Jambon en Weyts onze coronaspecialisten

Wat een geknoei. Dinsdag oproepen omdat zangkoren niet alleen mogen optreden maar ook nog moeten kunnen repeteren en de dag nadien stellen dat elke culturele activiteit binnenshuis moet stoppen. Het is een bochtenwerk dat zacht uitgedrukt opmerkelijk is. Zeker daar er op gezondheidsvlak niets essentieel veranderd is. De toestand van maandag en dinsdag was dezelfde als die van woensdag en later deze week.

Hij zou door enkele mensen uit de gezondheidssector gebeld zijn klinkt het. De enige conclusie is dan dat de minister president, de baas van Vlaanderen, niet eens besefte die dramatisch de toestand in ZIJN Vlaanderen was. De kranten stonden er nochtans vol van. Met andere woorden: De man kende zichzelf een brevet van onbekwaamheid toe.

Dry Run

Het optreden van sommigen bij de N-VA is medeverantwoordelijk voor de huidige hoge besmettingscijfers met het coronavirus.

Maar wie na de aanslag in Zaventem overal dansende moslims ziet en zich niets herinnerde van de gesprekken rond de zaak Chovanec is wat betreft de man van niets meer verbaasd. Neem het aan: De volgende Vlaamse regering zal een andere minister-president aan het hoofd zien.

En dan is er Ben Weyts die halsstarrig poogt de lagere scholen, DE verspreidingscentra van het coronavirus, open te houden. Zelfs al vallen de leerkrachten bij bosjes omwille van de snel stijgende besmetting uit. Geen probleem: De scholen sluiten zichzelf wel dankzij het beleid van Weyts.

Een man die zoals nu voldoende bewezen niet het minste respect heeft voor zijn onderwijzers. Hij roept in de media zelf om nieuwe leerkrachten maar maakt het beroep gelijktijdig gevaarlijk. Kan iemand het onderwijs redden?

Intussen is het vragen waarom het zo lang duurt voor men die kinderen kan inenten. Er kan hier een om medische reden heel goede verklaring voor zijn maar we moeten die infectiebron zo snel mogelijk uitschakelen. Al was het maar uit respect voor al die zorgverstrekkers en de maatschappij in haar geheel.

En waarom wou Bart De Wever niet zelf optreden tegen die massashows in het Antwerpse Sportpaleis. Als burgemeester van die stad is hij verantwoordelijk voor de veiligheid van de bewoners van zijn Antwerpen. Neen, hij stuurt dan maar zijn meesterknecht in het vuur. Om er zich dan te verbranden. Veel burgemeesters elders grijpen wel in. Heeft hij schrik van Studio 100 & co? Besturen is toch beslissen.

Politici zijn er om de maatschappij op een goede manier te besturen. Wat we hier al een tijd van enkele politici zien is een mank optreden dat verantwoordelijk is voor de chaos in de ziekenhuizen en het onnodig lijden van de bevolking.

Willy Van Damme

NASCHRIFT:

De storm die Jambon vandaag met zijn uitlatingen over het onderwijs veroorzaakte wekken dan ook niet de minste verbazing. Zelden zo’n politieke brokkenpiloot gezien. Wat gaan we deze legislatuur met deze man nog allemaal meemaken? Hou je vast.

Nepnieuws van De Morgen

Jullie hebben het in De Morgen regelmatig over ‘fake news’ en zijn er steeds snel bij om dat te veroordelen met zelfs oproepen om het te verbieden. Vandaag 2 december in ‘Oekraïne staat alleen in conflict met Rusland’ lees ik het volgende: “Russische machthebbers spreken harde woorden over Oekraïne, waarvan ze het bestaan als land ontkennen.”

Mag ik er de krant op wijzen dat Rusland en Oekraïne in elkaars hoofdsteden ambassades hebben en elkanders bestaan als een onafhankelijk land dus erkennen. Verder weten we dat de huidige president van Oekraïne voor hij president werd op de televisie comedy bracht. Blijkbaar heeft hij de stiel niet verleerd.

Volodymyr Zelenski, de huidige president van Oekraïne, was voordien een stand-up komediant op de televisiezender 1+1 van de Israëlisch-Oekraïense miljardair Ihor Kolomoyskyi. Een man wiens reputatie bij veel kenners van het dossier over hun lippen gaat. Fraude, geweld, alles bij die man lijkt te kunnen.

De Morgen beweerde ook dat men aan Oekraïne alleen defensieve wapens levert. Maar wat zijn defensie wapens? Geweren die achterwaarts schieten? Vergetend natuurlijk dat Turkije, toch een lid van de NAVO, drones leverde van het type die de doorslag gaven in de oorlog tussen tussen Armenië en Azerbeidzjan. Maar als men nepverhalen vertelt dan moet dat goed zijn.

Ook wekt het mij verbazing dat Jullie ditmaal in dit verhaal een meer correctie versie geven van wat in 2008 gebeurde toen Georgië Zuid-Ossetië en zo een Russische vredesmacht daar aanviel. In het verleden kreeg ik in deze krant steevast een totaal tegenovergestelde versie.

Het toont wel de waardeloosheid van de krant die vooral interessant is om te weten welke nepverhalen men vanuit de NAVO en de regering ons ditmaal gaat pogen te verkopen. En dat is zeker de waarheid niet zoals ook nu weer bleek. En het wordt er duidelijk niet beter op.

Willy Van Damme

Brief naar De Morgen betreffende hun berichtgeving over Oekraïne en Rusland.

De Standaard ontdekt terroristen

Wat een sensatie zeg een bouwbedrijf dat in Congo actief is kreeg van de EU enkele miljoenen euro voor een bouwproject in Congo (DS – 26/11/ – Europa stuurde miljoenen naar bedrijf dat terreursancties omzeilt).

En omdat de VS die firma indirect linkt aan Hezbollah welke voor Washington een ‘terreurorganisatie’ is spreken Jullie van een enorm ‘schandaal’. Ja, want Hezbollah vecht tegen Israël en dus dat kan niet en is daarom een stelletje terroristen. Ooit gehoord van Sabra en Shatila?

Hassan Nasrallah - Hezbollah

Hassan Nasrallah, de leider van Hezbollah de Libanese verzetsbeweging en politieke partij. De man is zeker geen heilige want die bestaan niet maar heeft wel de lef zijn land te verdedigen tegen Israël en is daarom voor de VS een terrorist. Ook voor De Standaard duidelijk. Het huis van de kwaliteitsjournalistiek.

Het zal Jullie vermoedelijk wel bekend zijn – Deutsche Welle bracht het in beeld – maar België verkocht via de Verenigde Arabische Emiraten minimi’s van FN, een Waals overheidsbedrijf, aan al Qaeda in Jemen, Jullie weten wel de kerels van die moordaanslag op Charlie Hebdo.

En dan hebben het nog niet over de goed gedocumenteerde massale steun van de Westerse alliantie in Syrië en Irak aan al Qaeda en ISIS. Maar ja, dat lezen we dan niet in De Standaard want hier heerst persvrijheid en staat men garant voor degelijke journalistiek. En ja, Israël is een beschaafde democratie waar mensenrechten torenhoog in het vaandel staan.

Trouwens niets uit Jullie verhaal bewijst dat die Europese steun onterecht was en men kan spreken van fraude. En hoe omschrijven Jullie het optreden van de VS, de NAVO en Israël in het Midden-Oosten? Als een vredesmars voor het goede doel?

Verder lijkt het mij dat de Gabonese bank BGFI zeer veel te vertellen heeft over de families Bongo (Gabon) en Sassou Nguesso (Republiek Congo, alias Brazzaville). Minstens evenveel als over vader en zoon Kabila. Niets gevonden?

Willy Van Damme

Oorlog stoken in Europa

In ‘Moeilijke gesprekken met Moskou’ in De Standaard van zaterdag 11 november stelt Ruud Goossens over de EU: “Het sprak zelden de taal van de macht”. Merkwaardig, daar hij in het begin zijn opiniestuk het verhaal van Guy Verhofstadt aanhaalt toen die in Oekraïne in 2014 gewapende groepen neonazi’s opzweepte en opriep om de macht te grijpen en dus de democratisch verkozen regering omver te werpen.

Men kan natuurlijk vele voorbeelden geven van machtsgebruik (misbruik) van de EU van de voorbije dertig jaar. Zo was er de oorlog in Joegoslavië, de bezetting van Afghanistan en Irak, de Israëlische bezetting, de steun aan Saoedi-Arabië voor de oorlog in Jemen en de hulp aan de bendes koppensnellers in Syrië.

Maar ja, dat was, zegden men toch in Brussel, voor de mensenrechten, democratie en de vrijheid. Toen de Baltische staten bij de EU kwamen verloren een geschatte 30% in Letland en Estland hun stemrecht. Dat was dan vermoedelijk ook ter verbetering van het democratisch bestel. Europese waarden worden dan ook alleen maar uitgedrukt in euro.

DSCN5215

Het standbeeld ter ere van de Letse Fuseliers in het hart van de hoofdstad Riga. Deze eenheid maakte deel uit van kern van de door de Bolsjewisten gepleegde staatsgreep van oktober 1917. Het werd merkwaardig na de onafhankelijkheid in 1991 niet verwijderd. Ernaast kwam wel een museum met Letse nationalistische propaganda.

Het is dankzij het afnemen van het stemrecht van de slechts Russisch sprekende inwoners dat de nationalisten aan de macht kunnen blijven. Minderheden zouden ongeveer 44% van de Letse bevolking uitmaken. Democratie Europese stijl.

Letland had bij de onafhankelijkheid in 1991 2,663 miljoen inwoners eind 2020 1,902 miljoen, een daling met 761.000 inwoners, zijnde 28,57%. En die krimp blijft aan een gestaag tempo aanhouden. 

Wil men stabiliteit en vrede in Europa dan moet de EU stoppen met haar agressief beleid dat alleen maar zorgt voor conflicten. Uit alles blijkt trouwens dat de EU machteloos is en in wezen alleen maar inhoudsloze acties kan ondernemen zoals een reisverbod voor enkele militairen en politici. Maatregelen die men weglacht.

De recente praatjes over een Europees leger passen hierin perfect. Alleen de VS ligt er misschien wakker van. Het idee is ook alleen maar als negatief te bestempelen komende uit de koker van die mensen welke de Berlijnse conferentie van 1885 over het verdelen van Afrika nog steeds in hun hoofd hebben.

Machtshonger is blijkbaar voor hen een obsessie. Die ‘Europese waarden’ zijn praatjes, excuses voor oorlog. Hoelang gaan journalisten als Ruud Goossens die illusie nog blijven in stand houden?

Willy Van Damme

De elektrische bussen van De Lijn

In het interview met Ann Schoubs en Marc Descheemaecker toplui van de openbare vervoersmaatschappij De Lijn (De Morgen, ‘Wij vragen een stabiele financiering 12 november2021) pogen die zich te verdedigen tegen het feit dat er op 13 na nog geen elektrische bussen van de Lijn in Vlaanderen rondrijden en roepen geldgebrek in.

Zo zegt Descheemaecker volgens dat gesprek: “Anders krijg je misschien Chinese bussen die niet voldoen aan de Europese veiligheidsnormen”. Een merkwaardige bewering van een man die al wat jaren als topman van De Lijn daar meedraait.

Zo rijden er op de luchthaven van Zaventem alleen nog elektrische bussen van de Chinese firma BYD (Build Your Dreams) en in wel tientallen landen op alle continenten reden deze bussen in grote aantallen rond.

DSC_0037

Wang Chuanfu hier in 2016 toen zijn Build Your Dreams (BYD) haar eerste bussen verkocht aan London Transport. Sindsdien werden er veel meer dergelijke bussen, ook dubbeldekkers, verkocht aan Londen en aan vele andere Britse steden. In 2016 dus, vijf jaar terug.

Hij is een ingenieur metaalchemie en begon in 1995 met een enkele duizenden dollars van de familie met de firma en bestudeerde eerst Koreaanse en Japanse telefoonbatterijen. Enkele jaren daarna werd BYD in die sector de grootste.

Om dan enkele jaren later via een overname van een te koop staande automaker ook met het produceren van elektrische auto’s te beginnen. Hijzelf is mediaschuw en zelfs toen ik naast hem stond kreeg ik geen interview. Geen Elon Musk dus die met miljarden subsidies van de Amerikaanse overheid desnoods elke week allerlei verhaaltjes rondstrooit.

BYD beschikt ook over een speciale batterijtechnologie die niet met kobalt en nikkel werkt maar met lithium en ijzer en die nu met een technologie via bladen stroom produceert en wiens batterijen veel goedkoper zijn. Een als revolutionair geziene technologie. Deze tak zou volgens The Financial Times apart naar de beurs gebracht worden.

Over die technologie zou hij met zowat alle autoproducenten, ook Tesla, gesprekken voeren. De firma is dan ook een van de grote succesverhalen zowel technologisch als financieel van China. Dit echter niet als een Jack Ma van Ali Baba die dacht via grootspraak zijn wetten te moeten op te leggen aan zijn land en de wereld.

Ze worden ook onder meer in Europa geproduceerd in Schotland, het Franse Amiens en in Hongarije. Bovendien wordt die firma gezien als een van de technologische innovators o.a. op het vlak van batterijtechnologie. Recent nog in The Financial Times. Is Descheemaecker hiervan niet op de hoogte?

Dat in vele andere landen al een pak jaren zo’n elektrische bussen, voor zover geweten zonder grote klachten, rondrijden heeft vermoedelijk weinig te maken met geld maar eerder met het feit dat een van de hofleveranciers van De Lijn nog steeds niet over de nodige technologie lijkt te beschikken. Ook dit is een zaak van stikstof maar hier is dat dan blijkbaar plots geen probleem.

Willy Van Damme

Naschrift:

De discussies bij de aanbesteding draait rond wat een elektrische bus juist is. En de manipulaties zullen dan ook hier rond draaien.

De staatsveiligheid intervenieert bij de VUB

Jaak Raes geeft in het interview ‘Een groepje bewapent zich voor een burgeroorlog’ (Knack 10 november 2021) dus toe dat hij een ‘gesprek’ had met Caroline Pauwels, rector van de VUB, om zo de werking van het aan China gelieerde Confucius Instituut aan de VUB te doen verbieden.

De exacte reden waarom zegt hij niet en hij blijft hierover zeer vaag. Het vrij onderzoek waar de Vrije Universiteit Brussel zegt voor te staan is dus een farce. Dat dit dan nog gebeurt achter de schermen zegt ook veel over de hier veel geprezen democratie en de vrijheid van debat.

Intussen weten we dat aan de VUB verbonden wetenschappers samenwerken met de Britse organisatie Integrity Initiative, een afdeling van de Britse militaire veiligheidsdienst MI6. Het is een organisatie die werd opgericht om o.m. Jeremy Corbyn, leider van Labour in het Verenigd Koninkrijk en dus van de parlementaire oppositie, politiek uit te schakelen.

Wat ook effectief gebeurde en perfect het gebrek aan democratisch gehalte van het Verenigd Koninkrijk toont. Die mensen mogen aan de VUB van onze Staatsveiligheid zo te zien dus wel actief zijn.

Jeremy Corbyn

Jeremy Corbyn werd professioneel met hulp van Integrity Initiative van MI6 uitgeschakeld en werd dan vervangen door Sir Keir Starmer met hulp van geld uit Britse zionistische kringen. Ook journalisten waren hierbij betrokken.

Diegenen die Keir Starmer financierden waren diezelfde die eerder beweerden dat Jeremy Corbyn een jodenhater was. Mensen gelieerd aan Integrity Initiative zijn nu verbonden met de VUB.

Maar ja, drie jaar lang van 2011 tot 2014 kneep onze Staatsveiligheid haar ogen dicht toen vanuit België honderden terroristen richting Syrië vertrokken om daarna in Zaventem en Maalbeek hun huiswerk af te maken. Met de media die jarenlang de lof zongen van deze (sic) vrijheidsstrijders en idealisten. Dat was dus geen probleem. Integendeel men steunde het want de NAVO/VS wou het.

China bestrijden en die golf van terreur promoten hoort bij het beleid van de NAVO/VS. Een strategie die alleen al in Syrië voor tienduizenden doden zorgde. Om over de Bataclan, Charlie Hebdo, Zaventem, Manchester, Nice en de vele Maalbeeks maar te zwijgen. Ongetwijfeld weet hij ook dat Belgische wapens van FN bij al Qaeda geraakten. Ook hier stilte.

Dat men over China veel opmerkingen kan maken klopt zeker en behoeft geen discussie maar het was niet vanuit Beijing dat men enkele jaren terug de euro poogde kapot te speculeren. Dat was vanuit de VS. In plaats van China te zien als een kans om de almacht van de VS en haar dominantie over ons land te beknotten speelt Jaak Raes gewoon het spelletje van de VS en niet dat van België.

Willy Van Damme

Lezersbrief gericht naar Knack. Het voorval toont mooi hoe zwak onze democratische instellingen zijn. Men zwijgt en laat begaan.

Tom Vennink correspondent voor De Morgen en De Volkskrant verbannen uit Rusland

Dat Tom Vennink van de Volkskrant Rusland moet verlaten wekt bij mij geen enkele verbazing. Zijn verhalen hebben immers niets maar dan ook niets met journalistiek te maken maar alleen met oorlogsstokerij. Waarbij hij soms zo uit de bocht gaat dat het meer dan ergerlijk wordt soms zelfs hilarisch.

Het door hem verkopen als waar van dat kasteel van Poetin – in Duitsland gemaakt met aftandse computertechnologie – is er een voorbeeld van. Dat hij weigert te schrijven dat Navalny een door de Britten en de VS betaalde onruststoker is is eveneens typerend.

En dat jullie groot bezwaar maken tegen het door Rusland gebruiken van het etiket ‘buitenlands agent’ voor ngo’s, actiegroepen en media wekt evenmin verbazing. Dankzij dit label weten de lezers wat er aan de hand is. Het heet transparantie maar dat mag van De Morgen niet.

Willen die groepen afraken van dat etiket dan moeten ze gewoon weigeren geld van de VS, Nederland, het Verenigd Koninkrijk of van elders te aanvaarden. Heel simpel. Beeld U in dat De Morgen gefinancierd zou worden door Moskou. Het kot hier was te klein.

Hermitage - 1

Het Hermitage in Amsterdam ging de relaties met Rusland opkrikken en zorgen voor meer commercie tussen beiden. Maar dan kwam Washington. Was de tentoonstelling over de Chinese zijderoute in Rusland nog boeiend dan was die over de Oktoberrevolutie een in zwart en wit met uiteraard de ‘goede’ tsaar. Ach.

We weten intussen ook met zekerheid dat bijvoorbeeld de BBC en Reuters – Reuters gaf het toe – contracten hebben met de Britse regering om voor hun berichtgeving samen te werken met de lokale Britse ambassade. Wat ik denk ook in vele andere gevallen zo is.

Maar voor jullie is dat dan (sic) vrije of onafhankelijke pers. Terwijl het integendeel het muilkorven is van de journalistiek. De ooit door Nederland opgerichte Russische krant Novaya Gazeta heet dan in De Morgen ‘de onafhankelijke media’. Grappenmakers.

Ooit dacht Nederland te kunnen profiteren van de stijgende welvaart van Rusland onder Poetin. Druk van de VS deed dat anders uitdraaien en sindsdien heeft Den Haag als het ware de oorlog verklaart aan dat land. En dus ook de Nederlandse gemuilkorfde pers eigendom van twee monopolisten.

Met als gevolg dat het Hermitagemuseum in Amsterdam er bijna verlaten bijligt. Ooit ging dat de banden met Rusland versterken. En dan kwam daar Tom Vennink. De Morgen: goed geld voor valse berichtgeving.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar De Morgen naar aanleiding van het uitzetten door Rusland van Tom Vennink. Met had het over ‘druk op het vrije woord’. Zijnde dat van het Torentje.

Het verleden van Baasrode te boek

Dat geografie een doorslaggevend element is in de ontwikkeling van dorpen en steden en zelfs ganse regio’s is geweten. Zonder de botsing van het Indische continent met het Aziatische was er geen Himalaya en zou het leven in Nepal en Tibet er nu gans anders zijn. Wie weet hoe het er zou uitzien.

Ook het leven in het kleine Baasrode met tegenwoordig minder dan 6.500 inwoners zou anders zijn. Ook hier wie weet hoe? Het dorp ligt aan de Schelde en zijn geschiedenis is er nauw mee verweven, de steden Dendermonde en vooral het grote Antwerpen met zijn wereldhaven bepaalden en bepalen wat Baasrode is. Zonder beide steden te kennen kun je ook Baasrode niet echt kennen.

1200 jaar Baasrode

Dit jaar en deels ook nog volgend jaar viert Baasrode het bestaan van een oorkonde uit juni 821 en zo 1200 jaar terug van de toenmalige keizer Lodewijk de Vrome zoon van Karel de Grote. Het stuk bevat de namen van een aantal plaatsen waarvan sommige geschonken werden aan de Abdij van Elnon.

De abdij van de heilig verklaarde Amandus in wat nu het Franse Sint-Amands-les Eaux is. Een centrum welke met steun van de Merovingische koning Dagobert 1 werd opgericht. Sommige gronden bleven echter bij de keizer die ze nadien dan weer in leen gaf aan machtige heren die hij nog dacht nodig te hebben in zijn strijd om de macht.

Met in die oorkonde naast Baasrode ook plaatsen als Dikkele (Zwalm), Roeselare en Ninove. Waarbij men wat betreft Baasrode ook het huidige Sint-Amands a/d Schelde en ernaast gelegen Mariekerke diende te rekenen.

Bart De Bondt - Baasrode - Een vergeten geschiedenis - Kaft

Het boek zal wel nooit de ‘grote’ pers halen, maar in zijn genre is het een meesterwerk en het resultaat van hard werken en een passie voor het onderwerp en ook voor het streven naar die nooit bereikbare perfectie.

Voor mensen in Baasrode een uitstekende gelegenheid om dat uitgebreid te vieren. Het dorp is altijd meer dan elders begaan geweest met zijn verleden. Het ontbrak lokaal echter veel aan kennis. Er was het in 1941 verschenen boek van pastoor Gerard Boeykens over Baasrode. Dat was voor die tijd niet alleen verdienstelijk maar gezien de zeer gebrekkige kennis relatief goed. Maar dus wel vol fouten.

Zo situeerde hij Baasrode bijvoorbeeld als het eigendom van de abdij van Lobbes aan de Samber waar de heilige Ursmarus de baas was. En de kerk van Baasrode was gewijd aan die man en voor een pastoor was het dan simpel. Het nepverhaal bleef lang voor waar verkocht, recent nog toen de vzw Scheepvaartmuseum een boek uitgaf over de scheepsbouw in Baasrode.

 Doorploegde archieven

Nu is er eindelijk klaarheid over al die beweringen betreffende dat verleden. Het is het werk van historicus (UGent) Bart De Bondt die al sinds hij begon aan zijn licentiaatsthesis meer dan tien jaar terug een passie ontwikkelde voor Baasrode. Hij woonde in Buggenhout in een wijk vlakbij Baasrode en ontdekte zo die rijke geschiedenis vol van economische activiteit, politieke strijd en oorlogen.

Zaken die mensen amper wisten en die in allerlei stofferige archieven verborgen lagen. Dat boven water halen werd een gigantische arbeid die weinigen is gegeven. Het resultaat staat nu in detail beschreven in diens boek ‘Baasrode – Een vergeten geschiedenis’.

Het is het resultaat van vele jaren werk en het doorploegen van de archieven in Londen, Den Haag, Rijsel en die in België zoals het rijksarchief maar ook die van de vele parochies, bisdommen, steden en gemeenten. Dikwijls geschreven in een reeds lang verdwenen Nederlands, Latijn, Frans en Engels.

Bovendien is hij ook een pietje precies, het moet juist zijn en niet komen van een bron die het alleen maar heeft van ‘horen zeggen’ en niets meer. Het resultaat is dan ook een wat door de wol geverfde historici uit de streek omschreven als een referentiewerk. Zo ontdekte hij in Den Haag zelfs de rekeningen van Baasroodse cafés waar Willem van Oranje had verbleven.

 DSC_0816

Bart De Bondt op de provinciale erfgoedsite van de Baasroodse Scheepswerven. Het voornaamste overblijfsel van het industriële en welvarende Baasrode.

Wie vanaf nu nog iets over Baasrode, of de weidse regio in het algemeen, wil schrijven kan niet meer om dit werk heen. Het boek zegt ook veel over de economische ontwikkelingen en de machtsverhoudingen in de Habsburgse Nederlanden, de Franse intriges en het verre van fraai optreden van de opstandelingen onder leiding van Willem van Oranje.

Afhankelijk van Antwerpen

Ook bleek uit de Britse archieven hoe London toen al in zo groot mogelijk detail de strijd van de Nederlandse republiek tegen Spanje volgde. Spanje was de aartsvijand van England en ook hier telt de regel: ‘De vijand van mijn vijand is mijn vriend’.

Toen vanaf de twaalfde eeuw door stormen aan de kust geleidelijk aan de Westerschelde ontstond kwam er zo ook vanaf de veertiende eeuw een rechtstreekse doorgang zodat grotere schepen van Antwerpen vlot naar de zee konden varen.

Misschien nog belangrijk was ook het feit dat de Schelde stopte met simpelweg een rivier te zijn die zoals nu nog de Samber en de Dender regenwater afvoerde naar de zee. Het werd een waterweg die ook functioneerde als een getijderivier. Op het ritme van de zee dus.

Het opende nieuwe opportuniteiten. In een mum van tijd zwakte de rol van het ooit zo welvarende Brugge af en werd Antwerpen in Europa een heel belangrijke handelsmetropool. Schepen brachten vracht naar de sinjorenstad van overal in de wereld, ook van de nieuwe veroverde of nog te veroveren gebieden uit de Amerikaanse, Afrikaanse en Aziatische continenten.

Maar die producten dienden ook naar elders te worden vervoerd, tot bij de markten, ambachtslui en de consumenten. En dan kwam Baasrode al snel in beeld. Het lag aan de Schelde en was met een getij per schip ook te bereiken.

Scheepstrekkers had men dan niet nodig. En bovendien waren de verbindingen over de weg van Baasrode met het interland tot in Brussel, Henegouwen en zelfs Noord-Frankrijk vrij goed.

Pieter Bruegel de Oude

Vrachtvervoer en dat van de passagiersvaart groeide exponentieel aan. Al snel werd Baasrode zo een belangrijke handelsplaats en voor de passagiersvaart zelfs een der voornaamste in de Nederlanden. Dat Pieter Bruegel de Oude naar Baasrode trok en er van dit dorp een pentekening maakte mag daarom geen verbazing wekken.

Breugel was toen juist terug van een studiereis naar Italië, nog relatief onbekend en werkte er voor de Antwerpse uitgever van tekeningen De Vier Winden van Hieronymus Cock en Volcxken Dierickx die dergelijk gravures commercialiseerden.

Dit was dus niet alleen een artistiek project maar ook een commercieel. Handelaars hadden geld en die hadden misschien wel interesse in een tekening van dit dorp aan de Schelde dat zij regelmatig frequenteerden.

Baasrode had in die periode dan ook als bewijs van welvaart een serieus aantal stenen woningen en zelfs een stuk kassieweg. Met de onvermijdelijke kasseitaks erbij zoals blijkt uit het boek. En er waren natuurlijk ook veel cafés waar de bezoekers konden eten en drinken.

De Bondt beschrijft het allemaal in vele details. Het resultaat van jarenlang gedetailleerd intensief speurwerk. Zo geeft hij een lijst van alle misdaden zoals moorden, diefstel en messentrekkerij evenals de beledigingen waarvoor men toen eveneens zwaar kon gestraft worden. Veel archieven verdwenen wel maar velen bestaan nog, eeuwen nadien.

Veel handel, geld en macht

Zo bevat het boek een lijst van wie de heren van Baasrode waren, wie er schipper of visser was en met welke schepen ze vaarden en soms ook de vracht die ze vervoerden. Ook bevat het boek een lijst met de namen van wie de poorters van Dendermonde waren.

Dat de Boergondische hertog Filips de Goede hier in 1463 op bezoek kwam en er overnachtte was tot praktisch niet gekend maar wekt gezien wat we nu weten geen verbazing. Hier was immers veel handel en dus geld en macht. Voor Filips de Goede was het interessant om hier eigenhandig polshoogte te komen nemen.

Bart De Bondt - Baasrode - Reconstructier centrum

Een met de computer gemaakt beeld van het Baasroodse dorpscentrum zoals dat er in de zestiende eeuw moet hebben bijgelegen en dit gemaakt aan de hand van documenten waaronder kadastrale gegevens. Het gebouw met de twee torens is het Hof van Peene, woonst van de Heer van Baasrode waar hertog Filips de Goede heeft overnacht tijdens zijn verblijf in het dorp. Rechts vooraan staat de kerk.

Zo werd Brussel in bepaalde producten via Baasrode bevoorraad en kregen Baasroodse handelaars er gedurende een tijd ook bepaalde voorrechten. Maar door de creatie in 1561 van het Rupelkanaal, toen Willebroekse Vaart, naar Brussel viel die markt voor Baasrode wel weg.

Door dit economisch succesverhaal  van Baasrode kwam het naburige Dendermonde wel in grote verlegenheid. Marktkramers en pijnders, havenarbeiders, trokken uit de stad weg naar het vlakbije Baasrode. De schade voor de stad was serieus.

De oorlog van de Gentenaars van 1539 tegen keizer Karel gaf de Dendermondse stadsbestuurders de kans om weerwerk te bieden. Lang heerste in de regio het idee dat Dendermonde om wraak te nemen dit het dorp had platgebrand. Ook bij sommige historici.

De relatie met Dendermonde

In zijn boek gaat Bart De Bondt in detail in op die zaak en toont dat het verhaal over die Dendermondse inval nepnieuws is. Het is niet waar. Dendermonde gebruikte een andere methode die perfect legaal was en die Baasrode zonder ook maar en schot te lossen op de rand van de afgrond bracht.

Na het verval van Brugge en voor de opkomst van Antwerpen was Gent in het graafschap Vlaanderen de belangrijkste stad. En gezien de vele oorlogen die de Boergondische hertogen en nadien de Habsburgers voerden dienden de steden steeds meer belastingen te betalen.

En het machtige Gent kwam daartegen dan in opstand. Traditioneel steunden de meeste andere steden echter de hertog en zo ook dus Dendermonde. Waarbij het in 1539  weer prijs was en Karel V om orde op zaken te stellen naar Gent trok om van hen dan de Stroppendragers te maken.

En Dendermonde stuurde niet alleen zijn beste mannen mee maar ook de bestuurders die zo de keizer er van overtuigden om Baasrode te straffen. En dat gebeurde. Waarbij Karel V Dendermonde het bijna monopolie op de handel via de Schelde gaf en hij Baasrode praktisch ruïneerde.

Baasrode klapte in elkaar maar dat was niet naar de zin van Antwerpen dat hevig weerwerk leverde en de maatregelen grotendeels ongedaan wist te maken. Dendermonde kon tegen die druk van het machtige Antwerpen immers niet op en ook Karel V liet de sinjorenstad begaan.

In 1546, na zes jaar dus, was bijna alles terug zoals weleer. Het verhaal staat in het boek beschreven incluis met ook de officiële teksten uit die periode. Alle twijfel is nu definitief weg.

Willem van Oranje

Maar dan kwam de opstand van de Geuzen en de edelieden onder leiding van Willem van Oranje met o.m. de beeldenstorm. Het was de tachtig jaren durende oorlog en de afscheiding van de Noordelijke Nederlanden.

Met Spaanse gezinde troepen en de Staatsen van Willem van Oranje die vochten om de controle over de regio. En het welvarende Baasrode deelde stevig in de brokken. Waarbij beide partijen plunderden en Baasrode in brand staken. En dat Baasrode in dat gewoel niet onbelangrijk was blijkt uit de aanwezigheid tijdens het strijdgewoel van Willem van Oranje.

In het archief in Den Haag ontdekte De Bondt zo zelfs nog de rekeningen van de Baasroodse cafés die Willem van Oranje bij zijn bazen van de Staten-Generaal had binnengebracht. Willem werkte grondig maar het mocht hem zo te zien weinig of niets kosten.

Een hoogtepunt of moet je zeggen dieptepunt was 15 augustus 1579 toen het door de mannen van de Prins van Oranje bezette Baasrode aangevallen werd door een Spaans gezinde troepenmacht. De aangebrachte versterkingen bleken waardeloos maar Willem van Oranje kon blijkbaar vluchten op een van de voor de kade liggende schepen.

Bart De Bondt - Slag om Baasrode

Een schets van de slag om Baasrode van 1579. Ook nadien werd er gevochten om het dorp te veroveren. Zelfs tot kort voor de Vrede van Münster. De aanval gebeurde bij laag tij zodat men ook langsheen de Schelde kon aanvallen. Zie rechts onderaan.

Het gevolg was dat men het dorp geheel in brand stak en er van Baasrode nadien niet veel meer overschoot. Zelfs de kerk was een ruïne geworden. En tot overmaat van ramp kwamen later ook nog de Fransen, wel officieel katholiek maar tegen de Habsburgers en Spanje, er zich mee moeien.

Het eindigde in 1648 met de Vrede van Münster. Tot grote vreugde van de bevolking hier die uitgebreid feest vierde. Maar de regio was wel verarmd achtergebleven. Mede ook door de pest die uitgebroken was. Waarbij Antwerpen en dus ook Baasrode wel bij de grote verliezers waren.

De Westerschelde

De Westerschelde bleef afgesloten tot de Franse revolutionairen een 150 jaar later de Oostenrijkse Habsburgers verjaagden en ook Nederland veroverden. Eens de Westerschelde terug open kon Antwerpen opnieuw openbloeien en zo ook Baasrode. Dat beleefde een nieuwe periode van voorspoed met als basis de scheepsbouw die er deels gebleven was.

Families als Van Praet, De Landtsheer en Van Damme bouwden aan een nieuw rijk. Gevolgd door industriëlen als De Bruyn en Vermylen. Het zorgde voor een liberale en fanatieke antiklerikale voedingsbodem.

Het boek doet dan ook honger krijgen naar de verhalen over wat er na 1648 gebeurde en hoe de Schelde Baasrode terug een nieuw elan gaf. Pas met de opkomst van de autostrades en het vrachtwagenvervoer zou het dorp terug in een crisis belanden. Zo daalde het inwonersaantal van praktisch 7.000 in 1960 tot bijna 5.500 in 1995. Het bedraagt nu ongeveer 6.400.

clip_image002_thumb1

De tekening van Baasrode van Pieter Bruegel de Oude volgens specialisten vermoedelijk daterend uit 1553 Enkele jaren na zijn terugkeer uit Italië. In het midden ziet men de kerktoren en rechts ernaast de torens van het Hof van Peene. Op de Linkerscheldeoever is het gehucht Kastel, deel van Moerzeke.

En ook hier mede door de botsing tussen de katholieke kerk en een virulent antikatholicisme van de patroons en het opkomende socialisme zorgde dit voor nieuwe botsingen en leiden in 1958 zelfs tot een coalitievorming van liberalen, socialisten en communisten die tot de gemeentefusie van 1977 het dorp zouden besturen. Uniek in niet alleen Vlaanderen maar in gans het land.

Bart De Bondt heeft dit eerste deel op een meesterlijke wijze in beeld gebracht en het zeer lovende voorwoord van de Dendermondse burgemeester en historicus Piet Buyse (CD&V) is geen plaisanterie maar duidelijk gemeend. Van Dendermonde zelf of van de deelgemeenten is er nooit zo een allesomvattend  geschiedenis geschreven. Dit werk zal met alle zekerheid de tand des tijds doorstaan.

En het is bovendien erg mooi uitgegeven met veel illustraties en kaarten zoals die van de slag om Baasrode. Het boek bracht massa’s nieuwe feiten boven water en gooide een aantal nepverhalen voor eeuwig naar de prullenmand. “Eindelijk gedaan met dat verhaal van pastoor Boeykens”, opperde een telg van een van die vroegere industriële families uit het dorp. Inderdaad!

Willy Van Damme

“Baasrode, een vergeten geschiedenis”, Bart De Bondt, 400 pagina’s, 35 euro. Eigen uitgave.

Nu zondag 7 november is er een voordracht door de auteur over dit geschil tussen Baasrode en Dendermonde. Zaal Colonia, Molenberg, Baasrode te 15 uur. Gratis inkom.

Zondag 5 december is er dan eveneens om 15 uur en in zaal Colonia een voordracht van historicus en hoogleraar Yves Segers over de industrie in Baasrode in de negentiende en twintigste eeuw. Yves Segers is afkomstig uit Baasrode en als verantwoordelijke verbonden aan het Interfacultair Centrum voor Agrarische Geschiedenis van de KUL.

Website voor meer info: 1200 jaar Baasrode

Het boek is op 700 exemplaren gedrukt maar boven verwachting en spijtig genoeg al praktisch uitverkocht. Ze kan wel via de Dendermondse bibliotheek kortelings uitgeleend worden. Het leest vlot.

Het Verenigd Koninkrijk, Leopold II, Congo en de mensenrechten

Al jaren voert men in België en vooral in Vlaanderen een campagne tegen onze tweede koning Leopold II. Vooral Vlaams nationalistische kringen en dan zeker het Vlaams Belang staan hierin vooraan. En hup daar komen plots de mensenrechten boven water. Ja , want onder Leopold II werden tegenspartelende zwarten hun handen afgehakt indien zij niet genoeg rubber (1) uit de brousse haalden.

Dat feit staat vast en wordt onder meer bewezen door een foto zaterdag in De Standaard waarin twee Congolezen met duidelijk enorme weerzin voor de fotografe twee afgehakte handen moesten vasthouden. Marc Reynebeau, een van die journalisten die steeds weer de reputatie van de media weet op te krikken, schreef er dit weekend in De Standaard een goed onderbouwd artikel over.

De afgehakte handen

Maar wat bleek uit het verhaal van die door de Britse Alice Seeley in 1904 daar genomen foto? Deze is volgens het artikel genomen in de blijkbaar door Britse missionarissen gerunde missiepost in het plaatsje Baringa. De foto is natuurlijk erg schokkend maar het handen afhakken was er geen dagelijks vergrijp. Logisch want de man wiens handen waren afgehakt kon nadien niet meer werken. En dat moesten ze.

De feiten draaien vooral rond ABIR, de Anglo-Belgian Indian Rubber Company wiens hoofdzetel in Antwerpen was maar wiens eigenaars bijna allen Britten waren. Vooral dan kolonel John North, bijgenaamd de nitratenkoning die in Chili hiermee een fortuin had gemaakt maar die na de Chileense burgeroorlog van 1891 financieel in de problemen kwam en in 1896 overleed.

 Concessies - 19de eeuw

De concessie van ABIR is hier het grote bruin gekleurde stuk,  de kleine van de Lulonga compagnie is geel en de Compagnie Anversoise is donkergroen. Het rood is eigendom van de Kroon en dus Leopold II. Het gebied van ABIR was ongeveer 9 miljoen hectare groot, iets meer dan 2,5 maal de omvang van België.

In wezen was de Congo Vrijstaat deels georganiseerd volgens feodale principes. Groepen als ABIR konden hun eigen milities hebben, zelf belastingen heffen en feitelijk doen wat ze wilden. 

ABIR was samen met de Compagnie Anversoise en de Lulonga Compagnie een van de drie maatschappijen die actief betrokken waren bij het oogsten van rubber. Lianen die rubber produceerden werden er toen in het wild aangetroffen en de lokale bevolking werd met geweld gedwongen om in de brousse die rubber te verzamelen en die kregen daar dan een schamel bedrag voor.

En wie niet voldoende rubber leverde werd gestraft, desnoods met lijfstraffen. Opstanden daar waren dan ook legio en veel mensen ontvluchten het gebied. Ook gebeurde dit oogsten op een wetenschappelijk totaal onverantwoorde wijze. Vooral ABIR lijkt hier een slechte reputatie te hebben gehad.

Desastreuze exploitatie

Het gevolg was dat de op vraag van de koning in 1892 opgerichte ABIR al in 1906 haar activiteiten diende te stoppen en deze overdroeg aan Leopold II. Er was hier amper nog rubber te vinden. Voordien in 1898 hadden de erfgenomen van John North zich uit ABGIR teruggetrokken en was ABIR een zuiver Belgisch maar Congolese vennootschap geworden.De Belgische belastingen waren voor hen te hoog.

Dat op de foto in De Standaard dit weekend twee Britse missionarissen voorkomen (een werd volgens het verhaal weggeknipt) is dan ook niet onlogisch. De foto is zo te horen genomen in 1904 in het plaatsje Baringa waar er eveneens minstens een opstand uitbrak tegen deze vorm van slavernij.

Zo was de verkoopprijs van een kilo gedroogd rubber in Antwerpen op een bepaald ogenblik 8 à 10 frank maar de kost voor ABIR bedroeg ongeveer 1,35 frank waarbij de Congolese rubberverzamelaar 0,25 frank kreeg. Van de 2.000 aandelen bij de oprichting van ABIR hadden Britse investeerders er 1.880 met 120 aandelen voor de Belgen.

Dat de Britten hard ageerden tegen de wanpraktijk van Leopold II in Congo getuigt dan ook van wel heel veel hypocrisie. Een Britse traditie. Inderdaad bewijst het verhaal over Leopold II en de Congolese Vrijstaat, zoals ze officieel noemde, van een grote maar wel veel voorkomende gruwel.

De Opiumoorlogen van de Britten in China van 1840 en 1860, de verovering van Algerije in 1830 door de Fransen en de massaslachtingen door de Duitsers in Namibië onder de Herero, Damara en Nama zijn van een zelfde niveau of overstijgen dat zelfs. Hier bij dit laatste geval in wat toen nog Zuidwest-Afrika noemde verloor een geschatte 75% van de bevolking het leven. (2)

Waar het de Britten om te doen was was niets anders dan een extreem voorbeeld van de klassieke menselijke hebzucht. De Britten, eind 19de eeuwwaren de machtigste natie ter wereld, konden het niet verdragen dat een potentieel rijk gebied als Congo niet in hun handen was gevallen.

Leopoldf II en Rubber in Congo - Punch

Leopold II was een perfect mikpunt voor de Britse pers. Hier het blad Punch. De foto die De Standaard opnieuw publiceerde past hierin. Deze werd genomen in aanwezigheid van twee Britse missionarissen door een Britse fotografe in wat een tot 6 jaar voorheen eigendom was van de door Britten geleide rubberproducent ABIR.

In die periode waren missies een onderdeel van het koloniaal apparaat. Britten in Britse kolonies, Belgen in Belgische kolonies. Dat hier voorheen nog Britse missionarissen zaten toont dat de Britse invloed hier toen nog groot was. België had immers met Scheut zijn eigen missionarissen.

Britse invloed

Het is geen toeval dat Leopold II, die deze Britse almacht en agressie uiteraard goed kende, daarom naar plunderaars als John North trok om de Congolese rubber te roven. Want zo moet je het noemen. Trouwens in Katanga met zijn Union Minière had je later en tot het verdwijnen van de Generale Maatschappij via Union Minière ook belangrijke Britse aandeelhouders.

Wat de Britten toen deden met Leopold II is gewoon een voorloper van wat het Westen nu doet met figuren als Kadhaffi, Poetin, Xi en Assad. Ze lopen in de weg en dus moeten ze via een mediacampagne zwart gemaakt worden en als het eventjes kan opgeruimd richting het kerkhof. Niets nieuws onder de zon.

Trouwens, een van de voortrekkers in deze campagne tegen Leopold II was de toenmalige Britse consul in de Congolese Vrijstaat Roger Casement. Dat was ook een Iers nationalist en die werd om die reden door de Britten nadien in 1916 via een proces wegens hoogverraad dan maar doodgeschoten. Hier geen handen afhakken.

Blijkt dus dat het afhakken van handen in de Congolese Vrijstaat niet alleen het werk was van Leopold II maar evenzeer en mogelijks vooral van ABIR, en dat was tot 1898 een vooral door Britten gecontroleerd bedrijf. In 1906 was het gedaan met ABIR en werd alles overgedragen aan Leopold II. Rubberproductie verhuisde dan naar de Britse kolonies in Azië.

En ja, bij het Vlaams Belang eren velen stiekem nog steeds een figuur als Adolf Hitler en veel kritiek op de man zal je hier niet horen. Wel op Leopold II. Ook hier tiert de hypocrisie welig.

Willy Van Damme

1) Rond 1880 slaagde de Schots-Ierse veearts John Dunlop erin om rubber te produceren dat dienstig kon zijn voor de wielen van fietsen en later auto’s. Een vervoersrevolutie daar men die rubberbanden ook kon opblazen.

2) Dit jaar heeft Duitsland de zaak erkend als een genocide en beloofde het 1,1 miljard euro als schadevergoeding te betalen aan de nazaten van die slachtpartij.

De media als hulpleger voor de jihadistische terreur

Dat de westerse massamedia een zeer nefaste rol speelden en nog spelen in het ondersteunen van de salafistische terreur in Syrië en elders staat vast. Waren op de ene pagina van de kranten al Qaeda helden en vrijheidsstrijders dan werden deze zelfde figuren zodra ze westerse doelwitten aanvielen een zootje aartsgevaarlijke terroristen. Hen aan het woord laten was in het eerste geval zonder veel kritische benadering wel een must.

Kwakzalvers

Deze houding zorgde mee voor de uittocht van duizenden jihadisten vanuit zowat overal in de wereld naar Libië en vooral Syrië. Met steun van westerse veiligheidsdiensten zoals de Britse MI5 en MI6 die via stromannen zorgden voor de rekrutering, de omkadering en alle nodige materiaal, incluis training en wapens. Terwijl andere veiligheidsdiensten zoals in België blijkbaar hun ogen dichtknepen.

Het hielp natuurlijk dat men in West-Europa amper iets wist over de islam en haar geschiedenis. En dus konden allerlei kwakzalvers beweren wat ze wilden. Neem filosoof Maarten Boudry die zich lange tijd tijdens allerlei lezingen en in de media uitgaf voor islamoloog/moslimkenner.

Voor hem was de islam gelijk aan het salafisme of omgekeerd. De islam, opperde hij, tolereert geen andere godsdiensten en gebruikt alleen de sharia in zijn meest gruwelijke vorm. Een fenomeen dat men in essentie vooral kent van op het Arabisch schiereiland en dan vooral Saoedi-Arabië.

Dat er onder de islam, ook in zijn beginperiode, in steden als Damascus of Sevilla bisschoppen en kerken waren en nog zijn, en deze hier dus tolerant was, negeerde hij. Ook andere godsdiensten werden en worden zoals het zoroastrisme en het jezidisme, de religie bij de Yezidi’s, werden in essentie ongemoeid gelaten.

Mijn persoonlijke Jihad - Michael Younnes Delefortrie - Bruno Struys

Het dagboek van Younnes Michael Delefortrie waarin hij zich kan verdedigen en veel onzin mag verkopen. Met een woordje erbij van zijn toenmalige vriend Montasser AlDe’emeh.

Na enkele intellectuele botsingen is hij er dan wijselijk ook mee gestopt. Maar de media lieten hem gewoon doen. Zo laag is het niveau van het intellectueel debat in België en ook elders over dit onderwerp. In plaats van hem kritisch te benaderen hemelde men hem op als de specialist, de kenner. En hij is verre van de enige in dit genre. In wezen is het zelfs de regel.

Provoceren als strategie 

Bijna typerend hiervoor is het in 2015 gepubliceerde boek ‘Mijn persoonlijke jihad – Dagboek van een Syriëstrijder’. En die Syriëstrijder is Younnes Michael Delefortrie met diens relaas allemaal opgeschreven door Bruno Struys, redacteur bij het dagblad De Morgen. Een boek dat best te omschrijven is als een fabeltje en welke bol staat van de onzin met zaken die kant nog wal raken en deels ook gelogen zijn.

Het vormt in wezen een onderdeel van een erg gewiekste vanuit het Verenigd Koninkrijk stammende strategie om te provoceren en zo met extreme en voor de buitenwereld schokkende beweringen de media te halen.

Dat men met hun ideologie de goegemeente afstoot is deels zelfs de bedoeling want dergelijke verhalen zijn sensationeel en verkopen. Wat men echter niet lijkt of wil beseffen is dat men zo een (beperkt) publiek lokt van vooral jongeren met een moslimachtergrond en een instabiele levenswijze zoals bij kleine criminelen.

Zij hebben de pest aan Jan en Lut Modaal en zetten er zich in hun dagelijks leven al tegen af. Discours als die van Faoud Belkacem, een kleine crimineel uit het Antwerpse, lokken. Het maakt hen lid van een groep waar zij ‘warmte voelen’ en een vooruitzicht op een voor hen zinvoller leven. Geld verdienen met het gaan vechten en plezier beleven met plunder en verkrachtingen in Syrië, Libië of Irak.

Terrorist met het humane gezicht 

Enige kritische zin moet men in dit boek dan ook niet verwachten. Het verscheen in 2015 in de periode van zijn veroordeling in het grote Sharia4Belgium proces wegens terreur. Met voor hem een 3 jaar voorwaardelijke celstraf.

En dan hou je je best gedeisd en begint niet te openlijk te spreken over allerlei zelf gepleegde zware criminele feiten. Je poogt jezelf dan voor te stellen als de jihadist met het humane gezicht. Wie kan dat niet begrijpen?

En de man, zoals bleek tijdens zijn televisieoptreden op televisiezender Canvas in Terzake met Bart Schols, is geen idioot maar een die zeer goed weet hoe hij zijn salafistische ideologie-met-het-humane-gezicht moet verkopen.

Gelukkig trouwens voor hem vergat Schols dan ook enkele logische maar voor Delefortrie ongetwijfeld dodelijke vragen te stellen. Het was de Delefortrie show die nadien door de VRT terecht werd verwijderd.

Er is geen enkel probleem om mensen als die jihadisten in de media spreekrecht te geven, integendeel het moet, maar dan dient men dat goed te omkaderen en niet terug te schrikken om de man te confronteren met zijn prietpraat en leugens. Maar dat vergt veel voorafgaand werk en kritische zin. Ook bij Bruno Struys.

IMG_7026

Volgens experten als Maarten Boudry zijn in moslimlanden alle andere religies verboden. Hier in Damascus een bord van een Syrische christelijke kerk met opschriften in het Arabisch en het Armeens. Er staat: Vereniging voor Culturele Ontwikkeling en Vereniging Het Kruis om Armeniërs te ondersteunen. Dit samenleven willen Delefortrie en zijn vrienden verbieden en voeren daarom ginds oorlog.

Zo noteert Bruno Struys zomaar de volgende totaal lachwekkende opmerking van onze held: ‘Maar toen ik Faoud (Belkacem, chef van Sharia4Belgium, nvdr) zag, leek het alsof ik vanuit de duisternis naar het licht werd gezogen’. (p. 45)

Die man is niet gevaarlijk? 

Het boek ‘mijn persoonlijke jihad’ is in wezen niet anders dan het ophemelen van die salafistische terreur. Een gesprek met figuren als Delefortrie heeft pas zin als men gelijktijdig de man ontmaskert als een zeer gevaarlijk figuur in staat om terreur te plegen, desnoods via massamoord. Iemand die de door jihadisten begane duizend-en-een massamoorden goed praat is gevaarlijk.

Maar voor Bruno Struys is zo denken oerdom. Zo stelt hij in een interview op de radio: ‘Dat hij hier nog rondloopt. Sommigen vinden dat beangstigend.’ (2) Hij lijkt het niet goed te beseffen.

Een stroman van allerlei salafistische groepen als ISIS woont in je straat dat is hier dan geen probleem? Maar dat soort onzin is in onze media niet ongewoon. Zo noemde professor emeritus UGent Rik Coolsaet dat soort lieden op televisiezender Canvas ooit zelfs ‘idealisten’. Zou hij het nog durven herhalen?

En wat verder in dat radiogesprek stelt Struys zonder aarzelen: ‘Hij heeft (in Syrië, nvdr) zelfs geen schot gelost’. Maar waar is hiervoor het bewijs? Ja, hij weet het van Delefortrie. Maar dat kun je toch in geen 1000 jaar een bewijs voor die bewering noemen. Het typeert zijn onbekwaamheid als journalist. Men kijkt dat voor men dit zo zegt elders grondig na om dat te staven.

Opvallend is dat Delefortrie zichzelf regelmatig tegenspreekt. Zo schrijft hij: ‘zo liet de overheid de jongens, die ze nochtans jarenlang geschaduwd had, massaal vertrekken (het waren er vermoedelijk een 500, nvdr). De Belgen konden in Syrië zelfs met Belgische wapens vechten’ (p. 73).

En wat verder: ‘FN (het Belgische wapenfabriek uit Herstal bij Luik en eigendom van het Waalse gewest, nvdr) leverde naar schatting veertig procent van zijn productie aan Saoedi Arabië, dat de wapens vervolgens naar rebellengroepen in Syrië stuurde… De overheid heeft dus doelbewust voor gekozen om de jihad te steunen.’ (p. 73)

Tegenspraak

Maar wat verder klinkt het dan weer zo: ‘Assad (president van Syrië, nvdr) maakte elke dag tientallen, zo niet honderden slachtoffers. De internationale gemeenschap greep niet in.’ (p. 136) En wat dan met die Belgische wapens?

En wat dan met het volgens hem toelaten van die exodus van tienduizenden Europese jihadisten om in Syrië te geen vechten? Want eerder stelde hij dat men niet ingreep tegen het vertrek naar Syrië van die Belgische Syriërstrijders.

Een zelfs maar vaag kritisch journalist had dit zo gezien. Maar mensen als Bruno Struys, Bart Schols en de rest lieten het onopgemerkt passeren. En over Belgische wapens bij die jihadisten zal je in onze media ook nooit iets horen. De omerta. De lezers zouden het eens te weten komen en dat mag blijkbaar niet.

Ook schrijft hij: ‘Ten slotte kwamen  we uit een oorlogsgebied waar we door Belgische F-16’s onder vuur werden genomen.’ (p. 126). Raar, eerst levert ons land niet alleen jihadisten en wapens maar komt onze luchtmacht hen dan nog eens bombarderen.

Maar dat laatste is een leugen want onze luchtmacht is er in die periode niet actief geweest en ook daarna niet. Deze vloog tot 1 oktober een jaar lang officieel alleen ten oosten van de Eufraat en niet boven de provincie Aleppo waar hij zou verbleven hebben. (3)

Michael - Younes - Delefortrie

Younnes Michael Delefortrie gewapend. Dat was maar voor de show stelde de man, ik heb het niet gebruikt. Een verhaal klakkeloos overgenomen door Bruno Struys.

Mensen in het Westen met kennis van de islam hebben terecht veel misprijzen voor die Syriëstrijders en hun kennis van de islam. Internetislam klinkt er daar. Zo noemt Delefortrie de djellaba, het lange kleed, islamitisch. Onzin. Het is de klederdracht eigen aan het platteland van Noord-Afrika. In bijvoorbeeld Turkije, Syrië en Indonesië draagt men andere kledij.

En dan noemt hij Istanbul de hoofdstad van Turkije. Dat was ooit wel maar toen sprak men van het Ottomaanse rijk. En zijn islam noemt hij de zuivere die teruggaat tot Mohammed. Ook dit is onzin.

Het salafisme is in wezen een afgeleide van het Saoedische wahhabisme genoemd naar Mohammed Ibn Abdul-Wahhab, een achttiende eeuwse Islamitische geleerde uit de streek rond Riyad, de huidige Saoedische hoofdstad.

Het salafisme is in zekere zin ontstaan eind twintigste eeuw uit de door onder meer Saoedi Arabië gefinancierde madrassa’s, de religieuze scholen die men ook in België kan vinden. De islam is over het algemeen steeds vrij tolerant geweest tegenover andere religies. Zeker vergeleken met het katholicisme.

Strijder tegen onrecht

Schaamteloos is nog het best hoe je dit boek en de man kan noemen. Zo schrijft hij: ‘In Syrië was ik iemand die het onrecht uit de wereld hielp’ (p. 125). Om dan wat eerder te schrijven over de grootschalige plunderingen van woningen waaraan hij meehielp.

Bruno Struys met Michael Younnes Delefortrie

Younnes Michael Delefortrie met Bruno Struys. Bruno Struys had er zo te zien geen probleem mee om die man een vrij tribune te geven. Leve de jihad.

Zo schrijft hij: ‘We trapten de deuren open en sleurden televisies, laptops en elektrische vuurtjes mee naar buiten…. Geen vijf seconden later kwam de auto tot ontploffing voor het politiekantoor. Alles in een straal van vijftig meter was volledig verwoest.’ (p. 111 en p. 112) (4)

Uiteraard steunt hij al die terreuraanslagen die zijn vrienden hier en elders plegen. Voor de slachtoffers heeft hij geen interesse. De mensen van Charlie Hebdo, het Franse satirische weekblad wier redactie door al Qaeda van het Arabisch Schiereiland bijna geheel werd uitgeroeid, zijn, schrijft hij, in zijn ogen schuldig en kregen hun verdiende straf.

Zo stelt hij: ‘En elke keer maakten moslims hen (de redactie van Charlie Hebdo, nvdr) duidelijk dat het niet werd geapprecieerd. Talloze protestacties vroegen om ermee te stoppen. En niet iedereen heeft het geduld om te wachten tot het de tekenaars belieft’. (p.139)

Maar voor hem is België een intolerant land tegenover moslims en ginds in Syrië kun je je godsdienst in alle vrijheid beleven. (p. 156) En diegenen ginds die hun salafistische visie niet lusten verloren dan maar desnoods hun hoofd. Dat laatste schrijft hij natuurlijk niet.

In wezen zijn zij vechtersbazen die hun vorm van ‘ideale’ samenleving elders in Syrië en Irak met brut geweld willen opdringen aan de mensen die daar geboren en getogen zijn. Dat hun activiteiten niet alleen getolereerd worden door het Westen en hun Arabische bondgenoten zoals Qatar maar alle steun krijgen hoor je natuurlijk ook van hem niet.

Allepo - Bevrijdingsfeest eind december 2016

Voor ons journaille was het essentieel dat figuren als Anjem Choudhary en Delefortrie in onze media ook spreekrecht kregen. Toen eind 2016 de jihadisten uit Aleppo verdreven werden vierden de mensen in de stad feest. Maar die kregen wij nooit te horen of te zien. Plots was de woord en wederwoord niet meer nodig. Pluriformiteit was dan uit den boze.

Dat zou immers het ganse fundament van hun beweringen over een vrijheidsstrijd geheel ondergraven. In wezen immers zijn ze maar slecht betaalde huurlingen voor Israël en de NAVO. Die wilden het Midden-Oosten kneden tot een grote hoop puin met elkaar decennia lang bestrijdende groepen. Wat faalde. Met islam heeft hun actie niets te maken. Zero.

Helemaal grappig is de LinkedIn pagina van de man waar onze jihadist zich uitgeeft als zijnde actief rond de mensenrechten, hulpverlening en armoedebestrijding. Hij geeft ditmaal wel geen details.

Dat hij een bijwijlen labiele en gewelddadige man is toont Delefortrie trouwens zelf. Zo schrijft hij: ‘Want we hebben alles over voor Hem (Allah, nvdr), zelfs onze dood.’ (p. 68) En als hij ruzie heeft met zijn tweede vrouw, de Nederlandse Khadija, dan brult hij tegen haar vriend: ‘Houd je bakkes’, schreeuwde ik, ‘of ik steek je hier ter plaatse dood.’ (119)

Ook met zijn eerste vrouw de Marokkaanse Jamilah die hij naar België had overgebracht was er blijkbaar sprake van huishoudelijk geweld waarbij die naar de politie stapte. Waarna hij er alles ontkennend aan toevoegt: ‘Maar agressief kon je me allerminst noemen.’ (p. 49)

De familie Bali

Later bij zijn al dan derde vrouw Samira Bali is het ook weer prijs. Omdat zij weigert naar hem te luisteren en zonder hem op straat gaat krijgt zij een pak rammel van onze ‘vredelievende’ man. Het resulteert ditmaal wel in 18 maanden cel. (5) Na zijn eerdere veroordeling tot drie jaar voorwaardelijk in het grote Sharia4Belgium proces.

In het boek komt de naam Samira Bali niet voor maar wel schrijft hij een mooi alleen als fantasierijk te omschrijven verhaal over die ontmoeting met zijn derde vrouw, ‘Hopelijk de vrouw van mijn leven’, oppert hij.

‘Ik zat op de trein terug naar huis, ‘s avonds laat, en hoorde een jonge vrouw praten tegen een dronkaard. Ze was dawa (het prediken van de islam, nvdr.) aan het doen en probeerde hem ervan te overtuigen dat alcohol niet goed voor hem was. Ik ben op haar toegestapt en heb haar gefeliciteerd.’ (p. 155)

Voor wie Sharia4Belgium en het Antwerpse salafistisch milieu wat kent een best als hilarisch te bestempelen verhaal. Samira Bali is immers een telg van de Antwerps-Marokkaanse familie Bali en die zijn in het salafistisch milieu, niet alleen in Antwerpen maar ook internationaal, goed gekend en bij politie en gerecht berucht.

Zo was Samira voordien al opgepakt samen met haar broer Abdelhak wegens de moord in oktober 2013 op haar ex-vriend Mustapha el Morabit. Dus voor men het boek publiceerde en zij zogenaamd elkaar op die trein ontmoeten. Het verhaal gaat trouwens dat het Faoud zelf was die hen samenbracht.

 Fouad Belkacem - 5

Faoud Belkacem, een vroegere kleine crimineel, bleek een gewiekste ronselaar die met steun van de Britse Anjem Choudhary en Omar Bakri Sharia4Belgium, de Belgische afdeling van Sharia4UK stichtte en zo vele tientallen naar Syrië kon sturen. Zoals Choudhary en Bakri bleef ook hij echter liever thuis. 

Volgens het verhaal over die moord had zij haar ex-vriend samen met haar broer Abdelhak en een derde medeplichtige, neef Hamid Dalaa, met een serie messteken om het leven gebracht en daarbij tegen haar broer roepend: ‘dood hem, dood hem’. Ze kreeg als dader en opdrachtgever dan ook van de Assisenjury en de rechters 27 jaar cel.

En toen zij en Delefortrie op 30 oktober 2015 trouwden gebeurde dat niet in de moskee zoals dat voor vrome moslims hoort maar in het huis van de erg beruchte broer Mustapha en voor een zogenaamde shariarechtbank (6). Samengesteld uit wat vroegere leden van Sharia4Belgium?

Zij was volgens Dag Allemaal bovendien toen al drie maanden zwanger. Veel vrooms is er aan die moslims dan ook blijkbaar niet te zien. Integendeel. Wie goed kijkt zal niet zozeer vrome moslims zien maar veelal criminelen van allerlei slag. Ze begonnen klein en eindigden in Syrië groots.

Verkrachting, drugs en overvallen

De meest beruchte broer van Samira is echter Mustapha die toen al 17 jaar in de cel zat voor ondermeer drughandel en overvallen. Zijn laatste heldendaad was toen hij een mentaal gehandicapte vrouw van 21 jaar verkrachte. “Zij was geil’, opperde de man in de rechtbank die in de gevangenis volgens de media de reputatie had om verkrachters af te ranselen.

Mustapha Bali kreeg hiervoor toen 3 jaar extra en verloor nadien zelfs zijn nationaliteit. Een tevergeefse daad want Marokko weigerde hem begrijpelijk niet terug te nemen. Hij ging in beroep tegen het vonnis maar kreeg, niet onverwacht, op 21 maart 2019 ditmaal 5 jaar. Twee jaar extra.

Hart opeten van Syrische soldaat - Abbu Sakar - alias Khalid al Hamad

In de media werd de jihadistische strijd voor de controle over de stad Homs, de derde grootste van het land, opgehemeld als een vrijheidsstrijd geleid door de Faroek Brigade. Deze stond toen onder leiding van Aboe Sakkar, de alias van Khalid al Hamad. De man kwam op 6 april 2016 om het leven bij gevechten met het Syrisch leger in het noorden van de provincie Latakia.

Hij vocht toen bij een eenheid van Jabhat al Nusra, de lokale afdeling van al Qaeda. De Faroek Brigades verdwenen eind 2013 geleidelijk van het strijdtoneel mede door het verlies van Bab al Hawa, de grenspost met Turkije die door de er te heffen taksen erg winstgevend was.

Zogenaamde topjournalisten als Marie Colvin en Remi Ochlik gingen aan het front in Homs verslag doen over wat zij beschreven als een heldhaftige strijd tegen de bloeddorstige dictator Bashar al Assad. Ze verloren er het leven en werden voor de massamedia eveneens helden.

Colvin werkte toen voor The Sunday Times van mediamagnaat Rupert Murdoch die haar toen ook loofde voor haar werk. Ook onze Rudi Vranckx en Jens Franssen van de VRT werden er tijdens een reportage in die periode door onbekenden beschoten.

‘Het leger’, opperden zij zonder bewijs eenstemmig. Onderzoek van het Frans gerecht en de Arabische Liga wezen naar de Faroek Brigades. Maar dat verzwegen onze journalisten.

Vranckx interviewde in het kader van de ‘hulpactie’ van de VRT voor Syrië rond diezelfde periode Abdel Rahman Ayachi die voordien in beroep wegens terrorisme 4 jaar cel had gekregen. De Nederlandse jezuïet Frans van der Lugt, die toen leefde in Homs en er vermoord werd, werd nooit geïnterviewd behalve door Arnold Karskens.

Hier Abu Sakkar bij zijn middagmaal: het hart van een Syrische soldaat. Het verhaal komt eventjes ter sprake in het boek. De foto is erg vaag maar het verhaal klopt en werd nadien door hem bevestigd.

Brahim Bali, een neef van haar, was dan samen met drie andere kompanen de eerste om al in augustus 2012 naar Syrië te trekken om er te gaan vechten. Een niet toevallig gekozen datum. In augustus van dat jaar was het voor de NAVO duidelijk geworden dat men in Syrië veel extra kanonnenvlees nodig had want de aanvallen op Damascus en Aleppo waren immers mislukt (7). En dus kwam Brahim Bali.

En die bracht nog andere familieleden mee zoals de 17-jarige Khalid Bali. Deze zou ginds volgens de krantenberichten zoals Brahim als lid van ISIS ook sneuvelen. Met verder nog de neven Aziz en Hamid Bali die ISIS eveneens vervoegden. Een Nederlandse krant noemde hen dan ook de salafistische versie van de familie Flodder naar een humoristisch Nederlands televisieprogramma.

Naast Mustapha zal ook Brahim, niet verbazend, zijn Belgische nationaliteit verliezen en terugvallen op de Marokkaanse. Maar Marokko weigert ook Brahim terug te nemen. Mustapha heeft trouwens een tijd vrij kunnen rondlopen daar hij zijn eerdere straffen had uitgezeten en gezien zijn beroep in de verkrachtingszaak diende men hem vrij te laten. Die vrijheid is nu ten einde.

Montasser AlDe’emeh

Om zijn boek ietwat te rechtvaardigen stelde Bruno Struys dat hij er ook een tekst over de zaak geschreven door Montasser AlDe’emeh had bijgevoegd. Nou, als tegenwoord en kritische visie kan dat tellen. Toen het boek werd geschreven werkte Montasser immers nauw samen met Delefortrie in de door Montasser opgerichte organisatie ‘De weg naar’.

Montasser al De'emeh met Dries Van Langenhove

Montasser AlDe’emeh met Dries Van Langenhove, nu federaal parlementslid voor het Vlaams Belang, kort nadat die zwaar in opspraak gekomen was wegens allerlei meer dan wansmakelijk te noemen berichten op het internet. Een warhoofd of een fantast?

Het wordt in het boek door Delefortrie ook uitvoerig besproken. Zo schrijft hij: ‘Verder hoop ik dat ik mijn schouders kan zetten onder de ‘De weg naar’ zodat mijn ervaringen anderen kunnen helpen.’ (p. 157) Maar wat bedoeld hij hier?

Wat wil  ‘De weg naar’ juist zeggen? Naar Syrië, Irak of Libië? Of weg van het salafisme? En wat wil Delefortrie hier zeggen met ‘zodat mijn ervaringen anderen kunnen helpen’. Het is allemaal zo dubbelzinnig dat kritische lezers zullen vermoeden dat dit ook bewust gedaan is.

Zeker als we zien dat zijn discours in dit boek niets anders is dan een lofrede aan het jihadisme? Met achteraan in het boek zelfs een eerbetoon aan de in Syrië gevallen kameraden (p. 160). Waarbij opvallend de in Brussel tot 4 jaar cel wegens terrorisme veroordeelde Abdelrahman Ayachi, zoon van de sjeik van Molenbeek Bassam, ontbreekt. Diens vriend Raphael Gendron staat er dan wel bij.

Bovendien werd ‘De weg naar’ samen met Montasser mee opgericht door Nabil Riffi. En dat was tijdens de grote rechtszaak tegen Sharia4Belgium de advocaat van Faoud Belkacem. En met Delefortrie erbij komt men dus als het ware aan bij Sharia4Belgium bis? Want eens men als deradicaliseringsorganisatie goed op dreef is raakt men al zeer snel in de nesten en ontmaskert de politie hen.

‘De weg naar’ werd trouwens opgericht drie dagen na de correctionele veroordeling op 11 februari 2015 van Faoud Belkacem en zijn vrienden van Sharia4Belgium. En op dat ogenblik is Montasser tegen elke persman die hij tegenkomt zo te horen bezig met het verdedigen van Belkacem. Aan die deradicalisering van ‘De weg naar’ hing dan ook een ferme stank. Geloofden perslui hen, sommige politielui blijkbaar niet.

Vals deradicaliseringsattest

Via een nepattest over een nooit gevolgde deradicalisatiecursus van deze organisatie poogt men immers zo alsnog een zekere Khalid Ouchan die als kandidaat Syriëstrijders in voorarrest zat, vrij te krijgen. Het resulteert in drie veroordelingen met onder meer de veroordeling en ontslag aan de balie van advocaat Nabil Riffi.

Jihadist met onthoofde kop

De lieve vrijheidsstrijders en idealisten van onze media en ‘experten’ genre Rik Coolsaet?  Deze pronkt fier met zijn prooi. Zijn avondmaal?

En voor Montasser betekende dit eveneens 6 maanden celstraf met uitstel. Als verdediging stelt hij dat hij dit deed in zijn functie van informant voor de Staatsveiligheid. Bewijzen hiervoor geeft hij echter voor zover geweten niet. En de Staatsveiligheid reageert niet. Bovendien is de weg naar opgericht op 14 februari en zal men het al 9 maanden later op 16 november 2015 opdoeken.

In Humo van 15 december 2015 stelt hij dan weer dat hij met de veiligheidsdiensten niets te maken wil hebben (8). Minder dan een maand nadat hij beweerde een infiltrant te zijn van diezelfde Staatsveiligheid. Begrijpen wie begrijpen kan. Bovendien stelt zich hier dan een wel heel serieus probleem.

Vooreerst nam hij het in de media continu op voor die jihadisten en wil dat zeggen dat onze Staatsveiligheid toeliet dat een van haar informanten openlijk reclame maakte voor die salafistische terreur in een ander land. Een toch wel heel zware overtreding van de nationale en internationale rechtsregels en dus crimineel.

Verder werkte hij niet alleen als opiniemaker maar ook als journalist die naar eigen zeggen dus eveneens een agent was van onze Staatsveiligheid. Nog erger, via ‘De weg naar’ poogde hij naar hij zegde contacten op te bouwen met de zich grote zorgen makende ouders van die Syriëstrijders.

Maar gelijktijdig aan hulpverlening doen en spion zijn is op het vlak van de hulpverlening zowat de zwaarste zonde die men kan doen. Maar als wij Montasser moeten geloven dan is dit voor hem geen probleem. Hoe gebruikt moeten die ouders van die Syriëstrijders zich dan achteraf voelen?

En wat te denken toen hij plots solliciteerde om bij het Belgisch leger te gaan om België te verdedigen (!) en hij op de foto ging staan met Dries Van Langenhove van de als neonazi omschreven groep Schild en Vriend, onderwerp van een grootschalig gerechtelijk onderzoek.

Jihadisten zijn lieve mensen

En dat hij die salafistische terreurgroep Sharia4Belgium lang verdedigde kan moeilijk betwijfeld worden. Zo stelt hij in Humo van 15 december 2015 over zijn verblijf in Syrië: “Ik heb met die gasten geleefd. In Syrië hebben we alles samen gedaan, behalve geschoten.” Nou, dat stelde ook Younnes Michael Delefortrie.

Al Qaeda staat aan de kant van de VS - Jake Sullivan aan Clinton - 12 februari 2012

De oorlog in Syrië heeft zero te maken met een religieuze strijd of een gevecht om de vrijheid. Hier een bericht gericht aan Hillary Clinton, toen minister van Buitenlandse Zaken onder Barack Obama, van 12 februari 2012 van Jacob (Jack) Sullivan komende vanuit het militair coördinatiecentrum over Syrië over de toestand in Syrië.

‘Al Qaeda staat aan onze kant’ oppert hij. Dit minder dan 11 jaar na de aanval op het WTC. Hij is nu onder president Joe Biden de Nationale Veiligheidsadviseur en nog steeds voorstander van het voortzetten van deze oorlog. Men was toen bezig met het voorbereiden van wat de definitieve aanval op Damascus en Aleppo moest worden.

Vooral tijdens het proces tegen Sharai4Belgium ontpopt hij zich in de media als hun verdediger. Zo schijft De Standaard op 13 december 2014: ‘Montasser zegt dat Sharia4Belgium niets te maken heeft met het vertrek naar Syrië.’

En in Knack van 29 oktober 2014 klinkt het dan zo: ‘Het proces tegen Sharia4Belgium is een politiek spektakelstuk… wat verander je aan de maatschappij door Faoud Belkacem enkele jaren in de gevangenis te gooien.’ Met in De Morgen van 18 september 2014: ‘Syriëstrijders in de hoek duwen is gevaarlijk.’ Wees dus vriendelijk tegen hen of anders onthoofden ze je?

Het moet wel gezegd worden dat Montasser tegenwoordig veel harder is voor die salafistische terreurgroepen maar wat moet je van die man geloven die gelijktijdig op de foto gaat staan met een Dries Van Langenhove, man van Schild en Vriend, een groep die velen bestempelen als neonazistisch.

Maar geen zorg. Ondanks dit zacht uitgedrukt barok parcours blijft de pers hem beschrijven als islamoloog, radicaliseringsexpert, terreurexpert en ook deradicaliseringsexpert. Maar wie hem op een kritische wijze ooit op een voordracht aanhoorde weet wel beter.

Hem werd op zeker ogenblik in de aanwezigheid van een getuige tijdens een voordracht het fameuze document van de Amerikaanse militaire veiligheid DIA daterend van augustus 2012 gegeven. Hierin staat dat de NAVO wou dat ISIS Irak vanuit Syrië zou binnenvallen en het land zo vernielen. Een cruciaal document dat hij echter in de media verzwijgt. Geloofwaardig zijn is iets anders.

De Britse origine

Wie goed toekijkt naar die jihadistische strategie waarbij men de grofst mogelijke provocaties organiseert ziet dat die strategie is komen overwaaien uit het Verenigd Koninkrijk. Vergelijk de actie bij die lezing over de islam in Antwerpen van zionist Benno Barnard en die bij begrafenissen van in Afghanistan gesneuvelde Britse militairen ziet dat.

Het optreden van sleutelfiguren als de Brits-Syrische predikant Omar Bakri en zijn opvolger Anjem Choudhary van Sharia4UK merkt een fijn uitgekiende trend. Men komt zo regelmatig in het nieuws want het verstoren van een begrafenis is natuurlijk zeer choquerend voor de modale Brit, Nederlander of Belg.

Sharia4Belgium is gewoon de Belgische tak van Sharia4UK. En wie dit vanuit puur commercieel standpunt bekijkt beseft dat dergelijke provocaties gemakkelijk de kranten halen. De gewone burger is zo gechoqueerd en zal daarom dergelijke verhalen als het ware verslinden. Het doet kranten verkopen en dat lusten de krantenuitgevers wel.

Gelijktijdig echter komen ze ook zo in de aandacht van een bepaald genre van jongeren met islamitische wortels die vatbaar zijn voor dergelijke boodschappen. Het is als een sekte die zo zieltjes rekruteert. En dus kwam Anjem Choudhary ook met die provocerende boodschap op 22 augustus 2014 bij Annelies Beck in Ter Zake op de VRT voor een ook hier voor kritische waarnemers een amper diepgravend gesprek.

Anjem Choudhary - 6

Anjem Choudhary in andere tijden met bier en tieten. Nu hij zijn ‘volledige’ vrijheid zou herwonnen hebben poogt hij tevergeefs via de sociale media zijn verhaal over de vrijheidsstrijd van ‘onderdrukte’ moslims opnieuw aan de buitenwereld te verkopen. Die Amerikaanse mediabedrijven gooien hem buiten. Vroeger liet iedereen hem doen.

‘We moeten ook deze klok laten horen want iedereen heeft recht van spreken’, is dan de niet onlogische reactie vanuit de VRT en de journalistiek in het algemeen. Maar als eind december 2016 het oostelijke stadsdeel van Aleppo door het regeringsleger wordt bevrijd dan komen wel die terreurgroepen zeer uitgebreid aan het woord.

Maar de mensen die gelijktijdig de nederlaag van al Qaeda & co met grote kerstbomen, klokkengeluid en feestgedruis vieren, die hoort men in onze massamedia niet. De censuur zorgt ervoor dat ze als het ware niet eens bestaan. Zij hebben geen recht van spreken. Ook de andere kant laten horen? Wat een grap. Wat een schande.

Bovendien is het met praktische zekerheid geweten dat figuren als Omar Bakri en Anjem Choudhary die aan de grondslag liggen van Sharia4Belgium gewoon poppetjes waren waarmee de Britse veiligheidsdiensten MI5 en MI6 zorgden voor een gestage stroom richting Syrië van duizenden jihadisten die als kanonnenvlees dienden om Syrië, Libanon, Libië en Irak te vernielen. (9)

Over een ding kan je Montasser AlDe’emeh moeilijk ongelijk geven. Zo stelde hij in Humo: ‘Eigenlijk hebben Arabische en westerse media zich laten gebruiken om jihadistische peptalk te gebruiken.’ (10) En hij kan het als een der beste ook weten. Hij speelde nu eenmaal mee voor megafoon. Conclusie: geloof nooit een crimineel als hij zich uitgeeft voor vrome moslim.

Willy Van Damme

1) Mijn persoonlijke jihad – Dagboek van een Syriëstrijder, Younnes Michael Delefortrie, opgetekend door Bruno Struys, 160 pagina’s, 2015, Uitgeverij Van Halewijck.

2) Stream Bruno Struys over zijn boek ‘Mijn persoonlijke jihad’ van 8ung! | Luister gratis online op SoundCloud

3) Die vluchten van onze luchtmacht vertrokken officieel vanuit Jordanië en eindigden na een jaar op 1 oktober dit jaar. Volgens de luchtmacht werden er boven Oost-Syrië en Irak 300 vluchten uitgevoerd en 30 keer wapens gebruikt.

Nergens echter werd er voor zover geweten in welke media dan ook hierover gesproken. Ook niet in de gespecialiseerde. Een leugentje om bestwil van de Belgische luchtmacht?

4) Het betrof hier de strijd eind 2013 en begin 2014 tussen ISIS en de meeste andere Syrische terreurbewegingen en ging in essentie over het gevecht voor de controle over de zeer lucratieve oliebronnen ten oosten van de Eufraat. Daarbij kreeg ISIS de controle over de olievelden ten oosten van de Eufraat en viel het gebied rond Aleppo grotendeels in handen van al Qaeda en hun bondgenoten zoals Nour Din al Zinki.

5) Het Nieuwsblad, 16 maart 2017, Belga, ‘Ex-Syriëstrijder krijgt 18 maanden cel voor “onterende” behandeling van echtgenote’.

6) Dag Allemaal, 22 december 2015, René De Witte. ‘Zwanger én verdacht van moord Zij riskeert 30 jaar Vrouw van radicale moslim Younes Delefortrie verwacht baby’. Volgens datzelfde verhaal had hij in het kader van een nieuw huwelijk ook al contact gehad met een Amerikaanse geloofsgenote.

7) In tegenstelling tot Libië viel de oorlog voor het Westen tegen Syrië erg tegen. Na meer dan een jaar strijd was men nog bijna nergens. Men had wel een gebied veroverd maar de voornaamste steden zoals Home, Damascus en Aleppo bleven grotendeels onder regeringscontrole. In juli 2012 begon men dan met wat de finale aanval op die steden zou worden.

Het leger hield echter grotendeels stand en slechts delen van deze steden vielen in handen van die jihadisten en het Westen. Er was dus versterking nodig voor de finale slag. Het werd uiteindelijk noppes.

Zeker toen eind 2016 het door die jihadisten bezette oosten van Aleppo, de economische hoofdstad van het land, terug in handen van de regering viel. Tot woede van onze media zoals De Morgen waar men als het ware menige traan wegpinkte.

8) Humo, 15 december 2015, Jan Antonissen, “Waarom ik niet voor de veiligheidsdiensten in dit land wil werken? Het zijn amateurs”

9) Insurge Intelligence, 7 juni 2017, Nafeez Ahmad. ISIS recruiter who radicalised London Bridge attackers was protected by MI5 | by Nafeez Ahmed | INSURGE intelligence | Medium.

– Open Democracy, 3 juni 2013, Nafeez Ahmad,  ‘MI5 Woolwich failure due to geopolitical alliance with Islamist extremists’. MI5 Woolwich failure due to geopolitical alliance with Islamist extremists | openDemocracy

– Ron Suskind met o.m. zijn boek ‘The way of the world: A story of truth and hope in an age of extremism’, Harper, 2008. Het bevat o.m. een interview met Omar Bakri, de Brits-Syrische peetvader van het salafisme, over zijn ‘warme’ relatie met MI5.

Bakri werd in het Verenigd Koninkrijk nooit veroordeeld en Anjem Choudhary pas in 2016 na een jarenlange golf van dodelijke terreuraanslagen in het land door zijn aanhangers. Hij zat geen drie jaar in de cel.  Beiden stuurden vele honderden jihadisten naar Syrië, Irak en Libië.

10) Humo, 14 augustus 2018, Raf Liekens, ‘Arabische en westerse media lieten zich gebruiken om jihadistische peptalk te verspreiden’.