Hongkong–Londense politie weigert antwoord

Op 14 november vorig jaar was Theresa Cheng, de Hongkongse minister van Justitie, op uitnodiging van het Britse Chartered Institute of Arbitrars naar de hoofdzetel in Londen gekomen voor een uitleg over de werking van Hongkong als centrum voor arbitrage rond allerlei geschillen tussen bedrijven onderling en met de overheid.

Arbitrage is een methode om rechtszaken te vermijden en alles binnenskamers te regelen. Hongkong is nu eenmaal een van ‘s werelds grootste financiële draaischijven en belangrijk op het vlak van de arbitrage. En dus was haar komst de meest logische zaak mogelijk.

Gewelddadige rellen

Het is een bezoek dat ze zich wel nog heel lang zal blijven herinneren. Voor haar leek het echter een routineklus. Londen kende ze uiteraard heel goed en bovendien was ze ooit voorzitter geweest van deze instelling. Dit ging dus vlot gaan, dacht ze vermoedelijk.

Maar in Hongkong was de toestand op dat ogenblik chaotisch met tienduizenden betogers, vooral studenten en ook scholieren, die op een uitermate gewelddadige wijze poogden de lokale regering te doen vallen en China zo te provoceren dat het haar leger ging laten ingrijpen. Een tweede Tiananmen dus met opnieuw een pak doden. Wat faalde.

Theresa Cheng Yeuk-wah, minister voor Justitie - Aanval in London 14 november 2019

Theresa Cheng, de Hongkongse minister van Justitie, werd op 14 november vorig jaar in het centrum van London op straat door gemaskerde betogers het hospitaal ingeklopt. Resultaat een gebroken arm en een ontwricht hand. De Britse regering noemde zich ‘bezorgd’ en de Londense politie… die doet niets. Britse hoffelijkheid?

Waarna een ‘verontwaardigde’ Verenigde Staten dan zoals met Tiananmen in 1989 nog maar eens sancties uitvaardigde tegen China en ditmaal ook Hongkong. Wie weet opnieuw gevolgd door de Europese Unie en Japan.

Kwestie van de pijn voor de Chinese regering zo groot mogelijk te maken. Kort ervoor was er ook de eerste dode gevallen. Een 70-jarige man die nadat hij tegen dit vandalisme had geprotesteerd door de betogers werd aangevallen en vermoord. Een andere tegenstander stak men dan weer in brand.

Wie had gedacht dat de Hongkongse minister daarom bij haar bezoek politiebewaking zou krijgen was echter verkeerd. Er was in de verste verten duidelijk geen politie te zien toen ze in Holborn in het centrum van de Britse hoofdstad naar haar afspraak trok.

Toen ze nog maar een honderd meter van de hoofdzetel van de organisatie op Bloomsbury Square verwijderd was verschenen plots een, naar gelang de bron, 30 tot 50 gemaskerden die de minister aanvielen en brutaal tegen de grond schopten en sloegen. Resultaat een gebroken arm en een ontwricht hand die hospitalisatie en weken revalidatie vergden.

Wie die gemaskerden waren is na meer dan zes maanden officieel nog steeds niet geweten. Ondanks de massa’s camera’s die de Londense straten sieren. De aanvallers spraken Kantonnees, het dialect van Hongkong en de erom liggende provincie Guandong. Arrestaties werden niet verricht en het was het personeel van het instituut dat haar wist te ontzetten. De politie was nergens te bespeuren.

Protest China en Hongkong

Natuurlijk was er onmiddellijk een publiek protest van zowel het vertegenwoordigingskantoor van Hongkong in Londen als van de Chinese ambassade die beiden ook een gerechtelijk onderzoek en maatregelen vroegen.

De politie zou, volgens zowel de televisiezender Euronews als de Londense krant Evening Standerd een onderzoek naar de zaak doen (1). Zeer opmerkelijk was echter de reactie op het incident van de Britse conservatieve regering van toen nog Theresa May. Die stelde: “Zich zorgen te maken”. Zorgen? Over wat? De verkeerde arm gebroken misschien?

Terwijl Hongkong en China een veroordeling van die aanval op een minister van hun regering vroegen toonde Londen zich alleen maar ‘bezorgd’. Een veroordeling in welke termen dan ook van die aanval kon er niet eens af. Het toont perfect welke de positie van Theresa May en haar regering over de rellen in Hongkong juist was.

Opstandelingen vragen hulp VS en VK

Grote delen van de betogers vroegen de VS en de vroegere koloniale meesters om hulp tegen hun regering. Nog een groep die denkt dat de VS hen gaat helpen richting het paradijs. Moeten de Britten hen terug opium bezorgen en de VS hun leger sturen om Hongkong dan helemaal te vernielen?

Men moest immers al stekeblind zijn om niet te zien dat die extreem gewelddadige revolte in Hongkong toen niet alleen gebeurde in nauw overleg met de VS maar ook de volle steun had van de Britse regering. En dus was de Britse regering ‘bezorgd’.

Intussen zijn we al meer dan 6 maanden later maar van enige politieactie is kijkend naar de media niets te horen of te zien. Geen arrestaties, geen actualisatie van het onderzoek, geen persbericht of welke mededeling over deze zaak dan ook. Ook de Britse regering van nu Boris Johnson zwijgt. Het is wat Londen betreft een afgesloten dossier. Dat lijkt duidelijk.

Freedom of No Information Act

Navraag hierover via de Freedom of Information Act bij de Londense Metropolitan Police Service (MPS) leverde ook in beroep niets op. De vragen waren nochtans simpel: Is er een onderzoek van de politie en zijn er al mensen aangehouden of in verdenking gesteld?

Simpele vragen waar je in welk gerechtelijk dossier ook als journalist zo vlot antwoorden krijgt. Zeker daar het hier een bezoekend minister betrof en de zaak in het openbaar gebeurde en toch wel grote beroering veroorzaakte. Zelfs internationaal.

“We kunnen het noch bevestigen, noch ontkennen”, was ook in beroep het antwoord van de MPS. De reden was voor hen simpel. Zo stelt men dat hierop met ja of neen antwoorden bepaalde personen schade zou kunnen berokkenen en om reden van privacy kon zij daarom hierop noch met ja of neen antwoorden.

Ian_Grenville_Cross

Grenville Cross, van 1997 tot 2009 hoofdaanklager in Hongkong en nu vicevoorzitter van de Internationale Vereniging van Openbare Aanklagers, stelt dat China geheel in zijn recht is met de plannen voor  wijzigingen aan de Basis Law van Hongkong, de grondwet.

Maar hoe hier op die twee vragen antwoorden schade zou kunnen berokkenen aan wie dan ook is wel bijzonder raar daar de feiten toen wereldwijd in de media rondgingen en men ook geen namen van eventueel gearresteerden vroeg.

Het publiek mag het niet weten

Alhoewel gij in uw vraag geen namen noemt zou ons antwoord (indien we die info hadden) leiden tot de identificatie van de betrokken individuen”, stelde de MPS op pagina 5 van hun lijvig maar 14 pagina’s rond de pot draaiend antwoord. Wat verder op pagina 7 komt de echte aap dan uit de mouw gekropen en geeft men omfloerst de ware reden om het antwoord te weigeren op die twee gewone vragen.

Indien we die (info, nvdr,) hadden zou het vrijgeven van die informatie kunnen leiden tot een grotere publieke participatie en debat met betrekking tot het politieoptreden hier. Het zou er ook toe kunnen leiden dat leden van het publiek om rekenschap vragen van de overheden en zo goed geïnformeerde keuzes te maken.”

Met andere woorden. Het publiek mag hier niet weten wat er aan de hand is en wil de daders beschermen nemen en in wezen op die wijze ze zelfs steunen. Waarop dan natuurlijk de vraag komt: Wie waren die aanvallers dan? Een door de Britse overheid ingehuurde knokploeg? En is dit de verklaring waarom de minister die avond geen politiebescherming had?

Met Marc Rubio

Joshua Wong hier met de Amerikaanse Republikeinse senator Marco Rubio. Verdedigers van de vrijheden in Hongkong zoals ze zich noemen. Na verloop van tijd zal men voor Joshua Wong in de VS wel een job vinden. Het broodje voor deze Amerikaanse posterboy lijkt gebakken.

Uiteindelijk steunt de Britse regering in Hongkong de massale vernielingen, geweld tegen burgers en politie met zelfs moord en poging tot moord. En dan is het neerslagen van een minister van die regering voor Londen klein bier. Het toont ook dat die fameuze Freedom of Information Act waardeloos is.

Artikel 23

Intussen heeft China met steun van de Hongkongse regering eindelijk maatregelen genomen om het politiek geweld onder controle te brengen. Probleem was artikel 23 van de basiswet van 1997, de grondwet van deze regio. Nog tegen augustus gaat het Staand Comité van het Chinese parlement dit artikel dat onder meer gaat over landverraad, poging tot afscheiding, terrorisme en buitenlandse inmenging goedkeuren.

Het invullen hiervan was in 1997 door China overgelaten aan Hongkong. In 2003 poogde Hongkong dit dan te laten goedkeuren maar dit faalde wegens lokaal verzet, aangevuurd door de VS en het Verenigd Koninkrijk.

En gezien de toestand in Hongkong zal, vreest China, het dat ook de komende jaren niet lukken. Daarom dat China dit per decreet zal doen waarna het automatisch in de vroegere Britse kroonkolonie wet wordt.

Jimmy Lai met John Bolton

Krantenuitgever Jimmy Lai hier met John Bolton, de gewezen republikeinse minister van Buitenlandse Zaken en een ook in de VS gevreesde oorlogsstoker. Jimmy Lai stelde in zijn krant de emigratie van Chinezen naar Hongkong ooit gelijk met de komst van een sprinkhanenplaag.

Men is er namelijk vanuit de VS en met steun van onder meer Jimmy Lai, de uitgever van Apple Daily de grootste krant in Hongkong, in geslaagd om veel inwoners van deze regio op te zetten tegen China. Een fenomeen dat onderhuids al decennia leefde maar dankzij een goed uitgebouwd propagandanetwerk almaar meer aanhang kreeg.

Met zelfs steeds luider geroep om onafhankelijkheid. Een dodelijke zonde voor alle Chinese leiders die hun land zijn positie van vroeger terug willen zien innemen. Eeuwenlang was het immers een der grootmachten in de wereld die het dankzij vooral de Britten en ook Japan vanaf de negentiende eeuw met o.m. de Opiumoorlogen verloor.

Chinees nationalisme

En in wezen is China na veertig jaar economische groei terug op dit punt geraakt. Volgens het door het IMF gebruikte systeem van koopkrachtpariteit zelfs een 33% groter dan de VS. (27,8 biljoen $ versus 20,2 biljoen $) En dat poogt men in de VS nu met alle mogelijke middelen te verhinderen door China zoveel als mogelijk te kortwieken. De VS willen immers de enige wereldmacht blijven.

Zo steunt Washington de gewelddadige bewegingen in Xinjiang, met de salafistische terreurgroepen van Oeigoeren, in Tibet met de aanhangers van de Dalai Lama en in Hongkong. Ook steunt men nu voluit de huidige regering in Taiwan in haar streven om zich officieel af te scheiden van China (2). Met provocaties en harde woorden o.a. rond de coronacrisis tot gevolg. Met een pers die aan de Taiwanese lippen hangt.

Advocaat Chan Tze-chin aangevallen door betogers - Zondag 24 mei 2019

De Hongkongse advocaat Chang Tze-chin liet op 24 mei tijdens een betoging van die rebellen zijn ongenoegen blijken en kreeg van hen dan ook een stevig pak slaag, tot bloedens toe. In onze media noemt men die betogers vrijheidslievende opponenten die streven naar de democratie. Het is een traditie bij onze media om door de VS gesponsorde terreurgroepen op te hemelen.

Geen verwondering daarom dat onze media al die door de VS gefinancierde bewegingen als helden zien. Het zijn de goeden versus een duivelse regering. Een klassiek verhaal dat we ook kennen van onder meer Irak, Syrië, Egypte, Joegoslavië, Rusland, Libië, Iran, enzovoort.

Maar door het eenzijdig invoeren van die nog uit te werken Chinese veiligheidswet – Legco moet er niet over stemmen – is China en Hongkong beter gewapend om op te treden tegen die Amerikaanse en ook Britse plannen.

Jimmy Lai

Veel hangt natuurlijk af van de wettekst en nog meer misschien van de interpretatie ervan. Het is duidelijk dat figuren als krantenuitgever Jimmy Lai, advocaat Martin Lee en de jonge studentenleider Joshua Wong nauw samenwerken met de VS om Hongkong te destabiliseren en zo China te provoceren.

En ook dat mensen als Martin Lee en de gewezen journaliste Emily Lau dit fysiek geweld tegen burgers, moord en het vernielen van die eigendommen en het parlement mee steunden. Een veroordeling ervan is op het internet niet te vinden.Ze uiten wel geen openbare steun aan die vernielzucht maar een afkeuring kon er tot heden voor zover geweten niet af.

Martin Lee van de Democratische Partij en Jimmy Lai werden recent al in beschuldiging gesteld wegens het deelnemen aan illegale betogingen. Toen de eerst toegelaten manifestaties in juni vorig jaar ontaarden in grootschalig geweld werden nadien praktisch alle protestmarsen verboden.

Aboe Sakkaar met hoofd in de provincie Idlib - April 2015

Niet alleen in Hongkong maar ook in Syrië had je volgens onze media dergelijke naar mensenrechten en democratie snakkende vrijheidsstrijders. Hier Aboe Sakkaar, ooit de leider van de jihadisten in de stad Homs. Een held voor het journaille tot bleek dat hij daarnaast ook al eens voor kannibaal speelde. Dan zwegen de kranten.

Of het zover zal komen dat ook Jimmy Lai en zijn Apple Daily wordt aangepakt is een belangrijke vraag. Het latente racisme dat in Hongkong al decennia, en dus ook onder de Britten, aanwezig is wordt door Jimmy Lai via zijn niet aflatende ophitsing door Apple Daily steeds groter gemaakt. En Jimmy Lai is kind aan huis bij de extremisten binnen de Amerikaanse Republikeinse Partij. John Bolton en Mike Pompeo zijn vrienden.

Intussen is in de Legco in Hongkong een wet in behandeling die het beledigen van het Chinees volkslied, Mars van de Vrijwilligers, strafbaar zal maken. Het gaat in de Legco begin juni naar zijn laatste stemronde en wordt dan wet. Men gaat die opstandelingen dus strenger kunnen aanpakken. En dat zal gebeuren.

En zoals verwacht kwam de harde kern van die rebellen hiertegen vorige week in verzet. Daarbij stellende dat dit het einde is van Hongkong en de in 1997 tussen China en het Verenigd Koninkrijk afgesproken politiek van ‘een land, twee system’. Het einde van onze vrijheid klinkt het bij mensen als Joshua Wong, de nieuwe posterboy van de VS en de westerse massamedia.

De betogingen waren echter beperkt tot enkele duizenden en gemakkelijk onder controle te houden door de politie. Er werden maar een paar honderd betogers opgepakt, veelal voor identificatie. De ordediensten waren ditmaal ook nog veel beter voorbereid dan vorig jaar. Het geweld tegen burgers en politie van die betogers was trouwens ook beperkt.

Grenville Cross

Ook onze media praten zoals verwacht deze visie van de VS slaafs naar de mond. De vrijheid is in gevaar klinkt het. Onzin zegt de Britse gewezen topmagistraat Grenville Cross die van 1997 tot 2009 in Hong Kong Director of Public Prosecution was, de hoofdaanklager dus.

Hij stelt het in een recent opiniestuk in de South China Morning Post zo (3):

Although Article 23 is mandatory, the national security laws have still, after 23 years, not been enacted. While there is no timetable for implementation, it was obviously expected within a reasonable time…..

Alhoewel artikel 23 verplicht is is er 23 jaar nadien nog steeds geen nationale veiligheidswet. En alhoewel er geen tijdschema voor voorzien is is het toch begrijpelijk dat dit binnen een redelijke termijn dient te gebeuren.

It is paradoxical that those who have most strenuously opposed its enactment, such as former governor Chris Patten, who in February said he was “surprised and saddened” that Article 23 was again being mooted are the very same people who wax loudest about Beijing’s alleged non-compliance with the Basic Law. The Basic Law, after all, is a two-way street, and Hong Kong has fallen down on its responsibilities towards the country.

Het is paradoxaal dat diegene die protesteren tegen het invullen van artikel 23, zoals de vorige Britse gouverneur Chris Patten (4), nu nog in februari stellen verrast en triest te zijn door die plannen. En dat Beijing dit plande een breuk met de grondwet betekent. Uiteindelijk is deze grondwet een zaak van China en Hongkong waarbij die laatste verzaakte aan zijn verantwoordelijkheid tegenover China.

Wat China dus nu gaat doen is dit hiaat in de wetgeving invullen zeker nu de VS poogt haar wil via die opstandelingen door te drijven. En de toestand in Hongkong blijft gevaarlijk. Zo werden in maart alleen al 2,6 ton explosieven ontdekt en vijf vuurwapens in beslag genomen. De vrees voor extra geweld lijkt dan ook gerechtvaardigd.

Fascisten in Oekraïne

Zelfs in Oekraïne heb je zo’n door onze kranten opgehemelde vrijheidsstrijders wier streven geheel in het teken staat van de strijd voor de (sic) mensenrechten en de democratie. Een Oekraïne waar pleinen en straten nu genoemd zijn naar diegenen die ooit meehielpen aan de holocaust. Zij krijgen zelfs steun van Israël. En vorig jaar trok een groep van die ‘vrijheidsstrijders’ zelfs naar Hongkong om er hun vrienden een hart onder de riem te steken.

Het radicaliseren van kinderen van 18 jaar en minder tot zelfs 12 jaar is met een professionele omkadering immers niet zo heel moeilijk. En de VS weet beter dan wie ook hoe dat aan te pakken. Uiteindelijk waren de rellen van juni tot in november vorig jaar uitzonderlijk brutaal.

Zo werden honderden burgers door de betogers in het hospitaal geslagen, een burger in brand gestoken en een gedood terwijl men een politieman neerstak. Ook werden massa’s brandbommen naar de politie gegooid, het parlementsgebouw, universiteiten en de metro en de luchthaven grondig vernield. Dikwijls zelfs door kinderen van 12 jaar.

Dat er daarbij – behoudens een ongeluk – langs de betogerszijde geen doden vielen toont trouwens de professionaliteit van de lokale politie. Het was bijvoorbeeld recent in Frankrijk met de Gele Hesjes en nu in de VS wel anders.

Joshua Wong

Maar dat was voor onze pers geen probleem om continu van politiegeweld te spreken en die rellenschoppers te bestempelen als de ‘democratische’ oppositie. Het is een klassiek fenomeen.

Opstandelingen die de steun van de VS krijgen, of dat nu vroeger in Vietnam was of recenter in Oekraïne, Iran, Joegoslavië of Syrië, zijn de goeden. Zelfs al waren ze hondsbrutaal, het blijven voor onze massamedia democratische vrijheidsstrijders.

Opvallend is wel dat het verzet in Hongkong tegen China lijkt af te nemen. De twee recente betogingen lokten wel een pak betogers maar zeker niet meer de vele tienduizenden van vorig jaar. Dat blijkt ook uit de verhalen van The Financial Times die het had over afkalvende steun.

Er komen kortelings echter nog cruciale data. Zo wordt eerstdaags de goedkeuring verwacht van de wet over het beledigen van het Chinese volkslied. En in augustus zal de nieuwe veiligheidswet (artikel 23) door het Staand Comité van het Chinees parlement goedgekeurd worden. Belangrijk zijn ook de voor september voorziene verkiezingen voor het parlement, de Legco. Men verwacht hier een overwinning voor de oppositie.

Man in brand gestoken - 11 November 2019

Deze burger wou die betogers weg uit zijn buurt. Het resultaat was dat men hem overgoot met benzine en in brand stak. Hij overleefde het. Nadien poogde het Franse staatspersbureau AFP het nog voor te stellen als nep en het werk van een acteur. De betogers hebben vijf centrale eisen die van hen zonder discussie moeten ingewilligd worden. Daarbij is dat men niemand mag vervolgen voor wat de betogers toen deden. Dus ook dit. Een van de kopstukken van die rebellie weigerde in een interview de daders hiervan zelfs te veroordelen.

Vandaar dat men hier snel die wetten nog wil laten goedkeuren. Het is duidelijk wat de VS ook wil realiseren China hier geen enkele duimbreed zal toegeven. Voor hen zal het keizerrijk één of niet zijn. In 1997 beloofde China dat Hongkong via het systeem van een land en twee systemen een grote vorm van autonomie ging krijgen.

Maar grote autonomie is niet hetzelfde als totale autonomie. Groot is een relatief begrip in te vullen door de noden van de dag. Hongkong zal altijd binnen China een apart geval zijn maar er is voor Beijing maar een weg voorwaarts en dat is die van de trage maar gestage assimilatie. Het temmen is nu begonnen.

En voor de leiders van die opstand rest hen alleen dit aanvaarden of ballingschap. En figuren als Joshua Wong zullen in de VS wel een vetbetaalde job vinden. Wie weet is er voor hem een zoveelste prestigieuze door de media opgeklopte prijs…. Die van de vrijheid? En dat de VS moord en brand schreeuwt zal op Beijing niet de minste indruk maken. Eenheid is DE rode Chinese lijn. Dat weet Washington trouwens heel goed.

En bovendien staat de VS hier steeds meer geïsoleerd. Tijdens een interne discussie in de EU over hoe men moest reageren stond alleen Zweden pal achter de VS. De rest wil gewoon een tussenpositie innemen. China is wel een rivaal maar ook een handelspartner die men broodnodig heeft. Washington kan de pot op.

Zelfs binnen het clubje van de zogenaamde ‘Five Eyes’, het samenwerkingsverband van de spionagediensten van de VS met het Verenigd Koninkrijk en haar drie blanke ex-koloniën, Canada, Australië en Nieuw-Zeeland, was er dissidentie. Nieuw-Zeeland produceerde dan maar een eigen verklaring los van de partners. Zelfs hier kalft de macht van de VS af.

Willy Van Damme

1) Euronews, 15 november 2019, Rachael Kennedy, ‘British police probe alleged assault of Hong Kong justice secretary Teresa Cheng’. https://www.euronews.com/2019/11/15/british-police-probe-alleged-assault-of-hong-kong-justice-secretary-teresa-cheng

Evening Standaard, 15 november 2019, Sean Morrison, ‘Hong Kong justice secretary Teresa Cheng ‘seriously injured’ as she is ‘attacked’ by protesters while visiting London’. https://www.standard.co.uk/news/london/hong-kong-justice-secretary-seriously-hurt-as-she-is-attacked-by-protesters-in-london-a4287806.html

2) De kwestie van Taiwan is een reliek van de Chinese burgeroorlog die van 1911 en de val van het keizerrijk duurde tot 1949 en de overwinning van de Chinese KP met Mao Zedong. Het eiland was origineel bevolkt door etnische groepen die verwant zijn met die uit de Filippijnen. Zij leven er nog als een kleine minderheid.

De komst van Nederlandse en Spaanse veroveraars in de zeventiende eeuw zorgde voor een kort intermezzo waarbij die elkaar bevochten vanuit o.m. Fort Zeelandia bij de stad Tainan. Met de Nederlanders die het haalden. Er woonden toen ook al veel Chinese vissers, piraten en handelaars.

Dat werd verstoord door de machtsstrijd in China tussen de Mantsjoes die de laatste Chinese dynastie van de Qing installeerden en de naar het zuiden gevluchte aanhangers van de Ming keizers. Onder leiding van de Chinese ambtenaar Zheng Chenggong (Koxinga) (1624-1661) verjoeg die de Nederlanders en claimde het eiland voor zijn Koninkrijk van Tungning. Tot de Qing in 1683 het eiland veroverden.

In 1895 bezette Japan Taiwan waarna het in 1945 na de Japanse nederlaag terug naar China en de regering van de Kwomintang van Chiang Kai-shek ging. Na de nederlaag tegen de Chinese KP trok deze zich terug op het eiland. Een integratie die zeer moeilijk verliep.

Van hieruit claimde hij de rest van het grote China als het zijne. Taiwan heeft daardoor een aparte geschiedenis voor een groot deel los van China zelf verliep. Het had trouwens al onder het keizerrijk een moeilijke relatie met China.

Officieel is die claim van de Kwomintang er nog steeds. In kaarten eisen ze niet alleen de Zuid-Chinese Zee op maar zelfs Mongolië. Het noemt zich officieel ook nog steeds de Republiek China met de vlag van toen.

3) South China Morning Post, 29 mei 2020, Grenville Cross, ‘If Hong Kong had enacted national security laws on its own, Beijing wouldn’t be stepping in’. https://www.scmp.com/comment/opinion/article/3086440/if-hong-kong-had-enacted-national-security-laws-its-own-beijing.

4) Chris Patten is de Britse conservatieve politicus die ook de laatste gouverneur van Hongkong was en de overdracht regelde. Eerst poogde de Britse premier Margaret Thatcher bij de start van de onderhandelingen met China Hongkong voor de Britten te behouden. Maar dat werd nog diezelfde minuut door de Chinese leider Deng Xiaoping van tafel geveegd. Nu zit Chris Patten die onder zijn bewind zelf het koloniaal systeem behield te ijveren voor meer…. democratie in Hongkong.

Domme Australiërs en corona

China heeft recent tegen vier van de grootste Australische vleesbedrijven een invoerverbod uitgevaardigd. Daarbij allerlei argumenten rond sanitaire problemen gebruikend. Bedrijven die goed zouden zijn voor een 35% van de vleesuitvoer naar China. Ook kondigde Beijing aan 80% aan invoerrechten te gaan heffen op de uitvoer van gerst naar China. Maar verrassend komen die maatregelen helemaal niet.

Al enkele jaren vaart Canberra een aan China vijandige politiek waarbij het lijkt niet te willen onderdoen voor grote broer de VS. Geen probleem maar Australië is qua bevolking (25 miljoen versus 1.400 miljoen) en economische kracht een dwerg in vergelijking met China. En China is haar grootste handelspartner. Veel van de Australische uitvoer gaat naar China.

Een onderzoek

En als men dan China van alles in het publiek zit te beschuldigen en Chinese bedrijven als Huawei op Amerikaanse vraag de toegang tot haar markten ontzegt dan speelt men gevaarlijk spel. Recent rond corona was het opnieuw volop heibel.

Nadat de VS via de Wereldgezondheidsorganisatie een onderzoek naar de herkomst van het virus vroeg en dat op de voor volgende week geplande algemene vergadering ging pogen door te duwen sloot Australië, en nadien ook Nieuw Zeeland, zich daar bij aan. Iets waar Canada en het Verenigd Koninkrijk opvallend voor terugschrikten. 

AYnEcQnG

De Australische premier Scott Morrison (Liberal Party) moest zo nodig China zitten uit te schelden. De gevolgen konden niet uitblijven. Zijn optreden is diplomatiek gevaarlijk. Zo gaat ook geen enkele wereldleider van enig niveau Donald Trump in het openbaar staan uitlachen omwille van zijn idiote beweringen en gedrag zoals rond corona en ontsmettingsmiddelen. Men zwijgt en lacht hem binnenskamers uit. Het heet diplomatiek gedrag. Hij mag het nu oplossen. Zijn eis van een onderzoek heeft in de WHO trouwens geen schijn van kans. Waar in ‘s hemelsnaam is hij mee bezig?

Dit heeft natuurlijk niets te maken met het onderzoek naar wat er gebeurde maar is een onderdeel van een diplomatiek spel dat de VS tegen China voert en waar Canberra zich bij monde van premier Scott Morrison maar bij aansloot.

Het is ook niet alleen een puur politieke eis maar bovendien een erg domme. Op dit ogenblik zijn immers massa’s wetenschappers en labo’s zowel Amerikaanse als Europese en Chinese samen op zoek naar wat er juist in Wuhan gebeurde. Dat is onderzoek, de rest theater.

Het laatste nieuws is hier dat als gevolg van dit onderzoek een schubdier uitgesloten werd als de bron van het virus. Ook ontdekte men dat het virus vermoedelijk in Wuhan al sinds oktober vorig jaar ronddwaalde. Maar men zoekt met alle kracht verder.

Wereldhandelsorganisatie

De eis van Washington en Canberra is daarom niet alleen puur politiek maar zelfs lachwekkend. Dat China dan maatregelen tegen Canberra neemt is niet verwonderlijk. Men kan op iemand zijn tenen blijven trappen maar eens komt het dat die terugschopt. China staat in een machtspositie want het de grootste handelspartner van het eiland. In  de negentiende eeuw liet China met zich sollen. Deze eeuw is dat voorbij.

China is bovendien immers ook goed voor 28% van de wereldproductie van alle industriële goederen en een geschatte 80% van alle producten nodig voor de bestrijding van covid-19.

En dus slaat China nu terug. Waarbij de Australische minister voor Buitenlandse Handel Simon Birmingham protesteert en stelt de zaak voor de Wereldhandelsorganisatie (WTO) te gaan brengen.

Nog een grap want dankzij de obstructiepolitiek van Washington rond de benoeming van nieuwe handelsrechters ligt de geschillendienst van de WTO feitelijk stil. Australië heeft dan ook een serieus probleem en Donald Trump zal hen niet komen depanneren. Zeker weten. Ho lonesome me.

Willy Van Damme

Naschrift:

De heffing door de Chinese overheid van 80% op de invoer van Australische gerst is sinds gisteren een feit. De kwekers zullen ongetwijfeld dolgelukkig zijn met het beleid van hun regering.

Het doet denken aan onze perenkwekers die het gelag moesten betalen toen de inwoners van de Krim in overgrote getallen kozen om naar Rusland terug te keren weg van Oekraïne. België nam daarop strafmaatregelen tegen Rusland.

Waarna Rusland dan maar de invoer van Belgische peren aanpakte. Onze perenkwekers onderwinden er nog steeds de schade van dit anders succesvol uitvoerproduct. De zaak was het gevolg van de mee door Herman Van Rompuy en Guy Verhofstadt georganiseerde staatsgreep in Oekraïne van 2014.

Herman Goossens – De VN, China en Taiwan

In het interview met microbioloog Herman Goossens ‘Er moet een Marshallplan voor testen komen’ in De Morgen van 16 december stelt deze: ”Maar Taiwan is door China uit de Wereldgezondheidsorganisatie geweerd. Resultaat: de wereld kreeg van de WHO de Chinese aanpak in Wuhan voorgeschoteld als exemplarisch. Een extreme lockdown, dus. We hadden die informatie uit Taiwan moeten hebben.“

Herman Goossens is ongetwijfeld een uitstekend medisch microbioloog maar hier dwaalt hij. Toen China in 1971 lid werd van de VN en de WGO voerden beide staten de politiek van één China.

Dat wilde zeggen dat internationaal maar een staat China en haar bevolking kon vertegenwoordigen. Er was geen keuze. Het was of Taiwan of het Chinese vasteland. Toen China dreigde lid van de VN te worden verliet Taiwan uit protest op 25 oktober 1971 de VN.

De Republiek China versus de Chinese Volksrepubliek. Wanneer een land de Volksrepubliek erkende dan werden de relaties ervan automatisch door Taiwan verbroken. Of omgekeerd. Zoals toen gebeurde met o.a. België. Op het eiland was de naam Taiwan toen feitelijk zelfs bijna taboe en klonk het fier ‘De Republiek China’.

Chiang_Kai-shek(蔣中正)

Chiang Kai-shek, de man die in 1949 de oorlog over China verloor van Mao Zedong en zijn Chinese CP. In 1970 ging hij op bezoek bij Richard Nixon en Henry Kissinger die hem eeuwige steun beloofden. Gelijktijdig plande de VS al een militaire alliantie met China en zat de dolk al in zijn rug. De meeste toplui van Taiwan hadden ook een Amerikaans paspoort.

Het feit dat China lid werd van de VN was dan ook erg logisch gezien het feit China toen een 800 miljoen inwoners had en Taiwan een 17 miljoen. Bovendien was dit het gevolg van een nieuw beleid betreffende China binnen de NAVO en de EU om China en niet langer Taiwan te erkennen.

Stellen, zoals Herman Goossens doet, dat Taiwan door China uit de Wereldgezondheidsorganisatie werd geweerd is dan ook foutief. Bovendien kunnen alleen lidstaten van de VN ook lid worden van de WGO. En Taiwan is geen lid van de VN en dus ook niet van de WGO. Erg simpel.

Taiwan had wel op zeker ogenblik in overleg met China het statuut van waarnemer bij de Algemene Vergadering van de WGO gekregen maar dit onder voorwaarde dat het vasthield aan de politiek van één China. De huidige president weigerde echter nog aan die voorwaarde te voldoen en verloor daardoor haar statuut van waarnemer.

Dat men de gegevens over ziektes in Taiwan niet via de WGO kan krijgen is zeer te betreuren maar een gevolg van het VN-verdrag, de statuten van de WGO en de houding ook van Taiwan.

Het verhaal van hoe Taiwan reageerde op de coronacrisis is bovendien voor wie de zaak volgt goed gekend. En verder is er in Brussel een erg actief vertegenwoordigingskantoor van Taiwan dat aan iedereen die dat wenst met veel plezier alle nodige gegevens hierover zal bezorgen.

Verder is een vergelijking met het beleid dienaangaande tussen China en Taiwan onmogelijk. De uitbraak situeerde zich in Wuhan en de Chinese provincie Hubei. In Taiwan was er geen uitbraak en kon men door uitgebreid testen en het streng controleren van de grenzen (het is een relatief klein eiland) veel miserie voorkomen.

Dat kon China niet en vandaar die extreme lockdown in Wuhan en een ander beleid in Taiwan. Pure logica. En dat men in Europa en de VS door een gebrek aan actie weken en zelfs maanden verloor is zonder twijfel. Het verschil in dodenaantal tussen China, Taiwan en de meeste landen van Oost-Azië en de EU en de VS toont dat.

Willy Van Damme

1

De bijna 97-jarige Henry Kissinger was de grote inspirator achter de pingpongdiplomatie tegen o.m. Taiwan. Een man die miljoenen mensenlevens op zijn geweten heeft, van Indonesië tot Vietnam, Cambodja, Cyprus, Oost-Timor en Latijns-Amerika. Nu is hij voorstander van een alliantie tussen de VS en Rusland tegen China. Eens oorlogsstoker, altijd oorlogsstoker.

Lezersbrief naar De Morgen betreffende het interview microbioloog Herman Goossens over Corona, Taiwan en China.

NASCHRIFT – Pingpongdiplomatie

China werd lid van de VN op 25 oktober 1971 en was het gevolg van de nieuwe Amerikaanse buitenlandse politiek van president Richard M. Nixon en zijn toenmalige Nationale Veiligheidsadviseur Henry Kissinger.

Het staat bekend als de Pingpongdiplomatie en had de bedoeling een alliantie te vormen tussen de VS en China en gericht tegen de Sovjetunie. De politiek kreeg haar vorm vanaf 1970 en resulteerde in de deelname van China een het wereldkampioenschap pingpong in de Japanse stad Nagoya dat plaats had van 28 maart tot 7 april 1970. Japan was van 1895 tot 1945 de bezetter geweest van Taiwan.

In 1971 trok Henry Kissinger dan via Pakistan – een land dat goede relaties had met zowel China als met de VS en dus bemiddelde – op geheime missie naar China waar hij een gesprek had met Zhou Enlai, China’s nummer twee en de man van de Chinese diplomatie met het Westen.

Een tweede dan publiek gemaakte missie van Kissinger naar China greep plaats rond 25 oktober 1971. Op diezelfde 25 oktober greep dan een discussie met stemming plaats in de VN waar een voorstel van de VS om beiden lid van de VN te maken mislukte. Kissinger zag het zelf als onhaalbaar maar hij wou zo gezichtsverlies tegenover Taiwan vermijden.

De Republiek China zoals Taiwan toen officieel noemde trok woedend de deur dicht. Ze voelden zich terecht verraden door Washington waar Nixon nog het jaar voordien generalissimus Chiang Kai-shek van Taiwan plechtig beloofde hem steeds te blijven steunen. Ook de Sovjetunie was, maar dan niet publiek, blij met de zaak daar ze zag wat er gebeurde.

De Amerikaanse ambassadeur bij de VN was toen een zekere George H. W. Bush, vader Bush dus en de latere president. Van 21 tot 28 februari 1972 trok dan ook Nixon naar China voor onder meer een gesprek met Mao Zedong en het sluiten van die militaire alliantie.

Die alliantie eindigde in de tweede helft van de jaren tachtig toen de VS tot het besef kwam dat China een groot rivaal ging worden. Met als eerste hoogtepunt de opstand op het Tiananmenplein in 1989 en de eerste strafmaatregelen van de VS en de EU tegen het land. .

Dit is natuurlijk een totaal ander verhaal dan dat van China welk Taiwan  weerde. Het is de propaganda welke onze media al jaren verspreiden over China. Want voor onze massamedia is wat er ook mogen gebeuren China steeds de dader, de slechterik. Ook in tijden van corona. Als iemand Taiwan uit de VN en de WGO gooide dan was dit het duo Nixon-Kissinger. Niemand anders.

Willy Van Damme

Humo, Rupert Murdoch en Donald Trump over China en corona

Het op 12 mei in Humo geplaatste interview met Anastasia Lin over China en corona is in wezen een kopie van de beweringen van Donald Trump. Verbazen doet dat niet want het gesprek komt uit de Britse krant The Times, eigendom van mediamagnaat Rupert Murdoch.

Deze voert in de VS en elders via vooral Fox News een ware campagne ten voordele van Donald Trump en gericht tegen China tegen welke de VS een ware vendetta voert. Zie hiervoor o.m. The Guardian en het verhaal over journaliste Sharri Clarkson, een Australische journaliste uit de stal van diezelfde Rupert Murdoch. (1)

Zo beweert Lin dat China bewust de feiten achterhield. Dat zijn gewoon leugens en de officiële tijdslijn toont dat. Zo kwam in de tweede week van december een patiënt met griepachtige symptomen toe in het Wuhan Zhong Xi hospitaal. Niets lukte echter qua herstel en men ging verder op zoek. Op 26 december ontdekt het labo van het Centraal Hospitaal van Wuhan dan voor het eerst het virus covid-19.

Dit labo verwittigde op 27 december de behandelende longarts Zhang Jixian die daarna na overleg op 29 december de Centrale Gezondheidscommissie van de provincie Hubei verwittigde waarna deze na onderzoek op 30 december de Centrale Gezondheidscommissie in Beijing op de hoogte brengt.

Corona - Li Wenliang

De aan het Centraal Hospitaal van Wuhan verbonden oogarts Li Wenliang stierf aan covid-19 op 6 februari. Hij kreeg nadien samen met een serie collega’s de onderscheiding van Martelaar, de hoogste die men in China aan een burger kan geven. Hij was een man die zoals heel veel dokters wereldwijd gedreven was door zijn beroep.

Deze komt op 31 december toe in Wuhan en brengt de dag erna op 1 januari de Wereldgezondheidsorganisatie op de hoogte zodat men op dat ogenblik dus de ganse wereld alarmeert. Waar in ’s hemelsnaam is dan het verbergen van de feiten? Nergens natuurlijk.

Betreffende oogarts Li Wenliang het volgende. Die besprak op 30 december via WeChat het dossier intern met een groep bevriende artsen. Wettelijk is het echter verboden om zonder toestemming van de verantwoordelijke diensten het gevaar van een epidemie bekend te maken. Kwestie van niet zomaar paniek te veroorzaken.

Sommigen hebben tijdens een ondervraging op 3 januari, dus twee dagen nadat de wereld wist wat er aan de hand was, van de lokale politie een berisping gekregen meer niet. Nadien heeft de politie van het Hooggerechtshof in Beijing echter hiervoor wel een blaam gekregen. Het gesprek van Li Wenliang was bovendien via een private WeChat groep met daarbij de opmerking het privé te houden.

Van een echte klokkenluider was er dus helemaal geen sprake. Nadien heeft o.m. Li Wenliang zelfs de medaille gekregen van Martelaar, de hoogste onderscheiding in China. Dit voor zijn rol in de zaak.

Er is op het internet voldoende degelijke informatie te vinden, o.a. een interview hierover met de hoofdredacteur van het Britse medische tijdschrift The Lancet. Kan men in de toekomst overgaan tot serieuze berichtgeving en het nepnieuws van Rupert Murdoch en Trump naar de prullenmand verwijzen.

Op 15 januari werd de eerste patiënt met het virus ontdekt in de Amerikaanse stad Seattle. Trump wachtte echter nog bijna 4 maand om alarm te slaan. Maar daarover gaat Rupert Murdoch in zijn bladen wel niet veel over laten publiceren.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar Humo over het interview met Anastasia Lin over China en covid-19 in Humo van 12 mei 2020

1) The Guardian, 8 mei 2020, Amanda Meade, ‘Sharri Markson’s coronavirus ‘bombshell’ impresses Fox’s Tucker Carlson’.  https://www.theguardian.com/media/2020/may/08/sharri-marksons-coronavirus-bombshell-impresses-foxs-tucker-carlson

Tucker Carlson is een van de favoriete journalisten van Donald Trump. Sharri Clarkson beweerde in een artikel in de krant The Australian Daily Telegraph onder de tittel ‘a bomshell’ dat de geheime diensten van Canada, de VS, Australië, het Verenigd Koninkrijk en Nieuw Zeeland een dossier hadden met bewijs dat covid-19 uit het Wuhan Institute of Virology kwam.

Wie echter het artikel en niet alleen de titel en aanzet las zag alleen dat de Amerikaanse veiligheidsdiensten dit gingen onderzoeken maar overtuigd waren dat het virus van de Huanan Visgroothandelsmarkt kwam.

Een al maanden oud al herhaald herkauwd verhaal dus maar sensationeel en dus handig verpakt. Waarna Murdoch met haar naar de VS en het Verenigd Koninkrijk trok voor ”exclusieve interviews” over die (sic) erg sensationele onthullingen met Fox News en Sky News.

In de Britse The Guardian, en in de andere Australische media, kon men al snel anonieme Britse leden van de geheime diensten het verhaal zelfs zien ontkennen. Het toont de verdeeldheid in het Westen over China. Had het over Syrië gegaan dan waren er al bommenwerpers uitgestuurd. Nu is het braaf in het kot blijven. China is Syrië niet. Bovendien kunnen die kranten als The Guardian wel het bloed van Murdoch drinken.

Verder blijft het verbazen dat het nepverhaal over klokkenluider Li Wenliang nog steeds in veel media rondgaat. Uit het gesprek in Humo met Anastasia Lin blijkt duidelijk dat zij ook bewust liegt. Ze kent immers enkele cruciale data maar verzwijgt dan weer die data die haar verhaal ontkrachten. Oplichterij dus.

Het leuke is ook dat Rupert Murdoch van 1999 tot 2013 gehuwd was met de Chinese Deng Wenge. Hij poogde in die periode de snel groeiende Chinese mediamarkt te betreden. De Chinezen moesten van hem echter niet weten. Geen verbazing natuurlijk. Nadat dit faalde mislukte ook het derde huwelijk van Rupert Murdoch. Het waren andere tijden.

Corona–Knack met modder voor de Wereldgezondheidsorganisatie

Toch merkwaardig hoe men geen gelegenheid laat liggen om met modder naar China te gooien. Het is geen paradijs en hun president is geen meneer proper maar de wijze waarop het land wordt aangepakt getuigt van geen niveau.

China is de nieuwe economische supermacht en rivaal voor de NAVO met de VS en de EU en dus komt nu ook de Wereldgezondheidsorganisatie in het vizier want die had de lef China te feliciteren in de zaak van het coronavirus. En daarom is voor hen de WGO een pion van China.

Zo schrijft Han Renard in ‘Heeft China de WHO in zijn zak?’ (Knack 15 april 2020) het volgende: “Maar, zeggen critici, hij heeft zijn verkiezing grotendeels aan China te danken, dat sterk voor hem heeft gelobbyd.”

Tedros Adhanom Gehbreyesus

De Ethiopiër Tedros Adhano Gehbreseyesus is directeur-generaal van de WGO die de Chinese aanpak van het covid-19 virus loofde. Voldoende voor de VS om tegen de man en zijn organisatie een moddercampagne te beginnen. Waar Knack dan maar aan meedeed.

Op de pagina ernaast stelt Jonathan Holslag in ‘Getouwtrek’ het volgende: “De steun (Van China voor de benoeming van Tedros Adhanom Gehbreyesus tot directeur-generaal van de WGO, nvdr) was op dat moment bijkomstig.” Nou, wat zal het zijn?

Het is ziekmakend te zien hoe men van deze wereldwijde ziekte gebruik maakt om politiek op zijn platst te bedrijven. Het toont de valsheid van diegenen in het Westen die maar niet kunnen aanvaarden dat er buiten dat Westen ook nog andere landen zijn die hun zeg willen doen over dit soort zaken. Spijtig dat Knack zich tot dit niveau moet verlagen.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar Knack betreffende twee stukken over het covid-19 en de Wereldgezondheidsorganisatie. Han Renard met ‘Heeft China de WHO in zijn zak?’ en Chinahater Jonathan Holslag met ‘Getouwtrek in de editie van 15 april.

Merkwaardig is bijvoorbeeld ook de kritiek bij Han Renard dat de WGO niet optrad betreffende de lakse houding tegenover de coronapandemie van de Britse regering. Alsof ze dat ooit zo kunnen en alsof dat ooit de bedoeling is geweest van de WGO. Ze geeft alleen raad en helpt regeringen bij hun werk rond gezondheidszorg. Meer niet want het is geen politieman.

De Morgen over China en de Wereldgezondheidsorganisatie

In het artikel ‘Hoe Trump de WHO in de armen van China duwt’ (De Morgen 9 april 2020) van Marije Vlaskamp bespreekt men de relatie van die organisatie tot China en Taiwan.

Dat Taiwan geen lid is van de WGO is is alleen te danken aan de EU en de VS en haar bondgenoten incluis toen nog Taiwan. Toen de EU en de VS met haar bondgenoten in de jaren zeventig diplomatieke betrekkingen aanknoopten met China werd dat land ook lid van de VN. Zowel Taiwan als de Chinese Volksrepubliek stelden toen China te vertegenwoordigen en dat was niet houdbaar. Een moest dus plooien.

Lidmaatschap van de WGO is immers automatisch verbonden met het lidmaatschap van de VN. Wie geen lid is van de VN kan ook geen lid zijn van de WGO. Zo is Andorra lid van de VN en de WGO en Zuid-Ossetië of Abchazië noch lid van de VN en dus ook geen lid van de WGO. Logisch dus dat men bij de WGO op een officiële persconferentie in het publiek niet kon antwoorden op vragen over Taiwan. Erg simpel. De beweringen hierover van Marije Vlaskamp zijn dan ook onzin.

In wezen liet Taiwan de andere landen de keuze: Taiwan of China, beiden kon niet. Maar een probleem voor de Taiwanese gezondheidszorg is dat nooit echt geweest. Die is in verhouding degelijk. Maar diegenen die nu nog maar eens met modder naar China gooien zouden beter eerst eens naar zichzelf kijken. Zij en niemand anders zijn verantwoordelijk voor de huidige, inderdaad niet goede, toestand.

Maar dit verhaal van Marije Vlaskamp toont nogmaals de onkunde van veel journalistiek, niet alleen in De Morgen. Nepnieuws zou ik zeggen. Maar men is boos omdat de WGO ook niet meedoet met dat moddergooien richting Beijing en doet wat ze moet doen: rapporteren. En dus is de WGO slecht.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar De Morgen. De erkenning van China in de VN was logisch en een goede zaak. Ze kaderde ook in de alliantie die toen onder impuls van de Amerikaanse  diplomaat Henry Kissinger met China werd gevormd tegen de toenmalige Sovjetunie. Het was een periode toen men in onze media elke kritiek op China zoveel mogelijk schuwde. Het maakte de Staatsveiligheid en Buitenlandse Zaken immers kwaad.

Hongkong in Humo

Lezer T.E. steunt de activiteiten van Joshua Wong en die betogers in Hongkong maar vergeet veel. Zo worden mensen die men op straat betrapt op het spreken van Mandarijn en geen Kantonnees (de lokale taal) gemolesteerd en het hospitaal ingeslagen. Hetzelfde voor wie tegen hen protesteert. Die werden desnoods zelfs in brand gestoken (Lee Chi-cheung op 11 november) of vermoord (Luo Chongqing op 14 november).

En zakenlui die tegen hun acties protesteren zoals Annie Wu zag haar keten van eet-en drankgelegenheden systematisch kort en klein geslagen. Wie zich democraat of sociaal voelend noemt kan dat alleen maar streng veroordelen. Wat er in China ook mogen gebeuren.

En die uitleveringswet is er gekomen na een moord door iemand van Hongkong op zijn Taiwanese verloofde. De man was nadien naar Hongkong gevlucht zodat men hem niet kon uitleveren. En hier waren ook uitermate strenge controles op.

Maar Ja, Joshua Wong en zijn vrienden worden feestelijk in de VS onthaald en krijgen er alle steun, incluis geld. De VS voert nu eenmaal oorlog tegen China en daar gaat het om. De rest is theater.

En Joshua Wong heeft nooit enig medelijden getoond voor de honderden die men al in elkaar sloeg. Hij eist integendeel zelfs het stopzetten van de vervolging. Een schande dat men er een held van maakt.

Willy Van Damme

Lezersbrief gericht naar Humo naar aanleiding van het interview met Joshua Wong, het speeltje van de VS in Hong Kong in Humo van 31 december 2019 en de reactie daarop van T.E in Humo van 7 januari. De brief raakte niet in Humo.

Het zal de lezer dan ook niet verwonderen dat de schrijnende verhalen over Lee Chi-cheung en Luo Chongqing niet in Humo ter sprake kwamen. Het lijden van die families is niet iets voor Humo. Dat zij die dit lijden veroorzaakten in dit weekblad als helden worden gepresenteerd is dan geen probleem.

Oeigoeren in Syrië

Over de Oeigoeren in de Chinese provincie Xinjiang is al tonnen papier volgeschreven en gigabytes aan ‘info’ op het internet geplaatst. Liefst vol onzin en de platst mogelijke propaganda. Veel wijzer zal je er niet van worden. Behalve dan over de capaciteiten van bepaalde media om leugens te vertellen.

Hierbij een foto uit Syrië van Oeigoerse kinderen en kleuters die door hun ouders vanuit China en met Turkse of Westerse hulp zijn meegesleurd om in Syrië te gaan vechten. Hun groep noemt de Turkestan Islamic Party (TIP) en werkt nauw samen met de lokale afdeling van al Qaeda. Voor sommigen is die TIP trouwens gewoon een afdeling van al Qaeda.

Recent gaf de Chinese overheid beelden vrij van aanslagen van Oeigoerse terreurgroepen in China waaronder die op het Tienanmenplein in Beijing met een auto die als een wilde zoveel mogelijk mensen poogde omver te rijden. Een strategie die salafistische terreurgroepen ook in Europa toepasten.

Oeigoerse kinderen in Syrië

Dat de waanzin en de gruwel in Syrië onmeetbaar is wordt elke dag al sinds 2011 bewezen. Hier een ‘familiefoto’ die de opvoeding toont van kinderen, kleuters en zo te zien zelfs baby’s bij de Turkestan Islamic Party, een creatie van vooral de VS en Turkije. Zijn deze toch onschuldige slachtoffers nog te redden van die gruwel? Het is een foto die onze kranten met zekerheid nooit zal halen. Daar zwijgt men in alle talen, ook de Turkse versies, over deze zaak.  Zelfs het ogenschijnlijk nog piepkleine meisje vooraan links op de foto draagt al een zwarte hoofddoek. Een nieuwe trend bij deze extremisten. De rest zijn zo te zien allen jongens die men klaar stoomt voor de (sic) heilige oorlog. Turkije heeft althans officieel de zaak van de salafisten in Xinjiang laten vallen. Alleen bij de landen van de NAVO doet men nog dapper voort. Mensenrechtenpolitiek heet dat. (1)

De TIP is vooral actief in het westen van de provincie Idlib met als centrum de stad Jisr Al Shughur, voor de oorlog de derde grootste van de provincie met voor 2011 een geschatte 45.000 inwoners. Ze ligt aan de M5, de verbinding van de stad Idlib met de havens aan de Middellandse Zee.

De hoofdbanden die deze kinderen dragen zijn die van al Qaeda. En alhoewel sommige nog kleuters en zelfs baby’s zijn weten ze toch al te wijzen met hun vingertje, een typisch kenmerk van salafistische terreurgroepen. Met als grote vraag wat men na de oorlog met deze kleine kinderen moet aanvangen. Zijn ze nu al grotendeels verloren of is er nog hoop voor sommigen? Een drama.

Willy Van Damme

  1. Deze foto werd eerder al  op 6 augustus 2018 geplaatst door Whitney Webb op de website van Mint Press en is volgens Whitney Webb, die een goede reputatie heeft, door de TIP zelf eerst online geplaatst. Zie: China May Join Government of Syria in Idlib Offensive Against US-backed Rebels, https://www.mintpressnews.com/china-may-join-gov-of-syria-in-idlib-offensive-against-us-backed-rebels/247098/. Wel is de tekst op de zwarte spandoek achteraan nu goed leesbaar en is de slogan die al Qaeda in Syrië steeds gebruikt nu wel goed zichtbaar. De TIP heeft trouwens de gewoonte meerdere van dergelijke foto’s online te plaatsen. Ze zijn blijkbaar fier op het misbruiken van kinderen.

Hongkong – Opstand met voorbedachten rade

Al maanden staat Hongkong, de voormalige Britse kolonie, in rep en roer. Deze is sinds 1997 via een speciaal systeem van ‘Een land en twee systemen’ terug een deel van China geworden. Meer dan zes maanden heerst er nu al grote spanning in dit gebied met een ganse serie betogingen tegen de regering en tegen China waarbij vooral het zeer extreem geweld opvalt. Wat veelal komt van studenten en scholieren die in sommige gevallen amper 12 jaar oud zijn.

In wezen zijn deze rellen de voortzetting van de zogenaamde Paraplubeweging van 2014 toen betogers wekenlang bepaalde centrale winkelstraten bezet hielden. Tot de winkeliers samen met de politie hen uiteindelijk verjoegen. Hun geduld was meer dan op.

De betogers beweren dat het hier om een beweging zonder leiders gaat. Er zijn echter voldoende bewijzen dat achter de schermen een aantal Amerikaanse of door de VS gefinancierde instellingen een leidende rol spelen in deze betogingen en wat men gerust een orgie van geweld kan noemen.

Opstandelingen vragen hulp VS en VK

Een beeld van de betogingen die de verregaande naïviteit van de activisten in Hongkong toont. Denken zij echt dat de Britten en de VS hen ter hulp gaan snellen? Dat sommigen van de geschiedenis niets leren toont deze foto ten volle aan.

Alleen al voor de MTR, het overheidsbedrijf dat de metro uitbaat, lopen de kosten van deze vernielingen volgens de MTR op tot een geschatte 184 miljoen euro. Sommige metrostations liepen zo’n zware schade op dat ze volledig moeten herbouwd worden. In totaal rekent de overheid dat het geweld aan Hongkong een 3,2% van haar BNP heeft gekost.

Maar de kost is niet alleen uit te drukken in vernielde infrastructuur of mensen die dood of gekwetst zijn. De mogelijks grootste en niet te meten kosten betreffen die tussen de mensen onderling. Hongkong is sterk verdeeld en dat normaliseren is een taak die jaren zal vergen van voorzichtig werken om de heel diep geslagen wonden te helen.

Opium

Om de problemen met Hongkong en China goed te begrijpen met men nu meer dan 180 jaar terug gaan tot de jaren 1830. Vanaf de zestiende eeuw waren de Europese staten geleidelijk aan begonnen aan een grote buitenlandse expansie. Zo veroverde men het Amerikaans continent en dat bleek gigantische schatten op te leveren.

William Jardine

De Schot William Matheson, stichter van Jardines & Matheson, een drugshandelaar in mooi pak. Zijn handelsactiviteiten lagen mee aan de basis van de stichting van Hongkong en de twee Opiumoorlogen die het Verenigd Koninkrijk met China voerde.

Maar men ging verder en via Afrika bereikte men ook zo Azië met zijn grote economische rijken op het Indisch subcontinent en nog beter het fabelachtige China. Daar hadden de Portugezen met Macao sinds 1557 al hun eigen handelspost terwijl Nederlanders en Spanjaarden vochten voor de controle over Taiwan, het grote eiland voor de Chinese kust.

Als laatkomer in de regio hadden de Britten echter een veel machtiger vloot en een nog grotere gebiedshonger. Zij kochten tijdens de jaarbeurs in de stad Guangzhou (Kanton) massa’s producten maar konden er amper iets verkopen. In tegensteling tot handelaars uit andere gebieden in Azië of de Arabische wereld. En dit wekte de woede op van de Britten die op zoek gingen naar mogelijke goederen die de Chinezen misschien wel lusten.

En dat bleek in hun optie opium te zijn, een in China illegaal maar wel gebruikt product. Men verplichtte met de bajonet de Bengaalse boeren om dit te verbouwen en met die opium trokken de Britten dan naar de jaarlijkse handelsbeurs in Guangzhou.

Het was de enige plek in China waar buitenlanders toen handel mochten drijven. En dit alleen tijdens een bepaalde periode. Maar die opium viel er barslecht en op bevel van de overheid werden de meer dan 20.000 balen Britse opium gewoon in het water geworpen.

De verovering van Hongkong

Wat de woede opwekte van de Britse handelshuizen zoals dat van de Schotten William Jardines en James Matheson (1) die met steun van de Britse regering er het leger op afstuurden zodat zij hun opium wel konden slijten. Na relatief beperkte acties van de Britse zeemacht veroverden de Britten zo in 1841 het eiland Hongkong.

Het lag prachtig aan de monding van de Parelrivier die naar Guangzhou loopt en zo deels de toegang beheerste tot de handelspoort van China met de buitenwereld controleerde. Een zware nederlaag voor China, het Centrale Rijk zoals het zich noemde.

Het moest ook de verkoop van opium toelaten met als gevolg dat grote delen van de Chinese bevolking er verslaafd aan raakten en het land sociaal en economisch verder wegzakte. Zeker in vergelijking met de opkomende Europese mogendheden.

In 1860 na de tweede Opiumoorlog veroverden de Britten dan het tegenover Hongkong gelegen schiereiland Kowloon en in 1898 via onderhandelingen met een erg verzwakt China de zogenaamde New Territories. Wat van dan af de grens zou vormen met China. Dit werd echter alleen via een 99 jaar lopende leasing aan de Britten afgestaan.

Kaart - Delta Parelrivier

De delta van de Parelrivier die men in China tegenwoordig de Grote Baai Regio noemt met industriesteden zoals Hongkong, Zhuhai, Shenzhen, Dongguan en Guangzhou. Daarbij hoort ook Macao, tegenwoordig ‘s werelds grootste gokcentrum. met casino’s als de Lisboa

Tot juli 1997 bleef Hongkong en haar bevolking die intussen was aangegroeid tot ongeveer 6 miljoen mensen onder Brits bestuur verder leven. Met de opiumhandelaars van weleer zoals Jardines & Matheson die er achter de schermen de echte bazen waren met de Britse gouverneur die de lintjes mocht knippen. Hun namen kun je in Hongkong nog steeds in het straatbeeld aantreffen.

Alleen een korte Japanse bezetting van 1941 tot 1945 onderbrak dit Brits feestje. Waarbij Macao, zoals kolonisator Portugal, tijdens de Tweede Wereldoorlog neutraal bleef en helemaal een rovershol werd. Vooral handel in valuta en goud betekende de opgang van figuren als Ho Yin, vriend van de triaden – de gekende Chinese misdaadorganisaties – en van China, die de echte macht was achter de Portugese gouverneur.

Twee culturen

De Chinese burgeroorlog tussen de Chinese Communistische Partij (CCP) met Mao Zedong en de Guomindang/Kuomintang (2) van Chiang Kai-shek had geen grote gevolgen voor de Britten in Hongkong. Wel vluchten rijke industriëlen, vooral uit Shanghai, bang voor Mao en zijn CCP naar Hongkong. Ze gaven de kolonie aldus een economische stimulans en een industriële basis.

Natuurlijk was er de Culturele Revolutie die zowel Macao in 1966 als het jaar nadien in Hongkong voor rellen zorgde. Maar die werden door de Britten met achter de schermen Chinese steun brutaal onderdrukt. In Macao weigerde China zelfs de overdracht door de Portugezen. China had om economische reden Hongkong nodig en liet het dus voortbestaan. Macao bleef onder controle van China en de triaden gewoon verder werken.

Het gevolg was dat zich in Hongkong een soort Brits-Chinese gemeenschap ontwikkelde met haar eigen karaktertrekken deels los van een China waar de CCP heerste. Terwijl men in China via het onderwijs overal het Mandarijn als eengemaakte spreektaal verder invoerde bleef men in Hongkong vasthouden aan het lokale Kantonees. En de Britten hielden hier streng aan vast. Hongkong moest zoveel als mogelijk apart zijn van China.

Theresa Cheng Yeuk-wah, minister voor Justitie - Aanval in London 14 november 2019

De Hongkongse minister voor Justitie Teresa Cheng Yeuk-wah (Hier op de grond gestampt) op 14 november bij een officieel bezoek aan London. Ze werd er bij Holborn aangevallen door een 50-koppige gemaskerde groep die ‘moordenaar’ tegen haar schreeuwde. Met als resultaat een gebroken arm, een ontwrichte pols een een geraakte zenuw. Wat volgens dokters vele weken revalidatie zal vergen. De politie was niet in de buurt en verrichte voor zover geweten nog geen arrestaties. Een vraag op 5 december aan de Londense Metropolitan Police, die het onderzoek doet, om een stand van zaken bleef tot heden onbeantwoord. Britse gastvrijheid. Volgens The Financial Times van 6 december wou ze in Groot-Brittannië feitelijk politiek asiel aanvragen. De krant beweerde daar vier anonieme bronnen voor te hebben. Ook dit werd ontkend. Het land lijkt voor haar ook niet echt veilig te zijn. Over de aanval op de minister geen woord in de krant. In feite ging ze in Londen een lezing geven over arbitrage en Hongkong als financieel centrum. Vlak voordat ze het gebouw ging betreden werd ze aangevallen.

In wezen is de Chinees normaal immers tweetalig, Zij spreekt hij naast het lokale Shanghainees, Sichuanees of Kantonees dankzij het onderwijs ook het Mandarijn. In Hongkong is dit anders. Bovendien voerde men in China onder de CCP een vereenvoudigde vorm van het Chinese schrift in. In Hongkong niet, juist zoals trouwens ook in Taiwan niet. (3)

In Hongkong kon je daarom ook spreken van twee werelden die wel in eenzelfde territorium maar deels toch apart leefden. Wie zich vereenzelvigde met het China van Mao Zedong en Deng Xiaoping las Chinese kranten zoals Ta Kung Pao, ging naar hun scholen, was lid van hun verenigingen zoals vakbonden en ging indien mogelijk in hun winkels inkopen doen.

Er was dus zoiets als een Hongkongs bewustzijn naast dat van China. en in Hongkong zagen velen de Chinezen uit China als boertig, arm en dom. Erg vreemd is dat niet daar zoals overal elders in de wereld elke stad, gemeente of dorp haar eigen karaktertrekken heeft en soms met argwaan naar het dorp ernaast kijkt.

Tweedracht zaaien

De grote vrees van de Chinese regering is dat dit uit de hand loopt en die argwaan evolueert naar vijandschap en desnoods zelfs oorlog. Een terugkeer naar de periodes van het land toen het uiteenviel in elkaar bevechtende stukken. China was trouwens pas onder Mao terug één geworden.

Het tegen elkaar opzetten van delen van China door de VS zoals Washington dat nu poogt te doen is dan ook het nachtmerriescenario voor de leiders in Beijing. En die hebben het niet verwonderlijk met luide trom over een ‘rode lijn’ die men niet mag overschrijden. Een waarschuwing die men het best ook serieus neemt.

En dat is wat er naast in Xinjiang, met o.m. de Oeigoeren, en Tibet ook in Hongkong aan het gebeuren is. Men zaait tweedracht. Maar China is op dit ogenblik ijzersterk en met een snel groeiende economie is dat wel onder controle te houden en te onderdrukken. Maar de VS loert en is hier erg actief.

Jimmy Lai met John Bolton

John Bolton (de man met de grote snor) en mediamagnaat Jimmy Lai, de financier van de Hongkongse oppositie. Vrienden onder elkaar.

Zo schreef de South China Morning Post recent over die huidige rellen: “Hongkong was ooit een leuke veilige stad met vele opinies. Maar als je nu zegt dat je de politie of de Chinese Communistische Partij steunt dan riskeer je op straat in elkaar te worden geslagen”, stelde een vastgoedmakelaar. (4)

Toen de Britse premier Margaret Thatcher in het begin der jaren negentig met China begon te onderhandelen over Hongkong verliepen die eerst erg stroef want Thatcher hoopte op een verderzetting van de Britse kolonialisering.

Maar dit botste op een onverbiddelijke Chinese regering en Deng Xiaoping. Op 1 juli 1997 verliep immers de lease over de New Territories en zonder die was het eiland Hongkong met Kowloon niet leefbaar.

En dus kwam men in Beijing met het idee van ‘Een land, twee systemen’. Hierbij kreeg Hongkong verregaande autonomie om haar Brits bestuurssysteem te behouden maar werd het wel een onderdeel van het grote China. Hongkong kreeg een eigen grondwet (Basic Law) maar de finale interpretatie ervan lag bij een speciaal comité van het Chinese parlement. En dit systeem zou 50 jaar gelden en eventueel verlengd kunnen worden.

Het was een geniale zet want in Hongkong kon men probleemloos verder leven met hun Brits systeem terwijl het officieel toch terug tot China behoorde. Een droom voor Chinese nationalisten. De rechters in Hongkong dragen dus nog steeds de Britse pruiken en alles wat men in het parlement zegt wordt, zoals in London, officieel genoteerd in de Hansard. Die van Hongkong dan.

 Jimmy Lai en Martin Lee bij kardinaal Joseph Zen on 2011 bij hongerstaking

Martin Lee, topman van de oppositionele Democratische Partij met kardinaal Joseph Zhen en Jimmy Lai (links). Joseph Zhen hield toen in 2011 een driedaagse symbolische hongerstaking om reden dat de katholieke scholen van de regering inspraak moesten geven aan niet-religieuzen zoals oud-leerlingen. Ook Zhen kreeg geld van Jimmy Lai.

En via een ingewikkeld kiessysteem bleef China een zeer grote invloed behouden bij de keuze van de gouverneur (Chief Executive) die de gewezen Britse kolonie moest besturen. Brit-Chinese cultuur maar op afstand onder toezicht van Beijing.

Opvallend was wel dat de laatste Britse gouverneur Chris Patten aandrong op democratische verkiezingen voor de gouverneur. Iets wat de Britten voordien toen zij Hongkong nog bestuurden nooit accepteerden. Zo hopend de invloed van Beijing over Hongkong te verminderen. China wou controle behouden.

Jimmy Lai

Onopvallend voor de buitenwereld begon de Hongkongse miljardair Jimmy Lai in 1995, de periode vlak voor de overgave, toen met een nieuw dagblad Apple Daily. Jimmy Lai, een van de vele Chinese vluchtelingen, verdiende zijn fortuin met de kledingketen Giordano en bleek echter in de VS heel goede vrienden te hebben. Vooral dan bij de meer extreme kant van de politiek zoals een John Bolton, de oorlogshavik binnen de Republikeinse Partij.

Daarbij groeide zijn holding Next Media Group uit tot het grootste beursgenoteerde media-imperium in Hongkong met ook activiteiten in onder meer Taiwan. Apple Daily is nu de meest gelezen krant in Hongkong. Jimmy Lai is best te vergelijken met de Australisch-Amerikaanse persmagnaat Rupert Murdoch, de man die sinds Margaret Thatcher Britse premiers maakt en kraakt.

Onder zijn impuls en met hulp van zijn rechterhand de Amerikaan Mark Simon begon die met een zware campagne tegen alles wat met China te maken had. Mensen uit China werden op zeker ogenblik zelfs vergeleken met een soort sprinkhanenplaag die Hongkong kaal plukten. Zoals toen bleek dat zwangere Chinese vrouwen soms in Hongkong kwamen bevallen zodat hun kind een lokaal paspoort kreeg. Puur racisme dus.

Vrijgevig met geld

Vooroordelen van de Hongkongse bevolking tegen China en deels komende van onwetendheid werden aangemoedigd. Bovendien was Jimmy Lai erg gul ten overstaande van bepaalde groepen en figuren.

Democratic Party - 5 miljoen HK $ van Jimmy Lai - 18-10-2013

Mediamagnaat Jimmy Lai als de Hongkongse Sinterklaas: Wie braaf is krijgt lekkere centjes, wie stout is de roede. Of hoe men politici koopt. Hier mochten Emily Lau en Martin Lee op de schoot bij Jimmy Lai om dank U te zeggen. Het feit werd nergens ontkend. Het jaar nadien brak de Paraplu-opstand uit.

Zo kreeg de Hongkongse Democratische Partij van advocaat en veteraan politicus Martin Lee in 2013 577.000 euro van Jimmy Lai. Martin Lee werd onder Brits bestuur gezien als het moreel geweten van Hongkong. Nu werd dat geweten blijkbaar gemeten in Hongkong dollar. (5)

Ook andere opposanten, waaronder die betogers, kregen zo miljoenen van Jimmy Lai die ook zakenpartner is van Paul Wolfowitz, de adjunct-minister van Defensie onder president George Bush Jr. Die moest samen met o.m. John Bolton en Donald Rumsfeld in 2006 uit de regering van Bush Jr. opstappen. Vermoedelijk wegens hun plannen om na de invasie van Irak in 2003 ook Iran aan te vallen. Iets waar het Pentagon mordicus tegen was.

Jimmy Lai is ook een grote fan van economisten als een Milton Friedman en de Oostenrijker Friedrich Hayek. Mensen die de rol van de overheid liefst tot praktisch nul willen herleiden. Zijn rechterhand Mark Simon is dan weeral een oudgediende van de Amerikaanse veiligheidsdiensten en was ook enkele jaren in Hongkong de voorzitter van de lokale afdeling van de Republikeinse Partij.

Albert Einstein Institute

Maar het is verre van de enige link tussen die opposanten en de VS. Zo blijkt uit een reportage van Newsnight op de BBC dat achter de laatste twee opstanden – die in 2014 met Occupy en nu deze rond de wet over de uitlevering van misdadigers – het Albert Einstein Institute en de Human Rights Foundation te zitten. (6)

De strategie van de VS is hier haarfijn uitgelegd. Dat dit illegaal is en in wezen een casus belli voor oorlog kan zijn hoor je hier natuurlijk niet. Neen, dit zijn krachten van het goede versus het kwade …. volgens de BBC.

Organisaties die beiden door onder meer de National Endowment for Democracy gefinancierd worden. Dit is een instelling komende uit de CIA die in november 1983 onder president Ronald Reagan door het Amerikaans parlement werd opgericht. Het moest de Amerikaanse staatsgrepen een ander en vooral ‘humaan’ imago geven.

Volgens die reportage van Laura Kuenssberg werkte het Albert Einstein Institute 3 jaar aan de voorbereiding van deze rellen van 2014. Want volgens deze journaliste is het essentieel dat als je een regering echt wil omverwerpen dat je dat grondig moet plannen. En volgens het Albert Einstein Institute was men soms zelfs elk uur in contact met de leiders van de opstand om hen te adviseren hoe ze moesten optreden.

Het Albert Einstein Institute is het geesteskind van de Amerikaanse politicoloog Gene Sharp die in de jaren zestig aan het Center for International Affairs van de universiteit van Harvard een strategie ontwikkelde om via subversie regeringen omver te werpen.

Echt nieuw was dat echter niet want met deels die strategie wierp men in 1954 de democratisch gekozen Guatemalteekse regering van president Jacobo Arbenz omver. Waarna men een militaire dictatuur installeerde. En hetzelfde gebeurde het jaar voordien in Iran via een zogenaamde volksopstand – mede geleid door een nog jonge Ayatollah Khomeini – toen men de regering van premier Mohammad Mossadeq ten val bracht.

De techniek bestaat erin om de bevolking via bepaalde problemen op te hitsen en het daarna organiseren van massabetogingen rond specifiek en lokaal gevoelige thema’s. Waarna men eens een bepaalde kritiek massa bereikt zo regeringen omver te werpen. En er is geen enkele land in de wereld waar er intern bij bepaalde groepen geen ongenoegen is over bepaalde beleidsopties van hun overheid.

De VS ging het leger niet meer inzetten of via allerlei generaals en kolonels staatsgrepen organiseren om de VS onwillige regeringen te vervangen door met Washington bevriende politici. Dat had een barslechte reputatie gekregen en dus gooide men het over een andere boeg: de mensenrechten.

Om die reden koppelde men de afdeling subversie los van de CIA en werd de National Endowment for Democracy opgericht om overal waar nodig de Amerikaanse wil op te dringen. En dus ageert men niet in Haïti of Qatar maar wel in Myanmar of Venezuela.

En wie hun websites bekijkt ziet niets anders dan hoge principes over mensenrechten, vrijheden, democratie en geweldloos verzet in de strijd tegen wat men dan tegenwoordig ‘autoritaire regimes en dictaturen’ noemt. Mooie principes maar de realiteit is totaal anders.

Hoe geweldloos en democratisch de door de VS aangestuurde opposanten zijn blijkt uit deze korte video. Een man protesteert tegen het vandalisme van de betogers waarop die als enig antwoord kreeg dat ze hem in brand staken. Ondanks heel zware brandwonden overleefde hij het gelukkig. Zijn leven is wel geruïneerd. Met dank aan het de geweldloosheid predikende Albert Einstein Institute. En ja, voor zover geweten verontschuldigde niemand van de opposanten zich, ook niet gewezen journaliste Emily Lau Wai-hing en Martin Lee, ooit gerespecteerde politici van de oppositie. Emily Lau kreeg onlangs in de VS de John McCain Prijs voor Openbare Dienst. En zoals deze Solomon Yue zal men het zelfs pogen te ontkennen of te minimaliseren. .

In wezen zijn dergelijke instellingen gewoon wolven in schapenvacht. Achter de slogans over geweldloosheid schuilt alleen moord en doodslag. Wie tegenover de VS dwars ligt is dan autoritair en dictatoriaal. Een geen geweld? Hongkong bewees het tegendeel. Er stond op zeker ogenblik zelfs geen enkele rem op het geweld. Recent nog spoot men een tegenstander van die betogers zijn gezicht vol verf.

Human Rights Foundation

Ook de Human Rights Foundation stelt dergelijke hoge principes te huldigen. Het is het geesteskind van de Venezolaanse-Noorse zakkenman Thor Halversson-Mendoza en was onder meer betrokken bij de mislukte staatsgreep van 2002 tegen de verkozen Venezolaanse president Hugo Chavez. Waarbij de groep zelfs de minister van Binnenlandse Zaken kidnapte. Zij spraken uiteraard van een ‘burgerarrest’.

Hierachter zitten ook gewezen schaakkampioen Garry Kasparov, de man die men wegens herhaald bedrog uit de Internationale Schaakfederatie gooide en Bill Browder, de Amerikaanse zakenman en gewezen investeerder in Rusland die men in Moskou vervolgt omwille van fraude met zijn zakenimperium..

Toen het nieuws van die in brand gestoken man uitlekte stelde het Franse staatspersbureau AFP op haar Fact Check pagina dat het allemaal een soort toneeltje met een stuntman was want, stelde men, er was geen enkel hospitaal welke die dag een man met brandwonden had opgenomen. Tot een lezer hen een persbericht van een hospitaal toonde. Waarna men bij AFP stelde dat men dit vergeten te controleren was. Fact check dus, de nieuwe methode van de massamedia om ongepast nieuws af te doen als leugens.

Via kantoren bij het beruchte Panamese zakenkantoor Mossack Fonseca (7) bedroog hij de Russische staat door via zijn bedrijf Dalnaya Steppe te beweren gehandicapten te werk te stellen. Waardoor hij zo een korting van 40% kreeg op zijn bedrijfsbelastingen. In wezen echter werkte er niemand want Dalnaya Steppe was gewoon een holding zonder personeel. Een fraude die georganiseerd was door zijn boekhouder Sergeï Magnitsky.

Taallessen

Het hoeft ook niet te verbazen dat een nauwe medewerker van Gene Sharp de Israëlische kolonel Reuven Gal was, een specialist in psychologische oorlogvoering en het gewezen hoofd van het Israëlische Institute for Military Studies.

Andere partners van de begin vorig jaar overleden Gene Sharp waren de Amerikaanse generaal Edward B. Atkinson, volgens onderzoeksjournalist Thierry Meyssan een man verbonden aan het geheim militair netwerk gekend als Gladio, kolonel Rupert Helvey, een agent van de DIA, de militaire veiligheid, gelieerd aan o.m. acties tegen Myanmar, en Bruce Jenkins. Met die laatste was Sharp in Beijing toen daar begin juni 1989 de revolte van Tienanmen werd neergeslagen. Toevallig?

Het Albert Einstein Institute, dat hoegenaamd niets met de wetenschapper te maken heeft, behoort dan ook tot de zeer vele organisaties in wiens namen men steeds termen als mensenrechten, vrijheid, vrede en democratie zal aantreffen. Het zijn er massa’s die echter allemaal leven van het geld dat de VS en enkele van haar bondgenoten rijkelijk rondstrooien.

Men zoekt in het land dat het doelwit is naar thema’s waarover mensen ontevreden zijn zoals rond lonen, milieu, taal of religie, en dan ook naar mensen die men hierrond kan rekruteren. Zo blijkt men in China voor 1989 in een aantal grote steden lessen Engels aan Chinese jongeren te hebben gegeven. Dit trok mensen aan met interesse voor de Amerikaanse cultuur die dus eventueel kneedbaar materiaal kunnen zijn.

Die worden indien geschikt bevonden dan cursussen in de VS  aangeboden en zo verder bewerkt. Het zijn de mogelijks nieuwe leiders van de revolutie waarrond men dan kernen opricht die over dit smeulend ongenoegen verder campagne voeren. Het is ook een techniek die Saoedi-Arabië toepast met haar cursussen voor het Arabisch en de Koran, de madrassas. Ook hier kan men aldus toekomstige jihadisten rekruteren.

Onafhankelijkheid

In wezen zijn de opstanden in Hong Kong zoals Occupy van 2014 en nu deze recente betogingen met haar orgie van geweld een door de VS georkestreerde poging om China een zo groot mogelijke schade toe te brengen. China is voor Washington immers de aartsvijand die de Amerikaanse almacht breekt.

In wezen kan Hongkong hen zelfs helemaal niets schelen en is het echte doel de regering in Beijing en het ene sterke China. Vandaar dat zij in Hongkong ook afscheidingsbewegingen steunen met figuren als Joshua Wong (8) en zijn Demosisto en Edward Leung Ting-wei van de Hong Kong Indigenous Party. Het moet de spanning in en buiten Hongkong opdrijven. En schade aan China is winst voor de VS.

Met Marc Rubio

De nu 21-jarige Joshua Wong hier met de Amerikaanse Republikeinse senator Marco Rubio, de havik bij uitstek van de Amerikaanse buitenlandse politiek. Joshua Wong werd in 2014 toen hij 17 was door de VS ontdekt wegens zijn vermeende leiderskwaliteiten. Hij kreeg sindsdien uitgebreid aandacht in de pers met paginagrote interviews in onze kwaliteitskranten zoals The New York Times, The Financial Times en De Morgen die dat dan overnam. Hij was voor zover geweten een der eersten om op te roepen tot de onafhankelijkheid van Hongkong. Tegenwoordig zwakt hij die eis wat af. Een tweede correctionele veroordeling dreigt nu.

Het was daarbij ook de bedoeling, zoals die relschoppers zelf bevestigden, om de provocaties zo op te drijven dat men het Chinese leger zo dwong om in te grijpen. Een herhaling van wat er op Tienanmen in 1989 gebeurde. Zo viel men het hoofdkantoor van de Chinese vertegenwoordiging in Hongkong aan en vernielden betogers het parlement waarbij men er de oude symbolen van het Brits kolonialisme aanbracht.

Ook viel men zelfs met laserpennen een kazerne van het Chinese leger aan. Wapens die blindheid kunnen veroorzaken. Maar het leger greep niet in. De provocaties mislukten mede doordat de politie ditmaal voldoende uitgerust was om de opstand het hoofd te bieden. Duidelijk is wel dat deze het bijwijlen moeilijk had om wekenlang de zaak onder controle te houden. Duidelijk is dat die acties zeer goed georganiseerd waren.

Zo organiseerde men zogenaamde pop-upacties waarbij kleine groepjes van activisten in treinen en metro’s aan de noodrem trokken of deuren blokkeerden zodat gans het openbaarvervoernetwerk blokkeerde en men zo met een beperkte kracht gans Hongkong kon stilleggen. Men noemde dat dan een nationale stakingsdag. Ook het bezetten van kruispunten en cruciale tunnels behoorden tot dit goed uitgedacht arsenaal van sabotage-acties..

Racisme

En wee diegenen in het publiek die zich tegen deze acties durfden te verzetten. In veel gevallen leidde dat tot het molesteren van de tegenstanders. En indien nodig stak men die mensen ook zelfs in brand. Wat op 11 november gebeurde met de 57-jarige Lee Chi-cheung.

Toen enkele burgers de wegbarricades begonnen op te ruimen ontstond er een hevige discussie waarop de 70-jarige straatveger Luo Changqing door de betogers een steen naar zijn hoofd kreeg geworpen. Hij overleed de dag nadien in het hospitaal. Een verhaal dat men bijna geheel uit onze pers hield.

Ook gooide men met stenen naar diegenen die poogden hun achtergelaten straatbarricades op te ruimen. Zij kregen dan stenen naar hun hoofd gegooid zoals op 14 november met de 70-jarige Luo Changqing die het niet overleefde.

Hier werden later vijf verdachten voor gearresteerd, allen tieners van 14 tot 18 jaar. Het typeert. En wee diegene die men Mandarijn hoort spreken. Ook die wachten een tot bloedens pak schoppen en slagen.

En ondernemers die zich tegen de betogers keerden zagen de inboedel van hun handelszaken totaal aan diggelen geslagen zoals gebeurde met de keten van Maxim’s Caterers en Starbucks.

Annie Wu, De lokale franchisehoudster van die ketens, had die betogers zitten hekelen. In wezen oefenden die betogers dan ook een vorm van straatterreur uit en gedroegen zij zich als volbloed racisten. Waarbij zij stelden geen Chinees te zijn want die zijn minderwaardig.

Tijdens een uitstekend interview van Tim Sebastian voor de Duitse staatsomroep Deutsche Welle met studentenleidster Joey Liu toonde die haar ware gelaat toen ze weigerde al die extreme gewelddaden van die betogers te veroordelen “Wij veroordelen dat niet” was haar antwoord op de vraag of dat door de beugel kon. Ook sloot ze bovendien elk gesprek met de overheid uit. (9)

Ook eisten zij en haar compagnons wel respect voor de rechtstaat maar eiste men gelijktijdig wel amnestie voor al die door haar vrienden aangebrachte vernielingen, moord en soms zware verwondingen.

Zo verwonde men een politieman aan de nek met een stanleymes. Verder werden er op enkele plaatsen explosieven ontdekt onder meer bij een 18-jarige die TATP in zijn bezit had. Waarbij de verdachten wel steeds werden opgepakt. En ook hier bleek het gaan om tieners.

Voor de betogers was het echter de politie die zware misdaden had begaan en dient zij gestraft of zelfs ontbonden te worden. Een logische eis want eens de politie weg kan alleen nog het Chinese leger optreden om de orde te handhaven. Die heeft sinds 1997 een 6.000 militairen in kazernes gestationeerd. En alleen met toelating van de Hongkongse gouverneur mogen die hun kazernes verlaten.

Wee diegene die de rellenschoppers betrapten op het spreken van het Mandarijn. In het beste geval werd hij gewoon weggejaagd en gepest. Veelal echter kreeg hij zoals in bovenstaand geval een stevig pak schoppen en slagen, liefst tot bloedens toe. Hier in dit geval zelfs met hulp van een bepaalde pers.

En dat is wat de VS en hun betogers willen daar dit hen zo het excuus geeft om nieuwe strafmaatregelen tegen China en Hongkong te nemen. Doorzichtig. Toen in Oekraïne in 2014 de Berkut, de oproerpolitie, machteloos bleek lag de weg voor de staatgreep open. Vandaar de zware kritiek op de politie die gretig door onze pers werd overgenomen.

Amnesty International

“Hongkongse studenten vluchten voor hun leven”, kopte De Standaard met grote letters op 19 november op haar voorpagina boven een artikel van Giselle Nath over de zaak. Alsof de politie hen allemaal ging afslachten.

In wezen heeft de lokale politie zelfs getoond heel professioneel te kunnen optreden. Want ondanks praktisch zes maanden van onlusten met veel extreem geweld vanwege de betogers vielen er door het optreden van de politie geen enkele dode.

Twee doden vielen onder de betogers als gevolg van ongevallen door roekeloos gedrag. Een overleed en was het slachtoffer van het optreden van de betogers. Wat schril afsteekt tegen bijvoorbeeld het Franse politieoptreden tegen de Gele Hesjes of wat er bijvoorbeeld in Chili gebeurt waar er wel veel meer zwaar gewonden en doden vielen.

Ook de Britse ngo Amnesty International blonk weer uit in het verspreiden van wat alleen kan gezien worden als platte propaganda. Zo had ze een kritiekloos interview met Joey Siu over het ‘politiegeweld’ en had ze verder drie persberichten die allen over hetzelfde onderwerp gingen.

Zonder enig bewijs te geven insinueerde men zelfs dat de politie in de gevangenis folterde. Over de moord op Luo Changqing of het in brand steken van Lee Chi-cheung geen enkel woord. Ook over het molesteren van mensen die in het publiek Mandarijn spraken of over de vernielzucht zweeg AI als de dood. Het bestond blijkbaar niet. Hetzelfde met het gooien van brandbommen naar de politie. En die kunnen toch doden.

Ook hier blijkt dat Amnesty International zoals in andere dossiers gewoon de spreekbuis is van de VS en het Verenigd Koninkrijk. Opnieuw toont ze dat mensenrechten haar gewoon zelfs niet eens interesseren. Ze gebruikt het thema alleen voor haar propagandadoeleinden.

Ook Duitsland koos de kant van deze demonstranten door een publieke ontmoeting tussen Joshua Wong en Heiko Maas, de sociaal-democratische minister van Buitenlandse Zaken. Met als vraag: Hoe zou Duitsland reageren indien de Chinese leiders betogers zoals de Franse Gele Hesjes zouden ontvangen? Woedend vermoedelijk. Maar China doet zoiets niet.

En als de VS sancties willen opleggen aan die bedrijven en personen die meehielpen aan de bouw van Nordstream 2, de gaspijplijn die via de Oostzee van Rusland naar Duitsland loopt, dan reageert Heiko Maas boos door te zeggen dat de VS zich niet met de interne zaken van Duitsland te moeien heeft. Voor Hongkong echter gelden er dus andere wetten.

Handelsoverleg VS-China

Hetzelfde natuurlijk voor de media die over de centrale rol van de VS zwijgen. Het is alsof men problemen rond de fysica bespreekt zonder rekening te houden met de wet van de zwaartekracht van Isaac Newton.

Oekraïners in Hong Kong - Facebook - December 2019jpg

Gêne in Hongkong toen op 2 december tussen de betogers plots een viertal Oekraïners verschenen. Niets om zich zorgen over te maken, aldus een semi-officiële Facebookpagina van de betogers, want alhoewel ze in het verleden enkele foute dingen hadden gedaan is dat nu een totaal onschuldig clubje van voetbalfans die gewoon als toerist op bezoek waren. Een van de bezoekers had een serie swastika’s in zijn nek getatoeëerd. In feite zijn het Oekraïense neofascisten en tegenwoordig lid van Gonor (Wat staat voor Eer). Een lid van dit viertal is Serhu Sternenko, stichter van de Volkszuivering en gewezen lid van Pravy Sektor, de knokploeg die de staatsgreep van 2014 hielp mogelijk maken. Een ander lid en een soort van leider van het team is Serhu Filimonov, actief bij het Azov Bataljon, een neofascistische militie die vecht in de regio Donetz en welke tegenwoordig een onderdeel is van het Oekraïense leger. Hij was ook betrokken bij het in brand steken op 2 mei 2014 van het vakbondsgebouw in Odessa waarbij 42 mensen levend werden verbrand. Rare voetbalfans. En ook zij kregen in het verleden steun van het ‘vredelievende’ Albert Einstein Institute.

Bovendien gebeurde dit massaal protest op een ogenblik dat de VS en China in een belangrijk handelsoverleg zaten en elkaar bestookten met zware invoerheffingen. Waarbij Hongkong achter de schermen zonder enige twijfel zwaar moet gewogen hebben op die gesprekken. Maar geen woord hierover in onze media.

Opvallend was ook dat zowel het Brits-Canadese persbureau Reuters als The Financial Times met zogenaamd exclusieve berichten kwamen dat Carrie Lam wou ontslag nemen en door de Chinese regering ging afgezet worden. Verhalen die deels gebaseerd waren op een privaat gesprek van Lam met enkele toplui.

Hoe die media aan deze geluidsopname kwamen is natuurlijk een goede vraag. Had MI6 dit gesprek opgenomen en aan beide media gegeven? Waarschijnlijk. Wel stelde Carrie Lam dat men haar verkeerd had geciteerd. Een manipulatie dus. Het was duidelijk de bedoeling van die kranten en diegene die dat bandje doorspeelde om de positie van Carrie Lam te ondergraven. Maar het mislukte.

Interne spanningen

Ondertussen is Hongkong zwaar verdeeld. Bij de lokale verkiezingen voor de districtsraden haalde de oppositie tegen de regering van gouverneur Carrie Lam qua aantal verkozenen een klinkende overwinning en sleepte het 388 zetels in de wacht tegen 62 voor de regeringszijde.

Maar men gebruikt hier het Britse kiessysteem en dan is het essentieel ook naar het stemmenaantal te kijken en dan blijkt de verhouding wel anders. Zo haalde de oppositie 57,1 % en de regeringszijde 42,06%. Bovendien kwamen maar 2.629.202 mensen stemmen op een bevolking van ongeveer 7,53 miljoen mensen. In wezen kan men dan ook spreken van een verdeelde en vooral sterk gepolariseerde samenleving.

Zo publiceerde The Financial Times op 11 december het artikel ‘ Hong Kongers and Mainland Chinese go eyeball to eyeball at territory’s offices’. Waarbij het probleem van grote politieke meningsverschillen op de werkvloer beschreven werden en de acties die men hiertegen binnen de bedrijven poogde te nemen.

Duidelijk is dat Hongkong door het Amerikaans optreden plots erg instabiel is geworden en men een burgeroorlog zelfs niet meer kan uitsluiten. Vraag is ook wat er met die enkele duizenden jongeren die alles kort en klein sloegen en die om racistische reden anderen aanvielen moet gebeuren. Officieel werden 6.105 personen aangehouden waarvan 2.430 studenten (39,8%) van soms zelfs maar 12 jaar oud. Kunnen zij in Hongkong wel verder opgroeien?

Carrie Lam en Xi Jinping - 17-12-2019

Gouverneur Carrie Lam was deze week in Beijing op bezoek bij de Chinese president en partijleider Xi Jinping. Zij kreeg officieel alleen maar lof voor haar optreden. Maar met de opmerking dat er nog veel werk voor de boeg is om het vertrouwen met een groot deel van de bevolking te herstellen. Wat duidelijk is. Maar een teken dat ze kortelings zou vervangen worden zoals The Financial Times beweerde was er niet. Haar nu vervangen zou ook oerdom zijn. En dat laatste is een verwijt dat men Xi Jinping zeker niet kan maken.

De kwestie is ook dat Hongkong door zijn ligging praktisch voor zowat alles geheel afhankelijk is van China. En was Hongkong tot een goeie 15 jaar terug erg belangrijk voor China dan is dat belang nu al veel minder. De Chinese economie groeide vorig jaar met een 6,6% terwijl die van Hongkong met 3% groeide. De kloof tussen beiden wordt dus alsmaar kleiner.

Wat met de toekomst?

Bovendien heeft Deng Xiaoping in de jaren tachtig Shenzhen, het vroegere boeren- en vissersdorp naast Hongkong en toen goed voor een 30.000 inwoners, het statuut van vrijhandelszone gegeven.

De bevolking zou volgens Shenzhen zelfs gestegen zijn tot 20 miljoen. Een mogelijks overdreven getal maar het toont de nieuwe realiteit zelfs al zegt men in Hongkong dat Shenzhen nog niet kan tippen aan de kwaliteiten van de vroegere Britse kolonie. Wel heeft Shenzhen nu een bureel in Brussel en is het hier erg actief geworden.

Wat ook opviel is dat men in onze media dan wel beweert dat China een harde dictatuur is maar dat een blad als de South China Morning Post vrij correct over die rellen bericht en zelfs een voorkeur toont voor de opstandelingen. Dit terwijl de eigenaar Ali Baba van Jack Ma is, de Chinese multimiljardair. Het zou voor China een koud kunstje zijn om hem en zijn krant in de pas van China te doen lopen. Ze doen het echter niet. Opvallend.

Ook is de uitleveringswet als gevolg van de protesten in de vuilbak gegooid. Een voor de Hongkongse rechtstaat zware fout. Nu immers kunnen zelfs heel zware criminelen eens in Hongkong niet aan andere landen worden uitgeleverd. En dit niet alleen wat betreft China. Het betekent dus verregaande straffeloosheid. De tekst over deze kwestie van de Britse topjurist Grenville Cross hierover is boeiende lectuur. (10)

Media over protesten in Hong Kong - CNN-NYT

Wie een bepaald onderwerp in de media wil onderzoeken moet vooral ook kijken naar hoeveel aandacht men aan dit onderwerp schenkt. In bepaalde gevallen is dat zelfs niets, soms is de focus alleen op die ene zaak gericht. Hongkong is een voorbeeld voor dit laatste. Een aanwijzing dat de VS achter de schermen aan de touwtjes trekt.

De grote vraag is natuurlijk hoe het met Hongkong nu verder moet. Blijft de VS China verder provoceren en wordt het Beijing teveel dan hebben we misschien wel een oorlog. Voorlopig lijkt de rust in de regio terug maar voor hoelang? Hongkong lijkt nu als een gewond dier en de vraag is of groepen als het Albert Einstein Institute het dier toch nog willen afmaken zoals jagers veelal doen.

Velen zien de toekomst van Hongkong daarom pessimistisch in. “Het wordt nooit meer als vroeger”, is hier de stelling. Anderen zoals de vroegere Belgische diplomaat Piet Steel (11) is dan weer optimistisch. Zo stelt hij: “Het gezegde is dat wie tegen Hongkong gokt altijd verliest.”

Een recente op vraag van de South China Morning Post gehouden opiniepeiling stelt dat de politieke oppositie de steun krijgt van 54% van de bewoners van Hong Kong. Met 5% die het zeer extreem geweld tegen politie met brandbommen en tegen individuen steunt. Waarbij 19% het vernielen van publieke eigendommen zoals openbaar vervoer aanvaardbaar acht en 25% indien dat gaat om eigendommen van handelszaken uit China. (12)

Een zeker niet onbelangrijk neveneffect van dit zeer agressief Amerikaans optreden wereldwijd is het verscherpte toezicht op de bevolking door de landen die de VS viseert zoals China, Venezuela, Iran en Rusland.

Elke vorm van dissidentie wordt bijna onmiddellijk met argusogen bekeken. De tolerantie ervoor is dus aan het verminderen. Het is dan ook een slechte zaak voor de persvrijheid want overal ziet men bij protesten op de achtergrond als gevolg daarvan al snel organisaties zoals het Albert Einstein Institute of een figuur als George Soros verschijnen. Terecht of ten onrechte.

Willy Van Damme

1) Zij creëerden in 1832 Jardines & Matheson en waren een van de grootste handelaars in opium. Zij zijn zijn nog steeds zeer prominent aanwezig in het Hongkongse straatbeeld met een torenhoge building Jardine House op Connaught Place. Het wordt nu geleid door Benjamin William Keswick, een nazaat. Als holding is ze in Hongkong en de wijde regio nog steeds erg actief met een grote variëteit aan activiteiten en met 469.000 personeelsleden. Opium behoort wel tot het verleden.

2) Er zijn meerdere systemen om het Chinese schrift om te vormen tot het Latijnse. Het eerste is via het Britse Wade-Giles systeem genoemd naar Thomas Wade en Herbert Giles en het tweede via het Chinese Hanyu Pinyin dat men officieel in 1979 in China invoerde. Er zijn hiernaast ook nog onder meer een Franse versie die echter amper gebruikt worden.

3) In Taiwan zijn er in essentie twee Chinese spreektalen, het lokale Taiwanees, dat verwant is met het Fujianees van de tegenover Taiwan liggende provincie Fujian. Toen in 1945 na de Japanse nederlaag Chiang Kai-shek en de Guomindang de macht in Taiwan overnamen werd het Taiwanees plots een verboden taal. Zeker vanaf 1949 toen na de nederlaag tegen de CCP Chiang Kai-shek zich met zijn leger op Taiwan terugtrok.

Pas in de jaren negentig toen de Guomindang haar dictatuur opgaf en het land democratiseerde kreeg het Taiwanees terug haar rechten en mocht er op radio en televisie naast het Mandarijn ook het Taiwanees gesproken worden. Op school werd men voordien soms zelfs gestraft wegens het spreken van het Taiwanees.

4) South China Morning Post, 22 juli 2014, Jeffie Lam en Joyce Ng, “Apple Daily head Jimmy Lai donated millions to pan-democrats, leaked files show”. 22 juli 2014. https://www.scmp.com/news/hong-kong/article/1557159/alleged-details-apple-daily-founder-jimmy-lais-political-donations

5) Voltaire.net, 4 januari 2005, Thierry Meyssan, “The Albert Einstein Institution: non-violence according to the CIA”. https://www.voltairenet.org/article30032.html. Het stuk bevat ook een repliek van Gene Sharp.

Het Albert Einstein Institute heeft niets met Albert Einstein te maken. Stichter Gene Sharp, die op 28 januari 2018 overleed, had volgens eigen zeggen ooit een gesprek met de man gehad. In 1960 gebruikte hij een voorwoord ondertekend door Einstein voor een van zijn boeken. De man was toen al vijf jaar dood. Maar de naam Einstein, die geweldloosheid predikte, klinkt natuurlijk mooi.

6) South China Morning Post, 16-12-2019, Alice Yan, “Hongkongers living in mainland China say safety and friendships are on the line amid protests”. https://www.scmp.com/news/china/society/article/3041417/hongkongers-living-mainland-china-say-safety-and-friendships-are

7) The Komisar Scoop, 20 oktober 2017, 100reporters, “The Man Behind the Magnitsky Act: Did Bill Browder’s Tax Troubles in Russia Color Push for Sanctions?” https://www.thekomisarscoop.com/2017/11/the-man-behind-the-magnitsky-act-did-bill-browders-tax-troubles-in-russia-color-push-for-sanctions/

Ook: The Komisar Scoop, 20 juli 2018, Lucy Komisar, “I’ve Been Browder’s Number One Journalist Critic for Two Decades. Here’s What President Trump Should Know About Handling Him”.  https://www.thekomisarscoop.com/2018/07/ive-been-browders-number-one-journalist-critic-for-two-decades-heres-what-president-trump-should-know-about-handling-him/

William (Bill) Browder is de man die het Amerikaans parlement overhaalde om de zogenaamde Magnitsky Wet in te voeren, een serie Amerikaanse strafmaatregelen tegen Rusland. Het verhaal over William Browder zoals onze massamedia dat brengen is dan ook een mooi stukje fictie. Men ging in het Europees parlement een film over William Browder tonen maar dat werd op het allerlaatste ogenblik verhinderd.

Toen het Internationaal Consortium van Onderzoeksjournalisten (ICIJ) met de zogenaamde Panama Papers rond het Panamese zakenkantoor Mossack Fonseca kwam verwittigde men vooraf Bill Browder die dan ook netjes in de zaak verborgen bleef. Dit consortium werkt met financiële steun van o.m. George Soros wiens Open Society nauw samenwerkt met de NED. Het ICIJ wordt in de pers dan ook omhoog geprezen.

8) Joshua Wong is tegenwoordig wat voorzichtiger geworden en ontkent nu voor onafhankelijkheid te zijn. Hij moet kortelings voor de rechter verschijnen en mag Hongkong zolang niet meer verlaten.

9) Deutsche Welle, 9 november 2018, Kill Zone, Tim Sebastian, ”Will violence kill Hong Kong’s pro-democracy movement?” Gesprek met de twintigjarige Joey Siu, dienstdoend extern vice-voorzitter van het provisioneel comité van de City University Union. “Jullie willen een rechtstaat maar eisen amnestie voor al jullie zware misdaden”, stelde Tim Sebastian. https://www.youtube.com/watch?v=V9nNeO0yWyk

Ze was recent ook in het Amerikaans parlement waar ze als speciale gast de debatten voor sancties tegen Hongkong mocht meemaken. Tim Sebastian werkte vroeger voor de BBC. Het gesprek is merkwaardig door de mimiek van de dame die ondanks haar jonge leeftijd soms wel beseft wat ze wel en niet mag zeggen. Maar de ontmaskering is wel totaal. Ook de wijze van interviewen door Tim Sebastian is meesterlijk.

10) China Daily, Hong Kong, 12 juni 2019, Grenville Cross. “Fugitive surrender: Rights and responsibilities”. https://www.chinadailyhk.com/articles/186/73/64/1560307116859.html?newsId=85534

Het betreft een lezing gegeven voor een forum over de kwestie van de toen voorliggende wet over de uitlevering van misdadigers. Daarin bespreekt hij in detail alle maatregelen die men in Hongkong nam om misbruiken te voorkomen en hoe de huidige toestand in een aantal gevallen zorgt voor straffeloosheid. Ook bespreekt hij in detail de evolutie van het Chinese rechtssysteem. Een verhaal dat mijlenver afstaat van de karikatuur die onze media ervan maken.

Grenville Cross werd in 1997 na de machtsovername het eerste hoofd van de DPP, de dienst die instaat voor het vervolgingsbeleid van het gerecht. Men kan hem zien als een soort procureur-generaal. Hij is een zowel in Hongkong als in de Angelsaksische wereld veel gelauwerde jurist.

Het probleem rond die uitleveringswet ontstond toen Chan Tong-kai, een 20-jarige Hongkongse student, in Taiwan zijn zwangere verloofde ombracht – ze verwachte een kind van een ander – en nadien naar Hongkong op de vlucht sloeg. Waar men hem omwille van het gebrek aan een uitleveringswet alleen voor kleine criminele feiten kon veroordelen.

Gezien de herrie rond die zaak heeft hij zichzelf uiteindelijk overgegeven aan de Taiwanese autoriteiten. Hierbij dient men te weten dat onder meer ook de VS een uitleveringsverdrag heeft met China en al vermeende misdadigers aan dit land uitleverde.

11) Piet Steel was in 1997 bij de teruggave van Hongkong aan China er Belgisch consul-generaal. Hij is nu onder meer voorzitter van de Belgium-Hong Kong Society en een man met een grote kennis van de regio.

12) South China Morning Post, 21 december 2019, Sum Lok-kei, “Nearly a fifth of Hong Kong voters say they support violent actions by protesters, such as attacking opponents or hurling petrol bombs and bricks”. https://www.scmp.com/news/hong-kong/politics/article/3043073/nearly-fifth-voters-say-they-support-violent-actions

Het probleem is hier wel dat de krant geen enkele informatie geeft over hoe die opiniepeiling verliep. Was ze via het internet en hoeveel personen men ondervroeg blijven zo onbeantwoord. En dat zijn toch belangrijke gegevens om dit verhaal naar waarde te kunnen inschatten.

Mensenrechtenschending door China… Niet door België.

Het is het klassieke verhaal dezer dagen op onder meer onze VRT waar men het nodig acht om China te kastijden omdat het de mensenrechten niet respecteert. Dit op een ogenblik dat een meer dan 600-koppige handelsmissie dat land bezocht zoekend naar allerlei contracten. En dan komt het nu klassieke verhaal over de Oeigoeren en sinds een paar maanden ook Hongkong.

En dan zijn wij, de zuiveren, die China hier een lesje moeten leren en met het vingertje wijzen richting de ‘stoute’ leerling. Wat een karikatuur en zowat het toppunt van durf en arrogantie. Het doet denken aan de kolonisatie toen wij de Congolezen zo nodig de deugden van onze beschaving moesten brengen. En we weten hoe dat afliep.

Definitie

Naar gelang de definitie die men op de term mensenrechten plakt is er in wezen geen enkel land dat respect toont voor de mensenrechten. Zeker en vast ook België niet. Onze serie ministers voor armoedebestrijding doen allerlei peperdure plechtige beloftes over het bestrijden van die schande. Met als resultaat een in ons land almaar toenemende armoede.

Men moet tegenwoordig maar na 18 uur door de Brusselse Nieuwstraat, ‘s lands winkelstraat bij uitstek, wandelen om scenes te zien die voor wie menselijke gevoelens heeft alleen maar schokkend overkomen. Kleine kinderen leven er gewoon op straat. De Belgische welvaartstaat in volle glorie.

Maar dat is maar een klein deel van de mensenrechtenschendingen door België. Het was toch België die door in 2003 de Antwerpse haven voor Amerikaanse wapentransporten open te stellen dat de VS Irak kon vernielen. Medeplichtigheid dus.

DSC_0251

Het Deurganckdok in de Antwerpse haven. Deze haven diende in 2003 als draaischijf voor het Amerikaans leger om haar in Europa opgeslagen materiaal naar Irak te kunnen verschepen nodig voor de verovering en bezetting van het land. België hielp dus mee bij de bezetting en vernieling van het land. Een oorlogsmisdaad.

Het land is er nog steeds niet van bekomen en het zal nog heel veel jaren vergen om terug te raken waar het voor de Amerikaanse interventie stond. Kostprijs naast de materiële schade en psychologische destructie bij de bevolking: Honderdduizenden doden. Dat is wat andere koffie dan het vermeend aantal doden in China op het Tiananmenplein van 4 juni 1989.

Verniel eens een land

En dan zijn er onze F16’s die Servië met Kosovo, Libië en Syrië zonder toestemming van de VN gingen bombarderen. Ook hier vielen er honderdduizenden doden en het aantal doden tikt verder aan en de schade loopt lustig door.

Het waren een voor een oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid. Maar ja, onze ‘vrije’ pers juichte vanop de zijlijn vrolijk toe. En dus is er hier geen probleem van mensenrechtenschendingen. Grapjassen.

En uiteraard heeft ons land met haar pers al 8 jaar die jihadisten – sorry idealisten – in Syrië gesteund. Door onze pers als vrijheidsstrijders voorgestelde salafisten die hun actieterrein op zeker ogenblik dan verlegden naar Charlie Hebdo, Manchester Arena, de Ramblas en Zaventem. Zou men het hier aan de bevolking durven uitleggen wat er werkelijk gebeurde? Nog in geen 1.000 jaar.

Al een journalist gezien van onze zogenaamd vrije pers die een verhaal maakte over onze steun aan Al Qaeda en zelfs ISIS. Bijlange niet. Geweten is dat men machinegeweren van het Luikse FN levert aan al Qaeda in Jemen, jawel de mannen van de slachtpartij bij Charlie Hebdo. Men zwijgt en doet alsof er niets gebeurde gewoon verder. Maar de persvrijheid in China: Dat is een groot thema voor onze bladen.

Inderdaad de mensenrechten en België. Betaalde ons land trouwens al een schadevergoeding aan de nabestaanden van de met Belgische hulp vermoorde Congolese premier Patrice Lumumba?

Jihadist met onthoofde kop

De ’vrienden’ van België en haar mensenrechtenbeleid met betrekking tot Syrië. En niemand in ons parlement die er ooit over protesteerde. Hetzelfde voor de media waar men frisse kerels als dit zelfs omschreef als ‘idealisten’. Fier toont hij zijn oorlogsbuit op het internet. Krijgt onze cultuur veel minder subsidies dan was er in het verleden voor deze helden wel geld voorhanden.

Dat onze persmuskieten dan komen stellen dat België de schendingen van de mensenrechten in China moet aankaarten is daarom feitelijk schandelijk. Er is een gezegde dat gaat over het vegen voor de eigen deur.

Maar ja, China is de aartsvijand van de VS geworden daar het economisch sterker is dan de VS en dus moet België, slaafs als ze is, meedoen. Het is het perfecte jachtterrein van veel van onze papagaaien – Zie De Morgen met de recente serie ‘Het oog van Peking’ – die niet veel meer kunnen dan bladen als The Washington Post, The Economist en Foreign Policy overschrijven. Of leuke verhalen overnemen van onze Staatsveiligheid.

Oeigoeren

En uiteraard zijn er in China schendingen van wat men de mensrechten kan noemen. De werkdruk bijvoorbeeld in veel bedrijven – waar men hier dan weer naar opkijkt want dat toont ‘efficiëntie’ – en de blijvende armoede. En ja, er zijn de Oeigoeren en de Tibetanen.

Maar het probleem van de Oeigoeren is wat anders dan hoe men het hier voorstelt. Zo verzwijgt men – uiteraard heel bewust – wat de kern van dit probleem is. En dat is in wezen hetzelfde al hier, zijnde de grootschalige verspreiding van het salafisme en hier ook  de infiltratie door de Westerse en Turkse geheime diensten. Onze media willen het niet weten.

Er werden tot in het recente verleden in Xinjiang door salafisten vrij veel terroristische aanslagen gepleegd, tot zelfs op het Tiananmenplein in Beijing. Duizenden Chinese Oeigoeren strijden in Syrië aan de zijde van al Qaeda en ook ISIS. De Turkestan Islamic Party vecht nu in de provincie Idlib met al Qaeda. En hoe geraakten die daar? Niet met een vliegend tapijt.

Zo werden op zeker ogenblik op de luchthaven van Shanghai een grote groep Oeigoeren gearresteerd die onder begeleiding van Turkse geheime agenten op weg waren naar Syrië. Wat later onderschepte men dan Chinese Oeigoeren in het noorden van Thailand eveneens komende van China en met Turkse begeleiding ook op weg naar Syrië.

Erawantempel Bangkok

De hindoeïstische Erawan tempel in Bangkok is populair bij toeristen in Thailand. Na het terug naar China sturen van die ongeveer 100 Oeigoerse jihadisten door de Thaise regering vielen er bij een bomaanslag bij die tempel 20 doden. Niemand eiste de aanslag op maar wel arresteerde men twee Oeigoeren, Adam Karadag, alias Mohammed Bilal, Yusuf Mieraili en de Thaise Wanna Suansan, echtgenote van de Turk Emrah Davutoglu die eveneens verdacht is. De zaak moet nog voor de rechtbank komen. Adam Karadag gebruikte een vals paspoort en had in zijn Bangkoks appartement meer dan 200 valse Turkse paspoorten liggen. Turkije heeft na Chinese klachten haar steun voor de Oeigoeren recent laten vallen.

En toen Thailand hen naar China wou terugsturen oefende de VS enorme druk uit op de de Thaise regering om hen toch houden en door te sturen naar Turkije om er politiek asiel te geven. Zodat ze hun weg konden verder zetten daar het Westen in Syrië vers kanonnenvlees nodig had? Daarop leek het toch.

Bomaanslag

Thailand legde de Amerikaanse bevelen echter naast zich neer en dan pleegde men uit weerwraak in Bangkok dan maar een aanslag op een bij toeristen populaire hindoeïstische tempel. Ook sloeg men de inboedel van het Thaise consulaat in Istanbul aan diggelen. Bij die aanslag van 17 augustus 2015 op de Erawan tempel vielen er 20 doden en 125 gewonden. Vooral Aziatische toeristen. Die lieve Oeigoeren toch.

Men wou het voor Thailand economisch belangrijke toerisme treffen, haar achilleshiel. “Raak niet aan mijn Oeigoeren”, was de kreet in Ankara en de VS. Maar om het allemaal op een professionele wijze te duiden was men bij onze media aan het verkeerde adres.

Het probleem voor China is deels het ook daar in Xinjiang, de provincie waar veel Oeigoeren wonen, actief geworden nationalisme dat door het Westen op alle mogelijke wijze wordt gesteund. Wat zich dan vermengde met het door Saoedi Arabië gestimuleerde salafisme.

Men heeft in China dit – zoals trouwens ook in België – laten escaleren en pas enkele jaren geleden ontdekt dat het de boel ernstig destabiliseerde. Veel erger dan hier. Zie de serie bloedige aanslagen.

En wat gebeurt er dan? Zoals in België was er een overreactie. Hier o.m. met het verbieden op school van de hoofddoek, ginds met het eveneens verbieden van alle uiterlijke vormen van salafisme of van wat daarvoor moet doorgaan. .

En dat het er brutaal zal aan toe gaan hoeft men niet te betwijfelen. De Chinese regering gaat er trouwens prat op dat er al enkele jaren daar geen aanslagen meer gebeuren. En dat verkrijg je alleen maar door radicaal en hondsbrutaal op te treden.

En uiteraard zijn de totaal onbewezen cijfers uit onze media van 1 miljoen Oeigoeren die in concentratiekampen zitten met bijna grote zekerheid sterk overdreven. Het is praktisch zeker eerder propaganda dan een weergave van de realiteit. Wie nuchter al die verhalen bekijkt kan hierover alleen maar grote scepsis hebben.

Zhonghua

En ja, China is een eenpartijstaat zodat andere partijen los van de CCP verboden zijn. Dat is inderdaad de realiteit. En de door de VS georkestreerde zogenaamde kleurenrevoluties met als bedoeling een regimewissel te bekomen maken China nog veel achterdochtiger. Het versterkt als gevolg de politieke controle.

Wil dat zeggen dat men bijvoorbeeld geen kritiek op het beleid kan hebben? Natuurlijk kan dat maar mits men binnen bepaalde grenzen blijft. Stakingen en milieuprotesten zijn er bijvoorbeeld frequent. En zoals overal in de wereld is er uiteraard ook hier grootschalige corruptie. Mensen zijn nu eenmaal mensen. Ook in China.

Starbucks vernield - November 2019

Annie Wu van de groep Maxim’s Caterers, een keten van meerdere horecazaken die o.m. de franchise in Hong Kong heeft van Starbucks Coffee, had publiek kritiek geuit op de relschoppers en haar steun uitgesproken voor de politie. Het gevolg was dat die betogers zich daarna keerden tegen die keten en er zoveel als mogelijk kort en klein sloegen. Van enige tolerantie voor andere opinies is bij deze ‘democraten’ geen sprake.

Maar in China heerst – terecht – de vrees voor het uiteenvallen van het land dat verzwakt zoals in het verleden dan terug de speelbal zou worden van andere grootmachten. De natte droom van Washington. Het is voor de Chinese leiders zelfs een obsessie. “Een rode lijn”, stelt men in Beijing met heel forse stem.

China noemt zich niet voor niets in het Chinees ‘Zhonghua’, het Centrale Rijk. Het eengemaakte land dat het centrum van de wereld is. Vandaar de soms arrogante trekjes bij bepaalde Chinezen. Het is een traditie.

Hongkong

En dan Hongkong en die opstand. Wat kan men China hier kwalijk nemen? Toch niets. We krijgen hier langs de ene kant grote betogingen van mensen die wijzingen willen aan het statuut en het bestuur van de vroegere Britse kolonie en de regering van Hongkong en China die dat weigeren en alles willen behouden. Grotendeels uit vrees voor separatisme. Lievelingen van onze media als rellenleider Joshua Wong van Demosisto, een partij van separatisten, roepen zelfs op tot onafhankelijkheid.

Zoals de Gele Hesjes in Frankrijk ook op straat komen om veranderingen te eisen. Is de Franse president Emmanuel Macron dan een mensenrechtenschender omdat hij weigert toe te geven? Het hangt af van de definitie van de term mensenrechten.

Met verder bij die betogers bendes die publieke en private eigendommen op grote schaal vernielen, plunderen en brandstichten. De 70-jarige Luo Changqing een tegenstander van die relschoppers werd om die reden zelfs vermoord terwijl ze niet welgevallen burgers in het hospitaal schoppen en in het openbaar zelfs een tegenstander in brand staken. (1)

Dat zijn dus de ‘goeden’. En de politie die poogt die vernielingen en aanvallen op mensen te verhinderen zijn dan de smeerlappen en daarvoor is Beijing verantwoordelijk. Waarover praat men feitelijk? Over George Orwell misschien. Maar ook dit is feitelijk simpel want achter de schermen blijken die rellen bij nader toezicht allemaal telegeleid te zijn door de VS, het rijk van het (sic) goede. (2)

Willy Van Damme

1) Het Franse staatspersbureau AFP wist gisteren via haar zogenaamde Factchecksite te melden dat het voorval met de man die men in brand stak gewoon een stunt was. Er was volgens die factcheck immers geen enkel hospitaal die een sterk verbrande man had binnengekregen. Tot het persbericht van het Prince of Wales hospitaal verscheen. Waarna men bij AFP dan maar stelde juist dit niet te hebben onderzocht. En dan verschieten dat de term leugenpers zo populair is.

2) Hierover weldra een uitgebreide analyse van de feiten met info over o.m. het Albert Einstein Institute dat evenveel met Einstein te maken heeft als met een pakje friet.