Bondgenoten

De grote slogan van de Amerikaanse president Joe Biden is het versterken van de bondgenootschappen en samenwerken tegen wat dan de gezamenlijke vijanden zijn, Rusland en China met ook nog Iran, Venezuela en, zeker niet te vergeten, Syrië. Omwille van de grootschalige schendingen van de mensenrechten zegt men.

Onzin

En onze media weten dit weer zo goed als kan ook te verkopen. Wel merk je hier en daar en vooral tussen de lijnen een pak twijfels. Klagen over mensenrechtenschendingen is onzin natuurlijk als diezelfde VS en haar vermeende bondgenoten massaal wapens blijven leveren aan bijvoorbeeld Saoedi-Arabië, Qatar en de Verenigde Arabische Emiraten.

Dat het Waalse overheidsbedrijf FN via de Emiraten wapens levert aan al Qaeda in Jemen, die van Charlie Hebdo, daarover hoor je in België niemand. Maar de Oeigoeren hola dan klinkt bij bijvoorbeeld de Groenen al luid schreeuwend het woord genocide.

Maar ja dat probleem van de Oeigoeren draait hem ook hier rond al Qaeda met China welke keihard toeslaat tegen echte of vermeende aanhangers van al Qaeda binnen de moslim gemeenschap in China. Of hoe iemand als Wouter De Vriendt van Groen in wezen een verdediger is van die terreurgroep.

Afghanistan 

Dat die praatjes over bondgenootschappen inhoudsloze beweringen zijn blijkt ook nu nog steeds dagelijks. Toch voor wie met een beetje aandacht de gebeurtenissen volgt. Een zeer goed voorbeeld is Afghanistan. Officieel is dat een operatie van een groep landen binnen de NAVO waarin de VS natuurlijk de belangrijkste partner is. Logisch.

190403g-005

De NAVO is een klassiek militair bondgenootschap die in theorie bestaat uit gelijkwaardige staten met in clausule 5 de belofte van onderlinge militaire bijstand. De praktijk is juist het omgekeerde. Zo steunen de VS en een aantal Europese landen de Koerdische PKK die oorlog voert tegen Turkije, lid van de NAVO.

Het is officieel zelfs een terreurorganisatie die echter al veel jaren bewapend wordt door de VS. Het is maar van de voorbeelden van conflicten binnen de NAVO. Hier mooi glimlachend op de foto.

In de praktijk echter is het de VS die zegt wat er moet gebeuren en wat niet. Met de anderen die al jaren voor voldongen feiten geplaatst worden. De VS gaat in Qatar met de Taliban onderhandelen en onze regeringen moeten dat veelal lezen in de kranten. Waarna een of ander Amerikaans regeringslid of diplomaat dat in Brussel dan komt uitleggen.

Ook nu weer was het deze week rond Afghanistan bij de NAVO prijs. Na twintig jaar plunderen, heroïne of opium verkopen, vernielen en doden is de VS Afghanistan na 20 jaar bezetting plots beu. Men wil weg.

Geen probleem, ze hadden er trouwens nooit mogen zijn. Maar woensdag stond in The New York Times te lezen dat ten laatste op 11 september van dit jaar dat de VS er al zijn troepen zal uit terugtrekken.

En kijk de dag nadien komt de spiksplinternieuwe Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Anthony Blinken dat aan de ‘partners’ in Brussel koudweg melden. Zonder enig voorafgaand overleg. Partners? Kom nou, het zijn huurlingen en leveranciers van kanonnenvlees die van de grote baas aan die dolle avonturen moeten meedoen op straf van boete.

Voorheen, nog onder Donald Trump, ging de VS zich al op 1 mei weg zijn, binnen twee weken dus. Overleg? In het Witte Huis dat wel, maar met die bondgenoten? Nog in geen duizend jaar en alleen als het niet anders kan.

Andere bondgenoten 

Merkwaardig is wel – Maar dat wordt vermoedelijk wegens de gêne zo stil mogelijk gehouden – dat er op dit ogenblik elders gesprekken bezig zijn over de toekomst van het land. Wat cruciaal is.

En wie zijn daar onder meer bij betrokken? De zogenaamde grossiers in mensenrechtenschendingen China en Rusland. Van Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk of Duitsland en Italië is voor zover geweten hier geen spoor.

Het toont perfect hoe de VS bondgenootschappen beschouwt. Met Nederland als het hen uitkomt en hetzelfde met China, Rusland, Japan of wie ook. Het is omwisselbaar. En uitvluchten om iemand uit te sluiten zijn als steeds zo gevonden.

Nog geen twintig jaar terug stuurde de VS mensen die ze om welke reden ook gevangen haddeen genomen niet alleen naar Guantanamo maar zelfs naar Syrië. Je weet wel dat land waar men als nooit voorheen er in de gevangenissen op los martelt. Dit volgens de huidige Amerikaanse visie. Toen zweeg men er over.

De VS en Nederland in Indonesië

Maar voor wie wat inzicht heeft in de moderne geschiedenis zou dat niet mogen verbazen. Toen Nederland na de Tweede Wereldoorlog Indonesië, de ‘Parel van de Oost’, terug wou nemen was het Washington die Nederland tot overgave dwong. Hetzelfde enkele jaren later wanneer het met Irian Jaya (Papoea of Nederlands Nieuw-Guinea) weer prijs was.

Ashraf Ghani

President Ashraf Ghani wordt door de VS in de steek gelaten. Hopelijk voor hem overleeft hij dit spel. Velen voor hem verging het echter erg slecht.

Tot woede van toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Joseph Luns (KVP) die in 1962 in deze kwestie moest inbinden. Het grappige is dat hij nadien in 1971 – Als wiedergutmachung? – dan van de VS secretaris-generaal van de NAVO mocht spelen. De kronkelwegen van de internationale politiek.

Hetzelfde met de Britten en de Fransen die kost wat kost het Suezkanaal van de Egyptenaren terug wilden pakken. De VS regelde achter de schermen wat financiële trucjes rond het Britse pond en hup weg waren Parijs en Londen en mocht Israël beschikken. Bondgenootschappen.

En toen de EU haar eigen GPS systeem Galileo wou uitbouwen liep de VS er storm tegen want zonder dit Galileo was de EU militair een piepkleine dwerg die alleen als aanhangwagentje van de VS iets kon betekenen. En er zijn zo vele andere voorbeelden van hoe de VS de landen van de EU en de EU zelf stokken in de wielen stak.

En van bondgenoten gesproken. Wat moeten de vorige president Hamid Karzai en de huidige Ashraf Ghani van die vlucht huiswaarts denken? Recent stond in de Amerikaanse media zelfs te lezen dat het beter ware een zwakke Afghaanse president te hebben dan een sterke. Ghani is gewaarschuwd.

De dolken richting Ashraf Ghani vliegen vanuit de Amerikaanse bondgenoot met honderden tegelijk. Met zo’n bondgenoot heeft men in Afghanistan zeker geen vijanden nodig. De man gaat de weg op van al die andere door de VS ooit als voorbeelden omschreven figuren zoals Nguyen Van Thieu, Anastasio Somoza, Saddam Hoessein, Mobutu Sese Seko en de Sjah van Iran.

Vernielen is voor de VS

Dat al die politici toen ze aan het bewind gebracht werden professionele kleptocraten waren is dan ook logisch. Hun verblijf in het presidentieel of koninklijk paleis is maar tijdelijk en eens de VS stop zegt is het met hen gedaan en dreigt armoede, relatief dan. En dus als appeltje voor de dorst wordt er gestolen dat het een lieve lust is.

Dat is wat nu op termijn gaat gebeuren met president Ashraf Ghani en zijn entourage. Na 11 september als de NAVO bezettingsmacht weg is zal de strijd verhevigen tot de Taliban ook Kaboel in handen krijgt en de vorige administratie een veilige haven heeft gevonden in het buitenland zoals de Verenigde Arabische Emiraten, Europa of de VS.

En het land? Dat blijft gebroken achter, net zoals Irak en Libië. De vernieling is voor de VS en de EU, de opbouw voor anderen. Nu zal het land eerst nog door een periode met een nieuwe burgeroorlog moeten gaan waarvan de winnaar al bijna zeker gekend is.

Eigenaardig is dat de kwestie van de verdere Amerikaanse hulp aan Afghanistan publiek bijna niet ter sprake komt. Blijft die duren? En hoe groot zal die dan zijn? Want zonder stevige hulp stort het rijk van president Ghani als een slecht kaartenhuisje zo in elkaar.

Bij de buren

De vraag is echter waar het met de regio heen moet. Afghanistan vormde ooit de kern van wat de Britten ‘The Great Game’ noemden, het Grote Spel over de macht in Centraal Azië waar de Britten zoals elders in de wereld dachten heer en meester te moeten spelen. Het werd voor Londen met in de negentiende eeuw twee totaal mislukte invasies een grote ramp.

Hafizullah_Amin

Onder impuls van toen eerste-minister Hafizullah Amin werd de staatstructuur van Afghanistan geheel omgedraaid richting het Sovjetmodel wat voor een opstand op het platteland zorgde. En hier had de VS zoals Brzezinski vertelde zijn mannetjes in gereedheid.

Nadien pleegde hij een staatsgreep en werd president. Waarop een woedende Sovjetunie hopend de rust te herstellen troepen stuurde en onmiddellijk Hafizullah Amin in zijn paleis liet neerknallen.

En de winnaar toen werd Rusland en nadien de Sovjetunie. Zij bleven erbuiten en lieten het land gewoon met rust. Afghanistan was ook het eerste land dat de gloednieuwe Sovjetunie diplomatiek erkende.

Dit op een ogenblik dat de nieuwe regering van Lenin nog in oorlog was met o.m. een Britse invasiemacht en het zogenaamde Witte Leger. Kaboel nam zo weerwraak op de uiterst agressieve Britten waardoor het land sindsdien behoorde tot de invloedsfeer van Moskou.

Zbigniev Brzezinski

Daaraan kwam abrupt een einde aan in de periode 1978-‘79 toen de Amerikaanse president Jimmy Carter en vooral zijn topadviseur voor het buitenlands beleid Zbigniev Brzezinski een nieuwe versie van The Great Game op gang trokken. (1) Reden: Weerwraak voor de nederlaag in Vietnam in 1975. 

Via hun man, Hafizullah Amin (2) aan de top van de lokale KP begonnen zij het land geheel te destabiliseren door Amins vorm van ‘communisme’ op te dringen. Tegen het advies van Moskou in. Waarop het land in opstand kwam tegen die voor hen vreemde vijandige ideologie. De man werd nadien in het presidentieel paleis door de Sovjets doodgeschoten.

Bovendien werd op die wijze ook een ander zeer prangend probleem opgelost. Na de nederlaag in Vietnam met Laos en Cambodja verdween ook voor bijna 100% ‘s werelds productiecapaciteit voor heroïne, een monopolie van de CIA. (3)

Een alternatief in de zogenaamde Goude Driehoek met Thailand en Myanmar bleek niet doenbaar en dus trok men naar Afghanistan dat klimatologisch erg geschikt was. De man van de CIA daar was Gulbuddin Hekmatyar een krijgsheer die men vanuit Pakistan met wapens bevoorradde waarna die vrachtwagens met heroïne terugkeerden.

En na 2001 toen de opium en heroïne, een raffinageproduct van opium, dankzij de Amerikaanse bezetting kon hernemen was het Ahmed Walid Karzai, de broer van president Hamid Karzai, die dankzij de steun van de CIA en de Drug Enforcement Administration (DEA) een bijna monopolie opbouwde. Tot hij op mysterieuze wijze op 12 juli 2011 vermoord werd. (4)

De vraag is dan ook wat er tussen de betrokken partijen werd afgesproken over deze drughandel want dit is het voornaamste exportproduct van het land met een bijna monopolie over de wereldhandel. De Amerikaanse invasie van 2001 kwam er mede nadat de Taliban voorheen de opiumproductie na 1999 met succes hadden verboden. Na 2001 explodeerde die.

Geheime gesprekken

Voor de regio is de grote vraag natuurlijk of er nu een einde gaat komen aan deze nieuwe Great Game. Het land grenst aan Iran, China met de provincie Sinkiang, Pakistan en de centraal-Aziatische staten van de vroegere Sovjetunie. Een regio waar de VS nog steeds grote plannen mee heeft. Gaat die terugtrekking die plannen beïnvloeden?

Iran en Sinkiang behoren tot de gebieden waar de VS actief bezig is met haar destabiliseringspolitiek. Het salafisme onder de Oeigoeren kent trouwens deels haar oorsprong in de Afghaanse oorlog tegen de Sovjetunie. Duizenden Oeigoeren gingen er vechten. China was toen ook een bondgenoot van de VS tegen Moskou.

Bovendien is Afghanistan al decennia het strijdtoneel voor invloed tussen Indië en Pakistan. Dat er in de media nu plots verhalen opduiken over Chinese interesse voor het zenden van ‘vredestroepen’ hoeft dan ook niet te verbazen. China investeerde er al in de exploitatie van grondstoffen.

Zbigniew Brzezinski - 2

Het vernielen van Afghanistan is het werk van velen maar vermoedelijk de grootste architect van dit drama is de Amerikaanse geostrateeg Zbigniev Brzezinski, een man van Poolse afkomst.

Zijn opvolgster binnen de Democratische Partij was Madeleine Albright die tijdens een televisiegesprek ooit stelde dat ze er geen problemen mee had dat de sancties tegen het Irak van Saddam Hoessein hadden gezorgd voor 500.000 dode kinderen. Mensenrechten.

Het hoeft ook niet te verbazen dat over de inhoud van die gesprekken tussen de VS en de Afghaanse buurlanden amper iets uitlekt. Wat feitelijk veelzeggend is. Vooral tussen Indië en Pakistan is er nog steeds een heel grote rivaliteit die kan zorgen voor verdere instabiliteit.

Tussen de andere landen zoals Iran, China, Pakistan en Rusland zijn de relaties goed te noemen wat het de VS moeilijk zal maken om de zaak in haar voordeel te manipuleren. En ook Indië zal vermoedelijk niet echt gaan dwarsliggen mits een voor haar min of meer aanvaardbaar akkoord.

Het beloven voor de regio enkele spannende jaren te worden. De vraag is ook of de Taliban hun extreme vorm van zogenaamde islam terug gaan invoeren. Wel zijn vele intelligentsia die tegen dat beleid kunnen zijn het land ontvlucht. Een ramp dus.

Wel lijkt China in Afghanistan een grote rol te gaan spelen. Het ligt vlakbij met een kleine grenszone en zal er zeker verder willen investeren zoekend naar grondstoffen nodig voor haar groeiende economie. En dus wil China stabiliteit. Zoals trouwens ook de andere buren.

Voor de VS is dit nog maar eens een zeer zware nederlaag. Of dat voor een minder agressief buitenlands beleid zal zorgen is echter erg twijfelachtig. De Russische president Vladimir Poetin een moordenaar noemen en zijn Chinese tegenhanger een gangster – Wat Biden deed – wijst integendeel op meer verbaal geweld dat erger is dan tijdens de Koude Oorlog.

De VS wordt geconfronteerd met een relatieve economische neergang en een veel sterker geworden China en voelt zich, terecht, in het nauw gedreven. En een kat in het nauw maakt heel rare sprongen en gedraagt zich meestal ook erg agressief. Hart vasthouden dus want de VS heeft zo al een agressieve reputatie.

Willy Van Damme

1) Le Nouvel Observateur, 15-21 januari 2009, Vincent Jauvert, “Qui, la CIA est entrée en Afghanistan avant les Russes”.  Interview met Zbigniev Brzezinski. In een blijk van grote openheid geeft deze man toe dat zij het waren die het land in brand staken om het Sovjetleger in Afghanistan te lokken. Als er iemand verantwoordelijk is voor de moord op dat land dan is hij het samen met zijn president Jimmy Carter.

Ook Robert Gates, de vroegere baas van de CIA onder George H. Bush, bevestigde dit verhaal in zijn boek ‘From the Shadows’, Simon and Schuster, 2007.

Een tot dan vrij rustig land is sinds eind 1978 omgevormd tot een tot puinhoop geschoten land dat sindsdien een bijna monopolie heeft op de handel in opium en heroïne. Met ontelbare doden, gewonden en verslaafden.

Straks 45 opeenvolgende jaren van miserie. En dit gewoon om weerwraak te nemen op de nederlaag in Vietnam. Een land dat zelf het slachtoffer was van eerst Franse en daarna Amerikaanse agressie.

Zbigniew Brzezinski - Afghanistan - Le Nouvel Observateur - 15-21-01-2009

Zbigniev Brzezinski geeft hier met een ‘Qui’ zonder problemen toe Afghanistan in brand te hebben gestoken. Toen boycotte de VS en een deel van haar bondgenoten de Olympische Spelen in Moskou omwille van de Sovjetinvasie van Afghanistan.

2) Hafizullah Amin was een afgestudeerde van de Columbia University in New York en werd vermoedelijk daar door de Amerikaanse veiligheidsdiensten gerekruteerd. Het is een klassieke methode van onder meer de CIA and gelijkaardige diensten elders om daar mensen aan te werven. Zij vormen immers het intellect en de toekomstige leiders van het land. Ideaal dus.

3) ‘The politics of heroin, CIA complicity in the global drug trade’, Alfred W.McCoy, Lawrence Hill Books, 2003. Dit boek verscheen origineel in 1972 in volle Vietnamoorlog en ging in essentie over de door de CIA en haar mannetje Vang Pao georganiseerde opium/heroïnehandel. Die had ze van de Fransen overgenomen. Vang Pao stierf in Clovis, vlakbij Fresno vreedzaam op 6 januari 2011.

De vraag om Vang Pao te begraven op de nationale militaire begraafplaats in Arlington werd door Washington wel verworpen. Ook in de VS bleef hij volgens beschuldigingen een racketeer maar werd hiervoor amper verontrust. In Fresno is er wel de Vang Pao Lagere School.

4) De CIA huurde van hem in Kandahar, waar hij zijn hoofdkwartier had, zijn gebouwen. De moord werd uiteraard nooit opgehelderd. Een aantal van zijn rivalen werden voorheen door de VS gearresteerd.  Zie ook: The New York Times, 11 december 2010, James Risen, ‘Propping Up a Drug Lord, Then Arresting Him’.

Het is het verhaal van de CIA en drughandelaar Hajji Juma Khan en de betrokkenheid van de VS bij die handel. Een woordvoerder van de DEA had het in een telefonisch gesprek met deze auteur over hoe ze een andere rivaal van Ahmed Karzai naar de VS lokten met een nepverhaal over het gezamenlijk opzetten van een drugshandel en hem bij aankomst arresteerden. Maar waarom geloofde die drugshandelaar dat dit kon?

Chinese wraak

Op het internet in China is een storm van verontwaardiging losgebroken over de uitlatingen van bepaalde bedrijven zoals het Zweedse H&M, Nike en Adidas nadat die zich deels geschaard hadden achter het Amerikaans beleid tegenover China. Zo stelde H&M dat het tegen dwangarbeid was in Sinkiang en niet langer katoen uit die regio ging kopen. (1, 2)

Onder de vorige Amerikaanse president Donald Trump had de VS om reden van vermeende dwangarbeid een verbod uitgevaardigd tegen de invoer van textiel waarin katoen uit die Chinese provincie was gebruikt. De provincie is een zeer groot producent van katoen waarbij China volgens Reuters goed is voor 20% van de productie wereldwijd.

Woedende Chinese consumenten

H&M had zich zonder het met zoveel woorden te zeggen achter Donald Trump en nu president Joe Biden, die dit beleid handhaaft, geschaard. Toen dit in China bekend raakte ontstond er op het Chinese internet een storm van verontwaardiging tegen deze firma’s

Met oproepen om hen uit het land te zetten. De aandelen van gelijkaardige Chinese firma’s stegen op de beurs dan ook sterk. Voor vele westerse multinationals zoals Starbucks, Apple, Volkswagen en H&M is de Chinese markt veruit de grootste.

Er dreigt binnen de bedrijven aan de top dan ook een fikse ruzie te ontstaan. Waarbij het de vraag is of diegenen binnen de groep die hiervoor verantwoordelijk is zijn beste dag gehad heeft.

CX8D52

Het Zweedse H&M, ‘s werelds tweede grootste keten van textielwinkels is in het oog van de storm gekropen door zich in de kwestie van de Chinese provincie Sinkiang achter de VS te scharen. Een basisregel in de marketing is zich nooit in te laten met politiek, zowel nationaal als internationaal.

H&M veegde er zijn laars aan. Wat de gevolgen voor haar verkoop in haar grootste markt zal zijn is nog te bezien. Die zou wel eens omvangrijk kunnen zijn. Het Chinees nationalisme is immers erg groot en groeiend. H&M stelde wel dat het in China blijft investeren. In de vlucht naar Zweden?

Men kan in het Westen min of meer ongestraft een land als Myanmar of Kenia de huid vol schelden en bedreigen, met China is dat een gans ander verhaal. Die bijt terug, en desnoods hard. Eens vragen aan H&M.

Reuters

Vandaag trouwens lanceerde Beijing een keiharde aanval op Australië omwille van wat zij noemde de concentratiekampen op de eilanden in de Stille Oceaan waar vluchtelingen worden vastgehouden. Een koekje van eigen deeg heet dat.

Het is duidelijk dat met de komst van de nieuwe Amerikaanse president Joe Biden en zijn minister van Buitenlandse Zaken Anthony Blinken de internationale relaties er niet beter op worden. Integendeel. Hij was nog niet verkozen of hij noemde Xi Jinping al een misdadiger. Wat wordt het nadien?

Wel bleek het verhaal vandaag van Reuters dat men op Baidu, de Chinese Google, geen adressen van H&M winkels meer kan vinden niet te kloppen. Een simpele zoektocht voor Shanghai leverde al een serie adressen op. (3)

Maar geweten is dat Reuters contracten heeft lopen met de regering in Londen om Britse propaganda te verspreiden en mensen hiervoor in het buitenland ook op te leiden (4). Nuttig bij het starten van de zoveelste opstand of kleurenrevolutie in een het Westen vijandige staat zoals China of Rusland.

Zij noemen het dan wel het bestrijden van Russische en andere desinformatie. Het is om die reden dat Nazanin Zaghari-Ratcliffe, medewerkster bij de Reuters Thompson Foundation, in Iran 5 jaar cel kreeg (5). Reuters spreekt de laatste maanden over haar trouwens ook als was ze een hulpverleenster. Nou hulp?

Willy Van Damme

1) Reuters, 25 maart 2021, Foreign brands under fire in China over Sinkiang,  Foreign brands under fire in China over Xinjiang | Reuters Video

2) Global Times, 24 maart 2021, Chinese netizens call for H&M ‘out of Chinese market’ on Xinjiang supply issue.,  Chinese netizens call for H&M ‘out of Chinese market’ on Xinjiang supply issue – Global Times

3) Baidu, hm shanghai – 百度地图 (baidu.com)

4) The Grayzone, 20 februari 2021, Max Blumenthal, Reuters, BBC, and Bellingcat participated in covert UK Foreign Office-funded programs to “weaken Russia,” leaked docs reveal, Reuters, BBC, and Bellingcat participated in covert UK Foreign Office-funded programs to “weaken Russia,” leaked docs reveal | The Grayzone

5) Reuters, 14 maart 2021, British-Iranian aid worker appears in Iran court for propaganda trial, British-Iranian aid worker appears in Iran court for propaganda trial | Reuters

De vrienden van onze politici

De aanval op het treinstation van de miljoenenstad Kunming. Eerst wilden ze in Syrië gaan vechten, maar omdat dit niet lukte verlegden ze hun actieterrein maar naar de stad Kunming. De versie van de Chinese televisiezender CCTV, de lokale VRT.

Maandag nam de EU duidelijk in coördinatie met de VS, de Britten en Canada (Australië en Nieuw-Zeeland deden niet mee!!) (X) sancties tegen 4 Chinese ambtenaren en een bedrijf wegens wat men noemt de schending van de mensenrechten van de Oeigoeren in China. Eerder symbolisch maar toch. Waarop China veel harder terugsloeg met sancties tegen onder meer een serie Europese parlementsleden – reactie die verwacht was – tegen een aantal Europese politici waaronder het Nederlandse parlementslid Sjoerd Sjoerdsma (D66), Reinhard Bütikhofer (Duitse Groenen) en Samuel Cogolati (Ecolo).

Genocide

Waarop Guy Verhofstadt (Open VLD), Wouter De Vriendt (Groen) en onder meer Assita Kanko (N-VA) woedend reageerden. Ja, want volgens Wouter De Vriendt is er sprake van genocide. en dan moeten zij volgens hun bewering wel optreden. Onzin komende van iemand die blijkbaar niet eens weet wat genocide is.

Diegenen die dat beweren baseren zich bijna uitsluitend op de beweringen van de Duitse sinoloog Adrian Zenz wiens cijfers nergens op gebaseerd zijn en welke alleen het resultaat zijn van wat natte vingerwerk. En van de diepe haat van deze christen fundamentalist voor China dat hij gezworen heeft te vernietigen.

De man had het over 1 miljoen Oeigoeren die in concentratiekampen zaten opgesloten. Een verhaal zonder bewijs. Waarom westerse media waaronder The Financial Times die het op zeker ogenblik zelfs had over drie miljoen. Met getuigenissen over verkrachtingen en folteringen. Verhalen die evenmin verifieerbaar zijn.

En zo kan men er natuurlijk desnoods tienduizenden maken. Kijk naar Syrië, de massavernietigingswapens van Saddam Hoessein of het verhaal over Iraakse troepen in Koeweit. Daar beweerde een jonge dame dat Iraakse soldaten vroeggeboren baby’s uit een couveuse op de grond gooiden.

Een verhaal dat door Amnesty International werd overgenomen maar kwam van de dochter van de Koeweitse ambassadeur in Washington. Het kwam in feite van een groot Amerikaans PR-bureau. Leugens à la volonté.

Zoals The New York Times in 2015 schreef (1) waren de aanhangers van het salafisme en voorstanders van onafhankelijkheid maar een kleine minderheid onder de Oeigoeren. En het zijn in essentie diegenen die nu in de gevangenis of in deradicalisering/heropvoedingskampen zitten. Exact wat men hier deed met bijvoorbeeld de leden van Sharia4Belgium en andere extremisten.

Dat Kathleen Van Brempt en de anderen hier de verdediging opnemen van wat men alleen maar gevaarlijk uitschot kan noemen is schokkend en doet vragen rijzen over haar politieke visie. Iemand bij Vooruit (SP.A) die terreurgroepen zit te verdedigen?

De aanval op het station van Kunming gepleegd door de vrienden van Van Brempt, De Vriendt, Bütikhofer en Co. Hier het verhaal volgens de Britse krant The Daily Telegraph.

Van Zaventem en Maalbeek naar Kunming

Deze week herdacht men op de luchthaven van Zaventem en het Brusselse metrostation Maalbeek nog de 32 doden en honderden gewonden van de terreuraanslagen die 5 jaar eerder hadden plaatsgehad. Aanslagen die gepleegd werden door de geloofsbroeders van die extremisten uit Sinkiang.

Waar zijn mensen als Verhofstadt, Kanko en De Vriendt feitelijk mee bezig? Toen die Oeigoerse extremisten in 2014 het toen bomvolle treinstation van Kunming aanvielen waren er onder de burgers 29 doden. En het was maar een van een ganse serie soms erg bloedige terreuraanvallen in China.

Sindsdien is China inderdaad keihard gaan optreden tegen die groepen. Terecht natuurlijk want het is de taak van de overheid haar burgers te beschermen tegen dat soort zaken. Het is zelfs een essentieel onderdeel van het mensenrechtenbeleid van elke overheid.  En het is er sinds die beleidswijziging op dit vlak stil. En zeker, er zullen misbruiken en wantoestanden zijn. Maar waar niet? In België?

Burgers in China en ook in Sinkiang kunnen nu zonder schrik te hebben voor een zoveelste terreuraanval gaan winkelen, gaan eten of de trein nemen. Ook dat is het verdedigen van de mensenrechten. Terreurgroepen steunen is een gevaar voor de mensenrechten.

Maar dat wekt geen enkele verbazing. In Spanje zitten politici die de onafhankelijkheid van Catalonië eisen voor jaren in de cel. Geen probleem voor de grote meerderheid van onze Europarlementsleden.

TIP - Met kinderen in Syrië

De Oeigoerse extremisten van de Turkestan Islamic Party hebben een nieuw tehuis gevonden voor hun kinderen: De jihad tegen Syrië. Op de achtergrond de traditionele vlag van al Qaeda. De TIP vecht vooral in het uiterste zuid-westen van de provincie Idlib en het laatste stukje van de door hen bezette deel van de provincie Latakia.

En toen men in Libië de wettige regering van Moeammar Kadhaffi aanviel en ten val bracht – toch illegaal – resulteerde dat in een nu al tien jaar durende burgeroorlog. Een waar men mensen zelfs levend vilt. Een oorlog die de steun had van Kathleen Van Brempt, Guy Verhofstadt en Wouter De Vriendt.

Waarbij men uiteraard ook Syrië, Irak, Jemen en de wurging van Iran zeker niet mag vergeten. Of de volle steun die Israël vanuit Europa krijgt. Ach die mensenrechten toch. Alsof een van die politici zich echt iets aantrekt van de Oeigoeren. Wat telt is wat de VS wil en zij lopen in de pas.

Het Chinees koopgedrag

Er is in China sinds kort een nieuwe zeer belangrijke tendens onder consumenten merkbaar. Waar Amerikaanse producten met zijn Hollywood, Walt Disney en Apple tot voor kort zeer populair waren is dat nu aan het veranderen en kopen Chinezen meer en meer Chinees. Logisch want het land voelt zich aangevallen door de VS.

In de VS gaan studeren zoals de kinderen van president Xi Jinping deden is er ook veel minder bij. Zeker met het toenemend aantal veelal ongegronde verdachtmakingen en raciale incidenten tegen Aziaten in de VS.

Het Chinese automerk Geely is met haar dochterbedrijf Volvo in de Gentse Kanaalzone tot heden een voorbeeldig investeerder geweest die al massaal geld stopte in de ontwikkeling en productie van nieuwe elektrische wagens. Een hemelsbreed verschil met de vroegere bazen van Ford.

Op dit ogenblik verdienen Europese en Amerikaanse multinationals jaarlijks vele tientallen miljarden in China met Volkswagen als veruit daar het best verkopende automerk. Blijkbaar willen Verhofstadt, Kanko en Sjoerd Sjoerdsma dat allemaal kapot. Wat een dwazen. En dat om Washington te plezieren die woest is omdat zij nu de tweede economische macht geworden zijn. Na China.

Onze musea in Madrid, Berlijn, Brussel en Londen staan vol van westerse roofkunst gestolen in Afrika, Latijns-Amerika en Azië met China. Denkt men werkelijk dat China dit vergeten is en zich terug zoals in de periode 1840 tot 1900 zal onderwerpen aan de eisen van de westerse imperialistische mogendheden. Als het Westen oorlog wil dan zal het die ook krijgen. Aan hen de keus.

Terreur ook in Bangkok

In 2015 trof de Thaise overheid een groep van 109 Oeigoeren samen met Turkse veiligheidsagenten aan in het noorden van Thailand. Ze waren op weg naar Syrië om er voor rekening van het Westen te gaan vechten en Thailand wou hen logischerwijze terugsturen naar China.

Tot woede van Turkije en de VS die wilden dat zij in Syrië oorlog konden gaan voeren. Met Washington die op de Thaise regering enorme druk uitoefende. Er was toen immers in Syrië gezien het succes van het Syrische leger extra kanonnenvlees nodig.

Uiteindelijk stuurde Thailand hen terug naar China waarna betogers in Istanboel het Thaise consulaat kort een klein sloegen. Erger was echter de bomaanslag op de Erewantempel in Bangkok van 17 augustus 2015 waarbij 20 doden vielen, vooral Chinese toeristen. Nadien werden in Thailand twee Oeigoeren als vermeende daders opgepakt.

Erawantempel Bangkok

De bij toeristen zeer populaire Erewantempel in Bangkok. Hier vielen 20 doden.

Zoals een belangrijk Chinese regeringsadviseur voor het buitenlands beleid het toen in Brussel tijdens een privaat gesprek voorspelde heeft Turkije met zijn nochtans religieus en nationalistische getinte regering Erdogan de Oeigoeren als een baksteen laten vallen. Met Chinese leningen redde het nadien de Turkse lira die de VS neerwaarts poogde te duwen.

Zoals trouwens voor zover geweten ook alle landen met een islamitische meerderheid hun steun aan die terreurbewegingen stopten. Gelukkig zijn er nog mensen als een Kathleen Van Brempt en Wouter De Vriendt die het voor die groepen wel opnemen.

En de Turkestan Islamic Party (TIP) is zoals de East Turkestan Islamic Movement (ETIM) een onderdeel van het Wereld Oeigoerencongres die als hoofdzetel München heeft, en dat is toch een Duitse stad. Of hoe Duitsland het salafisme steunt. Mensenrechten en de EU? Wat een grap!

Willy Van Damme

1) New York Times, 15/09/2015, Thailand Blames Uighur Militants for Bombing at Bangkok Shrine, Thomas Fuller en Edward Wong, Thailand Blames Uighur Militants for Bombing at Bangkok Shrine – The New York Times (nytimes.com)

X: In een aparte verklaring verklaren die landen die sancties te steunden zonder echter zelf sancties uit te vaardigen. Voordien weigerde het Australisch parlement een motie over genocide tegen de Oeigoeren goed te keuren. Wat Nederland in een niet-bindende verklaring wel deed.

Europese multinationals slaan toe in China

Het recent gesloten maar door het Europees parlement nog goed te keuren investeringsverdrag met China laat zich reeds voelen in de internationale handel. Blijkbaar hebben sommige grote Europese multinationals er geen gras over laten groeien en waren ze reeds in zeer verregaande gesprekken met Beijing nog voor de EU en China deze overeenkomst sloten.

Verregaande gesprekken

Volgens een bericht van het Canadees-Britse persbureau Reuters hebben een aantal van hen reeds akkoorden met China voor het verder ontwikkelen van hun activiteiten. Zo hebben de Duitse autoproducenten Volkswagen, BMW en Daimler (Mercedes) al een overeenkomst op zak om hun huidige partner in de joint venture over te nemen en er dus een 100% eigen onderneming van te maken.

Hetzelfde voor de verzekeraars Axa en Allianz. Ook heeft de Franse vermogensbeheerder, Amundi, een van ‘s werelds tien grootste, onlangs een eigen kantoor in de stad Shanghai, het economische en financiële hart van het land, geopend om er Chinese beleggers te lokken. Waarbij Reuters stelde dat Amundi niet de enige Europese vermogensbeheerder is om dit voorbeeld te volgen.

Daarbij dient men te beseffen dat het huidige Chinese regeringsbeleid er op gericht is om de welvaart van de Chinese bevolking en dus de lokale consumptie op te krikken. Het wordt voor de overheid zelfs het speerpunt voor de toekomst. Bedrijven die er hun graantje van wil meepikken moet dus daar zijn.

DSC_0103

London Transport gebruikt voor meerdere van haar lijnen al vijf jaar elektrische bussen van BYD. In België rijden anno 2021 de autobussen van TEC, MIVB en De Lijn nog steeds alleen maar met diesel. Verdere commentaar overbodig.

Voor de Europese groepen wordt het daarom nog interessanter om er aanwezig te zijn en er een zo groot mogelijk marktaandeel te bemachtigen. De grootste en ietwat begrijpbare Europese kritiek op dit investeringsakkoord was dat het vaag bleef maar in de praktijk blijkt dit niet zo te zijn. Zo’n akkoorden zij  nu eenmaal in regel vaag. De details zijn voor later.

Volkswagen

Blijkbaar zijn er dus achter de schermen van deze plechtige ondertekening door de grote bedrijven duchtige en heel vruchtbare gesprekken gevoerd om dit akkoord in de praktijk te brengen. Voor Volkswagen in China betreft het hier voor de periode van oktober 2019 tot oktober 2020 de verkoop van 2,089 miljoen wagens.

De andere merken van de groep zijn hier niet bijgerekend. In 2019 verkocht Volkswagen, zonder Audi, Seat en Skoda, wereldwijd 6.278.300 wagens. Wat betekent dat de Chinese markt voor de groep uit Wolfsburg 1/3 van haar verkoop betekent en China dus met vlag en wimpel de grootste afnemer is.

Het investeringsakkoord betekent dat Volkswagen nu geheel op eigen benen China kan betreden. Wel zal ze deels afhankelijk blijven van bepaalde Chinese technologie en specifieke marktrichtlijnen. Die cijfers verklaren waarom Merkel en de rest van de Europese leiders zoveel belang hechten aan dit akkoord met China.

Zeker nu de Chinese consumptie de komende jaren nog sterk gaat toenemen. De Chinese autoproducent Geely, een bedrijf dat ook een 10% bezit in Mercedes, gaat trouwens in haar Gentse vesting van Volvo naast de VX40 nog dit jaar starten met de bouw van een nieuw model elektrische wagen. Wat zou zorgen voor 300 extra arbeidsplaatsen.

Build Your Dreams

Ook is de Chinese batterij- en wagenproducent Build Your Dreams (BYD) in Noorwegen voor het eerst op de Europese markt gekomen met haar Tang EV. Het is heel vermoedelijk de start van BYD op de grote Europese markt waarbij zij zich naar verluidt voorlopig vooral zal richten op die van de SUV.

BYD is met een kleine familielening opgericht door de Chinese ingenieur in metaalkunde Wang Chuanfu. Een 10 jaar geleden heeft Warren Buffett, de man van de investeringsgroep Berkshire Hathaway, een participatie genomen in deze beursgenoteerde onderneming.

Wang Chianfu is een zeer discreet ondernemer en geeft aan de buitenlandse pers nooit interviews. Geen Elon Musk dus die de media om de haverklap afloopt met zijn hoeraverhalen.

BYD is een privé bedrijf uit Shenzhen, de miljoenenstad aan de grens met Hongkong. Die begon als een producent van batterijen voor gsm’s maar welke zich na de overname van de lokale autofabriek van Daihatsu in de stad Xian gooide op de productie van auto’s en zo als een der eersten in wereld begon met de productie van elektrische wagens.

DSC_0041

Wang Chianfu, de grote baas van BYD, hier in 2016 toen London Transport haar nieuwe lijn presenteerde die alleen met elektrische bussen van BYD wordt bediend.

Het produceert haar eigen autobatterijen met een door haar ontworpen techniek waarbij in tegenstelling tot bijna alle concurrenten geen kobalt wordt gebruikt. Het bezit in joint venture ook een mijn voor de ontginning van lithium, het basismateriaal voor elektrische batterijen van zowel gsm’s als auto’s.

Het is in Europa en elders in de wereld ook gekend als de erg succesvolle producent van bussen voor openbaar vervoer. Met verkoop in alle continenten en met ook Europese productievestigingen in Hongarije en het Franse Amiens. Hier rijden ze rond op de luchthaven van Zaventem.

Terwijl er in Brussel enkele tientallen taxi’s van het merk te zien zijn. Wel blijkt de markt voor openbaar vervoer in België voor hen gesloten en hebben de TEC, MIVB en De Lijn nog geen elektrische bussen besteld. Dit terwijl er in zowat alle andere landen in de wereld al elektrische bussen verkocht zijn.

De reden is onduidelijk maar in het verleden hadden Van Hool en Jonckheere uit Roeselare, nu eigendom van het Nederlandse VDL, hier in dit segment van de markt in de praktijk een monopolie. Waarbij Van Hool nog steeds problemen lijkt te hebben met de productie van elektrische bussen voor openbaar vervoer.

Willy Van Damme

Europees-Chinees investeringsakkoord – Een neus naar de VS

Op 8 juli van dit jaar stelde Martin Wolf, een van de voornaamste columnisten van de Britse krant The Financial Times, (1) in een opiniestuk dat als puntje bij paaltje komt China veruit de zwakste is in het geostrategisch gevecht tussen wat hij de ‘liberale democratieën’, met natuurlijk de VS, noemde versus de ‘autocraten’ waartoe hij China en Rusland rekende.

De VS raakt geïsoleerd

De teneur van het opiniestuk was, China de ultieme slechterik, is wel de grootste economie maar samen zijn we veel sterker. Onzin, want het gaat hem hier niet over de ene ideologie (de goeden) tegen een andere (de slechten), het gaat hem hier heel simpel over een gevecht rond geld en macht.

De rest is theater waarmee men de burgers zoet tracht te houden en massale slachtpartijen zoals in Syrië verkoopt als vrijheidsstrijd. Wie anders denkt maakt zich grote illusies. De wereld draait niet om een geloof maar om geld en dat was ook nooit anders. Zelfs niet tijdens de bronstijd toen internationale handel op gang kwam.

Investeringsakkoord China-EU

Onder impuls van Duitsland kwam er na zeven jaar durende gesprekken dan toch een investeringsakkoord tussen de EU en China. Eerst ging de Franse president Emmanuel Macron er niet bij zijn. Blijkbaar speelde hij het zo hard dat hij dan toch mee op de foto mocht. Waarna Italië dan maar in het publiek hierover protesteerde. De Europese eendracht dus. Beijing zal eens gelachen hebben.

En dat bewijst de wereldpolitiek continu. Sinds die column in de FT gebeurden er trouwens rond China twee zaken die dat nog maar eens volop bewijzen. Zo was er op 15 november de ondertekening in Vietnam van het Regional Comprehensive Economic Partnership, een akkoord dat er kwam onder impuls van ASEAN, de Associatie van Zuid-Oost Aziatische Landen.

En dat bevatte niet allen de landen van die ASEAN zoals Singapore, Indonesië en Vietnam maar ook Australië, Japan, Nieuw Zeeland, Zuid-Korea en …. China. Het was een zware politieke nederlaag voor de VS die al jaren streeft naar de zo totaal mogelijke isolatie van China. Voor de VS en haar vrienden het imperium van het kwaad.

Washington zal ongetwijfeld vooraf bij de regeringen van die landen hemel en aarde bewogen hebben om dit akkoord niet te ondertekenen. Maar Seoel, Tokyo en Canberra hebben dus neen gezegd en willen de economische banden met de leden lidstaten nauwer aanhalen, dus ook met China. Het gevolg is dat niet Beijing maar Washington in de regio geïsoleerd is. Een uppercut.

Niet wachten op de VS

En dit op een ogenblik dat in de VS Joe Biden als nieuwe president straks aan de macht komt en volgens de media daar aan een nieuw Chinabeleid werkt die, als we die bladen moeten geloven, in weinig zal verschillen van de tirades en duizend-en-één sancties van het duo Donald Trump en Mike Pompeo, diens minister van Buitenlandse Zaken.

En nu deze week woensdag 24 december juist op de valreep van de start van een nieuw jaar komen daar de EU en China af met hun Comprehensive Agreement on Investment, het Veelomvattend Akkoord over Investeringen. En dat, stelde men in de EU, zou dan later gevolgd worden door een handelsakkoord rond tarieven en quota’s.

Dit terwijl de VS de dagen ervoor bij monde van de komende regering luid riep om te wachten tot men een gezamenlijk standpunt tegen China kon innemen. Met andere woorden: Een naar de smaak van de VS met de EU als junior partner. Brussel bedankte ervoor en daar was zo te horen binnen de 27 landen tellende organisatie eenheid over.

Een constatering die eveneens veel zegt over de tanende invloed van Washington. De EU telt lidstaten als Zweden, Denemarken, Nederland, Polen en de drie Baltische staten die gekend zijn om hun trouw aan de bevelen vanuit de VS. Maar ditmaal zegden ze allen neen tegen de VS. Een mijlpaal in de trans-Atlantische verhoudingen.

Joe Biden - 4

Nog voor Joe Biden president van de VS wordt ziet hij hoe de EU hem een neus zet en duidelijk tegen zijn wil een investeringsakkoord sloot met China, tegenwoordig de aartsvijand van de VS. Hij zal zijn reeds uitgestippelde geopolitieke strategie al geheel moeten herzien. Het in 1941 gecreëerde Amerikaans exceptionalisme lijkt wel dood en begraven.

Matt Pottinger, de adjunct Nationale Veiligheidsadviseur van de regering van Donald Trump, stelde het zo: “De leiders van beide Amerikaanse politieke partijen en iedereen in de regering zijn onthutst en geschokt dat de EU bereid was dit akkoord te ondertekenen….”. Ze hadden in Washington echter beter moeten weten.

En dat ondertekenen door de EU is niet gemakkelijk want alle 27 lidstaten moesten akkoord gaan. Alleen Polen leek op het allerlaatste ogenblik nog even dwars te gaan liggen. Met ook een Franse staatssecretaris voor Buitenlandse Handel Franck Riester die wat bromde over dwangarbeid en arbeidsvoorwaarden. Maar dat bleek vooral theater en een achterhoedegevecht.

Europese industrie de grote winnaar

Het werd als afgesproken tussen Brussel en Beijing plechtig ondertekend door de Chinese president Xi Jinping, de president van de Europese ministerraad Charles Michel, Ursula von der Leyen, de voorzitster van de Europese Commissie, Angela Merkel, de Duitse kanselier en de Franse president Emmanuel Macron. Officiëler kan niet. Het onderstreept het politiek gewicht van dit akkoord.

Wie de teksten rond dit akkoord leest ziet dat de EU hier op economisch vlak de grote overwinnaar is en China vooral op geostrategisch vlak de meeste punten scoorde. Zo is er een verdere vrijmaking van de Chinese markt voor Europese investeerders op het vlak van industrie, financiële diensten zoals verkeringen en het bankwezen, vastgoed, gezondheidszorg, de luchtvaart, de bouw en de reclamemarkt.

Zo lijkt voor Duitsland haar auto-industrie cruciaal met komst van de elektrische wagens. De toekomst. Volkswagen is de grootste op de Chinese automarkt en zoekt mogelijks ook zoals in Spanje met Seat er een eigen divisie uit te bouwen. En Mercedes/Daimler lijkt stilaan af te steven op een alliantie met het Chinese Geely, hier gekend van Volvo, zoals Renault-Nissan. Dat lijkt nu meer realiteit te kunnen worden.

Geely autoproducent

Het Chinese Geely, eigenaar van Volvo Cars, is met 9,69 % der aandelen uitgegroeid tot de grootste aandeelhouder van Daimler AG, het bedrijf achter Mercedes. Ligt de toekomst van Mercedes in China? Het zou goed kunnen.

Voor Frankrijk lijken vooral de financiële diensten, de stillaan belangrijk wordende Chinese ouderenzorg, de reclamenijverheid en Airbus een speerpunt voor haar toekomstige activiteiten op de Chinese markt te worden.

Partnerschappen

Zeer belangrijk was daarom de Chinese toezegging dat men vanuit de EU in China vlotter 100% eigen bedrijven zal kunnen oprichten. Velen moeten immers nu nog werken met lokale partners die zo ook inzage kunnen krijgen de strategie en in minstens een deel van de Europese technologie van haar partner.

Maar veelal leverden die Europese investeerders alleen verouderde technologie. “Ze hadden ooit een van mijn machines gekocht en gedemonteerd en gekopieerd. Maar het werkte niet”, stelde een West-Vlaamse ondernemer ooit al lachend. Maar technologie ‘stelen’ is zo oud als de mensheid. Zie het Gentse standbeeld van Lieven Bauwens die in het Verenigd Koninkrijk ging spioneren.

Deze strategie van partnerschappen werd in 1978 onder de Chinese leider Deng Xiaoping afgekeken van de buurlanden toen die zich begonnen te industrialiseren.

Men wou zo verhinderen de speelbal te worden van de grote multinationals – Zoals ten tijde van de Opiumoorlogen uit de negentiende eeuw – en hun landen en er zo voor te zorgen dat men via technologieoverdracht een eigen industriële basis kon ontwikkelen. En gezien de kracht van China is dat gevaar nu geheel geweken.

Wat China van de EU in ruil krijgt zijn echter, zacht uitgedrukt, borrelhapjes. Zo krijgt het betere toegang tot de Europese markt op het vlak van de industriële investeringen en alternatieve energie. Maar dat laatste mag nooit boven de 5% van de markt van ieder land apart gaan. Een mager beestje.

Wiens belangen?

Natuurlijk zijn dit beloftes die wel op papier staan en zeer plechtig werden ondertekend maar de realiteit kan altijd nog gans anders uitpakken. Het akkoord zou pas in 2022 in voege treden en dient nog door het Europees parlement goedgekeurd te worden. Een instelling gekend als een notoire tegenstander van China en die veelal trouw achter de VS loopt.

Butikhofer over Chinees-Europees akkoord

Voor het groene Duitse Europarlementslid Reinhard Bütikhofer moet het Europarlement dit akkoord met China verwerpen en zich aansluiten bij de VS in haar harde handelsoorlog tegen China. Zijn visie op de internationale politiek doet vragen oproepen over het beleid op dit vlak van de Duitse Grünen. Steunen zij bijvoorbeeld ook de gigantische gebiedsroof door de zionisten van de Palestijnse eigendommen? Om over Irak, Jemen, Libië, Iran, Syrië enzovoort maar te zwijgen. Zijn de Duitse Grünen dan een oorlogszuchtige partij? Jawohl.

Hier liet Reinhard Bütikhofer, het Duitse parlementslid van de Groenen en voorzitter van de commissie voor de relaties met China, al zijn groot ongenoegen blijken. Hij is gekend voor zijn felle Chinafobie en pro-Amerikaanse standpunten. Zo is hij lid van het nauw bij de CIA aanleunende Aspen Institute, de Atlantik-Brucke en het American Jewish Committee.

Wat de vraag oproept waar zijn loyauteit ligt: Bij zijn milieubewuste kiezers, bij Duitsland, Europa, de VS en of Israël? En die laatste twee zijn niet gekend om hun groot respect voor zowel het internationaal recht als voor de mensenrechten. Zijn reactie op Twitter toont duidelijk waar hij de plaats van de EU ziet. En dat is als de onderdanige vazal van Washington.

De pers draait hun kar

Toen het nieuws van een op stapel zijnde investeringsakkoord twee weken geleden uitlekte was de Europese pers zoals The Financial Times en De Standaard bijna unaniem faliekant tegen.

Dit was allemaal voorbarig en de EU liet zich gewoon doen en misbruiken door die slechteriken uit China. De Britse FT wijdde er er zelfs een editoriaal aan. De boodschap was meedoen met de VS waar Joe Biden voor de EU heel wat lekkers heeft klaar liggen.

Maar de voorbije dagen klonk de toon er plots geheel anders. Zelfs De Standaard zag er het nut van in en noemde het voordelig voor het Europees zakenleven. “Een veelomvattend ‘investeringsakkoord’ moet de Chinese markt helpen open te breken voor Europese bedrijven” klonk het op 30 december op de voorpagina van die krant.

Terwijl de FT dinsdag 29 december kopte: ‘Boost voor EU business as Brussels nears investment deal with China” (Steun voor EU bedrijven nu Brussel een investeringsakkoord met China gaat ondertekenen). Zelfs Europarlementslid Johan Van Overtveldt (N-VA), gekend om zijn pro-Amerikaanse standpunten, klonk op Radio 1 van de VRT positief. Raar die plotse draai.

Verhalen zoals die over de mensenrechten werden plots als bijzaak gezien. Ja, er waren wel de rechten van de Oeigoeren, Hongkongers en Tibetanen maar meer was er toch niet te rapen bij dit toch zo machtige China. En het stond, beweerde men zelfs, in het akkoord. Ook beloofde China de arbeidsrechten beter te respecteren en zich te houden aan de regels van de Internationale Arbeidsorganisatie.

Oeigoers salafisme

Trouwens over de mensenrechten met o.m. de Oeigoeren hebben de EU en de VS zelfs enorm veel boter op hun hoofd. Zo zijn er internationaal in ballingschap drie organisaties van Oeigoeren bekend, het Oeigoers Wereldcongres, de East Turkestan Islamic Movement (ETIM) en de in Syrië terreur zaaiende Turkestan Islamic Party (TIP) die gelieerd is aan al Qaeda.

https://youtu.be/eMLdCHC0-ic

De vrienden van onze politici en de Westerse media tonen hier hun kunnen in het spoorwegstation van Kunming. Waar het volgens onze politici en media in het geval van Zaventem, Manchester en de Bataclan zware misdadigers betroffen zijn in het geval van China dit onze helden. Met lange messen!

Deze drie blijken echter in de praktijk één organisatie te zijn waarbij het vanuit München met o.m. Amerikaans geld opererende Oeigoers Wereldcongres op haar website zelfs het bestaan van de andere twee groepen gewoon ontkent.

Zoals men in onze media trouwens steevast en bewust ook de vele soms erg moorddadige aanslagen van die Oeigoerse salafisten grotendeels verzwijgt. Waaronder die toen op 1 maart 2014 zes terroristen met messen de bomvolle vertrekhal van het treinstation van de stad Kunming aanvielen met 35 doden en 143 gewonden tot gevolg. (2) (3) Die krijgen dus Duitse steun! Mooi zo Angela Merkel.

Wie in Sinkiang zich door o.m. zijn kleding gedraagt als een salafist loopt dan ook sterk de kans in een zogenaamd heropvoedingskamp te belanden voor een deradicaliseringscursus. En vadertje staat luistert op veel plaatsen mee. “Er zijn sinds we die maatregelen namen in China dan ook geen terreuraanslagen meer”, klinkt het fier bij de overheid. En voor zover geweten klopt dit ook.

De verhalen in de EU over Oeigoeren en de mensenrechten zijn dan ook zacht uitgedrukt deels gelogen en vooral hypocriet. Of moeten de EU misschien groepen steunen die zich op straat of in een spoorwegstation amuseren met het willekeurig afslachten van mensen? Voor sommige politici en hun bevriende perslui blijkbaar wel. Want ze weten allen maar al te goed wat er ginds aan de hand is.

Oeigoerse kinderen in Syrië

Oeigoeren met hun kinderen op ‘studiereis’ in Syrië. En wat hebben we vandaag geleerd? Onthoofden en dat de NAVO een vredesorganisatie is die zorgt voor zeer goed gevulde kerkhoven meester! Voor het Oeigoerse Wereldcongres is er volgens hun verklaring maar een doel en dat is de vernieling van China. Na Syrië?

Zo stelde Adrian Zenz, de van origine Duitse sinoloog en ultra conservatief christen in 2019 dat er 1 miljoen Oeigoeren in wat hij concentratiekampen noemde waren opgesloten – bijna 10% van deze etnie –  en hij baseerde zich op dat cijfer van 1 miljoen door een extrapolatie te maken van wat hij stelde als getal te hebben over twee plaatsen in die Chinese provincie waar de meeste Oeigoeren wonen.

Dit weekend had The Financial Times het over: “De opsluiting door de Chinese overheid van miljoenen Oeigoeren in de noordwestelijke provincie Xinjiang.” Wie meer? En bewijzen zijn niet nodig en fantasie een meerwaarde. (4)

Het pesten van ASML

Dat de EU het akkoord dan toch ondertekende heeft meerdere reden. Vooreerst is het op papier alleszins zeer voordelig voor de EU en kan het ook haar grootste handelspartner niet teveel tegen het hoofd blijven stoten of negeren. China is immers sinds dit najaar haar grootste exportmarkt geworden en bovendien een met nog een enorm potentieel.

Zeker als voorheen ook Australië, Japan, Nieuw Zeeland en Zuid-Korea met datzelfde China een akkoord sloten. Een Australië waar vorige week de minister voor Buitenlandse Handel Simon Birmingham, een topman binnen de regerende National Party, in stilte vervangen werd door Dan Tehan. Heel waarschijnlijk een gevolg van de handelsruzie met China, afnemer van 40% van de Australische export.

In de EU is er immers achter de schermen ook een zeer groot ongenoegen over de steeds maar strenger wordende Amerikaanse sancties tegen China. Het zeer hoogtechnologische Nederlandse bedrijf ASML, die  machines maakt om sterk geavanceerde computerchips mee te produceren, is er een van de buitenlandse slachtoffers van. En zij verre van alleen.

Simon Birmingham - 2

Jarenlang stond Australië China uit te schelden en al wie er naar normale relaties met China streefde te bekladden en politiek te isoleren Joe McCarthy stijl. Een land welke dit jaar op zeker ogenblik 40% van de Australische uitvoer voor haar rekening nam. Recent legde China nu ook de invoer van cokeskolen uit Australië aan banden. In alle stilte werd Simon Birmingham (foto) op 18 december als minister van Buitenlandse Handel vervangen door Dan Tehan. Vraag is of dat voor China voldoende zal zijn. Veel is er over die ministerwissel in de lokale media niet te vinden. Toeval?

Zo verbood de VS de verkoop aan Chinese chipproducenten en techbedrijven als Huawei van alles waar een Amerikaanse onderdeeltje in zit. En de machines van ASML hebben zoals dat in die industrietak bijna traditioneel is Amerikaanse onderdelen en dus wordt ASML door de VS uit de voor haar zeer belangrijkste Chinese markt gegooid. Waarvoor heeft men dan ‘vrienden’ nodig?

De VS kan wel uitzonderingen toestaan en zo kreeg o.m. het Zuid-Koreaanse Samsung een uitzondering om aan de Chinese gigant Huawei te leveren. Maar dit zorgt natuurlijk voor totale willekeur met de VS die zegt wie mag leveren en wie niet. Machtsmisbruik op grote schaal die toelaat om indien gewenst bepaalde bedrijven, ook Europese, de nek om te wringen.

Het verhaal van een grote alliantie van de ‘goeden’ versus de ‘slechten’ en dus China is dan ook een fantasie gecreëerd door mensen die nog steeds dromen van een nieuwe Amerikaanse eeuw waar hun exceptionalisme als vanouds als de goede herder regeert over de wereld. Het is echter het geld dat de wereld regeert, niet het Witte Huis.

Willy Van Damme

1) The Financial Times, Martin Wolf, 8 juli 2020, ‘The world falls apart as the US withdraws’

2) Wikipedia, 2014 Kunming Attack, 2014 Kunming attack – Wikipedia

3) YouTube, China Central Television (CCTV), 2 maart 2014, ‘China’s Reaction to Kunming Terror Attack’. (1) China’s Reaction to Kunming Terror Attack – YouTube

4) The Financial Times, Tom Mitchell en Katrina Manson, 2 januari 2021, “Xi’s trade deal with EU rings alarm bells in the US”.

Verzet tegen komend handelsakkoord van de EU met China

Het bericht van de voorbije dagen dat er eindelijk een akkoord op komst was voor een nieuw handelsverdrag tussen de EU en China zorgt zoals verwacht op bepaalde plaatsen voor een erg negatieve reactie. De VS voert immers een oorlog tegen China met daarbij zoals dat dan gaat pakken nepnieuws. De Chinafobische De Standaard kon daarbij natuurlijk niet uitblijven maar haar vorm van berichtgeving.

Zo schrijft Annelien De Greef op maandag 21 december: “Zo worden buitenlandse bedrijven uitgesloten uit strategische sectoren…” en wat verder “China dat nu wel overal in de Europese Unie overnames en investeringen kan doen.”

De volgende dag kregen we dan Gisele Nath die stelt in “Dit maakt van de Europese Unie geen speler, maar een speelveld’ in de krant van dinsdag 22 december: “Omgekeerd kan China in Europa investeren hoe en waar het wil.”

Ik zou beiden eens willen aanraden in het archief van de krant of die van andere media van de voorbije jaren te kijken. Beide dames zullen dan tientallen voorbeelden aantreffen van Chinese bedrijven die hun Europese investeringen- of koopplannen zien verboden worden. Onder meer uit wat dan plots strategische sectoren heten te zijn. Een zoals al gebleken is uiterst rekbaar begrip.

En zeker zal mevrouw Nath bij die zoektocht ook werk hierover van haar aantreffen. En het gaat hem hier heus niet alleen over Huawei of de plannen voor samenwerking met onze elektriciteitsdistributie. Is zij dan vergeten wat ze heeft geschreven en is haar geheugen dus een zeef? Natuurlijk niet. Het kadert in een operatie vanuit bepaalde kringen (de veiligheidsdiensten?) om te verhinderen dat dit akkoord er komt.

In The Financial Times van deze ochtend staat dat Jake Sullivan, de Veiligheidsadviseur van de toekomstige president Joe Biden tegen dat akkoord is. Ook citeerde men het Duitse Europarlementslid Reinhard Bütikhofer die ook tegen lijkt te zijn. De man is lid van het Amerikaanse Aspen Institute waarvan geweten is dat het nauwe relaties heeft met de CIA. We weten dus van waar de wind waait.

En wat betreft de toegankelijkheid van de Chinese markt. Veruit het best verkopende automerk in China is Volkswagen gevolgd door het Amerikaanse General Motors terwijl het Amerikaanse techbedrijf Apple er vorig jaar voor 44 miljard dollar aan producten verkocht. En dankzij Edward Snowden en Julian Assange weten we dat alle Amerikaanse techbedrijven betrokken bij telecommunicatie de communicatiegegevens van hun klanten aan de NSA moeten geven.

Met andere woorden: China laat toe dat de VS in China spioneert en massaal de privacy kan schenden. En dan heb je nu de vaccins tegen covid-19. De EU heeft met geen enkele Chinese vaccinproducent al een koopoptie genomen. Het Amerikaans-Duitse Pfizer/BioNTech kondigde daarentegen al aan zich klaar te maken om ook in China ermee op de markt te komen.

En dan is er natuurlijk de ultieme dooddoener: De mensenrechten. Het klinkt altijd goed zeker als men vergeet dat België betrokken was bij de illegale bombardementen op Servië en Libië en naast die landen ook Jemen, Irak en Syrië helpt vernielen en wapens verkoopt aan Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten. Geen twijfel: Dit zijn volbloed democratieën met respect voor de mensenrechten.

Om het dan nog niet te hebben over De Standaard die al straks tien jaar de koppensnellers van Al Qaeda & co in Syrië verkoopt voor vrijheidlievende activisten die een democratische op mensenrechten gebaseerde samenleving willen realiseren. Inderdaad mensenrechten. Ik stel dan ook voor dat iedereen bij de redactie zich een spiegel aanschaft en eens diep kijkt. Wie weet wat men ziet.

Willy Van Damme

Australië krijgt realiteitsbesef

Zoals kon verwacht worden heeft Australië haar toon tegenover China drastisch gewijzigd en gebogen voor de realiteit van de economische krachtsverhoudingen in de wereld anno 2020 en zeker die in de Oost-Aziatische regio. Gedaan lijkt de tijd dat de regering in Canberra er steeds als de eerste bij was om China onder de kritiek te bedelven.

Deze koerswijziging blijkt uit belangrijke politieke toespraken van zowel de Eerste Minister Scott Morrison als de secretaris voor Buitenlandse Zaken en Buitenlandse Handel Frances Adamson, een gewezen ambassadeur in China. Niet toevallig kwamen die toespraken ook snel na elkaar. ‘Onze handel redden’ zal het motto wel geweest zijn.

Groothandelaar in Chinafobie

Al meer dan twee jaar lang bedolf Canberra China bijna dagelijks onder allerlei beschuldigingen gaande van spionage over omkoping tot de infiltratie van het politiek bestel.

En toen de jonge door de VS geleide betogers in Hongkong een enorm spoor van vernieling achter zich lieten met zelfs een moord, het in brand steken van een tegenstander en het op grote schaal verwonden van mensen die het Mandarijn, de officiële Chinese taal, spraken koos Australië de kant van de als vrijheidsstrijders vermomde vandalen en terreurzaaiers.

Ook over de problematiek van de Oeigoeren moest men haantje de voorste spelen en de verhalen komende uit de VS klakkeloos overnemen en soms zelfs aandikken. Verhalen uit Australië waren dan ook populair bij onze Chinafobe media zoals De Standaard.

 vmhSoQuA_400x400

Nadat hij voluit ging in het bekladden van zijn voornaamste handelspartner China draaide premier Scott Morrison deze week bij en opperde hij even goede vrienden met China te willen als met de VS.  Van een koerswijziging gesproken. En China reageerde uiteraard al tevreden.

Ondertussen verkocht het land steeds meer goederen aan China. De recentste cijfers spreken van 39% van de export. Dat kon natuurlijk niet blijven duren en recent nam China als schot voor de boeg een nieuwe serie acties tegen Australische producten.

Waarop in kringen van ondernemers er binnenskamers ongetwijfeld paniek ontstond en er zware kritiek te horen was met de stelling dat zij in deze materie de regering te weinig onder druk hadden gezet.

Van koers veranderen 

Zo stelde premier Scott Morrison (National Party) maandag in Londen tijdens een toespraak voor de Britse politieke studiedienst Policy Exchange, een instelling gelieerd aan de rechtervleugel van de Conservatieve Partij:

…. warning that partners and allies need “a bit more room to move” as strategic competition intensifies in the region….. declaring Australia does not want to be forced into a “binary choice” between Washington and Beijing…. The Prime Minister said Australia was “very open” to a discussion about China’s grievances. (1)

… waarschuwde dat partners en geallieerden nood hebben “aan wat meer beweegruimte” als de strategische wedijver in de regio intensifieert… stellende dat men niet verplicht wil worden tot een “binaire keuze” tussen Washington en Beijing….. De premier stelde zeer open te zijn voor een gesprek betreffende China’s klachten.

Eenzelfde verhaal bij Frances Adamson vandaag tijdens een speech voor het zeer belangrijke National Security College in Canberra, een instelling die nauwe contacten heeft met de Australische veiligheidsdiensten. Volgens de nationale omroep ABC stelde ze het zo (2): 

‘Australia’s top diplomat has urged China not to dictate to smaller nations, saying Beijing cannot “set the terms” of its engagement with the world….. “In the harsher light of the early-to-mid 21st century, we have to acknowledge that the United States cannot be expected to lead in the way it once did,” she said.

De Australische topdiplomaat vroeg “China niet haar wil op te dringen en dat het niet de regels wat betreft samenwerking met de rest van de wereld kan stellen… in het hardere klimaat van het begin tot midden van deze eeuw moeten we aanvaarden dat de Verenigde Staten niet langer het leiderschap van weleer zal uitoefenen.”

Het is een klassieke diplomatieke truc om eerst wat hard te klinken en in de tekst dan wat verborgen een zin te plaatsen die de essentie vertelt en dat is dat Australië zich in het conflict tussen China en de VS neutraler zal opstellen. Of hoe men poogt zoveel als kan het gezichtsverlies te vermijden. Logisch toch.

adamson-frances

Frances Adamson, de Australische topdiplomaat en secretaris op het ministerie van Buitenlandse Zaken en Handel. Zij stelde dat de invloed van de VS op wereldvlak verder zal dalen en men de buitenlandse politiek hieraan hier zal moeten wijzigen.

Zij verklaarde dit ook aan een publiek die of nu of later gaan werken voor de lokale spionagediensten. Dit komt bovendien nadat men in Australië met de benoeming tot nieuwe Amerikaanse kandidaat minister van Buitenlandse Zaken van Anthony Blinken al deels zicht heeft op de komende buitenlandse politiek van Washington.

Hoe reageert Washington?

Er zijn trouwens aanwijzingen dat het duo Biden/Blinken zich tegenover China minder hard gaan opstellen dan het duo Trump/Pompeo die vooral veel brulde. Onze kranten zullen heel vermoedelijk dan ook verstoken gaan blijven van de Chinafobe propaganda vanuit Australië. Geen zorg, de VS zal nog veel te bieden hebben.

Dat Australië ging plooien voor de Chinese maatregelen was een zekerheid. Verrassend is wel hoe snel dit ging. In de Australische media was te horen dat de regering te weinig oog had voor de belangen van de lokale ondernemers zoals die van de kreeft- en wijnindustrie. Dat ‘oog hebben’ gebeurde dus achter de schermen.

Want voor men dergelijke heel drastische stappen zet is het logisch dat men hierover intens overlegt en dat de discussies wel eens heel hevig zullen geweest zijn. Vraag is ook hoe men in Londen, Nieuw-Zeeland, Canada en vooral Washington reageerde op deze Australische ommezwaai. Australische is immers de voornaamste geallieerde van de VS in de regio. En die draait zijn kar! Een afgang die kan tellen.

Simplisme

Recent pochte columnist Martin Wolf van The Financial Times over de machtige coalitie van wat hij dan democratische liberale staten noemde tegen de ‘autocraten’ – het nieuwste stopwoordje in de westerse media – waarbij hij de landen van de EU, Japan, de Angelsaksische staten samen met Indië bij elkaar telde dat dan veel sterker zou zijn dan de ‘autocraten’ in Beijing en Moskou. Een simplistischer visie kan niet.

Sindsdien sloten Japan en China via de RCEP een verregaand handelsakkoord, zat Indië aan tafel met China en Rusland in het kader van de SCO, de Shanghai Samenwerkings Organisatie, en plooide Canberra. Of hoe de westerse media blijven grossieren in wishful thinking en de realiteit weigeren onder ogen te zien. Ook iets voor onze media wier niveau bijwijlen lachwekkend is.

De kreeftenvangers aan de Australische westkust zullen maar best hun boten terug zeevaardig maken. Het wordt mogelijks toch nog een mooi Kerstmis voor die Australische vissers en voor de Chinese consumenten.

Kreeftenvangst

De Australische kreeftenvangers kunnen in de toekomst vermoedelijk hun boten terug snel klaar maken voor het vangen van porties verse kreeften bestemd voor de Chinese consumenten.

Lekker toch een goed glas Australische wijn met erbij een dito kreeft. Wie wint? Beiden natuurlijk. Hoe dom moet men zijn om anders te denken? China reageerde trouwens als verwacht (en afgesproken?) al positief op deze Australische ommezwaai.

Zeker is ook dat dit voorval binnen de kanselarijen van de wereld druk zal worden besproken. Misschien kan men er in de EU eens over nadenken. Hetzelfde voor de Europese veiligheidsdiensten die denken eigenhandig ons buitenlands beleid te moeten bepalen

Willy Van Damme

1) ABC News, 23 november 2020, Stephen Dziedzic, ‘Scott Morrison calls on United States and China to dial down hostilities in speech at UK think tank Policy Exchange’. Scott Morrison calls on United States and China to dial down hostilities in speech at UK think tank Policy Exchange – ABC News

2) ABC News,  25 november 2020, Stephen Ziedzic, ‘Australia’s top diplomat urges China not to dictate to smaller nations amid bilateral tensions’. Australia’s top diplomat urges China not to dictate to smaller nations amid bilateral tensions – ABC News

RCEP een overwinning voor het Verre Oosten

Tot eind de jaren tachtig was Vietnam voor het Westen het land van het kwaad, de vijand van de vrijheid, de mensenrechten en noem maar op. Men kende het voornamelijk omwille van zijn bootvluchtelingen en de bezetting van Laos en Cambodja, kortom een gevaar voor de wereldvrede dus. Ach.

Daar echter in datzelfde Vietnam werd zondag namens praktisch alle landen van Zuid-Oost-Azië, Mongolië, Taiwan en Noord-Korea uitgezonderd, het akkoord tussen 15 Oost-Aziatische landen over het Regional Comprehensive Economic Partnership ofte het RCEP (het Regionaal Veelomvattend Economisch Partnerschap – RVEP) via een videoconferentie ondertekend. Dit in een land als Vietnam waar in 1983 zoals een Europees diplomaat het toen uitdrukte zelfs de ratten honger leden.

Overheersen

De plek kon dan ook niet symbolischer zijn voor de economische ontwikkelingen van de voorbije vijftig jaar in Azië. Van een achtergestelde regio die qua menselijke ontwikkeling amper perspectief had en met massa’s armoede zat is het sindsdien uitgegroeid tot het nieuwe centrum van de wereld. Het heeft qua ontwikkeling de oude wereld, de VS en de EU, ver achter zich gelaten.

Die 15 betrokken landen zijn Japan, Zuid-Korea, Nieuw Zeeland, Australië, China, Thailand, Vietnam, Laos, Cambodja, Myanmar, de Filipijnen, Indonesië, Brunei, Maleisië en Singapore. Goed voor ongeveer 2,2 miljard inwoners en volgens het systeem van de koopkrachtpariteit dit jaar een 32,37% van de wereldeconomie omvattend. Het is dan ook het voornaamste en grootste handelsakkoord ooit.

Waarbij Indië vorig jaar plots afhaakte. Anders had het RCEP met 3,5 miljard inwoners en 40,54 % van de wereldeconomie de wereld nog sterker overheerst. Volgens verklaringen uit Indië vreesde het land dat een te grote instroom van producten uit die regio en vooral China de Indische markt, en zonder veel invoertaksen, zouden overspoelen.

Onderteekning RCEP - 15 - 11 - 2020 - 1

15 november zag men in de Vietnamese hoofdstad de geboorte van ‘s werelds grootste handelsalliantie het Regional Comprehensive Economic Partnership die 15 Oost-Aziatische landen omvat en goed is voor bijna een derde van de wereldbevolking en een derde van ‘s werelds economische kracht.

Wat klopt maar het zou Indische producten ook toelaten tot de Chinese markt en die van de andere leden. Door zo op te treden trok Indië zich weg van de regio en een gebied met een nog steeds groot groeipotentieel. De Indische president Narendra Modi besloot zijn land af te sluiten van wat moeilijk anders dan als een groot economische macht kan gezien worden. De typische Indische isolatiepolitiek.

De vier tijgers

De ontwikkelingen in Azië zijn natuurlijk een gevolg van de economische groei in Europa en de VS uit het verleden en de sterk verbeterde communicatie en transportmogelijkheden. De landen in het Verre Oosten hadden een stabiel regeringssysteem, voldoende degelijk onderwijs, een goed uitgebouwde landbouw en werkkrachten die tegen relatief lage lonen precisiewerk konden verrichten.

Ideaal voor de groeiende Amerikaanse en Europese multinationale ondernemingen die in concurrentie met vooral Japan het Verre Oosten opzochten. Het is geen toeval dat Philips bijvoorbeeld jarenlang de grootste particuliere investeerder was in Taiwan. Toen samen met Singapore, Thailand en Maleisië de zogenaamde vier tijgers.

Ze vormden, behoudens Taiwan, de ruggengraat van ASEAN, de Associatie van Zuidoost- Aziatische Landen waartoe ook Indonesië, de Filipijnen en het piepkleine olieland Brunei dan behoorden. Het einde van de oorlog rond Vietnam en de Koude Oorlog betekende ook het toetreden van Myanmar, Vietnam, Cambodja en Laos. Voortaan kon de regio in vrede leven zonder veel interne spanningen.

Agra-Taj_Mahal

De Taj Mahal in Indië, een der mooiste gebouwen in de wereld. Indië heeft sinds haar onafhankelijkheid op het vlak van de buitenlandse politiek steeds gekozen voor een meer isolationistische koers. En dat lijkt onder premier Modi niet anders te worden. Ze haakte vorig jaar dan ook af voor de oprichting van de RCEP.

Van een aanhangsel van de Westerse alliantie groeide dit verbond uit tot de drijvende kracht binnen de Aziatische regio die alhoewel op goede voet met dat Westen toch haar eigen koers vaarde en dit steeds losser van dat Westen. De oude Europese koloniën werden immer welvarender en sterker en hoefden niet meer te buigen voor de dictaten van hun vroegere meesters.

De VS als meester

Toen in 2014 in het noorden van Thailand aan de Chinese grens een 200 Oeigoerse salafisten, met vrouwen en kinderen, op weg waren naar Syrië betrapt werden oefende de VS enorme druk op Thailand uit om hen verder naar Syrië te laten reizen. Thailand weigerde echter de VS te plezieren en stuurde hen terug naar China. Waarna er in Bangkok een dodelijke aanslag plaats had en het Thaise consulaat in Istanbul vernield werd.

Een ander verhaal betrof Cambodia waar de regering van premier Hun Sen tot ergernis van de VS te vriendelijk was voor China. Op zeker ogenblik tijdens een bezoek in 2017 aan Australië liet Kem Sokha, de leider van de grootste oppositiepartij, in het publiek verstaan dat de VS via een zogenaamde kleurenrevolutie gingen zorgen dat hij regeringsleider zou worden. Waarna de man bij zijn terugkeer in de cel vloog.

En dan was er Japen en haar relatie met de VS. Toen de Japanse economie als een raket omhoogschoot eiste en verkreeg Washington dat Japan zijn yen sterk opwaardeerde maar dit betekende wel het einde van de snelle Japanse groei. De hoop om ‘s werelds nummer één te worden werd opgeborgen en bovendien zagen ze zowel China als Indië hen voorbijsteken.

En toen later Japan het vertrek van de grote Amerikaanse militaire basissen op Okinawa, de grootste van de VS, poneerde bleken plots alle auto’s van Toyota in de VS – haar veruit belangrijkste markt – levensgevaarlijk en dreigde Toyota aan die schadeclaims zelfs ten onder te gaan.

Tot de Japanse grote baas van Toyota zich in de VS in het openbaar ging verontschuldigen en de Japanse premier Yukio Hatoyama in 2010 aftrad en men in Tokyo de eis over Okinawa liet varen. De problemen met Toyota bleken plots van de baan. Nooit meer iets van gehoord.

 Onderteekning RCEP - 15 - 11 - 2020

Ook Japan ondertekende mee het akkoord voor de RCEP tonend dat het zich verder wil ontwikkelen via de handel met het Verre Oosten. Ondanks de vele geschillen met de buren uit het verleden.

Zo hebben zowat alle landen in de regio wel een of andere reden om de Verenigde Staten niet zomaar te zien als de vriend en verdediger van de democratie, vrijheid en mensenrechten en meer van dat moois. Het wantrouwens tegenover Washington en ook Brussel is hier dan ook begrijpelijk erg groot.

De grootste economische macht

Dit blijkt nu overduidelijk uit het verbond dat werd gesloten. Voortaan zal die regio als het op handel en dus economische ontwikkeling aankomt met een stem spreken tegen de de EU en de VS. Waarbij de VS en de EU qua bevolking en economische kracht veel kleiner zijn.

Met de VS 340 miljoen inwoners en 14,78 % van de wereldeconomie en de EU met 446 miljoen inwoners en 14,81 % van de wereldeconomie. Tegen 32,37 % voor de RECP. Een opvallend verschil.

De VS en de EU zullen in de toekomst bij handelsgesprekken dan ook minstens met gelijken moeten praten. Een wereld van verschil met de vorige eeuw en zeker met vijftig jaar terug. Ook deze ontwikkeling met de RCEP toont dat het centrum van de wereldontwikkeling zich oostwaarts naar Azië verplaatste.

Bovendien kan deze regio zich dankzij deze vrijhandel nog beter ontwikkelen zeker daar het ook zoveel mogelijk de interne conflicten zal gaan vermijden. De VS poogt al jaren om in de regio de spanningen op te drijven met iedereen tegen China. Dit toont dat dit gelukkig genoeg faalde. Japan, Zuid-Korea en Australië hangen nog wel vast aan de VS maar tonen hier dat ze voor hun ontwikkeling een uitweg hebben.

Australië en Nieuw-Zeeland verlaten meer en meer hun Anglo-Saksische wortels en worden steeds duidelijker een onderdeel van de Aziatische groeimotor. Door de creatie van de RCEP zullen die landen zich economisch ook sterker gaan richten op de kansen die deze regio voor hen te bieden heeft.

In wezen is dit een evolutie die bijna onvermijdelijk was en feitelijk begon toen Britse, Franse, Spaanse en Nederlandse avonturiers die landen veroverden. Geografie is nu eenmaal een vast gegeven en zal hoe dan ook het lot bepalen van die landen. Kijk naar de uitvoer van Australië waar de handel voor het grootste deel gebeurt met de buurlanden. Met China nu bijna goed voor 40% van de uitvoer.

En China

Natuurlijk zal de verdere ontwikkeling van de RCEP niet over rozen lopen. De enorm snelle groei van China zorgt in de regio, en elders in de wereld, voor veel ongenoegen, angst en achterdocht. Zal China hen ook zo overheersen als voorheen de koloniale mogendheden en de VS dat deden? Het zal de verdere gesprekken zeker niet gemakkelijk maken. Met Washington die verlangt naar ruzies.

Het idee voor de RCEP ging echter uit van de ASEAN – en niet China zoals onze media hier bijna steeds schrijven. De ondertekening gebeurde trouwens in Vietnam, nu voorzitter van de ASEAN – en dat zal alles vlotter doen verlopen. Ook zal China hier nooit oppermachtig zijn en zich gedeisd moeten houden. Zo is China goed voor 18,87% van de wereldeconomie en de rest van de RCEP 13,71 %.

Hoe de wereld ook evolueert blijkt uit het feit dat ASEAN nu een grotere handelspartner voor China is dan Europa. De handelsstromen wijzigen en zo de handelsrelaties. En binnen twintig jaar moet 90% der invoerheffingen tussen de leden ook verdwenen zijn. Wat een grote stimulans gaat geven voor handel binnen Azië en dan worden de VS en de EU op wereldschaal dus minder belangrijk. Een revolutie in wording.

Zeker daar de VS en in mindere mate ook de EU qua handel steeds protectionistischer worden. De groeimarkten voor China, ook ook de andere leden van de RCEP, zullen dan ook vooral hier liggen en eventueel later Afrika. In wezen is de RCEP dan ook een alliantie die voorstander is en blijft van vrijhandel en tegen het protectionisme.

DSC_0103 (1)

Een elektrische bus van de zeer discrete Chinese firma Build Your Dreams (BYD) in London. Deze heeft nu fabrieken voor de productie van elektrische bussen in Hongarije en het Franse Amiens en verkocht in Europa al vele honderden bussen, met daarbij Schiphol en Zaventem, evenals taxi’s waaronder in Brussel. Het beursgenoteerde bedrijf uit de Chinese stad Shenzhen is nu via Noorwegen begonnen met de verkoop van elektrische auto’s in Europa. Ze begon als een producent van heroplaadbare batterijen en dient gezien als een der grootste zo niet de grootte op het vlak van de productie van elektrische auto’s en bussen en oplaadbare batterijen. Het toont de kracht en kwaliteiten van China.

En dat is geen echte verrassing. De industriële expansie van die landen heeft hen een sterke economische motor gegeven die de VS en de EU steeds meer onder druk zet. Waren Europese en Amerikaanse bedrijven tot voor kort allesoverheersende molochs die hun wil pogen en soms ook konden doordrukken dan is dat nu steeds meer geschiedenis.

Hun competitiviteit staat onder steeds grotere druk en zij pogen die Aziatische pletwals een halt toe te roepen. Tevergeefs, de slogans over vrijhandel en steun voor de Wereldhandelsorganisatie zijn in de VS dan ook praktisch verdwenen. Dat was al zo onder Barack Obama en werd sterker onder Donald Trump en zal onder Joe Biden verder groeien. De VS zak hier haar eisen moeten opbergen.

Wegwandelen

Het duurde acht jaar voor deze RCEP eindelijk kon opgericht worden. Feitelijk een mirakel. Landen als Vietnam en China hebben beiden een turbulente relatie gehad en voerden in 1979 zelfs nog oorlog. Hetzelfde voor Japan en China of Thailand met Myanmar en Cambodja. Bovendien heb je in deze RCEP hoogontwikkelde landen zoals Japan en met Laos nog amper ontwikkelde zeer dunbevolkte staten.

Het verder uitwerken van deze RCEP – men moet de zaken nog ratificeren en sommige details invullen – zal dan ook niet gemakkelijk zijn. Het feit dat onderdelen van het akkoord nog geheim zijn is veelzeggend. Maar het startschot is gegeven en de Aziatische realiteit is niet te ontkennen. Beiden gaan economisch verder aan elkaar gelinkt worden en zo beter groeien en sterker worden. De toekomst is Azië.

Hillary Clinton - 2

Ook de vroegere Amerikaanse presidentskandidate en gewezen minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton moest niets hebben van het door Barack Obama geplande Trans Pacific Partnership (TPP) en koos voor meer protectionisme. De Amerikaanse industrie is nu eenmaal steeds minder competitief tegenover de Oost-Aziatische. America First is dan ook een door de huidige VS niet toevallig gekozen slogan.

En de VS? “Die wandelt weg  van de TPP (Trans Pacific Partnership, nvdr.) en dit zal mogelijks door toekomstige generaties gezien worden als het ogenblik dat het haar leiderschap over dit deel van de wereld opgaf om da&n een verminderde rol te spelen”, zegden in 2017 een vijftal ambassadeurs van de VS in Azië bij het aantreden van Donald Trump. (1)

Stephen Kirchner, directeur Investeringen en Handel van het Studiecentrum voor de VS van de Universiteit van Sydney, stelde het deze week in de Washington Post zo: “De VS verliet haar rol van regelgever en leiderschap die het in het verleden nastreefde. En de regio heeft als gevolg van de afwezigheid van de VS besloten haar eigen regels zelf te bepalen.” (2) Het einde van het neokolonialisme?

Willy Van Damme

1) The New York Times, 17 januari 2017, Edward Wong, ‘U.S. Ambassadors in Asia Make Final Plea for Dead Trans-Pacific Trade Pact’. https://www.nytimes.com/2017/01/17/world/asia/china-tpp-ambassadors.html?auth=login-email&login=email

De brief was van Max Baucus (ambassadeur in China), Nina Hachigian (ambassadeur bij ASEAN), Caroline Kennedy (ambassadeur in Japan), Mark Lippert (ambassadeur in South Korea), Mark Gilbert (ambassadeur in New Zeeland en Samoa) en Kirk Wagar, ambassadeur in Singapore.

Tijdens de debatten in 2016 voor het presidentschap tussen Donald Trump en Hillary Clinton keerde die laatste zich ook tegen het TPP, het nochtans sterk op maat van de VS gesneden Trans Pacific Partnership. Het was zoals de RCEP een handelsalliantie maar met de VS en zonder China dit om hen zo te isoleren en met de VS aan het stuur.

In wezen bleek toen voor het eerst overduidelijk het protectionistische karakter van de VS en verzette het zich tegen dat soort vrijhandelsakkoorden die het nota bene zelf in elkaar had gestoken. En dat zal onder Joe Biden niet wijzigen.

2) Washington Post, 16 november 2020, Gerry Shih en Simon Deneyer, ‘As Trump era ends, massive new Asian trade deal leaves U.S. on the sidelines’. https://www.washingtonpost.com/world/asia_pacific/trade-china-trump-obama-asia/2020/11/16/f02f43e4-27b7-11eb-9c21-3cc501d0981f_story.html

Australië–Beijing: De reus slaat hard terug

Enkele dagen geleden nam China nieuwe handelsmaatregelen tegen Australië. En dit is het land die wat betreft China het meest in de voetsporen van de Verenigde Staten stapt, nog meer dan Canada en het Verenigd Koninkrijk. Om de haverklap komt men daar met allerlei verhalen over de mishandelingen van Tibetanen en Oeigoeren. En als er dat niet is dan zijn er de regelmatige veroordelingen door de regering van het Chinese beleid betreffende Hongkong, de godsdienst of de mensenrechten in het algemeen.

Pestgedrag

Ook de discussies rond de door China bezette atollen en zelfgemaakte eilanden in de Zuid-Chinese zee vormen regelmatig het onderwerp van allerlei protesten van de Australische regering in Canberra. Zover zelfs dat het al oorlogsbodems naar de Chinese kust stuurde. De dwerg die de reus denkt te moeten intimideren.

En daar bovenop was er dit jaar het in de Chinese stad Wuhan ontdekte covid-19 virus waarbij premier Scott Morrison (Liberal Party) onmiddellijk met een beschuldigende vinger richting China wees en een ‘onafhankelijk’ onderzoek eiste. Met verder als klap op de vuurpijl professor Clive Hamilton die in de stijl van de vroegere Amerikaanse senator Joe McCarthy via zijn boek Silent Invasion een campagne begon tegen alles wat maar naar China ruikt.

Wee diegene die met China samenwerkt zoals universiteiten of verenigingen want het zijn voor hem landverraders. Ook zelfs in het Verenigd Koninkrijk slaat hij hard toe. En dan zijn er natuurlijk de beschuldigingen over Chinese cyberaanvallen tegen het land. Het regent dan ook vanuit Canberra beschuldigingen tegen de Chinese mastodont. De VS heeft er duidelijk een goede vriend gevonden.

Maar men moet niet erg intelligent zijn om te beseffen dat dit vooreerst niet zonder gevolgen kan blijven voor de relatie van het land met China en dat men vanuit Beijing ging terugslaan. De vraag was alleen: Wanneer? En gezien de positie van Australië tegenover dat immense 1,4 miljard inwoners tellende rijk was dat een riskant beleid. Het is de lilliputter die denkt een gigant te moeten aanpakken. Bij voorbaat verloren natuurlijk.

AYnEcQnG

De Australische premier Scott Morrison doet het beschuldigingen regenen ten aanzien van China, de favoriete handelspartner van zijn land en buur. Hij speelt met lucifers en weet nu wat het is om er zijn vingers aan te verbranden. Stopt na de Chinese reactie dit moddergooien naar China?

China moet ook naar de buitenwereld tonen dat het niet met zich laat sollen. Andere landen moesten eens op hetzelfde idee komen ziende dat China zomaar gewoon laat betijen. Dit is dan ook een waarschuwing naar de ganse wereld.

Kreeften op de bon

Zo verscheen in de Chinese krant The Global Times het verhaal dat vanaf vrijdag de invoer van kreeft, suiker, wijn, hout, steenkool en koper ging verbieden nadat men eerder al de invoer van rundsvlees vanuit enkele slachterijen heeft verboden samen met gerst. Ook stelde men vanuit China dat ook Tarwe zou moeten volgen. Goed voor een verkoop in 2019 van 337 miljoen euro. Een ramp voor de betrokken sectoren.

Typisch is dat er hierover voor zover geweten vanuit de regering geen officiële verklaring kwam. Paf, daar was het en totaal onverwacht. Alhoewel natuurlijk ook weer niet. In de Australische overheid en het bedrijfsleven moet men geweten hebben dat er dit risico zat aan te komen. Maar men negeerde het.

Vorig jaar bedroeg de wederzijdse handel 110 miljard euro met een uitvoer die goed is voor 63 miljard euro. Canberra heeft dus een surplus op haar handel met China. De reden hiervoor is simpel: De behoefte aan ertsen voor de snel groeiende industrie en de almaar stijgende Chinese consumptie van onder meer kreeft en wijn.

In 2019 was de Australische uitvoer naar China goed voor eventjes 32,7% van de totale export tegen de VS die maar 3,7% afneemt. Nummer twee is Japan met slechts 9%. Hoe men ook in Australië zou willen maar het land is afhankelijk van China en het Chinees welvaren is ook het welvaren van Australië. Beide economieën zijn volgens Graham Fletcher, de huidige Australische ambassadeur in China, complementair.

Doodsvonnis

Maar voor sommige ondernemers in Australië zijn deze Chinese maatregelen zowat het doodsvonnis. Zeker voor kreeft waar China eventjes 90% van de vangst voor zijn rekening neemt. De 230 boten tellende vloot die jaarlijks 500 ton kreeften naar het Rijk van het Midden verscheept is ten dode opgeschreven. Ook voor de wijnmakers is dit dramatisch met een derde van de productie bestemd voor China.

Het is achter de schermen dan ook paniek bij die industrieën waar de coronacrisis reeds voor veel economisch leed zorgde. En China laat Australië gewoon verder zweten. Zo is er hierover niet alleen geen officiële reactie vanuit Beijing bekend gemaakt maar beantwoord men zelfs niet eens de telefoontjes vanuit Canberra.

Zo stelde minister voor Buitenlandse Handel Simon Birmingham dat China de regels van de Wereldhandelsorganisatie (WHO) moet volgen en klaagde hij ook over het feit dat men vanuit China op zijn telefoontjes over de zaak niet eens reageert. Maar wat nut heeft die WHO voor geschillen nog als er geen rechters meer zijn om geschillen te beslechten. Een gevolg van de Amerikaanse – de vriend van Australië – obstructie.

Voor Geoff Raby, een gewezen Australisch ambassadeur in China, is het idee om zaken als rundvlees of kreeft elders te verkopen illusoir en kan het resultaat alleen maar een vermindering van de levenstandaard zijn. Australië is nu bezig de vruchten aan het plukken van zijn politiek om China te beschuldigen van zowat alles dat het kan bedenken om het zwart te maken.

Ruiten uitgooien

Neem bijvoorbeeld zaken als cyberaanvallen. Het is toch Australië die intensief met het Amerikaanse Nationaal Veiligheidsagentschap (NSA) wereldwijd spioneert zoals Edward Snowden enkele jaren terug openbaar maakte. Met andere woorden: de Australische veiligheidsdiensten zitten zoveel mogelijk Chinezen af te luisteren. En dan maar klagen over Chinese cyberaanvallen. Durven op zijn Australisch.

In The Financial Times van dit weekend van 7 november stelde Richard McGregor van het Lowy Instituut for International Policy (1) het zo: “De Australische regering lijkt zelfs in het midden van een recessie gelaten deze economische aanval te ondergaan. Zij kan nu eenmaal onder druk niet zo maar een plotse ommezwaai van haar beleid maken. Niet plots maar…. Een fenomeen dat trouwens in de internationale diplomatie in zo’n situatie klassiek is.

Simon Birmingham - 1

Simon Birmingham, de Australische minister voor Buitenlandse Handel, moet in nogal wat Australische industriële sectoren zowat de meest gehate man zijn. Hij klaagde dat niemand in China nog zijn telefoontjes beantwoord. Hoe zou dat komen? Wedden dat hij weet waarom.

Enkele jaren terug kondigde de Chinese president Xi Jinping aan dat China qua buitenlands beleid dat van een grootmacht ging volgen. Gezien de economische sterke van het land vrij logisch. In de jaren tachtig stelde de gewezen Chinese leider Deng Xiaoping dat men zich op buitenlands vlak koest moest houden en bescheiden blijven. Australië ervaart nu de wet van Xi. En, wedden, de VS gaan niets doen.

Het is een simpele wijsheid dat men de ruiten van het huis van zijn buurman niet kapot gooit en dat men over die buur daarbovenop niet overal gaat rondstrooien dat deze een pedofiel is. Doet men dan toch dan dreigt die buur zeer zeker met tegenmaatregelen. Zou men dat in Australië beseffen? Blijkbaar niet.

Willy Van Damme

1) Het Lowy Institute for International Policy is opgericht door de joods-Australische zakenman en miljardair Frank Lowy. Deze leeft tegenwoordig in Israël waar hij voorzitter is van het Institute for National Securities Studies, een instelling die gelieerd is aan AMMAN, de Israëlische militaire veiligheidsdienst.

Hier zijn ook Martin Indyk en Daniel Shapiro actief, beiden gewezen Amerikaanse ambassadeurs in Israël met Shapiro getipt als topman in de nieuwe Amerikaanse regering. Lowy werd ook genoemd in een zwartgeldcircuit in Liechtenstein dat men dan via bemiddeling achter de schermen regelde. De gevangenis is voor het plebs.

Chinafobie en De Standaard

Goed gelachen gisteren met het stuk “Peking speurt het internet af naar belangrijke Belgen” (DS 17/09) Volgens dat verhaal zou China dus het internet gebruiken om namen op te zoeken van wie in België, en elders, belangrijk is. Wat een onthulling. Het is er een van hetzelfde niveau is als de ontdekking dat deze ochtend de zon is opgestaan en schijnt.

Het is via een anonieme klokkenluider in handen geraakt van Internet 2.0 een Australisch/Amerikaans bedrijf mede opgericht door een gewezen majoor van de Australische veiligheidsdiensten. Een totaal gebrek aan betrouwbaarheid dus.

En dat er op die lijst 696 Belgen prijken is eveneens meer dan ‘schokkend’ nieuws. China heeft in Brussel twee ambassades en als er met het Chinese nieuwjaar op hun recepties mensen worden uitgenodigd zullen er dat vermoedelijk zelfs meer zijn dan die 696.

Diplomaten hebben als taak in het land waar zij verblijven zoveel mogelijk gegevens van zoveel mogelijk personen te vergaren. En dit kan erg ver gaan. Dat soort verhalen als dat van Internet 2.0 als crimineel en schokkend te verkopen toont dat de krant tot het debiele niveau is afgezakt en niet weet wat ze publiceert.

En verder heb ik in mijn carrière als onderzoeksjournalist niets anders gedaan dan namen noteren en hun linken leggen. Daarvoor is het internet zeer belangrijk en perfect bruikbaar. Of doet De Standaard dat niet misschien?

En dan vandaag “Hoe China rechtstreeks Info uit de Brusselse EU-bubbel kocht”. Wat in de ti!tel van het stuk als een vaststaand feit wordt verkocht wordt nadien in de subtitel ‘Zou’ en “de man ontkent”. Wat verder in het stuk staat zijn naam en welke instelling zodat hij perfect identificeerbaar is. Maar mensen lezen de kop en veel minder de subtitels. DS weet dat.

Hoezeer de man (Fraser Cameron) aan China verkocht is blijkt uit een debat over China dat zijn instelling kortelings organiseert. Spreker is Europarlementslid Reinhard Bütikhofer, Duitser en fractieleider van Groen daar en lid van het Aspin Institute, het American Jewish Committee en Atlantic Brücke. Veel pro-Amerikaans kan het niet zijn en de man is dan ook gekend als een rabiaat tegenstander van China.

Maar door dit verhaal zo te brengen maken jullie van de man een crimineel die daardoor zijn werk dreigt te verliezen. Het niveau van De Standaard en uw medewerkster Gisele Nath, auteur van beiden verhalen, is dus duidelijk beneden alle peil. Grof is hiervoor een goed woord.

Willy Van Damme

Naschrift:

Brief aan De Standaard. In het begin der jaren tachtig schreef ik een stuk over de poging van de Chinese regering om een van haar onderdanen die in Leuven studeerde en politiek asiel had gekregen te ontvoeren. Dankzij mijn interventie mislukte dat. Maar toen ik nadien mijn verhaal hierover wou publiceren raakte ik dat nergens kwijt en Paul Goossens bij De Morgen wou dat evenmin plaatsen.

Toen het maanden later dan toch maar dan bij Knack verscheen was dat mijn laatste artikel voor dat blad. Gewezen hoofdredacteur wijlen François Verleyen had immers een bezoek gekregen van diplomaat Zwaenepoel die in opdracht van ambassadeur Patrick Nothomb handelde. Een gesprek welke volgens Buitenlandse Zaken positief was verlopen. Wat toen niet in de media mocht is nu dagelijkse kost. Liefst met veel fantasie.

De vuile trucs van de Staatsveiligheid

Het verhaal van vandaag in De Standaard verscheen ook in Politico met meer info en dit verhaal blijkt, zoals wel kon vermoed worden, van onze Staatsveiligheid te komen die de man duidelijk kapot wil. Zij gaven het door aan De Standaard en L’Avenir. Waar De Standaard bereidwillig aan mee werkt. Verder krijgen dat soort organisaties en instellingen altijd wat steun voor hun activiteiten van de vele ambassades in Brussel.

Maar dat de Staatsveiligheid een onderzoek doet naar de man is niets op tegen. Het is hun taak. Wat echter zeker niet hun taak is en een schending van het onderzoeksgeheim, en dus crimineel. is dit.

Dat men bij een gerechtelijk onderzoek naar bevriende perslui stapt en niet het onderzoeksresultaat afwacht kan niet. Maar we kunnen er nu al bijna zeker van zijn dat men hierna nooit nog iets over deze zaak gaat horen. Het is wat men noeùt de rechtstaat.

Moesten wij echter een echte regering met stevig politici hebben dan zou dit niet gebeuren en gebeurt het toch zoals hier dan wordt de baas op staande voet ontslagen. En om dan te speculeren: Misschien wou die man niet met onze veiligheidsdiensten samenwerken en ruimde men hem daarom op om dan plaats te maken voor iemand die mits betaling wel wil meewerken.

En hoe betrouwbaar de info van de Staatsveiligheid is bleek ooit al met het Eurosongfestival. Verontschuldigingen voor die toenmalige laster en broodroof konden er bij de Staatsveiligheid niet af. Politico: https://www.politico.eu/article/belgium-security-service-probes-top-eu-think-tanker-for-links-to-china/

Willy Van Damme