Syrië–Ontslag Laurent Fabius

Vandaag heeft de Franse minister van Buitenlandse Zaken Laurent Fabius (PS) ontslag genomen uit de Franse regering. Hij wordt in ruil benoemd tot voorzitter van het Franse Grondwettelijk Hof. Een troostprijs. Geen verrassing daar er binnen de EU, de VS, het Midden-Oosten en in Frankrijk enorm veel ongenoegen was over zijn optreden in de kwestie van Iran en Syrië.

Bij de Franse ondernemersorganisatie MEDEF moet men zowat ontploft hebben van woede toen tijdens het recente bezoek aan Parijs van de Iraanse president Hassan Rouhani uitlekte dat kort ervoor Fabius bij zijn Europese collega’s in alle stilte gepleit had voor nieuwe sancties tegen Iran.

De naar markten snakkende Franse bedrijven vreesden al dat de beloofde miljardencontracten in het water zouden vallen. Gelukkig bleef voor zover geweten alles overeind. Vermoedelijk zal men Rouhani en zijn gezelschap al hebben laten aanvoelen dat Fabius zijn laatste dagen als minister beleefde en dus best negeerde.

Laurent Fabius - 3

Laurent Fabius, de Franse minister van Buitenlandse Zaken nam vandaag zoals al een tijd verwacht werd, ontslag uit de Franse regering. In Damascus of Teheran zal men gelukkig zijn. In Israël en Saoedi Arabië daarentegen….

Ook met de gesprekken over het nucleaire programma van Iran met o.a. Duitsland, de VS en Rusland maakte hij alle gesprekspartners woedend door zijn arrogant optreden en gebrek aan collegiaal gedrag. Had men hem laten doen dan was er hier heel vermoedelijk zelfs nooit een akkoord gekomen.

Turks commandocentrum

Van Laurent Fabius, een jood, is het geweten dat hij een groot voorstander is van Israël. Ook Saoedi Arabië kon steeds op hem rekenen. Toen Frankrijk recent dreigde met het erkennen van Palestina als land was het al duidelijk dat Fabius niet meer echt de baas was op het Quai d’ Orsay, zijn ambtswoning als minister. 

En uiteraard was hij ook in de kwestie van Syrië een van de fanatiekste verdedigers van samenwerking en het bewapenen in Syrië van die salafistische terreurbendes. Diezelfden die vorig jaar eerst Charlie Hebdo aanvielen en daarna het Stade de france, concertzaal Le Bataclan en enkele caféterrassen.

De toestand is zo erg dat de binnenlandse veiligheidsdienst DGSI de toestand niet meer meester kan door de toestroom van door de buitenlandse veiligheidsdienst DGSE eerder getrainde en bewapende moordbendes.

Vraag is welke gevolgen dit gaat hebben voor de bijeenkomst morgen in het Duitse München van de Syrië Steungroep (SSG), de bijeenkomst van een aantal grootmachten, Turkije, Saoedi Arabië en Iran over Syrië. Hij zal er wel Frankrijk nog vertegenwoordigen maar dan als ontslagnemend minister. Zijn vleugels zijn dus met andere woorden geknipt.

Nu al maken Turkije en de VS al weken openlijk ruzie waarbij Erdogan gisteren de Amerikaanse ambassadeur op het matje riep en de VS Turkije eergisteren beschuldigde de recente vredesgesprekken in Genève te hebben doen mislukken en een politieke oplossing voor Syrië in de weg te staan. Het belooft er dus hevig aan toe te gaan.

Het valt trouwens op dat in de gespecialiseerde media steeds meer berichten verschijnen waaruit blijkt dat niet alleen het westerse commandocentrum voor het zuiden van Syrië in Jordanië is opgedoekt maar dat ook dat in Turkije voor het noorden op non-actief is gezet. En ook daar werkten zoals in Jordanië mensen van de DGSE. En die commandocentra stonden in voor de leiding van de rebellie en de levering van materiaal aan al Qaeda & Co.

Arsal - Jihadisten - Augustus 2014

Laurent Fabius was in de EU een extremist die geen enkel probleem maakte over het bewapenen van al Qaeda in Syrië. Hier die groep in de kort door hen bezette Libanese stad Arsal. Eind augustus 2013 drong hij sterk aan om Syrië te bombarderen. Maar Barack Obama weigerde. Wat hem woedend maakte.

Typerend voor de politiek van Laurent Fabius is dat hij bijna gelijktijdig met de aankondiging van zijn ontslag in aanwezigheid van de pers een regelrechte en harde aanval deed op het beleid van de VS in de kwestie.

Een beleid dat hij omschreef als ‘ambigue’ met ‘te weinig daadkracht’ dat in zijn visie zo verantwoordelijk was voor dat menselijk drama. Een beschuldiging die kan tellen. En hoewel hij de VS hier niet bij naam noemde was zijn boodschap echter zeer duidelijk.

Met zijn verdwijnen lijkt er nu in Parijs een nieuw beleid rond het Midden-Oosten vorm te kunnen krijgen. Berlijn, de Arabische wereld, behoudens de salafisten, Teheran, Washington, Moskou en Brussel zullen allen opgelucht zijn. Alleen in Israël, bij al Qaeda & Co en in Saoedi Arabië zal men ontevreden zijn. Het verdwijnen van Fabius is een zeer belangrijk signaal dat de weg naar de vrede in Syrië verder kan gezet worden.

Willy Van Damme

Syrië–Krokodillentranen over Aleppo

De pers staat er natuurlijk vol van nu de strijd voor de controle over de stad Aleppo in haar eindfase zit. En zoals men van onze klassieke media kon verwachten worden de feiten weeral een flinke draai gegeven, wat wit is wordt zwart en omgekeerd.

De droom van Poetin

Dat al Qaeda en haar Syrische zusterorganisatie Ahrar al Sham daar die regio bezet houden lees je nergens in de massamedia. Men heeft het over verzetslui, rebellen, gematigden en dies meer. En die gematigden zijn dan het slachtoffer van Russische en Syrische bombardementen die vooral de burgers treffen. “Een drama dreigt”, klinkt het eenstemmig in de media.

Aleppo - 3 - Militaire situatie 13 April 2014

De evolutie van de toestand rond de stad Aleppo, ooit de dichtstbevolkte stad met meer dan 2 miljoen inwoners en het economisch hart van het land. Een stad met 10.000 jaar geschiedenis. In de zomer viel al Qaeda en de Moslimbroeders de stad aan. De aanval mislukte feitelijk want ze veroverden maar een kleine meerderheid van Aleppo. Vanaf het najaar van 2013 begon het tij te keren en werd een groot deel van de stad rechts op de kaart heroverd door het leger. Bovenaan is de centrale gevangenis waar soldaten bijna twee jaar een belegering wisten te weerstaan. Merk dat al Qaeda & Co hier toen overal in de aanval waren.

Uiteraard weten al die klassieke kranten, radio- en televisiestations en webmagazines dat al Qaeda hier de strijd tegen de regering voert. Uiteraard weet die media dat al Qaeda hier meedogenloos de onder haar knoet levende bevolking onderdrukt. Het zijn daar geen idioten. Maar dat lees je niet. Dat wordt de lezer heel bewust onthouden.

Neen, als je de Turkse president Recep Tayyip Erdogan moet geloven dan dreigen er 600.000 mensen om te komen als een gevolg van die brutale Poetin en de nog brutalere Assad. The Financial Times zag gisteren in haar editoriaal hierin zelfs een poging van Poetin om extra vluchtelingen naar de EU te sturen om zo de Europese Unie te ontwrichten. Volgens de krant zijn droom. Het is het verhaal van barbertje moet hangen.

Maar de hier opgevoerde tranen dat zijn de tranen van een krokodil nadat ze haar slachtoffer heeft opgevreten. Straks vijf jaar lang hebben kranten als The Financial Times, Turkije en de EU al Qaeda en haar bondgenoten zitten toejuichen toen ze de stad bestormden. Als zij in juli 2012 samen met de Moslimbroederschap en hun vrienden, en voorzien van o.m. Amerikaanse adviseurs, Aleppo aanvielen was er op alle grote redacties in het westen gejuich te horen.

Aleppo - 29 - Militaire situatie 06-09-2015

De situatie rond Aleppo op 6 september 2015, drie weken voor de Russen intervenieerden. Eerder in de lente was het leger opgerukt naar het noordwesten en de twee door het leger gecontroleerde stadjes Nubbol en Zahraa. De belegering ervan doorbreken faalde toen wegens een gebrek aan mankracht en een goede planning.

Van Assad naar Qatar

Journalist en correspondent voor De Standaard Jorn De Cock, wiens vrouw eerst aan de ruif van Assad had gezeten en nadien bij Qatar – de financier van al Qaeda – ging aankloppen, zag dat jaar op de VRT al het hoofd van Assad rollen. Wat hij vrijheidsstrijders noemde gingen volgens hem Syrië veroveren, sorry bevrijden.

Toen Al Qaeda Aleppo aanviel vluchten er ongeveer 1 miljoen mensen uit de regio. Jorn De Cock en de rest van dat soort pennenlikkers zagen hen niet eens. Hun lot kon hen geen barst schelen. Neen, ze moesten desnoods maar doodbloeden. Waarom zich zorgen maken?

Nu Rusland, Iran, Irak, Hezbollah en de Syrische regering eindelijk al Qaeda in de knel hebben is het in de media en de politiek plots een geschrei van jewelste over die Syrische vluchtelingen. Plots zijn het sukkelaars die dringend moeten geholpen worden. Voorheen bestonden zij niet eens.

Aleppo - 31 - Oost - Militaire situatie 20 October 2015

De toestand ten oosten van de Aleppo op 20 oktober 2015 drie weken na de start van de Russische interventie. Men was toen begonnen aan de opmars naar de sinds de zomer van 2012 omsingelde luchtmachtbasis Kweiris. Maandenlang poogde ISIS die te veroveren. De omsingeling werd doorbroken op 10 november.

Maar zij schreien niet over het trieste lot van die vluchtelingen. Neen, hun tranen zijn er in wezen alleen omdat al Qaeda deze oorlog eindelijk aan het verliezen is. Dag aan dag hebben onze massamedia in de kwestie van Syrië bewezen dat zij niet aan de kant staan van die Syrische sukkels maar aan die van al Qaeda.

Nu het Syrische leger na jaren de Turkse grens terug aan het bezetten is zal het trouwens ook gedaan zijn met de vluchtelingenstroom. Zij zullen op termijn terug kunnen keren en hun land heropbouwen. En mogelijks zullen de meesten dat ook willen doen, terugkeren naar hun buurten, vrienden en familie. Thuis in het zo merkwaardig multiculturele land om de schade aangebracht door de VS, EU, de massamedia en anderen te herstellen.

Het vuile werk

Want ze zullen het wel niet openlijk zeggen, maar de bovengenoemde alliantie met Rusland is zoals een Belgisch gewezen bankier en gewoon waarnemer gisteren stelde: “Bezig het vuile werk van de VS op te kuisen. En daar is de VS (en de EU) in wezen maar in alle stilte zeer blij om.”

Aleppo - 58 - Noord en Oost - Militaire situatie - 10 februari 2016

De toestand rond Aleppo op 10 februari 2016. De corridor is nu meer dan 10 km breed. Tussen de Koerdische bondgenoten YPG en het Syrisch Democratisch Front (SDF) en het Syrische regering is blijkbaar afgesproken dat het noorden van die corridor met de luchtmachtbasis Menagh en de stad Azaz voor de YPG/SDF is en het zuiden ervan met de steden Tal Rifaat en Maere voor het leger. Beiden krijgen Russische luchtdekking. De YPG en SDF krijgen ook uitgebreide Amerikaanse steun. Maar hier niet uit de lucht. Dat is voor de Russen. Taakverdeling heet dat.

Maar Rusland is de grote vijand in de andere dossiers zoals Oekraïne en dus blijft men maar met modder gooien. Tegen beter weten in. Hen de overwinning gunnen kan niet, toch niet in de media. De waanzin van het westen!! Maar Rusland is hoe dan ook de overwinnaar en dat kan onmogelijk verborgen gehouden worden.

Alleen hadden velen toch nog graag gehad dat al Qaeda deze oorlog won. Want dat was ooit de bedoeling en een zo zware nederlaag hadden zich journalist noemende figuren als een Jorn De Cock zeker niet verwacht.

Hij gokte op Qatar en de VS en verloor. Pech. Hij zullen moeten smeken om terug te mogen. Zoals die bekende VRT-journalist die nu overal zoekt om toch maar naar Syrië te mogen gaan. Na president Assad eerst voor bloedig tiran te hebben zitten uitschelden.

Willy Van Damme

Syrië–Salafistische wiskunde

Wie de gebeurtenissen in het Midden-Oosten volgt blijft nog elke dag met verstomming geslagen door het gedrag van die salafistische terreurbendes. Zo bracht de nochtans pro-salafistische Libanese website Now het verhaal over een merkwaardige les wiskunde in een school in de door al Qaeda en zusterorganisatie Ahrar al Sham bezette provincie Idlib.

Daar gaf ene Mukhlis Ibrahim wiskunde aan de jongens. De meisjes waren natuurlijk vakkundig verwijderd. Deze leerlingen kregen van hun leraar een raadsel voorgeschoteld. Ze moesten antwoorden op de vraag hoeveel Syrische soldaten onthoofd zouden worden als ze in handen vielen van de drie voornaamste in de provincie optredende terreurgroepen, Jabhat al Nusra, Ahrar al Sham en Jund al Aqsa.

Idlib school - Februari 2016

Onderwijs in Idlib op zijn salafistisch. Ook Pax Christi steunde ‘scholen’ in zogenaamd bevrijde gebieden, dit in de stad Aleppo. En dat wil dan Syrië gaan besturen.

Die laatste hangt qua praktijken zowat tussen ISIS en al Nusra. Volgens het antwoord zouden 6 op de 10 bij al Nusra onthoofd worden, bij Ahrar al Sham was dat 4 op 10 en bij Jund al Aqsa had de ongelukkige soldaat wat meer kans zijn hoofd te behouden en sneuvelden hier maar 3 van de 10 hoofden.

Dit had normaal gewoon dagelijkse praktijk geweest tot enkele onverlaten het aandurfden dit op het internet aan te klagen. Waarop na veel herrie de zogenaamde interim minister voor (sic) Onderwijs van die provincie, Dr. Imad Barq de zaak bestempelde als gedrag dat niet past in het onderwijs en verder stelde dat iedereen nu eenmaal fouten kan maken.

Voordien echter was die vraag wel goedgekeurd door de lokale directeur voor onderwijs Moessa al Arab. Wie van de leerlingen hierop gebuisd werd weten we echter niet. Leraar Mukhlis Ibrahim is een uit het Syrische leger reeds in 2012 gedeserteerde soldaat. Over veel kwalificaties op onderwijsgebied zal hij wel niet beschikken.

Willy Van Damme

Saoedi Arabië–In de hoek geduwd

Al decennia poogt Saoedi Arabië heer en meester te worden over de islamitische wereld, en dit van de Filippijnen tot Mauritanië. Ook binnen de islamitische bevolking elders in de Westerse wereld, China en Rusland poogt het reeds jaren haar wil op te dringen.

Dankzij de hoge olieprijs en de fortuinen die het daardoor vergaarde dacht het daarin ook te kunnen slagen. Als bij de legendarische Icarus storten die hoogmoedige plannen van het Huis van Saoed nu in elkaar. Hun huidige zeer agressieve politiek is gewoon het stuiptrekken van een beleid dat getuigt van een zelden geziene grootheidswaanzin welke nu faliekant aan het aflopen is.

50 miljoen dollar

De executie op 2 januari van de Saoedische sjiitische politieke dissident Nimr al Nimr en de daaropvolgende rel met Iran tonen voor de goede waarnemer in plaats van de sterkte nog maar eens de zwakte aan van de familie al Saoed die ‘hun’ Saoedi Arabië al sinds 1935 bezit.

Nimr al Nimr, sjeik

Sjeik Nimr al Nimr, een der voornaamste politieke opposanten van het Huis van Saoed en een sjiitische geestelijke, was al jaren in de regio een dwarsligger, ook voor Iran trouwens, en werd op de tweede nieuwjaarsdag onthoofd waarna men hem ook kruisigde. Een pure provocatie van Iran door het Huis van al Saoed. De familie kreeg om hem te begraven niet eens zijn lichaam terug.

Alleen Somalië, Soedan en Bahrein volgden het voorbeeld van Saoedi Arabië en verbraken officieel alle diplomatieke betrekkingen. De andere bondgenoten hielden het op het terugroepen van hun ambassadeur of de aankondiging van de Verenigde Arabische Emiraten dat men de betrekkingen ging beperken tot het zuiver economische. Puur symbolische acties.

Bovendien bleek algauw dat Somalië in ruil voor die diplomatieke stappen van de Saoedi’s een cadeau van 50 miljoen dollar had gekregen. De plaatselijke ‘regering’ ontkent wel enig verband tussen die 50 miljoen en het verbreken van de betrekkingen, maar niemand die dat gelooft van een regering die alleen maar kan bestaan dankzij een buitenlandse troepenmacht.

Saoedi Arabië riep wel in spoedberaad zowel de Samenwerkingsraad voor de Golf, de vereniging van de landen van het Arabisch schiereiland, behoudens dan Jemen, als de Arabische Liga bij elkaar. Maar buiten een klassieke verklaring met een obligatoire veroordeling kwam hier niets uit voort. De Saoedische vorst Salman de Hakbijl stond naakt.

De agressieve houding van Saoedi Arabië van de voorbije decennia werd lang door de buitenwereld aanvaard. De heersers uit Riaad kochten massaal met hun vele oliegeld overal wapens en investeerden in sportclubs, peperduur vastgoed, media, politieke partijen en enkele multinationals en iedereen in de EU en de VS was tevreden.

Een afkoelende vriendschap

Het keerpunt kwam er echter met Syrië waar het westen, Israël, Turkije, Qatar en Saoedi Arabië tienduizenden jihadisten heen stuurden om het land te vernielen en de regeringstop te vermoorden. Het werd een gigantische ramp. Men dacht zoals in Egypte, Tunesië, Jemen en Libië die klus op enkele maanden te kunnen klaren. Het werden er jaren en men krijgt tegenwoordig alleen maar klappen. Leuk is anders.

Bovendien is het salafisme, de Saoedische staatsideologie, een gevaar gebleken niet alleen voor Syrië en de rest van de Arabische wereld maar ook de rest van deze planeet. Met soms erg moorddadige aanslagen in bijvoorbeeld Burkina Faso, Indonesië, China, Thailand, de VS, Tunesië, Frankrijk en Rusland.

Madrassa in Pakistan - 3

Een van de voornaamste middelen die Saoedi Arabië gebruikt om het salafisme te verspreiden, hun extremistische versie van de islam, zijn de door hen gesubsidieerde Koranscholen, de madrassa’s. Kinderen moeten continu bepaalde fragmenten uit de Koran of interpretaties ervan herhalen zonder verder veel ander onderwijs te krijgen. In Pakistan alleen al schatten sommigen dat er 35.000 madrassa’s zouden zijn, echte kweekscholen voor jihadisten. Het is een land waar onderwijs slecht georganiseerd is en ouders hun kinderen dan maar voor gratis ‘onderwijs’ naar zo’n madrassa sturen. Ook in België zijn er madrassa’s. Amper iemand die er in de Belgische media of de politiek aandacht voor heeft. 

Washington en Riaad brachten in 1979 het jihadisme tot leven en het toen gebaarde kind is uitgegroeid tot een heus monster, de sekte genaamd Moord. De  voorbije decennia financierde men vanuit Saoedi Arabië overal in de wereld duizenden moskeeën en tienduizenden madrassa’s, zogenaamde Koranscholen. Kweekscholen voor steeds maar nieuwe jihadisten. Het Indisch subcontinent krioelt ervan. Ook in Brussel zijn er.

Na decennia van tolerantie en zelfs openlijke steun begint men in Europa dit nu te beseffen. Een wel heel laat komend besef van onze bewindslui en media. Het gevolg is dat steeds meer kritiek te horen is op het Saoedische koninkrijk. Waar wij voorheen geen woord lazen over onthoofdingen en kruisigingen in dat land, dan staan onze kranten er nu als het ware bijna vol van. Een teken aan de Saoedische wand.

Vrienden bij de N-VA

Het blijft officieel natuurlijk nog een bondgenoot van het westen maar het tij is duidelijk aan het keren. Dat sommigen in de altijd heel voorzichtige Belgische regeringskringen zelfs oproepen tot een wapenembargo voor Saoedi Arabië is een voorbeeld van dit kerende tij.

De warme vriendschap tussen het westen en Saoedi Arabië is dan ook snel aan het afkoelen. Toen de vorige Saoedische koning Abdoellah in januari 2015 stierf ging de ganse westerse wereld in Riaad nog nederig buigen en hun (hypocriet) medeleven betuigen. Nu roepen minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders (MR) en vicepremier Kris Peeters (CD&V) al op tot een wapenembargo.

Peter De Roover - 4

Merkwaardig hoe eind vorig jaar men bij de N-VA met allerlei nepargumenten de verdediging opnam van het salafistisch koninkrijk Saoedi Arabië. Zelfs Peter De Roover, huidig fractieleider van de partij in de Kamer van Volksvertegenwoordigers, moest hen op Knack.be verdedigen want stelde hij: ‘Ze steunen ons in onze strijd tegen ISIS’. Alsof ISIS de enige salafistische groep is die in de wereld terreuraanslagen pleegt.

Alleen bij de N-VA bleek men die nieuwe westerse wind rond Saoedi Arabië niet direct beseft te hebben. Terwijl overal in de wereld de roep om maatregelen tegen Saoedi Arabië toenam had men dat eind 2015 bij de N-VA duidelijk nog niet gehoord.

Integendeel, zo nam Els Van Doesburg, parlementair medewerkster voor de Kamerfractie van de N-VA, de verdediging op van… het Saoedische beleid ten overstaande van Syrische vluchtelingen. (1)

Waarbij zij feitelijk integraal de Saoedische leugens overnam waarom zij geen vluchtelingen uit Syrië opnemen. Dat zij door die oorlog aan te stoken hoofdverantwoordelijke zijn voor die vluchtelingenstroom verzweeg ze dan maar. Wat dacht je!

Met als grote vraag waarom zij tegen de stroom van andere erg negatieve persopinies in het beleid van Koning Salman de Hakbijl plots hoogstnodig moest verdedigen. Bizar!! Had zij dan niets beters toe doen? Was er iets te verdienen?

Peter De Roover

Alsof die lofbetuigingen van Els Van Doesburg van de N-VA nog niet voldoende waren kwam Peter De Roover, de lieveling van Bart De Wever en de fractieleider in de Kamer, er daarna nog een flinke schep bovenop doen. (2) Sancties zoals een wapenembargo tegen Saoedi Arabië konden volgens hem niet want het land vecht samen met het westen tegen ISIS.

Een wel heel merkwaardige redenering. ISIS en al Qaeda hebben immers sinds de Saoedische invasie van Jemen er nu ook vastere voet aan de grond gekregen zonder dat Saoedi Arabië hier iets tegen doet. Ze laat betijen. Het door beiden terreurbewegingen gecontroleerde Jemenitisch gebied groeide dankzij het Saoedische optreden zelfs exponentieel. Geen woord hierover bij De Roover!

Waarop Peter Mertens, partijvoorzitter van de PVDA/PTB de N-VA hierover frontaal aanviel. “De partij gaat plat op de buik voor het grote geld van de Saoedische dictatuur”, aldus Peter Mertens in een hierop volgend opiniestuk op Knack.be. (3)

Raif Badawi

De Saoedische dissident Raif Badawi had de lef om het religieus discours van het Huis van Saoed in vraag te stellen. Het leverde hem een veroordeling met o.m. duizend zweepslagen op. Waar tot over een goed jaar in het westen niemand aandacht zou aan besteden werd hij nu een wereldberoemde held, in Europa overladen met pakken lof en prijzen. Merkwaardig toch. Dankzij de Europese heisa kreeg hij tot heden maar 50 zweepslagen. Deze week klaagde de Saoedische koning de inmenging aan door andere staten in zijn ‘s lands zaken.

Die bizarre positie van de N-VA was natuurlijk onhoudbaar en sindsdien klinkt er bij die partij wel een ander geluid. Zo spreekt Jan Jambon, vicepremier voor de N-VA in de federale regering, nu over maatregelen tegen het land en hield Geert Bourgeois (N-VA), Vlaams minister-president de export van legeruniformen naar ginds tegen.

Raif Badawi

Typerend voor de gewijzigde Europese houding is het geval van Raif Badawi, de Saoedische dissident die men in Riaad veroordeelde tot duizend zweepslagen. Deze kreeg recent van het Europees parlement de Sacharov Prijs voor Vrijheid van Denken. Een ‘eer’ die voorheen praktisch alleen was voorbestemd voor Russische vijanden van Poetin of Chinese dwarsliggers. Het moet de Saoedi’s woedend gemaakt hebben.

Dat de relatie tussen Saoedi Arabië en de VS slecht is is natuurlijk niet echt nieuws. Zo verzette Riaad zich sterk tegen de Amerikaanse invasie in 2003 van Irak waarvan men wist dat het de bedoeling was pro-Iraanse politici aan de macht te brengen. De VS was de voorbije jaren ook een heel nauwe alliantie aangegaan met Qatar en dat is een aartsrivaal van Saoedi Arabië.

De fameuze Arabische Lente was bijvoorbeeld niets anders dan een verdoken Amerikaanse poging om de seculiere regeringen in het Midden-Oosten overal te vervangen door een onder leiding van het Moslimbroederschap. Een geheim internationaal opererend genootschap waarmee de familie al Thani, de heersers van Qatar, zich had verbonden.

Dit tot woedde van Riaad. De VS maakte daarbij gebruik van de Qatarese televisiezender al Jazeera om die seculiere regimes via agitprop te ondermijnen. En ook Saoedi Arabië spaarde men op die zender niet echt. Al Jazeera werd zelfs de speerpunt van de Amerikaanse agressie in de regio.

Olieprijs

De strijd rond de olieprijs is hier een gevolg en oorzaak van die slechte relaties van Washington met Riaad. De VS had een zo hoog mogelijke olieprijs nodig om op een rendabele wijze haar schalieolie te kunnen ontginnen. Tot de VS een zo’n grote olieproducent werd dat ze Saoedi Arabië hier van de kroon dreigde te stoten. Wederom tot woede van het Huis van Saoed.

Mohammed bin Salman bin Aboelaziz al Saoed - 1

Prins Mohammed bin Salman, hoofd van het koninklijk hof, minister van Defensie, van Economie en verantwoordelijke voor de olienijverheid. Hij was pas 29 toen men hem in die functies benoemde en tot tweede kroonprins maakte. Hij is de architect van de op alle gebied rampzalige militaire operatie tegen Jemen. Desondanks slaagde hij erin om de officiële nummer twee, de eerste kroonprins Mohammed bin Nayef naar de achtergrond te duwen. Eerder zette men al de vorige tweede kroonprins Moeqrin bin Abdoelaziz zonder veel plichtplegingen af. De vergeetput in.

Die trokken dan maar alle registers open en produceren nu zoveel olie dat de wereld er als het ware in verzuipt. Maar de schalieproductie is in de VS nu zo geperfectioneerd dat men tegenwoordig zelfs tegen een prijs van ongeveer 50 $ nog min of meer rendabel kan produceren. Riaad is er dus grotendeels aan voor zijn moeite.

Het Huis van Saoed moet de prijs zelfs nu zodanig doen zakken dat het ook hen uitermate veel pijn doet. Haar begroting is immers gemaakt met een 110 $ als richtingsprijs. En de begroting bestaat voor meer dan 80% uit de inkomsten komende van die olie. En op zeker ogenblik daalde de olie beneden de 27 dollar per vat. Zelfs het vat was duurder dan haar inhoud.

Het gevolg is dat het Huis van Saoed haar geldreserves – Begin november 2015 geschat op een 628 miljard dollar – tegen een zeer snel tempo aan het verbranden is. Tussen de 12 tot 14 miljard $ per maand denkt men. En tegen begin 2020 zou het geld zelfs op zijn. Of er moeten meer dan draconische bezuinigingen komen.

Aramco

Tijdens een recent interview van sterke man prins Mohammad bin Salman, zoon van de koning, minister van Defensie en van Economie en officieel de tweede kroonprins, met het Britse tijdschrift The Economist (4) opperde die zelfs het idee om Aramco, de staatsoliemaatschappij, naar de beurs te brengen, met andere woorden: te verkopen. Het zorgde intern duidelijk voor zware ruzies.

Aramco is immers een synoniem voor de NV Huis van Saoed. Het beheert niet alleen de oliehandel in het koninkrijk maar bezit ook bijvoorbeeld onderwijsinstellingen en hospitalen. Het idee om dit te verkopen toont feitelijk de radeloosheid van de top van dit salafistische koninkrijk.

Bovendien lijkt men niet in staat om op een serieuze wijze te bezuinigen. Men stelde wel studiebureau McKinsey aan om het land door te lichten maar of daar veel van in huis zal komen valt te betwijfelen. Saoedi Arabië is immers politiek als een vroeg-feodale staat waar de koning heer en meester is over werkelijk alles wat in ZIJN koninkrijk leeft. Niemand anders is de baas.

Geen plan B 

Typerend voor de toestand van Saoedi Arabië is dat als The Economist tijdens het gesprek vroeg naar een eventuele heroriëntering van de Saoedische economie, een plan B, prins Salman het vaag had over wat uraniumvoorraden en de toeristische mogelijkheden zoals de bedevaarten naar Mekka en enkele zogenaamd mooie eilanden voor de kust. Een zeer pover en uiterst vaag alternatief.

Barack Obama met Koning Salman van Saoedi Arabië

De Amerikaanse president Barack Obama met zijn Saoedische ambtsgenoot Koning Salman de Hakbijl. Volgens een aantal bronnen zou de nu 80-jarige koning zwaar ziek zijn en dementerend. Hij volgde op 23 januari 2015 zijn voorganger Abdoellah bin Abdoelaziz op. Waarna zowat alle westerse leiders van onze koning Filip tot en met Obama – Die arriveerde zelfs men enkele tientallen politici en topambtenaren bij de nieuwe koning – toen hun medeleven kwamen betuigen. Als dat kan, dan kan met evengoed bij de familie Kim in Noord-Korea op de koffie gaan. En die exporteert tenminste geen terroristen naar Europa.

Bovendien lijkt het zeer twijfelachtig dat de olie ooit nog die prijs van ongeveer 120 $ per vat zal halen. Het olietijdperk is immers naar zijn einde aan het lopen. Binnen tien jaar hebben alle automerken auto’s op elektriciteit of waterstof in massaproductie en gaat de vraag naar benzine daarom snel dalen.

Ook voor de elektriciteitsproductie zal er steeds minder olie nodig zijn. Dat is nu al deels het geval. Maar er is op dit ogenblik reeds technologie voorhanden voor de productie van batterijen die de elektriciteit kunnen opslaan. Die zijn nog verre van perfect maar dit verder verbeteren is slechts een kwestie van enkele jaren werk. Hetzelfde voor de technologie voor zonnepanelen waar nog veel rendabiliteitsverbeteringen verwacht worden.

Bovendien is die verkoop van Aramco alleen reeds wegens zijn omvang een financieel erg lastige karwei. Het zou namelijk de grootste beursgenoteerde onderneming ter wereld worden. Maar wat is de exacte waarde van een olieproducent wiens voornaamste actief, olie, elke dag in waarde daalt en een onzekere toekomst heeft?

Waarbij het berekenen van de waarde van de niet-olie gerelateerde dochters en zusters een al even moeilijke zaak wordt. Het land is immers eigendom van de NV al Saoed. De activa schatten is ook een zeer heikele kwestie wegens de sociale en politieke gevolgen die aan een eventuele privatisering vasthangen.

Een onzekere toekomst 

En dan zijn er de zachte energiebronnen als windmolens en zonnepanelen die een steeds volwaardiger alternatief vormen. Nu produceren die bij grijze windstille dagen immers amper elektriciteit. Maar door het vooraf geproduceerde surplus aan energie op te slaan is dit probleem deels opgelost.

Olie dreigt in de toekomst dan ook nog vooral gebruikt te zullen worden als grondstof in de petrochemie zoals voor kunststoffen en als derderangs bron voor energieproductie. “Een 20% van het huidige verbruik is als grondstof”, stelt economist en energiespecialist Aviel Verbruggen. En dan stort de vraag in. Landen als Saoedi Arabië die geheel afhankelijk zijn van de verkoop van aardolie zitten daarom nu al met een groot probleem.

Het verklaart natuurlijk de houding van de Saoedische heersers die bang naar de toekomst loeren en niet goed weten hoe te reageren. En hier botst hun imperialistische politiek met de realiteit van de dag. De nood om de tering naar de nering te zetten.

 Abdel Mohsen bin Walid Abdoelaziz al Saoed - Drugs Libanon - 10-2015

De Saoedische prins Abdel Mohsen werd op 25 oktober vorig jaar betrapt op de luchthaven van de Libanese hoofdstad Beiroet met twee ton amfetamines die hij toen in zijn privévliegtuig aan het laden was. Het zoveelste lid van het Huis van Saoed dat op grootschalige drugshandel werd betrapt. Maar de doodstraf krijgen die prinsen natuurlijk niet. Dat is alleen voor buitenlandse gastarbeiders of opposanten van de salafistische dictatuur. Saoedi Arabië zou volgens sommige studies een der grootste afnemers zijn van deze pillen. Ze zijn ook uitermate populair bij de Syrische jihadisten, Koran of geen Koran.

Een uiterst moeilijk aanpassing voor een politiek systeem dat rust op de absolute gehoorzaamheid aan de vorst en het idee dat het land de eigendom is van een familie die er naar believen mee doet wat ze wilt. Gaat de koning op vakantie dan neemt die een vloot vliegtuigen mee en vele honderden hovelingen. En is hij in Frankrijk dan legt die desnoods gewoon beslag op een publiek strand. L’ état c’est moi.

Jemenitisch fiasco

Het hoeft ook niet te verwonderen dat de Saoedische oorlogspolitiek tegenover Syrië en Jemen al evenmin getuigt van enige realiteitszin, laat staan humaan besef. Toen ze vorig jaar Jemen aanvielen en zo poogden om hun mannetje, de verjaagde president ad interim Abd Raboeh Mansoer al Hadi, opnieuw te installeren moet iedereen hen zowat verwittigd hebben van het gevaar. Duidelijk tevergeefs.

Jemen is in haar geschiedenis nooit veroverd. Alleen het Ottomaanse rijk wist een tijd een deel ervan te beheersen. Romeinen, Egyptenaren, Britten en de Saoedi’s hebben er hun tanden op kapot gebeten. Soms met heel grote verliezen. Het land is gewoon te onherbergzaam en stammengetrouw om te bezetten. De Saoedi’s poogden het zelfs al tweemaal te veroveren.

En toen ze in 2009 een eerste maal tegen de Houthi’s vochten kregen ze vooral rake klappen. De Houthi’s bezetten zelfs, zoals ook nu weer, delen van het Saoedische grondgebied. Bepaalde stammen aan de overkant van de grens zijn met hen verwant want ze belijden immers andere vormen van de islam dan het salafisme zoals het ismaïlisme en het zaydisme, typerend voor de meeste Jemenieten waaronder de Houthi’s.

Vast in het moeras

De opstand van de Houthi’s heeft trouwens vooral te maken met de komst van door Saoedi Arabië gestuurde salafistische predikanten naar hun woongebied. Zeker sinds de Arabische Lente. Ook de pogingen om Jemen via zachte druk en geld onder Saoedische controle te krijgen zorgde voor veel ongenoegen en de huidige oorlog. En hier zit Riaad dus zoals verwacht in een heuse impasse.

Abd Rabbuh Mansur Al-Hadi - 2

Abd Rabboeh Mansoer al Hadi, voor de buitenwereld de president van Jemen. Een president zonder land die alleen dankzij Saoedi Arabië voor president mag spelen. Hij werd op 27 februari 2012 president nadat hij voorheen de presidentsverkiezingen had gewonnen met 99,8% der stemmen. Hij was dan ook de enige kandidaat. Het resultaat van de toen in onze media en politiek geprezen Arabische Lente die overal de democratie ging introduceren. Hij ging tijdelijk die functie waarnemen tot er een politiek akkoord kwam. Dit kwam er nooit waarna zijn voorganger Ali Abdoellah Saleh en de rebellenbeweging van de Houthi’s hem op 22 januari 2015 deden aftreden. Hij vluchtte nadien via Aden naar Saoedi Arabië.

Normaal gingen beide partijen vorige maand verder over vrede praten en zonder voorwaarden. Een enorme toegeving voor Saoedi Arabië die voorheen de feitelijke overgave van de opstandelingen van oud-president Saleh en de Houthi’s eiste voor er kon gepraat worden. Maar deze onderhandelingen lijken nergens te lukken. Alles zit hier vast.

Jemen is door het Saoedisch optreden en mede met steun van het westen in een ruïne herschapen met in het oosten en zuiden geen echt bestuur meer maar een gebied waar stammen, zuidelijke separatisten rond de havenstad Aden en de salafisten van al Qaeda en ISIS strijden om de macht. Zelfs met duizenden huurlingen, een wurgende blokkade en maandenlange bombardementen staat de Saoedische invasiemacht feitelijk nog nergens.

De kans dat president Hadi ooit naar de macht terugkeert is feitelijk nul. De man komt uit het zuiden, speelde ooit in Aden de nationalistische kaart maar verraadde de zuidelijke separatisten om dan met Saleh scheep te gaan. En dus is hij ook in Aden onder de lokale ultra’s niet echt meer welkom.

En voor de overigen is hij de man die zijn land door de Saoedische aartsvijand liet plat bombarderen en door een blokkade deed uithongeren. Van een ‘mooi’ imago gesproken. Jemenitische nationalisten zijn immers de oorlog met de Saoedi’s uit de jaren 1930 niet vergeten. Jemen moest toen tijdelijk enkele provincies afstaan maar kreeg die nooit terug. Het is een der nationale Jemenitische thema’s.

Jemen - Gebergte - 3

Een landschap in Jemen. Wie denkt dit land te kunnen veroveren dient dringend zijn hoofd te laten onderzoeken.

En dus evolueerde de ganse door prins Mohammed bin Salman ontworpen Jemenitische campagne richting een grote puinhoop. De coalitie van Saleh en de Houthi’s bezetten zelfs stukken van Saoedi Arabië. Terwijl de Saoedi’s en hun bondgenoten in Taiz, ‘s lands derde stad, al maanden omsingeld zijn. En ook deze oorlog kost Riaad vele tientallen miljarden dollar.

De enige die hier tot nu toe winnen zijn al Qaeda en ISIS. En deze worden door Saoedi Arabië en haar bondgenoten merkwaardig genoeg geheel met rust gelaten. Zelfs al moorden ze er ook in Aden lustig op los. Wat nog maar eens bewijst dat staten als Saoedi Arabië, Qatar en de Verenigde Arabische Emiraten terreurbewegingen als ISIS en al Qaeda feitelijk steunen.

Libanon

Dat Saoedi Arabië ondanks haar rijkdom toch vrij geïsoleerd staat bleek niet alleen uit de houding van landen als Egypte en Pakistan die weigerden troepen te sturen voor het Jemenitische avontuur van prins Mohammed Salman. Ook elders komen de vazallen steeds meer in opstand.

Typisch is Libanon waar er een akkoord was tussen Saoedi Arabië, Iran, Rusland, de VS en Frankrijk over de verkiezing van een nieuwe president voor dat land. Daarbij ging Soeleiman Frangieh, een pro-Syrisch christen politicus president worden en Saoedi Arabië met Saad Hariri de premier mocht leveren. Maar dit feestje gaat zo te zien niet door.

De tot onlangs gretig uit de Saoedische ruif etende Samir Geagea van de christelijke Libanese Krachten steigerde en sloot recent een akkoord met Michel Aoun, de man van de Vrije Patriottische Beweging, de grootste christelijke fractie in het parlement. En aangezien de Libanese president constitutioneel een christen moet zijn eist die al lang het presidentschap op. Wat zijn vroegere aartsvijand Geagea nu steunt.

Aoun is echter een zeer trouwe bondgenoot van Hezbollah en daarom niet aanvaardbaar voor Saoedi Arabië en zijn westerse bondgenoten. Maar door het akkoord tussen Aoen en Geagea is de pro-Saoedische coalitie rond de Maart 14-beweging met o.m. Geagea en Hariri dood en begraven.

Michel Aoun en Samir Geagea - 18-01-2016

Midden vorige maand ondertekenden Samir Geagea (tweede van links) en Michel Aoen (tweede van rechts) een akkoord waarbij Geagea beloofde Aoen te steun in zijn strijd voor het presidentschap. Beiden doorbraken daarbij een akkoord van o.m. de VS, Frankrijk, Saoedi Arabië en Iran om Soeleiman Frangieh Jr., leider van de kleine christelijke politieke fractie Marada, te benoemen. Dit is een pro-Syrisch politicus en zoon van een oud-president. In ruil ging dan Saad Hariri, de man van Saoedi Arabië, Israël, Frankrijk en de VS premier worden. Deze leeft al lang in het buitenland en heeft deels de Libanese en Saoedische nationaliteit. Zijn vader Rafik verdiende fortuinen in de Saoedische bouwindustrie  – de klassieke Saoedische methode om clans aan zich te binden. Zie de Jemenitische familie Bin Laden – en creëerde toen hij Libanees premier was een ontzettend diepe put in de Libanese begroting. Het akkoord tussen Geagea en Aoun betekent het feitelijke einde van de Maart 14-beweging, het speerpunt van de Saoedische invloed in Libanon, en de overwinning van Hezbollah. De vernedering van Saoedi Arabië in Libanon is totaal.

En de Maart 14-beweging was de sleutel voor de gedeeltelijke controle door Israël, Saoedi Arabië en het westen over Libanon. En die stort nu in. Zeker daar ook die andere christelijke beweging binnen dit pro-Saoedische front, de Falangistische partij geleid door Amin Gemayel, zich niet verzet tegen dit akkoord van Geagea en Aoun.

Het toont nogmaals aan dat als een gevolg van de Saoedische agressie tegen Syrië en het daaruit voortvloeiende salafistisch oprukken de christenen in Libanon nu meer en meer een front vormen met Hezbollah. Een beweging die tegenwoordig trouwens ook op vrij grote schaal druzen en soennieten aantrekt.

Handel met aartsvijand Iran

Een ander voorbeeld voor de verminderde Saoedische invloed toont het verhaal van Iran en het einde van de sancties tegen dat land. Zo blijken de banken uit Koeweit, Qatar, de VAE en zelfs Bahrein de deuren plat te lopen in Teheran. De handel van Iran met de vorstendommen uit de Arabische Golf zal dan ook snel toenemen. Ongetwijfeld tot woede van het Saoedische koningshuis.

Daar echter blijft men het sinds begin dit jaar wel hard spelen. Zo zitten de gesprekken over een vredesakkoord in Jemen geheel vast. Niet geheel als een gevolg van de Saoedische houding trouwens. Ook de alliantie van de Houthi’s en ex-president Saleh stelde plots extra voorwaarden. Zij ruiken immers een overwinning en zien het daarom nodig om extra eisen te stellen.

Meest duidelijk is de verharding van het Saoedische standpunt echter te merken in het Syrische dossier. Zo wierp het door Saoedi Arabië samengestelde Hoog Onderhandelingscomité van Syrische verzetsgroepen en ballingen onverwacht obstakels op voor de onderhandelingen voor een staakt-het-vuren en een Syrische overgangsregering.

Sabotage Syrische gesprekken

Plots eisten die het stopzetten van de beschietingen en bombardementen door het Syrische leger en de Russen, het opheffen van de blokkades en het vrijlaten van de gevangen. Allemaal kwesties die normaal in de onderhandelingen nog aan bod moeten komen. Eisen waarvan Riaad perfect weet dat ze geen schijn van kans maken maar wel zo de vredesgesprekken onmogelijk maken.

Riad Hijab - 5

De gewezen Syrische premier Riad Hijab, hoofd van het door de Saoedi’s opgerichte Syrische Hoog Onderhandelingscomité had als voornaamste opdracht de recente vredesonderhandelingen in Genève met de Syrische regering te saboteren door voorafgaand verregaande eisen te stellen. De gevolgen zijn dat de gevechten gewoon verder gaan en de salafistische terreurgroepen namens wie hij spreekt op alle fronten in de knel geraken. Met dagelijkse nieuwe steden en dorpen die door het leger van die terreur bevrijd worden. De afgrond loert voor hem en zijn vrienden.

Riad Hijab en zijn team weigeren trouwens rechtsreeks met de Syrische regering te onderhandelen. Ze sluiten bovendien elke andere oppositiegroep uit van onderhandelingen zoals de door de VS en Rusland gesteunde Syrische Koerdische YPG en haar bondgenoot het Syrisch Democratisch Front.

Het gevolg is dat de strijd in Syrië dankzij die Saoedische sabotage verder gaat. Wat de meesten ook hadden verwacht. Maar het probleem hier is dat men in Europa en de VS verder Syrisch bloedvergieten niet echt meer ziet zitten. Ook krijgen de salafistische terreurgroepen steeds meer klop van het almaar oprukkende Syrische leger en haar bondgenoten. Ook hier trekt Riaad zoals in Jemen een verliezende kaart.

Naar koerswijziging olieproductie?

Het ongenoegen over zoveel agressie, geklungel, geldverkwisting en militair en diplomatiek verlies moet binnen de Saoedische machtscenakels dan ook groot zijn. Er lijkt trouwens een belangrijke koerswijziging op til in Saoedi Arabië.

Zo stelde Khalid al Falih, baas van de Saoedische olieproducent Aramco, in het Zwitserse Davos zaterdag 23 januari in een gesprek met Saoedische televisiezender al Arabiya dat men een toekomst ziet voor Amerikaanse olie uit schaliegesteente en vraag en aanbod best op elkaar worden afgestemd. Men wil de productie van die schalieolie volgens de baas van Aramco ook niet kapot maken.

Het is een radicale ommezwaai. Nu pompt Saoedi Arabië massaal extra olie op en verkoopt die aan soldenprijzen. Dat zou dus mogelijk kunnen veranderen. Met de olie aan minder dan 30 dollar per vat is dat immers niet alleen dodelijk voor de Amerikaanse producenten van schalieolie maar nog dodelijker voor Saoedi Arabië en de geldverkwisting door de vele prinsen van het koninkrijk.

Khalid al Falih - 5

Khalid al Falih, de operationele baas van Aramco, eigenaar van alle Saoedische olievoorraden, stelde tijdens de jaarlijkse bijeenkomst in het Zwitserse Davos dat men de Amerikaanse uit schaliegesteente komende olieproductie niet kapot wil en de vraag terug op het aanbod wil afstemmen. Hij gaf daarmee zijn nederlaag toe. Het idee om de tegenstanders tot een knieval te dwingen door massaal goedkope olie op de markt te gooien keerde als een boemerang in het Saoedische gezicht terug. De Russen, een ongeveer even grote olieproducent als de Saoedi’s, hebben sindsdien laten verstaan met het land hierover te willen praten. Het gevolg is dat de neerwaartse spiraal van de olieprijzen is gestopt en zich nu voorlopig rond de 35 dollar aan het stabiliseren is.

Een terugkeer naar de prijzen van de voorbije jaren van 120 dollar per vat is echter voorbij. Zeker nu Iran met veel extra olie op de markt aan het komen is en de vraag op middellange termijn door het steeds belangrijker worden van alternatieve energiebronnen gaat afnemen.

Iran versus Saoedi Arabië

Neen, in het conflict tussen Iran en Saoedi-Arabië is Iran nu al duidelijk de grote winnaar. Zo vormt olie niet eens de helft van de Iraanse uitvoer en is het land onder de ayatollahs een voorname industriële natie geworden. Het bezit een welvarende middenklasse, een hooggeschoolde jeugd en grote industriële groepen met bijvoorbeeld buitenlandse autofabrieken.

In Saoedi Arabië heeft men daarentegen behoudens zand en olie niet veel meer. Het gesprek van The Economist met prins Mohammed bin Salman bewees dat. Trek de buitenlandse gastarbeiders weg en alles stort er zo in elkaar. Saoedi Arabië is het land van de vadsige koningen die leven van de peperdure verkoop van hun olie. Het is seks en drugs zonder rock & roll.

Men kan terecht veel negatiefs vertellen over de Iraanse ayatollahs zoals de vele corruptie, de grote armoede, het wanbeheer en hun religieuze dictatuur maar het land heeft geen behoefte aan buitenlandse gastarbeiders om de zaak draaiende te houden. Zelfs de jarenlange Amerikaanse wurggreep en agressie brachten Iran niet op de knieën. Het komt zelfs versterkt uit de nu voorbije crisisperiode.

Mohammad Zarif en John Kerry

‘If you can’t beat them, join them’, lijkt het motto te zijn van president Barack Obama en zijn minister van Buitenlandse Zaken John Kerry. Hier met zijn Iraanse collega Mohammad Javad Zarif. Iran is een industriële natie met een omvangrijke hoogopgeleide bevolking. Saoedi Arabië is een zandbak met veel olie en een grote nest decadente prinsen. Een olie wier belang in de wereldeconomie aan een neerwaartse spiraal begonnen is. De VS deed dus een logische keuze.

Iran is een land met toekomst, Saoedi Arabië is een land met een (kort) verleden. Het helpt verklaren waarom de VS hoogstnodig de relaties met Iran wou verbeteren. Immers, wat is Washington met een bondgenoot die binnen een twintig à dertig jaar mogelijks niet veel meer zal zijn dan een grote zandbak? Washington gokt gewoon op de toekomst, op Teheran. Wie kan het hen kwalijk nemen?

Willy Van Damme

1) Knack.be, 22 september 2015, Els Van Doesburg, ‘Doen de Golfstaten dan echt niks voor de vluchtelingen?’ http://www.knack.be/nieuws/wereld/doen-de-golfstaten-dan-echt-niks-voor-de-vluchtelingen/article-opinion-607099.html

2) Knack.be, 26 november 2015, Peter De Roover, ‘Hoe huiveringwekkend ook, we moeten kiezen: Saoedi-Arabië óf IS’ http://www.knack.be/nieuws/wereld/hoe-huiveringwekkend-ook-we-moeten-kiezen-saudi-arabie-of-is/article-opinion-629207.html

De man vergeet natuurlijk gemakshalve dat het hier niet gaat over een strijd tegen ISIS alleen maar tegen alle vormen van salafistische terreur zoals al Qaeda, Ahrar la Sham, Boko Haram, enzovoort. Maar Peter De Roover is een intelligent man en weet dat wel maar verzwijgt het zo te zien dan maar.

3) Knack.be, 30 november 2015, Peter Mertens, ‘’Hoe harder de N-VA achter het Saoedische regime blijft staan, hoe groter de onwaarheden’. http://www.knack.be/nieuws/belgie/hoe-harder-de-n-va-achter-het-saudische-regime-blijft-staan-hoe-groter-de-onwaarheden/article-opinion-630303.html

4) The Economist, 6 januari 2016, Diriya, ‘Transcript: Interview with Muhammad bin Salman’, http://www.economist.com/saudi_interview

Syria–Dromen van een staakt-het-vuren

De onderhandelingen in Genève over een vredesakkoord in het Zwitserse Genève zijn door VN-onderhandelaar Staffan de Mistura tijdelijk opgeschort tot 25 februari. Amper verbazend te noemen.

De door Saoedi Arabië gefinancierde opstandelingen van het Hoog Onderhandelingscomité (HOC) eisen onder meer het stopzetten van de bombardementen op de door hen bezette gebieden. Zonder dat staakt-het-vuren gaan ze niet onderhandelen. Maar die eis staat in wezen haaks op de in Wenen tussen de grootmachten gesloten akkoorden over Syrië.

En al Qaeda?

Met andere woorden: Er komen volgens de huidige formule geen vredesgesprekken. Tussen de betrokken buitenlandse mogendheden binnen de Internationale Syrië Steungroep (ISSG) was afgesproken dat men ging streven naar een unitair, democratisch en seculier Syrië en een vredesakkoord met een staakt-het-vuren tussen de regering en een aantal strijdende partijen.

Staffan de Mistura - 2

Zelfs drie dagen na de start van de gesprekken wist de Syrische regeringsdelegatie nog steeds niet met wie ze juist onderhandelde. Ondanks beloften weigerde VN-bemiddelaar Staffan de Mistura hen een lijst met namen te overhandigen. De namen van de regeringsdelegatie waren reeds voor de start der gesprekken openbaar gemaakt.

Hier kwam al het eerste groot probleem boven water, namelijk welke strijdende partijen bedoelde men. Er zijn er immers naar schatting een 160 en dat wijzigt zowat elke dag. En dus werd afgesproken dat Jordanië en Rusland een lijst gingen opmaken van aanvaardbare rebellengroepen en partijtjes. Maar die lijst kwam er nooit.

Dat ISIS er buiten zou blijven was duidelijk. Maar wat met de Syrische tak van al Qaeda, Jabhat al Nusra? Qatar heeft lang pogingen ondernomen om hen los te koppelen van al Qaeda en had daar fortuinen voor over.

Maar het lukte niet, zij weigerden en hen officieel en direct bij die vredesgesprekken betrekken was daarom praktisch onmogelijk. Al Nusra zou zelfs los van al Qaeda hoe dan ook weigeren over vrede te onderhandelen zoals ze voorheen al de fortuinen van Qatar om principiële reden weigerden. Al Qaeda die over vrede praat? Alleen al het gedacht opperen is waanzin.

In front met al Qaeda?

Bovendien heeft de groep in het verleden massa’s geld, moderne zelfs zware wapens en materiaal gekregen van haar sponsors uit de VS, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Qatar, Turkije en Saoedi Arabië. Het gevolg was dat ze kon uitgroeien tot de na ISIS, de van haar vervreemde zusterorganisatie, sterkste rebellengroep in Syrië. Een extra fortuin was dus niet direct nodig.

Maar door die geldstromen kon het zijn wil aan de andere rebellengroepen opdringen. Zeker ook omdat Ahrar al Sham, opgericht door mensen van al Qaeda, dankzij steun van diezelfde landen, in het westen van Syrië kon uitgroeien tot de tweede machtigste formatie na al Nusra. En het is in dit gebied dat de echte oorlog wordt uitgevochten.

Zowel in het noorden van Syrië met het Leger van de Verovering, het zuiden met het Zuidelijk Front en meer in het centrum is al Qaeda de nummer een, de baas. Zeker door de relatief goede samenwerking met Ahrar al Sham.

Randa Kassis

Randa Kassis, vertegenwoordigster van Syrische vrouwengroepen en de Beweging voor een Pluralistische Maatschappij, noemde de wijze waarop Staffan de Mistura optrad de reden voor het falen van de gesprekken in Genève. Hij had volgens haar nooit mogen toegeven aan de eisen van Saoedi Arabië.

Alleen in Oost-Ghouta, een landbouwgebied ten oosten van de hoofdstad Damascus, is het Leger van Islam, de veruit sterkste formatie. Alhoewel al Qaeda hier wel nummer twee is en in de gevechten tegen het leger een grote rol speelt.

Geen seculiere staat

Toen dan Saoedi Arabië zijn HOC vormde dacht het een meesterzet te doen. Het verzamelde een paar vroeger seculier geachte politici en enkele rebellengroepen waaronder puur salafistische terroristenbendes zoals Ahrar al Sham en het Leger van Islam in een groep en trok ermee naar de onderhandelingstafel.

Bovendien werden degelijk ogende figuren als Riad Hijab en Georges Sabra (1) door de Saoedi’s naar voor geschoven om de gesprekken leiding te geven. Mannen zonder ruige baard en met maatpak en das. Zoiets als beschaafd volk. En wie de corrupte praktijken van de Saoedi’s kent weet hoe ze mensen en groepen kopen. Die ‘respectabele’ politici moesten dan de eisen verwoorden van die salafistische groepen.

En dus weigerde men de in Wenen onderhandelde uitgangspunten over een democratische en seculiere staat te aanvaarden. Men had het dan in de princiepsverklaring van dat HOC maar vaag over de nood voor een Syrische ‘civiele staat’ en ‘democratische mechanismen’.

Maar zelfs dat bleek niet voldoende voor het HOC. Onderhandelen, zelfs indirect, met de Syrische regering is voor die groepen in wezen zoiets als hoogverraad, strafbaar met de dood. De onthoofding roept dan snel.

Ahrar al Sham met onthoofde Syrische soldaat in Harbanifsah, Orontes, Hama - 17-01-2016

Een vechtersbaas van de salafistische terreurgroep Ahrar al Sham Op 17 januari 2016 fier op hun media poserend met een onthoofde Syrische soldaat in Harbanifsah, een stad in de provincie Hama op de noordelijke oever van de rivier Orontes. Een plaats waar al enkele weken hevig voor wordt gevochten. Ahrar al Sham mocht van de Mistura mee onderhandelen, het zijn volgens onze media immers (sic) gematigde rebellen.

En om die gesprekken te verhinderen kwam het HOC plots met nieuwe voorafgaande eisen zoals het beëindigen van de bombardementen, het vrijlaten van de gevangen en het stopzetten van de belegeringen.

Vechten in Aleppo

Over hun militaire activiteiten en gevangenen – zo ze die ooit veel maakten – natuurlijk geen woord. In wezen eisen ze nog voor ze nog maar aan tafel zitten zoiets als de overgave van het Syrische leger. Sinds de Russische interventie krijgen die salafistische terreurgroepen alleen nog maar klappen en raken zij op alle fronten steeds meer in de knel. En dus is die eis vanuit hun standpunt natuurlijk perfect verstaanbaar.

Maar dat gaat regelrecht in tegen wat door de ISSG in Wenen voorheen was afgesproken. Daar stelde men dat men wel een staakt-het-vuren ging nastreven maar de oorlog tegen al Qaeda en ISIS ging verder zetten. En aangezien al Qaeda in bijvoorbeeld Aleppo nu zij aan zij vecht met een serie andere rebellengroepen, lid van dat HOC!, kan er hier van het staken van de strijd geen sprake zijn.

Babila - provincie Damascus - Verzoening leger en rebellen - Februari 2014

Alleen lokale vredesakkoorden zoals hier in februari 2014 in Babila vlakbij Damascus zijn mogelijk. Dit kan vele vormen aannemen. Hier trokken de buitenlandse jihadisten weg en bleven de lokale rebellengroep ter plekke, leverde haar zware wapens in en aanvaarde de aanwezigheid van de Syrische regeringsadministratie. Met verder een amnestieregeling.

Integendeel, men zou volgens het akkoord van Wenen de strijd zelfs moeten opvoeren. Maar dat wil dit HOC echter niet. Over het verbreken van de banden met al Qaeda zwijgen zij bijvoorbeeld geheel. Moesten de Syrische regering en de Russen hun bombardementen rond de stad Aleppo nu stoppen dan zou dat een zware inbreuk betekenen op wat in Wenen was afgesproken, onder andere met Saoedi Arabië.

Dat Staffan de Mistura, Ban Ki-moon, John Kerry en Laurent Fabius, zij het beperkte, kritiek hadden op die bombardementen komt dan ook eigenaardig over. Voorheen immers hadden zij afgesproken om de strijd tegen al Qaeda in Syrië te intensifiëren. Nu Rusland en de Syrische regering dit doen is er dit. In feite zouden zij moeten eisen dat dit HOC alle banden met al Qaeda verbreekt. Maar dat weigeren die.

Generaal zonder leger

In die zin is de in Genève gedane belofte van Riad Hijab om, in ruil met het vrijlaten door de regering van de vele gevangenen, de belegering door rebellen van twee stadjes in de provincie Idlib te beëindigen gewoon fantasie.

Die belegering is immers het werk van al Qaeda en zusterorganisatie Ahrar al Sham. Ahrar al Sham is officieel wel lid van dat HOC maar is zeker niet bereid om dat beleg te beëindigen. En dan is er nog al Qaeda.

Er is al maanden geleden een akkoord gemaakt tussen al Qaeda en Ahrar al Sham met de regering rond de belegering van die twee stadjes in Idlib, Kafarya en al Fouah, en de door die groepen bezette maar omsingelde Zabadani en Madaya. De rebellen zouden zich uit die twee steden terugtrekken en in ruil mochten de burgers die stadjes in Idlib dan verlaten. De militairen daar zouden wel blijven.

Madaya - foto uitgehongerd meisje

Ahrar al Sham, die met Jabhat al Nusra het sterkst staat in het belegerde Madaya voerde een alleen misselijk makende campagne rond de verschrikkelijke toestand voor de achtergebleven burgerbevolking daar. Typisch voorbeeld waren deze foto’s die zoals deze tweet aantoont eerder gebruikt waren om elders het achterhouden van voedsel door het Leger van Islam aan te klagen. Het uiterst links in beeld komende meisje is in feite een Libanese. Zie onder. Of hoe een jongen plots een meisje werd!

Ondanks de zware miserie in die plaatsen raakte het akkoord niet geheel uitgevoerd door de obstructie in Idlib van die groepen. Hoe in ‘s hemelsnaam zou het HOC dit akkoord dan doen uitvoeren? Het recente voorstel van het HOC was bovendien gezien het enorme onevenwicht voor Damascus totaal onaanvaardbaar. Wat men in Riaad natuurlijk goed wist. En gezien de link met al Qaeda dus in strijd met het akkoord van Wenen.

Madaya - foto uitgehongerd meisje met vader

Het meisje ziet hier, samen met haar vader, hoe die salafisten haar foto schaamteloos misbruikten. Het was de pro-Saoedische Libanese krant The Daily Star die het verhaal openbaar maakte. Zij woont in het zuiden van Libanon.

Riad Hijab is in wezen een generaal zonder leger, een koning zonder land. Een praatbarak zonder ballen. Zijn beloften en die van het HOC zijn daarom waardeloos. De echte bazen van het HOC zijn natuurlijk de NV Huis van Saoed maar de vraag is of die gezien hun huidige agressieve politiek wel een oplossing voor Syrië willen.

De EU en ook de VS willen snel een einde maken aan de oorlog in Syrië om puur interne reden zoals de terreuraanvallen en de onoverzichtelijke vluchtelingenstroom. Het is een drama dat echter geheel voor rekening van de EU en de VS is. Zij staken het land in brand en gebruikten hiervoor heel bewust al Qaeda.

Zwaaien met geld

De donorconferentie rond de vluchtelingencrisis van de voorbije dagen in Londen was dan ook van een zelden geziene hypocrisie. Het is iets als misdadigers die plechtig beloven de nakomelingen van de door hen vermoorde slachtoffers te helpen. Ze zwaaien met pakken geld en beloften waarvan ze perfect weten dat ze die nooit zullen nakomen. .

De situatie is echter geheel uit de hand gelopen. Denken dat men die salafistische terreurgroepen via de onderhandelingstafel een echt vredesakkoord kan laten ondertekenen is dromen. Wie kijkt naar het optreden van die groepen in de voorbije decennia overal in de wereld ziet alleen maar bloeddorstige fanatici die tot alles bereid zijn, van het onthoofden van ieder die hen niet aanstaat tot het zichzelf opblazen.

Bovendien had men voor de start vorige week in Genève dat HOC duidelijk moeten maken dat het zijn relatie met al Qaeda geheel moest verbreken voor men hen zelfs maar wou uitnodigen. Het gebeurde echter niet eens. Wat Staffan di Mistura in Genève opvoerde was gewoon show, derderangstoneel.

Jabhat al Nusra met gevangenen Divisie 30 - 2 augustus 2015

Strijders van Jabhat al Nusra, al Qaeda in Syrië, mogen volgens de massamedia, Ban Ki-moon, secretaris-generaal van de VN, en de westerse regeringen blijkbaar niet aangevallen worden. En de strijd tegen de terreur?

De conferentie in Genève moet immers niet alleen over vrede voor Syrië gaan – een zeer nobel doel – maar ook over het verder zetten van de strijd tegen al Qaeda en ISIS. Een al even nobel streven. Dat was in Wenen afgesproken. Maar dat deden de regeringen niet. En ook de media zwegen hierover. Ze bleven zich integendeel zelfs vasthouden aan de leugen van ‘gematigde rebellen’. 

Stop boycot Syrië

De Russen, de Syriërs, de Irakezen, Libanezen en Iraniërs hebben begrepen waar het over gaat en zijn de enigen die echt ten strijd trekken tegen dit gevaar, niet alleen voor Syrië of de regio maar voor de ganse wereld.

Wil de EU en de VS echt een oplossing voor het Syrische conflict dan moet men stoppen met het maken van illusies en verder van koers veranderen. Men moet Saoedi Arabië, Qatar en Turkije brutaal de wacht aanzeggen.

Waarbij men Ankara desnoods uit de NAVO gooit en het akkoord van dat land met de EU opzegt. Minder zal bij een agressief figuur als Erdogan niet helpen. Verbreek desnoods de diplomatieke betrekkingen met Turkije, Qatar en Saoedi Arabië.

Met Qatar kan men zo de wereldbeker voetbal opzeggen. Ze kwam er immers alleen door pure corruptie. De vroegere Franse president Nicolas Sarkozy en vriend Michel Platini weten er vermoedelijk alles van. De bouw ervan is als met de Egyptische piramiden van weleer toch maar gewoon slavenwerk.

Ban Ki-moon - 3

Ban Ki-moon, de grote baas van de VN, noemde de aanval op al Qaeda in de buurt van de Syrische stad Aleppo de reden voor het mislukken van de gesprekken in Genève. De VN is in 1945 opgericht om kleine landen te beschermen tegen de agressie van andere staten. Syrië wordt al vijf jaar aangevallen door onder meer Turkije en de VS en Ban Ki-moon rept er met geen woord over. Daar ligt de schuld voor het Syrische drama en het mislukken van Genève. Hier een beeld van de medeplichtige.

En bedreig hen desnoods zelfs met het International Strafhof in Den Haag. Dat helpt, het sturen van die paar Nederlandse of Belgische vliegtuigen niet. Dat is als maatregel in de strijd tegen de terreur alleen lachwekkend te noemen. Een Belgische of Nederlandse mop.

Verder moet men het embargo van de EU en de VS tegen Syrië opheffen en op het vlak van inlichtingen en wapenleveringen het land alle steun toezeggen. Vergeet Riad Hijab, de man is gewoon een marionet van de salafisten in Riaad, een poppetje welke geen enkele zeggenschap heeft over wat dan ook. Alleen over de kleur van zijn das heeft hij beslissingsmacht.

De echte vrede voor Syrië komt er alleen op het slagveld, niet in Wenen of in Genève. Daar speelt men theater. Dat had Wenen trouwens al duidelijk gemaakt. De Europese leiders moeten handelen naar hun woorden en de strijd tegen de terreur werkelijk serieus nemen.

De speeltijd is hier reeds lang voorbij. De slachtoffers van o.m. Le Bataclan, Mumbai, het WTC, Bali en vooral het Midden-Oosten verdienen onze steun. Wat ze kunnen missen is de huichelarij zoals in London deze week.

Willy Van Damme

1) Georges Sabra is origineel een Grieks-orthodoxe christen en was ooit lid van het politbureau van de Syrische KP. Hij is nu het door Saoedi Arabië ingehuurde christen uithangbord om zo de indruk te geven dat die opstand geen salafistische bedoening is. Hij mag van het Huis van Saoed al eens het woord voeren.

De Tijd en Erik Ziarczyk over Syrië

Iedereen die zelfs maar oppervlakkig de toestand in Syrië en o.a. in Aleppo volgt weet dat de Syrische tak van al Qaeda, Jabhat al Nusra, daar bij het verzet tegen de regering de hoofdrol speelt.

Ook weet die dat al de tientallen andere groepen er in een front al jaren mee samenwerken. Daar al Qaeda een ook door de VN als terreurbeweging omschreven groep is dient die ook bestreden. En wie die indirect of direct steunt riskeert normaal ook zware gevangenisstraffen.

In Wenen werd onder de buitenlandse mogendheden trouwens ook afgesproken dat de onderhandelingen over een staat-het-vuren niet sloegen op ISIS en Jabhat al Nusra. Beide bewegingen werden dan ook uitgesloten van de onderhandelingen in Genève.

Het wekt dan ook wel heel grote verbazing dat Uw krant en Uw medewerker Erik Ziarczyk weigert over de aanwezigheid en rol van al Nusra hier in deze zaak te schrijven (‘Russen krijgen schuld voor falend vredesoverleg’ (5/2/2016), ‘Massale exodus door Russisch Syrië offensief’ en ‘Ongekend Cynisme’ (6/2/2016). Het heet de lezers bedriegen. Valsheid in geschrifte noem ik dat.

Hij spreekt vandaag over ‘ongekend cynisme’. Inderdaad maar dan van zijn kant. Gelukkig dat er nog mensen zijn die al Qaeda blijven verdedigen. ‘De strijd tegen het terrorisme’ zegde U eerder herhaaldelijk? Wat een grap, een cynische dan.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar aanleiding van de berichtgeving over de toestand in Syrië en vooral rond de stad Aleppo door Erik Ziarczyk in De Tijd van 5 en 6 februari.

De berichtgeving in kranten als De Standaard, De Morgen, The Washington Post, The Financial Times, The New York Times en bij persbureau Reuters is van eenzelfde leugenachtig niveau. Merkwaardig toch hoe men vorig jaar bij die zelfde media herhaaldelijk schreef over al Qaeda in Syrië en die nu plots lijkt verdwenen. Er zitten daar bij de pers tovenaars.

Syrië–Nieuwe Geneefse theatervoorstelling

De vredesonderhandelingen over Syrië in het Zwitserse Genève kunnen dus eindelijk van start gaan. Zaterdag, bijna een week te laat, arriveerde een enkele tientallen mannen – vrouwen zijn hier niet echt welkom –  sterke rebellendelegatie van het Hoog Onderhandelingscomité (HOC) onder leiding van Riad Hijab in Zwitserland. Zij vertegenwoordigen in wezen echter niet Syrië maar hun broodheer Saoedi Arabië die zo poogt toch wat invloed te krijgen over Syrië.

Saoedische Quislings

Maar zij, zo stelde het HOC, willen in Genève niet onderhandelen met de regering maar alleen een gesprek hebben met de VN-vertegenwoordiger voor Syrië de Zweedse Italiaan Staffan de Mistura.

En dat zou dan alleen gaan over het stoppen van de bombardementen door de Russen en het Syrische leger, het vrijlaten van de gevangenen en het opheffen van de belegering van door de jihadisten bezette gebieden. In wezen dus zowat de overgave van de Syrische regering.

Normaal zouden die besprekingen vorige maandag 25 januari reeds van start zijn gegaan maar ondanks de enorme druk van de VS wou dat niet lukken. Eerst ging dat HOC dinsdag beslissen. En dat, stelden dinsdagavond zowel mensen van dat HOC als de vrienden in de Franse regering, zou woensdag een positief antwoord opleveren. Dat bleek echter anders uit te draaien.

Staffan de Mistura

Staffan de Mistura was voor zijn opdracht rond Syrië voor de buitenwereld een nobele onbekende. Hij was vooral gekend als een diplomaat die werkte voor de VN in een aantal crisisgebieden als Afghanistan, Zuid-Libanon en Iraq. Hij werd in 2011 ook staatssecretaris voor Buitenlandse Zaken in de Italiaanse technocratenregering van Mario Monti. Omdat niemand met naam die opdracht na de falende missies van Kofi Annan en Mohammad el Baradei nog wou aanvaarden kwam men dan maar op 10 juli 2014 bij Staffan di Mistura terecht. Waar zijn voorgangers niet lukten lijkt hij nu wel te slagen. De reden is simpel: de Amerikaanse ommezwaai.

En dus kwamen er woensdag en donderdag bij dat HOC in Saoedi Arabië nieuwe vergaderingen. En ook die leverden geen resultaat op. Behalve dan dat men een brief naar de Mistura ging sturen met vragen. Dezelfde vragen (eisen) die men al voorheen had besproken en waarop men eerder al een negatief antwoord had gekregen.

En vrijdag kwam er dan nog maar eens telefonisch en nadien geschreven tweede, of is het al derde, weigering van de Mistura en de VN. Waarop de conferentie vrijdag merkwaardig zonder hen genoeg toch van start ging. Reclame voor de regering die nog maar eens bewees te willen onderhandelen, in tegenstelling tot die salafisten en hun vrienden.

Aanwezig waren natuurlijk de mensen van de VN die achter de schermen de bevelen opvolgen van het Russisch-Amerikaanse duo John Kerry en Sergeï Lavrov. Genève als een soort marionettentheater dus.

Tweede delegatie

Ook aanwezig was een delegatie van de Syrische regering onder leiding van hun ambassadeur bij de VN, Bashar Jafaari. Eveneens present was, maar door de pers grotendeels verzwegen, een tweede delegatie bestaande uit wat men bij de VN en in de betrokken diplomatie de Syrische civiele maatschappij en vrouwengroepen noemt.

In essentie blijken dit figuren te zijn die gekozen waren door het Amerikaans-Russische duo en vooral komen uit de Syrische Democratische Raad (SDR). Deze SDR bestaat uit een groep van politieke activisten uit de Syrische Koerdische Democratische Uniepartij (DUP) en enkele andere door Rusland, Syrië en ook de VS gesteunde politici als Qadri Jamil.

Riad Hijab - 3

Riad Hijab, ooit voor 2 maanden Syrisch premier en nu de Coördinator van de HOC en spreekbuis van het Huis van al Saoed, moest al zijn eisen inslikken en tegen zijn zin naar Genève trekken om te onderhandelen met zijn vroegere baas president Bashar al Assad.

Wie er exact in die delegatie zit is echter een geheim dat de VN en de andere betrokken partijen om allerhande redenen weigeren te onthullen. Vermoedelijk gaat het o.m. om de twee voorzitters van die SDR, Ilham Ahmed, een Koerd, en Haythem Manaa, een in Egypte wonende politicus verbonden met de Qahm Beweging. Anderen zouden Randa Kiss en Mouna Ghanem zijn die de Syrische vrouwenbeweging vertegenwoordigen.

Wie tot zijn ogenschijnlijke woede uitgesloten werd is Salim Muslim, covoorzitter van de Koerdische DUP. Waartegen die en zijn DUP dan luid protesteerden. In essentie echter vooral zo te zien een schijnvertoning. De Turkse regering en dit HOC/Saoedi Arabië verzetten zich immers heel agressief tegen de aanwezigheid van Muslim en zijn DUP en dus vond men een galante heel diplomatieke uitweg voor dit probleem.

Zo was er eerst sprake van dat er vier Syrische groepen in Genève aanwezig zouden zijn. Naast de regering de door Saoedi Arabië betaalde Quislings, de Koerdische DUP en dan een groep die zogenaamd de burgerbeweging en vrouwengroepen moest vertegenwoordigen. Wat in wezen gewoon een methode was om de invloed van Saoedi Arabië en die salafisten te verminderen.

Maar geen zorg voor Moskou en Washington. In die groep met mensen uit de civiele sector zit dus via Ilham Ahmed en de SDR ook de DUP. De Turken en Saoedi Arabië met hun HOC konden dus deels hun gezicht redden.

Muslim en de PYD speelden voor de buitenwereld dan de rol van verontwaardigde politici en de VS en Rusland kregen in wezen hun zin. Wel noemt men de vertegenwoordigers van die delegatie ook adviseurs en niet onderhandelaars. Een ander gezichtsreddend middeltje want officieel zijn er in Genève dus maar twee Syrische onderhandelende partijen.

Salih Muslim - 1

Salih Muslim, covoorzitter van de Koerdische DUP, mag niet naar Genève om over Syrië te onderhandelen. Via het mee door hem opgerichte SDR zal hij er echter toch volop aanwezig zijn. Officieel is hij de troefkaart van de VS in de strijd tegen ISIS. Officieel is hij echter volgens de VS ook een terrorist en is samenwerken door diezelfde Amerikaanse regering verboden. Van soepelheid in het beleid gesproken.

In die zin moet men ook de houding van het HOC zien. Neen, onderhandelen met de regering doen ze niet. Ze weigeren. Ze praten wel met de VN over hun eisen waarna de VN die punten overbrengt naar de (sic) adviseurs en de regering. Wat natuurlijk wel onderhandelen betekent maar van het HOC en zo te zien Saoedi Arabië en Turkije die naam niet mag hebben.

De positie van Assad

Het probleem is dat die rebellen nog steeds staan op hun basiseisen dat alleen zij de Syriërs vertegenwoordigen en die regering zo niet in ballingschap moet of vermoord dient te worden. Al van toen zij in maart 2011 het eerste schot losten stelden zij zich geheel onverzoenlijk op en wilden slechts stoppen nadat zij president Bashar al Assad zijn hoofd konden afhakken.

Een dictaat dat tot voor kort ook de eis was van de VS en de EU, en dus ook van België en Nederland. Na de Iraakse president Saddam Hoessein en de Libische Moeammar Kadhaffi moest ook de Syrische president eraan geloven. Uiteraard in het kader van de vrijheid, democratie en mensenrechten. Maar op het terrein konden die VS en die salafistische groepen die eis nooit hard maken. En alleen terreinwinst telt hier.

Dat veranderde op het ogenblik dat de VS hun houding omkeerden en Assad toch als president aanvaarden. Het opende de weg naar een oplossing. Het is in wezen hetzelfde verhaal als met het Iraanse nucleaire dossier. In 2012 besloot de VS om zich neer te leggen bij het nucleaire verrijkingsprogramma van Teheran en konden de onderhandelingen beginnen. Wat begin dit jaar succesvol werd afgesloten.

Sergeï Lavrov en John Kerry (2)

Het zijn de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergeï Lavrov (rechts) en zijn Amerikaanse collega John Kerry die gaan bepalen wat er met Syrië gaat gebeuren en hun visie blijkt voorlopig alleszins gelijk te lopen. Tot woede van Turkije, Saoedi Arabië en de door hen gesteunde salafistische terreurgroepen.

Hierbij kwam ook nog de EU welke dankzij dit dossier geheel in de knel zit. De Syrische oorlog is immers uitgegroeid tot een wereldoorlog met aanslagen op alle continenten en in tientallen landen, van China over de Filippijnen naar Burkina Faso, Australië, de VS, België en Frankrijk. Waarbij voor de EU er nog de kwestie van het meer dan 1 miljoen vluchtelingen bijkwam. Wat de EU ernstig aan het destabiliseren is.

Europees probleem

Het Syrische probleem werd dus een Europees probleem en dan werden de Syrische vrijheidsstrijders en idealisten van iemand als professor emeritus Rik Coolsaet plots monsters die men liefst moest neerknallen. En daar ze de EU bedreigden moest er ook snel een einde komen aan de Syrische oorlog. Het kon ineens niet snel genoeg gaan.

Zolang het Syriërs of Arabieren betrof kon het koppensnellen onder luid Europees applaus verder gaan. Oogluikend konden zo duizenden salafistische moordenaars in spe vanuit de EU naar ginds trekken om hun beulenwerk te verrichten. Nu België en Frankrijk aan de beurt zijn moest dat zo vlug mogelijk stoppen.

Het toont perfect de kwaadwilligheid en idiotie aan van de Europese toppolitici genre Herman Van Rompuy, Angela Merkel en François Hollande. Ze geven geen zier om hun medemens, alleen als hun eigen positie in gevaar komt schieten ze wakker en roepen dan luid om vrede in Syrië en het zo hard mogelijk bestraffen van die jihadisten, de gewezen vrijheidsstrijders.

Syrische vluchtelingen - 4

De toenemende terreuraanvallen en de massale toestroom van vluchtelingen maakten de Syrische oorlog tot een immens groot intern Europees probleem. En dus moet er van Brussel in Syrië plots vrede komen. Eigen probleem eerst.

Het is in die zin dat men de vredesonderhandelingen in Genève moet zien. Met harde hand wil men die jihadisten het zwijgen opleggen. Voor de EU, en de VS, is de speeltijd in Syrië en het Midden-Oosten voorbij en zet men hun vrienden van weleer nu onder zware druk.

Langs de ene kant zijn er de bombardementen van de VS en Rusland en laat men het Syrische leger min of meer zijn werk doen, langs de andere kant is er de diplomatie. Men draait zijn kont waarbij Assad nu plots toch de oplossing is voor het door de VS en EU gecreëerde Syrische nachtmerrie. Je moet maar durven natuurlijk.

Machteloos kabinet

De onderhandelingen in Genève gaan volgens de huidige planning 6 maanden duren. Waarbij men eerst gaat spreken over een staakt-het-vuren en daarna een kabinet gaat vormen waarin alle partijen zitting hebben.

Dit kabinet gaat echter geen echte macht hebben maar alleen maar instaan voor het organisatie van een nieuwe landstructuur met o.m. een grondwet en verkiezingen voor parlement en president. Na 18 maanden zouden er dan verkiezingen moeten komen waaraan Assad dan ook mag deelnemen. Die worden door de VN (lees Rusland en de VS) georganiseerd.

Het zal dus nog een lange weg vergen om daar te geraken. Bij de voor rekening van Saoedi Arabië werkende HOC is er dan ook grote woede over de houding van de VS en de VN. Wie hun teksten tegenwoordig leest ziet dat voor die salafisten John Kerry en Staffan de Mistura al even grote misdadigers zijn als een Vladimir Poetin of Bashar al Assad. Het kan inderdaad verkeren.

Maar een staakt-het-vuren zal niet gelden voor Jabhat al Nusra, de Syrische tak van al Qaeda, en ISIS. En al die rebellengroepen binnen dat HOC werken nu in een front militair samen met Jabhat al Nusra, alias al Qaeda. Een staakt-het-vuren moet dus ook een breuk betekenen van die groepen met al Qaeda en zelfs een onderlinge oorlog. Amper een waarnemer die dat ziet gebeuren. Voldoende stof dus voor minstens nog weken van ruzies binnen dat HOC.

Bashar al Assad en Vladimir Poetin - November 2014

De Syrische president Bashar al Assad en zijn Russische ambtsgenoot Vladimir Poetin zijn samen met de regeringen van Irak en Iran en Hezbollah de grote overwinnaars van de oorlog tegen Syrië. Zoals bepaalde waarnemers stellen zal Rusland na voorheen Napoleon en Hitler te hebben verslaan dit nu ook doen met het salafistische monster. Afwachten natuurlijk.

Ondertussen echter verliezen die salafistische groepen elke dag terrein op het Syrische leger en nemen het aantal noodoproepen van hen op de sociale media gestaag toe. Met op YouTube zelfs publieke verwensingen van hun broodheren op het Arabisch schiereiland. Elk hoerageroep is daar verdwenen.

Sinds 30 september toen de Russen tussenbeide kwamen is er geen enkel offensief van de jihadisten geweest welke nog resultaat had. En de tegenoffensieven zijn behoudens een altijd faliekant afgelopen. Lachte men begin oktober de Russische bombardementen nog weg dan klinkt er nu alleen maar geweeklaag en bitterheid. En dat zal alleen maar verergeren.

Partijdigheid blijft

Wel blijft de klassieke media nog steeds blijk geven een verregaande partijdigheid. Bij de ganse persdiscussie over het al of niet aanwezig zijn van de Koerdische DUP werd in bladen als The New York Times en andere vermeende kwaliteitskranten steeds gesteld dat dit een Russische eis was.

Over de relatie van de VS met die DUP zweeg men de voorbije twee weken plots bijna geheel. Dit terwijl men voordien al bijna straks een jaar lang vele pagina’s vulde over het ‘verbazend grote’ succes van de alliantie van de DUP en de VS tegen ISIS.

Verder wordt nu stilaan overal wel geschreven dat de VS aanvaard dat Assad na verkiezingen als president kan aanblijven, maar dat dit een totale ommekeer van het Amerikaans beleid is blijft bijna geheel achterwege.

Het verschijnt in de krantenteksten in het beste geval gewoon terloops.Dit duidelijk om aldus die ommezwaai zoveel mogelijk te verbergen. Ze willen het gezicht van de VS in de mate dat dan kan redden en de zware erg vernederende nederlaag voor de bevolking verhullen.

Bassam Ayachi

Ook over de aanwezigheid binnen dat HOC van Ahrar al Sham – onduidelijk is of die in Genève zelf aanwezig is – en de duidelijke linken met terrorisme zwijgt die pers geheel. Iedereen in de Belgische klassieke media die het dossier van Syrië en de terreur volgt kent sjeik Bassam Ayachi en zijn sleutelfunctie bij het succes van het Molenbeekse terrorisme.

Men weet dat hij en zijn gesneuvelde zoon Abdelrahman Ayachi een sleutelrol bij Ahrar al Sham spelen. Maar men zwijgt er zoveel mogelijk over dat die groep in dit HOC zitten en weigert het aan te klagen en de relatie met vader en zoon Ayachi. Het toont de bewuste manipulaties aan van onze Belgische kranten. Guy Van Vlierden van Het Laatste Nieuws kent het dossier zeer goed maar zal het niet schrijven, laat staan aanklagen.

Bassam Ayachi - 2

De Brusselse Sjeik Bassam Ayachi (tweede van rechts) zit nu in de Syrische provincie Idlib shariarechter te spelen bij Ahrar al Sham, een door leden van al Qaeda gestichte terreurgroep. Deze maand veroordeelde men in Idlib drie jongeren tot 160 zweepslagen omdat ze met een meisje waren gezien. In Molenbeek was hij een 25 jaar terug oprichter van het salafistische Centre Islamique de Belgique dat de basis legde voor de terreurcellen in die Brusselse gemeente. Met de gekende gevolgen. Over de link tussen Ahrar al Sham, Bassam Ayachi en het HOC zwijgt men in onze media heel zedig.

Typerend is ook een verhaal in The New York Times van hun specialisten Somini Sengupta en Anne Barnard over de omsingelde Syrische dorpen en steden. Een dossier dat zij zonder enige twijfel goed kennen. Zo schreven ze (1):

“… as its forces carried out airstrikes against its rivals and continued the siege on 15 rebel-held towns that has led to the starvation of civilians.”

“… terwijl hun strijdkrachten (de Syrische, nvdr.) luchtbombardementen tegen de rivalen voeren en dit beleg blijven verder zetten rond 15 door rebellen gecontroleerde steden. Wat zorgde voor hongersnood onder burgers.”

Dat dit soort praktijken door beide zijden gebeuren en dat rebellen in veel gevallen het voedsel voor die burgers achterhouden schreven ze hier niet Zoals ze ook niet schreven dat burgers soms in opstand kwamen tegen die rebellen omdat ze voedsel achterhielden of te duur verkochten.

Zo stierven er volgens Artsen zonder Grenzen vrijdag nog mensen in de stad Madaya door uithongering. Dit terwijl er al twee weken geleden massaal voedsel en medicijnen werden geleverd.

Bovendien weten ze perfect dat dit soort beleg een direct gevolg is van die oorlog en dat dit soort praktijken door alle partijen in alle tijden en bij alle oorlogen al gebruikt werd. Oorlog is immers oorlog en dat is gewoon een ander woord voor brutaliteiten tegen de medemens. En het belegeren van de gewapende vijand is een essentieel onderdeel van elke oorlog.

De VS paste dit soort beleg trouwens zelfs tweemaal toe toen ze de Iraakse stad Falluja wilden veroveren. De tweede maal, de eerste aanval mislukte, bezetten ze zelfs heel bewust eerst de grote hospitalen zodat de door het geweld gewond geraakte burgers ter plekke stierven. Maar toen hoorde je in het westen geen klaagzangen. Zeker niet bij de massamedia of de ngo’s.

Willy Van Damme

1) The New York Times, Somini Sengupta en Anne Barnard, 29 januari 2016, ‘Besieged Syria Towns Emerge as Crucial Sticking Point in Talks’. http://www.nytimes.com/2016/01/30/world/middleeast/syria-peace-talks-begin-with-only-one-side-at-the-table.html?emc=edit_th_20160130&nl=todaysheadlines&nlid=67751936&_r=0

Het Midden-Oosten – De isolatie van Frankrijk

Vandaag lekte via het persbureau Associated Press het verhaal naar de media dat Frankrijk op een recente vergadering van de 28 ministers van Buitenlandse Zaken van de EU de vraag had opgeworpen om nieuwe sancties te nemen tegen Iran. Dit naar aanleiding van het testen van nieuwe langeafstandsraketten door het Iraanse leger.

Washington heeft dit argument gebruikt om in de VS extra maatregelen tegen Iran te nemen kort na het opheffen van de algemene sancties tegen Iran wegens het akkoord over het Iraanse nucleaire programma.

Het was een geheel symbolische actie die in essentie als bedoeling had om Israël en haar bondgenoot Saoedi Arabië te plezieren. Obama wou dus iets doen, zij het totaal inhoudsloos. De Iraanse reactie hierop was dan ook navenant, een protest voor de galerij.

Geen schijn van kans

Dat Frankrijk in het geheim intern binnen de EU dit voorstel lanceerde hoeft niet te verbazen. Het duo François Hollande en Laurent Fabius is hondstrouw aan Saoedi Arabië en ook Israël en doet alles om die landen te plezieren. Zowel in het Iraanse als het Syrische dossier loopt Parijs als een schoothondje achter de rokken van de Saoedi’s.

François Hollande en Hassan Rouhani

François Hollande en de Iraanse president Hassan Rouhani, ‘vrienden’ voor het leven. Dankzij Hollande en zijn voorganger Nicolas Sarkozy verloor de Franse autogroep Peugeot-Citroën haar derde grootste markt. Die is ondertussen voor een groot deel ingenomen door andere automobielbedrijven uit o.m. China. En dit om Israël, de VS en Saoedi Arabië te plezieren. En lachen dat ze doen.

Het feit echter dat dit vandaag uitlekte is zeker geen toeval. De Iraanse president Hassan Rouhani is vandaag immers op officieel bezoek in Frankrijk en dat bezoek moet het Franse zakenleven een flinke duit opbrengen. Iran is immers een voor het land nu onontgonnen markt met ook veel toekomst.

Blijkbaar wou een bepaald land in de EU – niemand ander kon dit publiek maken – die Franse kansen hier gewoon saboteren door dit te laten lekken. De Iraniërs zullen er zeker niet mee kunnen lachen en hier nog maar eens de Franse hypocrisie in zien. In het aangezicht lachen en een hand geven en met de andere hand een dolk vasthouden.

Maar onbegrijpelijk is dit lek ook weer niet. Sommigen in de EU zijn de Franse attitude rond Syrië en Iran kotsbeu. Zo was Duitsland vroeger de voornaamste handelspartner van Iran en verloor het die positie aan China. En dat zal in de toekomst ook zo blijven. Ook de terreuraanslagen en vluchtelingenstroom die Europa echt destabiliseren zijn een gevolg van de Franse voortvarendheid in het Midden-Oosten.

AP citeerde trouwens een niet nader genoemde Europese diplomaat die stelde dat het voorstel niet echt besproken werd ook geen schijn van kans maakt. Er moet hierover trouwens onder de 28 ministers eensgezindheid zijn en dat is in het huidige klimaat niet mogelijk. Dat de Fransen het toch op tafel gooiden toont hoe wereldvreemd Fabius wel is.

Peugeot-Citroën

Ook in Frankrijk kan het zakenleven de fratsen van het duo Fabius & Hollande rond Iran zeker niet appreciëren. Voor de autogroep Peugeot-Citroën was Iran immers de derde grootste automarkt na Frankrijk en Spanje. Om van Airbus, Total, Bouygues, Vinci, enzovoort maar te zwijgen.

En die automarkt ging dankzij de door de Franse regering Sarkozy o.a. in 2012 genomen maatregelen geheel verloren. Die relatie van de Franse autoconstructeur Peugeot-Citroën met de Iraanse industriële Khodro groep zou nu terug opgepikt worden. Maar intussen zijn ook hier de Chinezen volop bezig de markt te bezetten met hun auto’s. En dit terwijl Peugeot-Citroën het financieel moeilijk heeft.

Najib Razak - 2

Zeg nu nog dat de familie al Saoed niet vrijgevig is. Gewoon omdat ze hem een sympathieke kerel vonden gaven ze aan de Maleisische premier Najib Razik (foto) enkele maanden voor de parlementsverkiezingen 681 miljoen Amerikaanse dollar. En wie weet hoe duur verkiezingen zijn kan altijd wat geld komende vanuit de Arabische woestijn goed gebruiken.

Dit incident zal ongetwijfeld voor hoogoplopende ruzies binnen de EU zorgen. Het bewijst echter vooral hoe idioot op diplomatiek vlak het duo Hollande-Fabius is. En dan stelt zich de vraag waarom beiden zo poeslief zijn voor Saoedi Arabië. Een land waarvan het geweten is dat het zeer gul kan zijn tegenover de mensen die hen steunen.

681 miljoen dollar

Zo kreeg de Maleisische premier Najib Razak in maart 2013, vlak voor de Maleisische parlementsverkiezingen van 5 mei, 681 miljoen Amerikaanse dollar van de Saoedi’s op zijn persoonlijke bankrekening gestort. Waarvan dan 5 maanden later 620 miljoen terugging. Steeds zonder opgaaf van welke reden dan ook.

Het enige antwoord op dit groot Maleisisch schandaal was dat de Saoedi’s dit storten omdat ze de man en zijn activiteiten erg sympathiek vonden. En men kan er zeker van zijn dat de familie Saoed het Franse optreden rond Iran en Syrië ook al heeft gesmaakt.

Het onderzoek sprak de Maleisische premier vrij van enige corruptie. Het werd gedaan door procureur-generaal Mohamed Apandi Ali die gedurende het onderzoek in die functie door Razik benoemd werd.

Niet te verwonderen dat het bezoek van Rouhani aan Frankrijk volgens Reuters een lager niveau had dan dat voordien aan Italië. En Hollande stelde, nog volgens Reuters, dat ze alles met Iran hadden besproken want aldus Hollande: ‘Frankrijk is zeer gehecht aan de mensenrechten en de vrijheid’. De steun van Parijs aan een Syrische terreurbeweging als Ahrar al Sham van sjeik Bassam Ayachi, peetvader van het Molenbeekse salafisme, is hiervan het beste bewijs.

Willy Van Damme

Syrië–Amerikaans-Russisch dictaat

Met als titel ‘Geneva talks will be ‘catastrophe’ for Syrian opposition‘ (Gesprekken in Genève zullen een catastrofe zijn voor de Syrische oppositie) wist Gulf News, een website uit de Verenigde Arabische Emiraten, vandaag een update te geven over de geplande onderhandelingen tussen de Syrische regering en de oppositie voor de vorming van een Syrisch overgangsbewind.

Eisen rebellen

Deze gesprekken moesten normaal vandaag maandag van start gaan maar zitten geblokkeerd door nieuwe eisen van de door Saoedi Arabië gefinancierde rebellen en door oppositie van Turkije. De rebellen eisen nog voor de onderhandelingen starten in wezen al het stopzetten van al de acties van het Syrische en Russische leger. Zo niet bleven zij weg uit Genève.

Riad Hijab - 2

Riad Hijab, de nieuwe Syrische rebellenleider, stelde zulkdanige voorafgaande eisen dat de vredesonderhandelingen nooit zouden kunnen starten. De VS en Rusland gooiden ze allen in de prullenmand. En enige macht over Syrië zal hij zo te zien nooit krijgen. Ook voor de VS mag Assad blijven en mogen de rebellen hoogstens van ver toekijken en braaf luisteren.

Over het eventueel stopzetten van hun oorlogsdaden zwijgen zij dan wel heel zedig. Bovendien zouden zij, als ze al wilden komen, alleen indirect willen onderhandelen met de Syrische regering. Waarbij de VN-diplomaten tussen de beide partijen dan heen en weer moeten pendelen.

Ook eisten zij, samen met Turkije en Saoedi Arabië, dat alleen zij namens de oppositie met de Syrische regering mogen onderhandelen. Als VN-onderhandelaar Staffan de Mistura toch andere oppositiegroepen ging uitnodigen dan zouden zij eveneens weigeren te komen. Dit terwijl in Wenen onder de grootmachten was overeengekomen dat alleen Staffan de Mistura zou bepalen wie men ging uitnodigen voor die Geneefse gesprekken.

Verder stelde Turkije zijn veto tegen de aanwezigheid in Genève van de Syrische Koerden van de PYD en hun bondgenoten van het door de VS bewapende en geleide Syrisch Democratisch Front (SDF). Kwamen die toch dan verliet Turkije zelfs het overleg met de grootmachten in de Internationale Syrië Steungroep. Met andere woorden: Turkije en Saoedi Arabië gingen de onderhandelingen onder controle pogen te nemen.

De prullenmand

Na herhaaldelijk overleg tussen de VS en Rusland – die op dit ogenblik in het noordoosten van Syrië militair al nauw samenwerken – hebben die nu de knoop doorgehakt en getoond wie hier de baas is. Niet de salafistische bendes zoals Het Leger van Islam of koning Salman de Hakbijl en zijn Turkse gelegenheidsvriend Recep Tayyip Erdogan, neen: ZIJ!!

John Kerry & Sergeï Lavrov - 1

John Kerry en zijn Russische collega Sergeï Lavrov toonden dat zij de baas waren over het Syrische dossier en niet de Saoedi’s of de Turkse president Erdogan. De speeltijd lijkt voorbij. Zeker voor de VS was dat een zeer moeilijke en moedige beslissing daar zij drie bondgenoten moesten terechtwijzen.

Volgens Gulf News (1) heeft John Kerry, de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, aan het Hoog Onderhandelingscomité, de officiële naam voor het door de Saoedi’s gefinancierde rebellenclubje, laten weten dat zij zich moeten voegen naar de dictaten van de VS en Rusland. Waarbij Washington in wezen al de Russische voorwaarden om te onderhandelen heeft aanvaard.

Verder herhaalde Kerry maandag nog maar eens dat de VS bij een weigering alle politieke, financiële en militaire steun aan die rebellen zouden intrekken. Volgens Gulf News, en deels ook volgens andere bronnen, zou Kerry tegen Riad Hijab, officieel Coördinator van het Hoog Onderhandelingscomité, en tegen hun hoofdonderhandelaar Mohammed Alloush (2) gesteld hebben dat Assad aan de verkiezingen zal mogen deelnemen.

Ook werden al hun voorafgaandelijke eisen als totaal onaanvaardbaar verworpen – en dus ook die van Riaad en Ankara – en starten de gesprekken vrijdag. Bovendien zal nog een tweede oppositiegroep aan die gesprekken deelnemen. Verder stelde, aldus nog steeds Gulf News, de VS en de VN zoals eerder ook Rusland en Damascus een veto tegen de aanwezigheid in Genève van Ahrar al Sham en het Leger van Islam.

Frankrijk en België steunen terroristen

Opvallend is dat Frankrijk bij monde van Laurent Fabius, minister van Buitenlandse Zaken, zich vorige week achter de eisen van de rebellen schaarde en daardoor ook de aanwezigheid bij de gesprekken van Ahrar al Sham steunde.

Een van de prominente leden van die uit al Qaeda voorkomende salafistengroep is sjeik Bassam Ayachi, de peetvader van het Molenbeekse salafisme. En diens kweekschool heeft in België en Frankrijk het voorbije jaar nochtans heel veel leed en schade veroorzaakt.

Wat nog maar eens op de dubieuze Franse politiek rond Syrië wijst. Maar ook Frankrijk werd hier dus door Washington en Moskou netjes op zijn plaats gezet. Hetzelfde gebeurde trouwens tijdens de onderhandelingen rond het Iraanse nucleaire dossier waar Frankrijk regelmatig en tevergeefs de eenzame opposant speelde. Fabius lijkt op het wereldtoneel dan ook eerder een clown dan een serieus te nemen diplomaat.

Laurent Fabius - 6

Wat Laurent Fabius bezielde om Ahrar al Sham en het Leger van Islam te steunen is een goede vraag. En of hij na zijn soms bizar gedrag tijdens de onderhandelingen met Iran en nu Syrië nog lang als minister van Buitenlandse Zaken kan aanblijven is eveneens een goede vraag. Zijn clownesk gedrag in beide kwesties staat al een tijd onderhevig aan zware kritiek in de klassieke Parijse salons.

Opvallend was trouwens dat de Belgische minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders (MR) tijdens een gesprek op de VRT Radio 1 op maandagochtend evenmin bezwaren maakte tegen de aanwezigheid bij die vredesonderhandelingen van toch wel duidelijk terroristische groepen als Ahrar al Sham en het Leger van Islam.

Zo zweeg hij tijdens het gesprek over hun voor België toch belangrijke aanwezigheid bij het Saoedische onderhandelingsteam. De beweringen over de strijd tegen de terreur van Brussel en Parijs dient men dan ook met een heel flinke portie zout te nemen. En hoe denkt onze parlementaire oppositie hierover? En wat met de andere partijen binnen de regering Louis Michel?

Geen echte macht

In die tweede door de VS en Rusland nu samengestelde oppositiegroep zitten Saleh al Muslim, co-voorzitter van de Syrisch Koerdische PYD, Qadri Jamil van de partij Volkswil en de in Egypte verblijvende advocaat Haythem Manna van de Qamh Beweging. Jamil is een Syrische ex-vicepremier en woont nu als balling in Moskou. Wat betekent dat Moskou een mannetje krijgt en ook Egypte present is. Naast dan de Syrische Koerden.

Om het allemaal voor de oppositie nog erger te maken zou, nog steeds volgens Gulf News, het de bedoeling zijn dat men tijdens de overgangsperiode een Kabinet van Nationale Eenheid vormt met daarin vertegenwoordigers van de oppositie en de regering.

Met andere woorden alle echte macht in Damascus blijft tot aan de volgende vermoedelijk in 2017 gehouden verkiezingen geheel in handen van de regering van Assad en de Baath partij. Veel reactie vanuit Riaad, Ankara of vanwege die rebellen is er voorlopig nog niet. Volgens Hijab zou men dinsdag een standpunt bepalen. Het belooft voor hen een moeilijke 24 uur te worden.

Vraag is echter wat die gesprekken in Genève juist gaan opleveren. Zo moet er een staakt het vuren komen maar niet in de gebieden waar al Qaeda (Jabhat al Nusra) en ISIS actief zijn. Maar al Qaeda vecht in het Syrische westen overal in een militaire alliantie met al de andere rebellengroepen. En enig spoor van een splitsing op het strijdtoneel tussen die groepen is tot heden nergens merkbaar.

Bashar al Assad

Het is nu officieus dat president Bashar al Assad van de VS Syrisch president mag blijven. Mits hij de komende presidentsverkiezingen wint. Een zeer harde pil die Riaad, Parijs, Londen en Ankara hier moeten slikken. Om van de oorlogsstokers van Human Rights Watch en Amnesty International nog maar te zwijgen.

Vermoedelijk zal de oorlog dus verder op het slagveld beslecht worden en zullen een aantal minder belangrijke rebellengroepen in dat Kabinet van Nationale Eenheid stappen en de wapens neerleggen. De anderen gaan dan, zwaar verzwakt en met de moed der wanhoop verder vechten.

Zuidelijk Front

In die zin is het bericht (3) op de Libanese websites van Now, dat pro die rebellen is, en Al Akhbar, dat er kritisch tegenover staat, het verhaal te lezen dat het Zuidelijk Front, een verzameling vanuit Jordanië opererende rebellengroepen, van het Militair Operatiecentrum in Jordanië begin deze maand het bevel kreeg om alle militaire acties tegen de regering te staken. Ze zouden vanaf nu al hun energie moeten besteden aan het bevechten van Jabhat al Nusra, de partner in dat Zuidelijk Front.

Dat Militair Operatiecentrum bestaat uit buitenlandse militairen die in wezen leiding geven aan de oorlog in het zuiden van Syrië. Het bestaat onder meer uit Amerikaanse, Britse en Franse officieren naast Saoedische en Jordaanse militairen. Het staat in voor de bevoorrading en training en geeft in theorie leiding aan het Zuidelijk Front.

Wat niet wil zeggen dat de strijd in het zuiden van Syrië voor het leger al gestreden is. Integendeel, de gevechten gaan er onverminderd door. Waarbij dat leger ook hier duidelijk vorderingen maakt.

Willy Van Damme

1) Gulf News, Sami Moubayed, 25 januari 2016, ‘Geneva Talks will be catastrophic for Syrian Opposition’. http://gulfnews.com/news/mena/syria/geneva-talks-will-be-catastrophe-for-syrian-opposition-1.1659479#.VqX1D8nRV7Q.twitter

2) Mohammed Alloush is familie van de vorige maand gesneuvelde Zahran Alloush, de chef van het Leger van Islam en een keiharde salafist. Dat Leger van Islam zal dan echter niet mogen deelnemen aan de gesprekken. Hoofdonderhandelaar van dat Hoog Onderhandelingscomité is Assad al Zoubi, een vroegere Syrische luchtmachtgeneraal die mee de leiding heeft over dat Zuidelijk Front.

3) Now, 20 januari 2016, Albin Szakola, ‘Daraa rebels ordered to stop fighting Syria regime: report’. https://now.mmedia.me/lb/en/NewsReports/566514-daraa-rebels-ordered-to-stop-fighting-syria-regime-report

De Standaard over Litvinenko

Dat Uw krant wanneer het over Rusland gaat verslaggeving vervangt door moddergooien en persoonlijke aanvallen op president Vladimir Poetin is natuurlijk overduidelijk. Ook nu weer schrijft Corry Hancké in ‘Rapport af, case closed’ vandaag 22 januari 2016 op diezelfde wijze.

Zo schrijft ze: ‘Nadat gisteren de conclusies bekend waren gemaakt, zei Kovtoen (een van de vermeende daders van de moord, nvdr.) aan het Russische staatspersagentschap Tass dat de uitslag al op voorhand vaststond aangezien de rechter vals bewijsmateriaal heeft gebruikt. Het feit alleen al dat hij dit forum in een medium van de staat krijgt, illustreert dat Kovtoen niet moet vrezen dat Rusland hem zal uitleveren.’

Alexander Litvinenko - 1

Alexander Litvinenko, volgens De Standaard en de rest van onze massamedia een held die de waarheid over president Vladimir Poetin wou onthullen en daarom door de Russische geheime dienst FSB vermoord werd.

Een wel heel merkwaardige redenering die gezien de traditie van mevrouw Hancké natuurlijk ook niet kan verrassen. Dat Tass hem om een reactie vraagt lijkt mij vanuit journalistiek standpunt zelfs essentieel. Journalistieke deontologie eist immers dat men zeker in strafzaken beide partijen op een evenwichtige wijze aan het woord laat. Maar voor mevrouw Hancké is dat interview echter het bewijs dat Rusland beiden niet zal uitleveren.

Complete onzin natuurlijk die men nu eenmaal van haar kan verwachten. De reden waarom Rusland hen tot heden niet uitleverde is echter simpelweg omdat de Russische grondwet dat niet toelaat. Dat is reeds in 2006 snel na de dood van Litvinenko het Russische standpunt geweest maar wordt veelal in onze westerse massamedia verzwegen. Dus ook door Hancké in De Standaard.

Maar ja, Rusland is sinds 2000 toen Poetin president werd geen natie meer die, zoals België, op een fluittoon naar de pijpen danst van grote broer Washington. Rusland gooit haar basisrechten niet zomaar in de vuilbak omdat Washington of Londen dat eisen. Vandaar dat de gewezen Amerikaanse spion Edward Snowden in Moskou wel asiel kreeg en men dat in de ‘vrijheidslievende’ EU al bij voorbaat weigerde. En dus start operatie moddergooien met Uw nederige dienaar Corry Hancké in een bijrolletje.

Dat Litvinenko de appartementsaanslagen in Moskou op naam van Poetin schreef – de reden volgens onze pers voor die moord – is trouwens niet verbazend. Het is ook al een oud verhaal dat men vanuit bepaalde westerse bronnen reeds in 2000 lanceerde. Litvinenko werkte op dat ogenblik voor vroegere Russisch mediamagnaat Boris Berezovski. En die beschuldigde men in Rusland toen reeds van het leveren van wapens aan de Tsjetsjeense salafistische groepen die men ook verantwoordelijk achtte voor die bomaanslagen.

Andrei Lugovoj - 1

Andrej Loegovoj, volgens het Britse onderzoek de moordenaar van Litvinenko. Hij zetelt nu voor de Liberaal Democratische Partij van Rusland, de ultranationalistische en demagogische oppositiepartij van Vladimir Zhirinovsky, in de Doema, het Russische parlement.

De beweringen van Litvinenko waren dan ook logisch te noemen. De link tussen Berezovski en Litvinenko en die salafistische terreurgroepen werd nadien na zijn vlucht naar Londen trouwens ook verder bewezen. Alle drie hadden trouwens goede relaties met onder meer de Britse veiligheidsdienst MI6. En Litvinenko bekeerde zich op het einde van zijn leven trouwens tot de salafistische versie van de islam.

Het verhaal van Litvinenko over die appartementsbommen in Moskou doet denken aan die episode toen in de zomer van 2011 in de Syrische hoofdstad Damascus enkele dodelijke aanslagen met autobommen plaats hadden. Dan was dit volgens Jullie andere moddergooier Jorn De Cock het werk van president Bashar al Assad. Nog zo’n heel grote crimineel volgens onze massamedia.

Waarom had Assad dit gedaan? Hij wou zo, stelde De Cock in die periode, deze Syrische salafistische rebellen zwart maken. Het is pure onzin en feitelijke laster die men nu natuurlijk in De Standaard of elders wel niet meer durft te beweren. Ook volgens Litvinenko pleegde Poetin die aanslagen in Moskou alleen om zo komaf te kunnen maken met het salafistische bestuur over Tsjetsjenië.

Boris Berezovski - 4

De op 23 maart 2013 thuis overleden – Volgens het Britse gerecht door zelfmoord – Russische oligarch Boris Berezovski werkgever van Litvinenko en de Londense huisbaas van o.m. Tsjetsjeense salafisten. Toen men in Rusland een onderzoek wou beginnen rond zijn wapenleveranties aan die Tsjetsjeense terreurgroepen zorgde hij ervoor dat zijn kranten een heuse moddercampagne begonnen tegen diegenen die dat onderzoek waren begonnen. Gezien zijn grote machtspositie toen over de Russische pers was dat met succes. Pas nadat Poetin aan het bewind macht kwam snoeide men aan zijn almacht en vluchtte hij naar zijn Britse bazen van MI6. Zelfs de Britse pers schreef dat hij een agent was van MI6. Het was mede op die wijze dat het westen Rusland toen in haar greep had en er kon plunderen dat het een lieve lust was.

Maar deze elementen die in dit dossier opduiken weigert men duidelijk te schrijven. Te gênant voor de Britse regering nietwaar.

Trouwens volgens bepaalde bronnen die het dossier jaren geleden inkeken was de vergiftiging met polonium reeds een feit voor de ontmoeting van Andrej Loegovoj en Dmitri Kovtoen met Litvinenko.

Verder wil ik de krant er ook aan herinneren dat het toch wel heel unieke gebruik van polonium als moordwapen volgens Zwitsers forensisch onderzoek van november 2013 al in oktober of november 2004 toegepast is om de Palestijnse leider Yasser Arafat te vermoorden.

Een feit dat nog meer vragen zou moeten oproepen over deze zaak. Het zou immers doen veronderstellen dat in het geval de Britten het bij het rechte eind hebben Poetin ook Yasser Arafat liet vermoorden. Ook dat eerder gebruik van polonium wordt natuurlijk echter lekker verzwegen.

Tsjetsjeense salafisten - 1

Tsjetsjeense salafistische terroristen, zo te zien de vrienden van Alexander Litvinenko, Boris Berezovski, MI6, Corry Hancké en De Standaard. Ze zijn nu vooral actief bij ISIS in Irak en Syrië evenals in Oekraïne bij het fascistische AZOV Bataljon. Strijd tegen de terreur zegt U?

Maar als we weten dat mevrouw Hancké voor haar berichtgeving over de Krim zich eerder baseerde op informatie komende van de aan terreur gelieerde salafistische beweging Hizb ut Tahrir dan weten we waar we in haar geval aan toe zijn.

Men kan alleen maar besluiten dat De Standaard wanneer het past een boontje heeft voor salafistische terreur, zowel op de Krim, Tsjetsjenië als in Syrië.

Willy Van Damme

Brief aan De Standaard betreffende het artikel ‘Rapport af, case closed’  van Corry Hancké van vandaag 22 januari 2016 over de zaak van de moord op Alexander Litvinenko. .