De vatbom van het Syrische leger

Brief naar Knack over het artikel over SyriëMister Dewinter, ik zie de warmte in uw ogen’ (Knack 15 februari 2017).

Bij het artikel over Syrië ‘Mister Dewinter, ik zie de warmte in uw ogen’ (Knack 15 februari 2017) staat op pagina 27 bovenaan een foto met als ondertitel ‘Een bomvat kan drie huizen in puin leggen’.

Dit voorwerp op die foto is echter geen bomvat zoals het Syrische leger dat volgens onze media, regeringen en ngo’s zou gebruiken maar een bom afgevuurd door wat men in Syrië in het Engels een ‘Hell Cannon’ noemt, een wapen dat exclusief door die salafistische groepen wordt gebruikt.

Vatbom - Volgens Knack - 15 februari 2017

Op het internet kan men vermoedelijk wel een paar duizend foto’s van zo’n bom, afgevuurd door een Hell Cannon vinden. Een vatbom van het Syrische leger na 4 jaar niet. Behoudens dan een helikopter waar men vaag iets uit naar beneden ziet dwarrelen.

Er is al bijna vier jaar lang door de salafistische groepen en hun financiers en fans in het Westen honderden pagina’s vol geschreven over die vatbommen van de regering. Tot heden echter heb ik nog nooit een foto van zo’n vatbom gezien.

Wel plaatste The Guardian ooit ook een foto van wat ze stelde een vatbom te zijn maar dat bleek zoals nu bij Knack de bom van een hell cannon te zijn. En dat is een gasfles vol explosieven en metalen stukjes. Een bom die in het oorlogsrecht verboden is maar waarover men in het Westen, incluis bij de ngo’s genre Amnesty International, nog nooit klaagde.

Willy Van Damme

Intercommunales–Transparantie, perceptie en sensatie

Kenners van de media weten dat het nieuws dat de media elke dag brengen veelal zorgt voor wat sommigen de waan van de dag noemen. Kranten brengen die feiten die men geschikt acht, verkoopbaar zijn – kranten zijn nu eenmaal commerciële producten – en passen binnen het politiek beleid van vooral dagbladen die in de debatten veelal de toon zetten. De rest wordt aan het publiek weerhouden. Zij zorgen voor wat die waan van de dag’ is. Vandaag is het groot nieuws, overmorgen is het vergeten.

Koen Kennis en Tom Balthazar

De huidige heisa rond intercommunales is hiervan een heel goed voorbeeld. Het Laatste Nieuws en zusterkrant De Morgen willen in navolging van de Waalse herrie rond Publifin ook hier eens kijken of er geen ‘schandaal’ te rapen valt.

Dat ze daarbij eerst naar Gent en de SPA kijken is hierbij natuurlijk geen toeval. Men had bijvoorbeeld de N-VA, Koen Kennis en Antwerpen kunnen nemen. Die schepen Koen Kennis (N-VA) blijkt immers veel meer te ‘rapen’ dan Tom Balthazar, de SPA en Gent. Maar neen, men kiest voor Gent.

Tom Balthazar - 3

Tom Balthazar is het slachtoffer van een gerichte campagne vanuit de liberale krantengroep Van Thillo.

Bovendien zijn er bij Publipart 17 beheerders en rept men in die kranten maar over twee figuren uit een stad. Geen toeval natuurlijk. Wie anders denkt is oeverloos naïef. En dan begint men bij die krantengroep een dossier samen te stellen dat voldoende smeuïg is om zoveel als mogelijk schade aan te richten in Gent.

En wat doet men? Men begint te liegen over chemische wapens en om een graaicultuur te insinueren gooit men alle vergoedingen van de 17 bestuurders, bruto en op jaarbasis op een hoopje. En dan komt men aan een mooi bedrag van een goeie 300.000 euro. Lekker!!

Maar wie op maandbasis, per bestuurder en netto kijkt ziet al iets heel anders. Dan blijkt dat maar een 800 euro te zijn. Graaicultuur? Maar met zo’n bedrag kan een krant natuurlijk geen schandaalsfeer creëren. En dus blaast men alles buiten proporties op.

Het doet denken aan hoe De Morgen eerder de zaak van nu ex-minister van Financiën Steven Vanackere (vakbondsvleugel CD&V) en die van de NV Optima met Gents burgemeester Daniel Termont (SPA) aanpakte.

IMG_9384

Via een dagenlange en gerichte campagne vol van insinuaties velde De Morgen Steven Vanackere, man van de vakbondsvleugel in CD&V. Nadien konden de andere patronale vleugels van die partij al de postjes in de nadien gevormde federale regering opvullen. Na die politieke moord verdwenen de twee daders bij die krant. Een is nu hoofdredacteur duiding bij de VRT. 

Want daar komt het bij Het Laatste Nieuws en De Morgen op aan. Niet de informatie telt maar het creëren van de perceptie van een schandaal. En dus spreekt men niet van 800 euro maar van meer dan 300.000 euro en voegt er nog vlug die leugen van chemische wapens aan toe. Waarom? Om zo de Groenen nog meer op stang te jagen natuurlijk en het Gentse kartel van SPA en Groen uit elkaar te spelen. Erg simpel en zo doorzichtig.

Transparantie

En dan begint men daarna te zeuren over een gebrek aan transparantie om zo de schandaalsfeer verder op te voeren. Waarom roepen om een nood aan meer transparantie? Voor SPA-voorzitter John Crombez was het een doorzichtig verdedigingsmechanisme om de rest der partijen mee in bad te trekken. Logisch dus.

Maar voor de kranten? Merkwaardig. Men gooit op pagina 1 tot in de kleinste details de vergoedingen bij Publipart van een Balthazar op tafel en dan komt men meer transparantie eisen. Als er geen transparantie zou zijn dan kon men die vergoedingen toch niet te weten zijn gekomen.

Het is dan ook onzin. Er is het Staatsblad, de Nationale Bank en de websites van die intercommunales, steden en gemeenten. En er is de openbaarheid van bestuur en de verplichting van politici om alle mandaten bekend te maken. Men kan er mits wat zoeken dan ook zowat alles vinden. Er is dus niet echt nood aan meer transparantie maar aan correctheid bij de media. Dat is het echte probleem.

Een lokaal mandataris en topbestuurder in het kluwen van de vele intercommunales stelde het gisteren in een gesprek zo: “Straks moeten wij in het kader van de transparantie nog onze belastingbrief gaan publiceren.” Als er in deze zaak al een schandaal is dan is het er een van bepaalde media die om politieke reden een leugenachtig dossier samenstelden. Dat ze daarbij de antipolitiek promoten is voor die dagbladen blijkbaar geen enkel probleem.

Leona Detiège - 4

In 2003 voerde de Gazet van Antwerpen een dagenlange mediacampagne tegen toenmalig Antwerps burgemeester Leona Detiège en haar bestuurders die men voorstelde als een stelletje dieven die voor persoonlijk profijt de stadskas misbruikten.

Gans de zaak roept daarom herinneringen op over dat andere grote ‘schandaal’, de Visa-affaire in Antwerpen met de Gazet Van Antwerpen die op dezelfde manipulatieve wijze de indruk creëerde dat het toenmalige Antwerpse schepencollege van burgemeester Leona Detiège (SPA) bestond uit een bende dieven. Achteraf bleek de zaak op niets uit te draaien. Met een Gazet Van Antwerpen die zich achteraf niet eens verontschuldigde voor die erg lasterlijke aantijgingen. Typisch.

Willy Van Damme

De terreur van IS volgens Jef Lambrecht

Er zijn over de problemen in het Midden-Oosten in België al een serie boeken verschenen en massa’s teksten. Veel zaaks is het echter doorgaans niet. Sommigen wekken alleen maar op de lachspieren of ergeren. Zoals een interview van journaliste Ine Roox die vorige donderdag in De Standaard een Syrische-Libanese man aan het woord liet. Die stelde dat het president Bashar Assad zelf was die door zijn grenzen open te stellen verantwoordelijk is voor de komst van die tienduizenden buitenlandse jihadisten.

Detailfoutjes

Men kan het niet zo zot bedenken of het staat over dit onderwerp al ergens in onze kranten, boeken of tijdschriften geschreven. Zo was er ‘terrorisme-expert’ Rudi Vranckx die in 2011 beweerde dat al Qaeda dood was. Ze rijden in Syrië en Irak en elders tegenwoordig zelfs rond met tanks en pantservoertuigen en bezitten langeafstandsraketten. Het is maar wat je als (sic) terrorisme-expert dood noemt natuurlijk. 

Ook de vorig jaar overleden Jef Lambrecht die zich voorheen al met het Midden-Oosten bezig hield schreef er een boek over, genaamd ‘IS – Het nieuwe terrorisme van Daesh en de ondergang van de Moslimbroederschap’. Een heel dikke turf van 544 bladzijden volgeladen met feiten en massa’s bronnenmateriaal.

Mijn hoedje af voor die vracht aan tekst en die grote hoeveelheid aan gegevens. Met bronnen die gaan van The Belfast Telegraph over Le Figaro en Memritv – een zionistische website – over Global Research – die behoort tot de groep van zogenaamde alternatieve media – tot de klassiekers als Reuters, The New York Times, Le Figaro en The Guardian.

Jef Lambrecht - IS,  Het nieuwe terrorisme van Daesh en de ondergang van de Moslimbroederschap

Jef Lambrecht produceerde een dikke turf vol feiten en met massa’s bronnen maar zonder veel analyse van wat er juist aan de hand is. Een misser.

Ook meer gespecialiseerde bronnen zoals al Monitor, Middle East Eye en Yemen Times figureren in de bronnenlijst. Het is zonder meer impressionant te noemen en steekt schril af tegen de prullen die Rudi Vranckx en Jorn De Cock eerder produceerden. Die waren zelfs te slecht voor de ramsj.

Het hoeft gezien de pakken informatie ook niet te verbazen dat er hier en daar in deze dikke turf wat foute gegevens inslopen. Zo is de in de oorlog gesneuvelde Zahran Alloesh, de man van het Leger van Islam dat vooral in de streek van Doema ten oosten van de hoofdstad Damascus actief is, geen Saoedi maar geboren en getogen in het Syrische Doema waar zijn terreurgroep actief is. (pagina 153)

Zahran Alloesh is de zoon van de lokale salafistische predikant Abdoellah Mohammed Alloesh die in ballingschap in Saoedi-Arabië leeft. Het Leger van de Islam heeft altijd wel van grootschalige steun vanuit Saoedi-Arabië kunnen genieten. Het was hij die Damascus voor de Saoedi’s, de VS en Israël moest veroveren. Maar dat bleek dromen bij daglicht. 

Ook is bijvoorbeeld het stadje Madaya niet in handen gevallen van het Syrische leger zoals hij schrijft maar is het ook nu nog steeds een van de paar overgebleven jihadistencentra in de provincie Damascus. Het is door het leger omsingeld en dient als ruil voor de door al Qaeda & Co in de provincie Idlib omsingelde stadjes Foua en Kafarya. Leger en al Qaeda onderhouden hier een precair staakt-het-vuren.

Obama als vredesapostel

Maar dat zijn nu eenmaal de onvermijdelijke fouten van iemand die op korte tijd zo’n kanjer met duizend-en-een details brengt. Men kan er de lezers en hem op wijzen maar het is gewoon te vergeven. Maar veel ernstiger zijn echter de ongerijmdheden die in het boek te vinden zijn en beweringen die een ernstig gebrek aan logisch denken en analysevermogen tonen.

Zo schrijft hij op pagina 9: ‘De oorlog onder leiding van vredesapostel Barack Obama’. Vredesapostel? Men hoeft in de pakken over Syrië en het Midden-Oosten beschikbare informatie niet diep te graven om te zien dat het Barack Obama zelf was die de oorlog in Syrië orkestreerde. Sommige documenten die dat bewijzen – bijvoorbeeld de analyse van de DIA van augustus 2012 – waren bij het schrijven wel niet openbaar maar andere wel.

Seymour Hersh - 1

De Amerikaanse journalist Seymour Hersh schreef reeds in maart 2007 dat de VS de Syrische regering wou omverwerpen door gebruik te maken van de Moslimbroeders. Jef Lambrecht zag het niet. Seymour Hersh is de man die de slachtpartij in het Vietnamese My Lai aan het licht bracht en de gruwel in de door de VS bestuurde gevangenis van het Iraakse Aboe Graib. Hij is nu persona non grata bij de klassieke Amerikaanse media.

Ook de rol van Israël komt feitelijk nooit goed aan bod. Van Jef Lambrecht was het geweten dat hij verhoudingsgewijze lief was voor de zionistische staat en over haar exacte rol liever zoveel mogelijk zweeg. Ook hier in dit boek is dat goed merkbaar.

Dat salafistische terreurgroepen tot heden geen aanslagen pleegden in Israël zelf schrijft hij niet. Evenmin lezen we iets over de materiële hulp die Israël in de vorm van o.a. geneeskundige verzorging geeft aan al Qaeda & Co.

Verzwijgen

Waarom ook geen vermelding van de door de Israëlische diplomaat Odet Yinon ontwikkelde visie op het Midden-Oosten om via het steunen van het sektarisme het Midden-Oosten in brand te steken?

Een visie die men in Israël en de VS al jaren aan het uitwerken is en nu met de Arabische Lente en de destabilisatie van Tunesië, Jemen, Libië, Irak, Syrië en Egypte naar haar climax leek te gaan. Wie die visie kent begrijpt veel zaken die nu bij leken als ongerijmd overkomen. Bijvoorbeeld de vraag waarom de VS na de invasie van Irak pro-Iraanse groepen aan de macht bracht. Een Iran dat officieel de aartsvijand is van Washington.

Dit verzwijgen is als gebrek veel ernstiger dan detailfouten als die over Madaya. Zo schrijft hij op pagina 259 dat Israël, Jordanië en de VS verrast waren door de infiltratie door al Qaeda van die Syrische rebellengroepen. Vele bronnen tonen immers aan dat al Qaeda al vanaf dag een samen met de Moslimbroeders de leiding hadden van die door de VS ook al vanaf de eerste dag gesteunde opstand. Dat was geen verrassing maar vooraf gepland.

2017-02-13

Een deel van pagina 5 van een document van de DIA (Defense intelligence Agency) uit augustus 2012. Zowel de huidige woordvoerder van de DIA als de toenmalige baas, Michael T. Flynn, de huidige Nationale Veiligheidsadviseur van Donald Trump, bevestigden de echtheid van het document. Het toont zwart op wit dat de VS en ook België achter de creatie van de Islamitische Staat stonden. Men wou zoals het document stelt Irak zelfs bewust vernielen. Het was dus geen kwestie van niet weten of naïviteit. Barack Obama heeft trouwens zoals blijkt uit pagina 1 het document gekregen. Jef Lambrecht ontkent het bestaan van die relatie in zijn boek.

De VS beweerde wel dat ze verrast waren, maar om te zien of dat wel waar is dient het onderzoek. Wat hij naliet want elk serieus onderzoek toont aan dat de VS al Qaeda en verwante salafistische terreurgroepen van al het nodige voorzagen, van wapens en communicatiemateriaal tot zelfs bloem om de vele door al Qaeda gerunde bakkerijen te bevoorraden. Een essentieel gegeven om de bevolking aan zich te binden.

Zo is er het in maart 2007 in The New Yorker verschenen artikel ‘The redirection’ van journalist Seymour Hersh. Hierin al voorspelt hij dat de VS zinnens waren om de Syrische Moslimbroeders in te schakelen om eerst de Syrische regering om ver te werpen om nadien dan Hezbollah te vernielen. De eis van Israël.

Chemische wapens

Seymour Hersh citeert hij dan wel op pagina 281 met zijn artikel uit de London Review of Books over de aanval met sarin in de regio rond Douma van Augustus 2013. Hier verwerpt hij wel de beschuldigingen dat de Syrische regering hiervoor verantwoordelijk was. Daarbij gebruik hij gegevens die deels ook voor mij onbekend waren maar die in zijn geheel als bewijs zwakker zijn dan wat elders voorhanden is.

Merkwaardig is bijvoorbeeld dat hij geen melding maakt van de officiële VN-rapporten over de zaak van de missie van de Zweed Ake Sellström? Studie van die twee rapporten tonen mits een grondige lezing aan dat de beschuldigingen nep waren. Ook het onderzoekswerk van de  website Who Attacked Ghouta? en dat van zuster Agnes Mariam van het Kruis tonen eveneens aan dat die beschuldigingen vals waren.

Hij had hier een goede gelegenheid om organisaties als Human Rights Watch, Amnesty International en Artsen Zonder Grenzen te ontmaskeren als oorlogsstokers. Hij vertikte het echter. Het is een van de vele zware gebreken aan dit boek dat sterk is qua feiten, zelfs al maakt hij de occasionele fout, maar in feite zeer zwak is qua analyse. Ze ontbreekt gewoon. Met o.m. als gevolg dat hij zich in het boek regelmatig tegenspreekt.

Qatar en de VS

Waar hij wel gelijk in heeft is het ontmaskeren van de zogenaamde Arabische Lente als een poging om overal in die betrokken landen de Moslimbroeders aan de macht te brengen. Correct is ook de gemaakte constatering dat dit mislukt is. Behoudens voorlopig in Jemen stevenen zij elders af op een grote nederlaag.

Maar de centrale rol van de VS in die zaak ziet hij niet. Een simpele kijk in de Amerikaanse politiek en haar connecties met het salafisme via o.m. de relaties van Hillary Clinton en haar stafchef John Podesta met die religie van de haat komt niet in dit werk voor. En met 544 pagina’s had hij toch voldoende plaats om dat zeer cruciaal element te duiden. 

Ook vertelt hij over de kuiperijen van Qatar die voluit al Qaeda en andere terreurgroepen steunen. Waarna hij schrijft dat Amerikaanse militairen zich daarover ergerden. ‘Daar zag Washington een groter gevaar in dan in Assad’, schrijft hij op pagina 21. Daarbij de Britse krant The Telegraph citerend.

Ake Sellstrom met Ban Ki-moon - Overhandigen rapport Vn-missie gifgasaanvallen Syrië - 2013

De Zweed Ake Sellström met de toenmalige secretaris-generaal van de VN Ban Ki-moon in december 2013 bij het overhandigen van zijn tweede rapport over het gebruik van chemische wapens in Syrië. Jef Lambrecht bespreekt uitvoerig die zaak maar lijkt de twee nochtans zeer belangrijke rapporten van Sellström niet gelezen te hebben.

Het is complete onzin. De VS deed al het mogelijke om Assad te laten vermoorden en zijn regering omver te werpen. Qatar blijft het ook nu nog voluit steunen. Qatar is voor de VS zelfs een cruciaal militair steunpunt in de regio. Men kan The Telegraph hier op dit vlak trouwens toch ook geen betrouwbare bron noemen. Dat beweren is gewoonweg hilarisch.

Bovendien onthulde Wikileaks door de publicatie van officiële Amerikaanse documenten dat de VS via haar lokale ambassade in Qatar en de Amerikaanse militaire veiligheidsdienst DIA de Qatarese televisiezender al Jazeera tot in de kleinste details, incluis zelfs het woordgebruik, stuurden.

Een zender via welke Yusuf al Qaradawi, de topideoloog van de Moslimbroeders, nota bene opriep om alle niet-salafisten te vermoorden. Met steun dus van (sic) vredesapostel Barack Obama. In wezen staat het boek vol van dergelijke onzinnige beweringen. Een gevolg van het ontbreken bij hem van een goed logisch analysevermogen.

‘IS – Het nieuwe terrorisme van Daesh en de ondergang van de Moslimbroeders’, Jef Lambrecht, Van Halewyck, 544 pagina’s. 25 euro. 

Willy Van Damme

Fosforbommen zijn geen chemische wapens

Veel heibel vandaag in de kranten en zo de politiek want volgens Het Laatste Nieuws en zusterkrant De Morgen investeerde Gent en enkele andere gemeenten en steden, maar over die laatsten sprak men amper of niet, via PubliPart in een bedrijf dat chemische wapens produceert. Een grove leugen.

Volgens die kranten investeerde de NV PubliPart in een beleggingsfonds dat aandelen bezat in een dubieus bedrijf genaamd het Duitse Rheinmetall dat chemische wapens maakt, zijnde hier fosforbommen.

Conventie van Genève

Een wel heel merkwaardige bewering. Sinds het Protocol van Genève van 17 juni 1925, aangevuld met de VN-conventie van 30 november 1992 mogen de landen die dit ondertekenden geen chemische wapens meer produceren en ook zelfs geen meer bezitten.

Zo werd Syrië eind 2013 lid van die conventie en liet het zijn chemische wapens – tot op dat ogenblik een beveiliging tegen het overmachtige Israëlische leger – in overleg met de OPCW, de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens in Den Haag, geheel vernietigen.

Dat een Duits bedrijf in Duitsland chemische wapens zou aanmaken is dan ook een wel heel fantasierijk verhaal. Het zou, moest het zo zijn, voor een gigantisch schandaal op wereldvlak zorgen. Stel U voor, juist Duitsland zou zich hieraan schuldig maken. Het Duitsland van chloorgas en yperiet (mosterdgas). Maar het is gewoon gelogen. Want moest het zo zijn dan was dat bedrijf tien minuten na het bekend raken geheel kapot.

fosforbommen

Een voorbeeld van het gebruik van fosforbommen. De VS en haar salafistische bondgenoten in Syrië hebben op bepaald ogenblik wel het vermeend gebruik door het Syrische leger van fosforbommen willen gebruiken in de propagandaoorlog tegen het land. Dit door hen te beschuldigen van het gebruik van chemische wapens. Het bleef bij een korte beschuldiging en verdween in Washington ultrasnel in de vuilbak. Wegens te gênant voor de VS en Israël?

Wat Rheinmetall blijkbaar wel maakt zijn fosforbommen en dat zijn geen chemische wapens, zij behoren integendeel tot de categorie van brandbommen zoals napalm. Wel mag het volgens bepaalde echter niet vaststaande regels alleen gebruikt worden in veldslagen en dan alleen nog maar in niet- of dunbevolkte gebieden. Officieel zijn er echter geen regels. Men hoeft zelfs niet te raden waarom.

Gaza en Fallujah

De VS en Israël hebben die niet vaststaande regels echter in het recente verleden dan ook aan hun laars gelapt met als argument dat er gewoon geen regels vastliggen. Zo gebruikte Israël het wapen herhaaldelijk tijdens de operatie Gegoten Lood (Cast Lead) in de periode 2008-2009 in het zeer dichtbevolkte Gaza.

Terwijl de VS na de invasie van Irak in 2003 het minstens tweemaal gebruikte in de Iraakse stad Fallujah, een stad van normaal 285.000 inwoners, toen ze die op het verzet wou veroveren. Amper iemand in onze pers die er op dat ogenblik herrie over maakte.

Het wapen is vooral dienstig om slagvelden bij nacht te belichten. Deze week werd het vermoedelijk minstens een keer bij nacht gebruikt bij de slag om de Syrische stad al Bab. Wie het had gebruikt was op de beelden niet te zien. Ook was er geen berichtgeving over. Probleem is immers ook dat er bombardementen zijn van de luchtmachten van Turkije, Rusland en Syrië.

Fosforbommen zijn door hun felle licht ook direct herkenbaar. De indruk was ook dat die bommen bij die slag niet in de steden al Bab of Tadef werden gebruikt maar op het platteland en tegen ISIS. Voor zover dat kon gezien worden was alles dus in orde, ook volgens de niet vastliggende regels.

Maar ja, schrijven dat een intercommunale en een Gentse socialist investeert in de productie van chemische wapens levert natuurlijk heel vette titels, heel zware beschuldigingen en misschien veel extra verkoop.

En dan gooit men de waarheid zo overboord. En wie gezien de ontstane heibel let er dan nog op of het verhaal juist is of niet? En bovendien weet men dat zoals steeds de andere media dit zonder veel verdere controle overnemen.

Willy Van Damme

Syrië–De Strijd om al Bab

Het centrale punt voor de strijd over Syrië is op dit ogenblik ongetwijfeld die om de stad al Bab in het noordoosten van de provincie Aleppo. Een erg complex gevecht waarbij de voornaamste protagonisten behoudens de jihadisten van al Qaeda en Ahrar al Sham betrokken zijn. Het is een stad die in normale omstandigheden een 120.000 inwoners telt en vooral een landbouwcentrum is met een belangrijke administratieve functie.

Erg delicaat

De stad is al sinds begin 2013 in handen van die jihadisten en na de oorlog tussen al Qaeda en ISIS viel het in januari 2014 in handen van ISIS. Aan die bezetting komt nu stilaan een einde want de stad is op dit ogenblik praktisch geheel omsingeld door langs het noorden, oosten en westen het Turkse leger met daarbij een verzameling ingehuurde Syrische jihadisten.

Ten zuiden en praktisch even vlakbij zit het Syrische leger dat nu de voorstad Tardef inneemt. Het Turkse leger en haar huurlingen zijn langs het westen al Bab al binnengevallen. Een eind ervandaan langs het oosten en verder west kijkt de Syrische YPG noodgedwongen passief toe.

De Turken willen immers verhinderen dat de YPG/PKK en de VS al Bab innemen en zo het hele grensgebied van Syrië met Turkije bezetten. En dat Turks plan lukt. Het opmerkelijke is dat Rusland, Turkije en zelfs het Syrische leger hier de facto een militaire alliantie hebben gesloten.

Zelfs als is de vriendschap tussen Damascus en Ankara na wat er de voorbije zes jaar gebeurde ijzig koel te noemen. Amper iemand in Syrië die vertrouwen heeft in de Turkse bedoelingen. En dat is alleen maar heel begrijpelijk.

Al Bab - Militaire situatie - 15 - 10 februari 2017

Een detailkaart van Al Bab. Het groene deel is in handen van de alliantie van Turkije en haar jihadistische huurlingen. Het blauwe – deels de 530 meter hoge berg Aqil – is het vrijdag en donderdag op ISIS veroverde stadsdeel.

Maar behoudens een verhaal over een korte schermutseling tussen de ingehuurde jihadisten en het Syrische leger bleef alles tot heden kalm. En tussen het Turkse leger en de YPG/PKK werden er de voorbije weken behoudens in het noordwestelijk gelegen gebied Efrin geen aanvallen geregistreerd. Vraag is of Turkije en haar huurlingen al Bab geheel mogen bezetten.

Wat nu met Erdogan?

Een nog crucialer vraag is of het Turkse leger – dat bij deze invasie al 63 soldaten verloor – na de verovering van al Bab verder gaat oprukken. Alhoewel de Turkse regering spreekt van het veroveren op ISIS van hun ‘hoofdstad’ Rakka lijkt dit eerder op stoer doen dan een realiteit te worden. De YPG/PKK is met Amerikaanse ondersteuning nu al op 5 km van Rakka en dat lijkt dus een hapklare prooi te worden voor de YPG/PKK en de VS.

Vraag is natuurlijk wat er tijdens al die gesprekken tussen Iran, Rusland en Turkije en met Syrië is afgesproken. Komt er ‘tijdelijk’ een verdeling van het land – en dan voor hoelang en onder welke voorwaarden  – of komt die er niet. Iedereen, behoudens de YPG/PKK, spreekt in het openbaar wel over de nood voor een eengemaakt Syrië. Maar dat zijn woorden en de vraag is wat de daden zullen zijn. Afwachten.

Probleem is hier ook wat de VS wil of kan doen. Zelfs in Washington weet men het op dit ogenblik blijkbaar niet. En dus blijft er voor Ankara, Damascus, Teheran en Moskou niet anders over dan geduldig te wachten tot men er in Washington uitgeraakt is.

Het lijkt echter weinig waarschijnlijk dat de Syrische regering van Ankara, Moskou en Teheran geen waarborgen zou hebben gekregen over een voor Damascus goede afloop. Damascus kan wel moeilijk neen zeggen tegen Rusland maar zover als een verraad zal Moskou vermoedelijk niet gaan. Erdogan is immers ook vragende partij.

Al Bab - Militaire situatie - 14 - 9 februari 2017

De militaire situatie rond al Bab op donderdag. De strijd om al Bab kan hoogstens nog maar een paar dagen duren. De vraag hier is of beide partijen de stad gaan verdelen of Turkije het voorlopig alleen in handen krijgt.

Uiteindelijk is nu wat betreft de oorlog in Syrië het eindspel ingezet. Praktisch alle bolwerken van de jihadisten in de provincie Damascus zijn opgedoekt en in de jihadistenprovincie Idlib is er een hevige burgeroorlog gaande onder de jihadisten met Ahrar al Sham langs de ene kant en de broeders/vijanden van al Qaeda aan de andere kant. Met al Qaeda aan de winnende hand.

Van een strijd tegen de Syrische regering is er nog amper sprake. Louay Hoessein, een kopstuk van de oppositie, stelde vrijdag dat de strijd voor de controle over Syrië voorbij is. Dit gezien het feit dat volgens hem de buitenlandse mogendheden hun hulp gestopt hebben.

Al Bab - Militaire situatie - 14 - 9 februari 2017

Vrijdagavond waren er zware gevechten bezig tussen het Syrische leger en ISIS in de voorstad Tadef. De indruk vrijdag was dat het zuidelijke front van ISIS die dag aan het instorten was.

Met Libanon onder controle van de president en pro-Syrische generaal Michel Aoun, een verslagen rebellie in Syrië en het naderend einde van ISIS in Irak betekent dit een enorme nederlaag voor de alliantie van Saoedi-Arabië, Qatar, Israël, Turkije, de VS, het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk. Een der meest beschamende episodes uit de moderne geschiedenis van het westerse imperialisme en hun grootste nederlaag ooit.

En intussen in Libië

En Rusland is nu al de grote winnaar van de strijd om het Midden-Oosten. Zo lijkt het zelfs in Libië via generaal Khalifa Haftar aan het langste eind te trekken. Die generaal werkt samen met Moskou en Egypte en controleert bijna alle Libische olieterminals en dus ‘s lands inkomsten.

Khalifa Haftar - 2

Khalifa Haftar, ooit door de CIA gekocht van de Libische president Moeammar Kadhaffi om Libië te destabiliseren. Nu de goede vriend van Moskou en Cairo en op weg om de opvolger van Kadhaffi te worden. 

Waardoor de door het Westen via de VN geparachuteerde marionet – de man controleert in Tripoli zelfs zijn voordeur niet – ‘premier’ Fayez Sarraj wel in zee moet gaan met Haftar, de man van Moskou.

Iets wat de EU recent en erg schoorvoetend tijdens de EU-top in Malta heeft moeten toegeven. Want in de EU is men om puur politieke reden doodsbang voor een nieuwe vloedgolf vanuit Libië van vluchtelingen en dus moest men toegeven. Een goede zaak want het kan leiden tot een meer stabiele situatie en heropbouw voor het land. Maar ook hier liep de EU dus een fikse bloedneus op. Een welverdiende.  

Willy Van Damme

Salafisme is racisme

Er is in de Belgische politiek en zelfs de media eindelijk een discussie ontstaan over het gevaar van het in ook België succesvolle salafisme (1). Waarbij de centrale rol van Koeweit, Qatar en Saoedi-Arabië in deze zaak eveneens ter sprake komt. Jaren te laat maar het is er en dus moet men blij zijn.

Saoedi-Arabië de wacht aanzeggen

Het aanpakken hiervan is echter geen gemakkelijke zaak. Zo is er natuurlijk het essentiële gegeven van de vrijheid van meningsuiting en de daaraan gekoppelde godsdienstvrijheid. En dat dienen we uiteraard ten alle koste te respecteren, te koesteren.

Maar zoals alle vrijheden is niets absoluut. Zo kan die vrijheid van meningsuiting botsen met andere voor deze samenleving cruciale zaken. Zo mag men niet zomaar iemand in de media zonder bewijs beschuldigen een moordenaar, verkrachter of dief te zijn. En dat men niet mag oproepen tot moorden is ook nogal duidelijk. Hetzelfde voor racistische beweringen. Respect voor de persoonlijke integriteit van mensen is immers essentieel.

Peter De Roover - 5

Peter De Roover moest op 26 november 2015 hoogstnodig op de website van Knack in een opiniestuk de verdediging opnemen van Saoedi-Arabië. Parlementair medewerkster Els Van Doesburg deed het hem voor op 22 september 2015. Ook heeft vicepremier en minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon, eveneens van de N-VA, geen problemen met de link tussen de Grote Moskee in Brussel en Saoedi-Arabië. Laat ze maar komen de predikanten van de haat.

Het is dus een zaak om bij het bestrijden van dit reëel gevaarlijk salafisme voorzichtig te zijn. Maar mogelijkheden om op te treden zijn er wel. Zo gebeurt het rekruteren van nieuwe zieltjes voor dit salafisme veelal via schimmige vzw’s die vanuit landen als Koeweit en Saoedi-Arabië worden geleid.

Velen zijn wettelijk niet eens in orde. Hier kan simpel nazicht soelaas geven. Ze ontbinden is een eerste stap in de strijd tegen dit gevaar. Verder kan men via de EU bijvoorbeeld satellietzenders uit de lucht halen die via Europese satellieten hun gif verspreiden. Men deed dat bijvoorbeeld met pro-Syrische regeringszenders maar van al die salafistische televisiestations bleef men tot heden af. Opvallend!

Verder zijn een aantal salafistische organisaties in België nog steeds niet verboden zoals Hizb Ut Tahrir en de Moslimbroeders. De eerste is wel in enkele landen van de EU zoals Duitsland verboden maar opereert open en bloot in o.m. Brussel. De Moslimbroeders heeft dan  weer de openlijke steun van het Verenigd Koninkrijk. Dat mag echter voor ons geen enkel belet zijn om ze wel te verbieden.

De N-VA

En uiteraard dienen onze veiligheidsdiensten al die geldstromen en de eraan verbonden figuren in kaart te brengen en op te volgen. Met eventueel gerechtelijke gevolgen bij gevallen van bijvoorbeeld witwassen of verbanden naar andere vormen van criminaliteit. Een immense grote taak waarvoor onze overheid dan maar de nodige extra middelen moet voorzien. Onze veiligheid en maatschappelijke stabiliteit is nu eenmaal essentieel.

Verder lijkt mij zware diplomatieke druk op die landen van het Arabisch schiereiland gepast. Men moet hen duidelijk maken dat het verspreiden van dit gedachtengoed gezien wordt als een voor ons land zeer vijandige daad die zijn consequenties heeft.

Waarom bijvoorbeeld de link tussen de Grote Moskee in Brussel en Saoedi-Arabië niet doorknippen? Jan Jambon (N-VA), minister van Binnenlandse Zaken en vice-premier, ziet hier echter geen probleem.

Yousuf al Qaradawi - 1

De Egyptische predikant Yusuf Qaradawi is zowat de topideoloog van de moslimbroeders en een der belangrijkste figuren binnen het salafisme. De man leeft in ballingschap in Qatar. Tot Saoedi-Arabië protesteerde zat de man elke week te prediken op de Qatarese Arabischtalige televisiezender Al Jazeera. Deze zender is te bekijken via het kabelnetwerk van Belgacom, een overheidsbedrijf. En dan maar verschieten dat mensen hier onder invloed van die sekte komen. De man roept o.m. op om alle vijanden van het salafisme te vermoorden. Daar hij op zeker ogenblik wegens de toestand in Egypte ook Saoedi-Arabië aanviel trad men daar echter op.

Onderzoeken van o.m. Raf Sauviller in Humo tonen echter het omgekeerde aan. En is het een toeval dat o.m. N-VA fractieleider in de Kamer Peter De Roover en Els Van Doesburg, een parlementaire medewerkster van die partij, vorig jaar op www.knack.be Saoedi-Arabië zaten te verdedigen?

Verder is het voor elke onderzoeker toch duidelijk dat salafisme gelijk staat met racisme. Salafisten zijn er van overtuigd dat anderen, ook moslims, minderwaardig zijn en daarom moeten aangepakt worden. En zodra men sterk genoeg is hoort daar geweld bij. De bewijzen hiervoor zijn enorm. Men hoeft hun geschriften maar te lezen of hun praktijk in die landen waar ze ietwat sterk staan. Hun terreur slaat hier trouwens al toe.

Racismewetgeving

Beweringen van o.m. een Fouad Belkacem dat België moet islamitisch worden en dat dit gevolgen zal hebben voor onze samenleving zijn toch duidelijk. Zij willen desnoods met alle middelen een islamofascistisch regime installeren. En dus heeft onze overheid in wezen hier een middel om dit salafisme gerechtelijk aan te pakken. En dat is simpelweg de racismewetgeving.

Haatpredikanten moet men dus niet het land uitzetten om dan elders haat te laten zaaien maar omwille van de racismewetgeving naar een cel verwijzen. Desnoods wijzigt men de wetten als een gevolg van de maatschappelijke evolutie.

Ook moet het gedaan zijn met het steunen van salafistische groepen in Libië, Syrië of waar ook. Mensen als een Rik Coolsaet die Syriëstrijders ooit op televisie idealisten noemde dienen met de vinger gewezen.

En dus is er ook een grote rol voorzien voor onze media die volop moeten wijzen naar dit gevaar. Dat gebeurt echter niet of onvoldoende. Belgische Syriëstrijders beschrijft een blad als De Morgen als staatsgevaarlijk, maar diezelfde Syriëstrijders worden zodra zij niet-Europees zijn in de krant dan plots ware helden.

Sterven doen we sowieso toch - Pagina 1 - 14 december 2016 - De Morgen

Dat De Morgen al Qaeda & Co steunt bewijst deze voorpagina van 14 december vorig jaar voluit. De Amerikaanse Syriëstrijder Bilal Abdul Kareem, gelieerd aan al Qaeda, kon het er allemaal eens komen uitleggen over wat er in Aleppo juist gebeurde. De Syriërstrijder als held. Ook andere Westerse massamedia namen gretig zijn discours over.

Zie maar hoe die krant een zekere Amerikaan Bilal Abdul Kareem bij de bevrijding van Aleppo eind vorig jaar omtoverde tot een ware held die daarom navolging verdiende. De man, een grote fan van al Qaeda riep al herhaaldelijk moslims op om aan de zijde van al Qaeda in Syrië te komen vechten. Zolang onze kranten zich daaraan bezondigen raakt men natuurlijk nergens. De hoofdredacties hierop wijzen lijkt mij dringend nodig.

Tandeloze motie

Verder is het best hallucinant te noemen dat men vanuit de Open VLD met Annemie Turtelboom in het parlement een motie laat stemmen waarin men de regering oproept om op te treden tegen het salafisme. Een onzinnige en onnodige motie. Groen, Vlaams Belang en de SPA, via voorzitter John Crombez, zeggen te willen optreden tegen dit salafisme. Eindelijk en goed zo. Maar zo’n motie is pure waanzin. Harde maatregelen zijn er nodig en geen praatjes voor de vaak.

Onze houding tegenover Saoedi-Arabië moet zeker ook veranderen. Dat FN dan geen wapens meer verkoopt aan Saoedi-Arabië is zeer spijtig voor dat bedrijf, maar onze nationale veiligheid heeft voorrang.

Ik moet hier wachten op mijn dood - 14 demcember 2016 - De Morgen - 1

Ook binnen de krant kon Bilal Abdul Kareem het nog eens allemaal uitleggen. Over zijn praktijken en connecties met al Qaeda echter geen woord. En een kritische vraag kon er ook al niet af. Al Qaeda & co gijzelden zoals na de bevrijding duidelijk werd in hun deel van Aleppo een 100.000 burgers. Daarover bij De Morgen geen enkel woord.

Dat onze koning bij het overlijden van de vorige Saoedische koning ginds zijn medeleven ging betuigen was totaal misplaatst en had nooit toegelaten mogen worden. Uiteindelijk is dit land niet alleen door en door corrupt en een brutale dictatuur maar ook een ondermijner van onze samenleving. In wezen voert het dus zelfs oorlog tegen ons. Een gepast antwoord is dan ook meer dan nodig en dus zeker geen koningsbezoek.

Laat een stel specialisten het salafisme ontmaskeren tot wat het is en die verspreiders van deze vorm van fascisme voor de rechtbank brengen. Het is gewoon een racistische versie van de islam die men met alle middelen moet bestrijden. Waarbij gewone moslims onze beste bondgenoot zijn. Hen hierbij nauw betrekken is dan ook essentieel. Want zij zijn nog meer het slachtoffer van deze nieuwe vorm van fascisme dan wij niet-moslims.

Willy Van Damme

1) Op de VRT had men het de voorbije dagen herhaaldelijk over het ‘wahhabistisch salafisme’. Een onzinnige term die klinkt zoals fascistisch nazisme. Wahhabisme is de term die men in het Westen gaf aan de Saoedische versie van de islam.

Hij komt van een predikant uit de achttiende eeuw genaamd sjeik Mohammed ibn Abdul al Wahhab (1703-1792, Uyainah – al-Dir’yah – beiden voorsteden van Riyad, hoofdstad van Saoedi-Arabië), de zoon van een rechter wiens versie van de islam overgenomen werd door de stam van de Saoedi’s de Annazah, toen een van de serie stammen die onder de Ottomaanse bezetting op het Arabisch schiereiland woonden.

Met Britse steun wist die in de twintigste eeuw haar gezag over het Arabisch schiereiland te vestigen waarbij zij die interpretatie van de islam tot de staatsgodsdienst maakten. Toen het Huis van Saoed dankzij de olie schatrijk werd begon zij met de wereldwijde verspreiding van deze versie van de islam. Miljarden euro’s werden hier al aan uitgegeven.

Bilal Abdul Kareem - 4

Bilal Abdul Kareem op ‘reportage’. Hier in december vorig jaar in Aleppo in gesprek met een met o.m. een bommengordel gewapende salafist. Hij is zowat de vaste interviewer van de top van de Syrische al Qaeda. Via zijn websites roept hij regelmatig moslims op om in Syrië te komen vechten. Een held voor De Morgen. Je kan hem volgen op http://www.bilalabdulkareem.com/, https://twitter.com/bilalkareem?lang=nl, https://www.facebook.com/bilal.a.kareem/ en http://ogn.news/. Een bezig baasje dus. De man leeft al jarenlang in het Midden-Oosten. Voor zijn fratsen in Syrië vooral in Qatar.

Op vraag van de VS en met akkoord van Israël werd dit vanaf 1979 omgevormd tot een terreurbeweging die al honderdduizenden levens eiste, in essentie moslims. Het is de gewapende arm van de Saoedi’s en de VS.

In het westen noemde men dit dus wahhabisme maar die term is voor de volgelingen van die visie op de islam godslasterend. Immers volgens die interpretatie zijn alleen de geschriften van de eerste drie generaties na Mohammed heilig en is de rest heiligschennis. Daarom dat zij voor zichzelf soms de term salafisten gebruiken, de zuiveren van de leer en komt van de Arabische term al salaf al salih, de vrome voorvaders.

Uiteraard zijn er bij de vele salafistische groepen grote verschillen. Het zijn bijvoorbeeld ook opportunisten en hypocrieten. Zo zijn veel leden van het Huis van Saoed betrokken geweest bij grootschalige drughandel en wordt het land door sommige waarnemers gezien als de grootste invoerder van drugs als XTC en captagon.

En tot de jaren dertig van de vorige eeuw was alcohol zelfs toegelaten. Nu wordt het alleen stiekem gebruikt. Hetzelfde doet zich trouwens voor in Iran dat volgens de Wereldgezondheidsorganisatie een der grootste consumenten is van alcohol, zelfs voor Duitsland.

Afbeeldingsresultaat voor Mohammed abdul Wahhab

Vanaf 1740 predikte sjeik Muhammad bin Abdul al Wahhab in de regio van het huidige Riyad de opstand tegen de volgens hem afvallige Ottomaanse heersers die in zijn visie het rechte pad van het geloof hadden verlaten. Wat van pas kwam voor emir Muhammad bin Saoed die toen in onvrede leefde met de Ottomanen die in die periode heersten over het grootste deel van het Arabisch schiereiland. In 1747 schaarde het Huis van Saoed zich achter de leer van Wahhab en kwam in opstand. Dit mislukte zoals ook de tweede opstand faalde. Pas met Britse hulp slaagde het Huis van Saoed met een strijd die duurde van 1902 tot 1936 in hun machtsgreep. De gevolgen kennen wij.

Ook elders bij andere salafistische groepen is men op dit vlak zeer ‘soepel’. Zo is het een publiek geheim dat al die salafistische terreurgroepen in Syrië op grote schaal captagon gebruiken om hun soldaten zo urenlang te kunnen laten vechten. En dan was er de taliban die tien jaar lang van hun Afghanistan ‘s werelds grootste producent van opium en heroïne maakten.

Verder zijn er onder salafisten nogal wat verschillen in visie op wat voor hen maatschappelijk aanvaardbaar is en wat niet. Zo laat Saoedi-Arabië op beperkte schaal andere interpretaties van de islam toe zoals het sjiïsme. Dit terwijl die door onder meer al Qaeda, de taliban en ISIS normaal brutaal worden vermoord. Het is trouwens een van de grote discussiepunten tussen het Huis van Saoed en andere salafistische groepen.

Uiteraard zijn niet alle salafisten gewapende terroristen maar hun visie op de samenleving is wel steeds een racistische. En de stap van een simpel extremistische versie van de islam naar terreur is zo gezet.

Journalistieke deontologie, Walter Zinzen en Bashar al Assad

Reactie op de vrije tribune ‘Met de muilkorf aan de leiband’ van Walter Zinzen in De Standaard van vandaag 9 februari.

Walter Zinzen heeft een wel heel merkwaardige visie op de journalistiek. Er zijn in ogen de ‘goeden’ en die laat je aan het woord, en er zijn de ‘slechten’, in zijn ogen dictators en massamoordenaars, en die laat je nooit aan het woord. Heeft die man ooit al gehoord van journalistieke deontologie? Zinzen lapt er zijn laars aan.

Maar dat hij luidkeels protesteert tegen het interview met Assad maar al zes jaar zwijgt over de honderden interviews die in onze media verschenen met allerlei salafistische vechtersbazen is voor hem nog nooit een probleem geweest.

Blijkbaar wil Zinzen dus van Syrië een soort salafistische hemel maken. Dat kan hij dan voor wat interviews wel bezoeken. Hij moet dan wel zien dat hij bij de terugkeer ook zijn hoofd meeneemt. Desnoods in een aparte zak.

Willy Van Damme

P.S.: In 1983 verwittigde ik telefonisch Walter Zinzen bij de toenmalige BRT over de praktijken van de vroegere Gentse professor toxicologie Aubin Heyndrickx. Hij lachte het weg stellende dat de man zoals steeds ook hier wel gelijk had met zijn beweringen over biologische oorlogvoering in Laos en Cambodja door de Sovjetunie. Een fantasierijk verhaal komende uit Washington en in België gebracht door die man, een fraudeur.

Panorama, het televisieprogramma van Zinzen, liet Heyndrickx na mijn gesprek uitgebreid aan het woord over die lasterlijke onzin zonder ook maar een kritische vraag te stellen. Had hij de zaak toen serieus en dus kritisch bekeken dan had hij geweten wie die man echt was, zijnde een viezerik, smeerlap en wetenschappelijk een idioot. Het voorval typeert Zinzen. Wie denkt dat de huidige journalistiek slechter is dan vroeger is dus fout.

Knack en de ondankbaarheid van Assad

Lezersbrief gestuurd naar Knack naar aanleiding van het er vandaag gepubliceerde  gesprek met de Syrische president Assad.

Waarom in ’s hemelsnaam zou de Syrische regering of Assad België dankbaar moeten zijn (Knack 14 februari 2017 ‘Bashar al Assad ‘Ik ben België niet dankbaar’)? In 2011 vaardigde men in de EU met akkoord van België een embargo uit tegen Syrië die zelfs het leveren van geneesmiddelen vanuit de EU bijna onmogelijk maakte.

In april 2013 veroverde ISIS toen nog samen in een front met al Qaeda de oliebronnen in het oosten van Syrië. Waarna men in de EU met unanimiteit van de aangesloten landen, dus ook België met Didier Reynders, razendsnel al op 23 mei 2013 het embargo tegen Syrië voor olieproducten beëindigde.

Waardoor ISIS zich in Europa via die olieverkoop kon financieren. Met steun van onze regering. Ook maakte een rapport van de Amerikaanse militaire veiligheid (DIA)  (1) van augustus 2012 melding van het feit dat het Westen de oprichting van een kalifaat in Syrië en Irak wou. Dus steunde België volgens dat rapport de oprichting door ISIS van dat kalifaat.

Verder heeft men het ook over de eerste betoging in maart 2011 waarbij Knack schrijft dat de Syrische veiligheidsdiensten met scherp schoten op de betogers. Bij die eerste betoging werden door sluipschutters 8 politiemensen vermoord en zowel het gerechtsgebouw als de hoofdzetel in Daraa van de Baath partij in brand gestoken. Dat verzwijgt Knack. Moesten de Syrische veiligheidsdiensten zich dan zomaar laten afslachten misschien? Blijkbaar voor onze media wel.

 

Knack - 14 februari 2017 - Voorpagina Assad

Alhoewel alles erop wijst dat de oorlog tegen Syrië aan het aflopen is blijft onze pers weer volop propaganda verspreiden. Getuige de VRT gisteren met Terzake en De Afspraak. Ondertussen is men bij de EU al wel bezig voorbereidingen aan het treffen te ‘helpen’ bij de wederopbouw. Kwestie in Syrië toch nog iets van invloed te behouden. De schaamteloosheid van de Westerse diplomatie. Eerst jihadisten sturen om het land te vernielen en daarna de stenen en mortel verkopen voor de wederopbouw.

Ook voert of voerde onze luchtmacht boven Syrisch grondgebied luchtbombardementen uit zonder daarvoor toestemming te vragen aan de Syrische regering. Wat volgens het internationaal recht een daad van oorlog en zelfs een oorlogsmisdaad is. Bovendien steunt onze regering in Syrië een gewapende opstand wat eveneens een daad van oorlog en een oorlogsmisdaad is. Assad was dus nog heel diplomatisch braaf over ons land.

Willy Van Damme

1) Volgens dat rapport was al Qaeda in Irak (het latere ISIS) al van dag één in Syrië actief. Naast dan de Moslimbroederschap. Dit was dus geen opstand voor meer democratie of mensenrechten zoals onze pers maar blijft beweren maar een salafistische. Wat de door de massamedia gerespecteerde Amerikaanse expert Joshua Landis in een recent groot interview ook sterk benadrukte.

Lees: http://talkingpointsmemo.com/cafe/americas-failure-russia-success-in-syrias-war

The Special Relationship

In Britse regeringskringen heeft men het op bepaalde ogenblikken, dit is als ze Washington nodig hebben, dolgraag over ‘the special relationship’, de speciale relatie’ tussen de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk. Een der vaste cartoonisten van The Financial Times wist die speciale relatie in de zaterdagkrant perfect uit te beelden.

Theresa May en Donald Trump - The Special Relationship

Een goedgezinde Trump had toch nog een watertje over voor haar. In het door haar gepresenteerde vlees had hij vermoedelijk echter geen interesse. Zielige May, zielige Britse regering. En om hem toch maar te lokken beloofde men Trump dan een bezoek aan het Verenigd Koninkrijk met alles erop en eraan, incluis een verblijf in Buckingham Palace bij de queen. Met bijna 2 miljoen Britten die een petitie tegen het bezoek ondertekenden. Iets wat in de moderne Britse geschiedenis nooit eerder gebeurde. Ook dat is een deel van die speciale relatie.

Maar met haar korte benen en grijs haar is de Britse premier Theresa May echter niet de geschikte partner voor Donald Pinoccio Trump. Die verlangt immers lang blond haar, een zeer slanke lijn en lange benen. Was het een toeval dat het Witte Huis haar eerst had aangekondigd als Teresa May, een pornoster?

De bezoeken van May met smeekbedes bij Trump, de salafistische sjeiks op het Arabisch schiereiland en bij islamist Recep Erdogan in Turkije zijn beschamend. Het ooit oppermachtige koninkrijk – Brittannia rules te waves – moet nu gaan bedelen om de schok van de Brexit zo goed als mogelijk op te vangen. Dat de cartoonist May hier toont als een dame die te koop is is dan ook heel raak.

Maar iedereen zal zich in Whitehall herinneren wat er gebeurde tijdens de Falklandsoorlog in 1982 toen de VS, onder president Ronald Reagan, de Britten, onder premier Margaret Thatcher, weigerde te helpen en liever zelfs in zee ging met de er op los folterende Argentijnse generaals. Voor zover die speciale relatie.

Iedereen die de geschiedenis van de VS wat kent hoort te weten dat dit een totaal onbetrouwbare partner is. Dat men dit in de EU en Londen nog steeds niet inziet en op vraag van de VS liever met Rusland oorlogje voert toont de zwakheid van zowel Londen als Brussel.

De openlijke bedreigingen van Trump – Obama deed hetzelfde maar op een sluikse wijze – aan het adres van de EU zouden Brussel eindelijk moeten wakker schudden. Maar vergeet het. Men laat de Europese president Donald Tusk – toch algemeen gezien als de pion van de VS in de EU – wat overreageren en zal het erbij laten. Iets anders zou zeer verbazen.

Rusland en China legden de EU nooit iets in de weg. De VS al jaren, met o.m. de aanval op de euro, de bankencrisis, de gigantische boetes tegen Europese bedrijven, de door de Amerikaanse oorlogen in Irak en Syrië ontstane vluchtelingencrisis en de steun van Washington aan de hier terreur zaaiende salafistische koppensnellers.

Veel verstand moet men niet hebben om te beseffen dat men China en Rusland eerder als vriend en partner moet zien dan zoals nu als vijand. Niet dat men de VS nu plots de les moet gaan spellen. Dat de EU eerst voor haar deur alles schoon veegt. Daar is al genoeg werk.

Willy Van Damme

Hysterische prietpraat van Corry Hancké in De Standaard

Dat Uw redacteur wanneer ze bericht over Rusland niet zelden de pedalen helemaal kwijt raakt bewijst ze nogmaals ten volle in haar stuk vandaag: ‘De wereld op zijn Russisch’. Daarin schrijft zij: “het lijden van de bevolking wordt niet in beeld gebracht, of het wordt afgeschilderd als Westerse propaganda.” Het is een verklaring die best wel hilarisch kan genoemd worden.

Recent nog berichten, om maar een van de duizenden voorbeelden te noemen, zowel RT als de Syrische media uitvoerig over het saboteren door de Syrische jihadisten van de watertoevoer naar de ongeveer 5 miljoen inwoners van de regio van Damascus. Wat voor grote humanitaire problemen zorgde. Hierover echter in onze massamedia amper een woord.

Verder is zij van oordeel dat RT de Syrische regering niet verantwoordelijk stelt voor de aanvallen met chemische wapens. Voor haar een voorbeeld van partijdigheid. Daar ik dit probleem op de voet volg en tot heden voor die beweringen over dit chemisch wapengebruik nog geen begin zelfs van een bewijs zag zou ik dan graag van haar die bewijzen wel krijgen.

Verder ben ik over die zaak enkele malen op RT aan het woord geweest en heb daar de zaak besproken. Hierbij kwamen de beschuldigingen ruim aan het woord. Met een analyse van die beweringen, een bespreking van de vele documenten en de ontkenningen.

Mevrouw Hancké bewijst hier nogmaals dat ze niet bezig is met verslag uit te brengen maar in het verspreiden van leugens op het hysterische af.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar De Standaard naar aanleiding van het artikel van Corry Hancké ‘De wereld op zijn Russisch’ in de krant van vandaag 30 januari. In 1983 beweerde dit dagblad op basis van beweringen van Aubin Heyndrickx, de toenmalige professor in de toxicologie (Universiteit Gent), dat de Sovjetunie op grootschalige wijze biologische wapens gebruikte in Laos en Cambodja.

Een pak leugens komende van Washington zoals nadien is gebleken. Ook toen al geloofde trouwens geen enkel serieus wetenschapper waar ook die beweringen. Aubin Heyndrickx was toen hij die verklaringen deed zelfs de risee van de wetenschappelijke wereld.

De man werd enkele jaren later – zijn gerechtelijke bescherming was wegevallen – wegens fraude bij het uitoefenen van zijn beroep meermaals veroordeeld en zelfs zijn titel van professor afgepakt. 

De toenmalige hoofdredacteur Lode Bostoen weigerde echter in die periode enige kritische opmerking over die beweringen te publiceren. De Standaard is qua niveau nog niets veranderd. Integendeel zelfs, elke kritische stem op de redactie buitenland die er toen was werd buiten gegooid en vervangen door pennenlikkers die vooral uitblinken in het overschrijven van Amerikaanse propaganda.

En dan is men verbaasd dat onze media nog amper over enige geloofwaardigheid beschikken. Een probleem dat ze alleen aan zichzelf te danken hebben. En om dat probleem van een gebrek aan geloofwaardigheid aan te pakken zorgt men niet voor een meer professionelere journalistiek maar begint men met het verkopen van hysterische prietpraat over de ‘tegenstander’, de vijand. Zielig.