zou ook oerdom zijn. En dat laatste is een verwijt dat men Xi Jinping zeker niet kan maken.

De kwestie is ook dat Hongkong door zijn ligging praktisch voor zowat alles geheel afhankelijk is van China. En was Hongkong tot een goeie 15 jaar terug erg belangrijk voor China dan is dat belang nu al veel minder. De Chinese economie groeide vorig jaar met een 6,6% terwijl die van Hongkong met 3% groeide. De kloof tussen beiden wordt dus alsmaar kleiner.

Wat met de toekomst?

Bovendien heeft Deng Xiaoping in de jaren tachtig Shenzhen, het vroegere boeren- en vissersdorp naast Hongkong en toen goed voor een 30.000 inwoners, het statuut van vrijhandelszone gegeven.

De bevolking zou volgens Shenzhen zelfs gestegen zijn tot 20 miljoen. Een mogelijks overdreven getal maar het toont de nieuwe realiteit zelfs al zegt men in Hongkong dat Shenzhen nog niet kan tippen aan de kwaliteiten van de vroegere Britse kolonie. Wel heeft Shenzhen nu een bureel in Brussel en is het hier erg actief geworden.

Wat ook opviel is dat men in onze media dan wel beweert dat China een harde dictatuur is maar dat een blad als de South China Morning Post vrij correct over die rellen bericht en zelfs een voorkeur toont voor de opstandelingen. Dit terwijl de eigenaar Ali Baba van Jack Ma is, de Chinese multimiljardair. Het zou voor China een koud kunstje zijn om hem en zijn krant in de pas van China te doen lopen. Ze doen het echter niet. Opvallend.

Ook is de uitleveringswet als gevolg van de protesten in de vuilbak gegooid. Een voor de Hongkongse rechtstaat zware fout. Nu immers kunnen zelfs heel zware criminelen eens in Hongkong niet aan andere landen worden uitgeleverd. En dit niet alleen wat betreft China. Het betekent dus verregaande straffeloosheid. De tekst over deze kwestie van de Britse topjurist Grenville Cross hierover is boeiende lectuur. (10)

Media over protesten in Hong Kong - CNN-NYT

Wie een bepaald onderwerp in de media wil onderzoeken moet vooral ook kijken naar hoeveel aandacht men aan dit onderwerp schenkt. In bepaalde gevallen is dat zelfs niets, soms is de focus alleen op die ene zaak gericht. Hongkong is een voorbeeld voor dit laatste. Een aanwijzing dat de VS achter de schermen aan de touwtjes trekt.

De grote vraag is natuurlijk hoe het met Hongkong nu verder moet. Blijft de VS China verder provoceren en wordt het Beijing teveel dan hebben we misschien wel een oorlog. Voorlopig lijkt de rust in de regio terug maar voor hoelang? Hongkong lijkt nu als een gewond dier en de vraag is of groepen als het Albert Einstein Institute het dier toch nog willen afmaken zoals jagers veelal doen.

Velen zien de toekomst van Hongkong daarom pessimistisch in. “Het wordt nooit meer als vroeger”, is hier de stelling. Anderen zoals de vroegere Belgische diplomaat Piet Steel (11) is dan weer optimistisch. Zo stelt hij: “Het gezegde is dat wie tegen Hongkong gokt altijd verliest.”

Een recente op vraag van de South China Morning Post gehouden opiniepeiling stelt dat de politieke oppositie de steun krijgt van 54% van de bewoners van Hong Kong. Met 5% die het zeer extreem geweld tegen politie met brandbommen en tegen individuen steunt. Waarbij 19% het vernielen van publieke eigendommen zoals openbaar vervoer aanvaardbaar acht en 25% indien dat gaat om eigendommen van handelszaken uit China. (12)

Een zeker niet onbelangrijk neveneffect van dit zeer agressief Amerikaans optreden wereldwijd is het verscherpte toezicht op de bevolking door de landen die de VS viseert zoals China, Venezuela, Iran en Rusland.

Elke vorm van dissidentie wordt bijna onmiddellijk met argusogen bekeken. De tolerantie ervoor is dus aan het verminderen. Het is dan ook een slechte zaak voor de persvrijheid want overal ziet men bij protesten op de achtergrond als gevolg daarvan al snel organisaties zoals het Albert Einstein Institute of een figuur als George Soros verschijnen. Terecht of ten onrechte.

Willy Van Damme

1) Zij creëerden in 1832 Jardines & Matheson en waren een van de grootste handelaars in opium. Zij zijn zijn nog steeds zeer prominent aanwezig in het Hongkongse straatbeeld met een torenhoge building Jardine House op Connaught Place. Het wordt nu geleid door Benjamin William Keswick, een nazaat. Als holding is ze in Hongkong en de wijde regio nog steeds erg actief met een grote variëteit aan activiteiten en met 469.000 personeelsleden. Opium behoort wel tot het verleden.

2) Er zijn meerdere systemen om het Chinese schrift om te vormen tot het Latijnse. Het eerste is via het Britse Wade-Giles systeem genoemd naar Thomas Wade en Herbert Giles en het tweede via het Chinese Hanyu Pinyin dat men officieel in 1979 in China invoerde. Er zijn hiernaast ook nog onder meer een Franse versie die echter amper gebruikt worden.

3) In Taiwan zijn er in essentie twee Chinese spreektalen, het lokale Taiwanees, dat verwant is met het Fujianees van de tegenover Taiwan liggende provincie Fujian. Toen in 1945 na de Japanse nederlaag Chiang Kai-shek en de Guomindang de macht in Taiwan overnamen werd het Taiwanees plots een verboden taal. Zeker vanaf 1949 toen na de nederlaag tegen de CCP Chiang Kai-shek zich met zijn leger op Taiwan terugtrok.

Pas in de jaren negentig toen de Guomindang haar dictatuur opgaf en het land democratiseerde kreeg het Taiwanees terug haar rechten en mocht er op radio en televisie naast het Mandarijn ook het Taiwanees gesproken worden. Op school werd men voordien soms zelfs gestraft wegens het spreken van het Taiwanees.

4) South China Morning Post, 22 juli 2014, Jeffie Lam en Joyce Ng, “Apple Daily head Jimmy Lai donated millions to pan-democrats, leaked files show”. 22 juli 2014. https://www.scmp.com/news/hong-kong/article/1557159/alleged-details-apple-daily-founder-jimmy-lais-political-donations

5) Voltaire.net, 4 januari 2005, Thierry Meyssan, “The Albert Einstein Institution: non-violence according to the CIA”. https://www.voltairenet.org/article30032.html. Het stuk bevat ook een repliek van Gene Sharp.

Het Albert Einstein Institute heeft niets met Albert Einstein te maken. Stichter Gene Sharp, die op 28 januari 2018 overleed, had volgens eigen zeggen ooit een gesprek met de man gehad. In 1960 gebruikte hij een voorwoord ondertekend door Einstein voor een van zijn boeken. De man was toen al vijf jaar dood. Maar de naam Einstein, die geweldloosheid predikte, klinkt natuurlijk mooi.

6) South China Morning Post, 16-12-2019, Alice Yan, “Hongkongers living in mainland China say safety and friendships are on the line amid protests”. https://www.scmp.com/news/china/society/article/3041417/hongkongers-living-mainland-china-say-safety-and-friendships-are

7) The Komisar Scoop, 20 oktober 2017, 100reporters, “The Man Behind the Magnitsky Act: Did Bill Browder’s Tax Troubles in Russia Color Push for Sanctions?” https://www.thekomisarscoop.com/2017/11/the-man-behind-the-magnitsky-act-did-bill-browders-tax-troubles-in-russia-color-push-for-sanctions/

Ook: The Komisar Scoop, 20 juli 2018, Lucy Komisar, “I’ve Been Browder’s Number One Journalist Critic for Two Decades. Here’s What President Trump Should Know About Handling Him”.  https://www.thekomisarscoop.com/2018/07/ive-been-browders-number-one-journalist-critic-for-two-decades-heres-what-president-trump-should-know-about-handling-him/

William (Bill) Browder is de man die het Amerikaans parlement overhaalde om de zogenaamde Magnitsky Wet in te voeren, een serie Amerikaanse strafmaatregelen tegen Rusland. Het verhaal over William Browder zoals onze massamedia dat brengen is dan ook een mooi stukje fictie. Men ging in het Europees parlement een film over William Browder tonen maar dat werd op het allerlaatste ogenblik verhinderd.

Toen het Internationaal Consortium van Onderzoeksjournalisten (ICIJ) met de zogenaamde Panama Papers rond het Panamese zakenkantoor Mossack Fonseca kwam verwittigde men vooraf Bill Browder die dan ook netjes in de zaak verborgen bleef. Dit consortium werkt met financiële steun van o.m. George Soros wiens Open Society nauw samenwerkt met de NED. Het ICIJ wordt in de pers dan ook omhoog geprezen.

8) Joshua Wong is tegenwoordig wat voorzichtiger geworden en ontkent nu voor onafhankelijkheid te zijn. Hij moet kortelings voor de rechter verschijnen en mag Hongkong zolang niet meer verlaten.

9) Deutsche Welle, 9 november 2018, Kill Zone, Tim Sebastian, ”Will violence kill Hong Kong’s pro-democracy movement?” Gesprek met de twintigjarige Joey Siu, dienstdoend extern vice-voorzitter van het provisioneel comité van de City University Union. “Jullie willen een rechtstaat maar eisen amnestie voor al jullie zware misdaden”, stelde Tim Sebastian. https://www.youtube.com/watch?v=V9nNeO0yWyk

Ze was recent ook in het Amerikaans parlement waar ze als speciale gast de debatten voor sancties tegen Hongkong mocht meemaken. Tim Sebastian werkte vroeger voor de BBC. Het gesprek is merkwaardig door de mimiek van de dame die ondanks haar jonge leeftijd soms wel beseft wat ze wel en niet mag zeggen. Maar de ontmaskering is wel totaal. Ook de wijze van interviewen door Tim Sebastian is meesterlijk.

10) China Daily, Hong Kong, 12 juni 2019, Grenville Cross. “Fugitive surrender: Rights and responsibilities”. https://www.chinadailyhk.com/articles/186/73/64/1560307116859.html?newsId=85534

Het betreft een lezing gegeven voor een forum over de kwestie van de toen voorliggende wet over de uitlevering van misdadigers. Daarin bespreekt hij in detail alle maatregelen die men in Hongkong nam om misbruiken te voorkomen en hoe de huidige toestand in een aantal gevallen zorgt voor straffeloosheid. Ook bespreekt hij in detail de evolutie van het Chinese rechtssysteem. Een verhaal dat mijlenver afstaat van de karikatuur die onze media ervan maken.

Grenville Cross werd in 1997 na de machtsovername het eerste hoofd van de DPP, de dienst die instaat voor het vervolgingsbeleid van het gerecht. Men kan hem zien als een soort procureur-generaal. Hij is een zowel in Hongkong als in de Angelsaksische wereld veel gelauwerde jurist.

Het probleem rond die uitleveringswet ontstond toen Chan Tong-kai, een 20-jarige Hongkongse student, in Taiwan zijn zwangere verloofde ombracht – ze verwachte een kind van een ander – en nadien naar Hongkong op de vlucht sloeg. Waar men hem omwille van het gebrek aan een uitleveringswet alleen voor kleine criminele feiten kon veroordelen.

Gezien de herrie rond die zaak heeft hij zichzelf uiteindelijk overgegeven aan de Taiwanese autoriteiten. Hierbij dient men te weten dat onder meer ook de VS een uitleveringsverdrag heeft met China en al vermeende misdadigers aan dit land uitleverde.

11) Piet Steel was in 1997 bij de teruggave van Hongkong aan China er Belgisch consul-generaal. Hij is nu onder meer voorzitter van de Belgium-Hong Kong Society en een man met een grote kennis van de regio.

12) South China Morning Post, 21 december 2019, Sum Lok-kei, “Nearly a fifth of Hong Kong voters say they support violent actions by protesters, such as attacking opponents or hurling petrol bombs and bricks”. https://www.scmp.com/news/hong-kong/politics/article/3043073/nearly-fifth-voters-say-they-support-violent-actions

Het probleem is hier wel dat de krant geen enkele informatie geeft over hoe die opiniepeiling verliep. Was ze via het internet en hoeveel personen men ondervroeg blijven zo onbeantwoord. En dat zijn toch belangrijke gegevens om dit verhaal naar waarde te kunnen inschatten.

Mensenrechtenschending door China… Niet door België.

Het is het klassieke verhaal dezer dagen op onder meer onze VRT waar men het nodig acht om China te kastijden omdat het de mensenrechten niet respecteert. Dit op een ogenblik dat een meer dan 600-koppige handelsmissie dat land bezocht zoekend naar allerlei contracten. En dan komt het nu klassieke verhaal over de Oeigoeren en sinds een paar maanden ook Hongkong.

En dan zijn wij, de zuiveren, die China hier een lesje moeten leren en met het vingertje wijzen richting de ‘stoute’ leerling. Wat een karikatuur en zowat het toppunt van durf en arrogantie. Het doet denken aan de kolonisatie toen wij de Congolezen zo nodig de deugden van onze beschaving moesten brengen. En we weten hoe dat afliep.

Definitie

Naar gelang de definitie die men op de term mensenrechten plakt is er in wezen geen enkel land dat respect toont voor de mensenrechten. Zeker en vast ook België niet. Onze serie ministers voor armoedebestrijding doen allerlei peperdure plechtige beloftes over het bestrijden van die schande. Met als resultaat een in ons land almaar toenemende armoede.

Men moet tegenwoordig maar na 18 uur door de Brusselse Nieuwstraat, ‘s lands winkelstraat bij uitstek, wandelen om scenes te zien die voor wie menselijke gevoelens heeft alleen maar schokkend overkomen. Kleine kinderen leven er gewoon op straat. De Belgische welvaartstaat in volle glorie.

Maar dat is maar een klein deel van de mensenrechtenschendingen door België. Het was toch België die door in 2003 de Antwerpse haven voor Amerikaanse wapentransporten open te stellen dat de VS Irak kon vernielen. Medeplichtigheid dus.

DSC_0251

Het Deurganckdok in de Antwerpse haven. Deze haven diende in 2003 als draaischijf voor het Amerikaans leger om haar in Europa opgeslagen materiaal naar Irak te kunnen verschepen nodig voor de verovering en bezetting van het land. België hielp dus mee bij de bezetting en vernieling van het land. Een oorlogsmisdaad.

Het land is er nog steeds niet van bekomen en het zal nog heel veel jaren vergen om terug te raken waar het voor de Amerikaanse interventie stond. Kostprijs naast de materiële schade en psychologische destructie bij de bevolking: Honderdduizenden doden. Dat is wat andere koffie dan het vermeend aantal doden in China op het Tiananmenplein van 4 juni 1989.

Verniel eens een land

En dan zijn er onze F16’s die Servië met Kosovo, Libië en Syrië zonder toestemming van de VN gingen bombarderen. Ook hier vielen er honderdduizenden doden en het aantal doden tikt verder aan en de schade loopt lustig door.

Het waren een voor een oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid. Maar ja, onze ‘vrije’ pers juichte vanop de zijlijn vrolijk toe. En dus is er hier geen probleem van mensenrechtenschendingen. Grapjassen.

En uiteraard heeft ons land met haar pers al 8 jaar die jihadisten – sorry idealisten – in Syrië gesteund. Door onze pers als vrijheidsstrijders voorgestelde salafisten die hun actieterrein op zeker ogenblik dan verlegden naar Charlie Hebdo, Manchester Arena, de Ramblas en Zaventem. Zou men het hier aan de bevolking durven uitleggen wat er werkelijk gebeurde? Nog in geen 1.000 jaar.

Al een journalist gezien van onze zogenaamd vrije pers die een verhaal maakte over onze steun aan Al Qaeda en zelfs ISIS. Bijlange niet. Geweten is dat men machinegeweren van het Luikse FN levert aan al Qaeda in Jemen, jawel de mannen van de slachtpartij bij Charlie Hebdo. Men zwijgt en doet alsof er niets gebeurde gewoon verder. Maar de persvrijheid in China: Dat is een groot thema voor onze bladen.

Inderdaad de mensenrechten en België. Betaalde ons land trouwens al een schadevergoeding aan de nabestaanden van de met Belgische hulp vermoorde Congolese premier Patrice Lumumba?

Jihadist met onthoofde kop

De ’vrienden’ van België en haar mensenrechtenbeleid met betrekking tot Syrië. En niemand in ons parlement die er ooit over protesteerde. Hetzelfde voor de media waar men frisse kerels als dit zelfs omschreef als ‘idealisten’. Fier toont hij zijn oorlogsbuit op het internet. Krijgt onze cultuur veel minder subsidies dan was er in het verleden voor deze helden wel geld voorhanden.

Dat onze persmuskieten dan komen stellen dat België de schendingen van de mensenrechten in China moet aankaarten is daarom feitelijk schandelijk. Er is een gezegde dat gaat over het vegen voor de eigen deur.

Maar ja, China is de aartsvijand van de VS geworden daar het economisch sterker is dan de VS en dus moet België, slaafs als ze is, meedoen. Het is het perfecte jachtterrein van veel van onze papagaaien – Zie De Morgen met de recente serie ‘Het oog van Peking’ – die niet veel meer kunnen dan bladen als The Washington Post, The Economist en Foreign Policy overschrijven. Of leuke verhalen overnemen van onze Staatsveiligheid.

Oeigoeren

En uiteraard zijn er in China schendingen van wat men de mensrechten kan noemen. De werkdruk bijvoorbeeld in veel bedrijven – waar men hier dan weer naar opkijkt want dat toont ‘efficiëntie’ – en de blijvende armoede. En ja, er zijn de Oeigoeren en de Tibetanen.

Maar het probleem van de Oeigoeren is wat anders dan hoe men het hier voorstelt. Zo verzwijgt men – uiteraard heel bewust – wat de kern van dit probleem is. En dat is in wezen hetzelfde al hier, zijnde de grootschalige verspreiding van het salafisme en hier ook  de infiltratie door de Westerse en Turkse geheime diensten. Onze media willen het niet weten.

Er werden tot in het recente verleden in Xinjiang door salafisten vrij veel terroristische aanslagen gepleegd, tot zelfs op het Tiananmenplein in Beijing. Duizenden Chinese Oeigoeren strijden in Syrië aan de zijde van al Qaeda en ook ISIS. De Turkestan Islamic Party vecht nu in de provincie Idlib met al Qaeda. En hoe geraakten die daar? Niet met een vliegend tapijt.

Zo werden op zeker ogenblik op de luchthaven van Shanghai een grote groep Oeigoeren gearresteerd die onder begeleiding van Turkse geheime agenten op weg waren naar Syrië. Wat later onderschepte men dan Chinese Oeigoeren in het noorden van Thailand eveneens komende van China en met Turkse begeleiding ook op weg naar Syrië.

Erawantempel Bangkok

De hindoeïstische Erawan tempel in Bangkok is populair bij toeristen in Thailand. Na het terug naar China sturen van die ongeveer 100 Oeigoerse jihadisten door de Thaise regering vielen er bij een bomaanslag bij die tempel 20 doden. Niemand eiste de aanslag op maar wel arresteerde men twee Oeigoeren, Adam Karadag, alias Mohammed Bilal, Yusuf Mieraili en de Thaise Wanna Suansan, echtgenote van de Turk Emrah Davutoglu die eveneens verdacht is. De zaak moet nog voor de rechtbank komen. Adam Karadag gebruikte een vals paspoort en had in zijn Bangkoks appartement meer dan 200 valse Turkse paspoorten liggen. Turkije heeft na Chinese klachten haar steun voor de Oeigoeren recent laten vallen.

En toen Thailand hen naar China wou terugsturen oefende de VS enorme druk uit op de de Thaise regering om hen toch houden en door te sturen naar Turkije om er politiek asiel te geven. Zodat ze hun weg konden verder zetten daar het Westen in Syrië vers kanonnenvlees nodig had? Daarop leek het toch.

Bomaanslag

Thailand legde de Amerikaanse bevelen echter naast zich neer en dan pleegde men uit weerwraak in Bangkok dan maar een aanslag op een bij toeristen populaire hindoeïstische tempel. Ook sloeg men de inboedel van het Thaise consulaat in Istanbul aan diggelen. Bij die aanslag van 17 augustus 2015 op de Erawan tempel vielen er 20 doden en 125 gewonden. Vooral Aziatische toeristen. Die lieve Oeigoeren toch.

Men wou het voor Thailand economisch belangrijke toerisme treffen, haar achilleshiel. “Raak niet aan mijn Oeigoeren”, was de kreet in Ankara en de VS. Maar om het allemaal op een professionele wijze te duiden was men bij onze media aan het verkeerde adres.

Het probleem voor China is deels het ook daar in Xinjiang, de provincie waar veel Oeigoeren wonen, actief geworden nationalisme dat door het Westen op alle mogelijke wijze wordt gesteund. Wat zich dan vermengde met het door Saoedi Arabië gestimuleerde salafisme.

Men heeft in China dit – zoals trouwens ook in België – laten escaleren en pas enkele jaren geleden ontdekt dat het de boel ernstig destabiliseerde. Veel erger dan hier. Zie de serie bloedige aanslagen.

En wat gebeurt er dan? Zoals in België was er een overreactie. Hier o.m. met het verbieden op school van de hoofddoek, ginds met het eveneens verbieden van alle uiterlijke vormen van salafisme of van wat daarvoor moet doorgaan. .

En dat het er brutaal zal aan toe gaan hoeft men niet te betwijfelen. De Chinese regering gaat er trouwens prat op dat er al enkele jaren daar geen aanslagen meer gebeuren. En dat verkrijg je alleen maar door radicaal en hondsbrutaal op te treden.

En uiteraard zijn de totaal onbewezen cijfers uit onze media van 1 miljoen Oeigoeren die in concentratiekampen zitten met bijna grote zekerheid sterk overdreven. Het is praktisch zeker eerder propaganda dan een weergave van de realiteit. Wie nuchter al die verhalen bekijkt kan hierover alleen maar grote scepsis hebben.

Zhonghua

En ja, China is een eenpartijstaat zodat andere partijen los van de CCP verboden zijn. Dat is inderdaad de realiteit. En de door de VS georkestreerde zogenaamde kleurenrevoluties met als bedoeling een regimewissel te bekomen maken China nog veel achterdochtiger. Het versterkt als gevolg de politieke controle.

Wil dat zeggen dat men bijvoorbeeld geen kritiek op het beleid kan hebben? Natuurlijk kan dat maar mits men binnen bepaalde grenzen blijft. Stakingen en milieuprotesten zijn er bijvoorbeeld frequent. En zoals overal in de wereld is er uiteraard ook hier grootschalige corruptie. Mensen zijn nu eenmaal mensen. Ook in China.

Starbucks vernield - November 2019

Annie Wu van de groep Maxim’s Caterers, een keten van meerdere horecazaken die o.m. de franchise in Hong Kong heeft van Starbucks Coffee, had publiek kritiek geuit op de relschoppers en haar steun uitgesproken voor de politie. Het gevolg was dat die betogers zich daarna keerden tegen die keten en er zoveel als mogelijk kort en klein sloegen. Van enige tolerantie voor andere opinies is bij deze ‘democraten’ geen sprake.

Maar in China heerst – terecht – de vrees voor het uiteenvallen van het land dat verzwakt zoals in het verleden dan terug de speelbal zou worden van andere grootmachten. De natte droom van Washington. Het is voor de Chinese leiders zelfs een obsessie. “Een rode lijn”, stelt men in Beijing met heel forse stem.

China noemt zich niet voor niets in het Chinees ‘Zhonghua’, het Centrale Rijk. Het eengemaakte land dat het centrum van de wereld is. Vandaar de soms arrogante trekjes bij bepaalde Chinezen. Het is een traditie.

Hongkong

En dan Hongkong en die opstand. Wat kan men China hier kwalijk nemen? Toch niets. We krijgen hier langs de ene kant grote betogingen van mensen die wijzingen willen aan het statuut en het bestuur van de vroegere Britse kolonie en de regering van Hongkong en China die dat weigeren en alles willen behouden. Grotendeels uit vrees voor separatisme. Lievelingen van onze media als rellenleider Joshua Wong van Demosisto, een partij van separatisten, roepen zelfs op tot onafhankelijkheid.

Zoals de Gele Hesjes in Frankrijk ook op straat komen om veranderingen te eisen. Is de Franse president Emmanuel Macron dan een mensenrechtenschender omdat hij weigert toe te geven? Het hangt af van de definitie van de term mensenrechten.

Met verder bij die betogers bendes die publieke en private eigendommen op grote schaal vernielen, plunderen en brandstichten. De 70-jarige Luo Changqing een tegenstander van die relschoppers werd om die reden zelfs vermoord terwijl ze niet welgevallen burgers in het hospitaal schoppen en in het openbaar zelfs een tegenstander in brand staken. (1)

Dat zijn dus de ‘goeden’. En de politie die poogt die vernielingen en aanvallen op mensen te verhinderen zijn dan de smeerlappen en daarvoor is Beijing verantwoordelijk. Waarover praat men feitelijk? Over George Orwell misschien. Maar ook dit is feitelijk simpel want achter de schermen blijken die rellen bij nader toezicht allemaal telegeleid te zijn door de VS, het rijk van het (sic) goede. (2)

Willy Van Damme

1) Het Franse staatspersbureau AFP wist gisteren via haar zogenaamde Factchecksite te melden dat het voorval met de man die men in brand stak gewoon een stunt was. Er was volgens die factcheck immers geen enkel hospitaal die een sterk verbrande man had binnengekregen. Tot het persbericht van het Prince of Wales hospitaal verscheen. Waarna men bij AFP dan maar stelde juist dit niet te hebben onderzocht. En dan verschieten dat de term leugenpers zo populair is.

2) Hierover weldra een uitgebreide analyse van de feiten met info over o.m. het Albert Einstein Institute dat evenveel met Einstein te maken heeft als met een pakje friet.

De dappere Afghanen of….

Ooit maakte Hollywood in 1943 de film ‘Road to Moscow’ gemaakt aan de hand van het gelijknamige boek van Joseph E. Davies, de toenmalige Amerikaanse ambassadeur in Moskou. De voormalige Sovjetunie werd er ten hemel geprezen en de processen van 1936 waarbij men een ganse serie bekende sovjetpolitici wegens o.m. spionage ter dood veroordeelde was volgens Hollywood een voorbeeld van degelijke rechtspraak.

Rambo III - Versie 1

Zo eindigde Rambo III met een ode aan wat men toen de Moedjahedien noemde. De lieden die het land in afspraak met de CIA omtoverden tot een groot drugsparadijs en ‘s werelds bijna enige producent van opium en heroïne. Een paradijs ook voor terroristen.

Het was echter ten tijde van de tweede wereldoorlog en dus was president Jozef Stalin volgens Hollywood een held. Dat de VS tot 1941 aan het Duitsland van Hitler de benzine leverde voor de operatie Barbarossa, de invasie van de Sovjetunie, werd gemakshalve vergeten. Juist zoals men enkele jaren nadien de inhoud van die film vergat. Het kan in de internationale politiek soms verrassend snel gaan. Zie maar naar Syrië.

Zo ook met Afghanistan waar Hollywood ook al eens een verrassende zij het gênante bocht maakt. Officieel was Bin Laden, de Taliban en al die andere islamitische terreurbendes dappere helden. Een paar jaar later is dat dan weer… oeps. Snel wat aanpassen. Want officieel althans was Bin Laden & co nadien een der ‘s werelds grootste misdadigers ooit. En dus….

Rambo III - Versie 2

En dat werd het nadat men al Qaeda omtoverde tot vijand nummer 1. Nooit de soepelheid van Hollywood en de VS onderschatten. Galant, dat zeker.

Rambo III gaat over held John Rambo die in 1988 ten strijde trekt om een vriend uit de klauwen van de wreedaardige ‘Ruskies’ te halen. Het is een verhaal geschreven door Sheldon Lettich en Sylvester ‘Rambo’ Stallone zelf. Maar dat was 1988 en nadien kwam er dan al Qaeda, vrienden van de CIA die vijanden werden. Juist zoals gebeurde met Jozef Stalin. En dus werd er wat herschreven.

Willy Van Damme

Hong Kong – Nog gevaarlijkere brandbommen

De brandweer van Hong Kong heeft vandaag een waarschuwing gelanceerd over recepten die op het internet verschijnen over hoe je nog gevaarlijker, meer instabielere brandbommen kunt maken. Bommen die ook erg toxische rook kunnen verspreiden. Wie die recepten op het internet zet is voorlopig nog niet geweten maar ook dit is een zoveelste escalatie in dit conflict.

Dat men kinderen tot zelfs 12 en 14 jaar inzet voor dit escalerende geweld is typerend. Deze jongeren weten waarschijnlijk amper wat hier op het spel staat. Laat staan dat ze de achtergronden van dit conflict kennen en de gevolgen op korte en lange termijn voor hun persoonlijk kunnen inschatten. Men steekt het eigen huis gewoon in brand. Waanzin.

Brandommen tegen gebouw - oktober 2019

Hier steken relschoppers gisteren de lift van een metrostation in brand. En plezant dat dit was. Maar zonder openbaar vervoer komt een groot deel van het leven in Hong Kong tot stilstand. Met alle gevolgen van dien. Begrijpelijk dat ze zich verbergen achter een masker. Dan hopen ze geen schadevergoeding te moeten betalen en te boeten voor hun crimineel gedrag.

Opvallend was dat de jongen die eind vorige week een politieman met een metalen stok aanviel en als gevolg daarvan werd neergeschoten zelfs amper 14 jaar was. Hij werd gearresteerd en ligt nu gewond in een hospitaal.

Dat enkele zich democratische noemende parlementsleden en onderwijsverantwoordelijken het voor die relschoppers opnemen doet dan ook vragen rijzen bij hun gedrag. Het toont een gebrek aan verantwoordelijkheidszin, politiek inzicht en het ontbreken van respect voor hun educatieve rol in de samenleving.

Volgens de brandweer van Hong Kong heeft men sinds 9 juli al in 37 gevallen moeten tussenbeide komen bij incidenten met brandbommen. Uiteraard zijn er in die periode al veel meer brandbommen gebruikt tegen de politie, tegenstanders en allerlei eigendommen.

En wie in Hong Kong mandarijn spreekt moet oppassen. Hen bont en blauw slaan richting hospitaal is geen probleem voor deze (sic) democratische activisten. De Amerikaanse zakenbank JP Morgan gaat trouwens daarom nu extra beveiligingsmaatregelen nemen voor haar personeel.  

Willy Van Damme

Hong Kong Betogers provoceren China verder

Volgens een bericht van het Canadees-Britse persbureau Reuters hebben een relatief kleine groep van betogers vandaag een kazerne van het Chinese leger met laserpennen aangevallen. Dit in Hong Kong door die rellenschoppers reeds weken veel gebruikt wapen dient om politiemensen te verblinden.

Wordt grens overschreden?

Volgens de Amerikaanse Academie voor Oogspecialisten (1) kunnen laserpennen al of niet tijdelijk schade veroorzaken aan het oog. En vanaf 5 milliwatt is die ook ernstig en definitief. Het wordt dan ook gezien als een gevaarlijk wapen. Eerder werd al een student aangehouden toen die een grote hoeveelheid van die pennen kocht. De man noemde het bij ondervraging educatief materiaal.

De reactie van het Chinese leger in Hong Kong aan de betogers was volgens Reuters dat ze moeten ophouden of de consequenties van hun gedrag ondergaan. Het kan de verdere escalatie van dit conflict betekenen. In wezen is dit nu eenmaal het gebruik van wapens tegen het Chinese leger. Het is al lang de politiek van bepaalde groepen betogers en de VS om China zodanig te provoceren dat men het leger zelf doet optreden.

 Joshua Wong en Nathan Law met diplomaten VS Julie Eadeh in JW Marriot - 8 augustus 2019

Joshua Wong en Nathan Law, twee kopstukken van de Hong Kongse onafhankelijkheidsbeweging, op 8 augustus in gesprek met Julie Eadeh, hoofd van de sectie politiek en mensenrechten op het Amerikaanse consulaat. En geweten is wat de VS bedoelen als ze beginnen over mensenrechten. De reactie in zowat alle voorname Britse en Amerikaanse media toen die foto in de pers verscheen was keihard. China werd er uitgescholden en banditisme verweten. Men raakte dus een wel heel gevoelige snaar.

Eerder viel men al de burelen van de officiële Chinese vertegenwoordiging in Hong Kong aan en verving men bij de bestorming van het lokale parlement het officiële bord van Hong Kong met dat van Hong Kong onder Brits bestuur. Ook werden Chinese vlaggen in brand gestoken. Waarbij men bovendien nog paradeerde met grote Amerikaanse vlaggen met oproepen aan president Donald Trump om in te grijpen. Provocaties die kunnen tellen.

Voor China is het ondermijnen van de Chinese eenheid zoiets als heiligschennis, een no-pasaràn. Het roept bij hen herinneringen op aan de periode toen imperiale mogendheden stukken van het land afscheurden en bezetten. Met de Japanse invasie en de Opiumoorlogen en Hong Kong als typevoorbeelden. Het veroorzaakt dan ook hevige reacties in Beijing.

Tot heden bleven die provocaties echter zonder gevolgen, tot spijt van sommige betogers en de VS die op de loer ligt om dan extra sancties uit te vaardigen. De vraag is immers hoe lang men China ongestraft kan blijven provoceren. In wezen is het Amerikaanse en Britse optreden in Hong Kong voldoende als casus belli om de oorlog te verklaren. Dat gaat zeker niet gebeuren maar een grens is snel overschreden.

Zeker is dat sommigen voor en achter de schermen met vuur spelen. Intussen is de schade aan de economie en de samenleving in Hong Kong enorm. Mensen worden tegen elkaar opgezet en worden van vriend tot vijand. Het zal jaren vergen om dit te herstellen. En niet alleen wat betreft de fysieke schade aan gebouwen.

Willy Van Damme

1) American Academy of Opthalmology, Ari Soglin, 22 juni 2018, ‘Is Your Laser Pointer Dangerous Enough to Cause Eye Injury?’ https://www.aao.org/eye-health/news/laser-pointer-eye-injury

Het ministerie van de waarheid

Toch mooi die helden van de revolutie in Hong Kong zoals we die op onze televisie en in de kranten en weekbladen te zien krijgen. Vandaag had men het op de VRT zelfs over DE mensen van Hong Kong die het verbod op het dragen van maskers door de betogers niet nemen en massaal op straat komen.

Hetzelfde voor de Britse staatsomroep BBC die vandaag op haar werelduitzendingen alleen betogers aan het woord liet. Wat al van bij het begin praktisch altijd het geval is. Ook hier was de uitgedragen boodschap dat Hong Kong als één man/vrouw achter die eisen van de betogers staat. Nou.

Propaganda

Journalistieke regels zeggen dat men bij conflicten genuanceerd verslag moet uitbrengen. Waarbij men beide zijden op een evenwichtige en ook kritische wijze aan het woord laat. Vergeet het: Er is hier al wekenlang maar een klok die men in beeld krijgt of die aan het woord komt. Dissidentie is uit den boze.

Vrouw met oogletsel - Augustus 2019

Deze dame met haar oogletsel is een typerend voorbeeld van propaganda. Volgens de betogers liep ze dit op toen een rubberen politiekogel haar oog trof. Waarna onze media het verhaal zo overnamen en men overal foto’s publiceerde van deze dame. Met betogers die overal rondliepen met een symbolisch bloedend doekje voor hun oog. Klassieke agitprop. Wat er juist gebeurde weten we echter niet. Politie schoot toen inderdaad met rubberen kogels maar de betogers gooiden met stenen, molotovcocktails en gebruikten katapulten en stokken. De politie is dan een onderzoek begonnen naar de ware toedracht van de zaak. Ze dook echter onder. 

Uiteraard zijn er massa’s mensen in Hong Kong die wat hier gebeurt zoals het vernielen van metrostations kordaat afkeuren. Toch pure logica. Maar als zij al eens reageren dan is het antwoord in onze media zo gevonden: Dit zijn de triaden, Chinese maffia, die betaalt door China hondsbrutaal optreden tegen die onschuldige naar vrede, vrijheid, democratie en dies meer snakkende jongeren.

Amnesty International

Typerend is zeker ook het persbericht van Amnesty International hierover (1) waar men op basis van wat men alleen een neponderzoek kan noemen de Hong Kong politie zelfs folterpraktijken verwijt. Dat die betogers de politie aanvielen met onder meer petroleumbommen die dodelijk kunnen zijn hierover echter geen woord.

Maar zoals ten overvloede al is gebleken met hun verhalen over Jemen, Syrië enzovoort is Amnesty International gewoon een afdeling van het Britse ministerie van Buitenlandse Zaken. Over de aanwezigheid en zelfs de leidende rol van al Qaeda bij die Arabische (sic) Lente kon je er bijvoorbeeld nooit iets lezen.

Dat winkeliers het niet nemen dat hun winkels niet kunnen openen of gewoon vernield worden moet toch voor iedereen begrijpelijk zijn. Ach geen zorg voor onze pers. Wat we nu meemaken is in wezen simpelweg een herhaling van de berichtgeving over wat de media de Arabische Lente noemde. En we weten allen nu wat die lente betekende voor de regio: Bloed en vernielzucht.

Over het vandalisme van deze betogers amper of geen woord. Voor wie een bewijs wil over wie achter die rellen zitten een duidelijke aanwijzing. Hier is immers het Amerikaans/Britse ministerie van de Waarheid als dirigent actief die via haar pionnen in de media vertelt wat men de wereld als de Waarheid moet vertellen. Journalistieke regels van nuance, kritische analyse en woord en wederwoord gooit men dan overboord en aan boord komt propaganda.

Willy Van Damme

1) https://www.amnesty.nl/actueel/politie-hongkong-mishandelt-en-martelt-demonstranten.  

Dat Amnesty International zo frontaal de Hong Kongse politie aanvalt hoeft niet te verbazen. Zonder een stevige gemotiveerde politie kan de regering nu eenmaal niet optreden tegen die gewelddadige betogers. Geen enkele regering waar trouwens ook. En dan rest de overheid hier alleen nog het Chinese leger om op te treden en de orde te herstellen.

En het is op dat moment dat de VS zit te wachten om nieuwe sancties tegen China te treffen. Men zegt het zowel bij sommige van die betogers als in Washington zelfs openlijk. De nodige wetgeving ligt in Washington zelfs al klaar. Of hoe Hong Kong een speelbal van de VS wordt in haar poging om terug de nummer 1 van de wereld te worden boven China. De VS, de Vernielzuchtige Staten. 

Waakhond slaapt verder

In het artikel ‘Nucleaire spion bleef ongemoeid in Leuven’ van De Morgen van 20 maart blijkt dat het Comité I en Uw medewerkers bij deze zaak een belangrijk element over het hoofd hebben gezien.

Zo verklaarde de vroegere Nederlandse premier Ruud Lubbers (CD&A) aan het VPRO programma Argos van 9 augustus 2005 dat de inlichtingendiensten weet hadden van diens activiteiten maar dat de CIA een arrestatie verhinderde. Zie onder meer: https://nl.wikipedia.org/wiki/Abdul_Qadir_Khan.

De zaak moet men trouwens zien in het kader van de geostrategie van dat ogenblik waarbij China nauw samenwerkte met de VS en dat ook Saoedi-Arabië dan Pakistan gunstig gezind was. Reeds in 1977 beginnen de VS, China, de EU, Saoedi-Arabië en Pakistan via politieke destabilisatie met hun oorlog tegen Afghanistan. Deze breekt definitief uit in 1979. En in dit spel was de cruciale schakel Pakistan.

Dit toont nogmaals aan dat het Comité I, de vermeende waakhond – de feiten speelden zich meer dan 30 jaar geleden af – gewoon verder slaapt en de media in dat zelfde bedje eveneens liggen te slapen. En ondertussen doet men rustig en ongestoord verder.

Willy Van Damme

De Staatsveiligheid en het Gele Gevaar

Ooit in het begin der jaren tachtig was China een zogenaamde vriend van België en was er officieel voor onze Staatsveiligheid niets met dat land aan de hand. Voor China te kritische artikelen zag men zelfs niet graag verschijnen. Onze bedrijven maakten er immers pillen en telefooncentrales en dus moest men hen koesteren, lief hebben. En, belangrijker, China en de VS vormden op dat ogenblik een alliantie tegen de Sovjetunie.

Chinese cultuur is staatsgevaarlijk

Al een gans tijd is dit veranderd en laat onze Staatsveiligheid de ene waarschuwing na de andere over dat land op ons los. De zaak van elektriciteitsdistributeur Eandis was er een voorbeeld van. Dat Chinezen er gingen in investeren was gevaarlijk want zij zouden wel eens kunnen te weten komen hoe onze elektriciteitsvoorziening er uitziet. Een pak onzin maar onze politici bogen als angsthazen voor die onheilsboodschap.

Recent was Vlaams Belanger Filip Dewinter aan de beurt om vanuit de Staatsveiligheid een ton modder over zich heen te krijgen want de man hielp een Chinese culturele vereniging hun weg in België vinden. Gevaarlijk stelden onze spionnen want ze wilden zo goodwill creëren in ons land. Chinezen die hier goodwill willen zoeken! Sidder en beef Belg want daar is het Gele Gevaar. Met Dewinter als het gele mannetje van president Xi Jinping.

Vraag is wat voor ons land op veiligheidsgebied het gevaarlijkst is natuurlijk. Sinds de onthullingen van Edward Snowden weten we dat de Amerikaanse spionagedienst NSA samen met het Britse GCHQ alle communicatie afluisteren wereldwijd. En dus ook die van onze koning, premier, de chef van de federale politie en die van beenhouwer Jean-Paul om de hoek.

Keizerlijk paleis Beijing

Voor onze Staatsveiligheid is China een gevaarlijk land dat wij best zoveel mogelijk mijden. Dit terwijl het veruit de grootste economische kracht ter wereld is die ook massaal in ons land investeert. Speelt de Staatsveiligheid het spel van de VS?

Recent bleek dat ze zelfs de ongetwijfeld geheime communicatie van de Saoedische kroonprins Mohammad bin Salman nauwgezet volgen. En dat is toch een voor Washington wel veel belangrijkere ‘bondgenoot’ dan onze Charles Michel of zijn Nederlandse collega Mark Rutten.

De vriend van de NSA

Toen het in september 2013 uitlekte dat die NSA/GCHQ ook op grootschalige wijze bij de communicatiesystemen van Proximus hadden ingebroken verscheen er in het maandblad MO (1) gelijktijdig een gesprek met Eddy Testelmans, toen de chef van onze militaire veiligheidsdienst, die pochte met zijn goede en open en bloot relatie met de Amerikaanse generaal Keith Alexander, dan de baas van de NSA, het Nationaal Veiligheidsagentschap.

Maar daarvoor hoor je onze veiligheidsdiensten zeker nooit waarschuwen. Die mogen de telefoons van onze premier Charles Michel dus afluisteren? Bovendien weet zowat iedereen die wat thuis is in de internationale politiek dat de VS al heel veel jaren een economische oorlog voert tegen de EU. De gigantische speculatie tegen de euro van een paar jaar terug gebeurde toch vanuit Wall Street?

En op een ogenblik dat China en haar ondernemingen op grote schaal in het buitenland investeren – Het land zit men een enorme berg geld die men nu eenmaal ergens rendabel moet beleggen – begint de Staatsveiligheid onrust te zaaien en ons angst aan te jagen want ‘China zoekt hier invloed te verwerven’. Wow, wat een gevaarlijk plan. China wil hier invloed krijgen. Om bang van te worden?

Prietpraat natuurlijk. Recent stuurde ons land een grote handelsdelegatie naar Marokko. Waarom? Om er invloed te verwerven om zo beter handel te kunnen drijven en de samenwerking op andere vlakken te verbeteren. Een erg goede zaak al zou men de export van hasj moeten op tafel leggen want Marokko is de veruit grootste exporteur ervan. Maar daarover horen we niets natuurlijk. Ook niet toen Bart De Wever er recent rondjes liep.

En dat er onder die tienduizenden Chinezen die hier rondlopen spionnen zitten zal wel. Waarom zou men daarover speciaal alarm moeten slaan? Er zijn hier vele honderden ‘geheime agenten’ onder allerlei vermommingen. Brussel heeft van veel landen tot drie verschillende ambassades (het koninkrijk, NAVO en de EU) en daar zitten pakken spionnen tussen hoor.

Geely autoproducent

Als we de verhaal van onze Staatsveiligheid en ook professor Internationale Relaties Jonathan Holslag moeten geloven dan is ook de aankoop van Volvo door de Chinese automaker Geely uiterst verdacht en zelfs een gevaar voor onze veiligheid.

Trouwens ambassades dienen toch om via allerlei soms erg discrete contacten zoveel mogelijk informatie over het gastland te verkrijgen. Spionage dus! Zo zijn er bovendien de aan de ambassades verbonden militaire attachés die bijna in regel werken voor de militaire inlichtingendiensten van hun land. Ook België doet dat trouwens. Niets speciaals, het is dagelijkse kost.

Scharnierpunt in de geschiedenis

Maar qua geopolitiek zit België en de EU zoals gans de wereld op een scharnierpunt. De oude gevestigde orde is kapot en wat er in de plaats gaat komen weten we niet. Er zijn in wezen drie grote economische blokken met de EU op nummer twee, de VS en China de grootste. Met daarnaast spelers als Indië en Rusland. Waarbij de VS tegen iedereen op dit ogenblik een felle economische oorlog voert om hen zo op de knieën te dwingen. America First!

De VS wil China’s groei kapot maken en hen zo veel als mogelijk isoleren. Het gevolg is een enorm pak aan propaganda vol leugens, verdraaiingen en halve waarheden over China in onze media. De kranten staan er vol van met verhalen komende vanuit de VS om zo het Europese wereldbeeld te kneden richting daar waar Washington het wil. Met China als het rijk des duivels, naast dan Rusland uiteraard.

Maar België en de EU hebben niet de minste reden om dit spel mee te spelen. Integendeel, wij hebben er alle belang bij om met zoveel mogelijk landen op goede voet te staan. Zelfs al doen zij dingen die ons niet aanstaan zoals het strafbaar stellen van homofilie. De wereld behoeft vrede en stabiliteit zodat de economie verder op volle kracht kan groeien en we – niet gestoord door ruzies – het klimaatprobleem kunnen aanpakken.

Op een ogenblik dat de Chinese internetverkoper Alibaba op termijn in de sociaal-economisch nog steeds noodlijdende Luikse regio mogelijks duizenden banen gaat realiseren komen de heren en dames van onze Staatsveiligheid ons waarschuwen voor Chinese beïnvloeding. Dat is om zowel te vloeken, te lachen als te schreien.

Behoefte aan stabiliteit

Uiteraard moeten wij binnen de EU ons eigen beleid voeren en niet de naïeveling uithangen. En het beschermen van ons ‘s lands economisch en strategische vitale onderdelen is zeer belangrijk. Ook China doet dat trouwens. Terecht.

Maar als we zien dat een Chinees bedrijf hier in de regio Charleroi elektrische auto’s gaat maken, als we zien dat het Chinese Geely toen het autobouwer Volvo overnam tot heden een goede investeerder bleek – kijk eens naar GM met Opel en Ford met Genk – dan is het bestaan van het Gele Gevaar in essentie een pure fantasie. Een uitvinding van de PR-bureaus van Uncle Sam.

BYD - Brussel - Taxi's - 1

Inderdaad, de Chinese invasie is begonnen. Hier taxi’s van BYD in Brussel. Recent verkocht het ook bussen voor de luchthaven van Zaventem. Als dat geen bewijs is voor de heel kwade bedoelingen van China. Toch als we onze vrienden van de Staatsveiligheid moeten geloven.

Men kan zich trouwens hier de vraag stellen wiens belang onze Staatsveiligheid met dit soort verhalen over het ‘Gele Gevaar’ dient? Dat van de VS die China wil isoleren of dat van een land dat elke investeerder en handelspartner dient welkom te heten. Dit lijkt eerder op het dienen van Washington dan op het helpen van ons land.

België en de EU behoeven stabiliteit en geen geruzie, zeker niet als dat dan nog in het voordeel is van een andere ons in wezen vijandige mogendheid. Het waren toch geen Chinese speculanten die enkele jaren geleden hoopten de euro en zo de EU kapot te maken?

En als we problemen hebben met de Chinese economische opmars dan is dat ook deels de fout van de EU. Al jaren investeren de Chinese overheid en lokale private bedrijven er in de productie van batterijen en elektrische voertuigen. Het zijn Japan, Zuid-Korea en vooral China die elektrische batterijen maken. Arm Europa.

DSC_0090 (1)

Hier Wang Chuangfu, de erg discrete grote baas en stichter van BYD in Londen bij de inauguratie van twee door elektrische bussen van BYD bediende buslijnen. In Londen rijden er nu al tientallen elektrische bussen van BYD rond. Zij vertrekken om 6 uur en komen rond 11 uur terug binnen zonder tussendoor de batterijen te moeten laden. Hier weigert de Vlaamse busmaatschappij De Lijn en Ben Weyts (N-VA), minister voor Verkeer om elektrische bussen te bestellen. Zou busmaker Van Hool die technologie nog niet onder de knieën hebben? Het lijkt er op.

Een privaat beursgenoteerd bedrijf als BYD (Build Your Dreams) uit het Chinese Shenzhen produceert met haar eigen batterijen massaal elektrische wagens en ook in Amiens en Hongarije bussen en is zeer rendabel en beursgenoteerd. Het is bovendien groter dan Tesla van die blaaskaak Elon Musk.

Het Chinese parlement stemde zelfs wetten die de autobedrijven verplichten een procentueel elk jaar stijgend aantal elektrische wagens te maken. En men zet er nu verplicht een algemeen recyclagesysteem op voor die batterijen.

En wat doet Europa? Er zijn eindelijk ‘plannen’ want de Duitse autonijverheid zweerde tot vorig jaar bij de… diesel. Daar zit het gele gevaar, zijnde bij de domme beslissingen van de Europese beleidsmensen die onvoldoende kritisch de wereld bekijken. Hetzelfde trouwens voor het internet waar alle belangrijke takken van deze industrie Amerikaans zijn en er amper iets Europees is in terug te vinden. En dat is uiteraard geen toeval.

1) http://www.mo.be/opinie/militaire-inlichtingendienst-getroffen-door-ernstig-cyberincident.

Willy Van Damme