Syrië–Amerikaanse en Syrische luchtmacht samen ten aanval

Volgens de doorgaans betrouwbare website al Masdar (1) hebben de Amerikaanse luchtmacht en die van Syrië vandaag de stellingen van ISIS in de buurt van het stadje al Quraytayn niet ver van de historische stad Palmyra (Tadmur) gebombardeerd. Beiden zouden dat wel op een ander ogenblik hebben gedaan. Duidelijk is echter dat dit in onderlinge afspraak gebeurde.

Het is de eerste maal dat de VS zo duidelijk de kant kiest van Assad, al zal men dit vermoedelijk in Washington niet zo duidelijk toegeven. Het bericht moet in de Turkse en Saoedische hoofdstad en in Israël als een bom zijn ingevallen.

Incidenten met Turkije

Het nieuws is nog vrij nieuw en enige reacties zijn er voor zover geweten niet. Geheel verbazen doet het echter niet meer. Deze gecoördineerde luchtaanval zat er gewoon aan te komen. Toch voor wie wat verder achter de schermen wil kijken. Het is als het lezen van de theebladeren, maar het geeft wel een beter inzicht.

Het is nu wachten op de reacties in de verschillende betrokken hoofdsteden en bij die rebellengroepen. Gebleken is ondertussen dat Divisie 30, de door de VS opgeleide divisie van nieuwe Syrische rebellen, door al Qaeda (Jabhat al Nusra) pas kon uitgeschakeld worden met Turkse hulp. Immers alleen de Turken en de Amerikanen wisten van hun komst naar Syrië.

Bovendien is er opnieuw een zoveelste publiek incident geweest tussen Turkije en de VS. Zo had de Turkse minister van Buitenlandse Zaken gesteld dat er tussen beiden landen een akkoord was voor een zogenaamde veilige zone in Syrië aan de Turkse grens.

Waar dan Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Jordanië en Saoedi Arabië zouden kunnen aan deelnemen. Zijn woorden waren echter amper uitgesproken of de VS ontkende het verhaal al.

Bovendien is de koning van Jordanië vandaag bij de Russische president Vladimir Poetin gaan smeken om hen te helpen dit probleem op te lossen. Dit voorafgegaan door de sjeik Mohammed bin Zayed al-Nahyan, de kroonprins van Aboe Dhabi. Ook gaat de Saoedische koning Salman de Hakbijl kortelings naar de VS voor een officieel bezoek. Het zijn dus drukke diplomatieke tijden.

Belangrijk is ook het verhaal van de Franse in Damascus verblijvende journalist Thierry Meyssan die op zijn website Voltaire Net meer informatie gaf over de Russische aanwezigheid in Syrië.

Niet alleen leverde het recent nieuwe en hypermoderne pantservoertuigen, meer vliegtuigen en zwaardere bommen maar ook zijn er al de eerste adviseurs gearriveerd. Volgens Meyssan in overleg met het Witte Huis. Een zaak die zich al volop laat voelen op het slagveld waar al Qaeda en ISIS overal op een muur lijken te botsen en nu op een aantal plaatsen ook worden teruggedreven.

Willy Van Damme

1) http://www.almasdarnews.com/article/u-s-air-force-strikes-isis-in-east-homs/

Libië en Frankrijk–Nieuw document

Het verhaal over de rol van de vorige Franse president Nicolas Sarkozy bij het omverwerpen van de Libische regering van Moeammar Kadhaffi lokte een speciale reactie uit van een van de lezers van deze blog, namelijk Mercury Traveller.

Geen vervalsing

Mercury Traveller is de schuilnaam voor een Belgisch zakenman die op het ogenblik dat de opstand in Libië uitbrak er aanwezig was. Een land waar hij zeer goede contacten had, tot bij Kadhaffi zelf. Zijn woede en verbazing over wat daar in die maanden van 2011 gebeurde is nog steeds even groot als toen in de lentedagen van 2011.

Mercury Traveller: “Ik heb toen een document in handen gekregen dat ik tot heden voor mij zelf bewaarde. Ik vreesde immers dat het wel eens een vervalsing zou kunnen zijn en wou er daarom niet publiek mee naar buiten komen. De onthullingen in de VS komende van de CIA tonen echter aan dat dit document correct is. Wat voldoende reden is om het nu toch bekend te maken.”

Speciaal document - Bernard-Henri Levy - 35% voor Franse groep Total

Dit document bewijst dat de CIA-nota’s van Hillary Clinton over de Fransen en Libië kloppen.

Het document betreft een belofte daterende van 4 maart 2011 van de voorlopige regering van de opstandelingen Mustafa Abdoel Jalil en generaal Abdoel Fatah Younis om de Fransen 35% van de nationale oliemarkt te gunnen. Het is alleen door die opstandelingen getekend en – opvallend – door geen Franse tegenpartij.

Bernard-Henri Levy

Wie het voor de Fransen onderhandelde is dan ook niet 100% duidelijk. Geweten is echter dat de CIA hier met de vinger wijst naar de Frans-Joodse filosoof en journalist Bernard-Henri Levy die blijkens de getuigenis van Mercury Traveller toen die dag een gesprek had met die opstandelingen.

Mercury Traveller: “Bernard-Henri Levy liep daar op dat ogenblik in het hotel in Benghazi rond als zijnde een journalist die de rebellen ging interviewen. Hij vroeg trouwens aan de er aanwezige bedrijfsleiders of iemand wou meegaan. Maar daar hadden die toch weinig zin in.” Die ‘regering’ was immers pas enkele dagen oud en stelde dus feitelijk niets voor.

Op 10 maart 2011, dus zes dagen na het ondertekenen van dit document, erkende de Franse regering van Nicolas Sarkozy die rebellenraad als de enige wettige Libische regering. Wat wijst op een deal tussen Parijs en die toen in Benghazi verscholen zittende rebellen.Volgens de nota’s van Hillary Clinton hadden de Fransen eind februari aan hen die belofte van een erkenning gedaan. Maar eerst dienden zij dit document te tekenen.

Total

Mercury Traveller: “Toen het document in Tripoli uitlekte vroeg de regering van Kadhaffi uitleg aan Parijs over die deal. Parijs echter beweerde bij hoog en bij laag dat het een vervalsing was komende van de regering van Kadhaffi zelf.” Toen het verhaal in de VS nu deze maand publiek raakte weigerde men in Parijs gewoon elke commentaar.

Bernard Henri Levy - 5

Journalist? Filosoof? Neen affairist Bernard-Henri Levy. Nu Libië mede dankzij hem in handen gevallen is van allerlei jihadisten zwijgt hij.

Mercury Traveller: “Onder de in Tripoli aanwezige andere oliemaatschappijen was er natuurlijk grote opschudding. Zij beschuldigden Total van ongehoorde politieke manipulaties, stellende dat zij dat nooit zouden doen. Onzin natuurlijk.”

Mercury Traveller: “Het blijft een grote schande en dwaasheid wat toen gebeurde. Men heeft een land waar gratis onderwijs, huisvesting en gezondheidszorg was compleet kapot gekregen. Het zit nu in handen van allerlei salafisten die dan niet alleen de buurlanden en de regio terroriseren maar ook Europa, incluis Frankrijk. Ik dacht toen dat men in Europa en het westen gewoon gek was geworden.”

Mercury Traveller: “Ik maakte er nadien een rapport over en verstuurde dat naar alle Franse en Belgische parlementsleden. In Frankrijk was er alleen een protest in het parlement van een dame van de Franse KP. In België reageerde niemand. Alleen Bruno Valkeniers van het Vlaams Belang excuseerde zich nadien, zeggende dat hij dat toen niet wist en anders wel kritiek zou hebben gegeven.”

De westerse media

Mercury Traveller: “Vooral de wijze waarop de westerse pers dit beschreef tart elke verbeelding. De opstand werd buiten elke proportie gewoon opgeblazen alsof het ganse land in opstand was. Zo betrof de eerste manifestatie in Benghazi amper 50 man die wat stenen gooiden naar een zich vlug uit de voeten makende politiewagen. De dag nadien kwamen dan een 100 bewapende kerels naar een wapenopslagplaats, doden de ongewapende bewakers en de opstand kon beginnen.”

Nicolas Sarkozy - 5

De affaire rond Libië zou Nicolas Sarkozy politiek kunnen vernielen maar zowat iedereen in Frankrijk lijkt te zwijgen. Merkwaardig.

Het gevolg is dat Frankrijk en Europa met een oncontroleerbare toestroom van vele honderdduizenden vluchtelingen zitten, een snel toenemend aantal terreuraanslagen komende van diezelfde heren die Sarkozy in Libië en Syrië steunde en 0 contracten voor de Franse bedrijven.

De westerse politiek tegenover het Midden-Oosten en de vermeende ‘oorlog tegen de terreur’ is dan ook de grootste flop en ramp uit de geschiedenis van de westerse alliantie. Hoeveel aanslagen moeten er nog gebeuren voor die hiervoor verantwoordelijke politici en journalisten hun fouten erkennen en er de gepaste conclusies uit trekken?

Tot men men de passagiers van een Thalys echt uitroeit? Het geluk zal immers niet blijven duren. Wees er zeker van.

Willy Van Damme

De Standaard–Poetin als de nieuwe Hitler

Mooi toch dat opiniestuk van Jonathan Jones van The Guardian ‘Onderschat Vladimir de duiker niet’ in de krant van vandaag 21 augustus. Nog maar eens haalt hij de vergelijking tussen Hitler en Poetin boven water. Kwestie van het zo zwart mogelijk maken van de Russische president. De man kan voor de westerse media duidelijk niets goed doen.

De vergelijking met Hitler is hier natuurlijk merkwaardig. Jonathan Jones vergeet dan maar gemakshalve dat de EU en de VS in Oekraïne groepen als Pravy Sektor aan de macht brachten, de ware erfgenamen van de OUN B en de SS Divisie Galicia die verantwoordelijk waren voor ontelbare slachtpartijen tegen joden, Polen, Zigeuners en al wie ze niet lusten. Waarbij zij duchtig meededen aan de holocaust. Honderdduizenden doden hebben ze op hun kerfstok. Maar dat vergeten Jones en De Standaard aan hun lezers te vertellen.

Intussen is in zijn nieuw favoriet land Oekraïne het verboden kritiek te leveren op de SS Divisie Galicia en hun slachtpartijen en zijn films met Gerard Depardieu er verboden. Dus geen Asterix films meer voor de Oekraïners. Mooie vrijheid, mooie democratie, mooie mensenrechten.

Maar bij al die tonnen papier die onze pers over Oekraïne en Rusland al geschreven heeft vergeet men dan maar steeds te vertellen dat er in februari 2014 in Oekraïne een gewelddadige staatsgreep plaats had, geleid door de VS, de EU en fascistische groepen als Pravy Sektor en Svoboda. Waarna de boel in brand vloog.

Het land evolueerde sindsdien naar een gefaalde staat (failed state) juist zoals Libië en men nu poogt te realiseren in Syrië. Nog een bittere vrucht van de westerse agressie. Met de volle steun van De Standaard.

Om beschaamd over te zijn. Maar dat gevoel kent men bij De Standaard duidelijk niet. Informeren, bah, misleiden: ja!

Willy Van Damme

Lezersbrief naar aanleiding van een opiniestuk in De Standaard van een zekere Jonathan Jones, redacteur bij de Britse krant The Guardian met als titel ‘Onderschat Vladimir de Duiker niet’.

Dit toont dat deze krant niet is als ze zich soms voordoet. Via o.a. verhalen rond Snowden poogt de krant zich een degelijk kritisch imago aan te meten. Dit artikel toont echter de ware aard van de krant, zijnde de spreekbuis van het Amerikaans en Britse imperialisme.

Een beleid dat ons de voorbije decennia alleen maar van de ene oorlog naar de andere gefaalde staat leidde en zorgde voor de grootste volksverhuizingen uit de geschiedenis – toch in getallen – en een toenemend aantal salafistische terreuraanslagen. De Standaard en The Guardian met Jonathan Jones tekenden mee voor dit monsterachtig beleid.

Dendermonde Honky Tonk Jazz Club – For the love of New Orleans

Somewhere around 1964 the four brothers Heuvinck Bert, Jan, Piet and Mon, together with a few friends, students at that time, came into contact with the music from New Orleans, its gospel songs, the New Orleans jazz and its whole cultural environment surrounding it.

The cultural heritage

And so it went. First came the creation of the Jeggpap New Orleans Jazz Band, featuring the four brothers and some of these friends, and then arose the need for a club house, dedicated to this cultural heritage.

IMG_2087

Mon Heuvinck, after fifty years still one of the very active and leading figures of the club. Something to be very proud of.

With help from the city Council of their town Dendermonde they were able to hire an old disused bunker, once part of the city military fortifications. They cleaned it up and made it their club house with the first concert by their Jeggpap New Orleans Jazz Band on the 6th of March 1965, now more than 50 years ago.

It was a defining moment for them and for the New Orleans music and its cultural heritage in Europe. Started with a lot of enthusiasm but also hesitation it pretty soon became a center for lovers of New Orleans Jazz, not only in the city or the region and nationally, but for all over Europe and even beyond.

Atmosphere at he Honky Tonk Jazz Club

The club in action. Here in front drummer and painter Miel Leybaert, one of the founders of the Jeggpap New Orleans Jazzband. With behind him one-time clarinet player and partly visible Piet Hermans and talented blues pianist and singer Ilja De Neve looking on. In the background Saxophone player Peter Verhas.

A reputation

Since those days the club gained a reputation as being one of the leading European centers for New Orleans Jazz. With many music performers from New Orleans when visiting Europa making it a habit of performing at the club. The club has now nearly 500 members.

The club, being an old small army bunker, gives concerts a special atmosphere where musicians and the public easily intermingle with each other, giving an appearance at the club for the musicians an extra dimension.

Bo Didley at Jazz Festival

Bo Didley, one of music’s great man, also appeared at the festivals in Dendermonde. Here in Dendermonde with one of his typical guitars.

Since 1965 the people of the club organized more than 2000 concerts, in the club and outdoors, on boat trips, street parades and at many festivals, small and great. All in dedication and of love for the cultural heritage of New Orleans. They also organize regular trips to the city itself. In this they are true ambassadors for the city helping to safeguard and promote this culture in Belgium and Europe.

Many great names

Many hundreds of groups and musicians from New Orleans, other places in the US, Belgium, but also from the other continents in the world played at the club or at festivals organized by the Honky Tonk Jazz Club. Some well-known names, some lesser known.

Doc Houlinds Revival All Stars (DK)

The atmosphere during the show of the Danish Doc Houlind Revival All Stars. Musicians and public easily intermingle at the club. Giving it something unique and the reason why musicians from afar take the plane just for one show at the club.

Naming them all would be too much but artists who played there were among others Albert Nicholas, Champion Jack Dupree, Barry Martin, Captain John Handy, George Lewis, Louis Nelson, Sammy Rimington (UK), Memphis Slim, the Preservation Hall Jazz band, Max Collie’s Rhythm Aces (UK), The New Orleans All Star Band, Kid Thomas, All Lewis, Otis Grand, The Reverend Dejean Choir, Teddy Wilson, Benny Waters, The Dutch Swing College Band (NL), Bud Freeman, Thomas Jefferson, Count Basie, Oscar Peterson, Chris Barber New Orleans Blues Band (UK), Wallace Davenport, Dejan’s Olympia Brass Band of New Orleans, Philippe Cathérine (Belgium), Dorothy Donegan, Toots Thielemans (Belgium), Fats Domino, B.B. King, Bessie Griffin Trio, Chuck Berry, Bo Didley, Ray Charles, Etta Cameron, Monty Alexander, Manu Dibango (Cameroun), Jimmy Witherspoon, Lillian Boutté, Curtis Mayfield, Dr. John, DeeDaniels, Freddy Kohleman, Al di Meola Project, Jerry Lee Lewis, Dee Dee Bridgewater, Calvin Jackson & The Mississippi Bound, Liz McComb, Wendell Brunious, Freddie Lonzo, Lucien Barbarin, Shannon Powell, Leroy Jones with Craig Klein, Paul Longstreth, Gerald French and Mitchell Player, Steve Yocum, Bob French, Charmaine Neville with Amasa Miller, Frank Oxley, Louis Ford, Gregg Stafford, Evan Christopher Clarinet Road and Davell Crawford.

Fats Domino - 03

One of the great names of the New Orleans music scene without any doubt has been Fats Domino. Here in action with his piano at the Dendermonde Jazzfestival.

Celebrating 50 years

In 2002 a new initiative was created with the Jazzcentrum Vlaanderen, another non-profit organization, situated next door. This was the result of close cooperation between the Honky Tonk Jazz Club, the provincial administration of Oost-Vlaanderen, the Dendermonde city council and other like-minded smaller clubs in Belgium.

This Jazzcentrum Vlaanderen organizes exhibitions and functions as a museum and a documentation center about the history of New Orleans Jazz in Belgium. A very important task. It also regularly gives concerts itself or workshops regarding New Orleans Jazz. Thereby giving the Honky Tonk Jazz Club an extra dimension.

Memphis Slim at the Jazz Festival

Well know giant of the blues piano Memphis Slim als appeared at the Dendermonde Jazzfestival.

No surprise therefore that when the hurricane Kathrina struck New Orleans creating huge havoc, The Jazz Centre straight away founded NOMA, New Orleans Musicians Aid, in the presence of Wendell Brunious, collecting funds through the organization of concerts and by other actions to help musicians from New Orleans to restart their lives and musical careers after the disaster that struck them.

On the 3rd, 4th and 5th of September the city council of Dendermonde organizes a whole series of events in the city with concerts to celebrate this 50 year anniversary of dedication and love for the cultural heritage of the city of New Orleans.

Davell Crawford - View of public standing and clapping during show

Modern day New Orleans piano player and singer Davell Crawford here recently in June at the Honky Tonk Jazzclub receiving a standing ovation for what was no doubt a very great performance. Look on top the flag of New Orleans flying.

Honky Tonk Jazzclub, Leopold II Laan 19,9200 Dendermonde, Belgium

Willy Van Damme

Naschrift:

Deze tekst werd speciaal gemaakt om de Honky Tonk Jazzclub en haar werk beter bekend te maken bij het Amerikaans publiek, en speciaal dan de muziekscène betrokken bij de jazz, blues, gospel en aanverwante muziekstijlen.

Feestprogramma 50 Jaar Honky Tonk

Op 3, 4 en 5 september organiseert het Dendermondse stadsbestuur ter ere van het 50-jarig bestaan van de club een serie activiteiten en concerten. Zo is er op 3 september in zaal ‘s Sestich aan de bibliotheek om 20 uur een ‘History of blues and jazz’ waarbij muzikaal de evolutie gegeven wordt van de zwarte muziek in de delta van de Mississippi, van de zogenaamde work songs tot de gospels, de jazz en de blues.

Charmaine Neville - during show

New Orleans singer Charmaine Neuville appearing at the Honky Tonk Jazzclub with Albert Braeckman and his umbrella joining the show. Fun and good music make a nice mix at the Honky Tonk Jazzclub.

Vrijdag 4 september is er dan om 20 uur in de tuin van het CC Belgica, Café Jardin, een eerste optreden van de Britse soulzangeres Denise Gordon samen met het Verjazz Combo rond Peter Verhas. Met ook de Joep Peeters & the Gloodnew Orleans Band.

Zaterdag 5 september is er dan vanaf 14 uur een klassiek wandelconcert door het stadscentrum met de Honky Tonk Brassband met daarbij als must Albert Braeckman met zijn paraplu en andere attributen. De jazz heeft mee zijn uniek karakter gekregen doordat het gebruikt werd bij uitvaartstoeten in New Orleans waar men het verdriet verdrong met vrolijke klanken.

Norbert Detaeye

Ghent jazz piano player and gospel singer Norbert Detaeye first came to the club almost 50 years ago to see blues legend Champion Jack Dupree playing. He kept coming and is since a regular guest of the club and the city. Here celebrating 50 years Honky Tonk Jazzclub at the Jazzcentrum Vlaanderen.

Zaterdagavond is er een tweede optreden van de zangeres Denis Gordon met ditmaal onder begeleiding van de Gentse jazzpianist en gospelzanger Norbert Detaeye. Met als tweede act een optreden van het overbekende trio Jean Blaute, Eric Melaerts en Jean-Marie Aerts.

Het gospelconcert met Denise Gordon en Norbert Detaeye start om 19 uur in de abdijkerk aan de Vlasmarkt. Het optreden van het trio met Jean Blaute is voorzien in de theaterzaal van CC Belgica om 21 uur.

het is een gelegenheid om deze feitelijk miskende muziekclub wat beter te leren kennen. Een club die ooit de muzikale reus Dr. John liet spelen in het toch kleine Dendermondse stadhuis. Iets wat weinig clubs in Europa haar ooit nadeden.

Willy Van Damme 

 

Libië–De machinaties van Nicolas Sarkozy en Bernard-Henri Levy

Het zijn prachtige tijden voor wie meer wil weten over wat er zich in de wereld allemaal achter de schermen afspeelt. Het lijkt tegenwoordig zelfs alsof niets nog geheim kan blijven. Althans toch voor de wakkere journalist. Recent lekte nu informatie uit over de Franse machinaties in 2011 rond de Libische burgeroorlog en de westerse interventie.

Hillary Clinton - 5

De Republikeinse heksenjacht op de Democratische presidentskandidate Hillary Clinton zorgt opnieuw voor verse onthullingen over het westerse optreden in het Midden-Oosten. Ditmaal over de activiteiten van de Franse president Nicolas Sarkozy.

De DGSE in actie

Het verhaal raakte publiek als een gevolg van de hetze in de VS van de Republikeinse Partij tegen de Democratische presidentskandidate Hillary Clinton. Centraal hierbij staan de emails die ze via haar eigen private server ontving en niet zoals het hoort via die van het ministerie van Buitenlandse Zaken toen ze in die functie overal rondtoerde.

Het betreffen ditmaal enkele emails afkomstig van een zekere Tyler Drumheller, een geheim agent van de CIA, die haar via adviseur Sidney Blumenthal bereikten. Deze mails handelen over wat er in 2011 rond Libië gebeurde en vooral dan over het Franse optreden daar.

De opstand tegen president Moeammar Kadhaffi begon officieel begin februari 2011 in de stad Benghazi en leidde tot de vorming op 27 februari 2011 van de Nationale Overgangsraad met Mustafa Abdoel Jalil en generaal Abdoel Fatah Younis. Waarna Frankrijk die Overgangsraad reeds op 10 maart erkende als zijnde de wettige regering van het land.

Mustafa Abdul Jalil - 5

Mustafa Abdoel Jalil was volgens openbaar geraakte geheime documenten van de Amerikaanse geheime dienst CIA te koop/a vendre. In ruil voor Frans geld liet hij de regering van Moeammar Kadhaffi vallen en hielp hij zijn land zo mee in de vernieling. Op 5 maart 2011 wist hij al te zeggen dat een westerse land zijn Overgangsraad snel als de wettige regering zou erkennen. Hij kon het natuurlijk goed weten.

In wezen echter waren volgens een memo van de CIA van 22 maart 2011 er al eind februari geheime agenten van de Franse buitenlandse spionagedienst DGSE naar Benghazi getrokken en hadden er contact opgenomen met Jalil en Younis en hen geld en advies gegeven om zo’n raad op te richten.

Een ‘spontane’ opwelling

En mits ze de Franse belangen in Libië, vooral dan in de olie-industrie, zouden verdedigen zou men hen als de wettige regering erkennen. Nog volgens dit memo van Drumheller gingen Jalil en Younis hiermee akkoord.

Waarna dan in een zogenaamd spontane opwelling van verontwaardiging de Frans-Joodse intellectueel Bernard-Henri Levy op 4 maart 2011 met Jalil een gesprek had en luidkeels aan Sarkozy vroeg om die door ‘woesteling’ Kadhaffi bedreigde Libiërs te redden.

In wezen, zoals een memo van 5 mei 2011 stelt, was Levy daar alleen om de Franse zakelijke belangen te dienen. Misbruik makende van zijn status van journalist had hij nieuwe gesprekken met zijn Libische vrienden en zorgde hij ervoor dat de leiders van die Overgangsraad hun handtekening zetten onder de belofte zorg te dragen voor de Franse zakelijke belangen.

Bernard Henri Levy - 2

De Franse filosoof Bernard-Henri Levy (foto) wou het Libische volk in ‘bescherming’ nemen. Feitelijk verdedigde hij echter de Franse zakelijke belangen en offerde hij hiervoor zeer veel Libische mensenlevens op. Hier op deze foto wil hij eveneens het Syrische volk ‘helpen’. Ook in Oekraïne stond hij aan de kant van het ‘volk’ en steunde deze opperzionist volbloed fascisten zoals Pravy Sektor, de erfgenamen van de SS en de Holocaust.

Het eerste memo van Drumheller heette daarom ook: “How the French created the National Libyan Council, ou l’argent parle’ (Hoe de Fransen de Nationale Libische Raad stichten, of hoe geld praat). De contacten met de DGSE liepen volgens die nota’s via agenten van de DGSE in Cairo.

Franse zakenlui

Volgens het memorandum van 5 mei 2011 zouden daarbij ook zakenlui van onder meer Total, Vinci, EADS en Thalys gebruik makende van zogenaamd humanitaire vluchten in Libië verdere gesprekken gehad hebben met die Overgangsraad. Volgens een derde nota van de CIA van september 2011 zouden de Fransen daarbij geëist hebben dat ze 35% van de Libische olierijkdom zouden krijgen.

In de praktijk liep echter alles mis. Zo was er ook de Italiaanse oliegigant ENI – en Italië is de vroegere kolonisator – en lagen verder nog Russische en Chinese firma’s op de loer voor die buit. Bovendien werd Younis nadien op 28 juli 2011 in onopgehelderde omstandigheden vermoord. Volgens een nota van Drumheller op vraag van Jalil, toen de voorzitter van de Libische Overgangsraad.

Moeammar Kadhaffi - 5

Nicolas Sarkozy liet de Libische president Moeammar Kadhaffi (foto) vermoorden om zo beter de Franse zakenbelangen te dienen. In ruil kreeg Frankrijk sindsdien echter al een serie aanslagen van salafisten met links naar Libië.

Mustafa Abdoel Jalil nam op 21 februari 2011 ontslag als minister van Justitie onder Kadhaffi. De dag nadien was het de beurt aan Abdoel Fatah Younis, op dat ogenblik minister van Binnenlandse Zaken. Deze laatste werd toen gezien als ‘s lands machtigste man na Kadhaffi. Zij namen dus ontslag rond het ogenblik dat de Franse DGSE met hen gesprekken voerden.

Een salafistisch paradijs

Het optreden van Sarkozy en Levy heeft natuurlijk heel zware gevolgen gehad, niet alleen voor Libië zelf maar ook voor de ganse wereld. Het land zit nu al jaren zonder een echte regering en is een paradijs voor salafistische jihadisten voor wie moorden, verkrachten en plunderen dagelijkse kost is. Waarbij zij kunnen beschikken over de grote voorraden van het vroegere Libische leger. Een salafistisch paradijs dus.

Het ruïneerde via terreuraanslagen recent de voor Tunesië zeer cruciale Tunesische toeristische sector en vormt feitelijk een bedreiging voor de ganse wereld. Vanuit een niet onder een centrale controle zijnde Libië kunnen salafistische terroristen zoveel aanslagen plannen als ze maar willen. Niemand die hen kan of wil stoppen. Zowel de NAVO, de EU, de Arabische Liga en de VN kijken gewoon toe.

Nicolas Sarkozy - 2

Volgens geheime nota’s van de CIA was Nicolas Sarkozy (foto) de ware stichter van de Libische Overgangsraad die Frankrijk zeer snel erkende als de enige wettige Libische regering. De vraag die men dan stelt is in hoeverre er voor hem daar ook iets uit de boom viel. Een der beschuldigingen en lopende gerechtelijke onderzoeken tegen Sarkozy betreft de beschuldiging dat Kadhaffi zijn laatste kiescampagne mee financierde. Maar die zal natuurlijk mede dankzij Sarkozy nu niet meer kunnen getuigen. Handig!

Ooit was Libië het meest welvarende land in Afrika, nu is het een complete chaos waar de bevolking in zoverre dat ze niet wegvluchtte moet leven onder de terreur van allerlei roversbendes. Waarbij men het onder Kadhaffi netjes opgespaarde geld nu aan het opsouperen is zonder dat er veel voor in de plaats komt. En eens het oliegeld op…

En met het verschijnen van ISIS in het land zijn er nu al drie regeringen, een in de hoofdstad Tripoli die zich Libische Dageraad noemt, een in Toebroek vlakbij Egypte waar de internationaal erkende ‘regering’ huist en dan ISIS in de stad Sirte.

Drugs à la volonté

En dat omdat volgens de geheime nota’s van de CIA een Sarkozy zijn hebzuchtige ogen op Libië had laten vallen en de anderen in het westen hem met al even begerige ogen volgden. Waarna men onder het mom van het beschermen van die Libiërs dan ten strijde trok.

Ten tijde van de opstand waarschuwde Kadhaffi voor de jihadisten en drughandelaars die de boel gingen overnemen. Onze pers en regeringen lachten hem weg. Hij sprak echter zoals nu gebleken is de harde waarheid.

Zo schrijft Joanie de Rijke in Knack van 27 mei 2015 in ‘De Islamitische Staat in Libië’:

“Na de oorlog met Kadhaffi is de drugsinvasie in Libië begonnen. Ze kwamen binnen met tonnen gelijk… Ook Zarooq haalt de drugsproblematiek aan als grote zorg. ‘Het gaat niet om een kleine groep, we hebben het over zo’n tien procent van de mannelijke jeugd in de stad. Het zijn de jongeren die drugs gebruiken, met name diegenen die mee streden voor de revolutie.”

Het resultaat van de interventie van Sarkozy, Herman graaf Van Rompuy en onze andere westerse leiders is een vernielde natie, een islamitisch schrikbewind en een wereldwijde verspreiding van de salafistische terreur.

Herman Van Rompuy - 5

Herman Van Rompuy deed als president van de Europese Unie duchtig mee aan het vernielen van Libië. Sindsdien mag hij zich Herman graaf Van Rompuy noemen. Waar een mens groot in kan zijn.

Vandaag had onze generaal Marc Compernol op radio 1 het over de dreiging van een immer groter wordende vluchtelingenstroom uit oorlogsgebieden als Libië. Ons leger moet hierop voorbereid zijn en kunnen optreden stelde hij tegen VRT-journalist Jens Franssen.

Misschien had men hem de vraag kunnen stellen of het probleem niet juist is ontstaan toen de NAVO met onze F 16’s erbij hoogstnodig Libië moest aanvallen en de regering doen vallen. Hadden ze er met hun poten afgebleven dan was er veel minder miserie geweest. Het is een vraag die men hem echter niet stelde. Wegens een gebrek aan durf?

Nu de Libiërs zoals nooit voorheen kreunen onder de terreur keert de EU hen de rug toe. En van pseudohumanist Bernard-Henri Levy hoort men hierover niets meer. Sarkozy wil zich intussen zelfs opnieuw in Frankrijk presidentskandidaat stellen. Met een Compernol die roept op een nieuwe militaire interventie. Onvoorstelbaar.

Willy Van Damme

Syrië–Naar een convergentie van de standpunten

Officieel zeggen de leiders in Saoedi Arabië dat Assad moet verdwijnen voor er sprake kan zijn van een oplossing voor de mee door hen gevoerde oorlog in Syrië. In de praktijk echter klinkt in de coulissen daar en elders steeds meer een ander geluid.

Veranderende teneur

Ook The New York Times merkte dat in een vrij gedetailleerd en ook correct stuk (1) op. Geen propaganda ditmaal maar zich aan de feiten houdende berichtgeving. En op zich is ook dat een zeer belangrijke verandering van de toestand. Jarenlang immers grossierde deze krant in de meest platvloerse propaganda over het land met president Assad als ‘s werelds grootste misdadiger.

Wie trouwens goed kijkt en luistert en daarbij ook even terugblikt richting de voorbije jaren ziet direct de veranderende teneur in deze tragedie. Zo weigerden de massamedia en ngo’s als Human Rights Watch, Pax Christi en Amnesty International tot oktober 2013 die jihadisten openlijk te bekritiseren. Hoogstens was het een voetnoot in hun tirades tegen de regering.

Abdelrahman Ayachi - 1

Abdelrahman Ayachi, gast op de VRT ten tijde van de acties voor hulp aan Syrië. De nu in zijn hemel en zijn 72 maagden zijnde topterrorist kreeg in beroep in Brussel en bij verstek 4 jaar cel wegens terrorisme. In Syrië was hij echter gids en tolk in jihadistengebied voor VRT-journalist Rudi Vranckx. Waarna Vranckx hem op de VRT die dag van Syrië 12-12 een als interview verpakte vrije tribune gaf. Als wederdienst? Dat ophemelen van dit soort moordenaars is nu in onze media grotendeels voorbij.

En van gerechtelijke acties tegen die vele duizenden jihadisten die vanuit Europa naar ginds trokken om te moorden, te plunderen en te verkrachten was geen enkele sprake. Men kneep de ogen toe en liet de geheime diensten van de VS, Saoedi Arabië, Qatar en Turkije gewoon betijen.

Typerend was dat sterreporter Rudi Vranckx op de VRT die jihadisten voorstelde als ware het helden, strijders voor de goede zaak. Terrorist Abdelrahman Ayachi was er zelfs zijn gids en tolk. Met als dieptepunt politicoloog en professor Rik Coolsaet die hen op TV zelfs omschreef als idealisten die zich niet vergrijpen aan de burgers.

Assad geen prioriteit

Die veranderingen in het beleid gebeuren natuurlijk niet van de ene dag op de andere. Dat zou de onwetend gehouden burgers teveel schokken, neen dit wordt heel stilletjes en geleidelijk aan voorbereid. De tijd dat Jorn De Cock, man van De Standaard, in zijn krant kon beweren dat de aanwezigheid van al Qaeda in Syrië een uitvinding van Assad was is al lang voorbij.

Neen, voor de VS is het bestrijden van ISIS en ook al Nusra, de Syrische tak van al Qaeda en een afsplitsing van ISIS, nu officieel de prioriteit, niet het vermoorden van Assad. Dat komt… later. Wanneer is al lang niet meer duidelijk.

Ook de Saoedische regering draait nu stilletjes bij. Ook hier echter op haar kousenvoetjes om haar nederlaag zeker niet toe te moeten geven. En dus wordt de eveneens onwetend gehouden bevolking ook hier mondjesmaat voorbereid op die feitelijke nederlaag.

Bashar al Assad

De VS zien het niet meer als een prioriteit om het hoofd van de Syrische president Bashar al Assad (foto) letterlijk te zien rollen. Men laat zelfs al uitschijnen dat zijn aanblijven wel eens een onderdeel is van de oplossing.

Met andere woorden de speeltijd is over. En wie het nu voor liggende vredesplan van Iran ziet, ziet gewoon een kopie van wat voorheen Rusland en Syrië voorstelden, en dat is een overgangsregering met Assad en met leden van de interne en buitenlandse oppositie, dan het houden van door waarnemers gecontroleerde verkiezingen om dan de strijd tegen de extremisten verder te zetten.

De regering hervormen

De vraag hierbij is natuurlijk wie van de vele heren die nu in de dure hotels van Riaad, Doha, Londen, Istanbul en Parijs voor oppositieleider mogen spelen mag minister of generaal spelen in de dan te vormen regering van ‘nationale eenheid’. Het geduw en getrek achter de schermen zal als steeds een mooi schouwspel opleveren. Poen scheppen heet dat.

Ook Anne Bernard bij The New York Times ziet dit gebeuren en beschrijft het diplomatieke spel rond Syrië.

And even the Saudi newspaper Al Watan — no connection to the Syrian one — used a notable phrase, saying that while Mr. Assad’s government was to blame for Syria’s troubles, a solution could come “ either by reforming it, or by removing it immediately, or in stages.”

Zelfs de Saoedische krant al Watan – geen relatie van de gelijknamige Syrische krant – gebruikte een opvallende frase, stellende dat terwijl de regering van Assad de schuld draagt voor de huidige Syrische rpoblemen, een oplossing kan gevonden worden door die regering of te hervormen, hen onmiddellijk te verwijderen, of dat te doen in etappes.

The gist is that a new government would be formed including elements of the current government — perhaps including Mr. Assad for a finite period — and moderate Syrian opposition figures. The army would absorb some insurgents from relatively moderate groups. Alawites and majority Sunnis would both be represented.

Het idee is dat een nieuwe regering zou gevormd worden die elementen uit de huidige regering bevat – mogelijks met Assad voor een eindigende periode – en gematigde figuren uit de oppositie. Het leger zou dan sommige rebellen van relatief gematigde groepen opnemen. Waarbij alawieten en soenni’s, de meerderheid, een vertegenwoordiging zouden krijgen.

Then, as the Syrian analyst Ibrahim Hamidi put it in the Saudi-owned pan-Arab newspaper Al Hayat (2), “the government and army will have the necessary political legitimacy and sectarian representation to ‘unite against terrorism.’ ”

That scenario fits in with a plan that Iran put forward

Dan, zoals de Syrische analist Ibrahim Hamidi het stelde in de Saoedische maar pan-Arabische krant Al Hayat, zal de regering en het leger de nodige politieke legitimiteit en sectaire vertegenwoordiging krijgen om zich te verenigen tegen het terrorisme. Dat scenario komt overeen met het door Iran voorgestelde plan.

Mohammed bin Salman bin Aboelaziz al Saoed - 4

Kroonprins en minister van Oorlog Mohammed bin Salman al Saoed was bereid om de Syrische chef van de veiligheidsdiensten in Riaad te ontvangen. De pers in zijn land stelt nu dat het hervormen van de Syrische regering voldoende zou kunnen zijn om het door zijn familie gecreëerde Syrische probleem op te lossen. Officieel klinkt er natuurlijk wel nog een andere toon en moet Assad weg.

Turkije

Uiteraard zal het uitwerken van dit plan nog wel wat tijd vergen, maar de krijtlijnen voor een oplossing van de Syrische oorlog lijken nu al min of meer vast te liggen. Daarna echter zal het nog lang duren voor men erin zal slagen om die terroristen te verslaan. Intussen ligt Syrië wel in puin.

Een vraag blijft ook bestaan over de positie van het Turkije van Erdogan. Zijn politiek ten opzichte van Syrië en de andere buurlanden is zeker niet erg populair en wordt door een meerderheid van de Turken duidelijk verworpen. Hij poogt wel verder aan de macht te blijven maar lijkt krampachtig vast te houden aan zijn oorlogsbeleid.

Recent raakte hij zo nog maar eens in conflict met de VS. Ze stelde het Witte Huis vanuit de Turkse basis van Incirlik bombardementen met gevechtsvliegtuigen op ISIS te hebben uitgevoerd. Wat nog diezelfde dag Turkije ontkende.

En evenmin raakt men niet akkoord over een zogenaamde veilige zone aan de Syrisch-Turkse grens. Het is een al jaren oude eis van Erdogan waarvoor de VS geen enkele interesse heeft. Het zou de Syrische terroristen meer ruimte geven maar de VS willen duidelijk niet zo ver gaan. En dus maakt men nog maar eens ruzie.

Werk aan de winkel

Maar voor westerse bedrijven is deze evolutie naar vrede een buitenkans, ze kunnen weer aan de slag om de vette contracten te bemachtigen. De hypocrisie is hier gewoon grenzeloos. Neem Laurent Fabius, de Franse minister van Buitenlandse Zaken, die nog maar recent Iran zat te beledigen en nu de Iraanse president uitnodigde voor een bezoekje aan de ‘vrienden’ in Parijs.

Laurent Fabius - 4

Nadat hij Iran poogde de ruïneren en zoete broodjes bakte met de terroristen van al Qaeda in het Midden-Oosten nodigde hij nu de Iraanse president Rouhani uit voor een bezoek aan Parijs. Schaamteloos en een totaal gebrek aan normen tonende. Gaat hij daarna ook nog naar Damascus zijn hand uitsteken voor de wederopbouw van het land? Waarom niet. Met die man kan alles.

Zo ook zullen onze ministers met handelsdelegaties dan Damascus plat lopen op zoek naar contracten voor de herbouw van gebouwen die ze voorheen zonder aarzelen door die jihadisten – tot recent de ‘vrienden’ – lieten kapot schieten. En zo blijft het werk in de wereld. Wie weet geeft onze minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders (MR) Assad ooit wel eens breed glimlachend de hand. 

Willy Van Damme

1) The New York Times, Anne Bernard, New Diplomacy Seen on U.S.-Russian Efforts to End Syrian Civil War, 11 augustus 2015,

   http://www.nytimes.com/2015/08/12/world/middleeast/new-diplomacy-seen-on-us-russian-efforts-to-end-syrian-civil-war.html?nlid=67751936&src=recpb&_r=0

Dat men bij The New York Times over Syrië wel goede stukken kan schrijven wordt hiermee bewezen. Anne Bernard is ook een van hun specialisten in dit dossier. Het is dus niet omdat men niet kan maar gewoon omdat men niet wou.

2) Al Hayat wordt o.m. in London uitgegeven maar is eveneens de spreekbuis van het Huis van Saoed. Zij het minder openlijk dan op het thuisfront waarbij zij ook wel eens andere opinies toelaat. Het blad werd wel al een twee keer verboden in Saoedi Arabië.

De krant is eigendom van de Saoedische prins Khalid bin Sultan, gewezen onderminister van Defensie. Hij leidde de Saoedische campagne rond de herovering van Koeweit op Irak.

Ibrahim Hamidi is een der best bekende Syrische journalisten die ook als onderzoeker en medestichter betrokken is bij het Centrum voor Syrische Studies van de Universiteit van Saint-Andrews in Schotland.

De essentiële zwakheid van Uncle Sam

Een op dit ogenblik geopolitiek vermoedelijk belangrijkste vraag is wat de juiste buitenlandse politiek van de VS is en waarom ze ogenschijnlijk zo’n rare bokkensprongen maakt. Geen kat lijkt er nog wijs uit te raken. En haar goedpraters in onze media hebben het er duidelijk ook steeds moeilijker mee.

Geld beheerst de wereld

Feitelijk is de reden echter simpel: De VS is ‘s werelds grootste schuldenaar en andere nieuw opkomende landen zoals Rusland, Qatar, Saoedi Arabië, China, Brazilië en Indië, zijn ‘s werelds schuldeisers en nieuwe rijken.

De tijd dat de VS met haar vazallen zoals de EU en Japan alle technologie en geldstromen beheerde is definitief voorbij. De technologie zit nu ook elders en de geldstromen komen nu o.a. uit Beijing. Vanuit China worden er tegenwoordig zelfs meer patenten aangevraagd dan vanuit de VS.

In wezen zitten wij nu in een zelfde periode als in 1900 toen het Verenigd Koninkrijk dacht de machtigste natie ter wereld te zijn en men er nog uit volle borst zong van ‘Rule Britannia, Britannia rules the waves’ (heers Brittannië, Brittannië beheerst de zeeën).

Akkoord over nucleair prohramma - Onderhandelaars - 14 juli 2015

De onderhandelaars van het Iraanse akkoord over het Iraanse nucleaire programma. Om haar partners aan boord te houden moest de VS aan hen toegevingen doen. Zo moest de VS haar botte weigering laten varen om een Iraanse nucleair programma toe te laten.

In feite echter was London in 1900 qua economische kracht toen al voorbijgestoken door haar vroegere kolonie de VS. Alleen amper iemand die het besefte. In London bleven de opeenvolgende regeringen en parlementen nog decennia verder dromen van steeds maar nieuwe oorlogen. Tot men helemaal failliet was.

En aangezien geld de wereld beheerst en niet wat warrige idealen of de politieke wil van een of andere president ziet de VS nu stilletjes ook dat het steeds meer met anderen moet rekening houden.

Niemand in de wereld wil oorlog met de militaire supermacht die de VS is, maar steeds minder landen willen nog zomaar goedschiks naar haar bevelen luisteren. En aangezien de VS zeer zuinig wil zijn met haar leger is de macht van de VS om aan die verre vazallen brutaal haar wil op te leggen beperkt.

Een dilemma

In de kwestie Iran wilden China en Rusland en ook wel de EU de VS nog grotendeels of bijna geheel volgen, maar dat deden ze alleen mits een mee door hen vastgestelde prijs. Ook in de diplomatie is niets gratis.

In ruil moest de VS aan hen dus toegevingen doen. De VS leeft op dit ogenblik met Rusland en China in een soort van permanente oorlog, maar het moet zich, ongetwijfeld tegen haar wil, inhouden. Diplomatie is als onderhandelen op een veemarkt, bieden tot je op een voor beide partijen aanvaardbare prijs komt.

Het verklaart het schipperen van de VS die heen en weer getrokken wordt tussen haar langs de ene kant steeds veeleisender wordende ‘bondgenoten’ met ieder hun specifieke eisen en haar eigen megalomane plannen voor het organiseren van de Pax Americana, The New American Century zoals men het in zogenaamde neoconservatieve kringen graag hoort.

In een recent gesprek van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry met het persbureau Reuters (1) over de zaak Iran komt dit duidelijk naar voor. De VS zit voor een reuzengroot dilemma over hoe ze haar macht niet zozeer kan uitbreiden maar in essentie vooral gewoon behouden.

Dat is wat Kerry in dit gesprek goed laat verstaan. De indruk die ontstaat is dat de VS een akkoord met Iran sloten om zo steviger te staan tegen haar zogenaamde bondgenoten, in het Midden-Oosten vooral dan het duo Israël en Saoedi Arabië. Want in Washington ziet men die als te veeleisend. Deze willen immers een nieuwe Amerikaanse militaire interventie, maar Washington weigert.  

 Angela Merkel en Barack Obama - 1

De Amerikaanse president Barack Obama aan tafel met zijn vazal de Duitse bondskanselier Angela Merkel. De VS heeft het steeds moeilijker om haar vazallen in het gareel te houden.

In de nieuwe geostrategische structuur die nu aan het ontstaan is kan de VS op die wijze veel gemakkelijker de eisen van Iran afwegen tegen die van het Huis van Saoed en de zionistische staat. En uiteraard ook omgekeerd. Maar het is voor de VS in het Midden-Oosten een delicaat balanceren tussen beide regionale machten.

De machtspositie van de dollar

Zeer opvallend in het over Iran gaande gesprek van Reuters met Kerry is dat hij het ook heeft over de wereldwijde positie van de dollar. Zo te horen uit het interview was dit in de gesprekken met Iran een nog groter knelpunt dan de nucleaire kwestie die in wezen nep is. Er zijn immers evenveel Iraanse plannen voor een kernbom als er in 2003 in Irak massavernietigingswapens waren.

Verliest de dollar zijn positie van primus inter pares onder de munten dan verliest de VS een van de drie centrale pijlers van haar macht. Die zijn de militaire kracht, de zachte kracht zoals het internet, de media met de cultuur zoals Disneyland, met dan als derde pijler de financiële macht, dit dan essentieel via de positie van de dollar.

Blijkbaar is de schrik in de VS zeer groot dat haar muntpositie hier in gevaar is. En geld is de baas. Want zo kan men de gages van de soldaten, muzikanten, journalisten en acteurs betalen en de facturen voor het wapentuig. Geen geld betekent geen lonen en geen wapens. De bijna monopoliepositie van de dollar is meer dan wat ook de centrale pijler van de Amerikaanse macht.

Geweten is dat nogal wat landen zoals Iran, Rusland, China, Brazilië, Venezuela en vele anderen nu al pogen om de dollar in hun handelsverkeer uit te schakelen. En in Europa zal men hierover niet echt rouwen als die bijna monopoliepositie zou verdwijnen. 

Zeker na de Amerikaanse monsterboetes voor de Europese banken zoals BNP Paribas, de door de VS veroorzaakte bankencrisis en de wilde speculatie van Wall Street tegen de euro. Brussel zal er binnenkamers eerder veel pret aan beleven dan om rouwen. 

Zo poogt China om haar munt de renminbi te laten opnemen als een der munten binnen de Speciale Trekkingsrechten van het IMF, naast de yen, de dollar, de euro en het Britse pond. Iets waartegen de VS zich met alle middelen verzet.

VS Dollar - biljet van 1 dollar

Blijkbaar heeft tijdens de onderhandelingen met Iran de positie van de dollar als ‘s werelds reservemunt ter discussie op tafel gelegen.

Waarbij de EU China hier zo te zien eerder steunt. Het plan moet de renminbi in het betalingsverkeer meer kracht geven, ten nadele van de dollar. Recent werd hierover een compromis bereikt waarbij de beslissing hierover gewoon naar eind dit jaar werd verwezen.

Minder zeker

De VS is hier dus zeer op zijn hoede want zowat iedereen wil zich om een of andere reden wel eens wreken op de als zeer arrogant geziene VS. Als men bijvoorbeeld de verhandeling van olie en gas niet langer in dollar maar in lokale munten doet is de dollar diezelfde dag keizer af. En wat dan? Vandaar de grote druk die oliestaat Saoedi Arabië op de VS kan uitoefenen.  

John Kerry:

“Not only would U.S. global credibility be undermined, Kerry said, but also the dollar’s position as the world’s reserve currency would be threatened.“

“It’s not going to happen overnight,” Kerry said in a public question-and-answer session at Reuters news service headquarters in New York . “But I’m telling you, there’s a huge antipathy out there” to U.S. leadership. Pointing to efforts by Russia and China to join forces with rising, nonaligned powers, he said that “there’s a big bloc out there, folks, that isn’t just sitting around waiting for the United States to tell them what to do.” (1)

“Niet alleen zou men zo de geloofwaardigheid van de VS globaal ondermijnen, stelde Kerry, maar ook de positie van de dollar als ‘s werelds reservemunt zou in gevaar komen. (dit indien het Amerikaans parlement het akkoord met Iran niet zou aanvaarden, nvdr.)”

“Dat gaat niet op een nacht gebeuren”, stelde Kerry in een publieke vraag- en antwoordsessie op het nieuwshoofdkwartier van Reuters in New York, “Maar ik zeg je dat er ginds een grote antipathie is” tegenover Amerikaans leiderschap. Daarbij verwees hij naar pogingen van Rusland en China om samen te slaan met andere machtiger wordende niet-gebonden staten. Hij stelde: “Jongens, er is ginds een groot blok dat niet zomaar zit te wachten op wat wij hen zeggen wat ze moeten doen.”

Joseph Nye - 4

De Amerikaanse politicoloog Joseph Nye ziet de VS in deze eeuw nog meer schitteren als in de voorgaande. Een zeer groot optimisme waar o.m. John Kerry niet mee akkoord lijkt te gaan.

De Amerikaans politicoloog en hypernationalist Joseph Nye en Johan Van Overtveldt (N-VA), onze minister van Financiën en groot fan van de VS, zien de VS in de 21ste eeuw nog evenveel of zelfs meer schitteren als voorheen. John Kerry is er zo te zien al veel minder zeker over. En terecht. 

Willy Van Damme

1) Washington Post, Karen DeYoung, 11 augustus 2015. https://www.washingtonpost.com/world/national-security/retired-generals-and-admirals-back-iran-nuclear-deal/2015/08/11/bd26f6ae-4045-11e5-bfe3-ff1d8549bfd2_story.html?wpisrc=nl_evening&wpmm=1

Zie ook:

Reuters, Warren Strobel, 11 augustus, 2015, ‘Dollar could suffer if U.S. walks away from Iran deal – John Kerry’. http://uk.reuters.com/article/2015/08/11/uk-iran-nuclear-kerry-idUKKCN0QG1UW20150811?feedType=nl&feedName=worldNews

Syrië–Diplomatieke hoogspanning

Er is achter de schermen van de internationale politiek op dit ogenblik een intens diplomatiek steekspel bezig tussen al de belangrijke spelers rond het dossier van Syrië, Irak en het ermee verbonden salafistisch terrorisme. Wat, zo lijkt het toch, vooral een gevolg is van het nucleaire akkoord tussen Iran en de VS met daarbij ook Duitsland, Frankrijk, Het Verenigd Koninkrijk, Rusland en China.

Prins Salman

Het akkoord maakt immers een einde aan het isolement van Iran, een regionaal machtige speler. Typerend voor de nieuwe toestand was dat de inkt van het akkoord met Iran nog niet eens droog was of de Duitse vicekanselier Sigmar Gabriel (SPD) stond al met een grote tros zakenlui en ambtenaren in Teheran contracten te negotiëren.

Dat er achter de schermen anders gepraat en gedaan wordt dan in het openbaar is zeker recent duidelijk geworden. Zo was er in juli volgens the New York Times en een serie andere bronnen een ontmoeting in de Saoedische hoofdstad Riaad tussen brigade generaal Ali Mamloek, het hoofd van het Syrische Nationale Veiligheidsbureau, en adjunct kroonprins Mohammad bin Salman. Dit is de zoon van koning Salman de Hakbijl, minister van Defensie en verantwoordelijke voor het economische beleid. (1)

Mohammed bin Salman bin Aboelaziz al Saoed - 3

Volgens een  serie bronnen had de Saoedische adjunct-kroonprins Mohammad bin Salman in Riaad een gesprek met het hoofd van de Syrische veiligheidsdienst. Blijkbaar wil het land nu toch streven naar onderhandelingen met de Syrische regering.

Het is een gesprek dat tot recent gewoon ondenkbaar was daar de Saoedi’s gezworen hadden het hoofd van de Syrische president Bashar al Assad te doen rollen. En daar wachten ze nu al sinds begin 2011 tevergeefs op.

Uit de put trekken

Al even opmerkelijk bijna is ook het bezoek vorige donderdag van de Syrische minister van Buitenlandse Zaken Wallid Moeallem aan de Golfstaat Oman. Oman heeft wel nooit zoals de andere Golfstaten de diplomatieke betrekkingen met Syrië verbroken maar een officieel bezoek met persfoto als dit was sinds 2011 gewoon uit den boze. Simpelweg ondenkbaar.

En dan was er het gesprek vorige week maandag in de Qatarese hoofdstad Doha onder zes ogen tussen Adel al Jubeir, minister van Buitenlandse Zaken van Saoedi Arabië, met diens collega’s van de VS, John Kerry, en Rusland, Sergeï Lavrov. Een gesprek waar volgens het achteraf officieel verspreidde persbericht de kwestie Syrië op tafel lag.

Niet onbelangrijk was zeker ook het bezoek begin deze maand van Federica Mogherini, officieel Hoge Vertegenwoordiger van de Unie voor Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid, aan Teheran die namens de EU aan de Iraniërs kwam vragen om samen nieuwe wegen te zoeken om de regionale problemen op te lossen. Lees: Een smeekbede van de EU aan de Ayatollahs om Europa uit de diepe zelf gegraven Syrische put te trekken.

Sergei Lavrow, John Kerry en Adel al Jubeir in Doha - 3 augustus 2015

De ministers van Buitenlandse Zaken van Rusland (Sergeï Lavrov, links), de Verenigde Staten (John Kerry) en die van Saoedi Arabië (Adel al Jubeir) onderhandelden in de Qatarese hoofdstad Doha over Syrië.

Ook de VS zien trouwens nu officieel in Iran een partner voor een oplossing van de Syrische kwestie. Dit terwijl de Amerikaanse president Barack Obama zowel in 2012 als in 2014 via hard lobbywerk ervoor zorgde dat Teheran werd uitgesloten van de toenmalige gesprekken over Syrië.

Assad als Struikelblok

Ook Obama vroeg vorige week aan Teheran om hulp bij het zoeken naar een oplossing voor Syrië dat in zijn ogen een unitaire staat moet blijven en waarbij de strijd tegen ISIS centraal staat. Officieel wil hij voor Syrië een overgangsregering zonder Assad, maar privaat klinkt overal al door dat wat Washington betreft deze nog een tijd mag blijven.

De oplossing van het conflict is echter heel simpel. Het is het aanvaarden van een compromis dat in wezen al jaren op tafel ligt maar dat door het Westen steeds hooghartig en agressief werd afgewezen. En dat is een overgangsregering onder Assad met bepaalde oppositieleden die dan onder internationaal toezicht verkiezingen zouden houden.

Het verhaal van de houding van de VS in het Syrische geschil doet een beetje denken aan het nucleaire discussies van de VS met Iran. Het was een erfenis van het beruchte duo met president George W. Bush en vicepresident Dick Cheney en hun ‘As van het kwaad’. Pas nadat de VS het recht van Iran op nucleaire verrijking accepteerden kon er dan dat akkoord komen. Dat Iraans recht aanvaarden was de sleutel.

507256342573168194_438052252

De VS en haar bondgenoten eisten tot voor kort steeds het hoofd van Assad voor er over een oplossing van de Syrische burgeroorlog kon worden gesproken. Ze eisten de overwinning op nog voor men die op het slagveld realiseerde.

Hetzelfde met Syrië waar de Amerikaanse eis van een onvoorwaardelijk vertrek van Assad elke oplossing in de weg stond. De indruk bestaat trouwens dat men bepaalde door het westen en de Arabische Golfstaten betaalde Syrische Quislings als Moeaz al Khatib aan het voorbereiden is voor een ministerpost in die overgangsregering onder Assad. Kortelings gaat er zo’n groepje Quislings trouwens naar Moskou om te onderhandelen.

Het is een voorstel dat Teheran nu recent terug boven haalde en een dezer dagen aan de VN gaat voorleggen. Het toont een zelfbewust en internationaal diplomatiek actieve natie. Uiteraard gebeurt dit alles in nauw overleg met haar bondgenoten Rusland, Syrië, China, Irak en Hezbollah.

Iran op het voorplan

Teheran wordt trouwens gezien het akkoord met de VS kortelings opgenomen als lid van de Shanghai Samenwerkingsorganisatie, een verbond waar oorspronkelijk alleen Rusland, China en enkele voormalige Sovjetstaten uit Centraal-Azië als Kazakhstan deel van uitmaakten.

Recent werden echter ook Pakistan en Indië lid van deze geostrategische alliantie waar Afghanistan, Mongolië, Wit-Rusland en Iran waarnemend lid van van zijn. Het bevat bijna 50% van de wereldbevolking.  

Maar de VS en haar partners wilden steeds gewoon het hoofd van Assad zien rollen zoals dat ook het geval was met Kadhaffi. Hun eis was steeds: Eerst zijn hoofd en dan pas een nieuwe regering. Een recept voor complete chaos. Maar iedereen zal nu wel beseffen dat Assad Kadhaffi niet is en Syrië evenmin Libië is. Het blijkt een voor de westerse salafistische huurlingen en veel te zware noot om te kraken.

Men kan vanuit Turkije, Jordanië en Israël nog wel extra jihadisten en wapens leveren maar Iran was recent overduidelijk. Voor Teheran is het sturen van haar leger naar Syrië een optie die men onlangs publiekelijk zelfs op tafel legde. En dan is een overwinning op Assad helemaal onmogelijk.

Jihadisten als het probleem

De al jaren lopende verhalen in bladen als De Standaard of The Financial Times over een wankelende steun van Teheran en Moskou voor Assad zijn dan ook pure fantasie. Wishful thinking om hun incompetentie te verbergen.

Waleed al Moeallim en Yusuf bin Alawai, ministers van Buitenlandse Zaken van Syrië en Oman - 6 augustus 2015

De minister van Buitenlandse Zaken Wallid al Moeallim kreeg recent een uitnodiging voor een gesprek in de Golfstaat Oman met zijn collega Yusuf bin Alawai.

Bovendien heeft men al die jihadistische bendes als Ahrar al Sham, Al Nusra en ISIS behoudens luchtafweerraketten wel alle mogelijke steun gegeven, maar gebleken is dat die nu amper onder controle te houden zijn.

Voor veel landen is de strijd tegen die groepen primordiaal geworden. Belangrijker dan de kop van Assad. Bovendien beginnen steeds meer mensen in te zien dat ISIS en al Qaeda gewoon westerse creaties zijn. Vertel als je Didier Reynders bent dat eens aan je kiezers. Een nachtmerrie. Zeker voor Rusland waar recent ISIS ook opdook in de Kaukasus is die strijd primordiaal. Hetzelfde voor China trouwens.

Opmerkelijk was bijvoorbeeld de uitlating van blogger Ziad Fadel, een Amerikaanse Syriër met zeer goede connecties in het Syrische leger, die op zijn blog Syrian Perspective terloops stelde dat de Saoedische kroonprins Salman, de sleutelfiguur in Riaad, genoeg heeft van de Syrische oorlog. Heeft hij weet van de inhoud van het Syrische-Saoedische gesprek van 5 juli? Blijkbaar.

Turkse isolatie 

Recente persberichten spreken zelfs van het stopzetten van de Saoedische steun aan die salafistische bendes in ruil voor het terugtrekken uit Syrië van de buitenlandse brigades zoals die van Hezbollah. Opvallend is zeker de mededeling van Jabhat al Nusra (al Qaeda) die stelde zich uit het noorden van Syrië en de frontlijn tegen ISIS te willen terugtrekken. Met daarbij een ferme uitval richting de Turkse ‘vrienden’.

Toch zijn die tekenen maar het begin van een oplossing. Wat met Turkije bijvoorbeeld. Wil dat de oorlog tegen haar buur stoppen? Het moet voor president Recep Tayyip Erdogan een zware toegeving zijn. Meer dan vier jaar strijd en miljarden dollars zijn hier dan tevergeefs geweest.

Zoals Thierry Meyssan in zijn uitstekende analyses van de Turkse positie stelt heeft Turkije geen enkele vriend meer, nergens. Het land ligt met iedereen zowat overhoop, zelfs nu al met Jabhat al Nusra. Toen Erdogan in 2003 in Turkije aan de macht kwam sprak hij van een politiek van nul problemen met alleen maar bevriende landen in de buurt. Nu leeft het met zowat iedereen op voet van oorlog.

Jabhat al Nusra met gevangenen Divisie 30 - 2 augustus 2015

Fier reden jihadisten van de salafistische terreurgroep Jabhat al Nusra recent rond met de gevangen leden van de door de VS opgeleide leden van Divisie 30.

Het kreeg officieel wel steun op de door Turkije speciaal bijeengeroepen NAVO-raad maar wie goed leest en alles in rekening brengt ziet alleen maar vijandige reacties bij haar partners.

Het is geen toeval dat de in onze klassieke media reeds zo geliefde Koerdische nationalisten er nog meer ruimte kregen dan voorheen. Waarbij het verhaal van de samenwerking tussen ISIS en Erdogan bijna continu in de media opduikt. Een nieuwe en voor Turkije nefaste ontwikkeling.

De tirade van Poetin

Opvallend hierbij was het verhaal dat de Russische president Vladimir Poetin tijdens een gesprek met de Turkse ambassadeur in Moskou eiste dat Erdogan zijn steun aan die terreurbewegingen zou stopzetten of anders zware tegenmaatregelen mocht verwachten.

Volgens Russische bronnen werd de naar het Kremlin gesommeerde Turkse ambassadeur daarbij zelfs de huid vol gescholden en beloofde Poetin Turkije in Syrië een nieuw Stalingrad. (2) Turkije is zwaar afhankelijk van olie- en gasleveringen vanuit Rusland en Iran. Ook met de VS zijn de relaties barslecht en lopen er verhalen over scheldpartijen heen en weer.

Maar als de zogenaamde gematigde oppositie – in wezen vooral enkele decennialang in het buitenland verblijvende Quislings zonder enige serieuze basis in de Syrische samenleving – in de Syrische regering onder Assad stapt blijven er nog de duizenden extremisten over die ongetwijfeld woedend zullen zijn en gaan zweren verder te vechten.

Vladimir Poetin - 13

Volgens Russische bronnen heeft de Russische president Vladimir Poetin recent zijn Turkse ambtgenoot Recep Tayyip Erdogan een fikse uitbrander gegeven wegens zijn steun aan ISIS. Deze groep is sinds kort nu ook actief in de Russische Kaukasus. Voldoende reden om woest te zijn op Erdogan.

Zelfs al wordt hun iedere militaire en politieke steun verder onthouden dan nog zullen die niet zomaar ophouden. Gebleken is dat het fanatieke vechtersbazen zijn met niet zelden een doodsverachting.

En met een voortduren van de oorlog is het houden van verkiezingen onmogelijk. Dit is waarschijnlijk nog het grootste probleem voor het hernemen van het leven in het land. De oorlog is er een dat nog heel lang kan blijven aanslepen maar dat Syrië wel de baas kan. Zeker is dat het op een veel lager niveau zal zijn.

Dodelijke klucht

Met Qatar lijkt er alleszins geen groot probleem meer te zijn. Die lieten vorige week verstaan dat men ook rekening moet houden met de belangen van Iran. Duidelijk is dat de toenadering van het Westen tot Iran nu toch lijkt te zorgen voor een doorbraak voor wat aan het ontaarden is in een nooit voorheen geziene dodelijke klucht.

Recep Tayyip Erdogan - 8

Toen Erdogan in 2003 tot premier werd verkozen zorgde hij voor een beleid van wat hij noemde zero problemen, zijnde goed nabuurschap en een vredesakkoord met de Koerdische PKK. Het zorgde mee voor een fikse economische groei. Die groei is weg en met zowat iedereen heeft Erdogan ruzie.

Zo trainde het Amerikaanse leger tegen een kostprijs van 500 miljoen dollar een nieuw rebellenleger, Divisie 30 genaamd, die dan exclusief moest strijd tegen ISIS. De amper 54 man sterke eenheid werd door de VS van Turkije naar Syrië gestuurd.  

Ze was er echter amper of ze werd al aangevallen door Jabhat al Nusra, het officieel filiaal van al Qaeda in Syrië. Het koste dat VS nog eens bijna 50 miljoen dollar om wat van de groep overbleef terug naar Turkije te halen.

Maar Jabhat al Nusra is altijd de grootste recipiënt geweest van hulp komende van de CIA en wordt nog steeds geleid vanuit een commandocentrum in Turkije waar de CIA een zeer belangrijke rol speelt. De CIA versus het Pentagon dus. Zo lijkt het toch. Iets wat niet de de eerste keer zou zijn in de geschiedenis van het Amerikaans imperialisme.

Puinhoop

Ook is er Turkije dat de oorlog tegen de PKK hervatte en volop bommen gooit op hun kampen in de Iraakse bergen. Maar de PKK is gewoon een zusterorganisatie van de Syrisch Koerdische YPG die met steun van de VS enige successen behaalde tegen ISIS.

Beiden werken militair nauw samen. En dus voort Erdogan feitelijk oorlog tegen de YPG, bondgenoot van de VS tegen ISIS. Met andere woorden: Erdogan vecht samen met ISIS tegen het bondgenootschap van de YPG, PKK en de VS. Waarbij de VS in het verleden de PKK en ook de YPG officieel trouwens ook zag als terreurorganisaties.

YPG soldaten - Koerden

Erdogan kan het niet verkroppen dat de Koerdische YPG, een dochter van de PKK, het grootste deel van de grens van Turkije met Syrië bezet. Toen die nog in handen van ISIS was was dat voor Ankara geen probleem. De door ISIS bezette grensovergang van Jarablus aan de Eufraat werkt voor zover geweten trouwens nog steeds zonder problemen.

Het buitenlandse beleid van Barack Obama niet alleen in het Midden-Oosten maar ook in Oekraïne en Azië, is dan ook een grote puinhoop, erger zelfs dan onder Bush Jr. Het met Iran gesloten akkoord geeft hem nu de mogelijkheid om zich alsnog uit het door hem geschapen Syrische en Iraakse moeras te trekken. De mensen in de regio zullen er zeker niet om klagen.

Willy Van Damme

1) Thierry Meyssan, de Franse in Damascus verblijvende journalist en verantwoordelijke voor de website Voltaire.net plakte er de datum van 5 juli op. Beide partijen ontkenden het verhaal tot heden niet. Voltaire.net “Turkey in danger”, Thierry Meyssan, 30 juli 2015, http://www.voltairenet.org/article188307.html

Thierry Meysan dient gezien te worden als een van de goed geïnformeerde waarnemers van het Midden-Oosten.

2) Een beschrijving van dat verhaal kan je o.a. vinden bij de website Breaking Newsnetwork: ‘Russian president to Turkish ambassador: ‘Tell your dictator president he can go to hell’, 10 augustus 2015, http://breakingnews.sy/en/article/62433.html.

Rusland gaat normaal via Turkije gas leveren aan de EU om zo het totaal instabiele Oekraïne te vermijden. Het is een kopie van Nordstream die Russisch gas via de Baltische Zee aan Duitsland levert. Het project lijkt echter muurvast te zitten. Volgens Thierry Meyssan na Amerikaanse bedreigingen om Turkije desnoods uit de NAVO te gooien.

De Standaard – Libië en de durf van Jorn De Cock

Het moet zowat het toppunt van durf zijn. Eerst voerde uw medewerker in de krant een campagne ten voordele van de jihadisten in Libië in hun strijd tegen de regering. Waarbij zijn echtgenote vanuit Qatar, een der financiers van al Qaeda, via het internet die jihadisten aan de nodige propaganda hielp.

En nu komt diezelfde Jorn De Cock in DS Weekblad van 8 augustus in de rubriek ‘Eerst dit’ onder de titel ‘Iedereen zwijgt’ klagen over de chaos in Libië en de Europese inactiviteit in deze kwestie.

Maar ja, als we weten dat hij ons jarenlang wijsmaakte dat het verhaal van al Qaeda in Syrië een leugen was van de Syrische president Bashar al Assad – Volgens hem nog zo’n brutale dictator die men best richting de vermoorde Kadhaffi stuurt – dan weten we het niveau al wel.

Vergeten we niet dat zijn echtgenote voorheen hoofdredactrice was van een regeringskrant van diezelfde ‘brutale dictator’ Assad dan lijkt mij de conclusie duidelijk: Schaamteloos. Zou Qatar misschien beter betalen dan Assad?

Maar dat dit bij De Standaard allemaal kan is natuurlijk allemaal geen verbazing als we weten dat bijvoorbeeld wat betreft de Krim uw medewerkster Corry Hancké zonder problemen spreekbuis speelt voor Hizb ut Tahrir, nog zo’n salafistische terreurgroep.

Wie is daar bij jullie feitelijk hoofdredacteur buitenland, Zarqawi of Baghdadi?

Willy Van Damme

In zijn in 2011 bij de Bezige Bij verschenen boek ‘Arabische Lente – Een reis tussen revolutie en fatwa’ stelt Jorn De Cock op pagina 209 ‘Qatar is volgens alle lijstjes opmerkelijk corruptiearm’. Ja, als je vrouw haar centen uit Qatar komen, wat dan?

Op pagina 319 in dat boek neemt hij dan de verdediging op van Abdel Hakim Belhaj een topman van al Qaeda en een der bazen van de Libische Islamitische Gevechtsgroep, een der serie salafistische terreurbendes die het land in een hel veranderden.

Hoeft het te verbazen dat de verovering van de Libische hoofdstad Tripoli in 2011 door die bendes door hem in zijn boek omschreven wordt als een ‘bevrijding’ (pagina 277). Eens vragen of de doorsnee Libiër hiermee akkoord kan gaan?

Syrië–Expansie ISIS naar Europa

Enkele Syrische vluchtelingen Europa, verblijvende in tijdelijke accomodatie, ontdekten dat er zich binnen hun groep ook mensen van de terreurbeweging ISIS bevonden. Dit met de bedoeling zich overal in Europa te verspreiden en slapende cellen te vormen. Een nachtmerriescenario voor onze veiligeidsdiensten.

Slapende cellen

Niet onverwacht natuurlijk. Toen de EU enkele maanden geleden plots oog in oog kwam te staan met massa’s Libische bootvluchtelingen stelde men zich in veiligheidskringen al de vraag of zich hierbij geen terroristen bevonden.

Het verhaal van die Syrische vluchtelingen lijkt die vrees waarheid te doen worden. We dreigen hier dus geconfronteerd te worden met vele goed bewapende en gemotiveerde terroristencellen die maar wachten op het signaal vanuit Syrië, Irak of elders om moorddadig toe te slaan.

De Antwerpse haven met zijn massa’s petrochemie en de nabije kerncentrale zijn hierbij uiteraard een uitgelezen doelwit. Zeker tot eind 2013 steunde de NAVO, de EU en dus ook onze minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders ISIS. Dat valt niet te ontkennen. Ook nu is de houding van de NAVO tegenover ISIS trouwens minstens dubbelzinnig te noemen.

Hetzelfde voor de media en de NGOs’ genre Human Rights Watch, Amnesty International en Pax Christi die pas eind 2013 ook over die salafistische bendes zoals ISIS kritische rapporten begonnen te publiceren.   

Zij dragen dus mede een grote verantwoordelijkheid voor mogelijke terreuraanslagen in België en elders. Hun medeplichtigheid aan de grote misdaden tegen de Syrische bevolking dreigen nog meer zware gevolgen te hebben voor ons.

Wie troost  straks de familie van de komende Belgische slachtoffers van ISIS? Reynders?

Uiteraard worden om veiligheidsreden geen namen gegeven van de getuigen van dit verhaal.

Willy Van Damme