Chinafobie en De Standaard

Goed gelachen gisteren met het stuk “Peking speurt het internet af naar belangrijke Belgen” (DS 17/09) Volgens dat verhaal zou China dus het internet gebruiken om namen op te zoeken van wie in België, en elders, belangrijk is. Wat een onthulling. Het is er een van hetzelfde niveau is als de ontdekking dat deze ochtend de zon is opgestaan en schijnt.

Het is via een anonieme klokkenluider in handen geraakt van Internet 2.0 een Australisch/Amerikaans bedrijf mede opgericht door een gewezen majoor van de Australische veiligheidsdiensten. Een totaal gebrek aan betrouwbaarheid dus.

En dat er op die lijst 696 Belgen prijken is eveneens meer dan ‘schokkend’ nieuws. China heeft in Brussel twee ambassades en als er met het Chinese nieuwjaar op hun recepties mensen worden uitgenodigd zullen er dat vermoedelijk zelfs meer zijn dan die 696.

Diplomaten hebben als taak in het land waar zij verblijven zoveel mogelijk gegevens van zoveel mogelijk personen te vergaren. En dit kan erg ver gaan. Dat soort verhalen als dat van Internet 2.0 als crimineel en schokkend te verkopen toont dat de krant tot het debiele niveau is afgezakt en niet weet wat ze publiceert.

En verder heb ik in mijn carrière als onderzoeksjournalist niets anders gedaan dan namen noteren en hun linken leggen. Daarvoor is het internet zeer belangrijk en perfect bruikbaar. Of doet De Standaard dat niet misschien?

En dan vandaag “Hoe China rechtstreeks Info uit de Brusselse EU-bubbel kocht”. Wat in de ti!tel van het stuk als een vaststaand feit wordt verkocht wordt nadien in de subtitel ‘Zou’ en “de man ontkent”. Wat verder in het stuk staat zijn naam en welke instelling zodat hij perfect identificeerbaar is. Maar mensen lezen de kop en veel minder de subtitels. DS weet dat.

Hoezeer de man (Fraser Cameron) aan China verkocht is blijkt uit een debat over China dat zijn instelling kortelings organiseert. Spreker is Europarlementslid Reinhard Bütikhofer, Duitser en fractieleider van Groen daar en lid van het Aspin Institute, het American Jewish Committee en Atlantic Brücke. Veel pro-Amerikaans kan het niet zijn en de man is dan ook gekend als een rabiaat tegenstander van China.

Maar door dit verhaal zo te brengen maken jullie van de man een crimineel die daardoor zijn werk dreigt te verliezen. Het niveau van De Standaard en uw medewerkster Gisele Nath, auteur van beiden verhalen, is dus duidelijk beneden alle peil. Grof is hiervoor een goed woord.

Willy Van Damme

Naschrift:

Brief aan De Standaard. In het begin der jaren tachtig schreef ik een stuk over de poging van de Chinese regering om een van haar onderdanen die in Leuven studeerde en politiek asiel had gekregen te ontvoeren. Dankzij mijn interventie mislukte dat. Maar toen ik nadien mijn verhaal hierover wou publiceren raakte ik dat nergens kwijt en Paul Goossens bij De Morgen wou dat evenmin plaatsen.

Toen het maanden later dan toch maar dan bij Knack verscheen was dat mijn laatste artikel voor dat blad. Gewezen hoofdredacteur wijlen François Verleyen had immers een bezoek gekregen van diplomaat Zwaenepoel die in opdracht van ambassadeur Patrick Nothomb handelde. Een gesprek welke volgens Buitenlandse Zaken positief was verlopen. Wat toen niet in de media mocht is nu dagelijkse kost. Liefst met veel fantasie.

De vuile trucs van de Staatsveiligheid

Het verhaal van vandaag in De Standaard verscheen ook in Politico met meer info en dit verhaal blijkt, zoals wel kon vermoed worden, van onze Staatsveiligheid te komen die de man duidelijk kapot wil. Zij gaven het door aan De Standaard en L’Avenir. Waar De Standaard bereidwillig aan mee werkt. Verder krijgen dat soort organisaties en instellingen altijd wat steun voor hun activiteiten van de vele ambassades in Brussel.

Maar dat de Staatsveiligheid een onderzoek doet naar de man is niets op tegen. Het is hun taak. Wat echter zeker niet hun taak is en een schending van het onderzoeksgeheim, en dus crimineel. is dit.

Dat men bij een gerechtelijk onderzoek naar bevriende perslui stapt en niet het onderzoeksresultaat afwacht kan niet. Maar we kunnen er nu al bijna zeker van zijn dat men hierna nooit nog iets over deze zaak gaat horen. Het is wat men noeùt de rechtstaat.

Moesten wij echter een echte regering met stevig politici hebben dan zou dit niet gebeuren en gebeurt het toch zoals hier dan wordt de baas op staande voet ontslagen. En om dan te speculeren: Misschien wou die man niet met onze veiligheidsdiensten samenwerken en ruimde men hem daarom op om dan plaats te maken voor iemand die mits betaling wel wil meewerken.

En hoe betrouwbaar de info van de Staatsveiligheid is bleek ooit al met het Eurosongfestival. Verontschuldigingen voor die toenmalige laster en broodroof konden er bij de Staatsveiligheid niet af. Politico: https://www.politico.eu/article/belgium-security-service-probes-top-eu-think-tanker-for-links-to-china/

Willy Van Damme

Open brief aan VRT – Pater Daniel Maes

Geachte leden van de  Raad van Bestuur,

Onze Openbare Omroep VRT streeft een ambitieus doel na en wil kwaliteit bieden,  die tevens relevant is voor gans de Vlaamse bevolking. Deze lofwaardige ingesteldheid kan alleen maar toegejuicht worden. Met de huidige pandemie van de coronavirus, COVID-19, beseffen we nog beter hoe belangrijk onpartijdige en waarheidsgetrouwe berichtgeving is.   En op dit gebied wil ik graag een voorstel indienen en toelichten.

Reclame voor jihadisten

Mijn voorstel betreft de berichtgeving over de oorlog in Syrië. Het is slechts één onderwerp, maar wel erg belangrijk. De  hele internationale gemeenschap is er bij betrokken en alle grote wereldmachten strijden daar nu om hun belangen.

Zelf leef ik al sinds 2010 in Syrië, heb de samenleving gekend voor de oorlog, zag hoe de opstanden begonnen werd door tienduizenden zwaar gewapende en zwart bebaarde terroristen die de omgeving gedurende maanden belaagden.

IMG_3949

Daniel Maes is verbolgen over de wijze waarop onze media over het leed van Syrië berichten. De terroristen van al Qaeda & Co werden hier door professor emeritus Rik Coolsaet op de VRT zelfs omschreven als idealisten. Wat in wezen toch het verlenen van steun aan de terreur is. Geen probleem voor onze overheid. Ooggetuige Daniël Maes wordt al sinds 2011 gebannen uit onze media. En dan durft men schrijven dat er hier in België geen censuur is. Men laat heel bewust maar een klok van het verhaal horen. Tom Naegels, vroeger ombudsman van De Standaard, verdedigde die praktijk ooit zelfs.

Ik bleef op meer dan wonderlijke wijze in leven, samen met onze gemeenschap, die zich (als MSJM: Monastery Saint James the Mutilated) (1) op verschillende terreinen en samen met vele ngo’s efficiënt tracht in te zetten voor de noodlijdende bevolking over gans Syrië.

De mainstream media hebben vanaf het begin bepaalde opvattingen verspreid die niet waarheidsgetrouw zijn. De berichten waren gebaseerd op verzonnen verhalen die werden herhaald als voorwendsel om dit volk uit te moorden en dit mooie land te vernietigen en het aan de belangen van de westerse heersers te onderwerpen. Na negen jaar worden deze helaas, nog steeds herhaald (https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2020/03/12/oorlog-in-syrie-gaat-tiende-jaar-in/; https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2020/03/13/tijdslijn-negen-jaar-syrie/).

Dergelijke berichtgevingen verzwijgen de werkelijke achtergronden en motieven, verspreiden halve waarheden en hele leugens, voeren de onschuldige slachtoffers en hun bevrijders op als de schuldigen en de misdadigers  als de humanitaire helpers.

Goede Informatie beschikbaar

Er zijn in Vlaanderen en in het Nederlandse taalgebied verschillende degelijke onderzoeksjournalisten, die al jaren zorgen voor waarheidsgetrouwe verslagen over Syrië (http://golfbrekers.be; https://willyvandamme.wordpress.com; www.freesuriah.eu;   Sonja van den Ende en haar boek over Syrië); www.geotrendslines.nlwww.ericvandebeek.nl; www.novini.nl; Jens De Rycke  (en zijn boek over Syrië).

Internationaal is er een ruime keuze van deskundige journalisten en gezaghebbende politici, die moedig tegen de politiek correcte mening in, getuigen van de waarheid: Ron Paul, voormalig Amerikaans presidentskandidaat, Paul Craigh Roberts, economist in verschillende administraties van Amerikaanse presidente.

En dan is er nog Dick Black, senator en gouverneur van Virginia die in april 2014 aan president Bashar al Assad een brief schreef om hem te danken voor zijn strijd tegen  het internationaal terrorisme en die hem inmiddels ook al tweemaal bezocht en vergeving vroeg voor de Amerikaanse misdaden tegen Syrië.

Met verder ook nog senatrice (Hawaï) Tulsi Gabbard en vele anderen. Waarheidsgetrouwe rapporten over Syrië van de meest gezaghebbende journalisten zijn te lezen in Mondialisation.ca, voltairenet.org, sputniknews.com, rt.com, almasdarnews.com en anderen.

Daniel Maes bakt frietjes

Belgische frietjes in Syrië. Dat zal wel gesmaakt hebben.

En om slechte één grondig werk te noemen: Les guerres de Syrie”, Editions Glyphe, 2019 van Michel Raimbaud, Frans oud ambassadeur met een lange diplomatieke carrière in de Arabische wereld, professor in internationale betrekkingen, conferencier en auteur van o.m. “Tempête sur le Grand Moyen-Orient”.

Dit alles verklaart tevens waarom de officiële (al)machtige media steeds minder geloofd worden en de alternatieve, waarheidsgetrouwe berichtgeving steeds meer het hart van het volk wint.

Amerikaanse agressie

Ziehier een  kleine ​samenvatting van de oorlogen tegen Syrië. Midden vorige eeuw pleegde de CIA twee mislukte staatsgrepen in Syrië om de “Amerikaanse pijplijn” van Saoedi-Arabië door Homs naar de Middellandse Zee te doen aanleggen. Begin van de jaren ’80 probeerden ze het met de moslimbroeders die in de harmonieuze en in vrede levende Syrische  samenleving aanslagen pleegden.

De rekrutenschool in Aleppo werd overvallen en op staande voet werden 80 jonge alawieten onthoofd. En nadat hun moordpoging met 2 bommen op president Hafez mislukte (hij schopte een bom terug met zijn voet en de andere doodde zijn lijfwacht), liet deze heel het nest van moslimbroeders uitroeien (officieren van de buitenlandse mogendheden incluis!).

In 2003 kwam de Amerikaanse kolonel C. Powell aan de jonge president Bashar al-Assad vertellen hoe hij de VS moest dienen. In 2009 kreeg de Syrische president de belofte dat het goud zou regenen indien hij de Amerikaanse pijplijn zou aanleggen. Het was al zeer lang bepaald dat Syrië moest ontwricht worden voor de westerse belangen.

Klooster Dar Meir Yakub - Qara

Het klooster van Sint-Jacobus de Verminkte is een uit de zesde eeuw daterend Romein fort dat eind vorige eeuw geheel gerestaureerd werd. Het is een prachtig staaltje van restauratiewerk en is alleen al daarom een ommetje waard. Gelegen juist buiten de dorpskern van Qara aan de voeten van het tot ongeveer 3000 meter reikende Qalamoengebergte. En Syrië zit vol van dit soort erfgoed.

Omdat de president zijn volk en niet de buitenlandse belangen wilde dienen, werden toen de concrete plannen gevormd om Syrië te ontwrichten. Deze man, die totaal onbekend was, werd plots in heel de wereldpers voorgesteld als de gruwelijke dictator die zijn volk martelt, uitmoordt, vergiftigt. Heel de Atlantische pers nam deze gefabriceerde verhalen over.

Een paar keer werd ik door een VRT journalist uitgenodigd voor een interview, dat evenwel nooit werden uitgezonden. Ik sprak enkel over de werkelijkheid die ik zelf beleefde. In november 2011 heb ik zelf gezien hoe buitenlandse gewapende groepen in ons dorp een opstand probeerden uit te lokken. Hetzelfde hoorden we van vrienden over heel Syrië.

De eerste slachtoffers waren overigens allemaal soldaten en veiligheidsmensen. Hoe is dit mogelijk wanneer “een spontane vreedzame volksopstand” door het leger  “bloedig wordt onderdrukt”? Van de zogenaamde jongeren die in de stad Daraa slogans tegen de regering op de muur schreven en daarna gemarteld zouden zijn, waardoor de “volksopstand” tot een “burgeroorlog” zou uitgegroeid zijn,  is nooit enig spoor gevonden.

Een regime geen regering

Het is een verhaal dat twee weken later door Al Jazeera werd uitgevonden. Een VRT journalist stak zich “in de huid” van een Syriër en liet hem zeggen: “Wij vroeger brood en kregen kogels”. Tien broden kostten toen 0,10 €! Gingen Syriërs manifesteren omdat ze voor 1 € slechts 100 broden kregen? Waarom is de solidariteit en eenheid tussen volk, leger, regering en president steeds hechter geworden?

Geen enkele samenleving, regering of president is volmaakt, in Syrië evenmin als in België. Er is evenwel geen reden om Syrië steeds een “regime” te noemen, terwijl in België de Syrische vluchtelingen hun democratisch recht ontzegd werd om bij de laatste presidentverkiezingen mee te doen. Waarom heeft geen enkele westerse president zulk een brede steun van zijn volk als de Syrische president, die zelf een alawiet is terwijl het volk overwegend soennitisch is?

Agnès-Mariam-de-la-Croix - 3

Agnes-Mariam van het Kruis, de bezielster van het klooster in Qara. De Amerikaanse ngo Human Rights Watch en de media zijn op zeker ogenblik tegen haar een ware haatcampagne begonnen. Zij liep immers in de weg van de VS, de EU en Israël

Zouden de Syriërs echt niet weten wie hun kinderen vermoordt en wie hen beschermt? Over de chemische aanvallen in Syrië zijn inmiddels voldoende bewijzen dat ze allemaal gepleegd of verzonnen werden door terroristen, gesteund door het westen, telkens op het ogenblik dat het Syrische leger een deel van zijn land succesvol aan het bevrijden was.

Bij het onderzoek naar de grote gifgasaanval in Ghouta (augustus 2013) was onze gemeenschap zelf betrokken. Ouders uit Latakia, waar terroristen twee weken eerder een gruwelijke overval pleegden en vele kinderen ontvoerden (waarover de hele Atlantische pers geen woord repte) herkenden later hun kinderen op de video’s van de aanval in Ghouta!.

Het Syrische leger heeft in deze oorlogen geen enkele keer chemische wapens ingezet. Chemische wapens worden door terroristen gebruikt. Steevast de schuld aan Syrië geven, moedigt de terroristen aan met hun gruwelen verder te doen.

Waarom worden de massaslachtingen onder de burgerbevolking door de Amerikaanse coalitie verzwegen? En het feit dat de Amerikanen de rijkste oliebronnen, nodig voor de heropbouw van het land, gewoon bezetten, de olie stelen en al het mogelijke doen om de terroristen te blijven steunen?

Internationaal recht

Oneerlijk is ook dat in de berichten over Syrië geen woord gerept wordt over het internationaal recht en het charter van de UNO. Zijn de soevereiniteit van het land en zijn territoriale integriteit niet de basis van de internationale verhoudingen?

Indien deze zouden gerespecteerd worden, beginnen morgen in Syrië de vrede en de welvaart. De VS, Israël, Turkije, NAVO-landen, de golfstaten hebben tegenover Syrië alle grenzen van wet en menselijkheid overschreden en niemand protesteert … behalve Rusland, China, Iran en enkele landen. Is dit geen westerse barbaarsheid?

Klooster Dar Meir Yakub - Qara - Ruine

De ruïnes van het vroegere zesde eeuwse fort zoals het er voor 1990 uitzag. De oorlog heeft gelukkig relatief weinig schade veroorzaakt. De regio leeft er terug in vrede alhoewel de economische schade enorm is.

Het Vlaamse volk heeft recht op journalisten met hersens, een ruggengraat en een geweten. Immers, berichten over de oorlog in Syrië zijn niet neutraal. Men plaatst zich altijd ofwel aan de kant van de onschuldige slachtoffers ofwel van de misdadige moordenaars.

De kant kiezen van de westerse oorlogspropaganda is de kant van de criminelen, die het lijden van een onschuldig volk blijven verzwaren om een kleine super rijke elite van het industrieel militair complex nog rijker te maken. Hiermee deelt men in de misdaden die onder de schijn van mooie voorwendsels worden gepleegd. En het Syrische volk lijdt.

Graag wil ik dit ter overweging aanbieden en voorstellen dat we naar een waarheidsgetrouwe berichtgeving over Syrië zouden streven. Het lijkt mij een elementaire regel voor de journalistiek.

Hierdoor zullen de eer van onze Openbare Omroep alsook de belangstelling voor wat onze VRT aanbiedt op belangrijke wijze vergroot worden. Het zou bovendien een hartverwarmende (r)evolutie in de Atlantische media kunnen bewerken, door het gewone volk toegejuicht.

P. Daniel Maes o.praem.
20/03/2020

Deir Mar Yakub, Qâra, Syrië

1) Sint-Jacobus de Verminkte is een in 421 gedode politiek raadgever van de Sassanidische sjah Yezdegird 1. Hij komt uit een christelijke familie en bekeerde zich op zeker ogenblik tot het zoroastrisme, de eeuwenoude Perzische godsdienst. Mogelijks om politieke reden. De heerschappij van Yezdegird werd gekenmerkt door vele ruzies tussen de sjah en de Parthaanse adel en de zoroastrische religieuze kaste.

Yezdegird I stond op goede voet met zowel het Romeinse rijk en de christelijke kerk als met de joden. De tegenstellingen tussen de christelijke kerk en de zoroastriërs groeiden echter toen heiligdommen van de zoroastriërs, de vuurtempels, door christenen werden vernield. Na de vermoedelijke moord op Yezdegird I in 420 ontstond er een strijd om de macht waarbij Bahram V, een van zijn zonen, het plein won.

Aboe Sakkaar met hoofd in de provincie Idlib - April 2015

Aboe Sakkar, baas van de Farouq Brigades die heer en meester was van delen van de stad Homs. was volgens de (sic) kwaliteitskranten de held van Homs. De man werd door onze media zoals de VRT,  Standaard,  NRC en Volkskrant/De Morgen beschreven als een dappere vrijheidsstrijder. Hier met zijn buit, zijnde het hoofd van een soldaat van het Syrische leger. Eerst had hij voor het oog van de camera ook diens hart opgegeten. De Syrische oorlog is het absolute dieptepunt voor onze journalistiek waarvoor niemand onder hen zich zelfs verontschuldigde. Mensenrechten, bah.

Het gevolg was dat christenen hardhandig werden aangepakt en nadat Jacobus de Verminkte zich opnieuw tot het christendom zou bekeerd hebben werd hij in 421 gedood. Waarbij men volgens de legende zijn lichaam in stukken hakte. De hoofdstad van het toenmalige Perzië lag op dat ogenblik in Ctesifon aan de Tigris op een dertig kilometer van Bagdad.

Het klooster van Sint-Jacob de Verminkte ligt in het stadje Qara aan de voet van het Qalamoengebergte tegen de Libanese grens. Het dateert uit de zesde eeuw en was vroeger een Romeins fort. Het was praktisch geheel vervallen en werd onder invloed van de Palestijnse zuster Agnes Mariam van het Kruis geheel gerestaureerd. Een pareltje van restauratiewerk. Daniel Maes is verbonden aan de abdij van Postel.

Hulp

Wie hen wil helpen met hun werk voor vluchtelingen en de lokale armoedebestrijding kan altijd geld storten op rekeningnummer IBAN: BE32 0682 0832 4402 / BIC: GKCC BEBB, ten name van Herman Victor Maes op adres Abdijlaan 16, B-2400 Mol-Postel met als vermelding Beiroet.

Willy Van Damme

Rusland-Georgië–De omgekeerde waarheid

In het artikel ‘Hoe de zaak Navalni een gaspijplijn kan opblazen’ in de krant van woensdag 9 september stelt Uw redactie over Rusland : “Of het nu de Russische inval in Georgië was”. Dat klopt niet. De Russisch-Georgische oorlog werd op 7 augustus 2008 gestart toen Georgische troepen onder leiding van de Israëliër Davit Kezerashvili Zuid-Ossetië aanviel waaronder de hoofdstad Tsinvali.

Daarbij werden ook Russische vredestroepen gedood. Die waren daar tussen beide partijen geplaatst dankzij een internationaal akkoord ondertekend door de EU, de VS, Rusland en Georgië. Daarbij werd door het Georgische leger ook het lokale hospitaal aangevallen. Een oorlogsmisdaad.

Waarna het Russisch leger op 8 augustus de tegenaanval inzette. Daarbij werd alleen tijdelijk het grensgebied in Georgië bezet. Dit in overeenstemming met het internationaal recht. Daarbij weten wij dat het Georgische leger de steun had van de VS en het land onder leiding stond van een gewezen Amerikaanse advocaat.

Het zijn goed gekende en door o.a. de EU toegegeven feiten. Maar dat Uw krant die leugens schrijft wekt geen verbazing. Ze grossiert immers niet in het geven van de feiten maar in het verspreiden van anti-Russische propaganda. In feite is dat ook zo voor alle landen waarmee de VS in conflict ligt zoals Venezuela en China en dus ook Rusland. Veel geloofwaardigheid heeft de krant op dit vlak dan ook niet.

Willy Van Damme

Brief aan De Standaard. Op 8 augustus 2008 begonnen in Beijing de Olympische Spelen en Vladimir Poetin in China was. Dat het Georgische leger juist de dag ervoor op 7 augustus Zuid-Ossetië aanviel zal vermoedelijk dan ook geen toeval zijn.

Syrië – Water is leven. De rol van Turkije in de regio

Als gevolg van de gruwelijke misdaad van het afsnijden van water uit de stad Hasaka (Syrië) en vanwege het lijden van onze mensen daar en de moeilijkheid om water veilig te stellen voor alle soorten gebruik, of het nu gaat om drinken of huishoudelijk gebruik.

En na communicatie met meerdere partijen in Hasaka die actief zijn op humanitair gebied en het bespreken van de best mogelijke manieren om te helpen in overeenstemming met de situatie ter plaatse En rekening houdend met het feit dat deze opzettelijke afsluiting van drinkwater van Al-Hasakah niet voor de eerste keer gebeurt, maar zich van tijd tot tijd herhaalt.

Daarom startte Stichting Samen SOS een donatiecampagne met als doel een of meerdere tankwagen te kopen om drinkwater te vervoeren en te verdelen onder de mensen in samenwerking met het klooster van Tal Wardiyat in Hasakah.

Het te doneren bedrag wordt overgemaakt op de rekening van:

Stichting Samen SOS  IBAN: NL70 RABO 0313 2020 95 – BIC(SWIFT): RABONL2U.

Adres: Achterkreek 4, 3079CB Rotterdam, Nedrland.

Met de naam van de campagne; Water is leven.

We hopen dat we de dorst kunnen verzachtten van een ziek klein kind of een bejaarde die dringend water nodig heeft.

(Ik had dorst en jullie gaven me te drinken).

Lahhoud Murad

Zijn familie is origineel afkomstig uit de provincie Hasakah in het noordoosten van Syrië waar ze landbouwers waren en zijn. de situatie hier is zeer verwarrend. Landen van de NAVO waaronder Frankrijk en de VS zijn er actief met verder diverse door Turkije gesteunde jihadistische groepen die elkaar al eens naar het leven staat.

Ook zijn er een serie lokale milities waaronder Koerdische met daarnaast ook het Syrische en Russische leger. Hij zelf komt uit Aleppo en studeerde in Nederland. Toen hij klaar was om naar de stad Aleppo terug te keren en met een bedrijf te starten brak de oorlog uit. Hij bleef in Nederland. Een broer van hem woont in het Belgische Wichelen.

Watertoevoer Hassakah - 2 - Augustus 2020

De Turkse regering sloot vanuit de door haar bezette delen van Syrië  de watertoevoer af voor de regio rond de provinciehoofdstad Hasakah, goed voor bijna 500.000 mensen. Een zware oorlogsmisdaad waarvoor onze kranten, regeringen en zogenaamde mensenrechtengroepen genre Pax Christi geen of amper interesse tonen.

 

Het Turkse dilemma

Dit verhaal duwt de lezer nog eens met het gezicht op de houding van de Turkse regering van Recep Erdogan wiens hondsbrutaal gedrag de spanning in de regio nog meer op scherp zet. Recent bedreigde het zelfs Griekenland met een totale vernieling als het niet naar zijn eisen plooide. Ruïnering noemde hij het. Het is bijna een oorlogsverklaring.

Watertoevoer

Het lijkt wel of Erdogan niet alleen de oostelijke Middellandse Zee opeist maar ook Noord-Afrika. Het is daarbij opvallend dat hij het schip dat hij naar de Middellandse Zee stuurde voor het zoeken naar gas en olie de Oruç Reis noemde.

En Oruç Reis is ook de naam van een van de grootste vlootcommandanten van het Ottomaanse rijk die tot zijn dood in 1518 dit gebied beheerste en o.m. de toen machtige Venetiaanse vloot versloeg en een groot deel van Noord-Afrika met vooral Algerije veroverde.

In Italië en elders in Europa was hij ook gekend onder de naam Barbarossa. Hij werd trouwens benoemd tot gouverneur van Algiers en tot de Franse verovering van Algerije in 1830 zou het Ottomaanse rijk er baas blijven. Die naam voor dat schip is dus niet toevallig gekozen.

Onder het bewind van Erdogan stuurde het soldaten naar Qatar en Somalië en sinds dit jaar bovendien een groot contingent wapens en soldaten met vooral jihadistische huurlingen uit Syrië naar Libië.

Het bezet ook grote stukken van Syrië en voert oorlog in Irak en sloot het met Soedan een huurcontract voor het gebruik gedurende 99 jaar van het Suakin schiereiland in de Rode Zee. Ooit samen met de Jemenitische havenstad Mokka het economisch knooppunt in die regio voor de handel tussen Azië en Europa. Een akkoord dat men onderhandelde met de nu verdreven regering van Omar al Bashir in Soedan.

Verder zou het volgens Turkse bronnen direct betrokken zijn bij het recente gewapend conflict tussen Armenië en Azerbeidzjan waar men volgens die bronnen ook wat Syrische huurlingen stuurde. Er is blijkbaar voldoende kanonnenvoer voorhanden. Het Turkse leger heeft dankzij Erdogan duidelijk een drukke agenda.

In het Syrische noordoosten heeft Turkije vanuit het door haar bezette deel van Syrië nu ook de watertoevoer naar de provinciehoofdstad Hasakah en omgeving dus afgesloten. Een van de zwaarst mogelijke oorlogsmisdaden.

Het is immers een stad met meer dan een kwart miljoen mensen en die pal in de zomer zonder water zetten en dit wanneer de temperaturen er vlot over de 40 graden kunnen gaan  Het toont het criminele gedrag van Erdogan.

Volgens de National Coalition of Syrian Revolution and Opposiution Forces, een van de namen waarmee die jihadisten werken, is er echter niets aan de hand. Ze zegt in een persbericht dat er continu waterleveringen zijn maar zegt gelijktijdig dat die problemen te wijten zijn aan de levering van elektriciteit vanuit de Tishreen dam op de Eufraat waar het Syrische leger en de Koerdische SDF de plak zwaaien. Een nogal contradictorische verklaring. (1)

Schelden en dreigen

Erdogan heeft er de gewoonte van gemaakt om andere landen en regeringen uit te schelden en te bedreigen. Toen hij op 24 november 2015 een Russisch gevechtsvliegtuig SU-24 liet neerschieten was dat voldoende reden om ook Poetin te bedreigen. Juist zoals het uitschelden van Israël en vooral Assad op zeker ogenblik bijna dagelijkse kost was.

Oruc Reis - Exploratieschip

Onder begeleiding van vier fregatten is het Turkse exploratieschip in met Griekenland en Cyprus betwiste wateren op zoek naar olie- en gasvoorraden. Er is al een aanvaring geweest een Grieks en Turks oorlogsschip.

Wel kan het tij plots keren en wordt hij dan poeslief zoals dat het geval was met Rusland. Ook wat betreft de relatie met China over de Oeigoeren veranderde eensklaps de toon. Jarenlang, ook voor Erdogan aan de macht kwam, steunden Turkse nationalisten en de geheime dienst MIT Oeigoerse nationalisten en salafisten. Groepen die nu zowat versmolten zijn tot een deels vanuit Duitsland opererend geheel.

Zo rekruteerde de Turkse MIT in China onder Oeigoeren zelf terroristen die het met begeleiding dan vanuit China via Turkije naar Syrië voerde. Tot een groep op de luchthaven van Shanghai werd onderschept en wat later een andere groep aan de Chinese grens in Noord-Thailand.

Waarop een belangrijke adviseur voor de buitenlandse politiek van de Chinese regering in een privaat gesprek gevraagd naar de reactie van de Chinese regering stelde dat Ankara de woede van Beijing hierover wel zal voelen. En kijk plots viel vorig jaar die Turkse steun weg. Erdogan had het begrepen.

En dan is er de kwestie van de vluchtelingen met Europa waar hij op zeker ogenblik honderdduizenden vluchtelingen naar Europa stuurde en zo via met wat men noemde de vluchtelingencrisis de EU destabiliseerde.

Vorig jaar poogde Erdogan dit nog eens over te doen en stuurde hij met bussen en loze beloften opnieuw tienduizenden vluchtelingen richting Griekenland en zo de EU. Dankzij een nu beter voorbereidde EU mislukte het echter. Op een paar uitzonderingen na raakte er niemand door.

Plunderen

Maar vooral met Syrië maakte hij het ontzettend grof. Zo werd de zeer omvangrijke industriezone Sjeik Najjar vlakbij Aleppo voor een groot deel leeggehaald en verdwenen de machines massaal richting Turkije.

Oeigoerse kinderen in Syrië

De Oeigoerse salafisten van de Turkestan Islamic Party uit China brachten zelfs hun kleine kinderen mee. Ze krijgen er dan ook scholing. Enkelen kunnen al een geweer dragen terwijl het kind vooraan in het midden zijn uitgestrekte rechterwijsvinger kan tonen. Een klassieker onder salafisten. Het betreft hier dus ‘zorgzame’ ouders die zorgen dat hun kinderen degelijk onderwijs krijgen.

En vanuit Turkije werd de oorlog tegen Syrië gestuurd en vertrokken tienduizenden jihadisten naar het Syrische slagveld. Toen de oorlogskansen keerden en Assad ging winnen haakte een sluwe Erdogan na veel geruzie zijn karretje aan de wagen van Rusland, Iran en Hezbollah. Hij werd partner voor wat een vredesproces moet heten.

Maar veel vrede is er niet te merken. Turkije bezet nu een groot gedeelte van het grensgebied in Syrië en stuurde vele honderden manschappen met zware wapens naar dat deel van de provincie Idlib waar die jihadisten nog voorlopig standhouden. In sommige delen is zelfs de Turkse lira in gebruik alsmede de Turkse postdiensten en het mobiele telecomnetwerk. Annexatie heet dat.

Geïsoleerd

Erdogan heeft het in de door hem ondertekende akkoorden met de zogenaamde Astanapartners (Rusland en Iran) over de noodzakelijkheid van de Syrische eenheid.maar de vraag is natuurlijk in hoeverre de huidige Turkse regering dat ook meent. Maar Turkije is mede dankzij Erdogan internationaal geïsoleerd geraakt en heeft in wezen met Qatar en de er heersende familie al Thani maar een echte bondgenoot.

Maar behoudens de enorm grote zak geld waarover het beschikt stelt dat niets voor. Men kan natuurlijk met die zak poen zeer hebberige politici genre Nicolas Sarkozy kopen maar meer niet. Ze hebben ook nog de steun van de Moslimbroeders maar sinds het debacle in Egypte en de grotendeels weggevallen Amerikaans-Britse steun stelt dat niet veel meer voor.

Er is dus Turkije en Qatar maar in Tunesië zit de partij in de verdrukking. En in Soedan is de regering van Ali Bashir die gelieerd was met de Moslimbroeders afgezet en verliest hij dus nog maar eens een bondgenoot.

Ook met de buur Irak is de relatie erg gespannen. Immers zonder veel overleg valt het Turkse leger regelmatig naar Irak gevluchte gewapende groepen van de PKK aan. Tot groot ongenoegen van de regering in Bagdad. .

BQeMchBg

Rusland, Iran en Turkije sloten in 2017 samen het Akkoord van Astana om tot een vredesregeling van het Syrische conflict te komen. Het blijft grotendeels dode letter. Het laat Poetin toe niet alleen met Syrië en Iran bevriend te zijn maar ook met Turkije dat gezien wordt als het land met het tweede sterkste leger binnen de NAVO.

En toen een Turkse drone op 11 augustus twee Iraakse legerofficieren vermoordde was het ook in Bagdad gedaan met de vriendelijkheden. Het voor 13 augustus voorziene bezoek van Hulusi Akar, de minister van Defensie werd dan ook door Bagdad afgeblazen met de Turkse ambassadeur die op het Iraakse matje werd geroepen.

Misrekening in Libië?

En dan is er natuurlijk Libië waar er een voorlopig staakt-het-vuren is tussen de door de in Tripoli heersende overheid van ‘premier’ Fayez al Sarraj, de zogenaamde Regering van Nationaal Akkoord. Een die noch een regering is, noch nationaal en alleen over Tripoli en enkele nabije steden als Misrata heerst.

En een nationaal akkoord is er evenmin. Het naar Toebroek na de verkiezingen gekozen maar gevluchte parlement weigert er iets mee te maken hebben. De zogenaamde regering in Tripoli is er een met een eerste minister die amper op het beleid weegt. Het is Turkije, de Moslimbroeders en enkele milities die zeggen wat er moet gebeuren.

Sarraj is wel officieel de eerste minister van wat onze pers dan steevast de ‘internationaal erkende regering’ noemt maar in wezen is die de gevangene van die krachten. Het is een allegaartje van de lokale afdeling van de Moslimbroeders, enkele lokale milities waaronder die van de naburige stad Misrata en door Turkije versterkt met duizenden Syrische huurlingen, Turkse adviseurs en pakken militair materiaal.

Maar een succes is dat zeker niet. Dankzij Turkije kon men voorlopig wel de aanval van het leger van Khalifa Haftar op Tripoli afslaan. Maar daarmee zijn de problemen verre van opgelost. Integendeel. Zo blijft de olietoever voor de regering in Tripoli afgesloten en dus de inkomsten. Met als resultaat betogingen en rellen met ontevreden burgers en milities die er op schieten. De tegenstellingen in Tripoli stapelen zich op.

Ook was er recent in de regering Sarraj een zeer grote rel toen deze zijn minister van Binnenlandse Zaken Fatli Bashagha tijdelijk uit zijn ambt ontzette. Dit is een oude gevechtspiloot en zowat de sterke man van Misrata, na Tripoli de grootste stad onder controle van de regering Sarraj.

Bashagha is een man met Turkse wortels en dus het vroegere Ottomaanse rijk en is verder gelinkt aan de Moslimbroeders en zo ook aan de AKP, de partij van Erdogan. Zijn schorsing duurde echter maar amper een week en werd op 3 september reeds opgeheven.

Erdogan klopte zo te zien eens op tafel en Sarraj plooide. Zonder de Turkse hulp is Sarraj gewoon een vogel voor de kat. Bovendien speelt ook de militie van Misrata een grote rol in dit conflict. Dankzij de steun van Turkije en Qatar?

Khalifa Haftar met Egyptische president Khalifa Fattah al Sisi en Egyptische veiligheidschef Abbas Kamal - april 2019

Erdogan heeft ook zijn oog laten vallen op de Libische olierijkdom en stuurde dan maar een pak wapens, soldaten en Syrische huurlingen. Generaal Khalifa Haftar (links) hier in gesprek met de Egyptische president Khalifa Fatah al Sisi en zijn veiligheidsadviseur Abbas Kamal (rechts). Egypte gaat nooit aanvaarden dat de Moslimbroeders en dus Erdogan in Libië aan de macht komen. Desnoods stuurt al Sisi zijn leger. Hij heeft trouwens hiervoor al het akkoord van zijn parlement.

De EU en de NAVO

Bovendien lijkt Italië in de zaak van Libië haar kar te hebben gekeerd en nam het onlangs samen met Griekenland, Cyprus en Frankrijk deel aan wat men militaire oefeningen noemt. Zelfs de Verenigde Arabische Emiraten stuurden vliegtuigen. Nog maar enkele maanden geleden hield het Italiaanse leger samen met Turkije gezamenlijke duikbootoefeningen. Erdogan is dus zijn voornaamste bondgenoot kwijt.

Hoe radeloos Erdogan in de zaak is blijkt uit het feit dat hij recent poogde het piepkleine Malta aan zijn zijde te krijgen om van daaruit zijn luchtmacht te laten opereren. Malta ligt tussen Italië en Libië en vanuit dit eiland kan de Turkse luchtmacht vlot in Libië opereren. Maar EU-lid Malta zal zich niet zomaar laten verleiden door de nieuwe Sultan uit Ankara. Zeker ook nu de Italiaanse buur de kant koos van Frankrijk. (2)

Bij de EU heeft men voorlopig geen zin om te openlijk met Turkije in conflict te gaan en lijkt men de strategie van de brave en de boze flik toe te passen. Met Duitsland dat vriendelijk met Erdogan wil onderhandelen en de Franse president Emmanuel Macron die brult. Maar als Erdogan denkt van de EU hier toegevingen te krijgen dan is hij wel zeer erg aan het dromen. LSD?

Sancties

In tegenstelling tot tegen Rusland dat niemand zit te bedreigen zijn er voorlopig nog geen echte Europese sancties genomen tegen Turkije. Maar hoe dan ook zullen de 25 andere leden een front vormen tegen een agressieve Erdogan. Het kan niet anders. Officieel is de EU geen militair bondgenootschap zoals de NAVO maar Griekenland en/of Cyprus laten vallen is zowat het allerlaatste dat men van de EU kan verwachten.

In de Eu is er wel sprake van sancties maar die worden almaar uitgesteld tot nu eind deze maand. Met verder minimale louter symbolische acties. Een groot verschil met Rusland en China waar men zich zelfs openlijk moeit met de binnenlandse aangelegenheden. .

Recent deed Jens Stoltenberg, secretaris-generaal van de NAVO, het voorstel om via die organisatie te bemiddelen; Dat was geen probleem voor Ankara maar in Athene zegde men onmiddellijk neen. Op die wijze wordt immers de VS bij de zaak betrokken. En de positie van de VS is onduidelijk, die van de EU wel. En dus heeft Griekenland geen behoefte aan de NAVO.

Het grote gevaar is natuurlijk dat één incident voldoende is om de oostelijke Middellandse Zee in brand te steken. De eerste wereldoorlog begon ook met wat men toen zag als een weinig betekenende moord in Sarajevo, niet meer. Maar het was de start voor een gigantische slachting en vernieling. Op 28 juni was de aanslag in Sarajevo en op 4 augustus al overschreden de Duitse troepen de Belgische grens.

De bijwijlen zeer agressie uitlatingen en tweets van Erdogan en zijn regering kunnen een ‘simpel’ incident gemakkelijk uitlokken. Door zijn daden en vooral zijn taalgebruik zweept hij bepaalde mensen en groepen zo op dat enkelingen daden kunnen doen die ogenschijnlijk ongevaarlijk lijken. Maar wel gewoon het vuur aan de lont brengen van die gigantische hoeveelheid explosief materiaal welke zich daar aan het opstapelen is.

515778697087890534_438052252

De Syrische president Bashar al Assad blijft de bevoorrechte partner voor Rusland zelfs al zou men in Damascus liever hebben dat Moskou krachtdadiger zou optreden tegen Erdogan.

En de Verenigde Staten

Wat natuurlijk ook opvalt is de bijna totale afwezigheid van de VS in de zaak. Je ziet hun diplomaten en militairen wel op de achtergrond maar ze spelen voor zover dat zichtbaar is amper of geen rol in dit dossier.

En nochtans is de VS-gezant voor Syrië James Jeffrey en dat is een gewezen Amerikaans ambassadeur in Ankara die er moet voor zorgen dat Ankara en Washington niet te zeer van elkaar vervreemden. Maar daarvoor is het nu te laat.

Turkije kan niet de partner zijn van een VS die gelijktijdig de Koerdische PKK van geld en wapens voorziet. Een PKK die toch in oorlog is met de Turkse regtering. Dat is vuur en water pogen te verzoenen. Turkije is onder Erdogan deels dankzij buitenlandse investeringen een vrij welvarend land geworden en blijkbaar denkt hij en zijn entourage dat ze zich wel een oorlogje kunnen permitteren.

Bovendien is het ook goed voor het oppeppen van de Turkse nationalistische gevoelens. In wezen spelen hier nog steeds de naweeën van de eerste wereldoorlog en het opdelen door de Fransen en vooral de Britten van het Ottomaanse rijk. Dit imperium vormde nu eenmaal een barrière tussen de Britse bezittingen in Azië met o.m. Indië en het thuisland en dat obstakel opruimen maakte de weg voor Londen geheel vrij.

Omdat de Britten toen niet sterk genoeg waren om ook het Anatolische hartland van het Ottomaanse rijk en Thracië met Istanbul te bezetten vroeg men hulp bij het nog jonge Griekenland waar men eveneens droomde van grote veroveringen. Ditmaal de oude Griekse handelssteden zoals Smyrna (Izmir), Trebizonde (Trabzon) aan de Zwarte Zee en natuurlijk Byzantium (Istanbul). Maar dat liep voor Griekenland faliekant af.

Verdrag van Sevres - 1920 - Verdeling Turkije

Het door de Britten en Fransen aan het Ottomaanse rijk opgedrongen verdrag van Sèvres. Van het ooit machtige Ottomaanse rijk bleef alleen nog een stukje van Anatolië over. Het verdrag was voor de Turken nog vernederender dan het verdrag van Versailles voor Dutsland. Zo werd de nationale bank, het leger en de Bosphorus geheel onder Britse curatele geplaatst. De opstand van Kemal Atatürk en zijn getrouwen deed de Britse plannen voor Anatolië en Thracië echter mislukken. Daarom is Atatürk voor de Turken de vader des vaderlands en dus bijna heilig.

Het gevolg was dat massa’s Grieken en Turken moesten verhuizen naar hun nieuw thuisland.en er een sindsdien diepe haat is ontstaan voor wat beiden zien als een groot onrecht. En die wonden zijn nooit geheeld. Het delicaatste zoals nu gebleken is is het feit dat Griekenland en Italië een ganse serie eilandjes kregen die vlak voor de kust van Turkije liggen en die daardoor een soort cordon weefden rond dat land.

Olie- en gasvoorraden

Het was voor de Britten een manier om de Grieken en de Italianen, die Londen hadden geholpen, na het einde van de oorlog toch iets te gunnen. Later na de Tweede Wereldoorlog gingen Rodos en de Dodekanesos eilandengroep dan over van Italië naar Griekenland. Decennialang was dat verlies van die eilanden voor Turkije wel een probleem maar niets om zich erg druk om te maken.

Maar de voorbije jaren bleek uit seismologisch onderzoek dat onder die Middellandse Zee grote hoeveelheden olie en vooral gas liggen. En dat betekende geostrategisch plots een grote verandering. De aangrenzende landen als Turkije, Cyprus, Libanon, Egypte, Israël, Syrië en Griekenland zijn allemaal energiearm en dat maakt voor de energievoorraden van die landen een groot verschil.

Er is dan extra geld en het wijzigt ook de relaties van die landen met derden zoals die van Turkije met het energierijke Rusland. Vandaar dat Erdogan hier kansen ziet om niet alleen zijn populariteit in het land op te krikken met nationalistische slogans maar ook om die grenzen van die territoriale wateren in de oostelijke Middellandse Zee in vraag te stellen. En dus trok de Oruç Reis er op zoek naar mogelijke gasvelden.

Turkije - Onafhankelijkheidsstrijd 1919-1922

Toen de Britten zagen dat ze niet sterk genoeg waren voor een oorlog tegen de troepen van Atatürk riepen de Britten de Italianen en de Grieken ter hulp. De oorlog tussen de Grieken en het leger van Atatürk duurde meer dan drie jaar en zorgde voor massa’s doden en grote vernielingen. Het resulteerde in de oprichting van het moderne Turkije en het verdrag van Lausanne uit 1923 met de Britten en de Fransen.

Voor Frankrijk komt daarbij ook nog dat Ankara bezig is zijn invloed in Afrika uit te breiden vooral dan in landen als Niger, Tsjaad en Mali. Gewezen kolonies van Parijs en die willen eigen aan de Franse grootheidswaanzin hun invloed daar behouden en Turkije er buiten houden. En die landen liggen vlakbij Libië. Vandaar een extra reden voor de houding van de Fransen in Libië die uitgesproken anti-Turks is.

Een overslaande vonk

Of het zogenaamde Astana-akkoord tussen Rusland, Iran en Turkije met betrekking tot Syrië nog lang zal standhouden is de vraag. Zowel in de zaak van Syrië als Libië staan Rusland en Turkije aan verschillende kanten van het conflict. Rusland poogt hierbij zoveel mogelijk te bemiddelen om zo zijn positie in niet alleen Syrië maar ook in Turkije en Libië te behouden. Een lastige evenwichtsoefening.

En dat in een conflict van Turkije met Griekenland de meeste Arabische landen de kant van Griekenland zullen kiezen is zeker. Zo stuurde de Verenigde Arabische Emiraten recent gevechtsvliegtuigen naar Griekenland toen die daar oefeningen hielden. Ook Israël, Libanon en Syrië zullen dan de Griekse kaart trekken.

Intussen zorgt het Turkse optreden in Irak en Syrië ook voor een groeiend ongenoegen in Iran. Syrië, Irak, Iran en Turkije zullen wel solidair zijn in geval een Koerdische clan nog eens poogt de onafhankelijkheid uit te roepen. Wat recent gebeurde met de groep rond de familie Barzani maar die snel de kop werd ingedrukt. Maar het eenzijdige en arrogante optreden van Erdogan zorgt eveneens voor toenemende spanning met Iran.

Ruzie met Griekenland en landverdeling met Turkije

De groei van Griekenland zorgde voor de creatie van een cordon met een ganse serie eilanden die als een cordon rond Turkije liggen. Je kunt hier ook de zone met de Bosphorus die de Britten onder curatele hadden willen plaatsen.

Of het tot een oorlog komt van Turkije met een van die landen is de vraag. De economische toestand van Turkije is niet bijster en het heeft nood aan partners maar behoudens Qatar zijn die er niet. Zelfs met Azerbeidzjan is dat geen vaststaand gegeven. Rusland zal zeker niet graag zien dat de invloed van Ankara daar sterk zal toenemen. Het vormt immers een deel van het oude Rusland en dus invloedsfeer.

Maar gezien de vele vuurhaarden kan een overslaande vonk gemakkelijk ontstaan. Wat dan kan zorgen voor een kettingreactie en zo een allesomvattende oorlog. En met Erdogan die vecht om aan de macht te blijven kan veel gebeuren. Een oorlogje om de verkiezingen te winnen is verre van uniek in de geschiedenis van het mensdom.

Willy Van Damme

1)  National Coalition of Syrian Revolution and Opposition Forces, 29 augustus 2020, ‘SOC: PYD Militia Behind Water Crisis in Al-Hasaka Having Cut Off Electricity to Allouk Pumping Station’. https://en.etilaf.org/all-news/news/soc-pyd-militia-behind-water-crisis-in-al-hasaka-having-cut-off-electricity-to-allouk-pumping-station.

Deze groep was in het begin van de oorlog tegen Syrië in 2011 een van de vele creaties van de NAVO en dus ook van België en Nederland. Het beweerde de democratie, mensenrechten en vrijheden voor alle Syriërs na te streven. Zoals dus het afsnijden van de toevoer van drinkwater voor ongeveer 500.000 mensen.

In Syrische regeringskringen en ook bij de Koerden van de SDF klinkt het ook dat Turkije op de Eufraat onvoldoende water laat doorstromen naar Syrië en zo Irak. Minder dan de helft van wat eerder via een akkoord tussen Ankara en Damascus was afgesproken stelt men er. Mede een gevolg van de 22 dammen die Turkije de voorbije jaren stroomopwaarts op de Eufraat bouwde.

2) De wijziging in de positie van Italië kan ook te maken hebben met het omvangrijke gasveld Zohr in de Egyptische economische zone in de Middellandse Zee. Het wordt sinds 2013 uitgebaat door de Italiaanse oliemaatschappij Eni. En oliemaatschappijen hebben traditioneel een grote invloed op het buitenlandse beleid van hun land. Zie Shell en Nederland.

Welkom in Charleroi

Stilaan wordt duidelijk wat er in Charleroi rond de dood van de Slovaak Jozef Chovanec gebeurde. Het ganse verhaal kennen wij nog niet maar de verantwoordelijkheden worden steeds zichtbaarder. En dat is goed zelfs al is er nog geen proces waar de zaak normaal in al zijn details zal worden besproken. Maar gezien de doofpot waarin het parket die moord zo te zien wou verstoppen is dit een zeer uitstekende zaak. Dat het spijtig genoeg zo moet gaan is de fout van het parket. Niemand anders.

Geen hulp bieden

Natuurlijk heeft Jan Jambon zitten liegen dat het niet mooi is. Alsof die man geen digitale of papierenagenda heeft waarin hij al zijn belangrijke afspraken noteerde. Ons willen doen geloven dat hij het niet wist/vergeten was is een bewijs van zijn incompetentie en/of onbetrouwbaarheid. Hetzelfde voor zijn kabinet met kabinetschef Joy Donné de man die voor het oog van de camera’s parkeerboetes op straat gooit.

Maar dat is evenzeer het verhaal van een N-VA die het niet nauw neemt met de deontologie en opvalt door een zwaar blunderende communicatie, alias Paul Van Den Driessche. Het is niet zijn eerste flater en het zal ook niet zijn laatste zijn.

Maar uiteraard zijn er hier meerderen die zwaar in de fout gingen en zo te zien zelfs soms criminele feiten pleegden. Vooreerst is er Ryanair. De man was op de luchthaven zijn jas met de boardingpas verloren en had zich al op het vliegtuig weten te nestelen. Het moet voor Ryanair toch simpel geweest zijn om via haar computerbestanden na te gaan of die man recht had op een vliegtuigzetel. Het was een minuut werk.

Jozef Chovanec

Jozef Chovanec, een Slovaakse aannemer was op bezoek bij zijn Belgische familie. Op de terugweg naar huis op de luchthaven van Charleroi vergat hij zijn jas met boardingpas. Het gevolg was dat hij kort erna  blijkbaar in een politiecel stierf. Welkom in Charleroi.

Maar neen, men riep er in plaats van hem te helpen dit probleempje op te lossen totaal onnodig de politie bij. En die gooide eens de man uit het vliegtuig was gestapt hem brutaal op de grond. Dit in plaats van te zoeken naar die jas met daarin die boardingpas. En in plaats van hulp te bieden zwierde men die man als een crimineel in een cel. Ongehoord.

Psychische problemen

Ondertussen had men ook vernomen dat de man omwille van psychische problemen zijn medicatie nodig heeft. En wat dacht je? De agenten deden niets met die nochtans cruciale informatie. En als de man dan ogenschijnlijk symptomen van een psychose begon te vertonen gebruikt men met zes politiemensen alle mogelijk geweld om Chovanec in bedwang te houden en plat op een bed te gooien. De ‘helpende’ politie?

Wel roept men er een dokter bij om die politie raad te geven. Hij komt 4 uur later (!) – kwam die met de stoptrein van Antwerpen? – en kijkt vanop afstand zeggende dat er geen problemen zijn. Dit over een man met een bebloed gezicht! Van medische zorg gesproken! Hadden die agenten dan niet moeten eisen dat die arts Jozef Chovanec degelijk onderzocht voor hij zijn opinie gaf? Geen probleem voor onze ‘helpende’ politie.

Beseffend dat de toestand in de cel geheel uit de hand aan het lopen was roept men dan toch maar de ambulance ter hulp. Die doet er 40 minuten (!) over om daar te geraken. Moest die van Mons of Brussel komen misschien? En om hem te kalmeren geeft men hem dan een spuit met kalmeringsmiddel in zijn bil. Maar door die daar te geven duurt het lang voor dit middel begint te werken. Degelijk (sic) werk dus.

Leve de paraplu

En dan constateert men blijkbaar in aanwezigheid van het normaal goed getrainde en professionele personeel van de MUG een hartstilstand. En wat zien we? Niet dit medisch personeel met o.m. een verpleegster doet een poging tot reanimatie maar een politieman. En dan hebben we het nog niet over de volgens het dossier schandelijke uitlatingen van een der verplegers dat de man zijn dood geen groot verlies zal zijn.

Met als kers op de taart de onderzoeksrechter Laurence Wauthier die het dossier wou afsluiten zonder een hier normaal toch essentiële reconstructie te doen en zonder iemand in verdenking te stellen. Dood door eigen schuld dan of een ‘ongelukje’?  Wie hier geen gerechtelijke doofpotoperatie ziet is stekeblind.

En alhoewel die agente een Hitlergroet brengt en de andere agenten zich tijdens deze dramatische gebeurtenis vrolijk maken en nog een dansje doen grijpt bij de politie nadien niemand in. Toezichthoudende politiebazen doen alsof er niets aan de hand is.

En als het tot een schandaal komt steken ze hun paraplu open en wijzen dan maar naar het gerecht met parket en onderzoeksrechter want die hield die info met de video volgens hen achter. Er liep een strafklacht tegen die politiemensen en er was een dode. Toch voldoende reden om dit uit te spitten. Want je weet maar nooit. Maar na de politie trekt ook het gerecht dan maar haar paraplu open.

Jozef Chovanec- Hitlergroet

De helpende hand van de luchthavenpolitie in Charleroi. Pas een 30 maanden later werd de dame die hier de Hitlergroet bracht als sanctie overgeplaatst naar een andere dienst. Dit alleen maar doordat op dat ogenblik deze beelden openbaar waren geraakt en de verontwaardiging enorm was. Men offerde haar dan maar op.

Dat Ignacio de la Serna, de procureur-generaal in Mons, stelt dat het niet bewezen is dat die politiemensen verantwoordelijk zijn voor de dood van Jozef Chovanec klopt theoretisch natuurlijk. Het is hiervoor immers wachten tot de rechtbank zich heeft uitgesproken.

En dit is tot het desnoods bij Cassatie geweest is.  Maar zelfs nog niet opperen van eventuele tuchtsancties maakt ook hem verdacht. Zat hij mee het complot om deze zaak in de doofpot te stoppen? Wie en waarom diende hier iemand beschermd? Wat hier gebeurde is straffe kost. Geen varkensstal die een dergelijke stank zou weten te verspreiden.

De Hoge Raad voor Justitie gaat de zaak nu onderzoeken – een primeur – een gedurfde zaak want ze kan haar reputatie hier om zeep helpen. En langs de andere kant moet ze nu het gedrag van de eigen mensen gaan onderzoeken. En voor beiden goed doen is er hier niet bij. Het is als het betreden van een mijnenveld.

Vervalste pv’s?

En dan is er het vervoer naar het hospitaal. Was de man al dood toen hij nog in de cel lag? Zijn weduwe is er bijna zeker van dat dit zo is. Wou men hem officieel in een ziekenhuis laten sterven en niet in een politiecel?

Wat in dit laatste geval extra belastend zou geweest zijn voor die betrokken politiemensen. Maar dan heeft men met de ambulance een lijk vervoerd. Wat niet mag en dan hebben minstens de ambulanciers en eventueel zelfs het hospitaal hieraan meegewerkt. Gezien wat we nu al weten zou het niet verbazen.

En dan zijn er de processen-verbaal van de politie over wat er met Jozef Chovanec gebeurde. Die blijken onder meer qua tijdsgebruik niet te kloppen en zijn dus wat men noemt vals. Wat wil zeggen dat in dit geval de politie valsheid in geschrifte pleegde bij de uitoefening van hun ambt en in een essentieel document. Waarom deed de onderzoeksrechter hier niets mee?

En dan is natuurlijk naast de blijkbaar aan tijdelijke dementie leidende Jan Jambon ook de minister van Justitie Koen Geens (CD&V) – die blijkbaar de zwijgplicht kreeg – en de top van de politie. En Koen Geens is kandidaat premier van de in onderhandelingen zijnde nieuwe regering. Waarom reageerde die niet eens?

Marc De Mesmaeker, de baas van onze politie, had toen hij van het overlijden van de man en de strafklacht hoorde desnoods discreet een onderzoek kunnen doen. Als baas moet hij toch exact weten wat er gebeurde. Hij deed het echter niet.

Geen woorden maar daden

Hetzelfde uiteraard met zijn nummer twee André Desenfants. Ook die negeerde de zaak. Recent bleken op twee besloten Facebookpagina’s met gewezen en huidige agenten nog maar eens dat er onder de politie een aantal figuren zijn voor wie de wet van geen tel is.

266px-Ryanair.b737-800.aftertakeoff.arp

Waarom kon men bij Ryanair niet gewoon in hun computerbestand kijken om te zien of die man wel degelijk een boardingpas had? Neen, ze riepen de politie ter hulp met de nu gekende gevolgen. Service van Ryanair.

Waarop zij soms fier tonen hoe je geweld kunt verdoezelen en wat men denkt over zwarten en moslims. Met beledigingen à la volonté. Waarop de ermee geconfronteerd De Mesmaeker stelde dat ze als ze het menen het dan best maar ’afbollen’.

Maar dat is niet wat hij moet doen. Hij moet op zoek gaan naar die politiemensen die hier strafbare feiten plegen of pleegden. Simpel zeggen dat ze het moeten ‘afbollen’ kan niet. Hij moet actie ondernemen en een gerechtelijk onderzoek starten naar wie wat crimineels deed. Maar hij lijkt het te vertikken. Zo laat je het korps natuurlijk verder verrotten. Wil hij dat dan?

En dan is er de kwestie van de opleiding van nieuwe rekruten voor de politie, of de erfenis Jambon. Om toch maar voldoende politiemensen te kunnen aanwerven heeft toen nog minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon de voorwaarden voor rekrutering een stuk soepeler gemaakt en dus dreigen er nog meer geweldenaars en racisten door de mazen van de opleiding te glippen.

Het is gesignaleerd en de vraag is of men dit kortelings in voege gaande nieuwe systeem niet eerst eens extra onder de lamp moet houden. Wil men nieuwe gevallen zoals met Jonathan Jacobs, die ook in een politiecel overleed, en Jozef Chovanec vermijden dat moet men hier indien nodig aan de basis optreden.

De eigen deur

Ook moet er een grondige doorlichting gebeuren van zowel de politie, de ambulancediensten als het parket in Charleroi en ook Hengouwen. Het lijkt totaal onwaarschijnlijk dat het geval Chovanec het eerste en enige is met brutaliteiten van die aard dat de voorbije jaren in Charleroi en omstreken gebeurde. De dossiers van de onderzoeksrechter mevrouw Wauthier zou men best eveneens eens onderzoeken.

Of die rechtszaak wat gaat opleveren is ook nog de vraag. De autopsie en het toxicologisch onderzoek gebeurde onder toezicht van het Charleroise parket en onderzoeksrechter Wauthier en dat lijkt veel te veel vragen op te roepen naar de kwaliteiten ervan. De weduwe van Chovanec en haar advocate Ann Van de Steen zullen het in de rechtszaal misschien dan ook niet gemakkelijk hebben.

Aalst- Schepen van Openbare Werken Ann Van de Steen - 23-08-2007- 3

Advocate Ann Van de Steen gaat in de zaak van Jozef Chovanec frontaal in tegen het de onderzoeksrechter, het parket van Charleroi en het parket-generaal in Mons. Het wordt dan ook voor haar geen simpele zaak om dit te winnen. Niet verrassend is dan ook dat ze nu vraagt om het proces elders te voeren. Er bestaat nu eenmaal zoiets als ‘ons kent ons’, ook in Henegouwen.

Met succes tegen het parket van Charleroi hier een oorlog voeren zal zeker niet gemakkelijk zijn als de zaak in Charleroi voorkomt. Gelukkig voor haar cliënt heeft ze de publieke opinie in België en Slovakije achter zich en is er nu ook de diplomatieke druk vanuit Slovakije.

Dat de weduwe van Chovanec al haar vertrouwen in de Belgische overheid verloren heeft hoeft natuurlijk niet te verwonderen. Want wat gaat het parlement nu doen? Het is het opperste orgaan van het land, de wetmaker en toezichthouder. Gaat het beperkt blijven tot een paar dagen voor enkelingen spitsroeden lopen of worden er serieuze maatregelen genomen?

De reputatie van België als rechtstaat ligt terecht aan diggelen. Maar wie zorgt voor het herstel? Het is gemakkelijk andere landen zoals Congo, Syrië of China te beschuldigen van allerlei foute dingen. Maar misschien kan men eerst hier eens voor de eigen deur vegen. Ik ben benieuwd. Of niet?

Willy Van Damme

De grofheid van de N-VA

Je denkt dat men bij de N-Va als strategie zo snel als kan de affaire van Jozef Chovanec zou vergeten. Maar intelligent is men daar duidelijk niet. Na de persconferentie moest men vanuit de partij zo nodig de houding van de pers in deze zaak aanvallen.

De aanval is inderdaad soms de beste verdediging maar hier is dat niet het geval. Vooreerst heeft die media gewoon bericht over wat men haar op de schoot wierp. Zelf onderzoek doen was er niet eens bij.

De pers moet zwijgen

In die zin had de media best een diepgravend onderzoek naar de zaak mogen doen. Ze deed het niet maar dat gebeurt in 1001 zaken. Paul Van Den Driessche weet dat als politiek overloper en ex-journalist perfect. Maar hij zou gezien zijn journalistieke reputatie zowat de laatste moeten zijn die ex-collega’s op dit vlak de les moet komen spellen.

@PeterDeRoover1

Je zou verwachten dat journalisten en commentatoren die indertijd geen seconde aandacht hebben besteed aan de zaak Chovanec nu uit zelfrespect even zwijgen en zich van belerende commentaar onthouden.

N-VA fractieleider in de Kamer Peter De Roover (N-VA) gisteren op Twitter. Een aantal jaren terug riposteerde Peter De Roover, toen nog juist geen fractieleider, in Knack dat de kritiek in pers en politiek op Saoedi-Arabië fout was want het was onze bondgenoot. Nu stelt hij dat de pers over de zaak Chovanec moet zwijgen. Zoals men dat doet in Saoedi-Arabië? Is Peter De Roover wel een democraat? Blijkbaar niet.

Het is zowat de nieuwe verdedigingsstrategie van de N-VA om via een frontale aanval op de media Jambon uit de wind te zetten. Voorheen poogde men dat door een aanval te doen op de gewezen minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders (MR). Maar was dat een fout.

Het nog steeds onder MR controle staande ministerie van Buitenlandse Zaken liet onmiddellijk daarna immers een brief lekken waaruit bleek dat Jambon die Slovaakse ambassadeur wel persoonlijk had gezien. Wat hij zaterdag dan toegaf.

Het doelwit is nu de pers die voor de partij in het verleden altijd poeslief is geweest. Toen de relatie van De Wever met de dubieuze ‘zakenman’ Koen Blijweert publiek raakte werd deze door de Wever zelf gedane onthulling nog diezelfde dag als het ware door de pers unaniem begraven.

En het is verre van het enige verhaal van die aard. Ook met de zaak Chovanec poogde men dat op bepaalde plaatsen. Alhoewel de documenten duidelijk zegden dat Jambon die ambassadeur persoonlijk had ontmoet zaaide men op de VRT nog twijfel.

De aanval hier op de pers vanuit een bepaalde partij, de N-VA, is schandelijk en toont dat de N-VA als journalisten alleen lakeien aanvaard. Dat bleek al veel eerder toen De Wever stelde dat hij slechts nog maar met die pers wou spreken die hem vriendelijk bejegende. Het was een frontale aanval op de media en zo de democratie.Image

De communicatieverantwoordelijke van de N-VA valt frontaal de pers aan. Deze gewezen journalist neemt het niet dat men over de zaak Jan Jambon zo bericht dat blijkt dat Jan Jambon een leugenaar is. Het toont wat zijn visie op de pers is. Ze mogen alleen schrijven over de ‘goede daden’ van de man en zijn partij. Een beetje zoals in Noord-Korea.

Nog vragen

Wat de zaak Chovanec betreft moet men dringend een diepgravend onderzoek doen naar wat daar in het verleden nog in die politiecellen gebeurde. Het lijkt ongeloofwaardig dat dit het enige geval van zware mishandelingen door de politie op de luchthaven van Charleroi zou zijn.

En waarom heeft men tot heden dit ganse team, incluis de ambulanciers, nog niet gesanctioneerd? Nu gebeurde dat alleen met dat mislukt politieagentje dat meende stoer te moeten doen door de Hitlergroet te brengen.

Waar blijven minister van Binnenlandse Zaken Pieter De Crem (CD&V), het Comité P en de top van de federale politie? Ook dat is een vraag waard. Hier is iemand die blijkbaar totaal onschuldig was door de politie om het leven gebracht. Als dat geen schandaal is.

Willy Van Damme

Jambon is een leugenaar die zijn werk negeert

Ha ja, het is toch juist. Jan Jambon heeft vandaag dan toch toegegeven dat hij de Slovaakse ambassadeur persoonlijk heeft ontmoet. Dit over de zaak betreffende de moord op Jozef Chovanec welke men in Slovaakse diplomatieke kringen een zwaar incident noemde. Minstens een week lang zat hij dit te ontkennen, zeggende dat hij van niets wist over deze moord door die politiemensen, toen toch zijn medewerkers.

Ander en beter?

Verder ontkennen had feitelijk ook geen zin meer want er dreigden immers of vanuit Buitenlandse Zaken (MR) of vanuit Slovakije nieuwe onthullingen te komen. De Wever zal vermoedelijk hem ook wel gezegd hebben dat hij moest stoppen met liegen of zijn carrière zou snel gedaan zijn. Karel Drabbe, een fan van de N-VA, had zelfs Theo Francken als vervanger voor de post van minister-president al voorgesteld.

Maar een minister die zijn job serieus neemt had toen hij of zijn kabinet hoorde van het voorval snel een degelijk onderzoek gestart. Neen, hij deed niets en het was blijkbaar zo snel uit zijn hoofd dat hij nu dagenlang kon beweren zich niets te herinneren. Grof is dat hij vandaag verklaarde niet te aanvaarden dat mensen nu aan zijn adres beschuldigingen rondstrooien. Wil hij soms bloemen en applaus voor zijn optreden?

Aalst- Schepen van Openbare Werken Ann Van de Steen - 23-08-2007- 3

Ann Van de Steen, advocaat van de weduwe van Jozef Chovanec, zorgde ervoor dat de zaak toch voor de rechter zal komen en hielp zo mee aan het ontmaskeren als een leugenaar van Jan Jambon. Diens geheugen is nu blijkbaar terug. Geen dementie dus.

Wat toen gebeurde is schandelijk en vermoedelijk crimineel wangedrag van de politie waarvoor hij toen als minister verantwoordelijk was. En meneerke bleef passief toekijken. Hij die graag anderen de huid zit vol te schelden negeerde dit. Zie zijn verbindingsofficier voor de politie in Turkije. Hij en zijn kabinet keken de andere kant op.

En ja, hij had vandaag voor zijn persconferentie een heel goede rechterhand om de nieuwe versie van zijn verhaal 2.0 te vertellen. Paul Van Den Driessche, mediadeskundige van de N-VA, de man die wel graag de vrouwtjes ziet en dan denkt dat alles mag.

Een ervaringsdeskundige die weet hoe je tegen de pers moet/niet moet liegen. De man die als hoofdredacteur van Het Nieuwsblad het nepverhaal bracht over toen minister Elio Di Rupo (PS) de pedofiel en hem zo bijna richting zelfmoord duwde. Ook daarna blijft de man doen alsof er niets aan de hand is. Frisse kerels daar bij de N-VA.

Respect voor Chovanec

Daarover ging zijn rol en zijn optreden wel niet in deze zaak. Het maakt hem ongeschikt om nog verder te functioneren als politicus, toch een wetgever en in zijn geval een ministerieel verantwoordelijke. Enig respect tonen voor Jozef Chovanec en zijn naasten was er bij Jambon niet bij. Hoe gaan andere mensen naar hem kijken? En hoe gaan die andere politiemensen die elke dag wel degelijk hun werk doen naar hem kijken?

Natuurlijk is niet Jambon de man die verantwoordelijk is voor de dood van Chovanec. Dat zijn zeker de politielui die niet thuishoren in een deftig politiekorps en de collega’s alleen maar een barslechte naam geven.

Hetzelfde voor de ambulanciers die, zo lijkt toch het uit het dossier, beter een andere job kiezen en liefst mee mogen verschijnen voor de rechter. En dan is er het parket en de onderzoeksrechter. Waarom weigerde de onderzoeksrechter een reconstructie van de feiten. Schrik voor wat zou blijken? Pas toen de bom in zijn gezicht ontplofte stond hij die toe.

En waarom moet zoiets straks drie jaar duren – de feiten dateren van eind februari 2018 – voor het hopelijk voor de rechtbank zal komen? Respect voor het slachtoffer die zo hebben we de indruk niets misdaad had en voor zijn nabestaanden is er in Charleroi niet bij. Integendeel. Rotte appels en een doofpotoperatie die gelukkig fout afliep.

Willy Van Damme

I know nothing, I’m from Brasschaat

Het is een van de betere stukjes uit de briljante comedy Fawlty Towers waarin Manuel zegt “I know nothing, I’m from Barcelone”. In de zaak van de in een Charleroise politiecel gestorven Jozef Chovanec klinkt hetzelfde liedje. Zeggen dat je zich niets kan herinneren is zowat het laatste excuus dat men gebruikt als men betrapt wordt op zaken die niet door de beugel kunnen. Ontdekt men dat wat je zegde dan toch niet klopt dan kan je nog altijd verklaren: “Ja, nu je het zegt, herinner ik het mij nu wel.” Met daarna dan een heel luide sorry.

Pas nadat dit filmpje bekend raakte werd de agent die de Hitlergroet bracht als tijdelijke sanctie binnendienst gegeven. Dus pas meer dan twee jaar na de feiten. Wie beschermde haar?

Met de Porsche

Ach, het is me wat met de N-VA en met hun minister Jan Jambon. Het aantal blunders die de man al die jaren al opstapelde is amper nog te tellen. Maar hij blijft maar hoog van de toren blazen en doen alsof er niets aan de hand is. Met als slogan: “Met mij komt alles goed”.

Het begon al toen bij de start van zijn politieke carrière en een feestje van het Sint-Maartensfonds bijwoonde. Een clubje vol nostalgici die met weemoed terugdenken aan de tijd toen ze aan de kant van de Duitse nazi’s onder meer joden hielpen versturen richting de vernietigingskampen.

En dan kwam ex-liberaal Joy Donné met zijn Porsche tijdens de vorige federale regeringsonderhandelingen tevoorschijn. Deze bleek de chauffeur te zijn van Bart De Wever die rondtoerde met een valse nummerplaat – Die van een andere – en gooide zonder gêne een parkeerboete voor het oog van de camera’s en De Wever arrogant op de grond. Met als idee: “Nou die andere met de echte nummerplaat zal wel betalen”?

Jan Jambon - Twitter

Brokkenpiloot Jan Jambon gezien als de sterke man van de N-VA na Bart De Wever blijkt eerder een prutser en een leugenaar.

En wat gebeurde? De man werd nadien kabinetschef van Jambon toen die … minister van Binnenlandse Zaken werd en dus baas van de politie. Het lijkt wel de omgekeerde wereld. Wat een wetsovertreder lijkt wordt nadien de rechterhand van de baas van de politie. De man is nu federaal parlementslid. Een beloning?

Dansende moslims

En dan is er de zaak van de erg dodelijke terreuraanslagen in Zaventem en Maalbeek. Toen beweerde hij met luide stem dat hij wist dat ‘de moslims’ nu aan het dansen zijn. Een in wezen racistische en gelogen opmerking die hij nadien moest intrekken. Beseft hij dan niet dat onder de vele slachtoffers van die terreur ook een pak moslims waren? En dan hebben we het nog niet over de wapens van FN uit Herstal bij al Qaeda.

Waarna hij op het spreekgestoelte van de Kamer van Volksvertegenwoordigers om zich te verdedigen voor het eigen falen dan de verbindingsofficier van de politie in Turkije de huid zat vol te schelden als zijnde de man die bij die aanslagen zware flaters had begaan. Ongehoord voor een minister. Ook hier moest hij na veel druk toegeven dat hij fout was.

Maar dat gaat met die man gewoon van kwaad naar erger. Toen hij als minister-president in het Vlaams parlement zijn begroting voorstelde vroeg de oppositie wanneer men de cijfers kon zien. Waarop hij dat weigerde met de beruchte uitdrukking: ‘Te laat? Da gade gij nie bepale’. Van een minachting van het parlement gesproken. Ook hier moest hij onder druk toegeven.

En dan is er zijn beleid als minister verantwoordelijk voor Cultuur. Toen hij zijn plannen ontvouwde ontstond er in deze sector een enorme voorheen nooit gezien storm van verontwaardiging over zijn visie en plannen. Ook hier gaf hij toe wat fout geweest te zijn en wijzigde hij zijn begroting voor cultuur.

Ondertussen moest hij asielzoekers – die totaal machteloos zijn – nog eens uitschelden voor profiteurs. Zo stelde hij dat zij met het kindergeld dat zij in hun wachttijd vergaarden zich een woning kunnen kopen. Een zoveelste grove leugen van de man. Ook hier moest hij na veel druk toegeven verkeerd te zijn geweest.

Recenter was er de rel met Erika Vlieghe – de verantwoordelijke van de commissie van experten die moet zorgen voor het heropstarten van de samenleving na de corona – waar hij zijn falend coronabeleid poogde te verstoppen achter arts-internist en infectiologe Erika Vlieghe.

IMG_5285

Gewezen minister van Binnenlandse Zaken Louis Tobback, altijd iemand die nogal gemakkelijk zegt waarover het gaat, riep Jambon vandaag op om ontslag te nemen. Dit om zijn naam te redden en het imago van zijn partij en de politiek in het algemeen op te krikken.

Stellende dat zij akkoord was met zijn als te zwak geziene coronamaatregelen. Een leugen waarop een zich terecht misbruikt voelende Vlieghe nog weigerde naar de vergaderingen met hem en de andere ministers te komen. Wat zij in de media luid roepend bleef herhalen. Ook hier moest Jambon terugkeren op zijn woorden.

Ik weet van niets

En dan nu de affaire rond de huiswaarts kerende Slovaak Jozef Chovanec. De man die in 2018 in een politiecel op de luchthaven van Charleroi om het leven kwam na een geval van duidelijke mishandeling door de politie.

Waarbij een van de politiemensen zich amuseerde door de Hitlergroet te brengen. Wat men live on camera kon zien. Met als gevolg een strafklacht van de weduwe. Pas toen deze vorige week via haar advocaat op TV de beelden van die mishandelingen toonde schoot iedereen in actie.

Waarna Jan Jambon, nu Vlaams minister-president, bij hoog en laag beweerde dat hij van niets wist en er nooit over had gehoord of mee te maken had gehad. Een domme leugen want ze was zo te doorprikken. Bleek dat de Slowaakse ambassadeur zeker twee maal persoonlijk over de zaak contact heeft gehad met het kabinet van Jambon/Donné. En volgens de ambassadeur ook met Jambon zelf.

Maar neen, zegt Jambon, dat was alleen met mijn kabinet en die, als we hem nog wel mogen geloven, hebben mij niets verteld. Maar ja, als men Joy Donné als kabinetschef neemt hoeft dat misschien ook weer niet te verbazen. Maar wat met zijn verantwoordelijkheid als baas van dat kabinet? Nooit van gehoord?

Veel vragen

Natuurlijk zijn er in deze zaak zo te zien meerdere fouten gemaakt. Waarom moest die man in een politiecel en niet onder dokterstoezicht geplaatst worden? Wat met de zo te horen manke procedures in zo’n zaak? Waarom duurde het klaarblijkelijk een veertig minuten voor de ambulance ter plekke kwam? En ook de ambulanciers pakten het zo te horen totaal verkeerd aan.

Waarom weigerde de onderzoeksrechter eerst een reconstructie van de feiten? Een nochtans essentieel element in zo’n onderzoek. Klopt het dat minister van Justitie Gaston Geens (CD&V) zoals hij stelt van niets af wist? Ook geheugenverlies misschien?

En waarom werden er pas vorige week maatregelen genomen tegen de dame die zo te zien al lachend de Hitlergroet moest brengen? Had ze niets beters te doen? En waarom moest het is meer dan twee jaar aanslepen voor er in deze niet ingewikkelde zaak een rechtszaak komt? En wie wist bij de federale politie wat er gebeurd was? En dan zijn er de vragen betreffende het Comité P dat toezicht moet houden op onze politiediensten.

Louis Tobback (SPA) nam als minister van Binnenlandse Zaken in 1998 ontslag na de dood van de Nigeriaanse asielzoekster Semira Adamu. Dit toen ze op het vliegtuig op weg naar huis en onder begeleiding van politiemensen omkwam. Louis Tobback was niet schuldig aan haar dood maar politiek verantwoordelijk. Hij bleef politiek een grote meneer die in de geschiedenisboeken zal geprezen worden. Ook wegens zijn ontslag.

DSC_0776

Egbert Lachaert gekend als een tegenstander van een regering met Groen/Ecolo wil nu toch met hen scheep gaan voor een nieuwe regering. Samen dan met SPA/PS en CD&V. De recente grove beledigingen van Bart De Wever aan het adres van de liberalen deden hem duidelijk overstag gaan. Vandaag kwam eerst het bericht dat Open VLD en CD&V Jambon voorlopig gingen gerust laten. Met nadien het verhaal over een ditmaal hoffelijk gesprek van Lachaert met Bart De Wever. Waarop Lachaert daarna stelde te opteren voor een regering met de socialisten, christen-democraten en de groenen. Een koehandel?

Jan Jambon is een brokkenpiloot die wilde verhalen en leugens zit rond te strooien en voor niets zijn verantwoordelijkheid neemt. Het is een schande voor de politiek en het best is dat hij nu ontslag neemt. Maar voor een goed portret in de geschiedenisboeken is het nu al veel te laat. Zeker daar zijn positie in deze zaak stilaan onhoudbaar wordt.

Toch gesprek?

Ook hier in de zaak Chovanec lijkt de ontmaskering voor hem akelig dichtbij. Een deze avond via Buitenlandse Zaken gelekt document toont dat er wel degelijk een persoonlijk gesprek geweest is tussen de Slovaakse ambassadeur en Jambon. Wat hij al dagenlang zit te ontkennen.

Vandaag moest Ben Weyts, minister van Onderwijs voor N-VA in de Vlaamse regering hoogstnodig Didier Reynders (MR), toen minister voor Buitenlandse Zaken, frontaal in de kwestie aanvallen. Dit om zo Jambon uit de wind te zetten.

Het kwam als een boemerang in zijn gezicht terug. Het lek kwam immers van dat ministerie van Buitenlandse Zaken waar de MR nog steeds de plak zwaait. Maar hoeveel keer mag Jambon nog liegen? Hoeveel flaters zijn nog toegestaan?

Wel lijkt Bart De Wever vandaag bij CD&V en Open VLD, zijn coalitiepartners, in de Vlaamse regering, volgens de kranten tussenbeide te zijn gekomen om het hachje van zijn topman te redden. Welk chantagemiddel werd hier gebruikt? Kreeg Egbert Lachaert in ruil van de Wever dan het groen licht voor de vorming van een federale regering zonder hem? Wie naar de vandaag elkaar opvolgende berichten kijkt kan dat vermoeden.

Duidelijk is dat de N-VA Nog Veel Ambras zal veroorzaken. Dat geeft nu bijna de ganse Wetstraat stilaan toe. Rijkelijk laat. Kijk naar Bart De Wever en zijn zeer nefaste rol bij de huidige regeringsonderhandelingen. Schelden en lasterlijke praatjes verkopen over bijvoorbeeld Kris Peeters (CD&V en toen als vicepremier zijn coalitiepartner) dat kan hij wel. Als de beste zelfs. Lachaert en Georges-Louis Bouchez (MR) weten het nu ook.

Willy Van Damme

Hitler en Polen in 1939


Het stuk over de voorbereiding van de Duitse inval in Polen (Knack 19 augustus – Hoe Hitler met hulp van zijn tegenstanders een wereldoorlog ontkende) is boeiend maar er ontbreken in die bespreking twee cruciale elementen.

Vooreerst was er de open vijandschap tussen Polen en de Sovjetunie die zo sterk was dat toenadering laat staan samenwerking tussen beiden onmogelijk was. Een constante in de Poolse politiek toen en nu.

Tweedes woede er op dat ogenblik een oorlog tussen Japan en de Sovjetunie (2 juli – 31 augustus 1939 – De slag van Khalkin Gol bij Mongolië en China) waarbij beide partijen vele honderden tanks, vliegtuigen en honderdduizenden manschappen inzetten.

Het was toen de grootste tankslag uit de geschiedenis. Die werd gewonnen door het Sovjetleger onder leiding van een zekere generaal Georgi Zjoekov. Inderdaad, de man die later Berlijn veroverde.

Moskou zat toen met de dreiging van een oorlog op twee fronten. En gezien de in het stuk goed geschetste en alleen als dwaas te bestempelen Britse politiek van toen koos Stalin voor zekerheid aan het westelijke front.

Pas in het najaar van 1941 wist Stalin dat Japan koos voor een oorlog tegen de VS, China en de West-Europese koloniale mogendheden en konden die Sovjettroepen dan naar het front in Moskou gestuurd worden. Wat de redding van Moskou betekende en het keerpunt van de krijgskansen van Hitler.

Willy Van Damme

Lezersbrief aan Knack

De media doorgelicht 2 – De donkere kant

Voorwoord

Er zijn honderdduizenden journalisten wereldwijd op allerlei wijze actief met een veelvoud aan onderwerpen. En zeker met de komst van het internet is dat nog sterk toegenomen. Het lijkt soms of iedereen die denkt te kunnen schrijven zich journalist noemt.

De meeste van de reguliere persmensen doen gewoon hun job en trachten zo goed mogelijk te berichten over de thema’s die hen aan het hart liggen en waarin ze zich specialiseerden zoals cultuur, sport, politiek, het buurtleven of de natuur en wetenschap. Het is in theorie ook een erg eervol beroep dat elke dag boeiend is.

De realiteit is echter dat binnen die massa er een aantal figuren zijn die hun beroep grote oneer aandoen en in een barslecht daglicht stellen. Met als gevolg dat steeds minder mensen nog vertrouwen in de media hebben. Opinieonderzoeken tonen dat.

De grote schuldigen hier zijn de overheden die de pers misbruiken om de bevolking te misleiden en desnoods voor te bereiden op oorlog. Wie ziet hoe men ook in België soms schrijft over China of Rusland of de strapatsen van al Qaeda in Syrië verdedigde (de ‘idealisten’ van professor emeritus Rik Coolsaet) kan alleen maar zijn hart vasthouden en hopen op het beste. En dat is geen oorlog.

Willy Van Damme

De donkere kant – De media doorgelicht deel 2

Niet alleen in Duitsland zoals het boek van Udo Ulfkotte toont is er sprake van verregaande samenwerking tussen sommige journalisten, hun hoofdredacties en Duitse en Amerikaanse geheime diensten en lobbyorganisaties zoals het German Marshall Fund of the United States. Een gelijkaardige situatie doet zich ook elders bij Westerse media voor.

Carl Bernstein

Een van de best uitgespitte verhalen op dit vlak is zeker dat van Carl Bernstein dat in 1977 in het blad Rolling Stone verscheen (1). Carl Bernstein is de man die met Bob Woodward enkele jaren voordien in de Washington Post het Watergateschandaal aan het licht bracht dat uiteindelijk leidde tot het aftreden van president Richard Nixon. Bob Woodward, zijn partner van toen, sloeg zoals zal blijken echter een andere weg in. (2)

Carl Bernstein

Carl Bernstein produceerde met zijn verhaal over de CIA en de media een baanbrekend werk. Hij toonde dat de Amerikaanse pers qua buitenlandse berichtgeving gewoon een afdeling was van de CIA.

In het zeer lange stuk in Rolling Stone legt Bernstein de relatie bloot tussen de Amerikaanse media en de CIA. Het toont hoe de buitenlandredacties van de Amerikaanse pers in de periode na de Tweede Wereldoorlog tot ver in de jaren zeventig gewoon een verlengstuk waren van de CIA. Zowel wat betrof de eigenaars, de hoofdredacties als de lokale correspondenten en columnisten.

Zo werd Joseph Alsop, een columnist bij o.a; The Washington Post, naar de Filippijnen gestuurd niet om er verslag te doen over de verkiezingen maar speciaal op vraag van de CIA. Hij moest er met allerlei invloedrijke figuren contacten leggen om hen zo beter te leren kennen.

Gegevens die hij dan doorgaf aan de CIA. Interessante info want zo kon de CIA beter analyseren wie men voor het uitbouwen van een lokaal spionage- en sabotagenetwerk eventueel kon rekruteren.

Ook de grote mediabazen als Henry Luce, oprichter van Time, en Arthur Hays Sulzberger, in die periode de eigenaar van The New York Times, waren goed bevriend met Allen Dulles, in deze periode de topman van de CIA. Hetzelfde voor William Paley, directeur van CBS. Ook hij hoorde hierbij.

In wezen werkten alle grote persagentschappen en de weekblad- en krantenuitgevers voor de CIA, stelt Bernstein. Zich daarbij baserend op interne gegevens en interviews met betrokkenen werkend voor media zoals ABC, CBS, Reuters, Newsweek, UPI, AP, The Washington Post, de Hearst uitgeversgroep en de New York Times. Waarbij de betalingen in cash waren en dus zwart geld. Sommigen echter deden het ook gratis.

Bovendien lieten de krantenuitgevers agenten van de CIA als nepjournalisten in het buitenland op hun redacties werken. In wezen was de taak van journalisten dat wat ze altijd doen en dat is interviews en gewone gesprekken hebben met allerlei figuren. Dit met de bedoeling te rapporteren aan de CIA die zo een beter zicht had op wie ze kon aanwerven. Een erg belangrijke taak dus.

Een doodslijst

Het kan met de Amerikaanse media nog verder gaan (3), veel verder. Toen de CIA met lokale hulp van de Iraakse Baath partij in 1958 een staagreep in Irak plande tegen de regering van president Abdel Karim Kassem (4) wou men ook alle mogelijke aanhangers van die regering ombrengen. En dus maakte de in ballingschap in Egypte levende Saddam Hoessein een lijst op van mensen die moesten vermoord worden.

Saddam Hoessein werd nadien dan vice-president. Maar de lijst met de meeste namen kwam echter van William McHale, correspondent in Beiroet voor Time. In totaal vielen er dankzij die putsch van 8 februari 1958 een 5000 doden. Het was in zekere zin de eerste fase van de vernieling van het land door de VS. Het ging in Irak nadien alleen maar van kwaad naar veel erger.

En die relatie van pers met de geheime diensten blijft gewoon verder duren. Wie de berichtgeving leest over de landen waar de VS een regimewissel wil realiseren ziet dat zo. Joden hatende fascistische groepen als de Oekraïense Pravy Sektor of Al Qaeda in Libië en vooral Syrië worden dan in de Amerikaanse media omgetoverd tot vrijheidsstrijders en hun tegenstanders tot aan de lopende band folterende monsters.

Saddam Hoessein - Ophanging

In 1958 bracht de CIA met hulp van bepaalde Amerikaanse media Saddam Hoessein in Irak als vice-president aan de macht. In 2006 lieten diezelfde CIA en media hem ophangen. Hij was van geen nut meer en een balorig man geworden die niet meer wou luisteren.

De relatie tussen de CIA en de Amerikaanse regering met de lokale correspondenten blijkt ook uit een stuk van Liz Sly, correspondente in Beiroet voor de Washington Post. De VS wil in 2013 tonen dat het de Syrische opstandelingen wel steunt om zo bij de lokale bevolking positiever over te komen. En dus trekt ze op vraag van Washington naar het toen nog door al Qaeda bezette deel van Aleppo om dat te bewijzen .

Waar ze dan verslag doet over de levering van Amerikaanse voedselhulp aan de door al Qaeda bestuurde en van de eigenaars gestolen bakkerijen. Een cruciaal element in de controle door al Qaeda over dit stadsdeel. Wie zich tegen al Qaeda verzet kan zo verder honger lijden. Een al Qaeda die, zoals ze zelf schrijft, voor Washington officieel een terreurorganisatie is. Ze gaat er natuurlijk als te verwachten niet verder op in. (5)

“The unpublicized aid effort, which The Washington Post was invited to witness on the condition that it not identify the agency involved, the names or nationalities of its staff, or the precise locations in which the workers operate,”

De geheim gehouden hulp over welke de Washington Post op uitnodiging mocht berichten. Dit op voorwaarde dat we niet onthulden welk agentschap hiervoor verantwoordelijk is. Ook de namen en nationaliteit van de personeelsleden en de exacte locaties waar men werkt mochten we niet onthullen.

Reuters met Brits overheidsgeld

Ook de Britse media zijn in hetzelfde bedje ziek. Zo is er het verhaal van het private persbureau Reuters, internationaal een naam als een klok in medialand. Ook deze blijkt uit de hand te eten van de geheime diensten en de regering of er mee samen te werken. Geen verrassing natuurlijk. De meeste journalisten zullen een persbericht van Reuters desnoods zonder nadenken klakkeloos overnemen als zijnde de waarheid.

Zo blijkt het persbureau in de jaren zestig en zeventig op grote schaal financiële steun te hebben gekregen van de Britse regering via het Information Research Department dat verbonden was aan de Britse geheime diensten. De bedoeling was zo Latijns-Amerika en het Midden-Oosten beter met Britse propaganda te bewerken.

Opvallend was dat alles verliep via de Britse staatsomroep BBC die dus mee in het complot zat. Het lekte uit in het in 2011 verschenen boek van ‘The Power of news, a history of Reuters’ van Donald Read. (6) Pas begin dit jaar mocht een zekere Guy Faulconbridge er bij Reuters over schrijven. (7)

Volgens de toenmalige baas van het Information Research Department John Peck was er niets fouts en diende men het te zien als een goede zaak:

The new relationship established with Reuters in the Middle East and Latin America can lead to valuable goodwill and cooperation with the Agency on a global scale,” John Peck, former head of the IRD, said in the documents.

De nieuwe relatie met Reuters in het Midden-Oosten en Latijns-Amerika kan zorgen voor waardevolle goodwill en samenwerking met het Agentschap op een globale schaal”, aldus John Peck, het gewezen hoofd van het IRD, als vermeld in de documenten.”

The documents said that Reuters “could and would provide” what the government needed, though the government officials conceded that Reuters did not want to appear to be taking decisions at the behest of the British government.

De documenten stelden dat Reuters de overheid kon en zou bezorgen wat deze nodig had. Alhoewel de regering toegaf dat Reuters niet zou willen gezien worden als diegene die de beslissingen nam in naam van de Britse regering.

Met andere woorden: De relatie was dus zeer innig.

220px-Nazanin_Zaghari-Ratcliffe

De Iraans-Britse Nazarin Zaghari ging in Iran ‘burgerjournalisten’ opleiden die dan kunnen gebruikt worden om de Iraanse regering omver te werpen bij een volgende kleurenrevolutie. Ze werd in Iran gezien als de spin in het web van een spionage- en sabotagenetwerk en kreeg in het land vijf jaar cel. Ze werkt voor de Thompson Reuters Foundation en voordien voor de BBC. Vermoedelijk voor de BBC Persian Service die uitzend in het Farsi de taal van de meerderheid der bevolking in Iran.

Nazarin Zaghari-Ratcliff

Recent kwam Reuters opnieuw in opspraak met de zaak van de Iraans-Britse Nazarin Zaghari-Ratcliff. Deze werkte als project-manager voor de Reuters Thompson Foundation, de zogenaamd sociaal-culturele tak van het persbureau. Voorheen en tot 2010 werkte zij voor de BBC Service Trust.

Op 14 januari 2009 werd door de BBC World Service de BBC Persian Service met uitzendingen in het Farsi opgericht. Het werd gefinancierd door het Brits ministerie van Buitenlandse Zaken en kwam juist op tijd voor de presidentsverkiezingen van juni dat jaar en de daarna ontstane rellen, de Groene Revolutie, een kleurenrevolutie. Wat doet vermoeden dat die opstand vooraf mee door de Britten gepland was.

Volgens de Iraanse staatstelevisiezender Press TV was zij een van de sleutelfiguren in het door de Britse veiligheidsdiensten opgezette netwerk van wat men noemt ‘burgerjournalisten’ om via een zogenaamde kleurenrevolutie de Iraanse regering omver te werpen. Ze was, aldus nog Press TV, vanuit Londen nauw betrokken bij de rellen na de presidentsverkiezingen van juni 2009. Een opstand die faalde.

Dit netwerk werd de voorbije jaren blijkbaar zware schade toegebracht met tientallen arrestaties. Zij werd op 3 april 2016 toen ze huiswaarts wou terugkeren op de luchthaven gearresteerd. Officieel was de reden voor haar bezoek aan Iran om haar 22 maanden oude dochter aan haar ouders te tonen.

Ontkenningen

Begin september 2016 werd ze tot vijf jaar cel veroordeeld wegens poging tot het omverwerpen van de Iraanse regering. Bij Reuters en de Britse regering ontkent men het verhaal en stelt men dat ze slechts een administratieve medewerker was en op familiebezoek was.

Probleem is dat Boris Johnson toen nog als minister van Buitenlandse Zaken ongevraagd verklaarde dat zij in Iran was om journalisten op te leiden en niet om haar ouders te bezoeken. (9) Een verhaal dat men zoals kon verwacht worden zeer snel en  unisono in London ontkende. Men had het over een flater van Johnson.

Verder valt het bij Reuters ook op dat men over dossiers waarin westerse veiligheidsdiensten ongetwijfeld erg actief zijn soms erg exclusieve info heeft waar een journalist normaal niet over kan beschikken.

Zo had ze in 2019 ten tijde van de erg gewelddadige opstand een transcriptie van een geheim gesprek van de Hongkongse gouverneur Carrie Lam met enkele lokale toplui. Verder publiceerde men recent de tekst van een interne conversatie in Damascus rond de problemen van de in opspraak gekomen zakenman en vermeend miljardair Rami Makhlouf, een neef van president Bashar al Assad. Uiteraard een delicate zaak. (10)

En dan was er het lang uitgesponnen verhaal over de financiële structuur van de Iraanse Opperste Leider Ali Khamenei. Het bevatte ontzettend veel normaal niet beschikbare interne informatie over de vermeende miljarden van Khamenei. Wie leverde de info? MI6?

ISIS broederlijk met al Qaeda & Ahrar al Sham samen met hun vlaggen

De jihadisten van ISIS, al Qaeda en Ahrar al Sham hier broederlijk naast elkaar. Een verre van zeldzaam beeld. Dat zij waaronder ook ISIS wapens kregen vanuit de VS en Europa zal je bij Reuters nooit lezen. Zelfs al is er een berg van documenten die dat bewijzen. Men weet bij Reuters perfect wat men kan publiceren en wat niet.

Uiteraard zal je bij Reuters nooit verhalen vinden over de wapenleveringen van de VS, Qatar, Israël of het Verenigd Koninkrijk aan al Qaeda, ISIS en de andere jihadistische groepen. Verhalen die nochtans voldoende gedocumenteerd zijn. Maar niet bij Reuters waar men het blijkbaar bewust vertikt dat te brengen.

Robert Maxwell

De samenwerking tussen in dit geval de Israëlische geheime dienst Mossad en de Britse pers bleek dan weer uit het dossier van de Israëlische nucleaire ingenieur Mordechai Vanunu. Deze was vastbesloten het verhaal openbaar te maken over hoe Israël met westerse hulp aan de atoombom was geraakt.

Hij trok ermee naar de Londense media o.a. bij de Sunday Mirror, de zondagkrant van Robert Maxwell, vader van de nu bij het Amerikaanse pedofielschandaal rond Jeffrey Epstein betrokken Ghislaine. En dat is een jood met goede contacten bij de Mossad.

En zo ook zijn hoofdredacteur buitenland Nicholas Davies die zodra Vanunu hem over dit dossier contacteerde naar de Mossad trok met diens geheim Londense adres. (11) Waarna hij via Italië op bevel van Simon Peres gedrogeerd en ontvoerd werd naar Israël waar hij dan een proces en jaren cel kreeg.

1001004002177176

Niet alleen Seymour Hersh schreef dat Robert Maxwell een spion was van de Mossad. Gezien de info waarover Maxwell beschikte was hij hiervoor de geschikte persoon. De vraag die men ook moet stellen is of dochter Ghislain zijn job heeft overgenomen. Gezien haar rol als rechterhand van pedofiel en seksmaniak Jeffrey Epstein moet zij immers over massa’s heel gevoelige informatie beschikken over vele machtige personen. En dit in soms gênante posities. Ideaal.

Hij blijft na jaren gevangenisstraf sindsdien incommunicado. Eerst ontkende Maxwell het verhaal van onderzoeksjournalist Seymour Hersh (12)  en daagde hem zelfs voor de rechtbank maar later ontsloeg hij dan maar zijn journalist. Het was finaal Hersh die geld kreeg. Maxwell kwam later onder verdachte omstandigheden om het leven. Davies bleek volgens Hersh ook betrokken bij de Israëlische wapenhandel.

Integrity Initiative

En dan is er nu met Integrity Initiative een nieuw volbloedschandaal bij de Britse media. Ditmaal was het doel niet het opzetten van een buitenlands spionagenetwerk maar het organiseren van een agitatie- en propagandanetwerk in het land zelf en elders in Europa om elke tegenstand zoveel mogelijk uit te schakelen. Dit in de politiek, de academische wereld en de journalistiek. Een regelrechte aanval op de vrije meningsuiting.

Het werd gestuurd door het Institute for Statecraft, een Schotse officieel caritatieve ngo die als doel heeft te streven naar beter bestuur, het verdedigen van de democratie en de mensenrechten. Ze werd opgericht in 2009. In de praktijk moest het de zogenaamde desinformatie vanuit Rusland tegengaan. Het werd door de overheid financieel gesteund met enkele miljoenen pond.

Er kwam bovendien ook nog geld toe van de NAVO, het Britse leger, het Amerikaans ministerie van Buitenlandse Zaken, het Litouwse ministerie van Defensie en Facebook (12) (13). Wat doet vermoeden dat het intern binnen NAVO besproken en aanvaard werd

In 2018 werd hun website echter gekraakt door Anonymus en kwam de waarheid aan het licht. In wezen bleek het een afdeling van de Britse geheime dienst MI6 en was een van de hoofdactiviteiten het gooien met modder naar Jeremy Corbyn, de toenmalige leider van het Britse Labour. De man moest gekraakt worden. Wat onder meer via beweringen over zogenaamd antisemitisme ook gebeurde.

Ondermijner van de staat

Met andere woorden: De Britse geheime diensten starten in het geniep en met geld van de Conservatieve regering een frontale aanval op Labour en vooral hun leider Jeremy Corbyn. Wat het verdedigen van de democratie hoorde te zijn was gewoon het ondermijnen ervan. Het Institute for Statecraft was dan ook zoals ze beweerde geen caritatieve instelling maar een ondergraver door de staat zelf van wat heet democratie.

Chris Williamson

Gewezen Brits parlementslid voor Labour Chris Williamson ging op zoek naar de Schotse hoofdzetel van het Institute for Statecraft. Hij kwam uit in het dorpje Auchtermuchtie waar op een einde van een aardeweg de hoofdzetel was van deze afdeling van MI6. Het bleek een krot te zijn waar uiteraard niemand woonde. Statecraft dus. Williamson verloor in 2019 zijn nominatie bij Labour voor een parlementszetel wegens…. antisemitisme.

Bij een onderzoek door parlementslid Chris Williamson (14) bleek dat de maatschappelijke zetel van dit Institute for Statecraft gevestigd was in het plaatsje Auchtermuchtie, in 2011 goed voor een 2.000 inwoners, en gelegen vlakbij Perth.

Het was officieel gehuisvest in wat een bouwvallig krot bleek op het einde van een aardenweg. Maar het had ook een ‘bijhuis’ in een chique Londense buurt die echter voor het parlementslid gesloten bleef. Geen pottenkijkers, ook als men parlementslid is.

Sinds de lekken heeft het Institute for Statecraft officieel wel haar banden met het in 2015 opgerichte Integrity Initiative verbroken. Het resultaat van een onderzoek door de Office of the Scottish Charity Regulator waarbij deze scherp uithaalde naar deze ‘caritatieve’ instelling. .

Veel integriteit was er ook niet aan. Integendeel. Het blijkt uit die hack een soort octopus te zijn die in het geheim overal in zowat alle landen in Europa en mogelijks ook elders infiltreerde om zo het beleid te richten naar waar Londen en de NAVO het willen. Een staat binnen de staat. Ook in België zijn er trouwens linken, vooral dan naar de VUB, de Brusselse Vrije Universiteit.

Persagitatie

Uit de lekken over Integrity Initiative van Anonymus blijken onder andere zeer bekende namen van de Britse media lid te zijn. Het doet denken aan het verhaal uit 1977 van Carl Bernstein in Rolling Stone.

Zo zijn er Edward Lucas (ex-Economist, nu Center for European Policy Analysis), Jonathan Marcus (BBC), Natalie Nougayréde (Guardian), Dominic Kennedy (Times), Neil Buckley (Financial Times) evenals Ben Bradshaw, een parlementslid voor Labour. (15)

Natalie Nougayréde was tot 2015 directeur bij Le Monde en werkt nu ook nog voor de Franse krant Libération en de BBC. Onder haar bewind bij Le Monde beweerde de krant het bewijs te hebben dat de regering Assad sarin had gebruikt.

Met in april 2015 grote artikels en foto’s en dit gesteund door de Franse regering. Haar dossier werd door de VN-onderzoekscommissie bij de voorstelling van haar rapport eind december 2015 weggelachen. Over de persconferentie van die missie in Le Monde natuurlijk geen woord. In de Guardian ageert ze herhaaldelijk tegen de Syrische regering.

Een grote overwinning behaalde Integrity Initiative in Spanje met de zaak van de legerkolonel Pedro Banos. Daar lekte ‘s middags uit dat de regering van plan was om hem te benoemen tot hoofd van het Departement voor Nationale Veiligheid.(16)

Pedro Banos - &

Spaans kolonel Pedro Banos kwam wel eens op de Russische televisiezenders RT en Sputnik voor een babbel en dus dwarsboomde men vanuit Integrity Initiative zijn carrière. En zijn vorig jaar gepubliceerde boek over geopolitiek was volgens datzelfde milieu …. antisemitisch en werd door uitgever Penguin/Random House dan maar ingetrokken. Het is nog amper verkrijgbaar. Persvrijheid?

Voor Integrity Initiative voldoende reden om in actie te treden. Dra begon men via het internet alsmede El Pais en El Mondo een ware lastercampagne want de man stond kritisch tegenover het beleid van de NAVO betreffende China en Rusland. Tegen de avond was zijn benoeming van de baan. (17)

Pedro Banos publiceerde ook een boek over de geopolitiek ‘How to Rule the World – The 22 Secret Strategies of Global Power’. (18) Het verscheen bij Random House in het Verenigd Koninkrijk maar nog voor het goed en wel in de boekhandels lag ontstond een storm van beschuldigingen over vermeend antisemitisme. Wat door een onderzoekscommissie ontkend werd. Desalniettemin trok de uitgever het boek snel in.

Ook Jeremy Corbyn viel uiteindelijk onder de tonnen modder die men vanuit de media over hem uitgooide. Een stiekeme politieke moord eigen aan dictaturen. Hij werd vervangen door Keir Starmer een zelfverklaard zionist die via zijn vrouw ook familie heeft in Israël. (19)

Voor zijn kiescampagne tot voorzitter kreeg hij begin dit jaar 50.000 pond (55.460 euro) van de rijke zakenman en filantroop Sir Trevor Chinn, een van de sleutelfiguren binnen het Britse zionisme. Deze staat ook gekend als een van de vroegere financiers van Tony Blair. De gelijkschakeling en uitzuivering van Labour is begonnen. Hun ‘machtsovername’ in Londen lonkt. Maar wie heeft in London de echte macht? (20)

Jeremy Corbyn

Jeremy Corbyn, de vorige leider van Labour in het Verenigd Koninkrijk, werd toen hij partijleider was via o.m. Twitter vanuit Integrity Initiative, dus de veiligheidsdiensten, met modder bedolven. Volgens de media was hij een …. antisemiet. Zijn opvolger Keir Starmer werd door het Britse zionistische milieu met open armen en pakken geld ontvangen. Deze krijgt in het Verenigd Koninkrijk dan ook een veel positievere pers dan Corbyn. Zijn de dagen van premier Boris Johnson geteld?

Aan de VUB in Brussel was er vorig jaar een ietwat gelijkaardige actie rond het lokale aan de universiteit verbonden Confucius Instituut, een Chinese culturele instelling vergelijkbaar met het Duitse Goethe-Institut en de Alliance Française.

Vanuit de universiteit met o.m. Jonathan Holslag en De Morgen begon men een campagne tegen deze instelling welke door hen gezien werd als een spionagehol en dat daarom diende te verdwijnen. Wat gebeurde. McCarthyisme in actie.

Naar de Olympische Spelen

Natuurlijk had ook Nederland dergelijke persschandalen. Het mogelijks meest memorabele was natuurlijk toen De Telegraaf onthulde dat met de Olympische Spelen van 2008 in Beijing de AIVD, de Nederlandse veiligheidsdienst, aan 7 Nederlandse journalisten gevraagd had om voor hen tijdens hun verblijf in de Chinese hoofdstad te werken. (21)

Ze zegden alle zeven toe en een wou dat zelfs gratis doen. Vaderlandsliefde heet dat en de journalistieke ethiek overboord gooien. Ze moesten zoveel mogelijk gesprekken met Chinese verantwoordelijken voeren en van hen ook foto’s nemen. Waarna men dit aan de AIVD overhandigde. Het betekent wel dat ze nadien  door de AIVD chanteerbaar waren.

Het roept herinneringen op aan het verhaal van Carl Bernstein over de CIA en de Amerikaanse media. Journalisten moesten contacten leggen en polsen waar hun gesprekspartners hun politieke interesses lagen. De AIVD wou blijkbaar zijn eigen spionagenetwerk in China uitbouwen. Vermoedelijk in samenwerking met de CIA en MI6, de vrienden.

Dat een Nederlandse journalist gratis voor de AIVD wou werken verbaast niet. Nogal wat journalisten blijken immers hun nationaliteitsgevoel voor te laten gaan op hun journalistieke ethiek.

Lars Bové - China - Hacking Proximus

Ongetwijfeld fier stelde Lars Bové in De Tijd op 20 april 2013: “Ook China staat nog op de verdachtenlijst, ook omdat de kenmerken van de malware al eerder zijn vastgesteld bij Chinese hacking praktijken. Door de spionage bij de Britten komen de Verenigde Staten wat minder op de voorgrond.” Of hoe de Britten zich via De Tijd poogden wit te wassen en alles te steken op China. Maar Lars Bové ontdekte de voorbije jaren dan ook regelmatig gevallen van hacking in België door China en Rusland. Ra, ra wie zou zijn bron zijn voor dit soort verhalen?

De vraag die men zich bij dit incident echter vooral moet stellen is of deze zeven de enigen zijn, de uitzonderingen op de regel. Twijfelachtig, gezien het gemak waarmee deze zeven ja zegden op die vraag. En bovendien is het netwerk van buitenlandse Nederlandse correspondenten vrij groot en sterk afhankelijk van de relatie met de Nederlandse diplomatie ten velde. Kan men er dan wel gemakkelijk aan weerstaan?

Nationalisme speelt bij veel journalisten immers een grote rol. Typevoorbeelden zijn bijvoorbeeld de weigering van Kate Adie, de bekende Britse oorlogscorrespondente van de BBC, om mee te werken aan een tentoonstelling rond propaganda en oorlog in het Ieperse museum In Flanders Fields. Reden was dat hieruit bleek dat haar land tijdens Wereldoorlog I zoals Duitsland evenzeer propaganda en dus leugens produceerde.

Hetzelfde met Jay Solomon van de Wall Street Journal die tijdens een mailconversatie toegaf zaken over Iran te hebben geschreven die niet geheel klopten maar stelde dat dit kan daar Iran in conflict is met zijn VS. Patriotisme dus welke voorgaat op de journalistieke normen.

En in België

Soms lekt er in ook België wel eens iets uit over samenwerking tussen de pers en de geheime diensten. Het is echter eerder een rariteit alhoewel men aan de hand van bepaalde teksten en de werking van sommige journalisten kan vermoeden dat sommigen kind aan huis zijn bij onze Staatsveiligheid en haar militaire tegenhanger. Wat op zich geen fout is mits men de regels respecteert. Men mag zich dus niet laten gebruiken.

Ten tijde van het internationaal schandaal rond Edward Snowden en de NSA lekte ook uit dat de internationale netwerken, vooral richting Afrika, van Proximus waren gehackt. Zo kopte Lars Bové in zijn krant dat het de Chinezen waren die bij Proximus hadden ingebroken (22) Nog diezelfde ochtend toen de krant pas in de kiosken lagen kwam het nadien echt gebleken verhaal boven water dat het de Britten waren geweest.

Wie gaf die desinformatie aan Bové, een man waarvan uit zijn stukken blijkt dat hij goede contacten heeft bij de veiligheidsdiensten? Bové zou die informatie kunnen geven over wie hem belogen heeft maar hij vertikt het deze zeer belangrijke informatie vrij te geven. Misplaatst gebruik van het principe van het bronnengeheim heet dat.

Wat wel heel klassiek is voor de Belgische media is de symbiose tussen politiek en de journalistiek. Hugo De Ridder die bijvoorbeeld de teksten schreef voor gewezen eerste-minister Leo Tindemans en ze de dag nadien in De Standaard besprak.

Ook het grote schandaal rond de vermeende pedofilie van Elio Di Rupo is kenmerkend. Het waren de Standaard met hoofdredacteur Dirk Achten en Het Nieuwsblad met hoofdredacteur Paul Van Den Driessche die het brachten met Liberaal Herman De Croo die het op TV bevestigde. Het bleek nep. Achten werd nadien dankzij liberaal Karel de Gucht topman bij Buitenlandse Zaken. Van Den Driessche verpatste naar de N-VA top.

Op dit vlak lijkt de Belgische journalistiek soms op een erg wild bordeel waar zowat alles kan en mag behalve ethisch gedrag. Men kan met voorvallen als dat van Di Rupo boeken vullen.

Sociaal werk

En dan is er natuurlijk Montasser AlDe’emeh, een man van Palestijnse afkomst wiens vader zijn land verloor aan de zionistische machtswellust. Deze verklaarde op zeker ogenblik zelf voor de Staatsveiligheid te hebben gewerkt  Wat de Staatsveiligheid nooit ontkende of bevestigde. Een klassiek beleid van die dienst.

Deze verscheen bij het begin van de oorlog tegen Syrië plots op het toneel toen hij naar Syrië trok en enthousiast voor de pers verslag uitbracht over de jongens die naar hij stelde de vrijheid en democratie naar Syrië wilden brengen en daarom tegen de Syrische dictator vochten. Hij werd dus propagandist voor die jihadisten.

Nadien gaf hij echter toe toen al voor de Staatsveiligheid te hebben gewerkt met als bedoeling zich zo in dat milieu als informant in te werken. Vrij klassiek maar waarom moest hij dan extra reclame maken om aan de kant van al Qaeda en ISIS te gaan vechten? Dit terwijl hij nu bijna continu in diezelfde media zit te waarschuwen voor het grote gevaar dat uitgaat van diezelfde jihadisten.

Montasser al De'emeh met Dries Van Langenhove

Montasser AlDe’emeh werkte naar eigen zeggen voor de Staatsveiligheid toen hij vanuit jihadistengebied in Syrië reclame zat te maken voor al Qaeda & Co. Tegenwoordig voert hij campagne tegen hen. Tussendoor had hij nog eens een vriendschappelijk gesprek met Dries Van Lagenhove, de leider van Schild en Vriend en dankzij het Vlaams Belang tegenwoordig zelfs parlementslid. De man is gekend van de 1001 heel grove vulgariteiten op het internet.

Bovendien weet hij af van het document uit 2012 van de Amerikaanse militaire veiligheidsdienst DIA over de Westerse oproep aan ISIS om ook Irak binnen te vallen en het land zo te vernielen. Hij kreeg dat document enkele jaren terug van mij in aanwezigheid van een getuige en zwijgt erover. En men kan het belang van dit document niet onderschatten. Het toont de kern van deze oorlog.

Ook ging hij na zijn propagandawerk voor die jihadisten plots aan de slag als sociale werker die de zich veel zorgen makende ouders van Syriëstrijders ging helpen hun nood te lenigen. Wat ongetwijfeld interessant materiaal moet hebben opgeleverd over die jihadisten. Het is toen dat zijn contacten met de Staatsveiligheid bloot kwamen te liggen.

Maar een sociale werker die stiekem info doorspeelt aan een politiedienst! Het is bij dat soort werk een doodzonde. Hij werd nadien voor het vervalsen van een document om zo een jihadist te helpen zijn straf te ontlopen wel strafrechtelijk veroordeeld.

Trouwens de Staatsveiligheid is pas vanaf ongeveer 2014 begonnen met acties tegen die Syriërstrijders. De jaren voordien liet men die jihadisten gewoon richting Syrië vertrekken en trad men niet op tegen hun propagandisten in de media zoals een Montasser.

Daniel Maes

Natuurlijk is ook de Vlaamse pers wat betreft onderwerpen als Rusland, China, Oekraïne, Libië, Syrië en Hongkong trouw aan wat men in de VS doet. Dat de knokploegen van de fascistische Pravy Sektor de staatsgreep in Oekraïne deden lukken leest men nergens in onze reguliere media. Over de Belgische wapenleveranties via de Verenigde Arabische Emiraten aan al Qaeda in Jemen lees je hier niets.

En de Belgische pater Daniël Maes die al tien jaar midden de oorlog in Syrië in het klooster van Qara leeft zal je praktisch nooit horen in de kranten en weekbladen. Normaal zou men onder de uitgevers voor zijn verhalen als het ware vechten maar nu zwijgt men hem dood. Ook hier kun je zo de invloed van de veiligheidsdiensten en de regering vermoeden.

IMG_3949

Daniel Maes, pater Norbertijn en sinds 2010 verbonden aan het klooster van Qara niet ver van de Libanese grens in Syrië. Een ongeveer 1.500 jaar oud gewezen Romeins fort. Zijn verhalen zijn echter niet welkom in de Belgische media en worden door een als het ware onzichtbare hand uit de pers gehouden. De pers heeft liever een Abdul Kareem en andere ‘vrome’ jongens.

Verhalen van jihadisten over de Syrische regering en hun vermeende massale folterpraktijken, vatenbommen en chemische wapens kreeg men de voorbije jaren met tonnen in onze kranten. Het verhaal van een Belgische pater die leeft te midden van die miserie lees je niet. Daar is een woord voor: censuur.

Gebleken is trouwen dat bijna alle Belgische journalisten die in de media over Syrië schrijven of de er door hen geciteerde specialisten contacten hebben of hadden met betrokken buitenlandse mogendheden of door westerse en dus betrokken overheden gefinancierde organisaties.

En Qatar, de NAVO of de VS gaat niemand betalen om hun vuile rol in dit conflict bloot te leggen. Neen, men moet schrijven wat men op dat ogenblik wil zien verschijnen. Dan krijgt men geld. De Morgen zal wel veel plaats over hebben voor een gesprek met een dubieus figuur als journalist en volbloed jihadist Bilal Abdul Kareem (23) maar het vertikken om pater Daniel Maes aan het woord te laten.

Willy Van Damme

Naakte Bilal Abdul Kareem

De Amerikaanse salafist Bilal Abdul Kareem is wel welkom in de Belgische media en mocht het in De Morgen breed uitleggen hoe triest hun nederlaag in Aleppo was. Dat de bevolking van Aleppo na die verovering toen in de stad feest vierde las men er natuurlijk niet. Hij leeft sinds kort in onmin met Al Qaeda die hem ongeveer een week terug arresteerde. Maakt hij zich hier klaar voor een diepgaand interview? Hij ontkende het bestaan van deze foto niet.

1) Rolling Stone, 20 oktober 1977, Carl Bernstein, ‘The CIA and the media.’ http://www.carlbernstein.com/magazine_cia_and_media.php

2) Bob Woodward werd nadien de slippendrager van de Amerikaanse politiek en vooral van de regering van president George W. Bush. Zo schreef hij in 2002 het boek ‘Bush at war” over 9/11 en de bezetting van Afghanistan. ‘Bush at war”, Simon & Schuster, 2002, ISBN 978-0-7432-4461-9.

Hij geraakte toen betrokken bij het schandaal rond vice-president Dick Cheney en de CIA-agente Valerie Plame. Voor de rechtbank gaf hij toen toe het boek te hebben geschreven om Bush te plezieren hopende zo van hem primeurs te krijgen.

Ook de New York Times met journaliste Judith Miller deelde in de brokken. Zij volgde de invasie van Irak en nam zonder enige echte controle alle leugens van de regering Bush Jr. aan. Ze verdween nadien bij de krant die nochtans zoals in het geval van Irak alle oorlogen die de VS al voerde trouw heeft blijven verdedigen.

Observer, 23 oktober 2006, Rick Perlstein, ‘Woodward’s Belated Scoop: Bush Lied About Iraq!.’ https://observer.com/2006/10/woodwards-belated-scoop-bush-lied-about-iraq/.

3) Independent, 28 juni 1997, ‘Revealed: how the West set Saddam on the bloody road to power.’ https://www.independent.co.uk/news/world/revealed-how-the-west-set-saddam-on-the-bloody-road-to-power-1258618.html?amp

4) Generaal Abdel Karim Kassem was een nationalistisch Arabisch militair en politicus. Hij pleegde op 14 september 1958 een staatsgreep tegen koning Faisal II. Deze figureerde trouwens als kind in een van de albums van Hergé.

Faisal II was een telg van de Hasjemitische koninklijke familie die als koningen regeerden over de provincie Hejaz in wat nu Saoedi-Arabië is. Ze waren ook Groot Sharrif van Medina en Mekka. Door in 1919 in Versailles moeilijk te doen over de Britse beloften aan de zionisten voor een eigen thuisland in Palestina verloor deze familie deels de steun van Londen. Die steunde dan nadien de toegeeflijkere familie al Saoed.

Twee kinderen van deze familie mochten in ruil van de Britten dan ieder koning spelen over de nieuwe door Londen gecreëerde staten Irak en Jordanië. Vooral in Irak viel dat op een koude steen en waren er een serie revoltes tegen deze familie.

Rond Irak hadden de Britten in 1955 de Central Treaty Organisation (CENTO) opgericht, een soort van NATO. Men sprak van het Pact van Bagdad. Kassem die woedend was op de Britten omwille onder meer van Palestina maakte een einde aan die Britse droom.

Om Irak terug onder westerse invloed te brengen organiseerden de Britten en de Amerikanen dan op 8 februari 1958 de staatsgreep geleid door enkele militairen van de Baath partij waaronder de toen in Egypte in ballingschap levende Saddam Hoessein. Vooral leden van de lokale communistische partij werden geviseerd tijdens die slachtpartij.

5) The Washington Post, 14 april 2013, Liz Sly, ‘U.S. feeds Syrians, but secretly.’ https://www.washingtonpost.com/world/middle_east/us-feeds-syrians-but-secretly/2013/04/14/bfbc0ba6-a3b3-11e2-bd52-614156372695_story.html

6) “The power of news, a history of Reuters”, Donald Read, Oxford Scholarship Online, 2011, ISBN-13: 9780198207689. https://oxford.universitypressscholarship.com/view/10.1093/acprof:oso/9780198207689.001.0001/acprof-9780198207689?rskey=TFudpc&result=1

7) Reuters, 13 januari 2020, Guy Faulconbridge, ‘Britain secretly funded Reuters in 1960s and 1970s: documents.’ https://www.reuters.com/article/us-britain-media/britain-secretly-funded-reuters-in-1960s-and-1970s-documents-idUSKBN1ZC20H

8) Tehran Times, 3 april 2017, Ali Kushki, ‘Tehran, London still caught up in mom-spy spat over Nazanin Zaghari.’ https://www.tehrantimes.com/news/412298/Tehran-London-still-caught-up-in-mom-spy-spat-over-Nazanin-Zaghari.

9) The Guardian, 6 november 2017, Saeed Kamali Dehghan, ‘Boris Johnson ‘mistake’ could harm case for Nazanin Zaghari-Ratcliffe, say family.’ https://www.theguardian.com/politics/2017/nov/06/boris-johnson-mistake-could-harm-case-for-nazanin-zaghari-ratcliffe-say-family

10) Reuters, 13 augustus 2020, Suleiman al Khaldi, Maha el Dahan, Tom Perry en Michael Georgy, ‘Special report: A collapsing economy and a family feud pile pressure on Syria’s Assad.’ https://www.reuters.com/article/us-mideast-syria-tycoon-special-report/special-report-a-collapsing-economy-and-a-family-feud-pile-pressure-on-syrias-assad-idUSKCN2591C3

11) Los Angeles Times, 25 oktober 1991, William Tuchy, ‘Mirrorgate’: A Press Empire Strikes Back : Scandal: Seymour Hersh has been accused of libel because of a book linking British journalists with Israel’s secret service.’ https://www.latimes.com/archives/la-xpm-1991-10-25-vw-186-story.html.

The Sunday Times, 5 oktober 1986, ‘Revealed – the secrets of Israel’s nuclear arsenal/ Atomic technician Mordechai Vanunu reveals secret weapons production.’

12) Seymour Hersh, ‘Israel Nuclear Arsenal and American Foreign Policy’, Random House, 1991, 362 pagina’s, ISBN 0-394-57006-5.

13) CBS News, 11 juli 2011, Jim Edwards, ‘Social Media Is a Tool of the CIA. Seriously.’ https://www.cbsnews.com/news/social-media-is-a-tool-of-the-cia-seriously/.

De CIA was van in het prille begin betrokken bij Facebook waarin ze een interessante bron van informatie zag over de burgers en vooral de jongeren die nog hun toekomst (naar de top?) moeten plannen.

Ook Google blijkt met de CIA samen te werken. En van Edward Snowden weten we dat het National Security Agence in de mate van het mogelijke wereldwijd iedereen via het internet bespioneert. Het internet was trouwens in het begin een Amerikaans militair project.

14) Morning Star, Chris Williamson, ‘The chilling manipulations of the Institute for Statecraft are straight out of the cold war playbook.’ https://morningstaronline.co.uk/article/chilling-manipulations-institute-statecraft-are-straight-out-cold-war-playbook/

Chris Williamson was tot vorig jaar parlementslid van Labour voor Derby North en werd omwille van beschuldigingen over antisemitisme vorig jaar uit de partij gezet. De liquidaties zijn begonnen.

15) World Socialist Website, 4 februari 2019, Thomas Scripps, ‘Britain’s secret propaganda “Integrity Initiative” targets Russia.’ https://www.wsws.org/en/articles/2019/02/04/inte-f04.html

16) World Socialist Website, 6 december 2018, Alejandro Lopez, ‘Hackers reveal British government’s interference in Spanish politics.’ https://www.wsws.org/en/articles/2018/12/06/spai-d06.html

17) The Guardian, 11 juli 2019, Allison Flood, ‘Penguin rebuts charge of antisemitism against author Pedro Baños.’ https://www.theguardian.com/books/2019/jun/11/penguin-rebuts-charge-of-antisemitism-against-author-pedro-banos

18) Amazon, Pedro Banos, ‘How They Rule the World: The 22 Secret Strategies of Global Power, Paperback – April 18, 2019. https://www.amazon.com/How-They-Rule-World-Strategies/dp/1529102871

19) Times of Israel, 4 april 2020, ‘After Corbyn, UK Labour elects Keir Starmer, Zionist with Jewish wife, as leader.’ https://www.timesofisrael.com/keir-starmer-elected-uk-labour-chief-apologizes-to-jews-for-party-anti-semitism/

20) The JC (Jewish Cronicle), 27 april 202, Lee Harper, ‘Bristol professor attacks Starmer over “Zionist” money.’ https://www.thejc.com/news/uk/bristol-professor-attacks-starmer-over-zionist-money-1.499258

21) Trouw, 15 juni 2012, ‘AIVD ronselde journalisten bij Spelen in China.’ https://www.trouw.nl/nieuws/aivd-ronselde-journalisten-bij-spelen-in-china~b523020f/?referer=https%3A%2F%2Fwww.google.be%2F

22) De Tijd, 20 april 2013, Lard Bove.

23) Toen eind december 2016 een einde kwam aan de bezetting door al Qaeda van het oostelijke deel van de stad Aleppo bracht De Morgen uitgebreid Bilal Abdul Kareem (in feite de New Yorker Darrell Lamont Phelps) in beeld om zijn verdriet te tonen. Deze mocht van de krant ongeveer een pagina lang en ongehinderd door welke kritische vraag dan ook zijn verhaal doen over de ‘goede rebellen’ en de brutale regering.

De man is journalist en loopt ook al eens rond met een bommengordel en was tot voor kort goed bevriend met de top van al Qaeda in Syrië. Hij werkt o.m. via de website On the Ground News en is recent echter plots beginnen schrijven over folteringen door al Qaeda en dat zint hen niet.

Zo verschenen er op het internet plots allerlei seksfoto’s van hem waarbij hij rijkelijk zijn vlees liet zien. Geplukt van zijn smartphone. Hij werd recent door al Qaeda ook gearresteerd. Tja, jihadisten, het is me wat.