Namaakindustrie financiert terreuraanslagen – Jihadisten ontdekten weg van snel geld

Een van de amper belichte aspecten van de salafistische terreuraanslagen in Europa is de financiering ervan. En daarbij valt het op dat die lokale terreurcellen de erg lucratieve geldstromen van de namaakindustrie ontdekten. Blijkt dat terroristen de meeste terreuraanslagen in de VS en Europa van de voorbije decennia zoals die in Madrid van 11 maart 2004, Charlie Hebdo, de Bataclan en Zaventem grotendeels financierde via die namaakindustrie.

Amper bestraft

En dat is in wezen logisch. Het is immers een vorm van criminaliteit welke door de politiediensten en douane ook amper bestreden en gerechtelijk weinig bestraft wordt. “Tot 2007 stond er bijvoorbeeld in België een lachwekkende 8 dagen celstraf op voor wie betrapt werd bij de productie, distributie of verkoop van namaakgoederen. In bepaalde Europese landen zoals Griekenland, Roemenië, Luxemburg en Bulgarije wordt er in de praktijk zelfs niet eens tegen opgetreden. Ook in België tonen bijvoorbeeld bepaalde douanediensten amper interesse. De FOD Economie is dan wel erg actief evenals de luchthavens in Bierset en Zaventem. Maar als men straft dan zijn die straffen bijna steeds aan de erg lage kant”, stelt Roland De Meersman van de vzw BAAN. BAAN staat voor Belgische Associatie Anti-Namaak en groepeert in België de grote merken op het vlak van o.m. cosmetica, sportartikelen en kleding.

Hoge winstmarges

De vzw staat in de frontlinie bij die strijd tegen de snel groeiende namaakindustrie die in de wereld door o.a. Interpol en de EU geschat wordt op 7 tot 10% van de totale wereldhandel. Unifab, de Franse bedrijfsorganisatie verantwoordelijk voor het bestrijden van deze vorm van criminaliteit, schat de omzet in de EU voor 2015 op 43 miljard euro met drugs maar 28 miljard.

DSC_0269

Roland De Meersman van de vzw Baan wijst op de link tussen de terreuraanslagen en de namaakindustrie en wil hier een effectiever optreden zien. Zijn brief hierover naar het kabinet van minister voor Binnenlandse zaken Jan Jambon, die toch instaat voor de terreurbestrijding, werd zelfs niet eens beantwoord.

“In 2010 hadden we in België 700 dossiers en vorig jaar er al 5.000. De winsten die men hier maakt zijn dan ook enorm met marges die voor drugs 100% bedragen maar voor de verkoop van piratensoftware tot 900% gaan en voor bepaalde medicijnen zelfs oplopen tot 2.000%. Bovendien maakt het internet met o.m. verkoopsites als Kapaza, eBay en AliExpress en het Darknet het nog gemakkelijker voor dit soort activiteiten”, oppert Roland De Meersman nog. Vorig jaar werden er in België 432.727 stuks namaakgoederen ontdekt, goed voor bijna 16 miljoen euro, een stijging met 36% in vergelijking met 2015.

Prille begin

Reeds toen het fenomeen van namaakgoederen nog amper bekend en beperkt was bleken groepen als het Colombiaanse FARC, het Noord-Ierse IRA en de Libanese Hezbollah hun activiteiten hiermee deels te financieren. Voor de IRA bijvoorbeeld met de productie en verkoop van namaakdierengeneesmiddelen. En al van in het prille begin van de salafistische terreuraanvallen in het Westen maakten ook deze groepen gebruik van die erg lucratieve namaakindustrie.

Het is snel verdiend, gaat vlot, floreert veelal onopgemerkt en wordt praktisch niet bestraft. Ideaal dus voor dit soort criminele groepen. Het laat bovendien toe om de contacten tussen de top van bijvoorbeeld al Qaeda of ISIS en haar lokale cellen tot een minimum te herleiden. Wat zorgt voor een betere beveiliging.

Belangrijk is bovendien dat men op die wijze ook financieel onafhankelijker staat tegenover de buitenlandse financiers uit o.m. het Arabisch schiereiland die er soms belang bij hebben om hen te steunen of te laten vallen. Men gebruikt hier dus wegens te riskant liever ook niet het systeem van de hawala waarbij men geld fysiek niet hoeft te transfereren van punt a naar punt b maar werkt via plaatselijke vertrouwenspersonen die dat nadien onder elkaar dan afrekenen.

Al Qaeda

Het hoeft daarom ook niet te verwonderen dat een handboek van al Qaeda over het organiseren van terreurcellen die groepen aanraad om voor het financieren van hun activiteiten te werken via die namaakindustrie.

Reeds in 1993 duiken in de VS de eerste verhalen op over de link tussen de verkoop van namaakgoederen en terreur. Zo ontdekte de FBI dat de eerste terreuraanslag geleid door Khaled Sjeik Mohammed op de WTC-torens in New York van 26 februari 1993 gefinancierd was door de verkoop van namaakmerkkledij in een winkel op Broadway.

Eenzelfde scenario vonden de politiediensten wat later bij de plannen in 1996 van de recent overleden Omar Abdel-Rahman, alias de Blinde Sjeik en ‘zakenpartner’ van Bin Laden, voor een serie aanslagen op een aantal grote tunnels en bruggen in New York alsmede het VN-gebouw. Hier financierde men de zaak via de verkoop van T-shirts tijdens de Olympische Spelen van Atlanta dat jaar.

Salah Abdeslam

Ook de erg dodelijke aanslagen met 192 doden en een 2000 gewonden op de forensentreinen in Madrid van 11 maart 2004 door een salafistische terreurcel bleken na politieonderzoek georganiseerd te zijn via de opbrengsten uit de drugshandel en fondsen komende van de verkoop van piratencd’s.

Niet te verwonderen dus dat de moordaanslag op Charlie Hebdo van januari 2015 van de gebroeders Said en Cherif Kouachi en de gelijktijdige aanval op de joodse supermarkt Hyper Cacher door hun vriend Amedy Coulibali deels via een simpel consumentenkrediet en deels via die namaakindustrie, hier de verkoop van kleding en schoeisel, gefinancierd werden.

Het hoeft dan ook niet te verbazen dat men de meer recente zelfmoordaanslagen op het Stade de France, de concertzaal Le Bataclan in Parijs, de luchthaven van Zaventem en het Brusselse metrostation Maalbeek via hetzelfde systeem financierde.

Salah Abdeslam - 1

Salah Abdeslam en zijn salafistische terreurvriendjes financierden hun aanslagen lokaal door te werken via de erg lucratieve namaakindustrie. Ze konden zo de contacten met de centrale leiding tot een minimum herleiden. Waardoor ze geruislozer konden opereren. Hij gebruikte o.a. de Shurgard opslagplaats in Sint-Pieters-Leeuw bij Brussel.

Zo werden in de periode voor die aanslagen bij een opslagplaats van Shurgard in Sint-Pieters-Leeuw en op naam van een zekere Massouri, wat een valse identiteit bleek, in totaal 4.744 flessen parfum, 893 T-shirts, 367 onderbroeken en 211 paar schoeisels, uiteraard allemaal namaak, ontdekt die toebehoorden aan de gebroeders Brahim en Salah Abdeslam, hoofdrolspelers bij die serie zeer dodelijk terreuraanslagen.

Roland De Meersman: “Probleem is ook dat we in sommige gevallen wel een link vermoeden naar die terreurgroepen maar het niet altijd kunnen bewijzen. Zo ontdekten we in de zomer van 2012 in de Shurgard in Molenbeek een grote hoeveelheid namaakgoederen waaronder 2.255 flesjes parfum en 531 stuks kleding en accessoires. Dit op naam van een dame met een Arabische naam maar zonder vaste verblijfplaats in België. Shurgard blijkt voor hen een geliefd werkterrein te zijn waarbij ze uiteraard werken met valse identiteitskaarten.”

Wereldwijd

Die link tussen namaak en terreur ging zelfs zover dat de beruchte Mokhtar Belmokhtar, de leider van al Qaeda in de Maghreb en gekend van zijn aanvallen in Mali en Algerije, in Noord-Afrika en bij terreurkenners de bijnaam kreeg van Mr. Marlboro. Dit omwille zijn massaal smokkelen in de Sahara van namaaksigaretten van dat merk.

En uiteraard floreert ook de drugshandel welig in dit milieu, dit al sinds het ontstaan van dit salafistisch terreurfenomeen. Zo was Gulbuddin Hekmatyar (1), een terrorist die nog steeds in Afghanistan actief is, de man die rond 1980 met Amerikaanse steun de handel en kweek van opium en heroïne in het land introduceerde.

Economisch een groot succesverhaal. Nu valt vooral de namaak in schimmige ateliers in Syrië van captagon op. Die pillen zijn nodig voor de jihadisten die er vechten en voor de export naar vooral Saoedi-Arabië, naar verluidt de grootste afnemer. .

Nationaal Veiligheidsplan

Voor politiediensten en de industrie is het dan ook bewezen dat er een directe link is tussen deze vorm van criminaliteit en de serie terreuraanslagen wereldwijd. Daarom ook reageerde men in de getroffen industrie verbaasd dat de strijd tegen die namaakindustrie niet in de prioriteitenlijst werd opgenomen in het vorige zomer aangenomen Belgische Nationaal Veiligheidsplan 2016-2019 waarin men dan wel o.a. verkeersveiligheid opnam.

10477227-020

Jan Jambon (N-VA), minister van Binnenlandse Zaken en vicepremier, heeft blijkbaar een groot probleem met de behandeling van de post van zijn kabinet. Een brief van de vzw Baan heeft hij blijkbaar nooit ontvangen. En die van de ondernemersorganisatie Unifab ontving hij wel en werd volgens zijn woordvoerder beantwoord. Maar bij Unifab in Parijs stelde men nooit een antwoord gezien te hebben. Wat kan tellen voor een man met zo’n toppositie.

Roland De Meersman van de vzw BAAN: “Zowel wij als het Franse Unifab schreven een brief naar Jan Jambon, de minister van Binnenlandse Zaken, om dit toch op te nemen in dit veiligheidsplan. Desondanks namen ze het toch niet op en bovendien beantwoordde hij zelfs niet eens onze brieven.” Ook betreurt men dat voorheen al in 2011 de speciale cel voor namaak van de federale politie geleid door Chris Vansteenkiste werd opgedoekt.

Olivier Van Raemdonck, woordvoerder van Jan Jambon, weerlegt dit: “Wij hebben Unifab vorig jaar op 22 maart wel degelijk een antwoord gestuurd. Van die van de vzw BAAN hebben wij bij ons geen spoor gevonden. En het is niet omdat het in de kadernota niet bij de tien speciaal op te volgen fenomenen staat dat het voor ons geen prioriteit is. Het vormt bijvoorbeeld ook een onderdeel van ons Kanaalplan tegen gewelddadig extremisme. De minister heeft dat trouwens op 21 februari 2016 tijdens een toespraak op het Global Illicit Trade Forum van The Economist nog eens duidelijk gemaakt. Het blijft voor ons prioritair, zeker door zijn link met terreurbewegingen.”

Bij Unifab in Parijs ontkent men echter ooit een antwoord van de minister gehad te hebben. Bij de politietop klinken bronnen bovendien sceptisch over de strijd tegen dit fenomeen: “Men heeft het Kanaalplan en het Nationaal Veiligheidsplan, maar in dat nationaal plan heeft men zowat alles gestopt, dat lijkt wel goed maar het probleem is dat we steeds meer moeten doen met almaar minder mensen. Het evolueert slecht.”

Zowel binnen het leger als bij de politiediensten is het gemor echter steeds luider te horen en vrezen sommigen voor zeer ernstige problemen. “De soldaten die men nu in de steden inzet worden op een schandalige wijze uitgebuit. En onze politiediensten geraken wegens manproblemen steeds in grotere moeilijkheden”, stelt een andere en bezorgde topflik.

Willy Van Damme

Naschrift:

Nadat dit onderzoek was afgerond stuurde de vzw Baan nog maar eens een brief hierover naar minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon. En deze werd nu toch beantwoord door de minister. Wat een onderzoek toch al niet vermag.

1) Men rehabiliteerde in Afghanistan heel recent de man die nu af en toe in de hoofdstad Kaboel opduikt.

De Financial Times, Hong Kong, China en Washington

After many years of reading The Financial Times I’m not at all surprised by the way this paper deals with the story of Honk Kong Bookseller Lam Wing-kee. You give great prominence to his story but don’t mention the other versions of this given by many others involved, including his girlfriend, seemingly partner in his book selling business.

You accuse China of censorship in this case. That no doubt might be the case, but by refusing to give the many versions contradicting Lam’s story, you are certainly guilty of not only lousy and unethical journalism but also of censorship.

But I’m not at all surprised, whenever the boss of the day in Washington says A is a bad man, the FT steps in by parroting this. In my opinion the FT is run by a bunch of parrots, not journalists worthy the name. Your covering of events on the South China Sea, Syria, Ukraine and Russia is proof of it.

Willy Van Damme

Het betreft het verhaal van Lam Wing-kee, een Hong Kongse boekenverkoper van wat in de ‘kwaliteitsmedia’ roddel over de Chinese leiders wordt genoemd. Hij werd door het gerecht in China een tijdlang vastgehouden en bekende publiek daar zijn fouten.

Eind vorige week kwam de man in Hong Kong dan met zijn verhaal naar buiten, wat die vermeende kwaliteitspers gretig overnam. Zo klaagde hij over de behandeling in China door de politie die hem, naar hij stelde, onder druk verplichten te bekennen.

Eerder sprak men in de massamedia in zijn geval steevast over de ‘kidnapping’ van de man. In wezen werd Lam Wing-kee gearresteerd toen hij de grens van Hong Kong met China overstak. Het verhaal verscheen dit weekend op pagina 1 van de krant met een groot verhaal waarin hij alleen zijn versie van de feiten gaf.

Met vandaag dan een uitgebreide zogenaamde analyse en opiniestuk over de kwestie. Hong Kong heeft in China een apart statuut die vooral van belang is op het vlak van de rechtspraak en de politieke vrijheden.

Vandaag had men het in de krant dan plots over ‘detained’, gearresteerd dus. Volgens een groot verhaal in The New York Times van dit weekend distribueerde hij de boeken ook in China via zijn Chinese vriendin.

Die relatie is nu wel zo te zien definitief op de klippen gelopen. Die stelt immers dat hij haar hierbij misbruikte en zijn verhaal een grote leugen was. Wat men ook bij collega’s in Hong Kong kan horen. Maar behoudens dat ene verhaal in The New York Times kon je dat voor zover geweten nergens in die (sic) kwaliteitskranten lezen.

Ook hier met Hong Kong ageren de VS en haar papegaaien in de massamedia tegen China o.m. door het steunen van een zogenaamde onafhankelijkheidsbeweging. Al wat China dezer dagen kan destabiliseren is voor Washington aardig meegenomen. Enkele jaren terug kondigde Obama aan dat hij zich meer ging concentreren op Azië. We zien de gevolgen: ambras. Dit na de ‘Arabische Lente’.

Zo was er recent in het Witte Huis een ontmoeting tussen president Barack Obama en de Tibetaanse leider de Dalai Lama. De plots in de media opgedoken herrie rond de Zuid-Chinese Zee is van diezelfde aard.

Willy Van Damme

Saoedi Arabië–Geen schaamtegevoel

Je moet het de Saoedi’s toegeven. Met het kromzwaard – altijd goed om wat hoofden om te hakken – het geweer en het kanon veroverden ze nu 90 tot 80 jaar geleden het grootste deel van het Arabisch schiereiland en noemden dat het Arabië van de familie al Saoed, Saoedi Arabië.

Mijn land

Het zou zijn alsof Napoleon of bijvoorbeeld keizer Karel V Spanje of Nederland Karelland, Habsburgerstan of Napoleonrijk hadden genoemd. Het typeert de familie al Saoed. Het land is van hun en zij doen ermee wat ze willen. Inspraak voor de inwoners in welke vorm dan ook? Vergeet het.

De koning en enkele prinsen beslissen wat kan, mag en moet. En wie niet luistert krijgt in het beste geval wat zweepslagen, en wie toch ageert mag zo zijn hoofd al op de kapblok gaan leggen. Koning Salman de Hakbijl weet hoe men dat dan oplost. Dit jaar al meer dan 100 keer. Recent rekruteerde hij hiervoor zelfs nog vlug wat extra beulen.

Salman bin Aboelaziz al Saoed - 3

Koning Salman de Hakbijl. Wie zich niet laat omkopen riskeert het kapblok.

Nu zijn de voorbije weken honderdduizenden mails tussen het ministerie van Buitenlandse Zaken in Riaad en haar ambassades via Wikileaks gelekt. Was er eerst nog wat twijfel of het hier geen vervalsingen betrof dan heeft de Saoedische ambassadeur in Libanon in wezen elke twijfel weggenomen.

Topdiplomaat

Daar stelde ambassadeur Ali Awad Asiri – gezien zijn positie een topdiplomaat – immers vlakaf dat het Huis van Saoed zich hier voor niets hoeft te schamen. Dat nu in officiële Saoedische documenten blijkt dat men buitenlandse politici gewoon omkoopt en terreurbewegingen steunt is hem dus geen zorg. Diplomaat Asiri is er, aan hem althans te horen, zelfs nog trots op.

Daar Wikileaks alle berichten niet gelijktijdig in de media gooide krijgen we dus met de regelmaat van de klok allerlei nieuwe onthullingen over die Saoedische praktijken waar alleen geld telt. En waarbij wie zich niet laat omkopen dan maar naar het kapblok wordt verwezen zoals Kadhaffi en Assad.

Bij de nieuwe onthullingen deze week komt opnieuw Libanon ter sprake en ditmaal eveneens Afghanistan. Wel betreffen het diplomatieke kabels die vermoedelijk geen topgeheimen bevatten en daarom relatief gemakkelijk door computerhackers te bemachtigen waren.

Amine Gemayel - 5

Amine Gemayel, falangistenleider is een christen slaaf van het Saoedische vorstenhuis, verspreiders van het salafistische gif. Hier poseert hij met de vlag van Libanon maar feitelijk had hier die van Saoedi Arabië moeten staan, zijn echt vaderland.

Ook zijn er geen berichten onderschept van de Saoedische geheime dienst. Die zouden immers tonen hoe het land wereldwijd een terreurnetwerk opzet. Maar zelfs zonder die gegevens is er voldoende materiaal aanwezig om dit te bewijzen.

Amine Gemayel

Bij de eerste serie openbaar gemaakte mails kwam de zich christen noemende politicus Samir Geagea van de Libanese Krachten in opspraak. ‘Die doet alles wat wij hem vragen”, was de – vernederende – teneur van de Saoedi’s over de man. Een ‘christen’ slaaf van dit salafistisch koninkrijk dus. Samir Geagea reageerde er tot heden zelfs nog niet eens op. Immers, wat zeg je hierop?

Nu komt een ander Libanees christen toppoliticus in beeld, namelijk die van Amine Gemayel, de vorige leider van de falangisten en de vader van Samy Gemayel, de huidige topman van deze politieke fractie. 

Een in oorsprong fascistische beweging die wereldberoemd werd met de afslachting in september 1982 van minstens honderden – geschat op ergens tussen de 762 en 3.500 doden – Palestijnse vluchtelingen in de kampen Sabra en Shatilla. Op vraag van de toenmalige Israëlische topmilitair, minister van Oorlog en later premier Ariël Sharon.

Ook deze Amine Gemayel komt zoals Geagea uit die Saoedische diplomatieke naar voor als een ‘christen slaaf’ van het Saoedische salafisme, een ideologie die elke christen in de praktijk nochtans wil uitroeien.

Sabra en Shatila - 5

Het bloedbad in de Palestijnse vluchtelingenkampen Sabra en Shatila was goed voor ergens tussen de 762 tot 3.500 doden. Met steun van Israël wiens leger toekeek en als wraak voor de moord eerder op Pierre Gemayel, toen Libanees president en vader van Amine Gemayel. Honderden moslims werden hier vermoord door een zich christen noemende militie. Geen probleem voor Riaad die de leider van deze terreurgroep omhelsde. Een bewijs dat godsdienst in deze conflicten geen enkele rol speelt behoudens als excuus voor slachtpartijen en hebzucht.

De citaten over Amine Gemayel in die diplomatieke berichten laten hierover weinig aan de verbeelding over. Het staat er zwart op wit. Rest de vraag of Amine Gemayel ‘s morgens naar de Saoedische ambassade belt om te weten wat hij die dag mag eten en of hij dan ook nog seks mag hebben.

“Another document revealed that then-Kataeb Party chief Amine Gemayel was seeking Saudi Arabia’s permission to visit Syria and accept the Syrian government’s efforts to restore relations with his party.”

“Een ander document onthulde dat de toenmalige falangistenleider Amine Gemayel aan de Saoedi’s de toelating vroeg om Syrië te bezoeken en de vraag van de Syrische regering mocht aanvaarden om de relaties met zijn partij te herstellen.”

“The document – a letter from Asiri to Faisal – mentioned that Gemayel would abide by the “king’s personal instructions” and would not do anything except under King Abdullah’s command.” It said that his party’s relations with Syria would follow the “standard” set by the kingdom” (1)

Het document – een brief van Asiri naar Faisal (toen de Saoedische minister van Buitenlandse Zaken nvdr.) – stelde dat Gemayel ‘alle instructies van de koning zal aanvaarden en niets zal ondernemen behalve die onder het bevel van koning Abdoellah (tot zijn overlijden begin dit jaar de Saoedische koning, nvdr.).’ Het document stelde dat zijn partij wat betreft de relaties met Syrië de regels zou volgen die het koninkrijk vastlegde.”

‘Christen’ slaven

Zoals met de onthullingen rond Geagea wekt ook dit geen grote verbazing. Alleen de totale slaafsheid ten opzichte van het salafistisch koninkrijk van beide zich christen noemende politici is wel schokkend. Ook Gemayel of iemand van zijn partij reageerde trouwens tot op heden niet op deze onthullingen.

Samir Geagea - 4

Ook Samir Geagea stelt zich graag voor als een Libanees nationalist en poseert eveneens graag met de Libanese vlag. Geheel ten onrechte.

Geagea en Gemayel vormen het ‘christen’ deel van de zogenoemde 14 Maart Beweging waartoe ook de clan Hariri en die van Walid Jumblatt toebehoren. Goed om weten is het feit bijvoorbeeld dat vader en zoon Rafik en Saad Hariri, beiden vroegere Libanese premiers, de dubbele nationaliteit hebben, Libanees en Saoedisch.

Bovendien verdiende deze zakenfamilie fortuinen in de Saoedische bouwsector. Meer hoeft daarover feitelijk niet geschreven te worden. En dan is er als vierde fractie nog druzenleider Walid Jumblatt.

Deze riep recentelijk openlijk maar tevergeefs zijn geloofsgenoten in Syrië op om Jabhat al Nusra (al Qaeda) te vervoegen en zich te bekeren tot het salafisme à la al Qaeda. Druzen vormen een wat bizar religieus buitenbeentje in het gebied van Syrië en Libanon.

Ook hier lijkt alles overduidelijk. Libanon was dan ook dankzij deze corrupte politici jaren een doorgeelfuik voor wapens, geld, jihadisten en allerlei materiaal voor Al Qaeda en consoorten in Syrië. Het succesvol optreden van Hezbollah en het Syrische leger in het hooggebergte aan de gemeenschappelijke grens maakt dit echter nu zeer moeilijk, zo niet onmogelijk.

Saad Hariri & Walid Jumblatt - 2

Gewezen premier Saad Hariri (rechts) met druzenleider Walid Jumblatt. Druzen gebruiken onder meer elementen uit de Griekse filosofie en zelfs uit Indië om hun godsdienst vorm te geven. Die mengen zij dan o.m. met invloeden uit de joodse religie, het christendom en de islam. 

Terreurvrienden

Explosiever en meer onthullend zijn de diplomatieke berichten over de relatie van het salafistische koninkrijk van Salman de Hakbijl met Afghanistan. (2) Blijkt immers dat het Afghaanse zogenaamde Haqqani Netwerk eveneens van uitgebreide Saoedische steun kan genieten.

Het Haqqani Netwerk gaat terug tot de periode toen de VS vanaf 1979 tot 1990 via allerlei salafistische bendes, niet zelden verbonden aan de heroïnehandel, Afghanistan poogde te veroveren.

Het was toen volgens onze media een bevrijdingsstrijd tegen de Sovjetbezetting van het land. Het Haqqani Netwerk is altijd blijven bestaan en vecht nu tegen de huidige regering en de bezettingsmacht van de NAVO. Wel naast en dikwijls ook tegen de Taliban.

Ze werd onder het leiderschap van de CIA opgericht door Jalaluddin Haqqani  en is er nog steeds officieel de leider van. Ze werd verder o.m. geleid door zijn zoons waaronder Nasiruddin Haqqani.

Die blijkt volgens die documenten zowat de officiële contactman geweest te zijn voor de Saoedi’s. Nasiruddin werd veelal omschreven als de financier van de groep. Wat zijn vele Saoedische contacten helpt verklaren.

Tot die dan in november 2013 in de Pakistaanse hoofdstad Islamabad in zeer duistere omstandigheden vermoord werd. De groep is berucht voor sommige heel gedurfde aanvallen op NAVO-basissen, hotels, ministeries en ambassades, waaronder die van de VS en Indië in Kaboel.

Nasiruddin Haqqani - 3

De vermoordde terroristenleider Nasiruddin Haqqani had zeer goede contacten met de Saoedi’s en kreeg er duidelijk veel steun. Dat hij in Afghanistan tegen de NAVO vocht en in Pakistan tegen de Pakistaanse regering was voor Riaad geen probleem.

Ook ontvoerde ze in het verleden een aantal journalisten en is ze verantwoordelijk voor tientallen doden bij onder de NAVO-vlag dienende soldaten, journalisten en burgers die ginds voor westerse organisaties werken. Ze is officieel volgens de VN een terreurorganisatie wat betekent dat iedereen die ze steunt een criminele daad stelt.

Maar voor Saoedi Arabië geen enkel probleem. Zoals koning Salman de Hakbijl nog jaren na de aanslagen van 11 september 2001 in de VS al Qaeda bleef financieren, zo ook heeft men in Riaad geen enkel probleem met de Pathanenclan rond de familie Haqqani.

Belgische wapens

Uit de Saoedische diplomatieke berichten is nu gebleken dat Jalaluddin Haqqani de Saoedische nationaliteit heeft. Dit ondanks het feit dat hij in Afghanistan geboren is, er minister was van o.a. Defensie, en steeds daar of in Pakistan woonde. Ook had men er geen probleem mee om hem in Saoedische hospitalen te verzorgen.

Maar terwijl ons leger en dat van de andere NAVO-landen al jaren vecht tegen de terreurbeweging van de clan Haqqani, wat bij de NAVO zorgde voor vele doden en gewonde soldaten, trekt het Huis van Saoed bij die terreurbeweging dus aan de touwtjes.

Maar Saoedi Arabië is officieel wel de vriend van de NAVO en ons land. En in Brussel of op de meeste plaatsen elders binnen de NAVO heeft men er geen problemen mee om aan de Saoedi’s massaal wapens te verkopen.

NAVO in Afghanistan - 4

De NAVO in Afghanistan is er om het land te verdedigen tegen onder meer het Haqqani Netwerk. het vocht er al herhaaldelijk erg bloedige gevechten mee uit. De clan Haqqani krijgt ondertussen steun van Saoedi Arabië, officieel een bondgenoot van de NAVO. Het land is ook de grootste afnemer van ons wapentuig. Bestemd voor Haqqani & Co?

Wapens die dan desnoods via de Saoedi’s vlot bij de terreurgroep van de Haqqani ’s kunnen geraken. Of hoe onze soldaten met door België geleverde wapens worden beschoten en eventueel zelfs vermoord. Het is wat men de grote westerse diplomatie noemt. Met als vraag of er zich, zoals bij het Huis van Saoed, binnen de NAVO niemand hierover schaamt. Waarschijnlijk.

Men schermt bij de NAVO met het gevaar van een Vladimir Poetin, over het Saoedische probleem hoort men echter bij de NAVO of de EU in Brussel niemand piepen. Zouden er hier binnen de EU en de NAVO misschien ook typetjes zoals Samir Geagea rondlopen? Wie weet komen we dit eerstdaags nog te weten. Met dank dan aan Wikileaks en Julian Assange.

Willy Van Damme

1) The Daily Star, 30 juni 2015, Nizar Hassan, ‘Saudi ambassador to Lebanon responds to WikiLeaks: ‘We are not ashamed of anything’. http://www.dailystar.com.lb/News/Lebanon-News/2015/Jun-30/304497-saudi-ambassador-to-lebanon-responds-to-wikileaks-we-are-not-ashamed-of-anything.ashx

2) The Wall Street Journal, 28 juni 2015, Saeed Shah, ‘Saudi Officials Linked to Jihadist Group in WikiLeaks Cables’. http://www.wsj.com/articles/saudi-officials-linked-to-jihadist-group-in-wikileaks-cables-1435529198

De expertise van Jonathan Holslag

Een merkwaardig man toch die tot expert gebombardeerde Jonathan Holslag. Een handelsmissie of een politieke missie als die van onze koning naar China is voor hem gewoon een verspilling van geld en tijd want die Chinezen gaan hier toch nooit iets kopen.

Heeft die man ooit al eens onze handelsstatistieken met dat land bekeken en hoeveel wij er naar uitvoeren? Het is op dit ogenblik buiten de EU een van onze voornaamste exportmarkten.

Jonathan Holslag - 1

Jonathan Holslag, of hoeveel onzin kan een universiteit of een dagblad wel aan?

In een artikel ernaast over buitenlandse investeringen in België klaagt hij dan weer dat er te weinig buitenlandse investeerders naar ons land komen. Een van de grootste investeerders in de wereld, en ook in België, is op dit ogenblik China. Maar op officieel bezoek naar China gaan is voor hem echter tijdsverlies. Wat een expertise… om beschaamd over te zijn.

Ooit in 2009 schreef hij in De Morgen een opiniestuk over de relatie van het westen met Iran. Vergat deze expert toch wel de staatsgreep van de CIA/MI6 van 1953 tegen de verkozen Iraanse regering van premier Mohammad Mossadeq. Op dit gebied het centrale allesoverheersende thema in Iran.

Zijn er voor De Morgen dan geen serieuze mensen beschikbaar die hierover wel zinnige dingen kunnen zeggen?

Willy Van Damme

Brief aan De Morgen betreffende de stukken in de krant van dit weekend over het bezoek van onze koning aan China en over de buitenlandse investeringen in België.

Op de website De Correspondent staat een leuk ietwat satirisch stuk over de man en zijn holle woordkramerij. Het is van Rutger Bregman en heet ‘De bobotaal van professor Holslag’.

Het zegt veel over de VUB dat die man niet gestoord door enige zinnigheid daar carrière kan maken. Holslag is ook regelmatig te gast in Nederland, o.a. als columnist bij de NRC. Het feit dat die man overal in de media kan verschijnen maakt ook duidelijk op welk niveau veel van onze media staan.

https://decorrespondent.nl/1805/De-bobotaal-van-professor-Holslag-/69393225-57f878a7

China-VS–Cowboys in de Zuid-Chinese Zee

Alsof de VS met al die door haar aangestoken brandhaarden in Oekraïne, Syrië, Afghanistan en Irak nog niet genoeg internationale problemen op haar bord heeft liggen is het nu ook begonnen met het verder op de top drijven van de spanning in de Zuid-Chinese Zee. Hopende een oorlog uit te lokken? Men krijgt de indruk.

Zuid-Chinese Zee - Bezit eilanden - New York Times - 31-05-2014 - Rood=China, blauw=Vietnam,Groen=Maleisië, geel=Filippijnen

Een kaart van de regio, onderaan liggen Maleisië en Indonesië, rechts bovenaan de Filippijnen, links in het midden Vietnam en bovenaan China. Helemaal bovenaan rechts ligt Taiwan. China bezit de rood gekleurde eilandjes, blauw/paars zijn die in Vietnamees bezit, de groene zijn in handen van Maleisië en de gele behoren bij de Filippijnen. Brunei en Taiwan bezetten er ieder ook een. Taiwan zelfs het grootste binnen de Spratly groep. Een eiland waar het al sinds 1949 een garnizoen stationeerde.

Zeer belangrijke vaartroute

De Amerikaanse president Barack Obama beloofde enkele jaren geleden zich meer op Azië te gaan richten, en hup de poppen zijn hier al aan het dansen. De door de VS aangestoken brandhaard is ditmaal de Zuid-Chinese Zee, een gebied gelegen tussen China, Maleisië, Vietnam en Indonesië. Gezien de omvang van de Aziatische economie een economisch zeer belangrijke vaartroute.

In die Zuid-Chinese zee liggen enkele tientallen atollen, rotsen en koraalriffen die de verschillende oeverstaten opeisen. Voor China, en dat is ook zo voor Taiwan (Officieel De Republiek China), is het simpel. Al van bij de stichting van de Chinese Volksrepubliek in 1949 eist zij dit ganse gebied op als haar territorium. Belangrijk is ook dat men er olie en gas denkt te kunnen vinden.

China - Stippellijn Zuid-Chinese Zee - 22-12-1986 Beijing Revie

Al sinds 1949 gebruikt de Chinese Volksrepubliek, zoals ook Taiwan, voor de Zuid-Chinese Zee een stippellijn om officieel haar territorium aan te duiden, zie onderaan rechts op de kaart.

Ze doet dat om zo haar claim sterk te maken. Dat gebied eenmaal niet aanduiden met een stippellijn zou haar rechten op juridisch vlak immers ondermijnen. Het zou dan lijken alsof men verzaakt aan dit gebied.

China gebruikt trouwens heel specifiek dit argument om de rechten van de andere oeverstaten in de debatten te ondermijnen. Hier een kaart daterende van December 1986 uit het officiële weekblad Beijing Review. Tot voor een goed jaar toonde de VS hier geen enkele interesse voor. Nu poogt men er zelfs een oorlog voor uit te lokken.

In de praktijk loopt het niet zo’n vaart en verdeelden die oeverstaten alles min of meer netjes onder elkaar. Waarbij de Paraceleilanden, de noordelijk gelegen groep eilandjes, door China bezet worden en de zuidelijker gelegen Spratly’s gedeeld bezit zijn. Met een meerderheid die Vietnamees zijn.

Daarover was er de voorbije tientallen jaren tussen die landen af en toe wel eens een publieke discussie maar veel meer niet. Sinds een tweetal jaar echter begint de VS hier plots herrie over te maken en vooral de Filippijnen te misbruiken om de spanning op te drijven. Ook Vietnam poogt men voor de kar te spannen.

Spionagevliegtuig

Laatste nieuws hier is dat China begon met werken op enkele van die eilandjes, waaronder de riffen Onheil en Vurig Kruis (1), zodat er ook vliegtuigen kunnen landen. Niets speciaals eigenlijk wat ook de andere oeverstaten voerden op hun eilandjes al soms omvangrijke werken uit. Maar daarover hoorde of las je nooit iets. Zeker geen protesten van de VS.

De noordelijke Paracel eilandjes werden trouwens in januari 1974 door China veroverd op het Zuid-Vietnamese leger met stilzwijgende steun van de VS. Waarbij Noord-Vietnam opvallend zweeg. Deze eilandengroep was voorheen in 1932 door de Fransen bezet om het dan toe te voegen aan hun koloniaal imperium in Frans Indochina.

Vurig Kruis rif - Zuid-Chinese Zee - Bouwwerken - April 2015

Het Vurig Kruis rif waarop China werken verricht om het beter bruikbaar te maken, zowel voor burgerlijke als voor militaire noden.

Om de spanning duidelijk verder te doen escaleren is de VS deze week plots begonnen met het bewust overvliegen van o.m. het Vurig Kruis rif met het spionagevliegtuig P8-A Poseidon. Een schending van het Chinese luchtruim dat men ondanks 8 waarschuwingen om het gebied te verlaten toch overvloog.

Met aan boord trouwens een equipe van de Amerikaanse nieuwszender CNN die voorheen al over de plannen had bericht. Een kwestie van voldoende publiciteit te geven aan deze provocatie.

Merkwaardig is dat Washington eerst nog poogde dit bericht van CNN over die plannen te ontkennen. Uiteraard zorgde deze bewuste schending van het Chinese luchtruim voor zware Chinese protesten die waarschuwden voor de mogelijke gevolgen en ongelukken. Onduidelijk hoe China nu verder zal reageren. Wel hielden zij samen met Rusland recent militaire oefeningen in de Middellandse Zee.

Buren opzetten tegen China

Barack Obama was nog maar pas aan het bewind en kreeg al van de Noorse vazallen de Nobelprijs voor de Vrede. Die heeft hij sindsdien al meer dan verdiend. Na het escaleren van de spanningen met Rusland rond Oekraïne, het steunen van het salafistisch tuig in het Midden-Oosten heeft hij nu China in het oorlogsvizier genomen.

Gelukkig voor de wereld heeft China niet gereageerd zoals het dat onder internationaal recht mag en dat is met het neerhalen van dat vliegtuig. Want dat sommige van die eilanden Chinees zijn kan niet betwist worden. Decennia niets doen en dan plots gaan ageren zoals de VS nu doet kan niet.

Cockpit Amerikaans gevechtvliegtuig vliegend over de Zuid-Chinese Zee

Een foto van de Amerikaanse Zeemacht die volgens de VS boven die eilanden in de Zuid-Chinese Zee vliegt. Cowboys met vleugels.

Die eilanden zijn de facto Chinees, Vietnamees, Taiwanees, Filippijns en Maleisisch bezit. Al decennia respecteren al die oeverstaten elkanders eigendom en dat betekent dat die eilanden ook behoren tot het territorium van de verschillende landen.

Maar het is de VS niet te doen om zoals ze beweert het internationaal recht en de vrijheid voor de lucht- en scheepvaart – die kwamen nooit in de problemen – maar gewoon om herrie te schoppen in de hoop China in Azië zoveel mogelijk te isoleren.

Een strategie die het ook toepast met betrekking tot Rusland waar het quislings installeerde in Georgië, Moldova en Oekraïne die dan liefst continu in ruzie leven met Rusland. Alleen is China economisch in omvang een paar maten groter dan Rusland en dreigt de VS hier nog sneller tegen een muur te botsen dan elders.

Het voorval toont echter nogmaals de kwaadaardige natuur aan van de VS. De cowboy mentaliteit van arrogantie, agressie en eerst schieten en dan nadenken overheerst duidelijk in het politiek denken van de VS, ook onder haar eerste zwarte president, Oom Barack.

Willy Van Damme

1) Dit zijn vertalingen van de Engelse namen van die eilandjes, Mischief en Fiery Cross. Deze namen dateren van de tijd toen de Britten deze zee beheersten. Taiwan, China, Maleisië, Brunei en de Filippijnen gebruiken andere namen.

Boeddhisme als fantasie

De lezersbrieven van Mark Van Esbroeck en K. Lammens (Humo 24 juni) over het boeddhisme tonen een schrijnend gebrek aan kennis over het boeddhisme en zijn praktijken. Daar schrijft Van Esbroeck dat boeddhisten: “… er nooit op uitgetrokken (zijn) om andersdenkenden gewapenderhand uit te roeien”.

Toen Tibet nog onder het juk van het boeddhisme zuchtte was er wijdverspreide slavenarbeid, was folteren schering en inslag en trokken de boeddhistische kloosters regelmatig tegen elkaar ten oorlog. Op een na werden trouwens alle voorgangers van de Dalai Lama vermoord.

In maart 2008 trokken monniken in Lhasa door de stad en staken daarbij huizen in brand waar in veel gevallen nog kinderen sliepen. Vreedzaam? Kom nou.

Dalai Lama en Aung San Suu Kyi

Twee schijnheiligen netjes bij elkaar, de Dalai Lama en Aung San Suu Kyi. Pure creaties van de westerse media.

Kijk verder naar Myanmar waar boeddhistische monniken mee pogroms organiseren tegen de Rohingyas, een moslim minderheid.

Of anders naar Sri Lanka waar boeddhistische monniken mee hielpen bij de oorlog tegen de Hindoeïstische Tamils en de minderheid van moslims. En zo kan men nog veel voorbeelden geven.

Waarbij de tot heilig gepromoveerde Dalai Lama steeds netjes weet te zwijgen. Zoals trouwens de eveneens heilig verklaarde Aung San Suu Kyi.

Wat beide heren schreven was pure fantasie. Het is inderdaad wel geen sekte te noemen maar het is wel degelijk een godsdienst en zo bijwijlen onderhevig aan dezelfde smeerlapperij als alle andere godsdiensten.

Willy Van Damme

BNP Paribas en de VS – Welke gevolgen?

Volgens een bericht van vandaag van het Brits-Canadese persbureau Reuters zou de VS zelfs 16 miljard dollar (11,74 miljard euro) eisen van de Franse bank BNP Paribas. Die was volgens Reuters tijdens de eerste discussies bereid als boete 1 miljard dollar te betalen. De bank heeft hiervoor trouwens boekhoudkundig 1,1 miljard dollar opzij gezet.

Het verhaal van vandaag in De Morgen dat grote baas Baudouin Prot als gevolg van de zaak zou ontslag nemen wordt in de Financial Times deze ochtend wel ontkend. Daar is sprake van het nakende ontslag van de nummer twee Georges Chodron de Courcel.

De ganse zaak werpt nogmaals een schril licht op de positie van de dollar in de wereldhandel. De VS laat toe dat de munt wereldwijd gebruikt wordt en profiteert daar dan van om zonder bijna enige rem haar geldpersen te laten draaien om haar begrotingsprobleem op te lossen en zo te pogen haar economie aan te zwengelen. Met als vraag: Wat is de reële waarde van de dollar?

François Hollande en Angela Merkel

De Duitse bondskanselier Angela Merkel en de Franse president François Hollande hebben meerdere eitjes te pellen met hun ‘bondgenoot’ Barack Obama. De man lijkt stilaan met de ganse wereld in ruzie te liggen, van Europa, over China, naar Indië, Rusland en Brazilië.

Ondertussen echter stelt de VS intern allerlei handelsregels op waarbij zij alleen beslist of er handel mag gedreven worden met land A of land B, hier Iran, Cuba en Soedan. Dat zou elders geen probleem zijn en alleen de handel van Amerikaanse bedrijven en burgers hinderen, maar door de positie en kracht van de dollar heeft die maatregel echter wereldwijde repercussies.

BNP Paribas is een van ’s werelds grootste banken en dagelijks betrokken bij ontelbare dollartransacties. Die gaan in regel omdat het de dollar betreft op een of andere wijze op zeker ogenblik toch via het bureel in New York. En daar komt dan agent Uncle Sam die zijn specifiek Amerikaanse regels oplegt aan wat in wezen een Franse handelstransactie is, onderworpen aan de Franse wetgeving.

Met andere woorden: De VS legt hier eigenhandig haar extraterritorialiteit op aan wat men in het Parijse zakenkwartier La Défense doet. Niet de Franse wet telt in Parijs dan maar die van Washington DC. En hetzelfde is dus ook waar voor alle landen wereldwijd. Het is dan ook de vraag hoelang dit Amerikaanse agressief optreden nog houdbaar is.

De positie van de VS is wereldwijd aan een grote erosie onderworpen. De Chinese is nu de grootste economie, niet meer de VS. De dag dat de grote landen waaronder de olieproducenten besluiten onderling niet meer in dollar te betalen, die dag is de almacht hier van de VS voorbij.

Die in wezen totalitaire macht is uiteindelijk gebaseerd op een serie pijlers, zijnde de bijna absolute heerschappij van de dollar en haar ermee verbonden financieel centrum, de belangrijkheid van de Amerikaanse markt, haar enorm leger, de macht over de media en haar controle van het internet.

Men ziet die erosie nu al gebeuren in de sector van het internet waar de VS op een nooit geziene wijze haar bijna monopoliepositie misbruikt om de ganse wereld te bespioneren en te manipuleren. Het gevolg is dat overal van Brazilië tot Duitsland, Rusland en China steeds meer acties worden ondernomen om die Amerikaanse positie te breken.

Herdenking Landing in Normandië - 6 juni 2014 - Amerikaanse veteraan Charles Wilson - Utah Beach

Hier de Amerikaanse veteraan uit WOII Charles Wilson op Utah Beach in Normandië, de plek waar hij 70 jaar terug aan land ging. Wat een groot feest van de Frans-Amerikaanse verbroedering moest worden is dat van de scheldpartijen geworden. Opvallend is dat zelfs de Britse premier David Cameron een privégesprek met de Russische president Vladimir Poetin heeft, wat niet voorzien is voor Obama. Die weigert.

Typerend is wat nu in China aan de hand is, met Google, Microsoft, Oracle, Twitter, Yahoo en andere Amerikaanse internetbedrijven die stilaan en met soms harde hand uit de Chinese markt worden geduwd. Een gevolg van de onthullingen van Edward Snowden. En de Chinese markt is voor internetbedrijven veruit de grootste ter wereld. Voor een wereldspeler in spe dus niet te missen.

De hand en spandiensten die de bedrijven uit Silicon Valley al jaren aan de Amerikaanse regering leveren komt hen, zeker weten, duur te staan. Hetzelfde zal op termijn gebeuren met de positie van de dollar. Het kan bijna niet anders aflopen. Ook in de EU is men de VS en haar agressiviteit kotsbeu. De poging om de euro kapot te maken en zo de EU te ondermijnen zijn hier uiteraard niet vergeten.

Zeker is dat niet alleen Frankrijk over die kwestie van BNP Paribas woedend is, ook elders in de EU is men heel boos. De brede glimlach van de heren en dame van de EU en Barack Obama op de G7 in Brussel en nu vandaag in Normandië is dan ook puur schone schijn. Zelfs bij het grote publiek dringt dit steeds meer door. Voor wanneer een publieke breuk?

Willy Van Damme

China – De VS voert de spanning op

Terwijl de VS op dit ogenblik druk bezig is het met destabiliseren van het Midden-Oosten, Afrika en Oost-Europa is het – alsof dat nog niet te veel hooi op de vork is – ook bezig met het op de spits drijven van de spanning in het Verre-Oosten. Het lijkt wel alsof Barack Obama gans de wereld in vuur en vlam wil zetten en de economische groei wil fnuiken.

Japans nationalisme

Recent was Obama in Azië op bezoek en deed daar Japan, Zuid-Korea, de Filippijnen en Maleisië aan. En daar kwamen vooral de serie tussen China en een aantal andere landen betwiste eilanden aan bod.

Zo is er tussen Japan en China het verhaal van de Diaoyu/Senkaku eilanden, in wezen kleine stukken amper boven het water uitstekende rotsen. Deze hadden na het einde van de tweede wereldoorlog aan China moeten worden teruggegeven maar de VS vertikte het en liet alles in handen van Japan. China was toen immers onder controle gevallen van Mao Zedong en dus de vijand.

Die stukken rots waren privaat bezit maar vorig jaar besloot de Japanse regering van premier Shinzo Abe onder nationalistische druk die plots te nationaliseren en werden ze dus officieel in rechte Japans. En wat deed Barack Obama?

Hij riep niet op tot Japanse terughoudendheid maar stelde dat de VS verdragsmatig Japan militair zal steunen in geval van Chinese agressie rond die eilanden. De VS verklaarde daarbij wel dat het in dit conflict geen kant koos, maar anders dan kant kiezen kan men die verklaring moeilijk zien.

Shinzo Abe

De huidige Japanse premier Shinzo Abe drijft de spanning met China en ook de beide Korea’s bewust op. Tot ongenoegen van onder meer het Japanse bedrijfsleven.

Geen handelsverdrag

Wel was het bezoek aan Japan niet echt succesvol en werd er onder meer geen handelsverdrag gesloten die de VS zou toelaten om de Japanse markt beter te kunnen penetreren. En dat was, liet Washington vooraf uitschijnen, de hoofdbetrachting van dit bezoek.

Het was dan ook een ferme Japanse slag in het gezicht van de VS waar men de ruzie rond het eiland Okinawa en de dolle avonturen van Toyota Amerika niet vergeten is. Het eiland Okinawa is de voornaamste militaire basis van het Pentagon in Azië en Japan wou die kleiner en naar elders doen verhuizen.

Wat de VS brutaal weigerde. Het kwam zelfs tot publieke ruzies met Robert Gates, de toenmalige Amerikaanse minister van Defensie. Waarna er plots allerlei herrie ontstond rond de auto’s van Toyota in de VS, de voornaamste markt voor deze industriële Japanse reus.

Ze waren ineens zo levensgevaarlijk dat Toyota dreigde te bezwijken onder de schadeclaims. Maar eens het probleem van Okinawa opgelost zoals de VS dat wou dan bleken die Toyota’s toch wel veilig te zijn. De herrie was ineens voorbij. Geen gruwelverhalen in de pers meer over levensgevaarlijke Toyota’s.

Het is iets wat men in Japan zeker niet zal vergeten. En de behandeling van Obama is een teken aan de wand dat Japan niet met zich laat sollen zoals Obama dat wenst. Obama ging nadien naar Zuid-Korea en poogde daar ongetwijfeld de relatie tussen Tokyo en Seoul te verbeteren. Kwestie van een front te vormen tegen China.

Yasukuni 

Die relatie tussen Zuid-Korea en Japan is al even slecht als die tussen Tokio en Beijing. Reden is het toenemende Japanse nationalisme. Dit is al decennia heel geleidelijk aan het groeien en kent onder de huidige premier een nieuwe stevige impuls.

Typerend zijn zijn bezoeken aan de Yasukuni tempel waar de geesten van overleden soldaten worden herdacht. En sinds een aantal jaren horen daar ook de militairen bij die tekenden voor de invasie van China en Korea. Terwijl zijn voorgangers hier voor terugschrikten is dat geen probleem voor Abe.

Barack Obama

Barack Obama stelde publiek dat een handelsverdrag met Japan cruciaal was. Japan hapte tijdens het bezoek niet toe en dat betekende dus een slag in het gezicht van de Amerikaanse president.

Het waren Japanse militaire interventies die wegens hun gruwelijk karakter in China en Korea te diepe wonden hebben geslagen om ooit echt te vergeten. Waarbij men dient te beseffen dat Zuid-Korea – en nog erger de noordelijke buur in Pyongyang – qua politiek karakter erg nationalistisch is.

Bovendien is er tussen Zuid-Korea en Japan eveneens een geschil over de rotseilandjes Dokdo/Takeshima die nu Koreaans bezit zijn maar volgens Japan bij hen horen. Japanse schoolkinderen leren dat trouwens zo in de klas.

De poging om beide landen te verzoenen was dan ook een onmogelijke opdracht voor de VS. Het zijn theoretisch wel vazalstaten maar niet alle vazallen lopen even braaf in de pas als bijvoorbeeld de Britten of de Canadezen.

Filippijnse basis voor het Pentagon

Meer geluk had Obama in de Filippijnen waar hij tijdens zijn bezoek zijn voornaamste verlangen wel kon realiseren. En dat is het opnieuw stationeren van Amerikaanse militairen op de eilandenarchipel die ooit Amerikaans bezit was.

Dit komt dan na de nieuwe Amerikaanse basis die het in het noorden van Australië mag bouwen. Het is alsof de VS de ring van Amerikaanse legerbasissen rond China verder wil uitbouwen om het land zo militair onder controle te houden.

Typerend is het eind vorig jaar gepubliceerde rapport van het aan het Pentagon gelieerde US Centre for Strategic and Budgettary Assesments over de toekomst van de militaire alliantie tussen Australië, Nieuw Zeeland en de VS (ANZUS). Deze studie stelt:

“The heavy emphasis given in Chinese military doctrine on missile intimidation suggests that Australia’s role as a supportive sanctuary (for US forces) to allied combat operations will become increasingly vital,” says the US Centre for Strategic and Budgetary Assessments report on the future of the ANZUS alliance.” (1)

“De zware nadruk in de Chinese militaire doctrine van intimidatie via raketten doet veronderstellen dat de Australische rol om via het ter beschikking stellen van basissen (voor Amerikaanse strijdkrachten) in toenemende mate essentieel zal worden voor de geallieerde gevechtsoperaties”, aldus het rapport van het US Centre for Strategic and Budgetary Assesments over de toekomst van de ANZUS alliantie.”

En dus komen er in de Australische havenstad Perth aan de westkust Amerikaanse nucleaire Amerikaanse onderzeeërs en verkenningsvliegtuigen en bommenwerpers voor de lange afstand in het noorden van Australië. Gericht op China dus!

Internetspionage

Het is hierbij ook opvallend dat de VS regelmatig publiek stelt dat China niets anders doet dan inbreken in Amerikaanse computernetwerken en telecommunicatie. Met in de pers breed uitgesmeerde verhalen gebaseerd op beweringen van allerlei Amerikaanse in veiligheid gespecialiseerde informaticabedrijven.

Daarbij viseerde men vooral telecombedrijf Huawei, een wereldleider in de telecommunicatie. De leider van dit bedrijf had ooit in het leger gezeten en dus was Huawei een spionagebedrijf van het Chinese Volksbevrijdingsleger. Aldus het ultrakort door de bocht gaande verhaal in de klassieke media.

Tot dankzij Edward Snowden bleek dat de rollen hier juist omgekeerd waren en dat de VS alle Chinese computernetwerken zat te bespioneren en ingebroken had bij zowat iedereen in China, incluis ook bij Huawei. Hier had men zelfs de bedrijfsgeheimen zitten stelen. Niet verassend natuurlijk voor de echte specialisten.

Benigno S. Aquino III en Barack Obama

De Filippijnse president Benigno S. Aguino III volgt getrouw op wat de VS van hem verlangt en laat de terugkeer van het Amerikaanse leger in zijn land toe. Het was het enige echte lichtpunt tijdens de recente rondreis door Azië van de Amerikaanse president.

Geen Shangri La

In die zin is het natuurlijk opvallend dat Obama eerder dit jaar plots de behoefte had om officieel een nieuwe ontmoeting te hebben met de Dalai Lama, de leider van het Tibetaanse nationalisme.

Gans diens hofhouding en propagandamachine wordt trouwens al jaren sinds zijn ontsnapping uit Tibet in 1959 door de VS onderhouden. Zoals ze ook de nationalistische verzetsbewegingen van de Oeigoeren in Xinjiang (Chinees Turkestan) financieren. En dat zijn ook hier zoals in Syrië jihadisten van het zuiverste Saoedische water.

Dat beide nationalistische groepen bloedige terreuraanslagen pleegden tegen de burgerbevolking, waaronder brandstichting bij nacht van door kinderen bewoonde huizen, is hier nooit een probleem geweest, noch voor Obama, noch in wezen voor de Dalai Lama.

Wat veel zegt over het boeddhistische karakter van de Dalai Lama. Het lamaïsme in Tibet stond dan ook gelijk met slavernij, geweld, hebzucht en folteringen. Het hier verspreidde verhaal van een soort Shangri La, een paradijs op aarde, is een grote fantasie dat nog best te vergelijken is met wat Walt Disney ooit produceerde.

China - Stippellijn Zuid-Chinese Zee - 22-12-1986 Beijing Revie

Bemerk rechts onderaan een insteek waarbij via een stippellijn heel bewust de eilanden in de Zuid-Chinese Zee bij China werden gevoegd. Om haar rechten juridisch en diplomatiek veilig te stellen produceerde China tot heden steeds deze versie van haar landsgrenzen. Dat is al sinds het midden der zeventiger jaren een feit. De kaart komt uit het officiële Chinese weekblad Beijing Review en dateert van 22 december 1986.

Zuid-Chinese zee

Ook rond de eilanden in de Zuid-Chinese Zee werd de voorbije twee jaar de spanning plots opgedreven. Vooral met de Filippijnen en minder met Vietnam groeit het conflict. Zo zijn er met de Filippijnen vooral problemen rond Scarborough eiland/Huangyuan/Bajo de Masinloc (2), een onbewoonbare zandbank die bij hoog water amper boven zee uitsteekt.

Met Vietnam zijn er dan recent conflicten geweest rond de Paracel/Xisha/Hoang Sa eilandengroep, een serie atols, zandbanken en rotsen die op een uitzondering na praktisch geen begroeiing kennen.

Men ziet er olie en gas onder de grond zitten, die zee bevat veel vis en het is een drukke vaarweg tussen Azië en het Midden-Oosten, Afrika en Europa. Ze is dus strategisch erg belangrijk.

De archipel ligt in het noorden van de Zuid-Chinese Zee en werd deels in 1972 bezet door China. De rest werd in 1974 na een kort gevecht overgenomen van het toenmalig Zuid-Vietnamees leger. Opvallend hierbij was dat de VS gans de tijd bleef zwijgen. Hetzelfde voor de toenmalige Noord-Vietnamese regering. En zwijgen wordt in zaken als dit nogal gezien als toestemmen.

Zuid-Chinese Zee - Betwistingen eilanden

De gebiedsaanspraken in de Zuid-Chinese zee zijn in wezen een onontwarbaar kluwen gebaseerd op allerlei historische documenten waarbij China de beste papieren heeft. Zonder incident zal de toestand vermoedelijk blijven zoals ze is. Met China die de Paraceleilanden in het noorden bezet en de Spratly’s grotendeels Vietnamees bezit zijn.

Na de hereniging eiste Vietnam wel de controle over de Paraceleilanden op maar dat bleef dode letter. Wel bezet het Vietnamese leger 29 ‘eilanden’ van de zuidelijk gelegen Spratly eilandengroep (Nanshan/Quang Dao Truong Sa).

Deze verzameling van feitelijk onbewoonbare rotsen, zandbanken, atols en riffen worden allen wel door een of ander buurland bezet. Zo zijn er 29 in handen van Vietnam, hebben China en de Filippijnen er ieder 8, bezit Taiwan daar 1, zijnde Taiping, het grootste, terwijl er 5 in handen zijn van Maleisië en 2 onder de controle vallen van het sultanaat Brunei.

De VS is zich sinds een paar jaar plots merkwaardig genoeg voor dit diplomatiek wespennest gaan interesseren en poogde, tevergeefs, al die landen tot een blok te verenigen tegen dan China.

Ze wou daarbij tijdens de laatste topontmoeting tussen o.m. de VS en ASEAN (3) de landen van ASEAN, de associatie van Zuid-Oost Aziatische landen, dit probleem gebruiken om het tot een anti-Chinees blok te smeden.

Xi Jinping en Barack Obama

De relaties tussen China met hier president Xi Jinping en de VS gaan moeilijke tijden tegemoet. Barack Obama wil China duidelijk onder druk zetten. Het probleem is hoe hij dat best kan doen. En dat is niet simpel.

Een stippellijn

Gastland Cambodja wist dit echter te verhinderen en daar kan men sindsdien rekenen op de wraak vanuit Washington. De recente rellen rond de door premier Hun Sen gewonnen verkiezingen en de stakingen in de textielindustrie kregen plots veel hulp vanuit allerlei lokale ‘mensenrechtenbewegingen’.

Verenigingen die zoals kon verwacht worden massaal financiële steun krijgen vanuit vooral de VS. Waarbij de vertegenwoordigers van die mensenrechtenbewegingen dan herhaaldelijk in de massamedia aan het woord kwamen als zijnde onafhankelijke experts en mensenrechtenactivisten. De klassieke truc. Hun Sen weerstond echter de storm.

En alhoewel er op 20 juli 2011 een akkoord was bereikt tussen alle betrokken landen over vele aspecten van de zaak blijft de spanning eigenaardig genoeg toenemen. Zo schreef Demetri Sevastopulo in de Financial Times op donderdag 8 mei in: ‘Disputes flare in South China Seas’:

“ China’s neighbours are concerned by the ‘nine-dash line’, a demarcation on China’s maps that encloses most of the South China Sea. Manila asked an international tribunal at the Hague to declare the line invalid.”

“De Chinese buurlanden zijn bezorgd over de negenstippenlijn, een demarcatie op Chinese kaarten die het grootste deel van de Zuid-Chinese Zee omvat. Manila heeft een internationaal tribunaal in Den Haag gevraagd om die lijn onwettig te laten verklaren.”

Raar want China gebruikt die stippellijn al een veertig jaar en die dient juridisch en diplomatiek vooral als een middel om haar soevereiniteit te verdedigen. Meer niet. Dat men het nu plots opwerpt en dat ook de VS zich dit ineens aantrekt is natuurlijk een veeg teken.

Hun Sen - 1

De VS wou dat ASEAN een front maakte met de VS tegen China. De Cambodjaanse gastheer Hun Sen wist dat te voorkomen. En kijk plots verschenen wat later daar door de VS gefinancierde mensenrechtenactivisten en waren er rellen. Hun Sen, een erg krachtig figuur en de langst regerende premier in Azië, wist de storm echter te doorstaan.

Het feit dat deze krant, spreekbuis van de Britse en Amerikaanse regeringen, dit niet wil zien is te merkwaardig om te negeren. Iedereen die professioneel met China’s politiek bezig is kent dat verhaal van die negenstippenlijn. En toch begint men nu plots hierover ruzie te maken en zit die krant hierover te manipuleren.

Tot heden heeft China op die manoeuvres niet of vrij mak gereageerd. Het heeft duidelijk geen zin om zich te laten provoceren. Maar dat Vietnam plots herrie begint te maken over de Paraceleilanden en de Filippijnen rond de Scarborough zandbank is natuurlijk een bedreiging voor de stabiliteit van de regio.

En het is de stabiliteit van de voorbije decennia die zorgde voor economische groei. Mede dankzij welke China dit jaar ‘s werelds grootste economische macht zal worden. Waardoor de VS voor het eerst sinds 1872 haar nummer 1 positie in de wereld verliest. Het lijkt er dan ook op dat de VS hier gewoon stokken in de wielen wil steken.

Chinese CP - Partijcongres

China groeide onder leiding van de Chinese CP uit tot ‘s werelds grootste economie en dat is niet naar de zin van de VS die graag de enige supermacht wil blijven. China wil daarentegen zoveel mogelijk in de schaduw werken en via stabiliteit verder groeien. Het zet maar zeer aarzelend zijn eerste stappen in de wereld als de economische grootmacht die het is.

Die projectie rond de Chinese economische macht is gebaseerd op een recente studie van het International Comparison Program (4) van de Wereldbank. Deze vergeleek de economieën op basis van de koopkracht en dat is een veel betere maatstaf  dan die gebaseerd op de waarde van de lokale munten versus de dollar.

Daarbij werd Indië als de derde grootste economie gezien, na de VS die dan nummer twee wordt, maar dus voor Japan. Schokkend voor diegenen in Europa die zich nog steeds een imperialistische grootmachtenstatus aanmeten is de constatering dat de economie van Indonesië tegenwoordig praktisch even groot is als de Britse. Het is meer dan stof tot nadenken.

Wil de VS in een wanhoopsdaad die evolutie toch nog stoppen?

Willy Van Damme

1) http://www.theaustralian.com.au/national-affairs/policy/northern-bases-hit-us-pivot-sweet-spot/story-e6frg8yo-1226755452520#.

2) Eerst werd voor de eilanden de westerse naam gegeven, dan de Chinese en dan die van respectievelijk de Filippijnen of Vietnam.

3) ASEAN bestond bij zijn oprichting in 1967 uit Thailand, Indonesië, de Filippijnen, Maleisië en Singapore. Het was in die zin een instrument van de Amerikaanse buitenlandse politiek gericht tegen vooral China en Rusland en minder Japan.

Sindsdien zijn daar ook zogenaamd communistische staten als Vietnam en Laos bijgekomen alsmede Myanmar, Cambodja en Brunei. Het is een erg diverse groep van landen die niet altijd goede relaties met elkaar onderhouden.

Zo waren er tussen een aantal lidstaten zelfs onderlinge militaire conflicten. Desondanks blijft er een zekere cohesie bestaan binnen de groep die bij handelsgesprekken zo sterker staat tegenover de grootmachten als China, Japan, Indië, de VS, Rusland en de EU. En daarover gaat het.

4) 3) http://www.worldbank.org/en/news.

De manipulaties van Reuters

Het Canadees-Britse persbureau Reuters is voor de meeste media zowat de standaard. Alles wat het persbureau schrijft wordt zonder enig twijfelen veelal overgenomen door media van de Los Angeles Times over de Bangkok Post tot de Frankfurter Algemeine, het NRC Handelsblad en De Morgen.

Verborgen

Reuters noemt zich dan ook het belangrijkste nieuwsorgaan in de wereld. Reuters is toonaangevend en geeft daarmee de richting aan in welke zin andere kranten, radiostations, weekbladen en Tv-zenders over het wereldgebeuren berichten.

Het hoeft dan ook weinig betoog dat de controle over Reuters – Eigendom van ‘s werelds grootste media-imperium Thomson dat geleid wordt door de Canadese baron David Thomson of Fleet (1) en met hoofdzetel in New York – van essentieel belang is voor de overheden in Washington en Londen. Voor hen is dit cruciaal bij het uitstippelen van hun imperialistisch beleid.

Wie nauwgezet de berichtgeving van Reuters analyseert zal die controle dan ook goed opmerken. In regel is dat zo onopvallend mogelijk want dat is essentieel om bij de steeds achterdochtige buitenwereld geen argwaan te creëren.

Wordt Reuters immers gezien als een stelletje intellectuele oplichters die hun publiek constant zitten voor te liegen dan is het gedaan. De commerciële waarde van het bedrijf klapt dan in elkaar. Nog erger is dat Reuters voor Washington en Londen dan ook amper nog waarde heeft. Want dit zit hem juist in het feit dat deze geloofwaardig is en blijft. En dus worden de manipulaties goed verborgen.

Onafhankelijke mensenrechtenactivisten

Typerend was het recente verslag (2) over de herrie rond de laatste parlementsverkiezingen in Cambodja die gewonnen werden door de zittende premier Hun Sen. De deels verenigde oppositie onder leiding van Sam Rainsy – Een racist die vooral uitblinkt in anti-Vietnamese agitatie – protesteerde en poogde via straatrumoer alsnog aan de macht te komen. Een klassiek geworden verhaal.

Om de beweringen van de oppositie kracht bij te zetten liet Reuters dan in haar berichtgevingen enkele lokale analisten aan het woord zoals een Ou Virak, president van het Cambodjaanse Centrum voor de Mensenrechten. Die werden door Reuters voorgesteld als Cambodjaanse onafhankelijke mensenrechtenactivisten werkend voor instellingen met mooi klinkende namen.

En als je hen moest geloven dan was die verkiezing inderdaad vervalst en is Hun Sen gewoon een corrupte dictator. Reuters vergeleek hem zelfs met – ho gruwel! – Robert Mugabe de Zimbabwaanse president. Voor onze media jarenlang een synoniem van de vleesgeworden duivel. Ook die lag – maar dan in Congo Kinshasa – in de weg van de Angelsaksische plannen.

Maar wie dit persbericht en andere gelijkaardige dan wat dieper bekeek en controleerde wij die ‘onafhankelijke mensenrechtenactivisten’ waren dan kwam je uit bij hun financiers zoals …. topspeculant George Soros, het Amerikaanse Freedom House en een aantal ambassades en overheidsinstellingen uit Groot-Brittannië, de VS, Australië, Duitsland en Canada. Onafhankelijk?

Het zijn niet toevallig juist die landen die in 1970 de staatsgreep van generaal Lon Nol steunden, het land bedolven onder een zelden gezien bommentapijt en van 1978 tot 1990 de gruwels van Pol Pot en zijn Rode Khmers bewapenden. Echte fervente verdedigers van de Cambodjaanse mensenrechten dus. Voorbeelden voor de mensheid.

Hun Sen lag dwars

Wat was er dan aan de hand? Simpel, Hun Sen had eerder dit jaar met succes dwarsgelegen toen de VS een tegen China gerichte alliantie op de been wou brengen rond ASEAN, de Association of Souteast Asian Nations, de vereniging van naties die landen als Singapore, Vietnam, Indonesië, Thailand en Myanmar groepeert.

En dus waren de verkiezingen van september volgens door Reuters geciteerde ‘onafhankelijke mensenrechtenactivisten’ vervalst en was Hun Sen plots een corrupte dictator die de mensenrechten aan zijn laars lapt. Of hoe Reuters gewoon een door de VS gebruikt instrument is voor haar beleid van continue oorlogvoering.

Wie echter wat verder keek – Wat men op redacties amper doet – zag echter zo de manipulaties, de leugen verschijnen. Maar voor de onoplettende lezer was dit goede en zelfs kritische berichtgeving. Reuters leek de mensenrechten ook nog zeer belangrijk te vinden. Leek, dat wel.

Uiteraard is dit maar een verhaal over de berichtgeving rond Cambodja. Het is echter slechts een van de 1001 voorbeelden van hoe Reuters haar lezers en abonnees op een verkeerd been zet, hen voorliegt. Het is een schoolvoorbeeld van onbetrouwbaarheid en goed verborgen manipulaties met als enig doel de belangen van de VS en haar vazalstaten te ondersteunen.

Wie hetzelfde onderzoek doet bij de verhalen van Reuters over Syrië, Iran, Rusland, China en alle andere landen die het doelwit zijn van de Amerikaanse oorlogvoering ziet ditzelfde veelal goed verborgen grof bedrog.

Waarbij men dan ‘diplomaten’ citeert als ware het onafhankelijke experts. Dit terwijl de kritische lezer bij het lezen ervan gewoon voor zich een of andere Amerikaanse of Britse topdiplomaat ziet verschijnen.

Dan beseft men dat Reuters gewoon als nieuws verpakte propaganda verkoopt. Zij het handiger dan de meeste andere media dat doen. De strik rond de verpakking is hier gewoon mooier, meer niet.

Willy Van Damme

1) Baron David Thomson is ondanks zijn gigantische rijkdom en macht bij het publiek amper gekend. Volgens het recentste lijstje der rijkste mensen van het Amerikaanse tijdschrift Forbes bezit hij 22,2 miljard Amerikaanse dollar en is hij wereldwijd de 17de rijkste persoon. Persagentschap Bloomberg zet hem op nummer 22.

De familie Thomson is volgens die van oktober 2012 daterende rangschikking van Forbes de rijkste van Canada. Zij controleren de op de Amerikaanse en Canadese beurzen genoteerde groep. Maar in de media zal je over de man amper iets vinden. En dat wekt uiteraard geen enkele verbazing. Hij zit nu eenmaal aan de knoppen die wereldwijd de nieuwsstroom regelen.

2) http://www.reuters.com/article/2013/09/18/us-cambodia-hunsen-analysis-idUSBRE98H04K20130918

Iraans bezoek in Saoedi Arabië

Verrassing dezer dagen in de Libanese hoofdstad Beiroet. Normaal ging de Libanese president Michel Sleiman vandaag op bezoek gaan bij de Saoedische koning Abdullah bin Abdel-Aziz en ongetwijfeld ook bij prins Bandar bin Sultan, chef van de Saoedische veiligheidsdiensten en man achter de jihadistische oorlog tegen Syrië.

Regeringscrisis

Maar dat bezoek werd geheel onverwacht uitgesteld tot een latere onbepaalde datum. Dit uitstel kwam er na een bezoek van de Saoedische ambassadeur aan de Libanese president. En nochtans is er tussen beide heren veel te regelen.

Saoedi Arabië heeft immers mede met de VS en Israël een grote invloed over de Libanese politiek. De Maart 18 Beweging met daarin de Toekomstbeweging geleid door de Libanees-Saoedische clan van Saad en wijlen president Rafik Hariri kan immers gezien worden als de pionnen van de Saoedische salafisten in de Libanese politiek. En die clan is na Hezbollah de sterkste groep in het land.

Zo is er in Libanon als zes maanden een regeringscrisis met zowel een ontslagnemende regering onder leiding van Najib Mikati en een regeringsformateur Tammam Salam. Het bezoek van Sleiman moest hier een oplossing bieden.

Hassan Rouhani - Iraans president

Hassan Rouhani, de Iraanse president wordt in onze media plots voorgesteld als een ‘man waarmee zaken kan gedaan worden’. Nochtans verschilt zijn discours amper van dat van zijn voorganger Mahmoud Ahmadinejad die men zag als een extremist en een dictator.

Als gevolg van het door de vroegere Franse kolonisator opgedrongen politiek systeem dient een Libanese regering steeds te bestaan uit alle grote geloofsgemeenschappen, zijnde christenen, druzen, soennieten en sjiieten. Wat betekent dat beide politieke groepen steeds vertegenwoordigd zijn. In de Maart 18 Beweging zitten vooral soennieten, in de Maart 8 Beweging vooral sjiieten.

De Hajj

De reden voor het uitstel blijkt nu het voor volgende maand voorziene bezoek van de Iraanse president Hassan Rouhani aan Mekka. Die voelt plots de hoge nood om deel te nemen aan de Hajj, de jaarlijkse bedevaart voor moslims naar de heilige stad Mekka. 

Daarbij zou hij ook op bezoek gaan bij koning Abdullah om een aantal problemen tussen beide landen te bespreken. Een meer dan merkwaardig bezoek. Na de machtsovername door de ayatollahs in Iran in 1979 ontstonden er in Mekka gevechten tussen Iraanse pelgrims en Saoedische militairen.

De fundamentalistische vorsten zagen zich plots aangevallen op hun religiositeit en dat namen deze bewakers van de heilige steden Mekka en Medina niet. De relatie tussen beiden ging dan ook van kwaad naar erger.

Uit de dossiers van Wikileaks weten we dat Saoedi Arabië, samen met Israël, de VS onder druk zette om tegen Iran geweld te gebruiken en de regering daar ten val te brengen. Het vorstendom ziet zichzelf zowat als de regionale baas die samen met Israël en voor rekening van de VS er controle over de zaak moet houden. Maar Iran is hier een stoorzender die men uit de weg wil ruimen.

Militaire alliantie

Joden, laat staan Israëli, mogen dan wel Saoedi Arabië niet binnen, in de praktijk is er een militaire alliantie met de zionistische staat en de VS. Niet dat alles tussen beiden altijd harmonieus verloopt. De openlijke ruzie rond de val van de Egyptische fundamentalistische regering van president Mohamed Morsi toonde dit aan. Waarbij Saoedi Arabië samen met Israël zich tegen de VS en Morsi keerden.

Maar wat betreft Syrië trekken de drie landen ongeveer en nog voorlopig zo te zien aan een zeel. Wel zouden Israël en Saoedi Arabië de VS al twee jaar geleden direct militair hebben willen laten interveniëren. Dit in plaats van het sturen van adviseurs, wapens en het geven van diplomatieke en financiële steun zoals nu.

Maar het waren de voorbije week merkwaardige dagen. Zoals het bezoek van de Iraanse president Hassan Rouhani aan de VN in New York, de wijze waarop de westerse pers hem de voorbije twee weken presenteerde, het private onderhoud tussen de ministers van Buitenlandse Zaken van de VS en Iran en het telefoongesprek tussen de presidenten Obama en Rouhani.

Bashar al Assad - In gesprek met Iraanse delegatie - Instagram

De Syrische president Bashar al Assad moet vermoord worden wegens zijn goede relaties met Iran en Hezbollah. Hier in gesprek met de vorige Iraanse minister van Buitenlandse Zaken.

De snelheid waarmee dit gebeurde was moeilijk om te volgen. Zeker daar het erg grote gevolgen kan hebben voor het Midden-Oosten en West-Azië in het algemeen. Want uiteindelijk draait de oorlog tegen Syrië niet om president Bashar al Assad maar om Iran en Hezbollah en de wil van Israël om gans de regio te vernietigen. En bovendien is Iran een buur van Afghanistan.

Vragen stellen

Vooral Israël maar vermoedelijk ook Saoedi Arabië willen Iran zo kapot mogelijk, want dat is in de regio de grootste en feitelijk enige tegenmacht voor hun regionale hegemonie. Het voor volgende maand geplande bezoek van Rouhani aan Mekka en Riaad is daarom merkwaardig en van heel groot belang. Het kan erg verstrekkende gevolgen hebben. In de positieve zin dan.

De jihadistische rebellen in Syrië en ook Israël moeten zich daarom grote vragen aan het stellen zijn. In Syrië wordt de chaos aan rebellenzijde steeds groter. Zelfs rebellenvriend Jorn De Cock, correspondent in Beiroet voor De Standaard, neemt tegenwoordig al afstand van het stelletje koppensnellers, kannibalen en verkrachters.

Veel animo in Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten voor die moordzuchtige terreurbendes is er nog amper te vinden. Alleen nog extremisten als de Republikeinse senator John McCain neemt het in de VS voor hen op.

Natuurlijk is alles nog maar in haar beginstadium en zal men in het westen deze nieuwe nederlaag op een handige wijze moeten verkopen. Door Rouhani steevast voor te stellen als ‘de gematigde man waarmee men zaken kan doen’ effent men natuurlijk naar het publiek toe de weg naar een einde van deze oorlog.

Maar dat men in Israël niet gelukkig is met die reizen van Rouhani is zeker. De huidige Amerikaanse buitenlandse politiek werd de laatste jaren vooral in Jeruzalem en Riaad gemaakt. Vraag is of dit nu gaat veranderen en men Iran als een onafhankelijk land zal aanvaarden. Zeker is dat de komende Hajj met veel aandacht zal gevolgd worden.

Kan het Midden-Oosten eindelijk tot rust komen of blijven Riaad en Jeruzalem verder op de oorlogstrom slaan? Daarover zal het tussen beiden gaan. Niet over steentjes gooien in Mekka.

Willy Van Damme