Ze zien ze (soms) vliegen

Merkwaardig toch hoe N-VA en Open VLD reageren op de sociale problemen bij Skeyes, het vroegere Belgocontrol. De overheidsinstelling die zorgt voor het begeleiden boven België van burgervliegtuigen.

Al enkele jaren zijn er hier problemen als gevolg van het ongenoegen bij het personeel over de hoge werkdruk die veroorzaakt wordt door een personeelsgebrek. Wat dan weer resulteert in personeel dat naar de dokter stapt op zoek naar een ziekenbriefje.

En maar besparen

Het gevolg is een Belgisch luchtruim dat regelmatig wegens een gebrek aan controle dient afgesloten te worden. Een ramp voor de luchtvaartsector en nog meer voor massa mensen die het vliegtuig willen nemen.

De oorzaak ligt ook hier in het beleid van deze regering met steeds maar meer besparingen zodat het personeelstekort en de werkdruk op heel veel plaatsen – Zie justitie – almaar groter wordt. Een recept voor miserie natuurlijk. Het is wat zich in diezelfde sector ook afspeelt bij de bagagebehandelaars in Zaventem. Ook hier besparingen, toenemende werkdruk en dus stakingen. Niet zelden spontaan.

Mits tijdige extra aanwervingen had dit zo verholpen geweest en zouden de mensen met een gerust gemoed naar de luchthavens in Charleroi of Zaventem kunnen vertrekken. Het heet beleid voeren. Nu krijgt ons land terecht een barslechte reputatie.

En wat zegt een niet eens bevoegde Vlaams Minister voor Mobiliteit Ben Weyts (N-VA) als reactie: Zet het leger in. Wat bij Skeyes en het leger deels voor irritatie zorgde en deels voor hilarische reacties. Een leger dat trouwens ook al kampt met een al even schrijnend personeelsgebrek. De ene miserie verhelpen door de andere miserie te gebruiken. Het typeert bepaalde politici.

Ben Weyts zou zich best ook het voorval van 5 maart 1973 herinneren toen de Franse regering van Pierre Messmer onder president Georges Pompidou besloot de staking van de luchtvaartbegeleiders te breken door het leger in te schakelen.

Tot op die vijfde maart 1973 twee Spaanse vliegtuigen van Iberia met een DC-9 en Spantax met een Convair 990 Coronado op weg naar Londen in de buurt van de stad Nantes met elkaar botsten met 68 doden tot gevolg.

De schuld bleek de onervarenheid van de militairen met dit soort werk. Naast fouten van de piloten van een van de vliegtuigen. Wat als … hoe zou Ben Weyts dan reageren? Met een van zijn zondagse reclameboodschappen?

IMG_2968 - kopie

Ben Weyts wil terug naar de negentiende eeuw en het leger inzetten om een staking te breken. Voor de problemen van de hoge werkdruk en dus stress bij het personeel lijkt hij geen aandacht te hebben. Voor de correcte behandeling van de koeien en varkens die men wil slachten reserveert hij vandaag wel extra geld om zo aanwervingen te kunnen doen. Wat is het verschil tussen een vluchtbegeleider en een koe? Antwoord: Ben Weyts.

En dan is er Open-VLD die vandaag stelt om bij Skeyes dan maar het systeem van minimum dienstverlening in te voeren. Met andere woorden het recht op staken te verbieden. Want daar komt het voorstel toch op neer. Maar wat dan met de ziekenbriefjes? Gaat men bij Open VLD soms weigeren om doktersattesten te aanvaarden en de mensen onder politiebegeleiding naar hun werk voeren?

Het doet denken aan Johan Decuyper, de baas van Belgocontrol, die op televisie aankondigde strenge maatregelen met sancties te nemen tegen het gebruik van ziekenbriefjes. Misbruik stelde hij. Een regelrechte provocatie op een ogenblik dat een akkoord met de bonden in zicht leek. We horen er trouwens niets meer van.

En nochtans is het simpel en had het probleem zich nooit voorgedaan had de regering bij Skeyes niet zomaar in het wilde weg besparingen zitten doorvoeren. Maar Weyts en Open VLD zien die simpele oorzaak en mogelijke oplossing blijkbaar niet. Neen, hard optreden tegen malcontent personeel dat is hun enige remedie. Het knelpunt in dit dossier zien zou immers betekenen dat men dan de eigen beleidsfouten moet erkennen.

Wat wil de MR?

Maar wat wil je? Heeft iemand in dit dossier federaal minister François Bellot (MR) erg actief gezien? Natuurlijk niet, maar hij is wel de verantwoordelijke minister. En dan heb je bij het  Waals gewest Jean-Luc Crucke (MR) die verantwoordelijk is voor de luchthavens zoals die van Luik. Hij weigert wegens het geknoei bij Skeyes het Waals gewest nog langer te laten betalen en vraagt de … regionalisering van Skeyes.

Dit terwijl diezelfde MR bij monde van premier en partijvoorzitter Charles Michel elke verdere staatshervorming weigert. Wat logisch lijkt want deze serie staatshervormingen hebben het land amper nog bestuurbaar gemaakt. Getuige het dossier van de luchthavens waar men na jaren geruzie en rechtszaken nog steeds geen vliegroutes boven Brussel kon vastleggen.

Maar ja, als je een kandidaat premier hebt die eerst zegt het land ten onder te willen zien gaan aan ruzies. Waarna diezelfde man een goeie maand later zegt dat als men hem na 26 mei geen eerste-minister maakt hij alsnog het land ten onder zal richten met vers communautair gestook. Wat men normaal afpersing noemt. En dus wat wil je dan?

De toestand van bepaalde Britse politici is erg onstabiel maar hier lijkt het soms niet veel beter. Daar moet men de oorzaak voor de problemen bij Skeyes zoeken, niet bij een provocerende chef of bij balorig personeel.

Het is typerend voor een regering van knoeiers die het steeds maar heeft over een onder hun bestuur beter geworden investeringsklimaat maar ondertussen de voorbije winter zelfs de elektriciteitsbevoorrading aan de bedrijven niet kon garanderen. Dat zullen zij het bij hun investeringsseminaries vermoedelijk wel niet over gehad hebben.

Willy Van Damme

De durf van Karel De Gucht & Co

Je moet maar durven. Dat lijkt het motto van een aantal gewezen topleiders van de EU en de NAVO in hun open brief over de kwestie van Palestina en het Amerikaanse beleid onder president Donald Trump.

In een opiniestuk dat vandaag in een serie westerse kranten waaronder De Standaard verscheen stellen onder meer Willy Claes, Javier Solana – beiden sociaal-democraten en gewezen bazen van de NAVO – Louis Michel, Guy Verhofstadt en Karel De Gucht dat het Amerikaanse beleid ten aanzien van Israël en Palestina totaal fout is.

Zij wijzen daarbij op de Amerikaanse erkenning van Jeruzalem als hoofdstad van Israël, het aanvaarden van de door Israël bezette Golan hoogvlakte als Israëlisch grondgebied en het stoppen van de financiering door Washington van de UNRWA, de United Nations Relief and Works Agency, het VN-agentschap dat instaat voor de hulp aan de in 1948 door zionisten van hun land en huis verdreven en in kampen levende Palestijnen.

DSCN7855

Karel De Gucht (Open VLD), gewezen minister van Buitenlandse Zaken, stelt dat de EU de internationale rechtsregels moet respecteren. Iets wat hij toen hij minister was gewoon aan zijn laars lapte.

Dat dit Amerikaans beleid gewoon crimineel is hoeft men niet te bewijzen. Alleen getuigt hun open brief van eenzelfde arrogantie – zij het wat netter verpakt – dan die van Trump en de VS. Zo stelt men in de aanhef: “De EU hecht veel belang aan de multilaterale internationale orde die op regels gebaseerd is…. Wij vinden dat Europa een plan moet omarmen en promoten dat de basisregels van het internationaal recht respecteert,…”

Je moet maar durven natuurlijk. In een opiniestuk beweren dat een internationale op rechtsregels gebaseerde orde essentieel is en die, toen ze aan het bewind waren, die regels gewoon aan hun laars lapten. Waarbij hun daden zorgden voor de ene massamoord na de andere en daarbij zelfs de veiligheid van de EU in gevaar brengen. Zie Libië, Irak, Libanon en Syrië

Vooreerst is hun pleidooi voor twee aparte staten, zijnde Israël en Palestina, reeds in tegenstrijd met de meest elementaire rechtsregels en die van de mensenrechten die ze beweren te verdedigen. Israël is immers een apartheidsstaat, goed voor joden en niet voor anderen.

Jihadist met onthoofde kop

Jarenlang steunde de EU, met o.m. Guy Verhofstadt (Open VLD), dit soort lieden in Syrië. Men noemde hen zelfs vrijheidsstrijders, idealisten, die vochten tegen dat brutale regime ginds. En dan maar lullen over de internationale rechtsregels. Nadien pleegden diezelfde (sic) vrijheidsstrijders dan aanslagen in Europa. Wanneer gaan Guy Verhofstadt en co zich hiervoor verontschuldigen? Met Sint-Juttemis?

Waar zijn de rechten van de daar wonende niet-joden? Nergens toch. Bovendien zijn de zionisten kolonisatoren, misdadigers die hun staat stichten via massamoord, terreur en diefstal. Wie pleit voor een Israël kan niet beweren de mensenrechten in zijn hart te dragen. Integendeel met steunt zo slachtpartijen en plunderingen.

En dan de internationale rechtsorde en die politici of gewezen politici? Zijn zij hun brutale oorlog in Joegoslavië vergeten? Zijn zij de illegale oorlog tegen Libië vergeten? Zijn zij de steun voor dat salafistisch tuig in Irak, Libanon en Syrië vergeten? Of hun steun aan de Amerikaanse bezetting van Irak vergeten en de gewelddadige coup in Oekraïne van 2014? En ga zo maar door met nu Venezuela en de poging tot staatsgreep.

De Antwerpse haven waarover Louis Michel, Karel De Gucht en Guy Verhofstadt toen regeerden was toch een der grootste draaischijven via welke de VS hun oorlogsmateriaal naar Irak verscheepten.

En dan was er de massaslachting in Gaza genaamd Cast Lead van nota bene de kerstdagen van 2008 waarbij een 300 kinderen omkwamen. Nadien gingen de Europese topleiders zoals Angela Merkel er de Israëlische regering zelfs hun steun betuigen. Steun voor massale kindermoord dus.

Hoeft het dan ook te verwonderen dat men in dat opiniestuk in wezen alleen maar vrijblijvende praatjes zit te verkopen? Wat kappen op Donald Trump, niet meer. Men zegt wel dat Israël sommige dingen niet mag doen maar verder gaat men niet. Sancties tegen Syrië of Rusland dat is voor hen nooit een probleem geweest.

Maar maatregelen tegen een racistisch op gebiedsroof gebaseerd Israël dan kan niet. Zelfs al voert die staat continu agressie, zorgt de Mossad voor moordaanslagen, waaronder in Europa, steunt het ook met wapens al Qaeda en voert het oorlog tegen Syrië.

Daarvoor sluiten Verhofstadt en Co netjes de ogen. Feitelijk kakken ze gewoon op het internationaal recht en de mensen die als gevolg daarvan het slachtoffer zijn. Incluis die in Europa.

Willy Van Damme

Israël: Een bijzonder relatie–Een nawoord van Egbert Talens

Aanvullende info na publicatie van Ebr… (mijn boek Een bijzondere relatie) op deze blog. Behalve een weergave van de voorzijde van Ebr…, zou ook een beeld van de achterzijde het goed hebben gedaan. Het gaat mij om de tekst op de achterflap, en wel speciaal díe woorden waarmee ik probeer duidelijk te maken dat de term ‘Palestijnse kwestie’ volstrekt bezijden de realiteit valt van de politieke gebeurtenissen vanaf ca. 1881, tussen de rivier de Jordaan en de Middellandse Zee.

In Ter overdenking…, op pagina 318, doe ik (nogmaals) een poging die onmogelijke term, Palestijnse kwestie, als zodanig en dus als fóut, aan de lezers voor te houden.

In zijn voorwoord vraagt polemoloog Leon Wecke zich af, ‘of Talens toch niet door een selectieve attentie en inattentie geleid werd bij zijn zoektocht naar beschrijvingen van de feitelijke werkelijkheid’ (pag.V). En daarna: ‘Talens ontkracht dit in belangrijke mate door zowel uit Palestijnse als uit Israëlische bronnen te putten…’.

Egbert Talens - Een bijzondere relatie - Boek- achterflap

De achterflap van het boek met de tekst van Egbert Talens

Zelf zou ik die observatie anders geformuleerd hebben; veel aansprekender, namelijk zo: ‘Het aantal Joodse auteurs en niet-joodse schrijvers, door Talens  geraadpleegd, verschilt enorm. In die zin dat de eersten vele malen groter in aantal zijn, dan de laatsten.’ Ergo: kritische benaderingen berusten vrijwel enkel op eigen, Joodse, sterker nog, op Israëlische bronnen.

Mijn vermoeden dat aandacht voor Ebr… is uitgebleven, zal waarschijnlijk, zo niet geheel, op dát punt terug te voeren zijn. [Van de uitgever kreeg ik de informatie dat uit bepaalde kring een poging is gedaan, hem ertoe te brengen mijn boek níet uit te geven. Een mistige situatie.

Hoe konden ‘opponenten’ weet hebben van mijn onderneming? Toch alleen als de uitgever dit zélf aan die van-christelijke-huize-zijnde lieden communiceerde, toen ze het uitgeven van een boek van een van hen kwamen bespreken? Ik vermoed het boek ‘De kern van de zaak’ van Wim Kortenoeven, dat door Aspekt in 2005 is uitgegeven; hetzelfde jaar dat Ebr… uitkwam.

Natuurlijk bleef ik na het uitkomen van mijn boek niet met mijn armen over elkaar zitten. Ik bestudeerde sommige van de door mij aangeschafte boeken over het Midden-Oosten-conflict opnieuw.

O.a. was dit het geval ter zake van The Burning Ground (TBG) van de hand van Shabtai Teveth. Pagina 279 van mijn Ebr… bestaat volledig  —  dit slaat op deze pagina, níet op het werk van ST  —  uit deze pil, en zo kwam ik op pagina 850 een zin tegen die mij nadien nooit meer heeft los gelaten. Die zin luidt:

‘In March 1928 he told the HEC that “in order to start a movement in America, a great disaster or upheaval is needed.” [Het ‘he’ slaat op Ben-Gurion; HEC staat voor: Histadruth(1) Executive Committee.]

Hoofdstuk 44, in TBG, draagt de titel: Disaster Means Strength. Talloze malen heb ik dit hoofdstuk bestudeeerd, en ik ben steeds meer tot het standpunt gekomen dat  Joden absoluut niet veilig zijn voor eigen mensen, als grote(re) belangen op het spel staan, en  —  en nu maak ik een enorme en gewaagde gedachtesprong  —  welk belang kan nu groter zijn, voor de politieke zionisten, dan … het verwerven c.q. inrichten van hun JOODSE STAAT.

220px-Adolf_Eichmann,_1942

Adolf Eichmann, en der voornaamste architecten van de holocaust, en ooit een vriend van de zionisten die samenwerkte met David Ben-Goerion. Nadien ontvoerde Israël hem en knoopte hem na een proces op. Hij was niet meer dienstig en een showproces kwam dan goed van pas.

Zó grandioos stonden de zaken er eind twintiger jaren van de twintigste eeuw niet voor, vond David Ben-Gurion. Ja, er kwamen wel joden vanuit Europa  —  vooral uit de Pale of Settlement  —  maar naar zijn (BG’s) smaak lang niet genoeg, wat uit de overige pagina’s van dit hoofdstuk, tussen de regels doorlezend, wel kan worden opgemaakt.

Dit bracht mij ertoe, achter de contacten die deze politieke zionisten er met de op het politieke toneel in Duitsland verschenen Nazi’s op na hielden, ontwikkelingen te ontwaren in de richting van wat later op de Holocaust dan wel de Sho’a is uitgedraaid.

In de jaren voor WO-II mocht in Duitsland geen vlagvertoon van buitenlandse instanties plaats vinden; maar in opleidingskampen van de politieke zionisten ín Duitsland, kampen waar jonge Joden een op militaire leest geschoeide training c.q. opleiding kregen, wapperden, open en bloot, alsof er niets aan de hand was, vlaggen met de Magen David, de David-ster.

Er bestaat een (herinnerings-)penning met aan de ene kant die David-ster, en aan de andere kant de Swastika, het hakenkruis. (De) politieke zionisten onderhielden banden met … Adolf Eichmann; hij bezocht eind jaren dertig Palestina, zonder te kunnen bevroeden er zo’n 25 jaar later opnieuw te verschijnen; maar dan voor de rechtbank met zijn ophanging in Jeruzalem als gevolg.

Die samenwerking vond plaats in het kader van wat genoemd werd: das Ha’avara-Abkommen. Wie met die term via Google aan het zoeken raakt, kan van de ene verbazing in de andere vallen. Zoals bij de kreet: ‘Ohne Hitler, kein Israel’.

Wie is trouwens op de hoogte van het feit dat het Britse blad, Daily Express, op 24 maart 1933, verslag deed van een oproep (van Jóódse instanties in Amerika) tot een boycot van Duitsland? Voor mensen met sterke zenuwen volgt deze link:

https://www.nationalists.org/library/hitler/daily-express/judea-declares-war-on-germany.html

Dat bronnen van (de) politieke zionisten nu nog onder geheimhouding vallen, is een grote handicap, m.b.t. (nader) onderzoek. Soms kregen notulisten opdracht, even de pen neer te leggen. Dan valt er, zelfs na opening van documenten ter zake, niets meer te achterhalen…

Egbert Talens

Israëlische vlag

Ooit wapperde de Ster van David in zionistische trainingskampen van de terreurgroepen zoals de Haganah in het Duitsland van Adolf Hitler.

Antwoord: Willy Van Damme

De samenwerking van de zionisten met Nazi-Duitsland was mij al bekend maar er is voor zover ik weet amper iets over geschreven. Te gênant natuurlijk voor beide partijen. In wezen is dit het verhaal van de vijand van mijn vijand is mijn vriend. Zionisten hadden ruzie met de Britten omdat die hen niet voor de volle 100% steunden. En dus gingen ze bij Hitler dan maar in eigen kampen gevechtstraining organiseren.

Sommigen naar verluidt ook na de start van de Tweede Wereldoorlog. Dit terwijl joden in het publieke leven in Duitsland onder de terreur van de nazi’s moesten voortleven. Een schokkend verhaal. Ook dit toont hun ongebreidelde arrogantie en zelfs grootschalig misprijzen voor de ‘eigen’ mensen.

En natuurlijk hadden zionisten er ook een feitelijk belang bij dat die jodenhaat en repressie met de holocaust geheel uit de hand is gelopen. De essentie was dat er zoveel mogelijk joden een ‘veilige’ heimat in Palestina zouden zoeken om het land dan te bevolken met het eigen ‘ras’. Weg van die ‘boze’ buitenwereld.

Vandaar de regelmatige campagnes in onze pers over wat zij dan noemen antisemitisme. Wat ze zoals bij de Britse Labour partij buiten alle proporties opblazen. Het is een van de zaken die men continu vooraan in onze pers wil krijgen. Zoals in het verleden reeds gebleken is doen zionisten het desnoods dan zelf maar zoals met de bomaanslagen op gelovige joden in Bagdad in de jaren vijftig van de vorige eeuw.

  1. De Histadruth is een van de voornaamste instrumenten van het zionisme geweest in hun strijd voor het stichten van Israël. Veelal wordt het omschreven als een vakbond maar in wezen was dit zowel werkgever als werknemer en beheerste de Histadruth lang het politieke en economische leven waarop Ben-Gurion zijn staat uitbouwde. Die rol is zeker sinds het aan de macht komen in Israël van Likoed helemaal voorbij.

Egbert Talens beschrijft zionistische praktijk in boek

Niet zelden gebeurt het dat uitstekende historische werken in de media onbesproken raken. De non-fictie wordt in de sectie boekbesprekingen immers nogal gemakkelijk vergeten. En als het kritisch is over een land uit de westerse alliantie dan is de kans groot dat het zo in de vergeetput in vliegt.

Dat overkwam het boek ‘Een bijzondere relatie – Het conflict Israël Palestina nader bekeken 1897 – 199’3’  van de Nederlander Egbert Talens, uitgegeven in 2005 bij Aspekt uit Soesterberg. (1)

Egbert Talens - Een bijzondere relatie - Boek

Egbert Talens beschreef en analyseerde op professionele wijze de historiek van het zionisme en zijn moorddadig karakter. Volgens hem te hoog gegrepen plannen en gedoemd om op termijn te mislukken.

Censuur

Het gaat hier in dit boek over joden, Israël en meer essentieel over het zionisme en zijn praktijken. Al snel haalt men dan de banvloek ‘antisemitisme’ (2) boven en en kom je op de lijst van te mijden schrijvers te staan. Bij de zogenaamde samizdat. Ooit stelde ik op een debatforum bij de krant De Tijd dat Israël diende te verdwijnen gezien het een racistische staat is waar men apartheid toepast. Het moest Zuid-Afrika achterna, schreef ik.

Voldoende om er verbannen te worden. Waarop de man bij die krant zelfs stelde dat dit geen censuurmaatregel was. Het typeert onze media waar elke vorm van fundamentele kritiek op die vermeende joodse heilsstaat in veel gevallen of verboden wordt of als kwaadaardig wordt voorgesteld. Zie maar hoe de Britse Labour partij met voorzitter Jeremy Corbyn bedolven wordt onder beschuldigingen van antisemitisme.

Het boek van Egbert Talens kreeg in de Nederlands pers zoals te verwachten viel dan ook geen aandacht. Men poogde het zelfs te verbieden, aldus de auteur. En nochtans is dit een uitstekend boek en in het Nederlands mogelijks het beste werk over het zionisme ooit.

Egbert Talens is geen historicus of van beroep schrijver, antropoloog, politicus of politicoloog. Neen, hij was gymleraar en hier dus de leek. Zijn interesse voor dit onderwerp is eerder ontstaan vanwege een persoonlijke band met de regio. Als vrijwilliger trok hij 33 jaar zijnde naar het Midden-Oosten om er voor de UNRWA, de United Nations Relief and Works Agency, te werken.

De VN organisatie die zorg moet dragen voor het welzijn van de ontheemde Palestijnen elders in het Midden-Oosten. De zionisten vertikten het gewoon dit op zich te nemen en dus moest de VN, en de belastingbetalers in de rest van de wereld, er maar voor opdraaien. Typerend.

Ontstaan zionisme

Hij reisde daarbij tussen Damascus en de Jordaanse hoofdstad Amman en ontmoette zo zijn vrouw, een deels Armeense uit Palestina. Het boek is wel scherp voor het zionisme maar kan zeker niet afgedaan worden als propaganda. Hier geen lukrake beweringen sprekend vanuit de buik of gebruik makend van slogans.

Wat hij deed is zorgvuldig de historiek van de joden bestuderen en hun vroegere tochten door de regio. Snel gaat hij dan over naar het heden, en dat begint in de tweede helft van de negentiende eeuw toen het idee van het zionisme vorm kreeg.

Daarbij bespreekt hij een serie dagboeken en historische werken van zowel Palestijnen, zionisten als van buitenstaanders, niet zelden supporters van de zionistische staat. Ook toont hij aan dat Theodor Herzl met zijn in 1886 verschenen boek ‘Der Judenstaat’ niet de eerste was die een joodse staat voorstelde die zoveel mogelijk vrij moest zijn van Arabieren.

Egbert Talens

Egbert Talens is van origine een turnleraar en raakte gebiologeerd door het optreden van het zionisme in de wereld. Zijn boek dient gezien te worden als een basiswerk en een must voor mensen die het Midden-Oosten willen vatten.

Zo brengt hij het verhaal van Moses Hess die reeds in 1860 het boek ‘Rom und Jerusalem’ schreef en zo de eerste in de moderne tijden was die een terugkeer naar een ‘beloofde land’ poneerde. Ook haalt hij het verhaal aan van de tot het jodendom bekeerde katholiek Salomon Molcho die reeds in 1530 aan keizer Karel V en paus Clemens VII een dergelijk voorstel deed. De brandstapel was zijn lot.

Nationalisme

In wezen is het zionisme een versie van de vele nationalistische bewegingen die in de negentiende eeuw in Europa opgang maakten. Een gevolg van het nieuwe denken komende uit de Verlichting.

Figuren als Theodor Herzl, Vladimir Jabotinski en Chaim Weizman, de grondleggers van het zionisme, waren seculiere joden. Dit in tegenstelling tot andere meer religieuze joden voor wie dit zionisme, een zoveelste nationalistische stroming, totaal uit den boze was. Het werk van satan.

Er is binnen het jodendom trouwens nog steeds een zeer grote stroming van religieuze joden die zich kordaat afzet tegen dit zionisme. Dit gaat zelfs zover dat sommige joden in Israël bij het winkelen niet met de shekel maar met dollars betalen.

Het verklaart waarom het plan voor een veralgemeende dienstplicht voor religieuze joden in Israël zoveel herrie veroorzaakt. En het door joden verbranden van Israëlische vlaggen, ook in Antwerpen, is geen zeldzaamheid.

Wat dit boek vooral aantoont is de doortraptheid en straffeloosheid van zionisten bij het streven naar hun doel, Eretz Israël, een zo groot mogelijk Israël. Zelfs al was hun originele staat onder koning David nooit meer dan een piepklein stadstaatje zonder veel economische, politieke en militaire betekenis.

Der Judenstaat - Theodor Hertzl

Het basiswerk voor het zionisme, der Judenstaat van Theodor Herzl. Hij ging het jodenvraagstuk oplossen door het Palestijnse vraagstuk te creëren. Voor Europese intellectuelen waren Arabieren zoals Afrikanen  toch maar minderwaardige wezens.

Maar nationalisten, van welk genre ook, hebben als gemeenschappelijk kenmerk het opblazen van hun geschiedenis tot een heroïsch verhaal met hen in een continue slachtofferrol.

Zie maar naar Hendrik Conscience die van de slag van 1302 op de Kortrijkse Groeningekouter HET evenement uit de middeleeuwen maakte. De Fransen waren er immers verslagen.

En die waren, stelde men in de Brusselse salons toen, niet te vertrouwen. En dus moest men een sterk België tonen die de malafide Fransen wist te vermorzelen. In wezen was het echter een slag zoals velen toen en zonder echt grote betekenis.

Slachtpartijen

Wie binnen de zionistische beweging niet meedeed met figuren als Chaim Weizman en David Grun, de echte naam van David Ben-Goerion en de eerste premier van Israël, werd desnoods vermoord. Het toont hun zeer extreem fanatisme.

Het verhaal van joodse zionisten zoals de Nederlander Jacob Israël de Haan, vermoord in 1924 in Jeruzalem door de Haganah, en de moord in 1933 op Chaim Arlosoroff toonden hoe ver men desnoods ging. Men was meedogenloos, ook tegen leden van de eigen groep.

In wezen ruimde men indien dat kon alle belangrijke tegenstanders uit de weg. Zo was er de moord op Walter Guinness Lord Moyne, gewezen minister en toen voorzitter van het Britse Hogerhuis en eigenaar van het drankenimperium Guinness.

Theodor Herzl

Alhoewel zionisten het soms pogen te ontkennen schreef Theodor Herzl reeds in Der Judenstaat over de noodzaak om de lokale bevolking te deporteren. Nog toen de Ottomaanse sultans over Palestina regeerden nam Herzl men hen contact op om er hun heilstaat op te richten. Het was uiteraard een njet. Voor Herzl waren de joden het door god uitverkoren volk, een superras dus. Van racisme gesproken.

Het was het werk van de zionistische terreurgroep Lehi die de man in 1944 in de Egyptische hoofdstad Cairo neerknalde. Hij wou immers de zionistische bevelen op het vlak van de joodse immigratie naar Israël niet volgen.

Het misschien nog bekendste geval uit die periode is de moord op de Zweedse diplomaat graaf Folke Bernadotte (3), een man die in de tweede wereldoorlog ettelijke duizenden joden had gered van de Duitse moordmachine.

Hij deed als de door de VN in de Palestijnse kwestie aangestelde onderhandelaar toen voorstellen die figuren als een David Ben-Goerion en Chaim Weizman echter niet lusten. En ook hij werd daarom door de zionistische terreurbendes vermoord. Ook nu nog is men in Israël fier op die moord.

De meest moorddadige slachtpartijen van die zionistische groepen zijn natuurlijk de aanslag op 22 juli 1946 op het luxehotel Koning David in Jeruzalem en die op 25 juni 1940 op het voor de kust van Haifa liggende schip Patria. De bedoeling in beide gevallen was om de twijfelende Britten onder druk te zetten. Dat daarbij meer dan 350 doden vielen, vooral joden, kon hun niets schelen.

De Patria

Zo verhinderden de Britten dat de joodse kolonisten aan boord van de Patria in Palestina van boord konden gaan. Uit woede bracht de Haganah, de terreurbeweging van David Ben-Goerion en Chaim Weizman dit schip, met 1800 joden aan boord dan maar tot zinken.

Met als gevolg 267 joodse doden. Typerend voor de arrogantie is dat men het zelfs vrij snel toegaf. Men wou, stelde de Haganah, zo de Britten onder druk zetten om nog meer joodse kolonisten toe te laten.

Wat men hierbij zelden zegt is echter dat de komst van de Patria een gevolg was van een akkoord van de zionisten met Adolf Eichmann, de grote man achter de jodenvervolging in Nazi-Duitsland. De bedoeling was zo joden uit de door de nazi’s bezette gebieden te verwijderen. Na dit door de Haganah aangericht bloedbad gaf de regering in Londen toe. De Britten zaten immers in volle oorlog met het drama van Duinkerke pas voorbij.

Uiteraard bespreekt Egbert Talens ook de zaak van het hotel Koning David waar bij de bomaanslag van 22 juli 1946 – gepleegd door de Irgoen die naast Lehi en Haganah de voornaamste zionistische terreurbeweging was – 91 mensen omkwamen waaronder 17 joden.

The_Right_Hon._David_Lloyd_George

David Lloyd George, in 1917 liberaal premier van het Verenigd Koninkrijk, beloofde eerst de Arabieren het recht op zelfbeschikking. Waarna hij aan de zionisten een stuk ervan voorbehield voor de zionistische wensen. Het perfide Albion. Iets dat men niet eens bezat beloven weg te geven. Daarvoor moet men Brits premier zijn.

En als men zo tekeer ging tegen dissidente zionisten en de top van de Britse elite – het hoofdkwartier van het Britse leger in de regio was in het hotel Koning David gehuisvest – dan kan men zich al indenken wat het lot was van de daar al eeuwenlang wonende Palestijnen, deels vermoedelijk nazaten van vroegere joodse families.

En eens men over voldoende wapens, resten van de legers die de wereldoorlog hadden uitgevochten, beschikte trokken Irgoen, Haganah en Lehi een bloederig spoor doorheen Palestina. Ook dit brengt Egbert Talens goed in beeld. Waarbij terreur voor de zionisten het voornaamste wapen was.

Talens legt daarbij de verschillende versies – die van zionistische auteurs en hun supporters en van Palestijnse intellectuelen en anderen – naast elkaar en toont hoe de zionistische visie van dit drama in essentie alleen bestaat uit leugens en halve waarheden.

De Westerse welwillendheid

Sterk is zeker ook het verhaal hoe zionisten er steeds in slaagden om de bovenhand te halen in de ruzies met Britse en Amerikaanse leiders. Dit terwijl figuren als de Britse premier Lloyd George en Winston Churchill niet bepaald gekend waren als jodenvrienden.

En toch slaagde men er in om van hen in 1917 de belofte voor een jodenstaat in Palestina te verkrijgen. En als in 1948 zionisten enkele Britse vliegtuigen neerschoten erkenden de Britten eind dat jaar toch die zionistische staat.

Toen de discussies in de toen nog prille VN over de Palestijnse kwestie hoog oplaaiden wist men om onduidelijke reden ook de Amerikaanse president Henry Truman te overtuigen om de kant van het zionisme te kiezen.

Met als vraag wat waren de hierbij gebruikte argumenten. En eens Truman aan boord zette de VS de andere landen onder druk. In het geval van Europa dreigde de VS dan met het stopzetten van het Marshallplan. Een project dat diende om Europa terug op te bouwen.

Eenzelfde truc paste de VS toe met de landen uit Latijns Amerika waar men de werken voor de toen geplande Pan-American Highway stelde te zullen stoppen. De weg zou de landen aan vooral de westkust van het continent met de VS verbinden. Ook zorgde men ervoor dat de ambassadeur van Thailand bij de VN via allerlei procedures niet kon stemmen.

En als in 1948 via zionistische terreur honderdduizenden Palestijnen op de vlucht slaan ontstaat er in de VN druk op de prille zionistische staat om die mensen laten terug te keren. Het wordt een voorwaarde voor Israël om toegelaten te worden door de VN.

6f6e284a0d6f09785e17652e6d3e1c2e

David Ben-Goerion, de eerste Israëlische premier (Labour) en topman van de Haganah, de zionistische terreurbende die er niet voor terugschrok om op grote schaal zelfs joodse vluchtelingen te doden.

Waarna de regering Ben-Goerion stelde dat ze toch vluchtelingen zullen opnemen. Ze krijgen zo hun erkenning van de VN maar bedoelden echter niet de terugkeer van Palestijnse maar alleen van joodse ‘vluchtelingen’ uit Europa, het Midden-Oosten en de VS. De van hun land verjaagde bevolking bleef in de kou zitten. Van geslepen en misdadig gesproken.

In wezen zou men Israël dan ook zo het statuut van lidmaatschap van de VN kunnen afnemen want ze hielden zich niet aan de voorwaarden die ze zelf aanvaarden. Maar ja, Israël en de zionistische lobby is dankzij westerse steun oppermachtig. Typerend is dat men op de gedenkplaat voor Folke Bernadotte in de gebouwen van de VN de nochtans gekende namen en nationaliteit van zijn moordenaars wegliet.

Slaaf en meester

Die oppermacht blijkt ook op 8 juni 1967 tijdens de Zesdaags Oorlog tussen Israël en en enkele Arabische landen. Toen beschoot het Israëlische leger het voor de Egyptische kust varende Amerikaanse spionageschip de USS Liberty. Het moest voor de CIA in detail het verloop van de oorlog registreren.

Blijkbaar teveel voor Israël dat het schip ei zo na tot zinken bracht met als gevolg 30 dode bemanningsleden en 171 gewonden. En als het Amerikaans leger als weerwraak de basis van waaruit de aanvallers waren vertrokken wilden aanvallen werd dat door het Witte Huis gewoon verboden.

Eveneens typerend is dat als men nadien aan William McGonagle, de commandant van de USS Liberty, de Medal of Honour uitreikt de VS de officiële gelegenheidstekst eerst voorlegt aan Israël. Waarbij natuurlijk de nationaliteit van de betrokken vliegtuigen en torpedoboten wordt verzwegen. Het toont wie hier de ware meester en wie de slaaf is.

Natuurlijk komen in het boek ook de oorlogen na 1948 aan bod, zij het minder uitvoerig. Maar zeker voor de zesdaags oorlog toont hij aan hoe Israël die zelf met provocaties uitlokte en er ook de voordelen van had. Dit in tegenstelling tot de zionistische uitleg dat men door het sluiten van de zeeweg naar Eilat wel moest optreden.

naamloos

Graaf Folke Bernadotte, de Zweedse diplomaat en VN-onderhandelaar in Palestina, werd door de Lehi van de gewezen Israëlische premier Yitzhak Shamir vermoord. En in Israël zijn velen er nog steeds fier over. “Zo kregen we Jeruzalem”, is de redenering. Zelfs na zijn dood bleef men bij de VN zijn moordenaars steunen.

Een lot dat ook die andere Zweedse diplomaat Dag Hammarskjöld, secretaris-generaal van de VN, overkwam toen zijn vliegtuig op 18 september 1961 bij de Noord-Rhodesische en nu in Zambia gelegen stad Ndola in volle Congolese crisis neerstortte. De vermoedelijke daders zijn te zoeken bij de inlichtingendiensten van de VS, het Verenigd Koninkrijk, België en of Zuid-Afrika. Ook hij liep in de weg. De zaak is nooit opgelost en is een waarschuwing voor zijn opvolgers.

Natuurlijk zou men aan deze problematiek nog veel meer ruimte kunnen besteden – de relatie tussen Nazi-Duitsland en de zionistische beweging bijvoorbeeld – maar dit boek toont op voldoende wijze aan hoe deze continue oorlog in elkaar zit. En het geeft een erg vies beeld welke alleen maar grote afschuw kan opwekken.

Egbert Talens heeft duidelijk heel lang aan dit boek gewerkt en een evenwichtig beeld geschapen door pakken lectuur door te nemen en die met elkaar te vergelijken. Wat het boek extra gewicht geeft. Het finaal boek over het zionisme is dit zeker niet maar het komt dicht in de buurt.

Positief is zeker dat het boek ook een uitgebreide lectuurlijst bevat en een namenregister. Met verder nog een serie afdrukken van belangrijke documenten zoals de Balfour verklaring, het stemgedrag in 1948 in de VN van de verschillende landen en een memo over het advies dat Henry Kissinger, de joodse minister van Buitenlandse Zaken van de VS, in 1988 gaf aan Israël.

Schoonheidsfoutjes

Toch zijn er enkele tekortkomingen. Je zou het schoonheidsfoutjes kunnen noemen. Zo is er de toch prangende vraag waarom Londen en Washington die zionistische agressie, die bijwijlen ook direct tegen hen gericht was, niet allen tolereerden maar regelmatig zelfs verdedigden.

brandende Israëlische vlag

Je zult dit soort foto’s zelden of nooit in de klassieke media vinden. Het is een taboe en bijna iedereen kijkt dan ook vol verbazing als je hen dat vertelt. Ook hier blijkt de zionistische invloed op de media ijzersterk.

Niemand zal in normale omstandigheden zomaar ongestraft een Amerikaanse oorlogsschip tot zinken pogen te brengen of het hoofdkwartier van het Britse leger in Palestina bombarderen. En toch gebeurde het. Waarom bleef men passief en steunde men indien nodig zelfs die agressie?

En dan is er ook de vraag waarom de Britse regering in 1917 overging tot het tekenen van de befaamde Balfour verklaring, de basis waarop de zionistische staat nadien werd gebouwd? Men kan het natuurlijk zo raden. Het was 1917 en dus na drie jaar oorlog, en dan verschijnt daar een telg van de befaamde joodse bankiersfamilie Rotschild. Speelde dit een sleutelrol.

Was het dan de grote Britse geldnood die premier Lloyd George overhaalde? Waarschijnlijk. De bankensector heeft in het verleden en om zuiver historische reden steeds veel joden in haar midden gehad. Ligt hier de verklaring voor die toch wel bizarre houding van Washington en Londen en gevolgd door de andere staten van de EU?

Jozef Stalin

Een andere kwestie die in dit boek onvoldoende aan bod komt is de rol van de Sovjetunie toen. Dacht Jozef Stalin in het zionistische Israël een bondgenoot te hebben? Zionisten waren toen in veel gevallen activisten gelieerd aan de sociaal-democratie en afkomstig uit Oost-Europa en de Sovjetunie. Speelde dit bij het Sovjetoptreden in deze kwestie een sleutelrol? Mogelijks maar we komen het hier spijtig genoeg niet te weten?

Yarmouk anno 2017. In 1948 werd de Palestijnse bevolking voor het grootste deel verdreven naar o.m. het Syrische vluchtelingenkamp Yarmoek. Nadien trokken de door het Westen en Israël gefinancierde groepen van 2011 tot 2017 een spoor van vernieling door dit kamp. Blijkbaar hadden de kinderen en kleinkinderen van die vluchtelingen voor de zionisten niet genoeg geleden. Het schokkende is dat een deel van de Palestijnse aan de Moslimbroeders gelieerde beweging Hamas, omgekocht door Qatar, de kant koos van Israël en het Westen en meedeed aan die slachtpartij.

En dan is er de kwestie van de relatie tussen zionistische en de meer religieuze joden die dit zionisme op soms fanatieke wijze verwerpen. De zionisten van het eerste uur waren seculiere joden uit vooral Centraal- en Oost-Europa. Strikt religieus waren die niet. Het zionisme was gewoon een der vele nationalistische stromingen wier ontstaan het gevolg is van de Verlichting en de toen moderne ideeën weg van het feodalisme.

Dat zionisten neerkeken op de Arabieren in de regio was logisch en botste niet met dit gedachtengoed van de Verlichting. Zie maar wat Liberté, Egalité en Fraternité, de slogans van de Franse revolutie, betekenden voor de bevolking van Algiers toen die Fransen in 1830 Algiers veroverden. Het werd een nog groter bloedbad dan wat zionisten meer dan honderd jaar later zullen aanrichten.

Maar strikt religieuze joden leven volgens duizenden jaren oude boeken en lusten die zionistische nieuwlichters niet. Het woord van een mogelijks mythische koning Salomon is en was voor hen duizendmaal belangrijker. En dat zal zo blijven.

Willy Van Damme

1) Egbert Talens, Een bijzondere relatie – Het conflict Israël-Palestina nader bekeken 1897-1993’, Aspekt, Soesterberg, 2005. Het boek is nog te verkrijgen bij Bol-Com en Boekenwinkeltjes.nl. De prijs varieert. Je kan het natuurlijk ook raadplegen en uitlenen bij een bibliotheek.

2) Het gebruiken van de term antisemitisme om jodenhaat te omschrijven is fout. De term Semiet slaat op een bepaalde taalgroep en daar hoort ook het Arabisch, Amhaars, Tigres en Aramees bij naast het Hebreeuws. Veel joden spreken echter geen van die talen, ook het Hebreeuws niet.

Jood zijn is dan ook niet verbonden aan een specifieke taalgroep maar aan een eigen en uiterst complexe religie. Vandaar dat ik hier schrijf over jodenhaat en niet Jood maar jood schrijf, met een kleine letter j dus. In wezen zijn zionisten dus antisemieten want ze discrimineren openlijk Arabieren. En die spreken een Semitische taal.

3) De moord gebeurde door terroristen van de Lehi en werd vooraf goedgekeurd door Yitzhak Shamir, de latere Israëlische premier en leider van deze bende. Folke Bernadotte was tijdens de tweede wereldoorlog hoofd van het Zweedse Rode Kruis.

Syrië–De VS en de mensenrechten

Op dit ogenblik bezet de VS, vooral via haar luchtmacht, een groot deel van Syrië. Ze creëerde er zonder toestemming van wie ook – Zelfs het Amerikaanse parlement stemde er niet over – een zone met vliegverbod voor andere dan Amerikaanse vliegtuigen. Haar bondgenoten (vazalstaten) zoals België zij er wel welkom. Het gebied is grotendeels woestijn maar het bevat ook een serie olievelden en het oostelijke deel van de vruchtbare vallei van de Eufraat. Belangrijk is ook dat de VS daarbij een aantal vluchtelingenkampen en steden de facto bezet.

Internationaal recht

Waarbij de VS de noodzakelijke hulp krijgt van de PKK/YPG, de Koerdische nationalistische groep. Want zonder voetvolk kan een luchtmacht niet veel aanrichten. Maar bij dat bezet gebied horen dus ook enkele steden en vooral vluchtelingenkampen. En een bezettende mogendheid heeft daarbij de verantwoordelijkheid voor het welzijn van het leven daar. Dat is internationaal recht.

Maar de VS zou de VS niet zijn moest ze niet vierkant haar laars vegen aan die plicht. Van enige hulp bij de heropbouw van de stad Rakka bijvoorbeeld, in de middeleeuwen ooit de hoofdstad van de regio, is er helemaal geen sprake.

 

De stad Rakka na de strijd tussen ISIS en de alliantie geleid door de VS. Die mogen van onze media steden vernielen. Helpen bij de wederopbouw hoeft dan niet eens.

De mensen daar moeten zich maar behelpen met de meest primitieve middelen mogelijk. Lijken blijven liggen met overal nog steeds de door IS en andere terreurgroepen voorheen gelegde mijnen. Die maken het leven er gevaarlijk en belemmeren de terugkeer der inwoners. 

En dan is er het vluchtelingenkamp van Rukban in de door de VS bezette zone van Al Tanf, een grensplaats op de cruciale autoweg van Damascus naar Bagdad in Irak. En die is van levensbelang voor beide landen. De Amerikaanse troepen daar ontbreekt het voor zover geweten aan niets. De tienduizenden vluchtelingen enkele kilometers verder hebben daarentegen amper iets.

Het kamp is bezet door jihadistische bondgenoten van de VS, veelal smokkelbendes die zo flink geld verdienen aan de miserie van die mensen in Rukban. Waarom zorgt de VS niet voor een adequate bevoorrading in voedsel en voor de nodige medische zorg zoals hun soldaten wat verder die wel krijgen? Mensenrechten versie Washington en natuurlijk een groot schandaal.

Vluchtelingenkampen

Hetzelfde met de toestand in het vluchtelingenkamp van al Hol gelegen op een dertig kilometer van de provinciale hoofdstad Hasaka en niet ver van de Iraakse grens. Vluchtelingen, incluis zwangere vrouwen en kleine kinderen, en krijgsgevangenen die soms al zwaar ziek of gewond zijn worden in simpele vrachtwagens naar al Hol gevoerd. Met doden onderweg.

Het is een kamp waar nu straks tegen de 100.000 mensen dicht bij elkaar opgepakt zitten, zowel leden van ISIS als hun slachtoffers. Een mooie mix. Het gevolg is dat veel mensen en kleine kinderen onderweg naar al Hol stierven.

Men had miljarden dollars over voor het verjagen van de vroegere vrienden van ISIS en het vernielen van steden als Rakka, maar een Amerikaanse dollarcent voor hulp aan die mensen is er niet bij. Trump vroeg dan maar geld in Saoedi-Arabië. Maar die toonden zelfs op papier geen enkele interesse.

Typerend is dat de Amerikaanse president Donald Trump stelde dat de landen van de EU hun in al Hol gevangen zittende mensen, incluis de harde kern van ISIS, moeten terugnemen. Tot vrij snel nadien een dame afkomstig uit de VS dat ook vroeg en op een neen botste bij diezelfde Trump.

Het vluchtelingenkamp van al Hol. Van enige officiële hulp vanuit de VS of de EU blijkt er geen sprake te zijn. Mensenrechtenbeleid heet dat.

Ook de EU, en België, zijn hier schuldig. Naast de hulp aan de oorlog tegen Syrië en steun aan die terreurgroepen bombardeerde ons land mee in Syrië. Echter zonder toestemming van ons parlement, de VS of de Syrische regering. Als dat geen oorlogsmisdaden zijn. Maar ook voor Brussel is bombarderen dus geen enkel probleem, helpen echter wordt gewoon verboden.

In wezen is dit een luguber spel waarbij de gewone mens zoals steeds pasmunt is in de strijd om macht. Israël en de VS verloren de oorlog om Syrië dat zich traag aan het heropbouwen is en Israël is woedend. Sinds ze de nederlaag zag aankomen begon Israël met het regelmatig bombarderen van Syrië. Provocaties om zo een algemene regionale oorlog uit te lokken en hopend zo toch nog een overwinning in de wacht te slepen?

En dus is Trump onder druk van delen van zijn entourage en de zionistische lobby verder gegaan met het pesten van dat land. En zo komt er geen echte troepenterugtrekking zoals eerst afgesproken. De dag dat de VS zich terugtrekt uit de door haar bezette gebieden zou ook dit deel van Syrië kunnen herademen en het eveneens gedaan zijn met van honger en ontbering stervende kinderen. Maar ja, dan kan men geen druk meer uitoefenen.

Koerdisch vuil spel

Daarbij spelen de Koerdische nationalistische groepen PKK/YPG een heel vuil spel. In de hoop toch over dit gebied te kunnen blijven heersen collaboreren zij verder met de bezetters. Daar valt als steeds geld uit te halen. Zie maar naar België tijdens de twee wereldoorlogen of naar andere voorbeelden uit de geschiedenis.

Dat het lijden van de mensen zo niet stopt kan hun klaarblijkelijk niet schelen. Het is geen toeval dat er in Rakka van enige hulp voor de wederopbouw vanwege ook de PKK/YPG geen sprake lijkt. De winst gemaakt met de verkoop van de door hun gestolen Syrische olie gaat zo te zien elders heen.

Maar als zij verstandig zijn dan zouden zij de samenwerking met de VS reeds lang gestopt hebben. Uit de analyse van augustus 2012 van de toestand in Syrië van de Amerikaanse Militaire Veiligheidsdienst DIA blijkt trouwens dat de VS de provincie Hasaka, het zogenaamde thuisland van de Syrische Koerden, bestemden voor ISIS. Voor de YPG/PKK was er niets gepland. Washington had voor hen gewoon een flinke portie salafistische terreur voorzien. Zo gaat dat.

 

Troepen en supporters van de PKK/YPG. Zoals steeds dreigen de collaborateurs ook hier aan het kortste eind te zullen trekken. De vraag is alleen wanneer de VS hen zal laten vallen.

Pas toen ISIS en Aboe Bakr al Baghdadi na de verovering in juni 2014 van de Iraakse stad Mosoel dacht ook Erbil, de hoofdstad van de Iraakse Koerden van de clan Barzani, te moeten aanvallen wijzigde de VS haar beleid. Men liet Baghdadi en zijn bende als een baksteen vallen en trok de kaart van de PKK/YPG. Zeker toen eind september 2015 de Russische luchtmacht in Syrië arriveerde.

Die Koerdische nationalisten zouden toch moeten weten wat hier aan de hand is. Zij zijn immers gewoon huurlingen en een tweedehandse pasmunt. Vraag het eens in die vluchtelingenkampen waar het lijden ook op de rekening van de PKK/YPG kan geschreven worden.

Ze kunnen hun licht anders ook eens opsteken bij notoire figuren uit het recente verleden zoals de staatshoofden Hosni Moebarak uit Egypte, de Vietnamees Nguyen Van Thieu, de Irakees Saddam Hoessein, de Sjah van Iran en zoveel meer.

Willy Van Damme

Syrië–Russische beschuldigingen tegen Belgische militaire veiligheidsdienst

Consternatie bij de nieuwsdienst van de VRT gisteren toen het verhaal uitlekte over de Russische beschuldigingen aan het adres van onze militaire veiligheidsdienst, AIDV, dat zij betrokken zouden zijn bij het opzetten, samen met de vrienden uit Frankrijk, van een nepaanval, false flag, met chloorgas in de Syrische provincie Idlib.

Een plan waarbij men volgens die beschuldigingen ging samenwerken met de Syrische tak van al Qaeda en haar partner de Witte Helmen, de zogenaamde hulporganisatie vermoedelijk opgericht door de Britse geheime dienst MI6.

Nepnieuws

En kijk, zowel Jens Franssen als Jan Balliauw, voor respectievelijk radio en televisie, klasseerden het Russische verhaal zonder verpinken bij het nepnieuws waar, aldus beiden in koor, ‘’de Russen voor gekend zijn”. Een gemak die typerend is voor de wijze waarop men bij de VRT aan berichtgeving doet.

Een journalistieke stelregel is dat men alle verhalen, hoe gek klinkend ook, onderzoekt of er eventueel iets van waar is. Hoeft hier dus niet. Een verhaal kan gebracht worden door een onbetrouwbare man en op het eerste zicht ongeloofwaardig lijken dan toch wil dat nog niet zeggen dat dit gelogen is. Pas na onderzoek kan er eventueel duidelijkheid zijn.

Russische advizeurs - Infanterie - Omgeving Aleppo - 12-2015

Russische militairen in Syrië. Als gevolg van afspraken met Turkije en Iran moeten zij zorgen voor een stabilisatie van het conflict rond de provincie Idlib en een politieke oplossing mogelijk maken. Erg twijfelachtig of dit er ooit van zal komen. Vraag is ook of dit zelfs wenselijk is. Kan men toelaten dat al Qaeda er een kalifaat opzet? Natuurlijk niet.

Wat is er aan de hand? Vrijdag gaf de Russische generaal-majoor Viktor Kupchishin een van zijn regelmatige persconferenties over de toestand in Syrië. Deze is voorzitter van het Russische Centrum voor Verzoening tussen de Opposanten in Syrië. Een structuur opgezet na de onderhandelingen in het Russische Sochi en in Kazakstan tussen Rusland, Turkije en Iran. Het moet conflicten verhelpen en hierover regelmatig rapporteren.

Het verhaal zoals het gebracht werd door de nieuwswebsite Southfront, die pro de Syrische regering is, is deels voorwaardelijk en stelt zich verder te baseren op voor Kupchishin vaststaande soms gedetailleerde feiten.

Enige bewijzen voor die beweringen geeft men echter niet. Ergens logisch want het verhaal is zo te zien gebaseerd op geheime informatie en dat blijft dus ook geheim. Zo stelde Kupchishin volgens Southfront (1):

“To organize provocations, representatives of the French and Belgian secret services arrived in Idlib. Under their supervision, a meeting was held with the field commanders of the terrorist groups of Hayat Tahrir al-Sham and Horas Al-Din, as well as with the representatives of the pseudo-humanitarian organization ‘White helmets’” Maj. Gen. Kupchishin as saying……

Met de bedoeling provocaties te organiseren zijn mensen van de Franse en Belgische geheime diensten naar Idlib gereisd. Onder hun toezicht werd er vergaderd met veldcommandanten van de terreurgroepen Hayat Tahrir al Sham en Horas al Din (al Qaeda en een van haar bondgenoten, nvdr.), dit samen met vertegenwoordigers van de pseudo humanitaire organisatie De Witte Helmen”, stelde generaal-majoor Kupchishin….

“From 14 March to 27 March 2019, the representatives of the Belgian secret services recorded strikes on video, which the Russian Aerospace Forces targeted at terror groups’ arms depots and footholds of drones on the territory of the Idlib de-escalation zone, in order to subsequently present them as an ‘evidence’ of the use of chemical weapons,” Kupchishin said.

“Van 14 tot 27 maart 2019 hebben mensen van de Belgische geheime dienst beelden opgenomen van aanvallen van de Russische luchtmacht op wapendepots en dronebasissen van terreurgroepen in de de-escalatiezone in Idlib (de zone vlakbij het Syrische leger en waar er observatieposten zijn van zowel het Turkse als het Russische leger, nvdr.). Dit met als bedoeling die later te gebruiken als ‘bewijs’ voor het gebruik van chemische wapens”, aldus nog Kupchishin.

Waarop beide journalisten dat verhaal afdeden als klinkklare onzin. Zo stelde Balliauw: “Zonder twijfel is dit nepnieuws”, want in het verleden is het Russische ministerie van Defensie, “Niet echt een betrouwbare bron gebleken, en dat is nog zacht uit te drukken.”

Geen mandaat, geen kennis en geen middelen

Bovendien stelde hij dat onze militaire veiligheidsdienst niet het mandaat (van de regering, nvdr.), niet de ervaring en hiervoor niet de middelen heeft. En ook opperde hij verder dat er het trauma is van de ervaring uit de eerste wereldoorlog. “Het is te gek voor woorden”, opperde hij nog.

DSC_0698

Het hoofdkwartier van de OVCW in Den Haag. Het werkt in wezen onder controle van de VS en de NAVO. Wat goed blijkt uit het rapportering over zowel Syrië als over de zaak rond de Rus Sergeï Skripal en novichok, het meest dodelijke gif ooit gemaakt stelt men in London. Maar hoe komt het dan dat van de vier mensen die door dit gif zogenaamd besmet werden er drie het overleefden? Met de ene dode die na het overdadig over haar lichaam te hebben verstoven pas ongeveer een week later stierf. Ra ra.

Volgens Balliauw heeft de AIVD dus niet de ervaring en de middelen om bombardementen in Syrië te filmen? Een straffe bewering die feitelijk een slag in het gezicht is van de AIVD die volgens Balliauw dan geen geld en kennis heeft om wat luchtaanvallen te filmen? Wie verkoopt er hier dan nepnieuws en wie is er hier geheel ongeloofwaardig?

Ook zijn stelling dat de AIVD hiervoor geen mandaat heeft is voor wie enige kennis heeft van de AIVD best grappig. Alsof de AIVD niet indien gewenst los van de regering en parlement opereert.

Zo lekte dit jaar in de media uit dat de AIVD in 2016 minstens twee maal in Damascus geweest was voor gesprekken met de Syrische geheime dienst en de regering. Bezoeken waarvan toenmalig minister Steven Vandeput (N-VA) stelde niets te weten. (2)

Gewezen minister van Defensie Steven Vandeput (N-VA) stelde niets te weten van bezoeken van de AIVD aan Damascus in 2016 toen hij hun baas was.

Vanaf medio 2015 verscheen er geruchten, o.a. op deze blog, dat de Syrische regering Belgische jihadisten had gevangen genomen. En dus was dit Belgisch bezoek zeker niet onlogisch. Maar de regering bleek, stelde deze bij monde van Vandeput, van niets te weten. En dat kan natuurlijk niet.

En dan is er het nog veel erger schandaal in de jaren negentig rond Gladio, het militaire Belgische geheime netwerk van saboteurs waarvan men vermoedde dat zij achter een aantal Belgische terreuraanslagen zaten.

Er kwam toen een parlementaire onderzoekscommissie en wanneer het parlement van de AIVD herhaaldelijke eiste dat men haar de namen van de leden van dit netwerk zou overhandigen dan weigerde de AIVD dat. Alleen in Washington en Londen mocht men van de AIVD de namen kennen. Een grote schok ging door het land. Want niemand in de regering toen en van die ervoor bleken van iets te weten over die Gladio..

Propaganda

Wie weet hoe geheime diensten veelal werken weet dat ze voor bepaalde operaties al eens ‘vergeten’ de regering om toelating te vragen. Het is een der basiskenmerken van hoe geheime diensten werken. Waar ook.

En natuurlijk verzwegen beide journalisten de beschuldigingen dat de AIVD hier zou samengewerkt hebben met al Qaeda in Syrië. Maar op de VRT had men het dan ook over de vage term anti-Assad groepen, de burger zou eens moeten weten dat onze regering ginds al jaren al Qaeda steunt. Hetzelfde voor Jemen waar men dit ook netjes verzwijgt.

En dan was er natuurlijk Jens Franssen die op de radio stelde dat dit een Russische truc lijkt om eerst zo’n beschuldigingen te uiten om dat daarna zelf te doen. Wat volgens de man ook bewezen is door de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens. (OVCW) in Den Haag. Een rare bewering daar het OVCW of de VN tot heden Rusland of Syrië nooit bij naam beschuldigde van het gebruik van chemische wapens. En er zijn ook geen bewijzen voor.

Maar om dat dossier te kunnen vatten moet men beide visies van die vermeende aanvallen kennen en die kritisch evalueren. Onlangs gaf de Russische ambassade een uitgebreide persconferentie naar aanleiding van het laatste rapport over Syrië van de OVCW. De grote zaal van het hotel Crown Plaza Promenade in Den Haag zat vol maar in de Nederlandse en Belgische massamedia geen woord hierover. De omerta.

Voor de kenner van dit dossier is het ook duidelijk dat de OVCW, officieel een onderdeel van de VN, een door de NAVO gecontroleerd instrument is dat men gebruikt in de oorlog tegen Rusland. Vooral sinds de rapporten over de zaak Skripal en novichok in het Verenigd Koninkrijk en het laatste rapport over de aanval in het Syrische Douma is die manipulatie overduidelijk.

Logisch dus dat men over die persconferentie in Den Haag zweeg want voor journalisten genre Franssen en Balliauw maken die Russen toch alleen maar nepnieuws. En dan zijn de beweringen van de NAVO of het Belgische leger als de vier evangeliën of de koran. Geen twijfel mogelijk. Inderdaad, beiden doen niet aan journalistiek maar maken propaganda.

DSC_0786

Na het rapport van de OVCW over de gifgasaanval in Douma gaf de Russische ambassade in Den Haag en een vertegenwoordiger van de Syrische regering een persconferentie over de kwestie. Onze massamedia, incluis dus de VRT, hadden er niet de minste aandacht voor. En de Russische media dan maar beschuldigen van partijdigheid.

Er zijn in deze zaak wel de beschuldigingen door al Qaeda en de andere salafistische terreurgroepen maar als dat voor journalisten als Jens Franssen een bewijs is dan zijn deze Russische beschuldigingen tegen België ook een bewijs. In wezen zijn zowel de beschuldigingen van de Witte Helmen, Al Qaeda en generaal-majoor Viktor Kupchishin geen bewijzen voor wat dan ook maar beweringen die men moet onderzoeken.

Dat men dit hier niet gaat onderzoeken is nu al wel duidelijk, zeker na het ‘journalistiek’ werk van Balliauw en Franssen. Bij de AIVD zal men tevreden zijn over dit prachtig staaltje van onderzoeksjournalistiek. Ze kunnen er op beide oren blijven slapen.

Toen ik onderzoek deed naar Jacques Monsieur, de in 2018 tot 4 jaar effectieve cel veroordeelde wapenhandelaar en gewezen informant van de AIVD, reageerde de AIVD niet eens op mijn vraag voor een gesprek over Monsieur. Het is een probleem dat Balliauw en Franssen niet hebben.

België is terughoudender geworden

Of dit Russische verhaal klopt weten we niet. Het klinkt ook bizar. Waarom immers zouden de Fransen de Belgen inschakelen? Ze kunnen dat toch zelf aan. En als het niet klopt waarom die toch wel heel zware beschuldigingen aan het adres van België, een onbelangrijke pion in dit verhaal? Het lijkt zinloos.

Bovendien is het ook geweten dat onze regering al een paar jaar in de kwestie Syrië een minder harde politiek voert. Terwijl landen als Denemarken en Nederland zeker tot voor kort actief die jihadisten steunden dan zijn er voor zover geweten geen gelijkaardige Belgische initiatieven.

Onze minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders (MR) past tegenwoordig voor steun aan die koppensnellers en aanslagplegers in Europa. Wat van Den Haag of Kopenhagen bijvoorbeeld niet kan gezegd worden. Om over Washington, Londen en Parijs maar te zwijgen.

Wel hebben onze regering en veiligheidsdiensten tot zeker 2013, dus die van Elio Di Rupo (PS), de ogen dichtgeknepen toen honderden moordenaars van hier naar Syrië vertrokken om er voor de rekening van Israël en de VS Syrië te vernielen.

Nog erger was echter de pers zoals Humo die in die periode verhalen publiceerde over de ‘helden’ die vanuit België naar Syrië trokken. Neem ook professor emeritus Rik Coolsaet, ‘expert’ internationale politiek, die deze Syriëstrijders genre Mehdi Nemmouche omschreef als idealisten. Moet hij nu eens gaan zeggen aan de slachtoffers van de aanslagen in Maalbeek, Bataclan en Zaventem.

Of Jens Franssen en Rudi Vranckx die toen ze in januari 2012 in de Syrische stad Homs door zo’n salafistische terreurgroep beschoten werden – een van die journalisten kwam toen om – de schuld hiervoor staken op de Syrische regering.

Daarbij ook nog zonder verpinken de Syrische zuster Agnes Maryam van medeplichtigheid aan de zaak beschuldigen. Met toen 8 Syrische gedode burgers toch een poging tot massamoord. Nepnieuws inderdaad. Ze weten er alles van.

Willy Van Damme

1) South Front, French & Belgian Intelligence Officers Are Planning Chemical Provocation in Syria’s Idlib: Russian MoD, https://southfront.org/french-belgian-intelligence-officers-are-planning-chemical-provocation-in-syrias-idlib-russian-mod/

2) Het Nieuwsblad, Belga, 15 februari 2019, Belgische inlichtingendienst zocht toenadering tot regime van Assad, https://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20190215_04178074.

Een verhaal dat de wenkbrauwen doet fronsen maar waarvoor politiek België voor zover geweten geen interesse had. En in onze media was het na een dag al weg. Verdacht snel. Of hoe men een vervelend verhaal weet te begraven.

DDS–Ontslag Kris Verwaeren

De raad van bestuur van de intercommunale DDS heeft haar algemeen directeur Kris Verwaeren deze maand ontslagen. Enige reden voor zijn ontslag wordt niet gegeven. Alles gebeurde volgens het persbericht van DDS in onderling overleg en in vriendschap.

In volle vriendschap

Zo stelt de tekst:

Hij dankt uitdrukkelijk de besturen, de bestuurders en in het bijzonder de huidige en gewezen medewerkers van DDS en Verko die hem daar al die tijd in hebben gesteund en dit mede mogelijk hebben gemaakt. De raden van bestuur van DDS en Verko spreken hun waardering uit voor het werk dat werd geleverd, niet zelden in zeer moeilijke omstandigheden, en de inspanningen die geresulteerd hebben in een zeer gezonde situatie van beide intercommunales op financieel vlak. Beiden wensen elkaar alle succes toe voor de toekomst.

Kris Verwaeren zelf zegt tevreden terug te blikken op zijn 23 jaar bij DDS waar hij eerst begon als streekmanager om het streekcharter uit te voeren. Het was een idee ontstaan uit de gewestvorming om de regio’s economisch nieuwe impulsen te geven.

IMG_1523

Kris Verwaeren verdwijnt bij DDS en Verko als algemeen directeur. Een verrassing voor de buitenwereld. Hij heeft sinds enkele maanden een forse baard laten groeien.

Voorheen had hij in Leuven Toegepaste Economische Wetenschappen gestudeerd en ook een bachelor in de economie bekomen. Zijn thesis ging trouwens over welvaart in de regio van Dendermonde en de rol daarin van bedrijventerreinen. Kris Verwaeren: “Het leuke is dat ik achteraf mijn studie in de praktijk mocht brengen. Ik blik dan ook tevreden terug over mijn periode bij DDS.”

DDS staat voor Dender, Durme en Schelde en heeft o.m. Wetteren, Hamme, Dendermonde en Berlare als aandeelhouders en werkgebied en had als eerste algemeen directeur Herman Rupus. Waarna Kris Verwaeren hem opvolgde. Die had voorheen op de kabinetten gezeten van de ministers Stefaan De Clerck en André Bourgeois gewerkt, beiden CD&V.

De voornaamste taken van DDS waren het inrichten van bedrijventerreinen, de huisvesting en de afvalverwerking. Dat laatste werd nadien als gevolg van een wetswijziging in de aparte intercommunale Verko gestoken waarvan hij ook algemeen directeur was.

Succesvol

Beiden blijken de voorbije jaren een groot succes te zijn geweest. Zo werden op veel plaatsen nieuwe bedrijventerreinen gerealiseerd wat zorgde voor veel extra lokale tewerkstelling en een sterke groei van de welvaart in de regio. Was de streek Dendermonde voordien in België een relatief arme regio dan is dit nu een van de meer welvarende.

Ook op het vlak van de huisvestiging realiseerde men een ganse serie bouwprojecten in de wijde regio. Daarbij richtte men zich vooral op het middensegment van de markt voor wie de private bouwmarkt iets te duur was maar wiens inkomen te hoog lag voor de sociale bouwmaatschappijen. Duizenden mensen konden zich zo een woning aanschaffen.

Ook qua afvalverwerking kan hij terugblikken op mooie resultaten. Zo daalde de hoeveelheid afval per inwoner bij Verko van gemiddeld 598,1 kg in 1999 tot 472,4 kg in 2017. Waarbij de doelstelling van Ovam, de Openbare Vlaamse Afvalstoffenmaatschappij is om in 2022 tot 502 kg te komen. Men zit bij Verko dus ruim voor op schema.

DSC_0643

Dirk Abbeloos (CD&V), huidig voorzitter van Verko en nu voorzitter van de Dendermondse gemeenteraad, bij het vullen met gas van een van de vuilniswagens van Verko. Daarachter Herman Vijt, burgmeester van Hamme.

Hierbij was de hoeveelheid te verbranden restafval gezakt van gemiddeld 189,5 kg in 1999 tot nog 124,8 in 2017. Met de rest gaande naar compostering voor het GFT-afval en 226,2 kg, de meerderheid dus, naar recyclage. Naar verluidt een van de beste cijfers in Vlaanderen.

Ook financieel is de maatschappij een succes te noemen. Tot tevredenheid van de aandeelhouders, de gemeenten die hier een flinke stuiver aan verdienden die ze dan konden gebruiken om hun almaar oplopende kosten zoals voor sportinfrastructuur of dienstverlening te betalen.

Wel is het duidelijk dat de aanleg van nieuwe industrieterreinen en ook woonuitbreidingsgebieden hier steeds moeilijker wordt. De regio is erg dicht bevolkt en nieuwe plannen opmaken lijkt lastig. In Dendermonde rest er voor zover geweten alleen nog de realisatie van het woonuitbreidingsgebied Vlietberg in Sint-Gillis die mogelijks later dit jaar van start kan gaan. Goed voor ongeveer 450 woningen.

Voor industrie is er wat Dendermonde betreft blijft er alleen Hoogveld I nog over waar men echter na een beslissing van de rechtbank terug naar af moest. De milieuwetgeving verplicht immers sinds enkele jaren een milieueffectenrapport voor dit soort projecten en die wet kwam er pas toen men met die zaak al vergevorderd was. Iets voor deze legislatuur?.

Hier dient de stad een nieuw ruimtelijk uitvoeringsplan te maken. Met twee buren die alle middelen gebruiken om die plannen te saboteren. Maar na Hoogveld I, gelegen langsheen de vroegere Wolvestraat, bestemd voor kleinere bedrijven is er geen industriegrond meer beschikbaar in Dendermonde.

Milieubewust

Kris Verwaeren toonde zich in het verleden ook een erg milieubewust bestuurder. Zo is er een installatie om het gas uit de ondergrond van het vroegere afvalstort om te zetten in elektriciteit. Ook poogde hij er windmolens te plaatsen. Tevergeefs – de aan de Schelde gelegen site ligt in een vogelrichtlijngebied – en dus schakelde hij over op zonnepanelen.

IMG_6870

Hoogveld J, de industriezone in Dendermonde voor grotere bedrijven, bleek een beter dan verwacht succes en was al snel volzet.

Ook heeft men al een zestal op biogas rijdende huisvuilwagens en beschikt men over een eigen tankstation hiervoor. Dit gaat echter nog een pak verder. Samen met de Wase afvalintercommunales IDM en MIWA investeert men 18 miljoen euro in een installatie om het GFT-afval om te zetten in biogas om zo elektriciteit te produceren en om te gebruiken voor het wagenpark. Goed voor 37.000 ton GFT en 7.500 ton snoeihout. Het moet eind 2020 operationeel zijn en dit jaar starten.

Een zeer opmerkelijke episode was toen hij op sociale media een opiniestuk publiceerde over de plannen voor een overslaghaven in de wijken Oude en Nieuwe Briel in Baasrode en Buggenhout die hij tot op de grond afbrak als zijnde onhaalbaar. Het is een project van de Gewestelijke Ontwikkelingsmaatschappij, de provincie, de Vlaamse Waterweg en de stad. Het veroorzaakte intern grote opschudding. Het toonde zijn onafhankelijke en kritische zin.

Sociaal conflict

Opvallend is dat hij het ook emotioneel erg moeilijk had met het sociale conflict bij de afvalophalers dat nu al meer dan een jaar aansleept en escaleerde met het ontslag van Martin Christiaens, een afgevaardigde van socialistische vakbond ACOD. Wat de arbeidsrechtbank omschreef als onwettig. Dit probleem is heel vermoedelijk dus nog niet voorbij.

Zijn ontslag komt dan ook gezien dit aanslepend conflict op een erg moeilijk ogenblik. Zeker ook daar men het mandaat van DDS dit jaar moet hernieuwen. Wat gezien het ongenoegen bij de gemeenten – de echte bazen – over het soms niet ophalen van het afval de hernieuwing van het mandaat in vraag leek te stellen. .

Daar stelde men bij bepaalde besturen dat men een oplossing hiervan moet koppelen aan het vernieuwen van dit mandaat. Een vernieuwing die de gemeenten ook een pak geld zal kosten. Maar volgens meerdere bronnen zou die discussie hierover ondertussen voorbij zijn en is de toekomst terug verzekerd. Het betekent dat men normaal ook de gebouwen van de hoofdzetel aan de Bevrijdingslaan in Appels dan kan vernieuwen.

Blijft natuurlijk de vraag waarom na 23 jaar succesvol en ogenschijnlijk grotendeels rimpelloos verlopen bestuur Kris Verwaeren plots ontslagen werd. Het is gissen achter een reden. Wel lijkt hij al een nieuwe roeping te hebben gevonden als… pianist met optredens in de Gentse Bijloke en Capitole en recent voor Rotary en het goede doel bij de Dendermondse brouwer Vicarus.

Intussen wordt zijn functie tijdelijk waargenomen door Peter De Leeuw, de man die kop van jut is voor de vakbonden en wiens ontslag men volgens ingewijden vraagt. Vermoedelijk zal men voor de toekomst opteren voor twee algemene directeurs, een voor DDS en een voor Verko die dan wel heel goed zullen moeten samenwerken.

Willy Van Damme

 

De yogasnuivers

Dat De Wever uithaalt naar de gebruikers van cocaïne is begrijpelijk. Zij zorgen immers voor de vraag en dat staat centraal in deze handel. Dat hij daarbij echter een specifieke groep viseert van wat hij noemt yogasnuivers die hij duidelijk ziet als politieke tegenstanders wekt nog weinig verbazing.

1

Bart De Wever, de man die zijn volk leert schelden.

Maar misschien kan hij eens in zijn omgeving kijken waar vorig jaar in de media uitvoerig melding werd gemaakt van zijn vriend E. Van der Paal en diens liefde voor cocaïne. Dit terwijl De Wever aan zijn vader de belofte had gedaan om voor zoonlief te blijven zorgen.

Zij uithaal is dan ook minstens totaal ongepast maar typeert wel de man voor wie het uitschelden van tegenstanders een vaste gewoonte is. Zie Kris Peeters, mensen met een bakfiets, enzovoort.

In wezen een triest figuur maar wel een eeuwig lijkende ruziemaker.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar Humo naar aanleiding van hun artikel over yogasnuivers in Humo van 26 maart.

Jacques Monsieur–Cassatie verwerpt beroep

Het Hof van Cassatie verwierp vandaag het beroep van de Belgische wapenhandelaar Jacques Monsieur tegen zijn veroordeling op 19 oktober 2018 door het Brusselse hof van beroep tot 4 jaar effectieve gevangenis plus boetes en inbeslagnames.

Eerder op 1 juni 2017 kreeg de man in eerste aanleg 3 jaar cel toegemeten. Het betrof hier illegale wapenverkopen via kompanen in Frankrijk, Zwitserland en Polen aan o.m. Iran, Indonesië en Mauritanië.

De Iran-Contra-Affaire en de Mossad

De man opereerde natuurlijk geheel in de anonimiteit. Door zijn betrokkenheid bij de burgeroorlog in de Republiek Congo (Brazzaville) op het einde van de jaren negentig verzeilde hij echter in het grote schandaal rond de Franse oliemaatschappij Elf Aquitaine – die men daarna maar liet overnemen door Total – raakte zijn naam in de media en hij in voorarrest. Waarop hij vluchtte naar Iran waar men zo ontdekte dat hun wapenhandelaar een spion was.

Opvallend is dat federaal parketmagistraat Véronique Melot in eerste aanleg maar 2 jaar vroeg en in beroep 3 jaar. De rechters deden er dus telkens een jaar bij. Ergens begrijpelijk want de man is een recidivist pur sang die voordien voor gelijkaardige feiten en spionage in de cel zat in Iran, Turkije, Frankrijk, België en de VS (1). Een deskundige van het internationaal gevangeniswezen dus.

DSC_0311

Jacques Monsieur zag vandaag door het Hof van Cassatie zijn beroep tegen de eerdere veroordeling tot 4 jaar cel verworpen. In Le Soir en De Morgen gaf men hem vroeger de bijnam de Vos. Voor het parket was het feit dat hij het al die jaren overleefde een bewijs dat dit niet zomaar een zacht gekookt eitje was maar een sluwe man die goed wist waar hij mee bezig was. “Normaal was zo iemand  al lang vermoord geweest”, klonk het daar.

Hij was vooral een spion voor de Mossad die via het klantenbestand van zijn vader, een notaris uit Lot bij Halle, in contact kwam met de Brusselse jetset zoals de joodse textielbaron Pierre Salik van de gelijknamige jeansbroeken.

Zijn liefde voor de paardensport bracht hem onder meer naar Polen toen de Berlijnse Muur er nog was en zo de spionage. Hij was reserveofficier in het leger en informant voor de AIVD, onze militaire spionagedienst, en haar zusterorganisaties zoals het Amerikaanse Defense Intelligence Agency (DIA).

Zo was hij betrokken bij het Iran-Contraschandaal uit het midden van de jaren tachtig van de vorige eeuw waarbij de VS via Israël in het geheim wapens leverde aan het Iran van de Ayatollahs. Een land dat toen in oorlog was met het Irak van Saddam Hoessein, zelf een ex-agent van de CIA. De zaak leidde bijna tot het afzetten van de Amerikaanse president Ronald Reagan.

Toen in 1991 de oorlog tegen Joegoslavië uitbrak en de VS en EU via de Verenigde Naties een wapenembargo tegen dat land eisten en kregen ging de DIA als het ware de dag nadien bij Jacques Monsieur vragen om aan de vrienden in Kroatië wapens te leveren. Waarbij de NAVO, die de Adriatische Zee controleerde, zorgde dat dit ogengestoord kon doorgaan.

Vervalste handtekeningen luchtmachtbazen

In 1993 – 8 jaar na het uitlekken van de eerdere wapenleveringen aan Iran – vroeg de Mossad, de Israëlische veiligheidsdienst, dan aan Monsieur om in de VS voor de Iraanse luchtmacht vliegtuigonderdelen en materiaal voor de luchtafweer te kopen. Iets wat toen streng verboden was. Monsieur was hun infiltrant in het enorme Iraanse militairindustriële complex.

Samen met een kompaan uit Asse vervalsten zij daarbij de handtekeningen van de chef van de Belgische luchtmacht en het hoofd van de aankoopdienst van de luchtmacht in Evere. Toen men Monsieur een eerste maal in België veroordeelde gebeurde dat dan ook achter gesloten deuren. Te gênant vermoedelijk. Nu echter greep de rechtspleging zoals het hoort in alle openheid.

De zaak verjaarde normaal in april maar het snelle optreden van zowel het hof van beroep als Cassatie verhinderde dat. Het is vooral dankzij het federaal parket en magistraat Véronique Melot dat de zaak met een veroordeling werd afgesloten.

Eerder toen het dossier bij het Brusselse parket zat leek het nergens te geraken. Het was zelfs een van de argumenten van de advocaten van Monsieur toen de zaak in beroep voorkwam. Het onderzoek naar de zaak sleepte toen het nog ressorteerde onder het Brusselse parket volgens hen te lang aan. Hun argumenten haalden het wel niet.

Ondertussen is er echter geen tekort aan moordwapens voor de illegale wapenhandelaars, de handelaars des doods. Dat al Qaeda in Irak, Syrië, Libië en Jemen geen tekorten aan wapens hebben is duidelijk.

En ISIS en al Qaeda kopen die uiteraard niet officieel bij bijvoorbeeld FN in Herstal. Die weten wel andere wegen te vinden zoals het werken via enkele Arabische golfstaten zijnde de Verenigde Arabische Emiraten. Of als naar gewoonte via de VS.

Het is er als steeds gewoon zakendoen. Alleen noemen ze nu niet meer Jacques Monsieur. Lees er maar het rapport van het Britse Conflict Armament Research ‘The weapons of the Islamic State’ (2) over na.

Het is een door de EU en Duitsland besteld dossier dat zwart op wit toont hoe men vanuit Bulgarije – dus de EU! – massaal wapens leverde aan ISIS. Het werk van o.m. de VS en Saoedi-Arabië. Tot na de verovering van de Iraakse miljoenenstad Mosoel voor de VS en voor Saoedi-Arabië toen Mosoel door het Iraakse leger reeds praktisch omsingeld was.

Willy Van Damme

Meer info: ‘Handelaar des doods”, Willy Van Damme, Borgerhoff & Lamberigts, 2011, 255 pagina’s.

1) Het staat nu vast dat men Jacques Monsieur in Panama ontvoerde en daarna in de VS voor de rechter sleurde. Een nepproces dus. De ontvoering gebeurde vermoedelijk op 27 augustus 2009 na uitlokking. Alles was het werk van de Drug Enforcement Administration (DEA). Iets wat een woordvoerder van DEA achteraf tijdens een gesprek zelf toegaf. “Wij hebben hiervoor de nodige expertise”, vertelde de man.

2) Conflict Armament Research, http://www.conflictarm.com/reports/weapons-of-the-islamic-state/.

Waakhond slaapt verder

In het artikel ‘Nucleaire spion bleef ongemoeid in Leuven’ van De Morgen van 20 maart blijkt dat het Comité I en Uw medewerkers bij deze zaak een belangrijk element over het hoofd hebben gezien.

Zo verklaarde de vroegere Nederlandse premier Ruud Lubbers (CD&A) aan het VPRO programma Argos van 9 augustus 2005 dat de inlichtingendiensten weet hadden van diens activiteiten maar dat de CIA een arrestatie verhinderde. Zie onder meer: https://nl.wikipedia.org/wiki/Abdul_Qadir_Khan.

De zaak moet men trouwens zien in het kader van de geostrategie van dat ogenblik waarbij China nauw samenwerkte met de VS en dat ook Saoedi-Arabië dan Pakistan gunstig gezind was. Reeds in 1977 beginnen de VS, China, de EU, Saoedi-Arabië en Pakistan via politieke destabilisatie met hun oorlog tegen Afghanistan. Deze breekt definitief uit in 1979. En in dit spel was de cruciale schakel Pakistan.

Dit toont nogmaals aan dat het Comité I, de vermeende waakhond – de feiten speelden zich meer dan 30 jaar geleden af – gewoon verder slaapt en de media in dat zelfde bedje eveneens liggen te slapen. En ondertussen doet men rustig en ongestoord verder.

Willy Van Damme