Syrië – Met de staart tussen de benen

Reeds een tijd berichten websites als al Manar van de Libanese verzetsgroep Hezbollah over geheime contacten tussen Europese diplomaten en de regering in Damascus. Onduidelijk was of dit soort verhalen wel correct was of dat het hier ging om desinformatie om de vijand te destabiliseren. Een klassieke truc om de tegenstander te verzwakken.

Schoorvoetend

Recent echter maakte de Iraanse deels vanuit Europa werkende Tv-zender Press TV melding van een persbericht van het Franse staatspersbureau AFP waarin die ook bericht over dat soort van geheime contacten. (1) En dan lijkt dit al minder te maken hebben met een eventuele manipulatie door de Syrische regering.

Volgens dat verhaal komen steeds meer en meer Europese diplomaten in alle stilte, op hun kousenvoeten, op bezoek in Damascus om er te overleggen met de regering van president Bashar al Assad. Officieel voor de EU nog steeds de verpersoonlijking van het kwaad, de duivel in persoon.

Volgens het bericht zouden daarbij diplomaten van Roemenië, Zweden, Denemarken, Spanje, Oostenrijk en de EU zelf betrokken zijn. Die zouden daarbij een serie gesprekken gevoerd hebben met Faisal Muqdad, de viceminister voor Buitenlandse Zaken.

Volgens dat bericht zijn enkele Europese ambassades trouwens nog officieel open maar dan zonder diplomatiek personeel. Een aantal zijn wel gesloten maar dit dan in opdracht van de regering in Damascus. Dit wegens de harde opstelling en openlijke agressie van de betreffende regering.

Het persbureau citeerde daarbij een Europese ambassadeur voor Syrië die sinds december 2012 in Beiroet verblijft. “Sinds mei keren Europese diplomaten geleidelijk aan terug naar Damascus, eerst was dat heel voorzichtig voor een dag, dan voor twee en nu al voor drie dagen. Ik denk dat in het eerste kwartaal van 2014 veel Europese diplomaten terug zullen keren naar Damascus”, aldus die anoniem gebleven ambassadeur.

Herman Van Rompuy - 1

Vorig jaar zat Herman Van Rompuy, onze Europese president, nog te doen alsof hij eigenhandig Assad ging vastpakken. Nu klaar om terug ‘vriendjes’ te worden? Moeten we dan applaudisseren voor dit soort behoudens destructie en doodslag nergens toe leidend beleid? Maar eerst gaat hij – lach niet – Rusland volgens onze media op het matje roepen.

Daarbij zou men, volgens deze diplomaat, de op 22 januari 2014 startende conferentie van Genève over Syrië als excuus gebruiken, stellende dat gezien de vredesonderhandelingen de politieke toestand rond Syrië totaal gewijzigd is.

Dat schoorvoetend ageren heeft natuurlijk alles te maken met de diepe wens om niet op te vallen voor vroegere kennissen in Damascus of gezien te worden in het vliegtuig, luchthaven of hotel. Dit moet immers geheim blijven want praten met wat men nu voorlopig nog een gangster noemt is natuurlijk niet simpel. Legt dat als minister van Buitenlandse Zaken maar eens uit in de kranten of aan het parlement.

Geen ritje naar strafhof

Nog straffer is echter dat volgens datzelfde bericht van AFP ook de Europese veiligheidsdiensten geheime gesprekken aan het voeren zijn met hun Syrische collega generaal Ali Mamluk. De man staat in Europa nochtans op de zwarte lijst en is volgens de EU klaar om naar het Internationaal Strafhof te worden gezonden voor een zoveelste nepproces.

Figuren als Jejoen Bontinck en Brian De Mulder, idealisten volgens onze ‘specialist’ Rik Coolsaet, zouden dus wel eens brute pech kunnen hebben. Tussen dat zootje Syrische koppensnellers en plunderaars zitten ongetwijfeld spionnen of mensen die mits betaling willen klikken en zo aan generaal Mamluk meer vertellen over de heldendaden van onze ‘idealisten’.

Een ritje naar het Strafhof zal het dus zo te zien niet worden en in ruil wordt het dan vermoedelijk eerder een gezellige copieuze maaltijd in een van de betere restaurants van Damascus, Parijs of Brussel met Alain Winants, chef van onze Staatsveiligheid, en Company. Comme Chez Soi kan al maar beter een discrete tafel klaar houden.

Volgens onze kranten als De Morgen en De Standaard en NGO’s als Pax Christi, Amnesty International en Human Rights Watch is de man nochtans de meest brutale folteraar ter wereld. Maar ook hier zal er dus wel verandering in komen.

Benieuwd of ze in die kranten over dit verhaal gaan schrijven, en als persbericht van AFP moeten ze dit schokkend nieuws toch op elke redactie hebben ontvangen. Wedden dat het niet wordt opgenomen. De websites van onze kranten maakten er vandaag zaterdag 30 december om 17 uur immers nog geen melding van.

Of journalist en rebellenadviseur Jorn De Cock van De Standaard nog ooit naar Damascus zal kunnen terugkeren is natuurlijk gezien zijn optreden hier zeer twijfelachtig. Het lijkt mij echter niet aangeraden. Wie weet heeft generaal Ali Mamluk een nieuw speciaal ingericht onderkomen voor hem en zijn vrouw, de heldin van de Libische ‘revolutie’ a la façon de Qatar.

Ook Qatar

Trouwens volgens de Libanese website Al Akhbar (2) is niet alleen de EU maar is ook Qatar bezig met het bouwen van bruggen naar Hezbollah en Damascus. Met Hezbollah zouden er terug gesprekken gevoerd worden in  de hoop zo de oude relaties te herstellen.

Volgens de duidelijk goed ingelichte website heeft Hezbollah als bemiddelaar opgetreden tussen Qatar en Damascus maar zou president Assad in het begin nog veel te woest geweest zijn op Qatar om er nu al mee te praten. Begrijpelijk.

Wel zou er al een gesprek geweest zijn tussen sjeik Hassan Nasrallah, chef van Hezbollah en een Qatarese vertegenwoordiger. Ook met Damascus zou er dan na aarzelen een eerste gesprek geweest zijn maar blijft men hier nog heel terughoudend en zou men het tot een gesprek beperkt hebben.

President Bashar al Assad

Wie wordt de eerste Europese leider om in het publiek Bashar al Assad de hand te schudden als teken van vriendschap? Wordt dat Didier Reynders, David Cameron of Laurent Fabius?

Het is gezien de druk bezig zijnde koerswijziging van de zogenaamde ‘Vrienden van Syrië’ dan ook geen toeval dat onze media het tegenwoordig bijna steeds hebben over die ‘terroristen’ in Syrië en de term ‘vrijheidsstrijders’ niet meer gebruiken. Met andere woorden: Ze nemen het taalgebruik van de Syrische regering integraal over. Kwestie van de bevolking hier goed voor te bereiden.

Onze Europese leiders zullen dan in parlement, op persconferenties en dergelijke het in 2014 kunnen hebben over een ‘goede oplossing’ voor Syrië waarbij men het land wist te behoeden voor al Qaeda, de minderheden wist te beschermen en het land kan helpen heropbouwen. Waarbij men de democratie invoerde want er waren verkiezingen… die dan gewonnen werden door de Baath en Assad. Iedereen dus blij.

Of hoe Europa, zoals met Iran, een zware nederlaag toch nog poogt te verkopen als een fantastische overwinning die ‘toont dat het tot dan gevoerde beleid goed en succesvol was’. En geen persmuskiet die iets anders zou durven schrijven. Wie wil nu eenmaal Daniel Buyle & Co achterna?

En die rebellen? Daarover schreef Le Monde, rebellenkrant par excellence, donderdag dat de moraal er in vrije val is. Men zou voor minder deprimerend geraken. Al dat onthoofden, plunderen, verkrachten, moorden en folteren tevergeefs. Weet iemand de weg naar Allah en zijn 42 of zo maagden?

Vraagje: Zouden ook prins Bandar bin Sultan, de Saoedische chef van de veiligheidsdienst, of de Amerikaanse ambassadeur voor Syrië Robert Ford, beiden de ware leiders van de Syrische opstand, in Damascus welkom zijn?

Willy Van Damme

1) http://www.presstv.com/detail/2013/11/30/337441/european-envoys-to-return-to-damascus/.

2) http://english.al-akhbar.com/content/qatar-opens-hezbollah-and-damascus-after-hostage-deal.

De strijd tegen de misdaad à la façon d’ Yves Liégeois

De Antwerpse procureur-generaal Yves Liégeois is een man die al een tijd van zich laat spreken. Waarschuwingen voor wat hij zag als het gevaar voor de democratie tot het op een zijspoor zetten van wat velen beschouwden als een ijverig en correct parketmagistraat en fiscaal ambtenaar, steeds valt hij op.

Nu weer liet hij zich dit weekend tijdens een interview met De Standaard kennen als een man die weet wat hij wil. Als het van hem afhangt wordt van alle pasgeboren straks het DNA afgenomen en doet men hetzelfde met iedereen die het land binnenkomt. Een waarschuwing voor de toeristen en nieuwkomers die kan tellen.

Maar misschien kan het nog beter. Als we nu eens bij al diegenen die zo dom zijn om ons land te bezoeken eens een foto nemen van de ogen alsmede een vingerafdruk, naast dan het DNA. Hetzelfde natuurlijk voor de baby’s van toekomstige moeders en vaders. Ze zijn allen gewaarschuwd.

Dat moet men dan koppelen aan het inplanten van een chip die elke verplaatsing van de misdadiger-in-spe weet te melden aan een controlekamer met aan het hoofd dan onze vriend Yves Liégeois . Wie weet bestaan er al te gebruiken middelen om  het denken eveneens onder controle te houden.

Waarna men een link legt met de Amerikaanse en Britse spionagediensten NSA en GCHQ zodat ook elke communicatie en al het betaalverkeer in de gaten kan worden gehouden. Verder kan men zoals men in het Verenigd Koninkrijk een tijd toepaste zoveel mogelijk mensen voor identificatie oppakken en dan hun DNA, vingerafdruk enzovoort nemen.

Londen moest het na een orkaan van protest wel stoppen – bleek namelijk dat men vooral mensen met een niet-te-vertrouwen huidskleur viseerde – maar hier moet dat met steun van onze procureur-generaal Yves Liégeois toch wel lukken zeker.

Neen, Yves Liégeois gaat zorgen voor een veilige samenleving waar geen enkele misdaad nog mogelijk zal zijn. Er is wel een ander nog op te lossen probleem: Een effectief werkend gerechtelijk apparaat. De dag dat een Antwerpse diamantair voor zijn misdaden een effectieve celstraf krijgt en die ook uitzit zal zo te zien wel niet voor deze eeuw zijn.

En hetzelfde zou wel eens kunnen zijn voor een zijn belastingen correct aangevende Antwerpse diamantair. Die moet vermoedelijk nog geboren worden. En vriend Yves Liégeois kent duidelijk het probleem. Hij vroeg de ritselende diamantairs in datzelfde interview om een financiële regeling te aanvaarden. Betaal een aalmoes en alles is vergeven. Justice à la façon d’ Yves Liégeois.

Ondertussen doet men dan in Brussel – met de moed van de wanhoop? – het onderzoek naar de houding van de bank HSBC tegenover die diamantairs. Daarvoor heeft het parket onder leiding van Yves Liégeois blijkbaar geen tijd of interesse. Maar Brussel is volgens sommige Antwerpenaars dan ook een grote poel van verderf.

Hierbij krijgt men sterk de indruk te maken hebben met een maffia met daarbij de HSBC die constant de gemeenschap zit te tillen, niet voor enkele duizenden euro’s, niet voor enkele miljoenen euro’s maar voor zeer veel miljarden. Yves Liégeois kijkt ernaar en vraagt een gift. De vluchteling die een bus douchegel steelt echter…..

Amai dame Justitia. Heb medelijden.

Willy Van Damme

Ook de Duitstaligen hebben rechten

Nu de N-VA haar plannen min of meer op tafel liggen kan men natuurlijk een duidelijker beeld krijgen van wat die partij juist wil. Althans officieel. En dat is natuurlijk de rijken nog rijker maken en de armen nog armer. Maar dat is logisch voor een partij waar een politieke ideoloog als Theodoor Dalrymple een grote aanhang heeft.

De man verlangt nog naar de periode voor de Franse revolutie toen het gepeupel wist dat het gepeupel was en alles overliet aan het betere deel van de bevolking, die typetjes die zich de intelligentsia, de elite, de welvarende opperklasse noemen.

Dalrymple noemde popmuziek trouwens ooit in een column in De Standaard iets als een soort gifgas. Edele heren luisteren naar Haydn en Bach en verfoeien proleten als John Lennon of een David Bowie.

Beter met zes of .. met acht?

Wat we nu ook weten is dat de N-VA de NMBS niet willen éénmaken, het behouden in drie delen of het terugbrengen tot de vooropgestelde tweedelige NMBS. Neen, ze hebben iets veel beter, hun ideaal, en dat is een NMBS in … zes delen. Zo komt er in hun plannen een Vlaamse NMBS, een Waalse NMBS en een Vlaamse, Brusselse en een Waalse Infrabel.

Met als kers op de taart daarboven dan een confederale veiligheidsdienst. Althans zo stelde N-VA-woordvoerder Joachim Pohlman het in Het Laatste Nieuws van woensdag 30 oktober. ACOD-vakbondsman Jos Digneffe noemde het in die krant: “Dit is te zot om los te lopen”. Ook stelde de krant dat de Gentse politicoloog Carl Devos bij het horen van dit ‘ideaalbeeld’ wel even moest: “Slikken”.

Op Radio 1 van de VRT noemde journalist Herman Welter, dé spoorwegspecialist van het land, het vandaag: “Waanzin die ten koste zal gaan van de reizigers.” Maar waarom zou men zich bij de N-VA zorgen maken over de gebruikers van het openbaar vervoer? Dat is toch maar het plebs dat onderdanig moet zijn aan de elite. Slagen ze toch om bij die elite te geraken, OK dan, anders… oprotten.

Zo slaagde de partij erin om de geplande tramlijn van Antwerpen naar Kapellen, waar de Hesp baas is, te laten schrappen. Het zijn immers alleen maar armoezaaiers die de tram pakken en zo zouden die zich wel eens te gemakkelijk in Kapellen kunnen vestigen. Naar Kapellen rij je met een Jaguar, een Mercedes of een Lexus, niet met het openbaar vervoer.

Maar feitelijk is dit plan in al haar taaletnische zuiverheid nog onvoldoende. Waarom bijvoorbeeld ook geen Duitstalige NMBS en Infrabel? Die hebben toch ook rechten. En het grote voordeel is dat men dan nog meer bazen-met-hofhouding kan benoemen. De kassa kan dan nog wat beter rinkelen. Voor de elite à la Dalrymple uiteraard.

Willy Van Damme

Voddenman

Het moet gezegd Siegfried Bracke laat zich opmerken. Soms gaat er amper een dag voorbij of de man komt in het nieuws, niet meer dan als verslaggever als weleer maar nu als politicus, als politieke vluchteling van de N-VA.

Media-adviseur

Sinds zijn intrede in de politiek is het voor deze journalist een groot mediafeest geweest. Hij loopt van het ene nieuwsfeit naar het andere. Hij was dan ook journalist en werd van dag één zelfs de favoriete media-adviseur voor N-VA goeroe Bart De Wever.

Pol van den Driessche, seksmaniak en viespeuk eerste klas, kwam door zijn escapades in zeer nauwe schoentjes te zitten en hup daar organiseerde het duo Siegfried en Bart een vluchtroute voor die mislukte kandidaat burgemeester van Brugge.

En dan was er zijn overstap. Die kwam ogenschijnlijk plots en omdat, stelde onze VRT-coryfee met een uitgestreken gezicht, hij het land de dieperik zag ingaan en alleen Bart en zijn Nieuw-Vlaamse Alliantie het land zouden kunnen redden van die ondergang… door continu ruzie te maken met de andere partijen en anderstaligen te beledigen. Van redding gesproken.

Tot bleek dat alles al maanden vooraf netjes was afgesproken met Goeroe Bart. Bracke zijn carrière bij de VRT ging, beweren kwatongen, namelijk niet opwaarts maar neerwaarts en dus koos onze man, beweren die kwatongen nog, ook hier voor een vluchtroute. Naar Gent om er zoals vriend Pol in Brugge hier dan burgemeester te worden.

Carrièrejagers

Het dient gezegd dat de N-VA haar overlopende journalisten weet te kiezen. Bracke ooit in Sint-Gillis-Dendermonde stiekem lid van de sossen – naar hij toen tegen de verbouwereerde lokale sossen daar zegde omdat dit veruit de beste lokale afdeling van de sp.a was – was toen een als journalist vermomd politicus.

Over Pol Seks weten we het ondertussen wel. Na het over hem uitgesproken vonnis zou een weldenkend mens met zelfs maar een gram schaamtegevoel in Vanuatu of Pitcairn politiek asiel aanvragen, maar neen, hij doet gewoon voort. Schaamtegevoel? Even veel als de meest ordinaire paddenstoel uit het bos. De man heeft dan ook al wat politieke partijen afgelopen.

Een normale partij zou bedanken voor dat soort opportunisten, carrièrejagers, maar neen van een partij die geen probleem heeft om een herhaalde malen veroordeelde wapensmokkelaar lokaal partijvoorzitter te maken moet men niet meer verwachten. 

Maar Siegfried is een man die duidelijk voor weinig terugschrikt om in de media te geraken, het gezegde ‘ook slechte reclame is reclame’ indachtig. Zo was er de verhuis van de Kempen naar Gent. Uiteraard naar Gent want de sjerp met die vervloekte driekleur lonkte voor hem in de Arteveldestad.

En dus wat deed de lokale politie bij zijn blijde intrede? Haar werk en zien of onze man van de VRT-vluchtroute wel daadwerkelijk daar woonde. En dus controleerde men o.a. zijn ondergoed om te zien of dat adres niet nep is. Had het een Afghaanse Belg geweest dan had de N-VA’er persoonlijk er zelf komen op toe zien.

Rood van schaamte

Maar nu was het kot van onze man te klein. Dit was, orakelde hij, pure pesterij om hem, de nobele Vlaams-nationalist geworden witte ridder de duivel aan te doen. Burgemeester Daniel Termont, een nu verdomde sos, deed dat naar hij het op TV, radio en in de boekskes stelde bewust.

Tot hij besefte belachelijk te doen, zijn staart introk en dan maar een van die door de politieman aangeraakte onderbroeken aandeed. Nadien kwamen er dan de verkiezingen en dat bleek voor hem een grote vernedering. Die duivelse rode burgemeester maakte hem gewoon belachelijk. Met 17,07% voor Bracke en 45,46% voor Termont was het Bracke die rood uitsloeg. Van schaamte dan.

En dat bleef maar duren. Van enig serieus politiek werk in de Kamer voor Volksvertegenwoordiging is er zo te zien amper sprake. En dan kwam er recent zijn uitlating dat wat hem betreft de volgende federale regering zich maar met sociaal-economische thema’s moet bezig houden en het communautaire gestook best moest laten vallen. “Weg met de sociale welvaartstaat”, moet hij gedacht hebben.

Hugo Schiltz achterna?

De man had vermoedelijk toen al in de gaten dat na deze zoveelste communautaire knoeiboel er van een nieuw experiment in staatshervorming niets in huis zou komen. Zo zou het huidig parlement voor haar ontbinding in  2014 moeten instemmen met een nieuw rondje staatshervorming. En behoudens de nationalistische extremisten heeft daar geen kat interesse voor. Het is gewoon: No passeran.

En dus zag Bracke de bui hangen en besefte hij dat zijn partij na al haar geruzie daar, ook in de Vlaamse regering persona non grata dreigde te worden. De man, die droomde van een grote politieke carrière, zag alles als sneeuw voor de zon wegsmelten. Zijn interview over de nieuwe regering leek dan ook eerder op de wanhoopsdaad van een in een put vallende politieker.

En uiteraard lokte zijn interview bij zijn partijgenoten alleen maar vloeken en getier uit. Privé zullen, incluis mogelijks Bart De Wever, sommigen hiermee wel akkoord gaan, maar onze goeroe is wel zo slim om daarover te zwijgen. Hij zal ongetwijfeld de memoires van Hugo Schiltz hebben gelezen. En het zwarte schaap wil hij zeker in dat milieu niet worden. Er is al zwart genoeg daar.

En dus vloog Bracke van Bart dan maar op de strafbank. Meer dan een bliksemschicht van de zuiverder-dan-zuiverder in de leer zijnde Peter De Roover was niet nodig. Het typeert deze partij waar iemand die mogelijks niet eens lid is in de feiten de partijlijn uitzet.

Bracke bij de studenten

En dan was er zijn optreden voor studenten in het Leuven van Louis Tobback, nog zo’n rode duivel. Het lijkt met deze versgebakken Vlaams-nationalist van kwaad naar nog veel erger te gaan. Dit was geen debat van partijvoorzitters maar eerder een uitlachevenement met Bracke als de grote centrale gast.

De man zat erbij alsof hij in zijn broek had gedaan en werd door zowat alle sprekers en door de zaal om de haverklap gewoon uitgelachen. Zelfs moderator en ex-VRT collega Johny Vansevenant, ooit mediatrainer voor wijlen CVP, deed er op het einde nog een flinke scheut bovenop. Zielig. Een normaal mens zou er medelijden mee krijgen. Als men niet beter wist natuurlijk.

En dan – klap op de vuurpijl – gaf hij nadien ook nog een interview aan het Leuvense studentenblad Veto. Een in verhouding degelijk tijdschrift trouwens. En daarin noemde hij – geen doodzonde maar een erfzonde – de Vlaams leeuwenvlag een… vod. Een VOD!! En nu was het intern thuis bij een Bourgeois (alias Burger), Jambon (de Hesp) en de Roover helemaal oorlog. Rauw lag hij op tafel.

En dus trok Bracke nog maar eens snel een nieuw vers gewassen boetekleed aan, verontschuldigde zich heel hard en stelde dat wat hem betreft dat gedoe met Belgische en Vlaamse vlaggen niet hoeft. De ten huizen de Hesp uitgespuwde Belgische vlag gelijkstellend met het heilige der heiligen: De fiere Vlaamse vlag, zinnebeeld van die Vlaamse republiek, alias het fata morgana van de Burger & Co.

Valère De Vod

Hoef ik het gebrul bij Weyts hier weer te geven? Best niet want het zou wel eens ongepast taalgebruik kunnen zijn voor de gevoelige lezer. Maar ik hoorde iets van radbraken en de vuurstapel of zo. Je weet wel dat middeleeuws gebruik voorbehouden voor ketters genre Bracke.

Men krijgt dan ook de stellige indruk dat de man, zoals voor hem Rik Torfs, zijn vlucht uit de politiek aan het voorbereiden is. Vrienden bij de N-VA zal hij wel niet veel meer hebben. Vijanden wel natuurlijk. En wie die harde nationalistische kern genre Weyts kent weet dat dit voorgoed is en dat de haat diep zit.

Maar geen probleem. Met de al verdiende centen kan hij altijd een nieuw leven beginnen… als voddenman. Of zoals Kaaiman het vandaag in De Tijd schreef: Als Valère De Vod.

Willy Van Damme

De fotograaf en de bril van de prinses

Dat het niveau van de dagbladen niet zelden ven een dergelijk kaliber is om je broek van te laten zakken wordt door onze kranten liefst elke dag bewezen. Prinses Astrid moest dezer dagen voor de eerste maal een Belgische handelsmissie leiden en deed daarbij ook Angola aan, een grote olieboer en een economisch groeiland gekend voor o.m. zijn doorgedreven corruptie. Ooit was het vooral een paradijs voor wapenhandelaars die zo de burgeroorlog hielpen voeden. Maar gelukkig is dat geschiedenis.

En wat doen de kranten… ze sturen een zogenaamde royalty watcher met fotograaf mee op pad. Niemand van de economische redactie, geen man die het buitenland of Afrika opvolgt. Neen, een royalty watcher.

Dat is het soort journalisten die uitblinkt in het schrijven van onnozelheden over het kleedje dat koningin Mathilde die dag draagt en of het opnieuw weer eentje van dat bepaalde modehuis is. Waarna men er dan maar op los fantaseert. Men behoeft immers tekst, hoe zot ook.

En blijkbaar is het koningshuis terug in de gratie van de pers en is het opnieuw een en al koekjesdozenromantiek geblazen. Van het beledigen en verkopen van laster tot honingzoete onzin. Het kan allemaal.

Prinses Astrid met leesbril - Het Laatste Nieuws - Het Nieuwsbl

Het Laatste Nieuws had gisteren groot nieuws in primeur te melden.

En dus moeten deze royalty watchers elke dag wat bladvulling opsturen met uiteraard minstens een foto. Want foto’s kan men desnoods paginagroot maken zodat de krant makkelijker en sneller gevuld is.

En Het Laatste Nieuws had dus gisteren nog maar eens een verhaal uit Angola over onze prinses Astrid, met foto. En als wie dit dagblad nog moeten geloven – maar wie in ‘s hemelsnaam doet dat nog? – had ze zelfs een primeur voor haar lezers in petto.

Want de krant had ginds dankzij Belga een ultrasnelle steeds op de uitkijk liggende kliekjesmaker. En die had heel exclusief een foto van prins Astrid met … een leesbril. En, stelde de krant serieus, daarmee wilde de prinses niet gezien worden want een dame van haar leeftijd let op haar uiterlijk.

Maar de ultrasnelle kiekjesmaker had het dankzij zijn oplettendheid toch maar weer eens opgemerkt en er een foto van weten te maken. Oef en wow. Het is dan ook het Laatste Nieuws nietwaar. Waarna men heel fier die foto dan plaatste.

En wat stond er diezelfde dag gisteren bij de aartsrivalen van Het Nieuwsblad….. drie foto’s van prinses Astrid die een op een plechtigheid een tekst voorleest. En aangezien ze een leesbril nodig heeft gebeurde dat …. met die leesbril.

Prinses Astrid met leesbril - Het Nieuwsblad - 22-10-2013-

Het Nieuwsblad had ook een ‘ultrasnelle’ fotograaf maar hield het dan toch maar bij een verspreking van haar tijdens een toespraak. Ook al wereldschokkend nieuws natuurlijk.

Trouwens als ze een leesbril vervelend zou vinden bestaat er nog steeds iets als lenzen. Haar man, bankier in Zwitserland, zal dat vermoedelijk nog wel kunnen betalen. En blijkbaar was er die dag toch niets over Angola te vertellen en dus kregen we deze primeur. Kwestie van zo de krant toch gevuld te krijgen.

Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat men bij onze dagbladen niet moet zoeken naar verhalen over bijvoorbeeld de corrupte relatie van de familie van de Angolese president José Eduardo dos Santos met de kliek rond het Antwerpse Omega Diamonds en Lev Leviev, de Israëlisch-Russische diamantair die op een paar jaar op onopgehelderde wijze miljardair werd en dan maar alles verpatste van Rusland naar Israël.

Het is het grootste financiële schandaal uit de Belgische diamantwereld. En daar is men nochtans héél véél gewoon. Evenmin kon men iets lezen over de schrijnende armoede in Angola versus de onmetelijke rijkdom van die enkelen die daar dagelijks aan de staatsruif mee aanschuiven. Het zou, zeker weten, mooie kopij opleveren.

Ook over de niet te betwijfelen boeiende economische ontwikkelingen van het land kon je niets lezen. Nochtans een belangrijk onderwerp waarover men zonder problemen vele verhalen met een diepmenselijke toets kan maken. Gesneden brood voor een krant als die uit Kobbegem. Geen plaats hiervoor… leve de lezersbril van prinses Astrid en de primeur.

Het Laatste Nieuws is ook de krant die de voorbije maand breed uitsmerend wist te schrijven dat de Syrische president na sarin ook het uiterst giftige antrax, een biologisch wapen, zou inzetten. Nog een beetje en we lezen bij deze krant dat de Syrische president Bashar al Assad feitelijk een marsmannetje is… met een lezersbril.

Willy Van Damme

Een kartonnen doos

De Britse barones Margaret Thatcher is vandaag overleden. Zou men gezien haar verdienste voor de doordeweekse Brit haar niet best begraven in een kartonnen doos.

Als de dame die vele duizenden van haar landgenoten verwees naar het slapen in open lucht lijkt dat een gepast eerbetoon voor iemand die evenveel empathie voor de gewone man toonde als de gemiddelde hebzuchtige bankier van The City of Wall Street.

Willy Van Damme

De collega’s

Bij politieke schandalen als deze met het ACW is het altijd goed zien wie het bericht brengt en hoe men het schrijft. En dan is het uitkijken naar de politieke reacties in de Ruziestraat, sorry Wetstraat. En dan weet een wat kritisch en verstandig analist wat er juist aan de hand is.

Een scene uit de spannende TV-serie Salamander gisteren ligt al een tipje van de sluier. De groep Salamander rond bankier Raymond Jonkhere (alias Mike Verdrengh) laat de Brusselse procureur-generaal en zijn secretaresse vermoorden en ensceneert daarbij een bedscène.

Geen probleem weet bankier Jonkhere, want: “we hebben wel wat kranten in onze zak” en die weten dat wel aan te pakken. “Alles is dus onder controle”, mompelt de machtsgeile Jonkhere nog verder. En inderdaad de volgende dag staat er in een krant de versie van Salamander over de bedscène als doodsoorzaak. Verdrengh had gelijk. De politie wist wel beter maar die zweeg.

Hetzelfde met het ACW waar de liberale krant De Morgen haantje de voorste speelt in het dossier. Die had voorheen al het ACW zien uiteenvallen. Een hoop die tot heden geen waarheid werd. Maar geen zorg, ze doen verder.

Nu poogt ze deze ochtend te insinueren dat vicepremier en minister van Financiën Steven Vanackere loog over zijn relatie met van een zekere Wouter Devriendt, bestuurder bij Belfius en de Federale Participatie- en Investeringsmaatschappij (FPIM), de overheidsholding die eigenaar is van de aandelen in de Belfius Bank.

Didier Reynders

Speelde het kabinet van liberaal Didier Reynders (MR) vertrouwelijke mails door naar De Morgen om zo zijn collega vicepremier Steven Vanackere (CD&V) tot ontslag te dwingen? De kans lijkt groot.

Vanackere ontkende dat de man op zijn kabinet werkt, De Morgen insinueert van wel en stelt deze ochtend hiervoor zelfs ‘bewijzen’ te hebben. Maar waar komen die ‘bewijzen’ dan vandaan? En hier wordt het fameuze journalistieke bronnengeheim dan grotendeels door de krant geschonden.

Auteur van het vooraan geplaatste uitgebreide stuk is Martin Buxant, een van origine Franstalige journalist. En in zijn stuk wordt plots ook meer duidelijk over de achtergronden van dit dossier dat meer met het creëren van een perceptie te maken heeft dan wat anders.

Om te bewijzen dat Vanackere liegt schrijft hij:

Op verschillende kabinetten (mijn markering, nvdr.) hoorde men het bij die formele ontkenningen in Keulen donderen….  Deze redactie kreeg ook verschillende mails in handen over bankendossiers die alleen werden gestuurd naar de kabinetten van de vicepremiers.

Met andere woorden Martin Buxant en De Morgen haalden hun informatie bij kabinetten van ministers of staatssecretarissen binnen de federale regering. En daarbij was zeker een van een vicepremier. En kabinetsmedewerkers gaan zo’n gevoelige en vertrouwelijke materie nooit naar een journalist sturen zonder toestemming van de baas.

Dus de ene vicepremier stuurt confidentiële mails naar een journalist om een collega vicepremier onderuit te halen. En gezien de publieke reacties in de zaak van liberale politici als Didier Reynders en Luk Van Biesen en het feit dat De Morgen een krant van de liberale Persgroep is, moet men niet ver zoeken.

Deze informatie kan met andere woorden dus alleen komen van het kabinet van Alexander De Croo of van Didier Reynders. Alexander De Croo werd als partijvoorzitter ooit wereldberoemd toen hij de stekker uit de regering trok en zo zijn partij de mogelijks grootste electorale opdoffer uit haar geschiedenis bezorgde.

Normaal werkt de regering als een college waarbij iedereen gezamenlijk verantwoordelijk is voor het genomen beleid. En daarbij zal men ook collegiaal het beleid van de collega’s van de andere partijen in het publiek door dik en dun verdedigen.

Als we De Morgen dus moeten geloven gaan de liberale partijen daarbij zelfs zover om vertrouwelijke informatie aan een journalist door te spelen om zo een collega eventueel tot  aftreden te dwingen. Met een nieuwe regeringscrisis tot gevolg. De stekker uittrekken dus.

Het geeft, na de lekkende mails van de Muitende minister in de Vlaamse regering, een geheel nieuwe invulling aan de ministeriële collegialiteit. Ook dit zal dan wel de nieuwe politieke cultuur zijn.

Vraagjes: Hoe verlopen de vergaderingen van het kernkabinet van de regering Di Rupo tegenwoordig? Mogen bodyguards mee binnen?  Of trekken die buiten gewapend de wacht op?

Willy Van Damme

NASCHRIFT:

Interessant is de vergelijking tussen het verhaal vandaag in De Standaard ‘4 vragen – Wouter Devriendt wist het ook niet’  en dat in De Morgen: ‘Peeters heeft het gehad met ACW’ en ‘Het betere bochtenwerk van Vanackere’. Het eerste blinkt uit in klaarheid, het andere is het spuiten van veel mist en insinuaties onder de gordel.

Verder lijkt men nog bij De Standaard of De Morgen ooit de mening gevraagd te hebben van Wouter Devriendt. De Tijd maakte vandaag wel melding een poging in die richting te hebben gedaan. “De betrokkene wil geen commentaar kwijt”, schreef Michaël Sephiha in de krant. Deze had echter zelfs elders indirect citaten gezocht. “Iedereen weet dat ik niet op het kabinet werk”, zei Devriendt dit weekend aan een kennis. De Tijd had als enige ook een portret van Devriendt.

Wie hem blijkbaar toch aan de lijn kreeg was Fabian Lefevere van Het Nieuwsblad. Zo schrijft hij: “Devriendt zelf liet gisteren trouwens ook weten dat hij nooit met de vicepremier (Vanackere, nvdr.) over Belfius sprak, en zelf ook niet op de hoogte was van de deal tussen de bank en het ACW.”

Wat logisch is want een raad van bestuur van een bank krijgt normaal nooit details als dit te zien. Dat is alleen en dan nog uitzonderlijk voor het directiecomité waar de zaak duidelijk is afgewerkt.

Maar als we het verhaal van Sephiha in De Tijd mogen geloven dan wist dus iedereen in de regering van de werkelijke positie van Devriendt en dan stelt zich de vraag waarom bijvoorbeeld Luk Van Biesen van Open VLD maar bleef zagen over Devriendt.

Hij moest het zo te zien alleen eens bij vicepremier Alexander De Croo gaan vragen. Meer niet. Hij deed het niet en maakte liever kabaal in het parlement. Van een (sic) coalitiepartner gesproken.

Maar dat de Morgen dagenlang die Wouter Devriendt opvoert als zijnde een duistere middelman die foute deals regelt en hem niet eens lijkt te hebben gecontacteerd zegt feitelijk alles.

Dit verhaal over Steven Vanackere, ACW, Belfius en Wouter Devriendt was geen fraudedossier of een van slechte ministeriële deontologie. Neen, dit was een pure politieke afrekening en een waarbij De Morgen nog maar eens de journalistieke deontologie aan haar al zeer vuile laars lapte.

Op 19 februari had Yves Desmet het in zijn editoriaal “Het verschil tussen wet en moraliteit” over het ACW die naar hij stelde elke vorm van moraliteit leek te missen.

De dag dat De Morgen de moraliteit en journalistieke deontologie echt naleeft eet ik mijn hoed op. Smakelijk.

Een klein bedrag

“De kracht van de verandering” was de slogan van de N-VA bij de vorige lokale verkiezingen. En ook ervoor in 2009 klonk het: “degelijk, sociaal, zeker”. Het is maar welke politieke slogans je gelooft natuurlijk.

En in Antwerpen meent OCMW-voorzitter Liesbeth Homans die verandering ook letterlijk. Wie zich volgens een door haar en door het schepencollege goedgekeurde voorstel in de toekomst als vreemdeling in de stad wil komen vestigen moet alleen al aan administratieve kosten niet meer 17 euro maar eventjes 250 euro ophoesten.

Wat in Gent al voor heel boze reacties zorgt. Naast dan als verwacht van de Antwerpse oppositie. Tijdens een gesprek hierover op Radio 1 De Ochtend had Liesbeth Homans het over een “klein bedrag” dat men dan diende te betalen. Volgens haar een niemendalletje dus. Dit terwijl een gezin met drie kinderen dan 1.250 euro mag neertellen naast dan de dure verhuiskosten.

Voor iemand die een parlementaire wedde samen met die van OCMW-voorzitter trekt met dan uiteraard nog wat andere lucratieve inkomsten is 250 euro inderdaad een niemendalletje. Iets als een fooi op restaurant. Voor de gewone Vlaming en Antwerpenaar wiens belangen zij beweert te verdedigen is dit echter een flinke som.

Voor de vele duizenden vreemdelingen die zich jaarlijks in Antwerpen legaal willen vestigen is dit echter bijna een fortuin. Uiteraard beseft zij dat privé maar al te goed, maar vreemdelingen… die zijn niet welkom in de herberg van de N-VA behalve als ze diamantair zijn. Dan is er de rode loper.

Inderdaad, “de kracht van de verandering” is … hen naar andere steden en gemeenten wegjagen want bij het duo De Wever en Homans zijn die feitelijk gehaat. Straatarm Vlaanderen. Recent ontkende zij een harde asociale tante te zijn. Wie gelooft dat?

Willy Van Damme

Vlaams, Vlaamser en Vlaamst… of nog beter Vlaamster

Aalst - vlaamse stad

Christoph D’Haese, de Aalsterse liberale bekeerling tot het Vlaamsnationalisme, toont zijn verknochtheid aan zijn nieuw geloof. Maar kon het bord nu echt niet wat groter? Zo klein. Maar tiens, Aalst behoorde origineel toch niet tot Vlaanderen, en spreekt men er geen Brabants dialect?  Na de torenpoeper de bordenplaatser! En zou Jan Jambon zijn naam niet beter veranderen in Jan Hesp. Pas dat klinkt echt Vlaams. Doen dus en weg met die verdomde verfransing!

Geen racist

De N-VA wordt op dit ogenblik frontaal aangevallen wegens het rekruteren van allerlei Vlaams Belangers die het zekere voor het onzekere kiezen en het zinkend schip van het Belang verlaten voor wat op een luxe cruiseschip lijkt, namelijk die van de N-VA.

En ja, die van het Vlaams Belang hebben niet altijd een zuivere reputatie en het N-VA wil salonfähig zijn en blijven, en wenst zich daarom zoveel mogelijk te distantiëren van het vulgaire racistische discours over immigranten dat zo kenmerkend is voor het Belang.

Vlaams Belang Aalst - anti-immigrantenactie - Oktober 2009 - 1

Een foto van oktober 2009 van het Vlaams Belang met Karim Van Overmeire vooraan vierde van links. Wie dergelijke mensen op een topplaats op de kieslijst zet, neemt nu eenmaal ook hun historiek mee.

Maar je kunt geen belangrijke figuren uit het Belang aan boord nemen en hen topplaatsen op de lijst aanbieden en gelijktijdig zonder smet blijven.  Het is een gewoonweg onmogelijke opdracht. Zeker ook met een figuur als Aalstenaar Karim Van Overmeire die in die toch belangrijke stad lijsttrekker zal zijn op de gemeenteraadslijst van de N-VA.

Filip Dewinter stipte dit weekend al aan dat die Van Overmeire meeschreef aan dat zeer beruchte 70-punten plan over immigranten, een document waarvan zowat iedereen toegeeft dat het racistisch is. Hij kreeg er blijkbaar zelfs een vermelding als mederedacteur. Ooit verstuurde hij en zijn entourage naar de media ook een foto die uiting gaf aan dit racisme en waarop hij fier prijkte.

De domme pogingen tot ontkenning van parlementslid Siegfried Bracke (N-VA) zijn dan ook al even lachwekkend als zijn herrie rond die controle op zijn onderbroeken. Maar, in ‘s hemelsnaam wie gelooft die man nog? Een van zijn alter ego’s misschien toen hij als VRT-journalist ook nog voor de SP bijkluste?

Verder bewijst deze door Vlaams minister Freya Van den Bossche (sp.a) gelanceerde campagne nogmaals dat de cohesie binnen de coalitie van de Vlaamse regering al even sterk is als die van woestijnzand. Maar dat wisten we al van Vlaams minister Philippe Muyters (N-VA).

Willy Van Damme