Syrië–Waarheen met de salafistische moordenaarsbendes?

Nu het rijk van ISIS, al Qaeda en de andere salafistische moordenaars- en plunderbendes in Syrië en Irak naar hun einde loopt stelt zich de vraag wat er met hen moet gebeuren. Voor de VS en hun huurlingen van de YPG/PKK is dat simpel: De westerse landen moeten hen gewoon terugnemen en er daarna mee doen wat ze willen.

Een wel erg merkwaardige redenering. Deze uit allerlei landen van Indonesië over Mali tot Frankrijk, Nederland en België afkomstige huurlingen moeten niet in hun thuislanden berecht worden maar moeten hun gerechtigde straf krijgen in de landen waar ze hun zware misdaden begingen. En dat zijn Irak en Syrië.

Territoriale integriteit

Zowel Nederland als België onderhouden nog steeds officiële relaties met de regeringen in Bagdad en Damascus en dienen gewoon de rechten van die staten te respecteren zoals onafhankelijke naties horen te doen. Als een Syriër hier een moord begaat gaan we die toch ook niet naar Syrië sturen om hem ginds te laten berechten? Neen, dan is er werk aan de winkel voor de Belgische of Nederlandse rechtbanken. Toch heel simpel.

Wat Syrië in het Belgische geval kan en moet doen is zorgen voor juridische bijstand voor haar landgenoot. Hetzelfde voor diegenen die in Bagdad en Damascus voor de rechter zouden verschijnen waar onze ambassades dan legale bijstand moeten verlenen. Meer niet.

Abdoelhamid Abaaoud

Abdoelhamid Abaaoud, een van de Belgische ‘idealisten’ die het niet overleefden. Moeten wij zijn nog overlevende collega’s echter naar hier halen zodat zij in Syrië en Irak hun rechtmatige straf ontlopen? Het voorstel is een pure schande. Laat hen ginds verder rotten. Ze moesten nu eenmaal naar ginds vertrekken.

Zelfs al zijn het gruwels zoals Mehdi Nemmouche. Bijstand is essentieel. Worden zij vrijgesproken of krijgen zij effectief de doodstraf dan is dan niet onze zaak maar die van de rechtbanken in Syrië of Irak.

Bovendien is het weghalen van die jihadisten een grove schending van het internationaal recht. Wij hebben gewoon het recht niet om hen daar weg te halen. Het zou het schenden van de territoriale integriteit van die landen betekenen. En dat is op zich toch een crimineel feit.

Maar ja, in de redenering van onze westerse regeringen bestaat er niet zoiets als de onschendbaarheid van de Syrische of Iraakse grenzen. Wij zijn de meester en zij, de knechten, moeten naar onze bevelen luisteren. Dat is toch complete waanzin.

Syrisch garnizoen

We moeten simpelweg de zaak overlaten aan het gerechtelijk apparaat van die landen. Het is bovendien een grote besparing voor onze begrotingen en het betekent ook dat ze ginds blijven zitten in allerlei gevangenissen, eventueel wachtend op hun executie.

Verder is de Syrische staat, incluis een stevig garnizoen van het Syrische leger, in dit gebied aanwezig zowel in de provinciale hoofdstad Hasaka als in het aan de Turkse grens gelegen Qamishli. Die moeten die zaak ter handen nemen. Laat hen gewoon hun werk doen. 

Ook betekent dit dat we ons geen zorgen hoeven te maken over de veiligheidsproblematiek hier. Wat kan gemakkelijker zijn? Onze politici moeten dan zelfs niet wakker liggen over een eventueel ongeruste publieke opinie. Ze kunnen zonder zorgen gaan slapen.

En het risico op een heel zware (dood)straf zal in die landen zeker groter zijn dan hier waar ze er misschien met vijf jaar – ‘mijnheer, ik was er ambulancier’ – van af komen. Want hoe verzamel je hier bewijslast tegen dat uitschot? Moeten wij onze al overbelaste magistraten en politiemensen hiermee nog gaan belasten? Kom nou!

Willy Van Damme

Advertenties

Het complot van De Tijd

Toen de anti-joodse propaganda van de Nazi’s in Duitsland haar hoogdagen kende was het in de media de gewoonte alles wat ook maar als fout kon gezien worden te bestempelen als de schuld van de joden. Had men geen concrete feiten dan was het insinueren erg populair. Veelal was er ook niet meer dan dat.

Dat was waaraan ik moest denken toen ik het artikel zag en las van Wim Van de Velden en Dries Bervoet ‘De linkse kaping van de klimaatmarsen’ in de krant van 7 februari. Het is een schoolvoorbeeld van pure laster, zoals tegenover joden onder Hitler, om de tegenstander zwart te maken, in diskrediet te brengen.

De Tijd - Linkse kaping van de klimaatmarsen

Zo zag De Tijd hoe dit complot in elkaar zat. In 2003 – dus vijftien jaar terug – had de moeder van Anuna eens een rapport gemaakt voor een schepen van Groen. Nadien waren er nog vele rapporten voor o.m. N-VA kabinetten maar dat was voor Wim Van de Velden niets eens het vermelden waard. Ook Pieter De Crem (CD&V) en CD&V voorzitter Wouter Beke hadden het over politieke complotten en pogingen tot recuperatie door de PVDA. Vergetend dat hij voorstelde dat zijn partij in de scholen lezingen zou geven over de zaak. Het is duidelijk waarom ons milieubeleid nergens op trekt. Zeker ook als we zien hoezeer de Antwerpse petrochemie Bart De Wever steunt. Het toont ook de paniek bij onze politici. Na gele hesjes nu dit…

Tieners die gewoon hun woede willen uiten over het uitblijven van een degelijk Belgisch milieubeleid. Zoals ook op officiële internationale fora trouwens herhaaldelijk is gesteld. Typerend zijn de twee zinnen in het stuk: “Er wordt op gewezen dat haar (Anuna De Wever, nvdr.) vader stadsplanner is in Antwerpen. Dat kan banden doen vermoeden met de Vlaamse Bouwmeester, Leo Van Broeck.” Dat kan doen vermoeden …….

Het toont twee zaken: Eerst zijn deze auteurs niet alleen tegenstanders van een serieus milieubeleid en tweedes zijn ze ook geen journalisten maar moddergooiers, lasteraars. En ten derde bewezen jullie door dit stuk smeerlapperij te plaatsen dat de krant eenzelfde mening is toegedaan.

Als jullie het beroep van krantenuitgever en journalist serieus nemen zou men niet alleen beide ‘journalisten’ op straat gooien maar ook de hoofdredacteur verantwoordelijk voor dit stuk vuil. Er zijn grenzen.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar De Tijd betreffende hun lastercampagne tegen de klimaatbetogers.

Op het internet floreren allerlei kettingmails met een soms nog vulgairder inhoud. Het was voor die schrijvers allemaal Groen die deze massa’s op straat joeg. Opmerkelijk was dat soms bij de aanvang hiervan werd gesteld: ‘Dit onderzoekt Pano niet.’ Wat doet vermoeden dat deze kettingmails deels afkomstig zijn van de fanclub van Dries Van Langenhove. Vlaanderens mooiste dus.

Francken ISIS en de Syrische christenen

Dat Theo Francken (N-VA), voormalig staatsecretaris voor Migratie, meer leugens verkoopt dan dat hij de waarheid vertelt is geweten. Ook in het dossier rond de zogenaamde humanitaire visa voor Syrische christenen zit hij uit zijn nek te kletsen dat het niet mooi meer is. Het verstrekken van die visa was in wezen niets anders dan zijn versie van het verfoeide politiek dienstbetoon. Wat hij nu poogt te vergoelijken.

Een hoop leugens

Het is nogal wiedes dat die paar honderd Syriërs en hun kennissen natuurlijk eens ze dat kunnen allemaal op de N-VA van het Mechelse gemeenteraadslid Melikan Kucam en Francken gaan stemmen. Het door het gerecht wegens onder meer mensenhandel in verdenking stellen van Melikan Kucam doorkruist die plannen natuurlijk.

Bovendien moest dat verhaal dienen om Francken een ‘humanitair’ gezicht te geven genre: ‘Kijk toch aan wat die man doet voor die sukkelaars. Als dat geen humanist is. Het moest zijn harde serie leugens en grove beledigingen op onder meer Twitter counteren. Jekyl en Hyde dus. Goed gezien maar het flopt.

Ik heb die mensen gered van een gewisse dood door ISIS oppert Francken. Zonder mij waren ze door hen vermoord. Wow!! Goed voor wie niets van Syrië afweet natuurlijk. Iemand die maar een beetje van die oorlog kent weet dat dit pure leugens zijn. Grove leugens bovendien.

ISIS kwam officieel tot leven op het einde van 2013 toen er in Syrië binnen de organisatie al Qaeda in Irak, de groep die de oorlog op vraag van de VS op gang trok, zware gevechten uitbraken tussen de officiële groep van Aboe Mohammed al Joulani en Ayman al Zawahiri, officieel nummer 1 van al Qaeda, en haar afscheuring onder leiding van Aboe Bakr al Baghdadi.

Na een serie mislukte pogingen om te bemiddelen en een bloedige oorlog trok ISIS zich terug op het financieel zeer interessante gebied ten oosten van de Eufraat waar zich de Syrische olievelden situeren.

België steunde ISIS

Interessant want voorheen had de EU, en dus ook België, toegestaan dat men die koppensnellers wapens mocht leveren – grappig was dat dit volgens de EU-richtlijn niet mocht zijn om te doden maar alleen om zich te verdedigen – en dat het embargo voor olieproducten was opgeheven.

Met andere woorden: België liet toe om ISIS en de andere salafistische terreurgroepen te bewapenen en via de aankoop van hun olie ISIS te financieren. Wat via Turkije en Frankrijk ook gebeurde.

Melikan Kucam - 2

Melikan Kucam moest in Mechelen zorgen dat er ook allochtone stemmen naar zijn partij, de N-VA, zouden gaan. Iemand nog een humanitair visum?

De (sic) humanist Francken hielp dus als regeringslid mee om al Qaeda, ISIS en ander salafistisch tuig te bewapenen. Zonder westerse, en dus Belgische steun, was er trouwens nooit een oorlog geweest in Syrië. En dus geen vluchtelingen of nood aan partijpolitieke ‘humanitaire visa’. En België doet trouwens mee aan de blokkade van Syrië, oorzaak van veel menselijk leed.

Maar de humanist spelen is voor onze politici, en dus niet alleen de N-VA en Francken, een must. De mensen een rad voor de ogen draaien heet dat. De realiteit van de politiek van Francken en zijn collega’s is echter een massaslachting. Het is als het beschavingswerk van koning Leopold II in Congo. Eerst mooie woorden en dan afslachten;

Toen die oorlog tussen die twee fracties van al Qaeda eind 2013 uitbrak wist al Qaeda, dan onder de naam al Nusra, stand te houden in het westen van Syrië op enkele uitzonderingen na zoals delen van het vluchtelingenkamp Yarmouk ten zuiden van Damascus. Het door salafisten beheerde gebied van de stad Aleppo viel onder controle van al Nusra en haar bondgenoten. ISIS was er geheel verdwenen.

Dit bleef zo tot midden december 2016 toen het Syrische leger dat deel van de stad veroverde. Waarna de rust er grotendeels terugkeerde. Dat christenen in 2015 in Aleppo zoals Francken beweert door ISIS werden bedreigd is dan ook pure fantasie.

Het klinkt natuurlijk wel mooi maar is zoals men het nu noemt fake news. Het is het verhaal van Francken ‘De Held’, de Vlaamse superman, die onbaatzuchtig honderden mensen redde uit de ‘bloedige klauwen van ISIS’. Het klinkt prachtig maar is dus een leugen. Een op zijn Franckens.

Antwerpse drugbende

Nog erger is echter het feit dat terwijl Francken dus goochelde met ‘humanitaire visa’ voor in Aleppo bedreigde christenen onze regering en onze media voor de volle 100% achter die in Aleppo opererende terreurgroepen stonden. De kerels die volgens Francken nu beweert brave christenen dreigden te kelen.

Men herinnert zich maar de met pakken tranen gevulde voorpagina’s van pseudokwaliteitsbladen als De Morgen en De Standaard toen al Qaeda medio december 2016 die slag voor Aleppo verloor. Ook onze regering liet de tranen toen vrijelijk vloeien. De ‘goeden’ verloren de strijd. En dan heeft Francken de lef om nu zo’n slecht theater op te voeren.

De vraag is maar of die dankzij politiek dienstbetoon hier geraakte Syriërs niet gelieerd zijn aan het gisteren in Antwerpen bloot gelegde crimineel netwerk. En volgens bepaalde media zou die link er wel degelijk zijn. Bart De Wever insinueerde in de aanloop naar de lokale verkiezingen in Antwerpen een link tussen de Antwerpse drughandel en Kris Peeters, toen lijsttrekker van CD&V. Kijk nou…. Het wordt nog warm.

Willy Van Damme

Een gevaar voor de staat

Sinds de publicatie hier van het artikel over de problemen die de Marokkaanse zakenvrouw en activiste Kaoutar Fal in België met de Staatsveiligheid ondervond doken er nieuwe gegevens op die nog meer vragen doen rijzen over het gebrek aan respect voor de Belgische rechtstaat door deze dienst.

Wie betaalt de schade?

De vraag die men zich immers moet stellen is in hoeverre die een eigen, deels door buitenlandse mogendheden gestuurde, agenda hebben of deze loyaal zijn aan de Belgische instellingen en haar wetten en regels. Zo stellen sommigen over Albert Raes, de langdurige vroegere baas van die dienst, dat hij de Israëlische Mossad hier alle mogelijke vrijheid tot handelen gaf. Of dat crimineel was of niet had dan geen belang.

De weigering van Jaak Raes om aan Kaoutar Fal inzage te geven in haar dossier staat immers haaks op de rechtspleging door onder meer de Raad van State. Hij veegt er gewoon zijn laars aan. Dit terwijl men zeker van een belangrijke instelling als de Staatsveiligheid mag verwachten dat ze op de bres staat voor het verdedigen van de Belgische staat en dus zeker haar rechtspraak.

Vergeet het, ze vertikt het. Uit het stuk over Kaoutar Fal blijkt hoe de Staatsveiligheid zware schade toebracht aan een zekere L.L. door te beweren dat zij een gevaar was voor de veiligheid van de staat en dus niet kon werken als gerechtstolk. Een beroepsverbod dus.

De Staatsveiligheid weigerde de nodige bewijzen voor haar bewering te geven maar werd na jaren procederen door de Raad van State teruggefloten. Het verhaal van de Staatsveiligheid was, zo bleek nadien, gebaseerd op niets substantieel. De dame werkt nu aan de rechtbank maar moest jaren wachten en een stevig pak gerechtskosten betalen om haar rechten te krijgen. Wie betaalde deze schade?

DSC_0816

Onze Staatsveiligheid beweert dat Kaoutar Fal een gevaar is voor onze veiligheid want ze werkt, stelt men, voor de Marokkaanse veiligheidsdienst. Nochtans een bevriende organisatie. Zij staat echter op haar rechten en eist de ‘bewijzen’. Pech voor de Staatsveiligheid en de Dienst Vreemdelingenzaken.

Hetzelfde overkwam zangeres Soetkin Collier die in 2003 een voor haar muzikale hoogdag hoopte te vieren toen ze in de Letse hoofdstad Riga als Belgisch kandidate met de groep Urban Trad op het Eurosongfestival zou optreden.

Haar groot feest ging echter dankzij de leugens van de Staatsveiligheid niet door. Ook hier veroorzaakte de Staatsveiligheid broodroof en via in wezen pure laster saboteerde zij haar deelname. En wie betaalde hier de schade?

Geen bewijzen

En dan was er X, een van geboorte Marokkaan die de Belgische nationaliteit aanvroeg  welke men echter weigerde want… de Staatsveiligheid noemde hem een gevaar voor onze samenleving daar hij lid was van, stelden onze spionnen, Al-adl Wal Ihsan – een bij het fundamentalisme aanleunende Marokkaanse Islamitische oppositiebeweging en het ermee, volgens de Staatsveiligheid, gelieerde Belgische Alwiaam.

Beweringen waarvoor ze echter geen bewijs leverden. Een traditie daar zo te zien. X ontkende lidmaatschap van Al-adl Wal Ihsan en stelde dat Alwiaam een officieel erkende vzw is die subsidies krijgt van zowel de Vlaamse overheid als van de stad. De vzw werkt trouwens nog steeds vanuit het Berchemse cultureel centrum. In haar vonnis van 6 juni 2005 geeft de Antwerpse rechtbank de Staatsveiligheid dan ook een stevige uitbrander.

Een recenter verhaal is dat van de Congolees X die hier politiek asiel aanvroeg. Een complexe geschiedenis waarbij die man ooit een informant was van de veiligheidsdiensten van de Congolese president Joseph Kabila maar volgens zijn verklaringen in ongenade was gevallen en daarom moest vluchten, eerst naar Congo Brazzaville en nadien via Frankrijk naar hier.

Waarbij X via een ganse serie documenten poogde aan te tonen dat hij wel degelijk een opposant was geworden die wegens gevaar voor zijn eigen leven gevlucht was. Allemaal onzin stelde de Staatsveiligheid want de man is hier gewoon een informant voor de ambassade van de Democratische Republiek Congo die zo de Congolese oppositie in België moet bespioneren.

Allemaal goed en wel maar ook hier opnieuw niet het minste bewijs voor die voor X toch zwaar belastende beweringen. Het maakte hem ook in Congolese oppositiekringen immers zeer verdacht. De man zou, indien men deze beweringen voor waar aannam, zo de schietschijf kunnen worden voor beide partijen.

De Raad van State maakte vorig jaar op 28 november dan ook korte metten met die beweringen en annuleerde de weigering van de overheid om hem hier asiel te verlenen. (1) Voor de Raad van State moest de Staatsveiligheid eerst maar eens met bewijzen komen. Of die er gaan komen is echter twijfelachtig. Had ze die immers gehad dan hadden die bij de Raad van State normaal gezien voorgelegen en besproken. Nu niet.

Chinese spionnen

De vraag is in hoeverre men onze veiligheidsdiensten kan vertrouwen. NIET. Historisch en best grappig zijn de woorden van generaal Eddy Testelmans; toen het hoofd van de AIVD, onze militaire veiligheidsdienst, die in een gesprek met journalist Kristof Clerix (2) stelde:

“Bovendien hebben we met hen (de NSA, nvdr.) een zeer goede relatie, open en professioneel, in de twee richtingen. Dit bewijst trouwens dat in het domein van de cyberveiligheid de multinationale samenwerking van enorm belang is.”

Het vroegere hoofd van de NSA, generaal Keith Alexander was blijkens dat gesprek volgens onze militaire topspion Testelmans een goede vriend. Het interview verscheen enkele dagen nadat het verhaal van Edward Snowden in de pers verscheen over hoe de NSA via o.m. Amerikaanse sociale media de ganse wereld bespioneerde, tot de Duitse bondskanselier Angela Merkel en onze ganse regering toe. Testelmans had inderdaad goede vrienden.

Hoeft het te verbazen dat onze veiligheidsdiensten ons nooit waarschuwden voor deze wereldwijde afluisteroperatie. Te druk bezig met het verbroederen met de NSA, CIA, DIA, MI6 en GCHQ? Maar waarvoor heb je dan nog een veiligheidsdienst? Om bij de NSA bourbon te gaan drinken? Hopelijk voor hen is het dan wel lekkere

DSC_0770

Proximus, onze nationale telefoonmaatschappij en internetbedrijf, was jarenlang het slachtoffer van een ongeziene cyberaanval door de Amerikaanse NSA en het Britse GCHQ. Het is de voor het Amerikaanse gerecht voortvluchtige Edward Snowden die het wist te vertellen. Onze spionagediensten wisten blijkbaar van niets. Ja, generaal Keith Alexander, op dat ogenblik baas van de NSA, was volgens onze generaal Eddy Testelmans, toen hoofd van onze militaire veiligheidsdienst, zijn goede vriend. Aan zijn vrienden kent men de man?

En toen van 2011 tot 1014 vele honderden salafisten vanuit België naar Syrië en Irak trokken om er te moorden en plunderen en nadien in Europa toe te slaan zweeg onze Staatsveiligheid. Gebleken is immers dat veel rekrutering van die moordenaarsbendes gebeurde in opdracht van onder meer MI6, de Britse collega’s van onze Staatsveiligheid.

Maar geen zorg. Recent waarschuwde onze Staatsveiligheid voor de aanwezigheid in Brussel van Russische en Chinese spionnen. Alsof die er niet al altijd geweest zijn. Ook moet men volgens onze spionnen oppassen voor cyberaanvallen door de Russen en de Chinezen om zo onze verkiezingen te beïnvloeden.

Moet de VS hier dan misschien het monopolie over behouden? In ‘s hemelsnaam wie neemt dat zootje nog serieus? En wiens belang verdedigen zij dan echt? Dat van de bazen van de NSA of dat van de wetten van het Belgische volk?

Willy Van Damme

1) Arrest Raad van State 213.102 van 28 november 2018

2) http://www.mo.be/opinie/militaire-inlichtingendienst-getroffen-door-ernstig-cyberincident.

Wie “ontvoerde” Kaoutar Fal?

Elf juli 2018 leek voor de 32-jarige Marokkaanse zakenvrouw en activiste Kaoutar Fal een mooie dag te worden. Na 42 dagen in België als een soort crimineel vastgezeten te hebben in een gesloten centrum voor illegalen was ze de dag ervoor op 10 juli na vier gerechtelijke procedures op bevel van het Brusselse hof van beroep vrijgelaten.

Wie en waarom

Iets na 12 uur verliet ze dan haar appartement aan de Brusselse Luxemburgplaats om zich wat verder naar het Europees parlement te begeven. Belangrijk want ze had een enkele afspraken waaronder met de voorzitter van dat parlement Antonio Tajani, haar eerste die ze kon realiseren sinds ze in België toekwam. En via vooral die instelling ging Kaoutar een serie activiteiten organiseren en contacten leggen. Als consulente belangrijk.

Ze was echter maar net met vrienden op weg naar de afspraken of twee mannen hielden haar tegen en eisten dat ze met hen meeging. “We vroegen naar hun identificatie en kregen die niet maar ze verplichten mij wel om in de auto te stappen. En zonder mijn  gezelschap”, stelt Kaoutar Fal. Wat Rezi en Moishe Friedman die haar vergezelden ook bevestigen in hun verklaringen aan de politie en bij hun klachten elders.

Een ontvoering, daar lijkt het toch goed op. Haar GSM stond ook plots buiten dienst. Maar door wie die ‘ontvoering’ gebeurde is nog steeds de vraag voor iedereen die dit dossier op een wat professionele wijze volgt. Wie wou verhinderen dat ze met mensen in het Europees parlement sprak? En vooral ook waarom? En die ‘wie’ dat lijkt wel de Staatsveiligheid te zijn. Wie anders?

Als een crimineel

Alles leek op 29 mei vorig jaar vlot te zullen gaan voor de Marokkaanse 32-jarige Kaoutar Fal toen ze in het Marokkaanse Casablanca het vliegtuig nam voor Charleroi. Voorzien van een op 14 oktober 2016 verkregen en voor 38 maanden geldig visum alsmede een set afspraken. En met een serie geplande ontmoetingen met vooral leden van het Europees parlement waaronder de voorzitter zag alles er rooskleurig uit voor deze dame met flinke ambities.

DSC_0802

Als we onze Staatsveiligheid moeten geloven dan is Kaoutar Fal een staatsgevaarlijke spion werkend voor de Marokkaanse spionagedienst, officieel toch vrienden van onze Staatsveiligheid. Wat voor een bepaalde pers de gelegenheid was om haar te omschrijven als de Marokkaanse Mata Hari.

Wat zij echter niet wist was dat men in alle stilte op 28 maart 2018 haar voor twee jaar geldend visum op vraag van de Staatsveiligheid stiekem had ingetrokken. Daarover had men op 15 maart een nota gemaakt. En alhoewel haar adres op de Belgische ambassade gekend was had niemand de moeite gedaan om haar daar van op de hoogte te stellen. Ze kwam trouwens midden mei nog op bezoek naar ons land.

Kaoutar Fal: “Het was een grote schok voor mij. Ik kom in vele landen en heb nog nooit problemen gehad. En plots werd ik zonder dat ik wist wat er aan de hand was opgesloten samen in een kamer met daarbij duidelijk ook criminelen. Dit van 23 uur tot de volgende dag 11 uur. Het was ook ramadan en ik had nog niet gegeten. Het heeft een ganse dag geduurd voor ik eindelijk kon eten. Bovendien had men ook mijn bagage, GSM en paspoort afgenomen.”

Op 30 mei wordt ze dan ook afgevoerd naar het transitcentrum Caricole in Steenokkerzeel waar men illegalen die men wil deporteren opsluit. Maar zonder paspoort of GSM. Uiteindelijk zal zij er in slagen om de Antwerpse rabbijn Moishe Friedman te contacteren. Die kende ze nog van de interreligieuze conferentie in het Europees Parlement van 7 maart 2017 welke ze mee hielp organiseren.

Bestuurlijke arrogantie

Die nam snel contact op met Kati Verstrepen, een Antwerps advocaat specialist in immigratieproblemen. Waarna de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen haar op 6 juni vrijlaat.

De beslissing van de Dienst Vreemdelingenzaken wordt omwille van een gebrek aan motivering geschorst. Maar wie dacht dat ze dan vrij zou zijn was fout. Ze wordt immers ondanks de rechtelijke beslissing terug in Caricole opgesloten. Men negeert gewoon het bevel van de rechtelijke macht.

IMG_1744

Moishe Friedman is een der vele anti-zionistische joodse religieuzen. Hij leeft nu in Antwerpen maar was in Wenen als rabbijn verbonden aan een antizionistische synagoge die ooit onder bedreiging van een pistool was overgenomen door Israëlische agenten. Ook in dit dossier van Kaoutar Fal is hij terug de luis in de pels, ditmaal van de Staatsveiligheid en de Dienst Vreemdelingenzaken.

Typerend voor de bestuurlijke arrogantie is dat de Dienst Vreemdelingenzaken tegen de rechtbank om haar weigering te staven gewoon stelde dat de Staatsveiligheid haar als een ‘gevaar voor de Belgische samenleving’ ziet. Zonder echter hiervoor zelfs maar enig bewijs te leveren of dat wel zo is. Nog geen nota van de Staatsveiligheid bracht men er naar voor. Vandaar hun mislukking.

Maar kijk, geen probleem want veel heeft men op die dienst niet nodig. Gewoon een papiertje van de Staatsveiligheid waarop staat dat deze haar ziet als een staatsgevaarlijk persoon. Een die werkt voor de Marokkaanse spionagedienst, vermoedelijk dan de DGED, de Direction générale des études, en contacten heeft met mensen van andere ‘offensieve spionagediensten’. Dit is voor die dienst voldoende. Een simpele door niets gestaafde bewering dus.

Zo stelt men in de media dat ze dus werkt voor de Marokkaanse DGED en in de rechtbank wordt dat dan wat vager het volgende:

“Selon la Sûreté de l’Etat, l’intéressée (Kaoutar Fal, nvdr) et ses organisations sont activement impliquées dans des activités de renseignement au profit du Maroc. elle est également en contact avec des personnes qui sont connues de la Sûreté de l’Etat pour leurs activités en faveur de services de renseignement étrangers offensifs.”

“Volgens de Veiligheid van de Staat is de betrokkene (Kaoutar Fal, nvdr.) en haar organisaties actief betrokken bij het verzamelen van inlichtingen ten voordele van Marokko. Bovendien staat zij eveneens in contact met personen die bij de Veiligheid van de Staat gekend zijn omwille van hun activiteiten ten voordele van offensieve buitenlandse inlichtingendiensten.”

Waar is het bewijs?

Allemaal straffe beweringen, maar waar is het bewijs? Nergens toch. Een overheidsdienst maakt een verklaring die voor de betrokkene erg bezwarend is maar levert zelfs nog niet eens de minste aanwijzing. Of hoe de rechtstaat hier professioneel de nek wordt omgewrongen.

Bovendien is dit een beslissing in eerste aanleg en is er in dit soort zaken in de praktijk echter niet eens een beroep met maar een minimum aan slaagkansen mogelijk. Zo blijkt dat de bewering van de Staatsveiligheid voor dit soort zaken dus niet eens kan betwist worden. De rechtstaat op haar kop. Advocaat Kati Verstrepen haakt dan ook af en ziet, beseffende dat beroep zinloos is, af van verdere gerechtelijke stappen.

Nog straffer is dat de Marokkaanse DGED en onze Staatsveiligheid al decennia sinds de komst van al die Marokkaanse gastarbeiders midden de jaren zestig van de vorige eeuw goed samenwerken. Het is een publiek geheim. Ook werd er vorig jaar op 11 juni tussen Marokko, Spanje, Frankrijk en België zelfs een nieuw samenwerkingsakkoord gesloten over o.m. de uitwisseling van gegevens rond terreur en immigratie.

Dat men dan met veel openbare herrie iemand die voor de DGED zou werken het land uitzet is dan ook minstens abnormaal te noemen. Als er tussen die diensten dan toch een probleem is dan regelt men dat ver weg van het publiek en in alle discretie. Geen pottenkijkers dus. Het gebeurde naar verluidt in het verleden wel rond de affaire Abdelkader Belliraj (1).

Woede natuurlijk bij Kaoutar Fal die samen met Moishe Friedman ieder een boze brief schrijven naar de advocate Kati Verstrepen en naar de stafhouder bij de Antwerpse balie. In haar verdediging stelt Kati Verstrepen dat voor haar de zaak haaks staat op wat een rechtstaat hoort te zijn.

Zo schrijft zij:

“Bij arrest van 6 juni wordt de schorsing van beide beslissingen (intrekking van visum en bevel tot verwijdering van het Belgisch grondgebied, nvdr.) bevolen. In een normale rechtsorde zou mevrouw op dat ogenblik toegang gekregen hebben tot het grondgebied. Evenwel niet in België, waar de dienst vreemdelingenzaken het personeel de opdracht geeft mevrouw niet vrij te laten omdat ze een nieuwe beslissing in voorbereiding hebben. Ondanks mijn aandringen tot bij de directie van de dienst vreemdelingenzaken blijft mevrouw opgesloten.

En dan komt er op 7 juni inderdaad een nieuwe beslissing van de Dienst Vreemdelingenzaken met ditmaal bijgesloten de enkele zinnen met uitleg van de Staatsveiligheid. Waarbij Kati Verstrepen aan de stafhouder schrijft:

“We leggen mevrouw Fal en de heer Friedman uit dat een nieuw verzoek tot schorsing bij de RvV (Raad voor Vreemdelingenbetwistingen, nvdr.) geen kans op slagen heeft…. Het gebrek aan respect van de uitvoerende macht voor de beslissingen van de rechterlijke macht zijn een kwalijke zaak. 

Een tweede poging ditmaal zonder advocaat mislukt dan ook. Wat echter wel lukt is dat de Kamer van Inbeschuldigingstelling op 10 juli haar vrijlating beveelt en die wordt merkwaardig genoeg door Vreemdelingenzaken nu aanvaard. Reden voor dit arrest is het onwettig vasthouden door die dienst nadat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen op 6 juli haar vrijlating beval.

1-cPjSl32S-BiP2KJx66pMXA

Gewapend met een volmacht van Kaoutar Fal lijkt Moishe Friedman de Staatsveiligheid stilaan op de knieën te krijgen.

Maar die vrijheid zal dus van korte duur zijn want de dag nadien zal ze in blijkbaar erg verdachte omstandigheden terug opgepakt worden en op 12 juli afgevoerd naar het gesloten transitcentrum 127bis in Steenokkerzeel waar ze opgesloten blijft tot ze dan maar uit eigen beweging en kwaad op 24 juli naar Marokko terugkeert.

Met blauw zwaailicht

Kaoutar Fal: “Ik verliet iets na 12 uur mijn appartement en plots stapten er twee heren op de Luxemburgplaats naar mij die stelden van de politie te zijn en eisten dat ik met hen meeging. Toen ik hun identificatiebewijzen vroeg wilden zij die echter niet geven. Desalniettemin namen ze mij toch mee en reden tegen hoge snelheid en met een blauw zwaailicht door de straten van Brussel. Donald Trump was die dag in Brussel maar ze hadden geen enkel probleem met de serie politiecontroles onderweg. Ze reden zelfs verboden rijrichtingen in en stopten uiteindelijk aan een soort garage waar ik tot ongeveer 18 uur werd vastgehouden.”

Gewezen Duits Europarlementslid Schwalba-Hoth die vlakbij was zag het zo: “Zij vroegen om haar paspoort en omdat zij geen paspoort had – dat was haar in Charleroi bij haar aankomst afgenomen en niet teruggegeven – zegden die twee ontvoerders dat men haar naar het politiebureau vlakbij de Grote Markt zou brengen. Maar daar wist men van niets. Ze was gewoon verdwenen en ontvoerd.”

Uiteindelijk leverden ze haar die avond dan af aan het hoofdbureau van de federale politie aan de Brusselse Koningsstraat 202A. “Ze eisten vooraf ook dat ik een papier zou tekenen maar dat weigerde ik. Ook moest ik mij geheel uitkleden en kreeg ik de boeien om. Een grove schande”, zegt Kaoutar Fal.

Het was blijkbaar die dag ook al te laat om haar nog in Steenokkerzeel af te zetten. Voor Moishe Friedman en zijn dochter Rezi een schokkende ervaring. Rezi belde echter snel naar de noodcentrale 101 om de zaak aan de politie te rapporteren. En ze namen dat gesprek ook op.

Uit het daaropvolgende meer dan 17 minuten durende gesprek blijkt duidelijk dat die politiediensten in Brussel niets af wisten van het incident. Die nam de zaak ook duidelijk heel serieus. Opvallend is de 26 seconden stilte tijdens het gesprek nadat de man van de 101 eerst de persoonsgegevens van Kaoutar Fal vroeg en kreeg. Waarna deze minuten later stelde dat de politie er al mee bezig is en eindigend met te stellen dat een patrouille reeds begonnen was met de speurtocht naar Kaoutar.

De 101 heeft immers de beschikking over continu bijgewerkte data waarin alle incidenten vermeld staan waar de politie die dag bij betrokken is. Data die hij, zo lijkt het toch, gedurende die secondelange stilte raadpleegde. En inderdaad terwijl men bij de 101 de gegevens binnenkrijgt wordt ook al de dichtstbij zijnde politiepatrouille opgeroepen. Zeker in het geval van erge feiten zoals een mogelijke kidnapping.

Mme FAL EU Parliament conference

Kaoutar Fal organiseerde met anderen op 7 maart 2017 een conferentie in het Europees parlement over interreligieuze samenwerking en de problemen met Islamitisch geïnspireerde terreur en de islamofobie. Van 22 tot 24 november dat jaar was er nog een eveneens mee door haar georganiseerde African Medias Day. De Nederlandse christen Bert De Ruiter van de European Evangelical Alliance en de Brusselse politicus Faoud Ahidar (SPA), ondervoorzitter van het Brusselse gewestparlement, waren beiden zeer tevreden over die conferenties en hielden een goede indruk over aan Kaoutar Fal.

Een topman van de politie met jarenlange Brusselse ervaring: “Niet alle politieoperaties staan in die data van de noodcentrale maar dat zijn dan geheime operaties zoals bij zwaar banditisme en terreur waarbij onze mensen als regel ook een bivakmuts dragen.” En dat was hier niet het geval. Een der vermeende politiemensen was perfect herkenbaar.

Kaoutar Fal: ‘’Voor mij was dit allemaal als een soort nare droom, een nachtmerrie. Maar ik ben gescheiden en heb twee kleine kinderen van 6 en 8 jaar waar ik alleen voor moet zorgen. Ondertussen was ook mijn vader gestorven. Bovendien leverde dit mij gezien wat bepaalde media over mij schreven een grote reputatieschade op. Ik ga het hierbij dan ook niet laten. Hun beweringen zijn nergens op gebaseerd en door niets bewezen. Er was in Caricole een gesprek met een dame genaamd Julie die het vooral had over mijn contacten in het Europees parlement en zij leek niet te appreciëren dat ik daar contacten had. Ik hou mij trouwens ook zelfs niet eens bezig met politiek.”

De moddergooiers

En dat er sprake is van reputatieschade is duidelijk voor wie op het internet naar het verhaal zoekt. Vooral de klassieke problemen van het Marokkaanse beleid, zoals rond de Berbers – met de nationalistisch activist Adra Ghedu – en de voormalige Spaanse Sahara tonen zich hier. Ook Michael Freilich van Joods Actueel, een gezworen vijand van Moishe Friedman, laat zich hier kennen als een volleerde moddergooier.

De familie van Kaoutar Fal is origineel afkomstig van de streek rond Dakhla in de vroegere Spaanse Sahara die nu deels wordt bezet door Mauritanië en Marokko. En zij steunt de Marokkaanse visie op deze kwestie geheel. De naam Fal is trouwens typerend voor de regio. Zo was er de van 2005 tot 2007 regerende Mauritaanse president Ely Ould Mohammed Fal (alternatief Vall) met wiens familie ze contacten heeft.

Het gebied wordt sinds de Spaanse terugtrekking in 1975 opgeëist door een lokale verzetsbeweging het Polisario die de steun heeft van Algerije, aartsvijand van Marokko, en welke opereert vanuit vluchtelingenkampen in het Algerijnse Tindouf. Zonder veel succes echter.

Kris Peeters en Rezi Friedman - Verkiezingspamflet

Kris Peeters (CD&V) wou een joodse stem op zijn lijst voor de lokale verkiezingen van oktober 2018. Het werd geen groot succes. Maar voldoende voor Freilich om een extra pak modder boven te halen. 

In die pershetze speelde ook nog een ander zuiver Antwerps probleem mee. De feiten deden zich immers voor in de aanloop naar de Antwerpse gemeenteraadsverkiezingen waar Kris Peeters namens CD&V de strijd aanging met burgemeester Bart De Wever van de N-VA. En die strijd was in decennia niet meer zo hard en vuil geweest. Waarbij de N-VA direct of via bevriende kanalen zoals Doorbraak haar tegenstanders criminele feiten verweet.

En een van die gemediatiseerde kandidaten bij CD&V was juist Rezi Friedman die voorheen op de Karel de Grote Hogeschool afgestudeerde dochter van Moishe. Waar ze trouwens als uitmuntend student speciaal werd gelauwerd..

Michael Freilich 

En dus werd ook zij, naast haar vader Moishe de schietschijf van Michael Freilich, man van het invloedrijke Joods Actueel en toen duidelijk reeds een goede vriend van Bart De Wever en de N-VA. Sindsdien liet ook hij alle maskers vallen en is hij nu kandidaat voor die partij voor de federale parlementsverkiezingen van 26 mei. Alle voorhanden zijnde modder over Moishe en Rezi was er dan ook zeer welkom.

Vooral de Nederlandse Berbernationalist Adra Ghedu blonk hier uit. Zonder enig bewijs of bronvermelding maakte hij haar verdacht en deed beweringen die gezien het totaal ontbreken van welk bewijs of bronvermelding ook alleen als lasterlijk kunnen gezien worden.

Zo beweerde hij dat Kaoutar Fal rijkelijk met geld gooide, dit niet kon verklaren en alles cash deed wat dan ongetwijfeld verwees naar duistere geheime inkomsten en dus richting die Marokkaanse veiligheidsdienst.(2)

Verder beweerde Ghedu – die onbereikbaar bleek – ook zonder gêne dat Moishe Friedman en Kaoutar minnaars waren. Wat dan als het ware likkebaardend werd overgenomen door Freilich. Waarbij Freilich er de lezers attent op maakte dat Kaoutar voor haar rechtszaken het Antwerpse adres van Moishe Friedman gebruikte waar ook Rezi woonde.

Man ontvoering Kaoutar Fal - 1 - censored

Een van de mogelijke ontvoerders samen met Rezi Friedman (rechts) en Kaoutar Fal, midden. Wie is deze man? Vader en dochter Friedman en Kaoutar Fal noemen hem als een van de ontvoerders.

De teneur van Freilich was: Weet Kris Peeters wel dat zijn kandidate gelieerd is aan de Marokkaanse spionagedienst? (3) Dit nadat zijn vriend De Wever Kris Peeters vooraf ook al linkte aan de Antwerpse drugshandel.

Het op de nieuwswebsite van Medium en het internetblad voor Berberse nationalisten Amazigh Times verschenen verhaal van Ghedu werd dan ook gretig overgenomen, tot zelfs in het Spaans. Waarbij sommigen er nog een flinke schep bovenop deden. Zo is er het Russische Pravda (4) die stelde dat ‘journalist’ Moishe Friedman ging zorgen dat ze de Belgische nationaliteit zou krijgen door met haar te huwen. Zot, zotter, zotst.

En uiteraard hoefde men niet te twijfelen, dit was een spion en het verhaal van haar en vader en dochter Friedman dat ze onschuldig is en ontvoerd werd was een leugen, pure fantasie. Volgens Freilich had de politieman op de dienst 101 tegen Lea Rosenzweig, de moeder van Rezi, (hij stelde verkeerdelijk dat het de moeder was die naar die dienst belde) gezegd dat het de politie was die Kaoutar had meegenomen.

Er bestaat dus echter een kopie van dat gesprek en daaruit blijkt dat dit gelogen is. Met andere woorden, niet Moishe Friedman is een fantast of een leugenaar maar Michael Freilich. Wat natuurlijk geen enkele verbazing wekt.

HET geheim

 

Kaoutar Fal mag dan misschien wel uit België vertrokken zijn. Het probleem is echter daarmee helemaal niet van de baan. Integendeel zo lijkt het. Zo legde men in de zaak een klacht neer bij de Brusselse onderzoeksrechter en bij het Comité I. Dit laatste moet in opdracht van het parlement toezien op onze veiligheidsdiensten en publiceert elk jaar een rapport over de werking van die diensten.

Ook werd recent een klacht neergelegd bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg. Dit wegens de behandeling die ze hier kreeg vanwege de Belgische Staatsveiligheid en de Dienst Vreemdelingenzaken.

naamloos

Michael Freilich man van Joods Actueel en een fanatiek verdediger van de zionistische zaak, ook in zijn meer agressieve vorm. Hij is dan ook een aartsvijand van iemand als Moishe Friedman die hij al jaren met modder poogt te bedelven.

Ook werd in het kader van de wet op de openbaarheid van het bestuur inzage gevraagd in de documenten die in deze zaak gemaakt zijn door de Dienst Vreemdelingenzaken, de politie en de Staatsveiligheid. En uit de eerste verkregen politiedocumenten lijkt duidelijk dat die ‘ontvoering’ niet het werk was van de politie. Bij de Staatsveiligheid reageerde de huidige baas Jaak Raes al ronduit negatief en weigerde inzage in wat dan ook.

Zo schrijft Jaak Raes, administrateur-generaal van de Staatsveiligheid in zijn reactie op 7 december:

“Gelet op het specifieke karakter van een inlichtingendienst, is de werking van de Veiligheid van de Staat per definitie geheim. De bekendmaking van documenten van deze dienst kan de modus operandi en lopende onderzoeken aan het licht brengen en als dusdanig een gevaar opleveren voor de personen die samenwerken met de dienst of voor de relaties met buitenlandse inlichtingendiensten.”

Het komt er dus op neer dat Jaak Raes stelt dat alle informatie over Kaoutar Fal geheim is en er dus ook niets over kan vrijgegeven worden. Het is botsen tegen een muur van geheimhouding zonder dat je je kunt verweren. Maar nochtans heeft de Raad van State in een gelijkaardige zaak (5) op 7 juni 2004 de Staatsveiligheid wel bevolen informatie over een bepaalde persoon vrij te geven.

Achteraf bleek in dit dossier van de eveneens ‘staatsgevaarlijke’ L.L. niets te zitten aldus twee bij dit dossier betrokken personen. Het bleek in wezen een lege doos te zijn. ‘De dame werkt nu nog steeds gewoon als tolk op de strafrechtbank in Antwerpen’; stelt in kenner van dit verhaal.

Ook in deze zaak lijkt de Staatsveiligheid aan het kortste eind te trekken. In haar advies van 14 januari wijst de Commissie voor de Toegang tot en het Hergebruik van Bestuursdocumenten de Staatsveiligheid terug. Zich daarbij baserend op dat arrest van de Raad van State, rechtspleging van het Grondwettelijk Hof en haar eerdere adviezen. Waarbij men de stellingen van de twee partijen grondig onderzocht heeft.

Zo stelt de Commissie:

“Op grond hiervan, de rechtspraak van de Raad van State en haar eigen adviespraktijk is de Commissie van oordeel dat de Veiligheid van de Staat in ernstige wijze tekortschiet in de verantwoording van haar eigen wetgeving om toegang te geven tot de gevraagde bestuursdocumenten.”

Met andere woorden: Jaak Raes en zijn Staatsveiligheid hebben zo te zien een ernstig probleem. Het hoeft weinig te betwijfelen dat in geval Jaak Raes blijft weigeren inzage te geven in dit dossier hij zich voor de Raad van State zal moeten verantwoorden.

De blunderbrigade

Maar dat is niet enige verhaal van een Staatsveiligheid die al lang de trappen kwijt lijkt. Zo is er ook het verhaal van de zangeres Soetkin Collier die op 24 mei 2003 met de groep Urban Trad België moest gaan vertegenwoordigen op het Euro Songfestival in de Letse hoofdstad Riga.

Ook zij was volgens de Staatsveiligheid staatsgevaarlijk en behoorde tot het pikzwarte clubje rond NSV en VNJ, groepen die zich situeren in kringen rond het Vlaams Belang. De via de politiek en de media verspreidde hetze maakte het haar als gevolg daarvan onmogelijk om naar Riga te gaan. Een beroepsverbod dus.

Achteraf bleek dat zij uit zo’n milieu afkomstig is en jaren voorheen lid was geweest van die organisaties. Maar dat was vele jaren geleden en ze had er ook duidelijk mee gebroken. Het was een gevolg van de vroegere invloed van haar ouders.

Simpel onderzoek toonde dit zo aan. Het Comité I gaf de Staatsveiligheid nadien dan ook publiek een flinke uitbrander. De schade bleef echter! Is het dossier rond Kaoutar Fal ook zo een affaire? De indruk is er.

Soetkin Collier - 3

Soetkin Collier ging met de folkgroep Urban Trad normaal in 2003 naar het Eurosongfestival in Riga, Letland. Maar onze Staatsveiligheid noemde haar staatsgevaarlijk en via de politiek en media organiseerde men een hetze tegen haar. Zij kon een streep trekken door Riga. Naderhand bleek het dossier louter gebaseerd op wat zij als kind had gedaan, kind van ouders met een zwart verleden. Of de blunderbrigade aan het werk. Met Soetkin Baptist gaat het muzikaal sindsdien wel goed

Een ander verhaal rond die blunderbrigade deed zich in september 2016 voor toen de Chinese State Grid, het overheidsbedrijf dat het Chinese elektriciteitsnet beheert, 930 miljoen euro in Eandis Assets, de Belgische energieverdeler, wou investeren. “Kon niet want gevaarlijk”, stelde onze blunderboys want ze gingen zo die technologie van Eandis stelen.

“Complete onzin. Wij hebben niet eens eigen technologie want we kopen die elders bij bedrijven als General Electric. Het was wat idiotie bijeen geschreven op een simpel A4’tje. We hebben dat politiek kunnen oplossen maar de VREG heeft dat achteraf dan bewust zitten saboteren. Iemand had daar namelijk nog een rekening met ons openstaan en wou die nu vereffenen”, aldus een insider.

In kringen van het Europees parlement reageerden sommigen dan ook woedend over wat Kaoutar Fal overkwam. Waarbij Jürgen Kluten vroeger parlementslid voor Die Linke en nu lobbyist voor allerlei verenigingen zich de vraag stelt of voormalig staatssecretaris voor Immegratie Theo Francken (N-VA) hier achter zit. “Wou hij een kritische stem het zwijgen opleggen”, denk hij. Iets waarvoor tot heden echter geen aanwijzingen zijn.

Ook het Forum for Religious Freedom Europe reageerde boos en schreef een brief hierover aan onze minister van Justitie Koen Geens. (7) De Staatsveiligheid ressorteert immers onder de minister van Justitie.

De zaak van Kaoutar Fal is dan ook verre van voorbij. Zo ondervroeg het Marokkaanse parlementslid Amina Talbi (Union socialiste des forces populaire) Nasser Bourita, de minister van Buitenlandse Zaken, over de zaak in het Marokkaanse parlement. Echter zonder dat er een antwoord op kwam. Ook lijkt de lokale pers de zaak eindelijk op te pakk en is er een televisiedebat over de zaak komende. .

Een der vragen in dit dossier is hoe die overdracht van Kaoutar op 11 juli ‘s avonds aan de federale politie op 11 juli gebeurde. Bestaat hierover een document? Zo te zien niet en ook niet van de overdracht de dag nadien aan Steenokkerzeel. Het wordt afwachten wat het onderzoek verder gaat opleveren. Of wordt het allemaal een begrafenisoperatie zoals wel nog meer gebeurde?

Moishe Friedman heeft zich deze zaak aangetrokken en die lijkt, evenals Kaoutar Fal, niet de gewoonte te hebben zomaar op te geven. Een zeer belangrijke vraag is ook in hoeverre onze Staatsveiligheid hier zo de werking van het Europees parlement saboteert. En dat is eveneens erg belangrijk.

Willy Van Damme

1) Abdelkader Belliraj was een informant van onze staatsveiligheid en actief spion voor de Mossad. Hij had daarbij in de zomer van 2001 minstens een privé gesprek met Bin Laden Hij werd in Marokko aangehouden toen hij bezig was met het oprichten van een salafistische terreurgroep waarvoor hij de wapens ging leveren. Hij kreeg levenslang. Zie: Georges Timmerman, ‘Het geheim van Belliraj’, Houtekiet, 2011.

2) Amazigh Times, 9 juli 2018, Adra Ghedu, “Marokkaanse vrouw gearresteerd op Belgische vliegveld op verdenking van spionage”, https://amazightimes.nl/marokkaanse-vrouw-gearresteerd-op-belgische-vliegveld-op-verdenking-van-spionage/

3) Joods Actueel: 13 september 2018, ‘Staatsveiligheid zet ‘minnares’ van Moshe Aryeh Friedman het land uit voor spionage’, https://joodsactueel.be/2018/09/13/staatsveiligheid-zet-minnares-van-moshe-aryeh-friedman-het-land-uit-voor-spionage/.  13 september 2018, ‘Indringende vragen over banden CD&V kandidate met buitenlandse spionagedienst’,  https://joodsactueel.be/2018/09/13/indringende-vragen-over-banden-cdv-kandidate-met-buitenlandse-spionagedienst/

4) Pravda, 15 augustus 2018, ‘Kaoutar Fal: A Spy/ Lobbyist on Western Sahara, Belguim, and the European Parliament!’, http://www.pravdareport.com/world/africa/15-08-2018/141405-kaoutar_fal-0/

5) Arrest van de Raad van State 132.072, L.L. tegen de Staatsveiligheid, 7 juni 2004. De dame kreeg van de Staatsveiligheid geen veiligheidspasje dat ze om beroepsreden als beëdigd tolk op de rechtbank nodig had.

6) VRT, 8 mei 2018, Alexander Verstraete, ‘Van Barbara Dex tot Nicole en Hugo: deze 8 Belgische Songfestivaliconen vieren een jubileum in 2018’, https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2018/04/27/songfestival-belgische-jubilea/

7) Europa.blog, 18 juli 2018, Belgium: ‘A questionable Arrest of a Moroccan Woman-Activist’. Ook stellen in de brief aan Koen Geens dat ze werd meegenomen door personen die zich niet identificeerden. https://europa.blog/belgium-a-questionable-arrst-of-a-moroccan-woman-activist/

Peter De Roover en de mensenrechten

Peter de Roover, fractieleider van de N-VA in de Kamer van Volksvertegenwoordigers, zegt in Humo van 29 januari dat hij een groot voorstander is van de mensenrechten. Het is zowat een toppunt van cynisme.

Zijn partij schaart zich tegenwoordig zelfs voluit achter Israël, zij weigerde ook kordaat op te treden tegen partijleden die lid zijn of waren van Schild en Vrienden en schreef hij op 26 november 2015 op Knack.be een oproep om nauw samen te werken met Saoedi-Arabië want, stelde hij: ze vechten zoals ons tegen ISIS.

Een grap want zoals een door de EU en Duitsland betaalde studie van het Conflict Armamants Research naar de wapens van ISIS bewees leverde dit land nog zelfs begin 2017 Bulgaarse wapens aan die terreurbeweging. Wat de VS trouwens deed tot zeker eind juni 2014, na de val van de Iraakse stad Mosoel. Peter De Roover heeft alleen interesse in mensenrechten als het hem uitkomt. Zo niet, dan is het voor hem weggooien.

Willy Van Damme

Reactie op het interview met Peter De Roover fractieleider in de Kamer van Volksvertegenwoordigers van de N-VA in de serie ‘Humo sprak met’ van 29 januari 2019

Nemmouche en ISIS

In uw verhalen over Medhi Nemmouche hebt U het over hoe die man in 2012 ISIS vervoegde. Dat kan echter nooit kloppen. ISIS is pas ontstaan eind 2013 begin 2014 uit de splitsing van het in Syrië vanaf het begin der opstand actieve Al Qaeda in Irak. Met langs de ene kant al Nusra (trouw aan al Qaeda) en aan de andere zijde ISIS, IS of Daesh, trouw aan de nieuwe leider al Baghdadi.

De reden hiervoor is niet echt duidelijk maar vermoedelijk had het te maken met de in de lente van 2013 veroverde Syrische olievelden en het geld dat dit ging opbrengen. Blijkbaar heeft Nemmouche toen gekozen voor ISIS. Het loon was er ook stukken beter.

Mag ik er U verder op wijzen dat Uw krant in die periode van 2012 beweerde dat het bestaan van al Qaeda in Syrië toen een door de Syrische regering verspreide leugen was. Het waren, stelde Rik Coolsaet dat jaar op televisie, allen idealisten. Recht uit onze gevangenissen dan.

Willy Van Damme

Brief aan De Standaard en Mark Eeckhaut die verlag uitbrengt over het proces tegen Nemmouche.

VRT televisiejournaal –Israëlische propaganda

Deze middag jullie uitzending over de recente aanvallen van het Israëlische leger op Syrië gezien en dat toont nogmaals Jullie partijdigheid in dit conflict. Het journaal gaf immers alleen de officiële versie van de Israëlische regering en vertikte het die van Syrië te geven, officieel en niet-officieel. En dus vuurde Iran volgens Jullie verhaal een raket op Israël af en vuurde Israël nadien op Iraanse doelwitten in Syrië. Mooi maar dat is een zelfs gelogen versie.

Vooreerst begon dit doordat Israël zaterdag enkele raketten afschoot op doelwitten in Syrië waarna Syrië een raket terugschoot. Waarop Israël vandaag tientallen raketten afschoot op Syrië. Wat de meest waarnemers ook verwacht hadden. Het heet vergelding.

Luchtafweersysteem - BUK

Een Syrisch luchtafweersysteem van Russische makelij van het BUK-type. Vraag is waarom het eind verleden jaar geleverde S-300 luchtafweersysteem niet gebruikt werd? Is het nog niet operationeel? Of wou men het niet gebruiken?

Welke doelwitten men daarbij wou raken of raakte weten noch ik noch Jullie. Maar het journaals stelde wel als een feit dat het Iraanse doelwitten waren. Waar is Jullie bewijs? Bij de Mossad of misschien bij Michael Freilich?

Journalistiek hoort betrouwbaar te zijn en in geval van conflict en meerdere versies beide versies te geven. Maar blijkbaar is dat een voor het journaal onmogelijke opdracht.

Verder zou een aandachtig en kritisch journalist zich vragen moeten stellen bij het feit dat er bij al die Israëlische aanvallen zelden of nooit burgers of militairen sneuvelen. Volgens Rusland vandaag 4 soldaten dit terwijl er vele tientallen raketten werden afgeschoten.

Willy Van Damme

Lezersbrief over het VRT-journaal van deze middag 21 januari.

NAWOORD:

Jonathan Conricus, de woordvoerder van het Israëlische leger, verklaarde later vandaag dat deze aanval een vergelding was voor het afschieten door het Syrische leger van een raket op Israël. Wat op zich wederom een reactie was op de eerdere Israëlische rakettenaanval op Syrië. Waarbij echter blijkbaar alle raketten waren neergehaald.

Ook vertelde Conricus dat Rusland eerder zoals afgesproken gewaarschuwd was voor de aanval vandaag. Of dit waar is weten we niet. Maar het zou kunnen verklaren waarom er voor zover geweten bij de eerste aanvalsgolf vandaag geen slachtoffers vielen. Alleen bij de tweede aanvalsgolf vandaag op een BUK-luchtafweersysteem zouden er 4 doden en enkele gewonden gevallen zijn.

Syrië–Terugtrekking VS begonnen

Volgens berichten in o.a. The Wall Street Journal,The Washington Post en het Franse staatspersbureau AFP zijn de VS begonnen met het terugtrekken van hun troepen uit het door hen bezette oosten van Syrië. Dit zou via de grensplaats Faysh Khabur en Erbil in het Iraakse Koerdistan gebeuren. Eerst is men volgens die berichten vandaag begonnen met het terughalen van allerlei niet-essentieel zwaar materiaal.

Hoe lang deze terugtrekking gaat duren is onzeker. Men spreekt over vier maanden. Onduidelijk is of de VS haar troepen zal terugtrekken uit al Tanf, de belangrijke Syrische grensplaats op de autoweg van Damascus naar Bagdad, een cruciale verbinding nodig voor de heropleving van zowel de Syrische als de Iraakse economie. Vermoedelijk zullen ook deze troepen hun biezen pakken.

Ondertussen zijn de onderhandelingen in Moskou en Damascus tussen de Koerdische nationalisten van de PKK/YPG en de regeringen van Rusland en Syrië volop bezig en lijken die vorderingen te maken. Daarbij wil de YPG zich naar ze stelt inschakelen in het Syrische nationale leger maar in een aparte eenheid. Wat voor de regering in Damascus echter onaanvaardbaar is. Vermoedelijk zal het vooral over de poen gaan.

Manbij - 8 - Militaire Situatie - 28 december 2018

De toestand rond de stad Manbij. Paars is door Turkije en haar huurlingenleger bezet deel. Merk de drie Amerikaanse legerposten. Het stadje Arima, een belangrijk kruispunt van wegen, ten westen van Manbij is dan weer in handen van het Syrische leger.

De kaart dateert van eind december 2018 kort na de aankondiging dat de VS zijn troepen gaat terugtrekken. Rechts loopt de Eufraat met bovenaan de dam die instaat voor de bevoorrading met water en elektriciteit van een groot deel van Syrië. Bepaalde bronnen stellen dat die nu geheel in handen is van de regering.

Ambassades

Wel lijkt het gevaar van een Turkse aanval op het noorden van Syrië geweken en is er de indruk dat de dreigementen vanuit Ankara vooral een kwestie zijn van stoer doen, machogedrag. Het bang maken van de YPG! Maar als de YPG als aparte gewapende eenheid opgeheven wordt is het probleem voor Turkije ook opgelost. En zonder een schot te lossen of een dode te riskeren. Wat kan de Turkse president Erdogan meer wensen?

Zeer merkwaardig hierbij is de toestand rond de stad Manbij die officieus onder controle staat van de VS en de YPG/PKK. De stad wordt in het noorden aan de Turkse grens bewaakt door Amerikaanse soldaten terwijl in het westen van de stad, en dus vlakbij die Amerikaanse eenheden, de Russische militaire politie patrouilleren met eenheden van het Syrische leger en de Manbij Militaire Raad, een afdeling van de YPG/PKK.

Dit om zo het vlakbij verzamelde en op de loer liggende Turkse huurlingenleger, het vroegere Vrije Syrische Leger, onder controle te houden. Je weet met dat gezelschap maar nooit. Iedereen tegen Turkije dus. Althans dat is de indruk die een attentieve waarnemer toch krijgt.

Ook ligt bij de Arabische Liga nu een motie voor om Syrië terug toe te laten tot deze organisatie en heropenen steeds meer landen hun ambassade of laten uitlekken dat ze dat zinnens zijn zoals bijvoorbeeld Koeweit. Sommigen stellen zelfs dat dit gebeurt met Israëlische toestemming.

Zelfs de Italiaanse regering – deze stond steeds negatief tegenover het Europese optreden in de regio – stelt nu dat ze er aan denken om mits bepaalde voorwaarden hun ambassade te heropenen. Vermoedelijk zal eind 2019 zelfs de Belgische ambassade er terug operationeel zijn.

Manbij - 9 - Militaire Situatie - 09-01-2019

De meest recente kaart van de militaire toestand rond de stad Manbij. Merk de aanwezigheid op van Russische soldaten tussen het Syrische leger en het Turkse huurlingenleger.

Nu de vrede in Syrië naderbij komt en de heropbouw zelfs al gestart is ligt hier het grootste bouwproject ooit van het Midden-Oosten voor het rapen. Wedden dat men ook in Europa al met heel begerige ogen naar die markt kijkt. Je zou voor minder.

Verder zijn er nu renovatiewerken bezig aan het ambassadegebouw van het Verenigd Koninkrijk. Waar men wel ontkent plannen voor een heropening te hebben. Ligt de datum van de heropening nog niet vast misschien? Deze mochten recent volgens Syrische en andere bronnen uit Syrië wel al de eerste lijkzakken in ontvangst nemen.

Nog meer brokken

Het lijkt er dus op dat men alleen nog de knoeiboel in de provincie Idlib dient op te lossen. Deze is nu grotendeels in handen gevallen van al Qaeda die op twee na alle grote steden van deze regio wist te veroveren op de vroegere bevriende jihadisten zoals de koppensnellers van Nour al Din al Zinki. Een merkwaardige en belangrijke ontwikkeling die veel vragen oproept.

Manbij - Patrouille Rusland en Manbij Militaire Raad - 9 januari 2018

Een patrouille van de Russische militaire politie met twee wagens van die Manbij Militaire Raad. Die hebben zelfs al een vlag. Een ‘leger’ zonder vlag kan toch niet.

Het nog bezig zijnde bezoek aan de regio van John Bolton, Amerikaans Nationaal Veiligheidsadviseur, en Mike Pompeo, Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken is zo te zien dan ook een grote flop. Het moest in de regio de brokken lijmen en het tegenovergestelde lijkt het resultaat. The Wall Street Journaal citeerde vandaag zelfs een Amerikaanse ‘Defense official’ die stelde dat ze geen orders van Bolton hebben te krijgen.

Figuren zoals Bolton, Pompeo en de Israëlische premier Benjamin Netanyahu poogden hun Syrische meubels nog te redden maar dat blijkt een totale mislukking. Het resultaat is wel dat het beleid van Washington in de regio veel weg heeft van een soort remake van Hallo, Hallo, Monty Python of Mr. Bean. Maar dan veel minder vermakelijk. Alhoewel!

Later een meer uitgewerkte analyse van de toestand.

Willy Van Damme

NAWOORD:

Smeekbede bij Poetin 

In een interview deze avond verklaarde John Bolton dat hij bereid is om met Poetin te spreken om de Syrische YPG/PKK te helpen tegen een eventuele Turkse invasie. Niet alleen Saoedi-Arabië, Turkije en Israël roepen nu al Vladimir Poetin ter hulp om die smeerlapperij op te kuisen, ook Washington klopt in het Kremlin al op de deur. En dat dan nog in de figuur van John Bolton, gekend als een der meest agressieve Amerikaanse politici. Zielig.