Miserie en winsthonger in de VS

Wie oppervlakkig via de televisie of de kranten naar de Verenigde Staten kijkt krijgt de indruk te maken  te hebben met een zeer welvarende, gelukkige en machtige natie waar van armoede amper iets te merken valt. Kijk je wat dieper en dan ziet men de problemen een voor een opduiken. Plots blijkt dit rijke Amerika er ook een te zijn van schrijnende armoede, van vele gezondheidsproblemen, torenhoge schulden en een in elkaar stortende infrastructuur. Ook de wijdverspreide corruptie komt dan in beeld.

Michael Parenti, de Amerikaanse historicus en politiek wetenschapper, brengt in zijn boek ‘winsthonger’, dit ander beeld aan de oppervlakte. Hij beschrijft hoe de winsthonger van grote ondernemingen in de VS verantwoordelijk is voor de miserie van massa’s mensen wier lot ondergeschikt is aan de almaar groter wordende hebzucht van die bedrijven. Met een overheid die bijna in regel gewoon laat betijen.

Het verleden

Eerst gaat hij delven in het verleden van zijn land en het Amerikaanse continent dat sinds de ontdekking ervan door Europa het slachtoffer werd van een der ergste genocides uit de menselijke geschiedenis. Van de oorspronkelijke bevolking bleven er eind negentiende eeuw in de VS alleen nog wat resten over, netjes weggestopt in amper leefbare reservaten en geduwd richting de alcohol- en drugsverslaving.

En dan was er de slavenhandel. Met in de klassieke geschiedenisboeken hooggeprezen presidenten als George Washington of James Madison die er zwarte slaven op nahielden. Met om nooit te vergeten de Klu Klux Klan die ervoor moest zorgen dat de zwarten bleven waar ze volgens hen hoorden, helemaal onderaan de maatschappelijke ladder. Alleen goed om te werken en te gehoorzamen.

Michael Parenti - Winsthonger - EPO

Michael Parenti schetste in ‘Winsthonger’ een schokkend beeld van o.m. de gezondheidstoestand en de almaar groeiende kloof tussen rijk en arm.

Met als de machtsfactor de WASP, de Witte Angelsaksische Protestanten. Wie tot de heersende klasse wou behoren diende blank, Engelsprekend en protestant te zijn. En dus waren joden en katholieke Ieren of Italianen per definitie uitgesloten.

Hij geeft het voorbeeld van de beheerraad van J.P. Morgan, decennia lang de leidende bank in de VS, wier beheerraad alleen bestond uit mannelijke leden behorende tot die groep van Engelsprekende blanke protestanten.

En die onderverdeling in afkomst was er ook een van klasse en dus van inkomen en onderwijs. Een hiërarchische piramide waar men zich wel moest aan houden. Een klassenverdeling waaraan men ook nu nog amper kan ontkomen.

Zodat de fameuze ‘American Dream’ er slechts een is voorbestemd voor enkelingen, de uitzonderingen. Het is dus inderdaad een droom, een illusie. Het dient gewoon om de indruk te geven dat als men maar hard werkt er aan de top kan geraken.

De almacht in vraag

Hierbij stelt Parenti ook de vraag of er grenzen zijn aan die overheersing door de VS van de wereld. Daarbij noteert hij (pagina 49) dat er nooit meer buitenlandse militaire basissen van de VS zijn dan nu. Dat klopt, evenals het door hem geconstateerde feit dat de VS andere hen onvriendelijke landen blijft destabiliseren om er uiteindelijk hun marionetten te plaatsen en de macht over te nemen.

Maar de macht van de VS is gelijktijdig aan het afbrokkelen. Zo is er natuurlijk China, een land dat volgens bepaalde berekeningen, o.a. van het IMF, nu economisch groter is dan de VS. Wat de belangrijkste gebeurtenis is van de voorbije honderd jaar.

Landen als Indië, Rusland, Zuid-Afrika en China voeren hun eigen beleid en laten zich door Washington niet de wet voorschrijven. Tot woede van de VS. Zie maar naar de soms waanzinnige perscampagnes in onze media tegen die landen.

Hier in die imperialistische politiek van de VS ligt echter ook haar achilleshiel. Dat veroverings- en bezettingsapparaat kost, zoals de auteur schrijft, gigantische fortuinen die de VS feitelijk niet heeft. Dat wordt dan deels via belastingen bij de krimpende middenklasse gehaald en gaat ten koste van de sociale voorzieningen die vooral de armen nodig hebben.

China

Een groot deel van de rest haalt men dan vooral noodgedwongen in het buitenland, in China, Japan en zelfs Rusland. Bij landen die dus in wezen vijanden zijn. En wiens brood men eet, diens woord men spreekt.

Het betekent ook dat Washington het financieel beleid deels moet laten bepalen door dat gehate buitenland. Want wil men geld naar de Amerikaanse schatkist laten vloeien dan moet men die schatkist wel voor die buitenlandse geldschieters aantrekkelijk maken.

Belangrijk is ook zijn constatering dat West-Europa en de VS zich pas konden ontwikkelen tot grote economische mogendheden dankzij de gigantische uitbuiting van wat toen de derde wereld heette maar dat in het geval van o.m. Indië, Vietnam of China niet was. Neen, London ruïneerde de textielbarons in Indië om Manchester rijk te maken. Hierbij heeft hij het nog niet over de opium die de Britten met de bajonet aan China en Indië opdrongen.

William Jardine - Jardine & Matheson

Voor de CIA met Vang Pao in Laos en de Taliban in Afghanistan was de Schotse zakenman William Jardine de grootste opium en heroïnehandelaar ter wereld. Zijn met streekgenoot James Matheson opgericht imperium Jardine & Matheson was tot in de jaren zeventig van de vorige eeuw in Hong Kong oppermachtig.

Een gruwelijk verhaal welke fortuinen opleverde voor Britse trusts als Jardine & Matheson en welke China sociaal en economisch de dieperik induwde. Miljoenen Chinezen raakten zo verslaafd. Het was de periode van de zogenaamde Opiumoorlogen die zorgden voor de stichting van de Britse kroonkolonie Hong Kong en de vrijhavens in o.m. Shanghai en Tianjin waar zelfs België tot 1935 een eigen enclave had

Die schuldpositie verklaart mede waarom Washington zo terugschrikt om te agressief tegen Beijing op te treden. Men heeft China om financiële en economische reden broodnodig. En het via destabiliseringsacties te sterk aanvallen zou ook voor de VS erg zware consequenties hebben. En dus laveert zowel de vorige als de nieuwe regering in het Witte Huis hier als tussen een spel van vriend en vijand. Zullen we? Zullen we niet?

De manke gezondheidszorg

Het sterkste hoofdstuk in het boek zonder twijfel is dat over de toestand van de gezondheidszorg dat deels is gebaseerd op zijn eigen ervaringen. Op pagina 80 noteert hij dat:

“Excessief vertrouwen in voorgeschreven medicatie doodt meer Amerikanen – zo’n 100.000 per jaar – dan alle illegale drugs bij elkaar.

Vooral het excessieve gebruik van pijnstillers speelt hier een grote rol. Men herinnert zich hier de dood van popsterren Prince en Michael Jackson. Er lijken hier wel geen grenzen te zijn. In die zin was de Affordable Care Act, ofte Obamacare, wel een grote verbetering maar verre van voldoende.

Het systeem van de Amerikaanse gezondheidszorg is echter te ziek en is ook voor overheid en burger amper betaalbaar gebleken. Ja, want de overheid geeft haar geld liever uit aan haar streven naar steeds meer militaire macht en dan komt de zorg voor de eigen mensen op de tweede plaats.

Een recente wetenschappelijke studie van het echtpaar Anne Case en Angus Deaton, in 2015 de winnaar van de Nobelprijs voor de economie, toonde aan dat onder blanke Amerikanen in de leeftijdscategorie van 45 tot 54 jaar die middelbaar onderwijs of minder genoten het aantal doden door drugs, alcohol en zelfmoord per 100.000 inwoners tussen 2000 en 2015 verdubbelde. Dit terwijl het min of meer stabiel bleef voor Amerikanen met hoger onderwijs.

Wat merkwaardig is want in de periode 1990 tot 2015 halveerde het in bijvoorbeeld Frankrijk en Duitsland. Die toenemende armoede en gebrek aan degelijke sociale voorzieningen verklaart dat veel blanke Amerikanen liever stemden voor een figuur als Donald Trump dan voor een Clinton. Clinton vertegenwoordigde immers het establishment van Washington die hen al decennia in de kou laat staan. Trump was de outsider.

Donald Trump - 3

Massa’s Amerikanen spuwen de elite in Washington met o.m. een Hillary Clinton uit. Zij immers zorgen bij de meeste Amerikanen voor een steeds toenemende armoede. Het is der voornaamste reden waarom outsider en televisiefiguur Donald Trump tot president verkozen raakte.

En dat de elite in Washington door de doorsnee Amerikaan gehaat wordt hoeft natuurlijk niet te verbazen. Men praat wel veel over ‘verandering’ en maakt de mooist mogelijke beloften maar de armoede en tegenstellingen arm versus rijk nemen steeds maar toe. Zo is men in de Amerikaanse politiek radicaal tegen gratis gezondheidszorg voor de burger maar de parlementsleden in Washington hebben die dan wel. Dat mag dan. (pagina 90)

Pedofilie

Een ander hoofdstuk betreft pedofilie in de VS, vooral binnen de christelijke gemeenschappen. Zo maakt hij melding van de verklaring van Bernard Law, de kardinaal en vroegere aartsbisschop van Boston, die de door geestelijken misbruikte kinderen en hun ouders nalatigheid verweet en zo hadden bijgedragen tot dit misbruik. (pagina 121)

En om verder schandaal te vermijden riep paus Johannes Paulus II, de Poolse heilig verklaarde paus, hem in 2002 dan maar naar Rome zodat hij diplomatieke onschendbaarheid kreeg en verder kon genieten van zijn leven in luxe. Hij was er lang een der invloedrijkste kardinalen.

Ook andere religieuze gemeenschappen passeren de revue. Met verhalen over dergelijke wantoestanden bij de mormonen, de getuigen van Jehova, Tibetaanse boeddhistische kloosters en joden. Bij die laatste categorie is er als ontsnappingsmiddel dan niet de vlucht naar Vaticaanstad maar naar Israël.

Zo schrijft hij:

De chassidische voorschriften bevatten een richtlijn (de mesirah) die joden verbiedt andere joden te verklikken aan burgerlijke autoriteiten, zelfs als ze criminele feiten hebben gepleegd. Dankzij deze richtlijn gaan rabbi’s die kinderen aanranden vaak vrijuit.” (pagina 127)

Bernard Law - 1

Voor Bernard Law, katholiek aartsbisschop van Boston, waren de kinderen en hun ouders de ware schuldigen voor de vele pedofilieschandalen in zijn kerk. Toen het voor hem te gevaarlijk werd riep paus Johannes Paulus II hem als kardinaal naar Rome. Weg uit de klauwen van het Amerikaanse gerecht. Hij was in Rome lang een der meest invloedrijke kardinalen. Dankzij de heilige Johannes Paulus II, beschermer van pedofielen.

Ook vergeet hij niet de top van het zakenleven, Hollywood en de wereld der entertainment waar aanrandingen en seks met kinderen aan ware plaag lijkt. J.D. Salinger, Woody Allen en Roman Polanski en Robert H. Richards van het chemieconcern Dupont worden hier genoemd. Maar er is heel veel maar natuurlijk. De Brit Jimmy Saville, Chuck Berry en Jerry Lee Lewis zijn gekende voorbeelden. Men kan er een heel dik boek mee vullen.

De 0,01 percent

Uiteraard heeft hij het eveneens over de schrijnende ongelijkheid in de VS waarbij een paar honderdduizend individuen evenveel bezitten als de meer dan driehonderd miljoen Amerikanen. Het verhaal van de 1% versus de rest is naar hij schrijft dan ook fout. Het gaat hem hier over feitelijk over slechts 0,01% (pagina 146).

Het is hier dat de verklaring ligt voor een merkwaardig Amerikaans fenomeen dat het recente World Happiness Report van de VN constateerde. Terwijl de algemene welvaart in de VS doorgaans met 2 à 3% per jaar stijgt daalt, rekening houdend met de inflatie, het mediane inkomen van voltijds werkende mannen sinds 1979. Het rapport van het echtpaar Angus Deaton en Anne Case toont de gevolgen en dat zijn stijgende sterftecijfers.

Interessant is zeker de opmerking die hij op pagina 156 maakt waar hij schrijft dat bedrijven om reden van winstmaximalisatie de lonen zo laag mogelijk willen houden terwijl de lonen die de arbeiders meenemen juist nodig zijn om de producten die zij in loondienst maken te kunnen kopen.

Het is het dilemma waar bepaalde asociale partijen, zoals de N-VA hier, wereldwijd mee zitten. Ze willen de bedrijfswinsten zo hoog mogelijk houden maar botsen op de voor hen harde werkelijkheid dat de lonen niet te sterk kunnen dalen want dan klapt de koopkracht in elkaar.

Waardoor de producten van die bedrijven minder kopers vinden en de bedrijfswinst daalt. En dus grijpt men naar belastingmaatregelen door steeds lagere bedrijfstaksen. Maar die ontregelen dan de werking van de overheid en ook zo de economie. Het is een dilemma waaruit men in wezen niet kan ontsnappen.

Angus Deaton - 3

Economist Angus Deaton schetste samen met zijn echtgenote Anne Case recent een schokkend beeld van de gevolgen van de armoede in de VS.

Het hier door Parenti beschreven beeld is geen diepgravende analyse of zeer uitvoerige weergave der feiten maar het geeft vrij correct de realiteit weer waarmee de VS nu te maken heeft. Het is dan wel een andere blik dan dat welke Hollywood ons geeft, zijnde dat van een welvarend, democratisch en zorgzaam land.

En dat door Parenti geschetst beeld ziet er niet fraai uit. Terwijl China en andere gelijkaardige landen hun niveau steeds meer opkrikken ziet men de VS in veel opzichten afdalen richting die derde wereld. Donald Trump gaat dat uiteraard niet oplossen maar – zo lijkt het toch – alleen maar nog erger maken.

Milieu en grote bedrijven

Wel zijn er op dit boek toch wel enkele aanmerkingen te maken. Zo stelt hij: ‘De grote bedrijven worden rijk door het milieu te verpesten.’ (pagina 46). Dat is uiteraard voor een belangrijk deel waar, maar zeer eenzijdig en er zijn omgekeerd ook bedrijven die rijk worden door actief te zijn in de omgekeerde richting. Producenten van zonnepanelen en windmolens bijvoorbeeld of die welke actief zijn in de recuperatie van allerlei afval en hergebruik.

Ook stelt hij dat:

‘Bijna de hele wereld wordt gedomineerd door het kapitalisme en bijna de hele wereld is arm. Neem het kapitalistische Indonesië: Het is erbarmelijk arm en wordt steeds armer.” (pagina 171)

Een recente studie van het IMF echter stelde dat als men niet de dollar als maatstaf neemt maar de koopkracht dat Indonesië economisch dan sterker is dan het Verenigd Koninkrijk. Blijkbaar heeft hij de onvoorstelbare welvaart die de voorbije decennia in Azië is ontstaan niet gezien.

Bovendien bestaat er in de wereld niet zoiets als een niet-kapitalistische economie. Er bestaan hoogstens verschillen tussen landen met een grote staatseconomie en landen met een kleine overheid. Die relatie tussen private ondernemers en de overheid verschilt overal waarbij er steeds een spanningsveld tussen beiden is. Neem ook China waar het parlement tegenwoordig vol met dollarmiljardairs zit.

Neen, het kapitalisme is nog steeds haar rol van meerwaardemaker, en dus rijkdom, aan het vervullen. Natuurlijk staat het kapitalisme ook gelijk met o.m. grove vorming van uitbuiting, milieuoverlast, grote ongelijkheid qua rijkdom en, zeker niet te vergeten, oorlog.

Maar dat is er maar een facet van. Men hoeft er maar de gezondheidsstatistieken en de levensverwachting, zelfs ook in Afrika, maar te bekijken om die positieve rol van het kapitalisme te beseffen.

Ook toont hij een serieus gebrek aan kennis van de werking van het West-Europees sociaal zekerheidsstelsel. Zo schrijft hij:

‘In alle geïndustrialiseerde West-Europese sociaaldemocratiën is er een gratis gezondheidszorg, onderwijs en sociale dienstverlening voor wie het niet kan betalen’ (pagina 190)

Dat is echter de theorie en niet de praktijk. Nog veel teveel mensen in West-Europa vallen immers uit de boot en moeten rekenen op private initiatieven als de voedselbanken of kunnen – zelfs voor de lagere school – de schoolrekeningen van hun kinderen niet betalen. Zeker, het is stukken beter dan in de VS, maar ook hier is er zeer veel ruimte voor verbetering merkbaar.

Arabische Lente

Zwaar echter gaat hij in de fout als hij tweemaal kort verwijst naar het oproer van de voorbij 7 jaar in het Midden-Oosten. Het boek is geschreven in 2015 en op dat ogenblik had hij zeker beter moeten weten. Zo stelt hij bij de aanvang:

‘Niemand voorspelde de Tunesische en Egyptische opstanden van januari 2011. Niet de Midden-Oostenexperts van het ministerie van Buitenlandse Zaken van de VS. Niet de bollebozen van de CIA’ (pagina 9 en 197)’

Onderzoek heeft ondertussen voldoende aangetoond dat al die opstanden ondergronds maar vanuit de VS werden aangestuurd met als bedoeling overal salafistische groepen zoals de Moslimbroeders aan de macht te brengen. Maar – en moet men toegeven – dit was wel zeer goed verborgen en kwam pas na verloop van tijd boven water.

George Soros

Via de vele door hem gefinancierde ngo’s was speculant George Soros achter de schermen een van de belangrijkste poppenspelers in het lugubere spel genaamd Arabische Lente.

De strategie was voor wie de VS kent klassiek. Men steunde en financierde jongerengroepen om rond bepaalde thema actie te voeren zoals armoede, corruptie, mensenrechten en ongelijkheid.

Die leiders ervan werden deels zelfs in de VS opgeleid en kregen alle mogelijke materiële steun vanuit de VS. Men richtte in die landen zoals Egypte zelfs lokale antennes op van instellingen als Open Society van George Soros en The National Endownment for Democracy. Dit om alles in goede Amerikaanse banen te leiden.

Deze jongeren kregen ook een luide weerklank in de Westerse pers en vanuit Washington alle nodige diplomatieke steun. Het gevolg was dat die regeringen zodanig verzwakt raakten dat ze vielen. Zeker toen het leger – omgekocht? – hen steun weigerde. Ondertussen deed men bij de PR-bureaus in Londen en de VS overuren om alles zo mooi en idealistisch als mogelijk voor te stellen. Vandaar de term ‘Arabische Lente’. Klonk dat mooi zeg.

Salafisten

Het probleem was echter dat die groepen onder de bevolking amper of geen sociale basis hadden. En daarover beschikten de Moslimbroeders wel zodat bij vrije verkiezingen zij wel en niet de jongerengroepen succesrijk waren.

Het is geen toeval dat de Moslimbroeders in Egypte en Tunesië in het openbaar praktisch geheel afzijdig bleven van de vele protestacties. Hadden zij zich hier publiek getoond dan had dat bij de vele naar moderniteit vragende jongeren argwaan veroorzaakt.

Er is op dit ogenblik een massa aan gegevens beschikbaar om die strategie te doorzien. Zeker in 2015. Maar, het dient dus toegegeven te worden, het was bijna perfect verborgen. Zelfs in Damascus en Teheran klonk men eerst enthousiast. Maar de pr-bureaus die feitelijk de praktische leiding hadden van die Arabische Lente weten dan ook zeer goed hoe ze dit soort zaken moeten verkopen.

Parenti is echter zeker niet de enige dit dat zelfs in 2015 nog niet doorhad. Maar het toont wel een gebrek aan kritische zin en professioneel analysevermogen. De CIA was dus niet verrast zoals hij hier schrijft maar was zelfs de dirigent. Had hij goed gekeken naar de entourage toen van Hillary Clinton of de massa’s documenten van Wikileaks grondig had doorzocht dan had hij dat vermoedelijk wel beseft.

ISIS - Met gevangenen executie - 2 - 15-06-2014

ISIS in 2014 aan het werk in Irak, pionnen van de VS, Israël, de EU, Qatar, Turkije en Saoedi Arabië. Het ware gezicht van de Arabische Lente lang netjes verstopt achter opgehitste jongeren snakkend naar een beter leven. En dit kregen ze dan.

Het is toch de Nederlands-Syrische Iba Abdo, nu een medewerkster van Clingendael, het Nederlandse overheidsinstituut voor buitenlandse politiek, die op 28 februari 2011 op haar nu van het internet gehaalde blog stelde dat men ‘de revolutie’ in Syrië om praktische reden had moeten uitstellen tot 15 maart.

En inderdaad op 15 maart was er de eerste ‘spontane’ betoging in de Syrische stad Daraa. Dit rond het gefingeerde verhaal – bijna zeker in de VS in elkaar gestoken – over door de regering gefolterde en vermoorde schoolkinderen. Het startschot voor de oorlog.

Neen, de Arabische Lente was gewoon een kopie van de eerder door de CIA en andere Amerikaanse overheidsinstellingen georkestreerde opstanden als die in Iran (1953), Guatemala (1954), Servië (1991), Oekraïne (2003 & 2014), Georgië (2004), enzovoort. Of de geschiedenis die zich steeds herhaalt. Straf dat Parenti dat niet zag. 

Willy Van Damme

Winsthonger, Michael Parenti, 219 pagina’s, EPO, 2016, 20 euro. In het Engels ‘Profit pathology and other indecencies’. 

 

Een hoogdag voor het cynisme

Gisteren werden in het land overal herdenkingen gehouden voor de terreuraanslagen van 22 maart 2016 in het metrostation Maalbeek en op de luchthaven van Zaventem. Daarbij lieten 32 mensen het leven en was er voor een massa anderen onnoemlijk veel leed.

Dat men die mensen herdenkt en alle mogelijke steun geeft aan de vele gekwetsten en familieleden, vrienden van de doden en de hulpverleners is logisch, erg belangrijk en een zeer goede zaak. En daarbij zijn vanwege de slachtoffers heel mooie staaltjes te horen en zien geweest. Het toont dat de mens niet alleen een roofdier kan zijn maar ook een zorgzaam en liefhebbend wezen. Iets om eeuwig te koesteren.

Steun aan ISIS

Maar toch laat alles hier een bijzonder bittere nasmaak achter. Terwijl we hier overal ons medeleven met die slachtoffers van Zaventem en Maalbeek toonden vielen er in het westen van de stad Aleppo doden en gewonden door terreuraanvallen van al Qaeda en haar bondgenoten. En daar hoorden wij in onze media niets over. Die doden telden dus niet mee.

Didier Reynders - In Saoedi Arabië met Nayef en Saud  al Shalaan

Belgisch Minister voor Buitenlandse Zaken Didier Reynders (MR), hier op bezoek bij de Saoedische gebroeders Nayef en Saud al Shalaan. Beiden zijn gekend als financiers van die terreurbewegingen in Syrië en Irak en kregen in Frankrijk jaren cel voor groothandel in cocaïne. Ongetwijfeld geheel halal. En dan in Zaventem tranen plegen voor de slachtoffers van de terreur. Durf is alles.

Maar vooral was dit gebeuren van gisteren een hoogtepunt van cynisme vanwege onze elite van politici, academici en de media. Wie met wat aandacht kijkt naar wat deze heren en dames de voorbije zes jaar rond Syrië en ook Libië deden ziet niet bepaald iets om fier over te zijn. Integendeel, het is een gigantische schande waaraan die heren en dames wel niet zullen herinnerd willen worden.

Neem bijvoorbeeld de unaniem door de EU genomen beslissing van 23 mei 2013 betreffende Syrië. Nadat men in 2011 vanuit de EU een praktisch totaal embargo op Syrië afkondigde werd dit zeer merkwaardig die 23ste mei deels opgeheven. Wat was er gebeurd en waarom deed de EU dat? Het is een beslissing waaraan men op het kabinet van Didier Reynders, minister van Buitenlandse zaken toen, niet aan herinnerd wil worden.

De maand ervoor hadden salafistische terreurgroepen, in essentie al Qaeda en vooral Ahrar al Sham, een kloon van al Qaeda, het olie- en gasrijke oosten van Syrië veroverd. Waarna er intern ruzie ontstond over de opbrengst van die olie en gas en ISIS zich van al Qaeda losscheurde en dat gebied voor zich nam. De kassa bij ISIS kon beginnen rinkelen.

En daarom reageerde de EU, en dus ook de regering Elio Di Rupo, door onmiddellijk het embargo alleen voor olieproducten uit Syrië op te heffen. Er was dus haast bij. Leve de kassa van ISIS. Beweren dat de EU in Syrië alleen die ‘gematigde’ oppositie steunde is dan ook boerenbedrog. Een gigantische leugen.

Een andere zaak waarover men liefst zal zwijgen is het toekennen in 2011 van de Nobelprijs voor de Vrede aan de Jemenitische Tawakkol Karman, een prominent lid van de al Islah partij, de lokale versie van de Moslimbroeders. Een beslissing die kaderde in de politiek van de steun van het Westen aan de Moslimbroeders, en dus al Qaeda, hun vaste partner in crime.

Tawakkol Karman - 5

De Jemenitische Tawakkol Karman fier met haar Nobelprijs voor de Vrede. Een gift van de Noorse sociaal-democratische regering van premier Jen Stoltenberg, nu secretaris-generaal van de NAVO. Hij steunt dan ook voluit de Saoedische oorlog tegen Jemen. Al Qaeda zal hem er dankbaar voor zijn.

En zoals bij alle afdelingen van de Moslimbroeders zijn er immers ook hier directe contacten tussen deze door Saoedi-Arabië gefinancierde partij en de lokale afdeling van al Qaeda, al Qaeda van het Arabisch Schiereiland. Dat is de afdeling die tekende voor de bloedige aanslag op Charlie Hebdo van 7 januari 2015. Nobelprijs voor de Vrede? Welke vrede?

Haar partij steunt trouwens de oorlog van Saoedi-Arabië en het Westen tegen Jemen waarbij men het land zelfs uithongert. Een oorlog die dan weer resulteert in een steeds sterker wordende lokale afdeling van al Qaeda. Met andere woorden: De Belgische regering Charles Michel, met de N-VA, steunt hier Saoedi-Arabië en helpt zo ook de moordenaars van de redactie van Charlie Hebdo sterker worden.

De valse tranen van de media

De oorlog tegen de terreur van het Westen is dan ook een groot toneelstuk, een farce, en een ware ode aan het cynisme. Men toont zijn medeleven met de slachtoffers van de terreur maar blijft die terroristen steunen. Met dien verstaande natuurlijk dat onze media dit lekker voor die slachtoffers en de rest van het publiek weten verborgen te houden.

En dan zijn er onze media en academici. Om nooit te vergeten is natuurlijk de uitlating van Rik Coolsaet, emeritus professor in de internationale politiek van de UGent, die op 30 mei 2012 in Terzake op de VRT-televisiezender Canvas die Syriërstrijders idealisten noemde. Misschien kan hij dat eens aan hun slachtoffers in Zaventem en Maalbeek gaan uitleggen. En zich diep wentelen in de excuses. En dat is dus de top van onze academici.

En dan er zijn onze media natuurlijk die nu vette titels plakten boven hun van tranen en emotie doorweekte artikels. Met televisieheld Rudi Vranckx die in Syrië optrok met topterrorist Abdelrahman Ayachi – in beroep in Brussel 4 jaar cel voor terrorisme – en hem op televisie zelfs een vrije tribune gaf. Diezelfde ‘terrorisme-expert’ – althans volgens de VRT – die al Qaeda in 2011 dood verklaarde.

Abdelrahman Ayachi - 1

Abdelrahman Ayachi, zoon van De Molenbeekse sjeik Bassam Ayachi, de geestelijke vader van het salafisme in België. Hij kreeg in Brussel wegens terrorisme in eerste aanleg 8 jaar en in beroep 4 jaar. Desondanks bleef Rudi Vranckx met hem in Syrië rondtoeren waarbij deze massamoordenaar voor onze terrorisme-expert gids en tolk speelde. Tijdens de televisieactie 12-12 voor Syrië kreeg hij van Vranckx in ruil op de VRT zelfs nog een interview ten geschenke om zo zijn (sic) goede bedoelingen uit te leggen.

Of een Jens Franssen van de VRT die toen hij met een groepje reporters op 11 januari 2012 in de Syrische stad Homs verzeild raakte in een betoging van Assad aanhangers en beschoten werd door terroristen. Waarna hij, samen met Vranckx en de rest van dat aanwezige journaille, alles staken op het regeringsleger. Ze gingen daarbij zelfs zover om kloosterzuster Agnes Myriam te beschuldigen van betrokkenheid bij die aanslag.

En dan was er Guy Van Vlierden van Het Laatste Nieuws die vorig jaar opriep om in Syrië die terreurgroepen aan de macht te brengen. Uiteraard niet ISIS maar wat hij dan de ‘gematigden’ noemde. Een zoals hij hoort te weten alleen in de Westerse verbeelding bestaande categorie. Waarna men vanuit Syrië elders in de wereld de ene aanslag na de andere kan plegen. Syrië als een paradijs voor terroristen.

Ook De Morgen mag men natuurlijk niet vergeten. Die plaatste op 14 december 2016 naar aanleiding van de bevrijding van het oostelijk deel van de stad Aleppo een ganse pagina interview met topterrorist Bilal Abdul Kareem, een man van al Qaeda die moslims via zijn media oproept om in Syrië te komen vechten. En dat op de voorpagina van De Morgen. Of uitgever Christian Van Thillo die in zijn kranten pleidooien laat plaatsen om terroristen te steunen.

En dan is er uiteraard De Standaard waar ‘expert’ Chams Eddine Zaougui op 6 juni vorig jaar nog opriep om aan die terreurgroepen ultramoderne luchtafweerraketten te leveren. Goed bruikbaar in Zaventem of Schiphol natuurlijk. En het lijstje van dat soort artikels is in wezen oneindig. Want met hetzelfde gemak waarmee men nu de tranen laat vloeien zo ook steunde men de terreurgroepen in Syrië en elders in het Midden-Oosten.

En niemand van hen die maar denkt aan verontschuldigingen. Dat pas zou grootmoedig geweest zijn van een Rudi Vranckx, Rik Coolsaet, Didier Reynders, Elio Di Rupo, Jens Franssen, Charles Michel, Guy Van Vlierden, De Morgen en De Standaard. Maar dat doet men niet en daarom zijn al hun tranen en woorden van medeleven pure hypocrisie.

De 22ste maart 2017 was dan ook de hoogdag van het cynisme. Dat is de reden waarom men de slachtoffers in Syrië zelf gisteren vergeten is. Het zijn slachtoffers waarvoor die elite zelf verantwoordelijk is. Zoals ze feitelijk ook die in Zaventem, de Bataclan, Maalbeek en Charlie Hebdo indirect op hun kerfstok hebben. Zou een van hen weten wat schaamte is?

Willy Van Damme

Chris Kaspar de Ploeg–een ander beeld van Oekraïne

De nog erg jonge Chris Kaspar de Ploeg is een auteur die ondanks die leeftijd er niet voor terugschrok om een boek te schrijven over de complexe toestand rond Oekraïne. Dit werk ‘Oekraïne in het kruisvuur – Beeld en werkelijkheid achter de informatieoorlog’ brengt een ander portret dan wat de traditionele media en vele boeken brengen. Het is met 192 pagina’s een relatief dun boekje geworden maar wel een waaraan hij gezien de 661 voetnoten hard aan werkte. En dit met een te waarderen kritische instelling.

Dit belooft dus voor de toekomst. Er staat ook geen onzin in zoals bijvoorbeeld bij Joanie de Rijke in Knack die de Krim-Tataren de oorspronkelijke bewoners van de Krim noemde. Dit terwijl dit afstammelingen zijn van de Mongolen die in de dertiende eeuw Rusland bijna geheel veroverden. Of die van een Corry Hancké in De Standaard die bij de salafistische terreurgroep Hizb ut Tahrir de ‘waarheid’ over de problematiek van die Tataren ging halen.

Chris Kaspar de Ploeg - Oekraïne in het kruisvuur - Papieren Tijger

Chris Kaspar de Ploeg fileerde op een degelijke wijze het drama rond Oekraïne.

Het boek is zowat het enige origineel eerst in het Nederlands verschenen boek over de zaak welke enig niveau heeft. Immers wat er tot heden over die zaak werd uitgegeven is waardeloos en zijn klonen van wat Amerikaanse studiediensten als Brookings, het Project for a New American Century of de Atlantic Council schreven. Hun verhaal over een democratische opstand in Kiev wordt hier professioneel doorprikt.

Een menselijk drama

Wat er sinds de onafhankelijkheid met Oekraïne gebeurde is een van de grootste misdaden die Europe na de tweede wereldoorlog meemaakte. Na de georkestreerde oorlog tegen Joegoslavië dan.

Een simpel gegeven zegt alles. In 1988 had het land 51,377 miljoen inwoners en in 1991 waren er dat 52,052. En dan kwam de zogenaamde onafhankelijkheid met de VS, het IMF en de EU waarna er in 1997 nog maar 50,668 miljoen inwoners (-1,4 miljoen) overbleven. Dat is in 2015 al gezakt tot 45,224 miljoen (-6,828 miljoen of -13,1 %) en voor 2020 zou dat volgens voorspellingen nog maar 42,626 bedragen om in 2030 te zakken tot amper 40,286 miljoen (-11,739 miljoen of -22,5%).

Een drama. Wat ooit een geïndustrialiseerde natie was met een redelijk inkomen is nu een land zo geplukt uit de arme derde wereld. Voor een geboorte staan er 1,5 overlijdens. De levensverwachting voor mannen is nog maar 66 jaar en voor vrouwen 76. Ook klapte de industriële productie sinds de onafhankelijkheid in elkaar met 50% en het bruto binnenlands product met een schokkende 60%.

Een gelijkaardig beeld bij de evolutie van de hryvnia, de nationale munt. Kreeg je op 22 maart 2007 voor 5,045 hryvnia nog een dollar dan moet je er tien jaar later zelfs 26,94 voor betalen (X5). Hetzelfde voor de euro versus de hryvnia die ging van 6,76 hryvnia voor een euro op 22 maart 2007 tot 28,41 tien jaar later in 2017 (X4). En al sinds 1991 beloven de EU, VS en IMF het wanbeheer en de corruptie er te zullen bestrijden.

Het gevolg is dat massa’s mensen sterven door een gebrek aan gezondheidszorg, slechte voeding, kou en te voorkomen ongelukken. Het is de menselijke tragedie achter een beleid dat men hier naar de bevolking toe verkoopt als een van diepe moraliteit en zorg voor de bevolking. Het kan niet cynischer zijn.

Plunder naar believen

En ondertussen wordt het land al meer dan dertig jaar leeggezogen door criminelen die zich meester maakten van het ganse industriële arsenaal waar het land over beschikte. Met de banken idem dito.

Ihor Kolomoisky

Igor Kolomoiski, de Israëlisch-Oekraïense zakenman, beschikt zelfs over knokploegen om zijn economische belangen kracht bij te zetten.

Zogenaamde oligarchen, niet zelden zoals elders in de vroegere Sovjetunie figuren met een Israëlisch paspoort, met als typevoorbeeld Igor Kolomoiski, een man die knoploegen gebruikt om bedrijven over te nemen, heersen en stelen wat ze maar wensen. Alleen grijpgrage andere oligarchen staan in de weg. In het land heerst er een totale wetteloosheid.

Blijkens het boek doet Nederland hier trouwens flink aan mee. Zo schrijft hij:

“In 2012 betrof ruim 95 procent van de Nederlandse directe buitenlandse investeringen in Oekraïne ‘Speciale Financiële Instellingen’. Met andere woorden: Brievenbusmaatschappijen om de belastingen te ontduiken.’’ (p 60)

De auteur is dan ook vlijmscherp voor wat er daar gebeurde, vooral sinds de staatsgreep van februari 2014. Nog steeds beschouwen velen in het westen Barack Obama als een zeer goed president die terecht de Nobelprijs voor de Vrede verdiende. Maar het is diezelfde Obama die naast het steunen van de salafistische moslimbroeders en al Qaeda ook een fascistische knokploeg als Pravy Sektor financierde om in Kiev een staatsgreep te plegen.

Amerikaanse strategie

Oekraïne is gewoon een Amerikaanse kolonie geworden waar de plaatselijke Amerikaanse ambassadeur Geoffrey Pyatt als een soort onderkoning de bevelen geeft en alleen de details overlaat aan zijn lokale ondergeschikten.

“Een parlementslid voor de partij van de Oekraïense president Porosjenko bevestigde dat, in vergelijking met normale lobbyisten, “Pyatt een ander verhaal is. Je kunt tegen hem geen neen zeggen…. Geoffrey Pyatt ontmoet de baas (Porosjenko) ongeveer eenmaal per twee weken. Ik was bij een van die bijeenkomsten aanwezig. Die duurden een kwartier. De ambassadeur haalde onmiddellijk zijn aantekeningen tevoorschijn en stipte op ferme wijze welke stappen er moesten worden gezet. Daarna somde de baas kort op wat er al was gedaan.’ (p 56)

En terwijl de Duitse en Franse overheden samen met Rusland en de regering van Porosjenko in de Wit-Russische hoofdstad Minsk en in Normandië onderhandelden over een diplomatieke oplossing ging de VS echter een andere weg op, die van meer conflict. Het zegt alles over de relatie van de EU met de VS. Zo schrijft de Ploeg:

Daarnaast berichtte Der Spiegel:

Berlijnse functionarissen hebben opgemerkt dat Oekraïense functionarissen, na bezoeken van Amerikaanse politici of militaire leiders aan Kiev, veel strijdlustiger en optimistischer zijn over de kansen van het Oekraïense leger om het conflict op het slagveld te beslechten. “We moeten dan iedere keer weer veel moeite doen om de Oekraïners terug te brengen op het onderhandelingspad’’, aldus een Berlijnse official. (p 109)

Geen verrassing natuurlijk. Terwijl Barack Obama en de democraten in de VS bij het begin van zijn presidentschap het voorstelden dat zij gingen breken met het buitenlands beleid van George Bush Jr. bleef Obama gewoon diezelfde koers varen. Waarbij zaken als de folteringen die verdwenen en het terugtrekken der troepen uit Irak werden verkocht als een substantiële wijziging. Onzin zoals de auteur aantoont:

Zo wijst hij naar onderminister voor Europese Zaken Victoria Nuland die de koers in Oekraïne uitstippelde en gehuwd is met Robert Kagan, een centraal figuur binnen het neoconservatisme, de politieke beweging die tekende voor de invasie in 2003 van Irak.

Kagan is medestichter van het Project for a New American Century, het centrum van deze extreme imperialisten waartoe ook iemand als de vroegere minister van Defensie Donald Rumsfeld behoorde. Nuland was trouwens een topadviseur van gewezen vicepresident Dick Cheney, de grote architect van de invasie van Irak. (p 110)

Victoria-Nuland-in-Independence-Square-in-Kiev-Ukraine

Onderminister voor Europese Zaken van de VS Victoria Nuland is de dame die in een gesprek met Geofrey Pyatt, haar ambassadeur in Kiev, de fameuze woorden ‘fuck Europe’ uitsprak als het ging over het beleid van de EU in Oekraïne. Het gesprek lekte echter uit en toont de reële attitude van de VS tegenover de EU. De ijzige relatie die we nu zien van de EU met Trump en de VS is dus niets nieuws. Het is gewoon een bevestiging die wel veel duidelijker is. Trumpiaans dus.

De staatsgreep van 2014 is dan ook een ramp op een ramp want sindsdien zit het land met een nog groter drama met miljoenen vluchtelingen, vele duizenden doden, een verdeeld land en een industriële productie die nog meer dan voorheen in elkaar stuikte. Allemaal dankzij Obama die hoogstnodig een zoveelste Amerikaanse staatsgreep moest organiseren.

Verniel Rusland

Waarom? Erg simpel. De VS had zich in 1990 voorgenomen om Rusland klein te krijgen en het nog verder in stukken te hakken zoals ze dat met de Sovjetunie en Joegoslavië had gedaan en nu nog plant voor Syrië en Irak.

En dus moest Rusland omgeven worden door zoveel mogelijk vijandige staten. De ultieme bedoeling is Rusland op te splitsen in zoveel mogelijke stukjes, een soort vorstendommen, zodat het nooit nog een bedreiging kan vormen voor de Amerikaanse alleenheerschappij.

Zo citeert de auteur Zbigniev Brzezinski, de vroegere Nationale Veiligheidsadviseur onder president Jimmy Carter en de grote geostrateeg van de Amerikaanse democratische partij. De man die in 1979 het startschot gaf voor de vernieling van Afghanistan door de Taliban en het jihadisme in het leven te roepen. Naast dan de handel in opium en heroïne. Dit gewoon om de Sovjetunie te pesten wegens de Amerikaanse nederlaag in Vietnam.

Brzezinski is er ook van overtuigd dat “Eurazië het … schaakbord is waarop de strijd om mondiale suprematie gespeeld blijft worden.” Rusland wordt vervolgens beschreven als een ‘zwart gat’, dat ondergeschikt zou zijn aan het veiligheidsbeleid van de NAVO en economische instellingen als de Wereldbank en het IMF. Op een bepaald punt oppert hij zelfs dat Rusland in drieën moet worden opgedeeld, waardoor een “losse Russische confederatie ontstaat, bestaande uit Europees Rusland, een Siberische republiek en een republiek in het Verre Oosten.” (p 121)

Daarom dat men in 1990 bij hun onafhankelijkheid in de Baltische staten nationalistische ultra’s aan de macht bracht en de Russischtaligen er hun stemrecht ontnam. Daarom dat men via een zoveelste staatsgreep hun poppetje Micheil Saakasjvili in Georgië president maakte. Ook steunde men achter de schermen in sterke mate de opstanden in de Kaukasus van die salafistische groepen.

Het extra en zeer belangrijk voordeel van deze politiek is dat men op die wijze ook Europa destabiliseert. Dat is trouwens een der reden waarom de VS in Bosnië en Kosovo islamisten aan de macht bracht die met Saoedisch geld van hun land een ideaal rekruteringsoord maken voor salafistische bendes. Het zijn de landen in Europa met procentueel het hoogst aantal jihadisten. De kanker aan de grenzen van de EU!

En de EU laat gewoon begaan en doet zelfs mee. Zo voor zichzelf zware economische en politieke problemen veroorzakend en zelfs haar eigen toekomst in gevaar brengen. Het is de ultieme dwaasheid van het beleid van de EU dat ze hierin al sinds 1990 zijn meegegaan.

Joe Biden - 1

Typisch de Amerikaanse diplomatie. Terwijl Joe Biden, de nu gewezen Amerikaanse vicepresident, het publiek in Kiev toespreekt over de nood aan het bestrijden van de corruptie speelt zoon Hunter er het spel gewoon mee.

Chris Kaspar de Ploeg citeert de Amerikaanse diplomaat George Kennan – in de VS gezien als de meest invloedrijke geostrateeg na 1945 – die na de tweede wereldoorlog de Amerikaanse diplomatie vorm gaf. Hij schreef in 1948:

“We bezitten ongeveer 50% van de welvaart op aarde, maar vertegenwoordigen slechts 6,3% van de wereldbevolking … Onze werkelijke opdracht de komende periode is het ontwerpen van een patroon van betrekkingen, dat ons in staat zal stellen deze ongelijkwaardige positie in stand te houden, zonder nadelige gevolgen voor onze nationale veiligheid. Om dat te doen zullen we moeten afrekenen met alle sentimentaliteit en dagdromerij. (p 47)

Hij brengt ook het verhaal (p 55) van de vorige Amerikaanse vicepresident Joe Biden ter sprake wiens zoon Hunter Biden mee aan de bestuurstafel zit bij Burisma holdings, de grootste gasproducent van het land. Samen dan met Christopher Heinz, de schoonzoon John Kerry, de nu gewezen minister van Buitenlandse Zaken van de VS. Met als grootste eigenaar de van een Israëlisch paspoort voorziene Igor Kolomoiski;

En intussen hield Joe Biden in Kiev maar toespraken over het bestrijden van de corruptie en eisten het IMF en de EU maatregelen ertegen. Wat wil je, ze zouden in het publiek eens het omgekeerd moeten gaan eisen. En met media die dit soort woordenkramerij dan nog allemaal slikken.

Racisme

Schokkend is natuurlijk ook het virulente racisme welke herinneringen oproept aan de zwartste dagen in Europa met Adolf Hitler, zijn NSDAP en SS. Geen verbazing natuurlijk want de SS divisie Galicië, een Duitse legerafdeling die bestond uit Oekraïense fascisten verklaarde men in Kiev sinds 2014 zelfs heilig. Kritiek hierop is zelfs strafbaar.

Het gevolg is dat fascistische knokploegen zoals Pravy Sektor of het Azov-Bataljon amper onder controle gehouden worden. Zo brengt hij (p 77) het schokkend verhaal van 2 mei 2014 in Odessa toen leden van Pravy Sektor tientallen mensen (officieel 40) die opgesloten zaten in het vakbondsgebouw levend verbranden. Alles onder het toeziend oog van de politie. Met Pravy Sektor die nadien op haar website sprak van een ‘stralende pagina in onze nationale geschiedenis’.

Fascistische betoging

De vrijheidsstrijders van Barack Obama, Guy Verhofstadt en Herman Van Rompuy in actie in Kiev in februari 2014. Deze fascistische groepen hebben nu vrij spel en al wie hen niet aanstaat riskeert in het beste geval een ferm pak slaag. Allemaal ongestraft. Met fascistenleiders uit de tweede wereldoorlog die straten en pleinen naar zich genoemd zien. Het verheerlijken van de Holocaust en de massamoord. Gesteund door Israël!

Het is nu bijna drie jaar later nog steeds wachten op een gerechtelijke actie tegen die barbarij. Arseni Jatsenjoek, de door Nuland in 2014 aangestelde premier noemde Russen in het openbaar zelfs ‘sub-humane types’. (p 86) Een taaltje als het ware rechtstreeks komende uit de mond van Adolf Hitler. Een van de vele in het boek gegeven voorbeelden toont het politiek niveau in dit land:

“Het televisiestation van president Porosjenko heeft een commercial uitgezonden die belooft de kevers (een scheldwoord voor Russischtaligen, nvdr.) ‘ter plekke’ te doden.” (p 86)

Mensen, en dat zijn er nogal wat in de EU en de VS, die dit blijven verdedigen ontbreekt het dan ook aan een elementair respect voor hun medemens. Men zit in onze media continu bezig over het gevaar van een Wilders, Dewinter en Le Pen maar bracht in Kiev ware monsters aan de macht. Mensen die het ergst mogelijk kwaad in de praktijk brengen. En onze regeringen en media die hier zwijgen en laten begaan. Schandelijk.

Maar geen verrassing want in het Midden-Oosten bewapende men zelfs tienduizenden koppensnellers resulterend in een gigantische orgie van geweld. Waarbij de praatjesmakers in onze hoofdsteden steeds maar diezelfde argumenten als mensenrechten, vrijheid, democratie blijft gebruiken.

Opmerkingen

Toch ook enkele opmerkingen. Zo schijft hij dat splinterbommen, brandbommen zoals napalm en fosfor en bommen met verrijkt uranium verboden zijn (p 117) zoals dat het geval is met chemische en biologische wapens. Dat klopt echter niet. Er zijn officieus wel enkele regels over het gebruik ervan maar waar bijvoorbeeld Israël en de VS zich niet aan houden. Waarom zouden ze als er geen regels zijn en ze toch al alles mogen doen?

Ook noemt hij de Britse Jane’s Information Group ‘prestigieus’ (p 124) Nou, het is een in wezen commerciële uitgeverij van informatie rond militaire veiligheid en daarom in de marge opereert van de Britse veiligheidsdiensten en hen ook naar de mond praat. Zij zijn immers de bron van hun informatie.

Ooit hadden zij het verhaal over Servië dat tijdens de oorlog in Joegoslavië chemische wapens gebruikte. Deze bewering kwam exclusief van Gentenaar Aubin Heyndrickx die op dat ogenblik al enkele veroordelingen achter de rug had en daarbij zelfs zijn tittel van professor in de toxicologie was afgenomen. Hierover gecontacteerd hoorde je aan de telefoon alleen een stotterende hoofdredacteur. Er is dan ook niets ‘prestigieus aan Jane’s. Integendeel, het zijn bedriegers.

Ook noemt hij het Amerikaanse onderzoeksbureau Pew Research ‘een vermaarde Amerikaanse opiniepeiler’ (p 69). Nou, het wordt geleid door Madeleine Albright, gewezen Amerikaans minister van Buitenlandse Zaken en dient vooral om de trends qua opinie in de wereldbevolking te kunnen inschatten. Deze data zijn essentieel voor de VS om via haar agitatie en propaganda overal waar nodig en kan opstanden te organiseren. Vermaard? Er is een andere term voor.

Madeleine Albright en Zbigniev Brzezinski

Zbigniev Brzezinski en Madeleine Albright, de twee voornaamste geostrategen van de Amerikaanse democratische partij. Tot boven hun knieën in het bloed.

Ook heeft hij het over de problematiek van de Krim-Tateren. Wat hij vergeet bij zijn bespreking zijn echter de wonden ontstaan door de Duitse bezetting van de Krim tijdens de tweede wereldoorlog. Ook hier speelde de Duitse bezetter de mensen tegen elkaar uit en begingen bepaalde Tartaarse groepen zware misdaden tegen hun buren op de Krim. Een feit dat men hier in het Westen niet wil zien maar een verklaring geeft voor de latere deportaties.

Tsjetsjenië

Helemaal mis slaat hij echter de bal bij het bespreken van de toestand in Tsjetsenië. Het hoort in wezen niet thuis in dit boek over Oekraïne en hij blijkt er ook niet veel van te bakken. In essentie schrijft hij hier gewoon de westerse propaganda over. Een misser van jewelste die schade berokkent aan het anders uitstekende boek.

Tsjetsjenië had zich na de implosie van de Sovjetunie in een door de VS en Londen gesteunde opstand afgescheurd en dat ontaarde in een zoveelste salafistische republiek waar zelfs het vieren van Kerstdag verboden was. Na Afghanistan, Bosnië en Kosovo was dit een nieuwe prooi voor Saoedi-Arabië en Bin Laden & Company.

Zo schrijft hij op pagina 130:

“In september 1999 werden flats opgeblazen in Moskou, waarbij meer dan tweehonderd mensen het leven lieten. De aanslag werd nooit opgeëist en er zijn sterke aanwijzingen voor betrokkenheid van de Russische geheime diensten, waar we in het kader van dit onderzoek niet verder over kunnen uitweiden.”

Het is het klassieke verhaal uit onze pers en de bron (584 tot 589) voor dit verhaal is een rapport van de in Londen gevestigde Islamic Human Rights Commission. En deze is in feite een zoveelste mantelorganisatie van de Moslimbroeders. Een organisatie die voluit achter al die salafistische opstanden, ook in Tsjetsjenië, zit. Dit is zijn enige bron voor dit verhaal en dat is natuurlijk zeer zwak. Het ruikt zelfs naar laster.

Geweten is dat vele van dit soort verhalen afkomstig zijn van de gewezen Russische mediamagnaat Boris Berezovski die onder de zatte president Boris Jeltsin mogelijks de machtigste man van het land was.

Hij hielp in 2000 Poetin aan de macht maar toen Poetin zeer vlug nadien optrad tegen de Britse en Amerikaanse invloed nam Berezovski pijlsnel de biezen naar zijn nieuw vaderland, het Verenigd Koninkrijk. Op 23 maart 2013 pleegde hij er volgens de Britse politie zelfmoord.

Boris Berezovski - 4

Boris Berezovski, ooit de vermoedelijk machtigste man in Rusland. Toen men hem wou vervolgen wegens wapenhandel met die Tsjetsjeense salafistische bendes begonnen zijn kranten met een ware hetze tegen Evgeny Primakov, ex-premier en de verantwoordelijke voor de campagne tegen Berezovski’s link met die salafisten. Die man haalde bakzeil en trok zijn kandidatuur voor het presidentschap in. Waarna Berezovski koos voor Vladimir Poetin. Het bekwam hem echter zeer slecht. De rechterhand van Berezovski, Alexander Litvinenko, had zich op het einde van zijn leven trouwens bekeerd tot het salafisme. Hij werd in Londen in november 2006 in duistere omstandigheden vermoord met polonium 210, een radioactief gif. Wat twee jaar voordien in de Palestijnse stad Nablus ook Yasser Arafat was overkomen. Litvinenko werkte eveneens voor de Britse veiligheidsdiensten en was de bron van vele verhalen over Tsjetsjenië die in onze pers raakten.

Zelfs de Britse massamedia schreven dat de man voor de Britse veiligheidsdiensten werkte en in Rusland was het geweten dat hij de wapenleverancier was van die salafistische groepen die Tsjetsjenië in hun greep hadden. Bovendien was Poetin als president staatsrechtelijk verantwoordelijk voor wet en orde in Tsjetsjenië en was hij alleen al daarom verplicht om de orde in dat deel van de Russische federatie te herstellen.

En dat het er daarbij hondsbrutaal aan toeging zal wel. Niemand die dat betwist. Maar als iemand een andere methode kent om die salafistische terreurbendes aan te pakken mag hij het altijd komen vertellen. De veiligheidsdiensten, zowel in België als in Spanje, Egypte en Thailand of China zullen het advies met veel genoegen aanvaarden.

Chris Kaspar de Ploeg maakte een uitstekend boek. Alleen het niets ter zake doende deel over Tsjetsenië is een misser en werpt een negatieve schaduw over het geheel. Spijtig want hij toont zich een degelijk researcher, toch in het deel over Oekraïne zelf. Zelfs al laat hij de kwestie van het neerhalen van het Maleisische vliegtuig MH17 bewust links liggen. Spijtig ook dat er in het boek geen namenregister werd opgenomen.

Willy Van Damme

Chris Kaspar de Ploeg, ‘Oekraïne in het kruisvuur – beeld en werkelijkheid achter de informatieoorlog’, 2016, Uitgeverij Papieren Tijger, 192 pagina’s, 15 euro.

Arnold Karskens over koopbare journalisten

Een bekend gezicht in de Nederlandse media is ongetwijfeld de in Brussel wonende Nederlandse journalist Arnold Karskens, een man die zich vooral specialiseert in oorlogsverslaggeving. Een aspect waarin hij in het verleden trouwens zijn kwaliteiten bewees.

Terwijl praktisch het ganse journaille van de VS tot Frankrijk en Nederland nog als een kip zonder kop achter de opstandelingen in Syrië liepen was hij een van de enigen die al in het prille begin wezen op de grote invloed van salafistische terreurgroepen waaronder al Qaeda.

Verscheidenheid

Vorig jaar verscheen er van zijn hand nu een boek met als titel ‘Journalist te koop – Hoe corrupt zijn onze media?’ Het is geen analyse en relaas van allerlei feiten maar gewoon een verzameling gesprekken met journalisten van heel divers pluimage die hun visie hierop geven en vooral klagen over de staat der Nederlandse journalistiek. Wat natuurlijk ergens logisch is.

En daar zijn gerespecteerde figuren bij als Joris Luyendijk en Henk Hofland, de vorig jaar overleden buitenlandverslaggever. Wat maakt dat dit mogelijks zijn laatste interview was. Daarnaast komen er echter ook figuren aan het woord die men best als malcontente randfenomenen kan zien als een Gertjan van Beijnum en Jan Roos. Mannen met vooral en soms alleen een grote bek.

Arnold Karskens - - Journalist te koop

En dan is er een Derek Jan Eppink die komt klagen over wanpraktijken in de relatie politiek en journalistiek. Een man die echter in hetzelfde bedje ziek bleek. Opvallend is ook de aanwezigheid bij de geïnterviewden van de Duitse onlangs overleden journalist Udo Ulfkotte die zeer negatief is over de journalistiek, vooral dan de Duitse natuurlijk.

Het geeft door zijn verscheidenheid natuurlijk een heel erg divers beeld maar het wordt er niet minder scherp op. Het gevolg is dat de journalistiek er hier erg slecht uitkomt als een beroepsgroep waarin luiheid, domheid, censuur, vooringenomenheid ten voordele van de VS en de ‘gevestigde machten’ en corruptie schering en inslag zijn.

In loondienst

Het hoeft uiteraard niet te verwonderen. Iedere degelijke waarnemer van de pers weet dat het vertrouwen van de bevolking in de media erg laag is. Samen dan met politici en leurders aan de deur dan.

Natuurlijk is de titel ‘Journalist te koop’ ietwat misleidend en enigszins dom te noemen. Elke journalist die via zijn schrijven geld wil verdienen verkoopt zich nu eenmaal. Journalisten in vaste dienst doen dat zelfs via een arbeidscontract. En dan doen ze wat de baas, de hoofdredacteur, zegt. Zo niet….

En die hoofdredacteur wordt gekozen door de eigenaar. En die eigenaar wil dat zijn mannetje het doet zoals hij of zij dat wil. Pure logica feitelijk die echter een wat ander licht werpt op de persvrijheid zoals velen dit nog altijd erg theoretisch en met een heel roze bril zien.

Henk Hofland - 2

Henk Hofland, tot zijn dood door velen gezien als het lichtend voorbeeld voor de journalistiek, is vlijmscherp voor het beroep. Corruptie en manipulatie door de politiek, het bedrijfsleven en de veiligheidsdiensten zijn er volgens hem alomtegenwoordig.

Zeker als die eigenaar goede vriendjes is met bepaalde politici of politieke voorkeuren heeft. En die eigenaars moeten ook al eens mooie woorden doen bij bepaalde politici om zaken gedaan te krijgen. Neem Christian Van Thillo, eigenaar van o.m. Trouw, De Volkskrant, De Morgen en Het Laatste Nieuws. Geweten is dat hij nogal eens fietst met Guy Verhofstadt, de vroegere liberale premier en Europarlementslid.

Wat is corruptie?

Een ander probleem is er ook met de ondertitel van het boek: ‘Hoe corrupt zijn onze media’. Dat klinkt mooi maar wat is ‘corruptie’ feitelijk? Het is een term uit het strafrecht die nogal gemakkelijk gebruikt wordt, niet zelden ook te onpas.

Is bijvoorbeeld Jorn De Cock die voor De Standaard schrijft over de oorlog van het Westen tegen Syrië corrupt? Zeker als hij zelf toegaf met zijn vrouw een Brits vennootschap te hebben via welke men mediatraining gaf aan die door de VS gesteunde groepen. Waarover hij dan schrijft. Een VS wiens diplomaten volgens zijn boek (1) in Damascus kind aan huis waren bij het echtpaar De Cock. Het is een vraag.

En toen de Nederlands Veiligheidsdienst AIVD in 2008 aan journalisten die de Olympische Spelen gingen verslaan vroeg of zij ginds voor hen spionagewerk zouden willen doen waren er onmiddellijk 8 bereid om dat ook te doen. Was dat dan corruptie? Dat het journalistiek niet door de beugel kan is zeker. Maar veel ethiek moet je in de media niet zoeken. Het is er zeldzaam en het opofferen van principes blijkt een courante praktijk.

Bronnen

Bovendien is er ook de aard van het beroep. Journalisten zijn afhankelijk voor hun nieuwsgaring van de bronnen. Persmensen zijn jagers en zonder bronnen is een journalist niets, waardeloos bijna. Bij de meeste journalisten is er daarom de logische vrees dat als ze te onvriendelijk voor hun bronnen zijn dat men ze dan zal droogleggen. Een ramp.

Een gekend onderzoeksjournalist stelde het in een gesprek ooit zo: ‘Als je een bepaald dossier onderzoekt ga je toch zeker je bronnen beschermen, zelfs al zijn die bronnen malafide.” Of hoe men moeiteloos een dossier manipuleert en de weg effent voor leugens, halve waarheden en verdraaiingen.

Christian Van Thillo

Van mediamagnaat Christian Van Thillo, eigenaar van de helft van de Vlaamse en Nederlandse kranten, is het geweten dat hij persoonlijke goede contacten heeft met bijvoorbeeld een Guy Verhofstadt. In hoeverre speelt dit een rol in de berichtgeving van door hem gecontroleerde media als Het Parool, De Volkskrant, VTM en De Morgen?

Het verklaart waarom sportjournalisten in regel nog nooit een dopingschandaal onthulden. Er is immers de schrik dat als ze gevallen van doping in een specifieke sporttak gaan onthullen en kritisch berichten dat ze dan in bijvoorbeeld het wielermilieu buiten gepest gaan worden. En dus zwijgt men en als er een schandaal is dan zal men grossieren in algemeenheden en op de vlakte blijven. Je weet nooit en de broodwinning hangt er vanaf.

Want een journalist is ook maar een mens en de meesten buigen gewoon. En de klokkenluider gaan spelen is voor weinige gegeven. Zie maar naar journalisten die wegens een te kritische stem veelal geruisloos op straat worden gezet. Kijk naar wat er bij De Morgen en De Standaard gebeurde. En wie de interviews van Arnold Kerskens leest ziet dat het in Nederland niets beter is.

Veiligheidsdiensten

Zo citeert Karskens in een gesprek met Henk Hofland Carl Bernstein, de man van Watergate en The Washington Post die nadien zelf serieus in opspraak kwam wegens diens relatie met de regering van George Bush Jr., als die: ‘zegt dat er in Amerika vierhonderd journalisten werken voor de CIA’. Waarop Hofland reageert stellende; ‘…dat zou mij niet verbazen.’

Natuurlijk komen er hier figuren aan het woord als Jan Roos en Derek Jan Eppink die de media partijdigheid verwijten maar dat doen vanuit het standpunt omdat de media hun visie niet delen en bijvoorbeeld hun islamofobie niet of onvoldoende aan het woord laten komen.

Maar dat professionele journalisten zelf in deze serie gesprekken zo ongenadig zijn voor hun beroep zou een roep om actie moeten zijn vanuit de journalistiek. Maar neen, het boek kreeg erg weinig aandacht in de media. Dit terwijl men hier naar het hart gaat van de grote problemen waarmee kranten, radio, televisie en weekbladen zitten.

Zo is er Jan Dijkgraaf die stelt ‘Zonder subtiele corruptie zouden kranten niet meer bestaan’ of Xandra Schutte van De Groene Amsterdammer die oppert dat: ‘De journalistiek een grote hoer is geworden.’. Waarbij men zich naar het verleden kijkend kan afvragen of het dan ooit anders of beter was.

Zo stelt zij in het boek nog: ‘Ik heb verhalen gehoord over een journalist in vaste dienst bij een kwaliteitsmedium waar speeches werden geschreven voor politici.’ Een realiteit ook in België natuurlijk waar het bij de VRT vroeger onder politieke redacteuren schering en inslag was om mediatraining te geven aan politici die ze daarna dan moesten interviewen.

Patrick Dewael & Greet Op de Beeck

Greet Op de Beeck en haar toenmalige minnaar Patrick Dewael van Open VLD. Met als vraag waar men het interview voor de VRT toen opnam. In bed? Ze werkt sinds september 2015 op het kabinet van Vlaams minister voor Energie Bart Tommelein (Open VLD). Jobs for de boys en girls.

Of het schokkend verhaal van Greet Op de Beeck die haar minnaar politicus Patrick Dewael voor de VRT interviewde. Deze relatie was in de Wetstraat een publiek geheim maar men liet haar begaan. Pas jaren later verliet ze de VRT-Nieuwsredactie.

En dan was er wetstraatjournalist Johny Vansevenant die voor de VRT-redactie het schandaal volgde rond de helikopters van Augusta voor de VRT waarin de SPA/PS zwaar in opspraak kwamen. Hij schreef er zelfs een boekje over. Ondertussen kluste hij wel wat extra’s bij elkaar bij CD&V als hun mediatrainer. Hij doet nog steeds de Wetstraat.

Sommigen blijken ook hun carrière plots te verwisselen met die van de politiek. Zo was er Philippe Beinaerts van de VTM-nieuwsdienst die de kiesstrijd in Antwerpen versloeg en bijna onmiddellijk na die verkiezingen de woordvoerder werd van Antwerps burgemeester en N-VA-voorzitter Bart De Wever. Alles is mogelijk in de wereld van de journalistiek. En men laat gewoon begaan.

Elio Di Rupo

Absoluut dieptepunt zowel op het vlak der Belgische journalistiek en de politiek is zeker het schandaal in 1996 rond de vermeende pedofiliezaak van toenmalig vice-premier Elio Di Rupo (PS). Op basis van een dubieus gemanipuleerd dossier brachten het Nieuwsblad en zusterkrant De Standaard vrijdagochtend het verhaal van een minister uit de regering Jean-Luc Dehaene (CD&V) die een pedofiel bleek en tegen wie er een gerechtelijk onderzoek liep.

Waarna die vrijdagavond Herman De Croo (Open VLD) op de VRT onthulde dat het hier om Di Rupo ging. En dit op een ogenblik dat het land totaal in de ban was van Marc Dutroux en zijn kindermoorden. Het kot was veel te klein.

385241163093922098_178516171

Elio Di Rupo was ooit het slachtoffer van de meest schandelijke episode uit de Belgische pers. En kijk dankzij de politiek kregen de drie grote protagonisten binnen de journalistiek achteraf zicht op een mooi nieuw leventje. Een mooi voorbeeld van journalistiek die bijna letterlijk over lijken gaat. Een van de twee betrokken gerechtelijke inspecteurs pleegde nadien trouwens zelfmoord. De andere viel terecht in ongenade.

Tot maandag de VRT kwam met het verhaal dat alles gebaseerd was op beweringen van een fantast Olivier Trusgnach die bovendien gekend was voor criminele feiten. Het verhaal klapte in elkaar maar ondertussen had Di Rupo, een homoseksueel, wel zelfmoord willen plegen. Ook leek het gewoon een poging te zijn om de regering te doen vallen en de Open VLD/MR in de regering te brengen.

De hoofdredacteur van Het Nieuwsblad was op dat ogenblik Paul Van Den Driessche, nu senator voor de N-VA en een man berucht om zijn handtastelijkheden tegenover vrouwen, de hoofdredacteur van De Standaard was toen Dirk Achten. Hij is nu zonder ooit diplomaat geweest te zijn de grote baas op Buitenlandse Zaken. Het was een der laatste benoemingen gedaan door toenmalig minister Karel De Gucht (Open-VLD).

En de journalist die op maandag het hachje van de regering en Di Rupo redde was…. Siegfried Bracke, toen de Wetstraatman van de VRT die in die periode ook bij de SPA wat bijverdiende met zijn bijdragen voor het partijblad van de SPA.

Hij is nu parlementslid voor de N-VA en voorzitter van de Kamer van Volksvertegenwoordigers en zo de best betaalde politicus van het land. Dat is de staat van onze journalistiek en ook die elders trouwens. Arnold Karskens toont het aan voor zijn Nederland. .

Dat deze media dagelijks dan ook tonnen propaganda over zaken als Rusland, Libië of Syrië produceren kan dan ook geen enkele verbazing wekken. Iets anders verwachten zou oerdom en totaal naïef zijn. Wie wil weten hoe het er in bijvoorbeeld Syrië werkelijk aan toe gaat zoekt dat daarom niet in De Standaard, The New York Times of de NRC. Leugens, dat kan je over die zaken er wel in overschot vinden.

Het boeiend boek van Arnold Karskens toont dit zeer goed aan. Het is in wezen de begrafenis van onze journalistiek. En geen heelmeester die langs komt en raad geeft. Geen verbazing dat de collega’s er bijna geen aandacht aan besteden. Die hebben het immers te druk met het te vriend houden van hun bronnen in het Haagse Binnenhof of in de Brusselse Wetstraat.

Willy Van Damme

Arnold Karskens, ‘Journalist te koop – Hoe corrupt zijn onze media?’, Uitgeverij Em. Querido, 261 pagina’s, 2016, 18.99 euro.

  1. Jorn De Cock, ‘Arabische lente – een reis tussen revolutie en fatwa’, De Bezige Bij, Antwerpen, 336 pagina’s, 2011.

Syrië – Militaire vrienden

Een foto die zeker een prijs zou moeten verdienen is deze die dinsdag in Turkije door het staatspersagentschap Anadolu werd vrijgegeven van een ontmoeting van de stafchefs van het Turkse, Russische en Amerikaanse leger. Een bijeenkomst bijgewoond door een serie andere topofficieren.

Onderwerp was natuurlijk de erg gespannen toestand in de buurt van de Syrische steden al Bab en Manbij waar de Turken en hun salafistische bondgenoten schieten op de troepen van de alliantie bestaande uit de Koerdische partijen YPG/PKK/VS en een stel huurlingen genaamd het Syrisch Democratisch Front (SDF).

Turks-Russisch-Amerikaanse militaire toplui - 7 maart 2017

Voor het eerst samen aan tafel, de Amerikaanse stafchef generaal Joseph Dunford, de Turkse stafchef generaal Hulusi Akar en de Russische stafchef generaal Valeriy Gerasimov. De bijeenkomst in Antalya toont duidelijk de uiterst gevaarlijke spanning die zich de voorbije maanden ontwikkelde in het noorden van Syrië. De vraag is of die vergadering voldoende was om dat gevaar te bezweren. De coalitie van YPG/PKK/VS lijkt hun bezetting van de stad Manbij niet te willen opgeven. Tot woede van Turkije en groot ongenoegen van Damascus. En ook nog gisteren en vandaag schoot het Turkse leger op haar tegenstanders, incluis het Syrische leger. Wat betekent dat de plooien niet zijn gladgestreken. Merkwaardig is dat onze kranten hierover geheel zwijgen en deze toch rare foto niet eens publiceerden.

Daarbij bezetten die laatsten de stad Manbij en omgeving en de Turken met hun jihadisten van het zogenaamde Vrij Syrische Leger (VSL) het vlakbij gelegen stadje al Bab. Met Turkije die via minister van Buitenlandse Zaken Mevlut Cavusoglure vandaag nog maar eens stelde Manbij te willen bevrijden van de ‘terroristen’ van de YPG/PKK.

Hier vielen bij onderlinge gevechten langs Koerdische zijde al doden, werd het Amerikaanse leger dus door ‘bondgenoot’ Turkije beschoten en zijn enkele Syrische soldaten gevangen genomen en gewond geraakt. Ook zouden al een paar strijders van de YPG/PKK door de Turkse invasietroepen vermoord zijn.

Amerikaanse gevechtshelikopters - Lafarge Cementbedrijf - Raqqa provincie - 6 maart 2017

Een satellietfoto van een in alle stilte en alle illegaliteit door de VS gebouwde luchtmachtbasis in het uiterste noordoosten van de provincie Aleppo, gelegen ten oosten van de Eufraat. Het is de oude cementfabriek van de Frans-Zwitserse bouwmaterialengroep LafargeHolcim gesitueerd vlakbij het stadje Kharabisk en op een dertig kilometer van de stad Ayn Isa.

Het gebied is nu in handen van de YPG/PKK/VS en was voorheen bezet door ISIS en voordien door andere terreurgroepen. Om de fabriek draaiende te houden betaalde Lafarge beschermingsgeld aan die groepen waaronder ISIS. Hierover loopt in Frankrijk nu een proces. Boven links, zie cirkel, staat een Black Hawk helikopter.

Bronnen gelieerd aan de YPG/PKK stellen dat de VS ook het vliegveld in de stad Kobani/Ayn al Arab aan het uitbouwen is om er grote vliegtuigen te kunnen ontvangen. De strijd om Rakka zal vermoedelijk in april definitief losbarsten.

Het gevolg is dat Amerikaanse troepen en een alliantie van Russische en Syrische eenheden in het door de YPG/PKK/VS bezette gebied naast elkaar stellingen innamen om zo de Turkse invasiemacht te weerstaan.

Waarna Erdogan woensdag verklaarde dat hij zonder steun van Moskou en Washington afziet van de inname van Manbij. Ook ‘betreurde’ de Turkse regering gisteren dat haar bondgenoten kiezen voor steun aan die Koerdische ‘terroristen. Wat nu dus in Ankara nog maar eens anders klinkt. Het bewijs van grote interne ruzies in Ankara.

Erdogan is morgen vrijdag in Moskou en zal mogelijks gedwongen worden kleur te bekennen en zich neer te leggen bij zijn feitelijke nederlaag. Wat men in het openbaar natuurlijk heel netjes zal verpakken met desnoods de grootst beschikbare strik errond en de breedst mogelijk glimlach.

Wat Ankara hier doet is militaire druk uitoefenen om de YPG/PKK alsnog naar de oostelijke oever van de Eufraat te jagen, kilometers ver van Manbij. Maar voor de YPG/PKK, sprekend via de Manbij Militaire Raad, is dit echter onaanvaardbaar. Ze willen de Russen en het Syrische leger hooguit een corridor van een 5 à 10 kilometer gunnen tussen hen en de Turken. Een gehele Syrische overname van Manbij kan voor hen dus niet.

Al Bab - Manbij - Aleppo - Militaire situatie - 1 - 9 maart 2017

Een overzicht van de militaire situatie rond de steden al Bab en Manbij. Donkergroen in het noorden is het Turkse leger, rood is het Syrische leger, zwart is ISIS en geel is de YPG/PKK/VS. Het is voor zover geweten de beste op het internet beschikbare kaart. Westwaarts gericht staat het Syrische leger met de Russen. Ernaast en noordwaarts heb je de VS. Men kan hier ook de aanwezigheid van de Syrische overheid in Manbij zien. Het Syrische leger is gisteren dit grensgebied nu officieel binnengetrokken. Ook zou het stadje Arima, tussen al Bab en Manbij, zijn overgedragen aan het Syrische leger.

Je ziet hier perfect hoe de VS in een militaire alliantie samenwerkt met het Russische en Syrische leger. De VS brachten hier recent versterkingen aan en sturen nu ook officieel een 400 mariniers naar Syrië, samen met heel zwaar geschut. Volgens het Pentagon zijn er al een 500 Amerikaanse ‘adviseurs’, waarschijnlijk rangers, maar maar vermoedelijk zijn het er veel meer. Dit lokaal akkoord toont heel waarschijnlijk waarheen de oorlog tegen Syrië in de nabije toekomst gaat evolueren.

De kaart dateert wel van 5 maart en sindsdien bereikte het Syrische leger voor het eerst sinds 2012 de oever van de Eufraat en de drinkwaterinstallaties van al Khafsah. Men bestormt op dit ogenblik trouwens al de zuidelijker gelegen legerbasis van Jirah, de poort naar de provincie Rakka en die weg ligt dan ook bijna open. Het gaat dus snel.

Of die op de kaart getoonde aanwezigheid van Iran in de stad Aleppo veel te betekenen heeft dient men te betwijfelen. Iran speelde een grote rol bij het verjagen van die terreurgroepen uit de stad maar de indruk is dat die gevechtseenheden nu grotendeels weg zijn.

Vermoedelijk is die gespannen situatie in het noorden het onderwerp van de militaire gesprekken op topniveau. Een top die er totaal onverwacht kwam en in het grootste geheim werd voorbereid en door de Turken zonder persaanwezigheid werd georganiseerd. De Turken maakten het ook pas nadien publiek. Die drie topmilitairen samen naast elkaar op een foto is dan ook totaal ongezien.

Dat het Turkse leger hier de Amerikaanse bondgenoten beschoot en de Russen op vraag van de VS bemiddelden is natuurlijk evenzeer ongehoord. Zeker nu men in de NAVO en onze westerse media al een paar jaar bezig is met een ongezien opbod om Rusland en president Vladimir Poetin zo monsterlijk mogelijk voor te stellen.

Eufraat - Syrisch leger - 7 maart 2017

Vol fierheid poseert deze Syrische soldaat aan de Eufraat. Een rivier die men gisteren voor het eerst sinds 2012 bereikte. De vroeger ijzersterke positie van ISIS in die provincie loopt stilaan ten einde. Ooit controleerden zij bijna de helft van dit gebied. De drinkwaterinstallaties, het voornaamste doelwit van het leger, lijken vrij weinig schade te hebben geleden. Wel legde ISIS naar verluidt er zeer veel mijnen en die dient men dus eerst onschadelijk te maken. Maar op dit vlak zal men in Syrië al wel een grote expertise hebben opgebouwd. Aleppo krijgt terug zicht op drinkwater.

En intussen is er over deze zaak bij de NAVO buiten de hier eerder geplaatste reactie niets te horen. En secretaris-generaal de Noor Jens Stoltenberg zwijgt helemaal. Geen donderpreek tegen Moskou ditmaal. Hetzelfde voor de generaals van het Pentagon of bijvoorbeeld de Nederlandse veiligheidsdiensten. Het is algemene stilte aan dit front.

Ook blijkt het hier eerder gebrachte verhaal over Amerikaanse luchtsteun bij de Syrische verovering van de stad Palmyra op ISIS te kloppen. Columnist Hassan Hassan, een fervent verdediger van die jihadisten en deels werkend vanuit de VS, was hierover behoorlijk boos schreef er zelfs een column over. Ook deze militaire samenwerking met Assad wordt zoveel mogelijk als een waar geheim stilgehouden.

Zouden Nederland en België die toch een bondgenoot zijn van de YPG/PKK/VS hier desnoods het Turkse leger en haar salafistische huurlingen gaan aanvallen? Met Russische steun? Dat wordt in Brussel en Den Haag natuurlijk lachen. Is het te verwonderen dat onze media over die voor het Westen gênante situatie als dat kan liefst zwijgen? Natuurlijk niet. Voor wanneer een bezoek van Assad aan de EU?

Willy Van Damme

NASCHRIFT

Over het gesprek van vrijdag tussen de Turkse president Recep Erdogan en zijn Russische ambtsgenoot Vladimir Poetin is officieel niets geweten. Buiten weinig zeggende officiële verklaringen van beide bewindslui was er amper nieuws of iets schokkend te horen. Behalve dat Erdogan nu ook Hayat Tahrir al Sham, het vroegere Jabhat al Nusra ofte al Qaeda, noemde als terreurgroep die men moet bestrijden. Wat op zich natuurlijk veelzeggend is.

Het betekent op papier dat alles bij het oude blijft zoals hier eerder beschreven. En dat oogt niet goed voor Erdogan en zijn regering. Toen Poetin en Erdogan gezamenlijk een verklaring aflegden aan de pers was het uit de gezichten af te lezen dat die gesprekken zeer moeilijk waren geweest. Zo kon er bij beiden geen glimlach af en leek vooral het gezicht van Poetin nors en op onweer te staan.

Niet verbazend natuurlijk. De dag voordien waren er op het internet beelden te zien van leden van de PKK/YPG die samen met Russische soldaten dansten. Soms onder toezicht van Amerikaanse militairen. Ook zijn er foto’s van Russen en leden van de YPG/PKK die onderling militaire insignes uitwisselden.

Beelden genomen door het persbureau ANNA, Abchazisch Nationaal Nieuwsbureau.Abchazië is een van Georgië afgescheurde Russische vazalstaat. En dat moet gezien de symboliek in Ankara voor zeer groot ongenoegen hebben gezorgd. Zeker daar ze juist voor het vertrek van Erdogan naar Moskou publiek werden gemaakt.

Russische soldaat wisselt een embleem van de Manbij Militaire Raad - 9 maart 2017

Een donderdag gepubliceerde foto van een Russische militair en een dame van de YPG/PKK die vlakbij Manbij onderling emblemen uitwisselden. Als teken richting Erdogan kan dat wel tellen.

Het was een duidelijk signaal van Poetin richting Erdogan over de Russische relaties met de YPG/PKK. Terwijl de VS gans de grens met Turkije wou gunnen aan de YPG/PKK – met als bedoeling zo in navolging van Syrië en Irak ook Turkije geheel te destabiliseren – zo wil Moskou eveneens op goede voet komen met die YPG/PKK.

Mits echter voor Damascus aanvaardbare voorwaarden die dus zeker niet zover gaan als wat de VS wil. Erdogan heeft dus de keuze tussen een politiek die een ware ramp is voor zijn land en een die minder gevaarlijk is. Reden waarom Ankara nu op rampkoers zit met haar ‘bondgenoten’ van de NAVO en liever vriendjes is met Moskou.

Het toont wel de machteloosheid aan van Erdogan en zijn regerende AKP-partij. Erdogan mag dan wel roepen, tieren en dreigen tegen de VS en nu ook Nederland. Meer kan hij echter niet doen. Erdogan is als die pokerspeler die geen kaarten heeft.

Hier staat hij geheel machteloos en legde hij zijn lot in handen van Poetin. In Turkije echter legt dit hem dan geen windeieren en kan hij zich profileren als de redder des vaderlands en hopen aldus betere kansen te hebben om dat referendum over de nieuwe staatsstructuur en zijn presidentschap te winnen. En misschien is het hem in de huidige situatie daar ook om te doen.

 

Vladimir Poetin en RecepTayyip Erdogan - Augustus 2016

Toen in augustus 2016 kon er tijdens het gesprek van Poetin met Erdogan voor de foto nog een glimlach af. Dat bleek vrijdag echter niet meer mogelijk. Wel keerde Erdogan zich ditmaal ook officieel af van al Qaeda en plaatste hij die op gelijke voet met ISIS en de YPG/PKK. Turkije is nu ook begonnen met het aan banden leggen van de Amerikaanse hulpkorpsen zoals het Mercy Corps die vanuit zijn land die door salafistische terreurgroepen gecontroleerde Syrische gebieden bevoorraden.

Zijn droom voor een groter Turkije met stukken van Syrië en eventueel Irak en met Erdogan als de nieuwe kalief is definitief weg. Turkije is een groot en welvarend land geworden maar is niet instaat om op zijn eentje, eventueel nog met steun van Qatar, dat te realiseren.

Hij staat alleen en de gebeurtenissen bij Al Bab en Manbij bewezen dat zijn alliantie met Rusland weinig voorstelt. In wezen hebben trouwens alleen Rusland, Iran, Irak, Syrië en Libanon er baat bij. Voor Erdogan is het enige, zij het zeer belangrijke, voordeel dat er geen grote door de PKK gecontroleerde staat komt aan de Turkse zuidergrens. Staat die dan eventueel zou kunnen lopen van de grens met Iran tot vlakbij de Middellandse Zee. 

Turkije is dan ook de mogelijk grootste verliezer van de oorlog tegen Syrië. De PKK heeft nu een betere uitvalsbasis dan ooit om Turkije aan te vallen dan het ooit had. In plaats van een nieuw mini-Ottomaans rijk heeft Erdogan er nu een grote uitvalsbasis voor aartsvijand de PKK bi gekregen.

En gezien wat er de voorbije zes jaar tussen Turkije en Syrië gebeurde zal men in Damascus met het grootste plezier die PKK de nodige ruimte geven om Turkije te pesten. Erdogan zal dus wel moeten een vriend van Bashar al Assad te worden om dat groot gevaar onder controle te houden. 

Willy Van Damme

Het nieuw lief van Assad

Dat de oorlog tegen Syrië van het Westen en haar salafistische bondgenoten van het Arabisch schiereiland is uitgedraaid op een grandioze mislukking is duidelijk. Ook duidelijk is de erg complexe toestand waarbij al die Westerse zogenaamde ‘vrienden van Syrië’ ieder hun eigen agenda hebben en een ander doel nastreven. Wat zorgt voor bizarre situaties en zeer delicate onderhandelingen achter de schermen. Waarbij opnieuw de centrale positie van Rusland opvalt.

Palmyra

Zo bracht de doorgaans goed ingelichte website Al Masdar News, die de regering steunt, recent een opvallend verhaal over de hevige strijd voor controle over de antieke woestijnstad Palmyra. Dat Russische adviseurs en ook leden van Hezbollah hier meevochten was te verwachten. Evenals het actief optreden van de Russische luchtmacht met vliegtuigen en helikopters.

CIA hoofdkwartier in Langley, Virginia, VSA

Bijna zes jaar lang had de CIA een programma waarmee ze alle mogelijke Syrische en Iraakse terreurgroepen als al Qaeda en ISIS financierden en bewapenden. Nu krijgen ze de Amerikaanse luchtmacht op hun dak. De internationale politiek van de VS.

Verrassend was echter het volgens die website hier actief optreden van de Amerikaanse luchtmacht. Terwijl het Syrische leger vanuit het westen de stad aanviel bombardeerden de Russen de frontlinies van ISIS. Maar ook de VS nam aan deze operaties deel. Zo bleek volgens al Masdar de Amerikaanse luchtmacht gelijktijdig met die Syrisch/Russische operatie de oostelijke aanvoerlijnen van ISIS te hebben gebombardeerd.

Als dit verhaal klopt dan is dit de eerste maal dat de VS actief met het Syrische leger meevecht tegen ISIS. Een wereld van verschil met het zware incident van 17 september 2016 toen Amerikaanse, Deense, Britse en Australische bombardementsvliegtuigen en drones stellingen van het Syrische leger pal aan de luchtmachbasis bij de provinciale hoofdstad Deir Er Zor aanvielen.

Palmyra 2 - Voor vernielingen - Maart 2017

Een deel van de antieke stad Palmyra na de bevrijding door het leger in maart 2016

Deze bevonden zich op de hoogte van Tharda waar zich cruciale verdedigingslinies bevonden nodig voor de verdediging van de luchtmachtbasis en zo het door de regering gecontroleerde deel van die stad. Waar volgens schattingen van de regering en de VN een 200.000 burgers door ISIS al bijna drie jaar worden belegerd.

Palmyra 1 - Vernielingen - Maart 2017

Dit is wat ISIS, die salafistische barbaren en gewezen vrienden van het Westen, aanrichten (zie boven) na de tweede verovering van Palmyra in december 2016. De Italiaanse regering is nu, om goede maatjes te worden met de Damascus, begonnen met het restaureren van bepaalde beelden. In Frankrijk plant men via het Centre Nationale de Recherches Scientifique (CNRS) hulp bij de restauratie van de Krak des Chevaliers, de Kruisvaardersburcht aan de grens met Libanon.

De aanval zorgde langs regeringszijde voor ergens tussen de 90 tot 106 doden en het verlies van die stellingen aan ISIS die gelijktijdig met die bombardementen aanvielen. Achteraf beweerden de VS dat het hier een vergissing betrof maar voor zover geweten sprak de VS nog niet over het betalen van schadevergoeding aan de slachtoffers en hun familie.

Stille toenadering

Dat het verhaal over een ‘vergissing’ moeilijk te geloven is komt natuurlijk door het feit dat het de eerste en tot nu enige aanval van de VS daar was. Het zou verder ook de eerste Amerikaanse aanval ter verdediging van het Syrische leger geweest zijn. Bovendien was die hoogte strategisch zeer belangrijk en viel ISIS bijna simultaan met de Amerikaanse actie het Syrische leger op die stellingen aan.

Ook kwam die ‘vergissing’ op het ogenblik dat er in de VS, en vooral bij de legertop, grote ruzie was over de door Buitenlandse Zaken en het Witte Huis toen voorgestelde militaire samenwerking met Rusland. Dit in het kader van een zoveelste later geflopt bestand. De generaals waren op dat ogenblik erg gekant tegen die plannen.

En toen wat later een hulpkonvooi in de door de terreurgroepen gecontroleerde provincie Idlib werd gebombardeerd – vermoedelijk door de Syrische luchtmacht – was dit voorstel voor intensievere samenwerking met Rusland morsdood. En de generaals tevreden.

Nu is de toestand echter geheel veranderd. Donald Trump is president en wil blijkbaar komaf maken met de oorlog tegen Syrië. In zekere zin zet hij echter het beleid van zijn voorganger voort. Deze was reeds eind 2013 begonnen met een politiek van geleidelijke en stille toenadering tot de regering in Damascus.

Manbij - Russisch militair voertuig - 4 maart 2017

Russische en Syrische militaire voertuigen en een hulpkonvooi in Manbij. De Amerikanen kijken toe vanaf de zijlijn en applaudisseerden (stilletjes). De VS had in de dagen voordien er extra eigen troepen samengetrokken. Dit als afschrikkingsmiddel tegen de Turken.

Wat hier toen uitgebreid werd aangetoond. Trump gaat nu een versnelling hoger en wil, zoals Obama af wou van de bezetting van Irak, zo ook komaf maken met het beleid van Obama met betrekking tot Irak en Syrië. De steun aan die salafistische terreurgroepen wordt minstens teruggeschroefd. Vraag is natuurlijk voor hoelang en hoever.

Manbij

Recent zijn nu Russische en Syrische troepen samen met een hulpkonvooi de in het noorden van Syrië gelegen stad Manbij binnengetrokken, na Aleppo met normaal meer dan 75.000 inwoners de tweede stad in die provincie. Dit terwijl Amerikaanse troepen langs de kant gewoon toekeken.

De bedoeling is dat ze de controle over de stad en het gebied errond gaan overnemen van wat men de Manbij Militaire Raad noemt. Een naam om te verhullen dat het de YPG/PKK is die hier de lakens uitdeelde. De administratie en zaken als onderwijs en gezondheidszorg komen dan na bijna vier jaar terug in Syrische regeringshanden.

Het moet een buffer creëren tussen de YPG/PKK en de Turkse troepen en hun huurlingen van het zogenaamde Vrij Syrische Leger. Een groep die bestaat uit delen van salafistische terreurgroepen als Ahrar al Sham en Nour Din al Zinki. Het Turkse leger was immers begonnen aan een opmars richting Manbij en had al twee dorpen ingenomen en intensieve bombardementen uitgevoerd. En het Turkse leger in Manbij wilde alleen Erdogan.

Al Bab - Militaire situatie - 22 - 5 maart 2017

De militaire situatie zondagnamiddag in het oosten van de provincie Aleppo. Het gele door de YPG/PKK/VS gecontroleerde gebied wordt nu overgenomen door het Syrische leger. Cruciaal voor de Syrische regering is het bereiken van de Eufraat en daar het meer van Assad (rechts onderaan). Daar staan immers de pompinstallaties die deze provincie Aleppo, incluis de miljoenenstad met die naam, bevoorraden met drinkwater. En die zijn door ISIS gesaboteerd. Normaal zal het Syrische leger midden deze week de Eufraat bereiken.

De ontmijning van deze erg gespannen situatie is uiteindelijk vooral het werk geweest van Rusland die tussen de vier partijen, De regering in Damascus, de Turken, de Koerden van de YPG/PKK en de VS, in het grootste geheim onderhandelde. Groepen die met getrokken messen tegenover elkaar staan. Zo is er om historische reden in brede lagen van de Syrische bevolking een diepe haat tegen Turkije.

En kijk zowel de Turken, de YPG/PKK als de VS reageren opgelucht en tevreden over het bereikte resultaat. Rusland kreeg zelfs schouderklopjes van de VS. Merkwaardig toch. Zo stelde de Turkse premier Binali Yildirim dat de overname van Manbij door het Syrische leger een voor hen positieve evolutie is want zo verdwijnt de YPG/PKK daar van het toneel. Terwijl de Turkse president Recep Erdogan verklaarde elk conflict met Moskou zoveel als mogelijk te willen vermijden.

De tijd van de keiharde tirades tegen Moskou zijn hier al lang voorbij. Daarbij dient men ook te beseffen dat op 16 april in Turkije het voor Erdogan cruciale referendum over de grondwetswijziging plaats heeft. Wat het land moet omvormen tot een presidentieel type zoals in de VS en Frankrijk met hem dan als sterke man. Erdogan wil dus overkomen als een succesvolle sterke leider die succesvol de nationale Turkse belangen dient.

Washington blij met komst Syrisch leger

Al Bab - Militaire situatie - 5 - 11 december 2016 - kopie

De militaire toestand rond de steden al Bab en Manbij (rechts bovenaan)op 11 december 2012. Zwart is ISIS maar dat gebied is nu in handen van het Syrische leger behoudens de stad al Bab (links onderaan) en de stadjes errond die door de Turken werden ingenomen. Vorige week was Turkije beginnen op te rukken naar Manbij. Geel is de YPG/PKK/VS, Rood is het Syrische leger.

Een ietwat zelfde reactie bij de VS. Zo schreef de Washington Post, altijd al een bijwijlen zelfs fanatieke verdediger van de oorlog tegen Syrië, op 4 maart:

The Pentagon disapproves of possible U.S.-Russia cooperation, although U.S. officials are not unhappy at the buffer Russia and Syria now appear to be creating between Turkey and the Kurds, or the prospect of the Syrian government moving into Manbij.

Het Pentagon is tegenstander van mogelijke Russisch-Amerikaanse samenwerking. Alhoewel Amerikaanse topambtenaren niet ongelukkig zijn met de buffer die Rusland en Syrië nu creëren tussen de Turken en de Koerden. Evenzeer zo met het vooruitzicht dat de Syrische regering terug de controle krijgt over Manbij.

A positive result, officials said, would not only prevent Turkish forces and their Syrian allies — many of whom are on the jihadist side of the anti-Assad rebel coalition — from moving into the town, but it would also potentially push any remaining YPF forces to the eastern side of the Euphrates. ….. (1)

Het is een positief resultaat, aldus nog die topambtenaren, daar het niet alleen zal verhinderen dat het Turkse leger en zijn bondgenoten – waarvan er velen jihadisten zijn en lid van de coalitie tegen Assad – de stad zullen veroveren, maar ook ervoor zal zorgen dat de er overblijvende strijdkrachten van de YPG naar de oostelijke oever van de Eufraat gaan verdwijnen ….

There are hopes that Moscow, which has been simultaneously working to improve relations with Turkey, can help persuade Erdogan to back off.

Er is hoop dat Moskou, dat gelijktijdig werkt aan het verbeteren van zijn relaties met Turkije, Erdogan kan overhalen om zich hier koest te houden.

Opvallend bij dat artikel van de Washington Post was dat men er de aandacht van  de lezers op trok dat men langs Turkse kant te maken heeft met niet zomaar rebellen maar met …. jihadisten. Gevaarlijke jongens dus en feitelijk terroristen.

Juist zoals Turkije gestopt is met haar tirades tegen Assad en Moskou zo ook is de Washington Post nu zo te zien gestopt met het ontkennen van het bestaan van Al Qaeda in Syrië of te schrijven dat we hier te maken hebben met ‘rebellen’ of ‘gematigden’ of zoiets als ‘vrijheidsstrijders’. Neen, het zijn voor de krant nu ‘jihadisten’ geworden.

En dat de VS sinds een goede maand nu ook regelmatig de terreurbewegingen in de provincie Idlib bombardeert is dan ook geen echte verrassing meer. Ooit leverde het hier samen met haar geallieerden aan die groepen alle nodige materiaal van computers over voedsel en geneesmiddelen, miljarden dollars aan lonen en alle mogelijke militaire hardware, incluis ultramoderne zware antitankraketten die tot 40 km ver kunnen schieten.

Hoofdbemiddelaar Vladimir Poetin

Nu zit de VS al dat geleverde materiaal kapot te schieten en mensen te doden die feitelijk zelfs nog op hun loonlijst staan. Het kan verkeren wist de Nederlandse dichter Gerbrand Adriaansz Bredero ooit te zeggen. Al Qaeda & Co ondervinden dit nu aan den lijve. En Assad… die heeft met de VS een nieuw lief gevonden. Veel zal het echter nooit worden.

De Syrische onderminister voor Buitenlandse Zaken Ayman Susan citeerde in augustus 2015 tijdens een gesprek in Damascus de Amerikaanse diplomaat Henry Kissinger dat het misschien wel gevaarlijk is om de vijand van de VS te zijn maar dat het voor hun vrienden nog veel gevaarlijker is. Vraag het maar eens aan de voormalige Egyptische president Hosni Moebarak.

Vladimir Poetin - 10

Of men dat nu graag wil of niet en wat hij ook mogen misdaan hebben, het is de Russische president Vladimir Poetin die zal zorgen voor vrede in Syrië. En hij heeft ten minste geen tienduizenden terroristen naar Syrië gestuurd zoals Obama & Co wel deden.

Asma Fawaz al-Akhras, mevrouw Assad, hoeft dus echt geen vrees te hebben. Trouwens Donald Trump heeft het vooral voor blanke slanke vrouwen met lange benen en lang blond haar. Een kwalificatie waaraan de Syrische president zeker niet voldoet.

Maar deze evolutie zal een oplossing voor dit drama wel veel meer kansen geven. Met als hoofdbemiddelaar Vladimir Poetin, samen met Bashar al Assad het monster van de Westerse media.

Maar voor die massale schending van het internationaal en humanitair recht door Barack Obama, zijn bondgenoten, de massamedia en een aantal ngo’s zullen die heren en dames nooit boeten. De pijn is er alleen voor de 24 miljoen Syriërs. Ach mensenrechten? Wie maalt er echt om?

Willy Van Damme.

1) The Washington Post, 4 maart 2017, Karen DeYoung en Liz Sly, ‘Pentagon plan to seize Raqqa calls for significant increase in U.S.’ participation‘. https://www.washingtonpost.com/world/national-security/pentagon-plan-to-seize-raqqa-calls-for-significant-increase-in-us-participation/2017/03/04/d3205386-00f3-11e7-8f41-ea6ed597e4ca_story.html?hpid=hp_hp-top-table-main_ussyria-730pm%3Ahomepage%2Fstory&utm_term=.0d6d316aeff0

De onschuld van Marc De Schutter

Vorig jaar publiceerde de van moord verdachte en op 23 mei 2003 – 11 jaar na de feiten – voor massale fraude veroordeelde Marc De Schutter het boek ‘De Schutter heeft het altijd gedaan’, zijn relaas van zijn leven en vooral van de feiten waarvoor men hem al tot meer dan 3 jaar celstraf met uitstel veroordeelde. Dit boek is dus een soort van memoires.

En uiteraard komt dan ook het verhaal aan bod van Vera Van Laer, ooit zijn vriendin die op 5 juli 1996 plots verdween. Dit nadat hij ze volgens De Schutter had aan het Antwerpse Centraal-Station had afgezet om er de trein naar Nice te nemen om er haar ex en haar kinderen te zien. Maar dat bleek o.a. na controle van zijn GSM een leugen. Hij zat op dat ogenblik immers op de Antwerpse ring richting Mechelen. Het was niet zijn eerste leugen.

Partners

Het boek is uitgegeven door Mediageuzen, een bedrijfje van Maurice De Velder. Een ook al niet onbesproken zakenman met een gerechtelijk verleden en wat falingen die vanuit het niets vanuit Merchtem en Buggenhout opklom tot een topman in de ondernemerswereld. Om dan na allerlei problemen terug te keren naar de marges van het zakenleven. (1) Een beetje dus als Marc De Schutter.

Het boek van De Schutter is een groot pleidooi van de man waarin hij luidkeels zijn onschuld zit uit te schreeuwen. De titel ‘De Schutter heeft het altijd gedaan’ waarbij het woord ‘altijd’ in andere letters is gezet wil al duiden dat men in zijn optie hem zoekt, dat het gerecht hier geheel fout bezig is en hij gewoon als de zondebok fungeert omdat men er nu eenmaal een nodig heeft.

Marc De Schutter - kaft boek

Marc De Schutter speelt in zijn boek de grote onschuld en noemt zich de zondebok. Zijn eigen boek schetst echter een totaal ander en weinig fraai beeld.

Het roept bij mij herinneringen op aan mijn allereerste toen telefonisch contact met de man nu begin september 1992. Enkele toenmalige vrienden hadden mij namelijk verteld over nieuwe problemen rond de aan Superclub gelieerde zakenlui zoals Marc De Schutter, Jan Maes, Guido Van Belle en Maurice De Prins.

Of er dan soms een faling dreigde vroeg ik aan Marc De Schutter die toen nog baas was bij het Mechelse videobedrijf Lavithas. Zijn antwoord kwam als bij hem nog steeds het geval is erg vlot. ‘Ja we hebben het wat moeilijk gehad maar de problemen zijn praktisch opgelost. We maken ons geen zorgen’, was ongeveer zijn antwoord.

Een twee weken later op 28 september ‘92 ontplofte het bedrijvencomplex rond Lavithas, een put van bijna 2 miljard frank (50 miljoen euro) nalatend. Samen met een gigantische berg valse facturatie waarbij men ook Luc Thibaut & Co Financiers NV, een Antwerpse spaarkas voor veelal kleine lieden, had zitten plunderen.

Wat duidelijk al lang vooraf was gepland. Doordat het Mechelse gerecht er echter niet in slaagde het tijdig voor de rechtbank te brengen kregen de heren slechts een drie jaar voorwaardelijke celstraf. Het schandaal in het schandaal.

OPZOEKINGSBERICHT/AVIS RECHERCHE

Vera Van Laer verdween op 5 juli 1996. Van haar is sindsdien geen enkel spoor meer terug te vinden, ook geen lijk. Een trauma voor haar kinderen.

Ook na Lavithas bleef De Schutter brokken maken. Van de verkoop van jeans tot verlichting en petroleumproducten, allemaal liep het verkeerd af. Daarna trok hij naar het Franse Port Saint-Louis waar hij voor de Nederbelgen, pornokoning Gerard Cok en Jan Hamelink hun jachthaven Port Napoleon bestuurde. Branden, gerechtelijke onderzoeken en processen volgden hem. Er viel zelfs een dode. Tot Cok en Hamelink hem voor de eer bedankten en buiten gooide.

Leven in luxe

En alhoewel De Schutter als een gevolg van een serie veroordelingen nog fortuinen moet aan allerlei schuldeisers lijkt het hem sindsdien aan niets te ontbreken. Zijn gezeur in het boek over een ‘gouden Samsonite-koffertje’, een ‘bermuda van Desigual’ en Cohiba-sigaren, volgens een kenner bij ‘s werelds duurste maar ook de meest nagemaakte, is typerend.

Over de soms door zijn optreden totaal geruïneerde slachtoffers geen woord. Het lijkt wel of hij hen vanuit zijn boek gewoon zit uit te lachen. Hij woonde dan ook in Thailand, een ook al niet onbesproken land. Als hij al niet in een vliegtuig of in een buitenlands hotel en bar zat. 

Merkwaardig in het boek is dat hij continu bijna naar iedereen uithaalt die hem niet zint. Waarbij eigenaardig Jan Maes, hier Jan Primus genoemd, zijn kompaan bij Lavithas en Superclub, er flink van langs krijgt. Blijkbaar is hij kwaad omdat hij hem nooit in de gevangenis, noch in Thailand, noch in Antwerpen, is komen bezoeken. Ik ben een van de weinigen die opvallend geen verwensingen of beledigingen krijg.

Het is het bij hem gekende relaas van vriend en zakenpartner de ene dag en aartsvijand de andere. Zo woonden ze vlak bij elkaar in het Thaise Phuket en zaten ze als ruziemakende partners in vastgoed via de Singaporese Incebin Pty Ltd, het nieuwe dolle zakenavontuur van het duo.

Arrogantie in overvloed 

Ook anderen krijgen er van langs, niet zelden een ongebreidelde arrogantie tonend. Zo is er het schelden op Thaise politielui en gevangenisbewakers omdat ze slecht Engels praten. “Hij bekijkt me vragend aan en wijst naar de wasbak. “Water to drink, onnozel manneke”, zeg ik “Not to wash”. (pagina 29)

Het beledigen zit hem duidelijk in het bloed. Zo omschrijft hij de Belgische verbindingsofficier in Thailand als een ‘loser’ (pagina 47) en François Kind, de man die het geklasseerde dossier rond Vera Van Laer terug boven water haalde en uitklaarde, wordt dan eerst François Koter en daarna François Sperma. (pagina 157).

Marc De Schutter in Port Napoleon

Marc De Schutter hier als directeur van de Franse jachthaven Port Napoleon in Port Saint-Louis. Ook hier was het een verhaal met heel veel grootspraak en nog veel meer brokken. Vraag is waarom Gerard Cok en Jan Hamelink een man met een dergelijke kwalijke reputatie de controle over hun 1000 kilometer verder gelegen haven gaven. Toen wilden ze van de man geen enkel kwaad woord horen. En de vraag is nog meer waarom de Schutter beiden in dit boek spaart. Iets te verbergen?

Schuilnamen in zijn boek zijn ook schering en inslag. Zo wordt medeverdachte Marc Hoevenagels, een topman van de nu opgedoekte Antwerpse Opsporingsdienst OD, Marcel Hoefs.

En substituut Eric Coraza, wordt dan Eric Esperanza, de man die de villa van De Schutter in Philippine gebruikte als liefdesnestje met de nadien nog veel besproken rechter Rita Smout, een schuilnaam. Beiden hadden op de rechtbank dezelfde kamer. Het was de zittende, staande en liggende magistratuur. Een verhaal dat mede dankzij De Schutter toen openbaar raakte. Het is typerend voor De Schutter.

En over Superclub (2) klinkt hij vrij simplistisch en wordt Maurice De Prins de goede. En nochtans had hij ten tijde van het grote proces rond Superclub in Hasselt de man als een echte matennaaier erin gelapt.

Zijn verhaal over Superclub is dan ook klassiek dat van de Prins. Zo oppert hij: “… de hele kliek rond de Kredietbank-top, magistratuur en CVP-akolieten… alsof ik verantwoordelijk ben voor hun Super Club verliezen.” (pagina 61) En wat verder: “Tijd trouwens dat ik dat hele Super Club –verhaal – en de smerige rol van lampenfabriek Philips, Kredietbank, de CVP-kliek en de broertjes Delcroix – eens ga doen.” (pagina 120)

De matennaaier

Op bepaalde ogenblikken is hij echter over zichzelf doodeerlijk. Zij schrijft hij over zijn periode als jonge voetballer: “Ik was een matennaaier, dat geef ik grif toe. Maar wel een goeie.” Of wanneer hij zijn leven thuis in de ouderlijke drogisterij in het noorden van het Antwerpse beschrijft en vertelt hoe zijn vader – die nog leeft – hem leerde bij het vullen van de flessen en zakken de klanten te bedriegen.

Dat klinkt bij hem aldus: “Het leukste vond ik het herwegen. Alle zakken van vijftig kilogram kalk, plaaster en cement van een of vijf kilogram. En hetzelfde met de vaten ammoniak, benzine en gedistilleerd water, in flessen van één en vijf liter. Elke liter of kilogram die ik extra genereerde, kreeg ik uitbetaald door vader.” (pagina 73) Hij werd luidens zijn eigen verklaringen thuis opgevoed om de klanten te bedriegen. Geen wonder dus.

De man bewijst met zijn boek hoe gevaarlijk hij is. Eerst wordt hij de vriend, liefst met politielui of magistraten, lokt die om zaken te doen die in het beste geval dubieus zijn om ze daarna te verraden. En hij misbruikt uiteraard die contacten: “Via, via vernam ik dat er een aanhoudingsmandaat tegen mij was afgevaardigd”, oppert hij. (pagina 272)

Marc De Schutter in Thailand bij aanhouding - 2

Marc De Schutter bij zijn aanhouding in Thailand. De neerbuigende arrogante wijze waarop hij Thailand en de politie omschrijft is best schokkend. Beledigen is een van zijn sterkste kanten.

Hij erkent ook een informant voor drugs van de politie geweest te zijn. Eerst vriend worden en dan de dolk bovenhalen. En als Vera Van Laer verdwijnt zullen het zijn vrienden bij de Antwerpse Opsporingsdienst (OD) zijn die het onderzoek doen. Wat zonder resultaat zal blijven. Wat dacht je? Die vrienden vonden zelfs nog tijdens hun vakantie sporen van een springlevende Vera. Leugens uiteraard.

Tot Marc Hoevenagels tegen de lamp loopt met de sponsoring van zaalvoetbalclub Forcom. Met een in dit dossier zoveelste veroordeling bovenop. Het hoofd van die OD ging trouwens in Port Napoleon hamburgers bakken bij zijn ‘goede  vriend’ De Schutter.

Geen fraai beeld

En dat men zijn woorden met een flink ton zout moet nemen bewijst ook zijn verhaal over de Amerikaanse firma Landlock die een nieuw systeem voor wegverharding poogt te commercialiseren. “In die twee drie jaar heb ik voor de heren de hele wereld rondgereisd. Ik sloot deals af in … Duitsland, Frankrijk, Italië, Spanje en Portugal”, staat er op pagina 350. Alleen blijkt volgens de website van die firma men nog nooit contracten te hebben gehad in Europa.

Het beeld dat De Schutter hier van zichzelf schetst is dan ook het tegenovergestelde van wat hij over zichzelf in het boek beweert. Grootspraak, arrogantie, totale onbetrouwbaarheid en crimineel gedrag zitten er allemaal in. Het is een verre van fraai beeld.

Storend zijn ook de vele fouten. Het is acolieten en niet akolieten, en aanhoudingsbevelen worden niet afgevaardigd maar uitgevaardigd. Bovendien is het Jan Hamelink en niet Hamelinck en was zijn veroordeling in de zaak Lavithas niet bij verstek. Hij was die vele dagen trouwens steeds in de rechtbank aanwezig om er de bekeerling te pleiten.

Ondertussen is het nog steeds wachten op een beslissing van het parket-generaal in Antwerpen waar men speciaal voor de zaak Vera Van Laer een Limburgs magistraat aantrok. De zaak is gezien de betrokkenheid van bepaalde Antwerpse magistraten en politiemensen erg delicaat. Normaal zou deze maand maart er eindelijk een beslissing vallen over wat men gaat doen. Na meer dan een jaar wachten.

Zal men het seponeren of verwijzen naar ofwel de rechtbank van eerste aanleg of assisen? Het probleem is dat er vooreerst nooit een lijk werd gevonden en dat geen van de twee verdachten, Hoevenagels en De Schutter de moord bekenden.

Ze schuiven wel de zwarte piet naar elkaars richting. Het moraliteitsonderzoek is nu al straks twee jaar achter de rug en zal vermoedelijk voor De Schutter weinig fraais hebben opgeleverd. Men leze er maar zijn boek op na. Zal het Antwerpse parket-generaal durven om de zaak voor de rechtbank te brengen zodat eindelijk het doek over dit verhaal kan vallen. De slachtoffers van De Schutter wachten.

Willy Van Damme

Marc De Schutter, ‘De Schutter heeft het altijd gedaan’, Mediageuzen, 2016, 350 pagina’s, 19.95 euro.

1) Maurice De Velder kreeg op 2 april 2009 van het Antwerpse hof van beroep 2 jaar celstraf met uitstel plus ook nog wat boetes. Dit voor allerlei criminele feiten rond het beheer van zijn vennootschappen zoals Think Media en de Vrije Pers (P Magazine). Hij bekende er ook schuld.

2) De videoverhuurketen Superclub NV werd in het Staatsblad soms ook geschreven als Super Club.

Syrië–Palmyra valt opnieuw in Syrische handen

De Syrische antieke woestijnstad Palmyra, in het Syrisch Tadmur, is op dit ogenblik terug in handen van het Syrische leger aan het vallen. De voorbije dagen ging het plots erg snel met de bestorming door het leger van dit gebied. Het lijkt wel of alle verzet vanwege ISIS aan het wegsmelten is. Wat perspectieven opent voor het ontzetten een stuk oostelijker van de door ISIS belegerde bevolking en de legereenheden in de provinciehoofdstad Der Er Zor.

Leger vast in Aleppo

Zo nam men deze ochtend een wegenknooppunt op een drie kilometer van de stad in, genaamd de Driehoek, om dan tegen de middag al een serie hotels aan de stadsrand en het hoger en een stuk verder gelegen oud fort te bevrijden. En dat is een der hoogste punten in dit bergachtige gebied met toppen die tot 900 meter reiken.

Palmyra-Tadmud - Militaire situatie - 19 - 1 maart 2017

De toestand op 1 maart in Palmyra. Het is een situatieschets van de toestand van vermoedelijk rond de middag. De rode vlek rechts is het vliegveld. De ruïnes uit de oudheid liggen westwaarts voor de stad. In het gebied liggen een aantal gasbronnen die essentieel zijn voor de bevoorrading van het westelijke dichter bevolkte deel van het land.

Woensdagavond is men dan vanuit het westen de stad binnengetrokken en het lijkt er dan ook op dat Palmyra nog deze week geheel terug in handen van het leger zal zijn. Dit nadat men die stad in december vorig jaar terug verloren had aan ISIS.

Die maakte van de gelegenheid gebruik toen het Syrische leger en haar bondgenoten druk bezig waren met het verdrijven van die salafistische terreurgroepen uit de stad Aleppo. Waardoor het gros van het leger daar vast zat en ISIS elders kon toeslaan.

Waarna de daar gestationeerde troepen zich een goeie veertig kilometers westwaarts op de luchtmachtbasis Tiyas (T4) wel moesten terugtrekken. Ei zo na werd ook dit trouwens heroverd door ISIS.

Maar het Syrische leger won eind december de slag om Aleppo en kon dus vanaf begin dit jaar troepen vrijmaken voor de verovering van o.a. dit gebied. Dit werd niet alleen wegens de symboliek en de culturele waarde essentieel maar ook en vooral omwille van de energiebevoorrading van het land.

Al Bab - Militaire situatie - 20 - 27 februari 2017

De situatie rond de stad al Bab, bovenaan in het midden. Het Syrische leger heeft de buffer met de Turken sindsdien al vergroot. Het gele gebied is waar de Koerden van de YPG/PKK/VS zitten, het groene is het Turkse leger met haar huurlingen, het donkerbruine is in handen van ISIS terwijl het lichtbruine onder controle staat van het Syrische leger. Merk hoe het Syrische leger de Turken de pas afsneed. Mogelijks zijn hierover met Rusland wel afspraken gemaakt. Het front daar is ook vrij rustig. Onderaan rechts is het stuwmeer Assad en de Eufraat. De hoofdmacht van de YPG/PKK/VS heeft hier dus voor het eerst fysiek contact met het Syrische leger waarbij beiden in het publiek beloofden goed te zullen samenwerken. Amerikaanse en Turkse troepen staan nu zwaar bewapend tegenover elkaar. Artikel 5 van het NAVO-verdrag over wederzijdse bijstand in een geval van een aanval in de praktijk gebracht?

Verschroeide aarde

Sinds ongeveer zes maanden is ISIS immers van militaire strategie veranderd en worden de installaties die in hun handen zijn zoals raffinaderijen, pompstations en ook gasbedrijven systematisch vernield. Voordien werden die steeds draaiend gehouden. Het ging zelfs zover dat de Syrische regering mits voorwaarden technisch bekwaam personeel naar ginds stuurde om te zorgen voor het onderhoud ervan.

Het was een win-win situatie. ISIS kreeg geld in het laatje voor het water, olie, gas en elektriciteit dat ze leverde en steden als Homs en Damascus kregen energie in ruil. Dit beleid is door ISIS gestopt. De reden is simpel: ISIS ziet dat het einde van haar kalifaat nadert en noodgedwongen zal moeten overschakelen naar een klassieke terreurbeweging zonder een vaste stek aan de grond.

En daarom heeft het voor hen geen zin meer om al die bedrijven nog operationeel te houden. En dus schakelde men over naar een tactiek van de verschroeide aarde. Ook in de omgeving van Palmyra was dat een feit en werden al de gasinstallaties ginds in brand gestoken. Het gevolg was dat grote steden als Homs en Damascus al een tijd problemen hebben om zich deze winter te bevoorraden met gas, water en elektriciteit.

Hetzelfde doet zich trouwens voor in Aleppo dat al weken zonder drinkwater en elektriciteit zit mede doordat ISIS de waterbevoorrading vanuit het stadje Kafsah, gelegen aan het stuwmeer Assad op de Eufraat, saboteerde. Ook hier stoot het Syrische leger, samen met haar nieuwe ‘partner’ YPG/PKK/VS snel door in die richting.

Mosoel - Militaire situatie 22 - 25 februari 2017

De militaire situatie in Mosoel op 25 februari. Het blauwe gebied in het midden is de rivier de Tigris. Wit is ISIS en Groen staat onder Iraakse controle. De meest zuidelijk gelegen brug is sindsdien ook langs de westelijke kant al in handen van het Iraakse leger. Men is nu zelfs al vlakbij de voornaamste overheidsgebouwen in het westen van de stad.

Pyrrhusoverwinning

De evolutie aan het front maakt het stilaan overduidelijk dat ISIS haar militair laatste adem aan het uitblazen is. De aanval op Palmyra van december vorig jaar was haar laatste ‘overwinning’. En dat blijkt dus een Pyrrhusoverwinning te zijn geweest.

En haar vermoedelijk laatste grote heroïsche strijd was die in de stad al Bab tegen het Turkse leger en haar salafistische huurlingen. Hier hield ze wel lang stand maar verloor ze eind februari uiteindelijk eveneens de strijd.

Intussen is de Syrische stad Rakka, hun zogenaamde hoofdstad, al deels omsingeld door de YPG/PKK/VS en verloopt de strijd om het Iraakse Mosoel voor de terreurbeweging dramatisch. Op hoogstens een week tijd werd bijna de helft van het westelijke nog door ISIS bezette deel van die stad door het Iraakse leger bevrijd. Het rijk van de zelfbenoemde kalief Aboe Bakr al Baghdadi lijkt deze zomer wel eens geschiedenis te zullen zijn.

Nineveh - Militaire situatie - 2 - 02 maart 2017

De militaire situatie van deze vroege ochtend in de Iraakse provincie Nineveh waarvan Mosoel de hoofdstad is. Zwart is door ISIS gecontroleerde gebied en Rood is in handen van de regering gevallen. Geel zijn de Koerden van Massoed Barzani (KDP) en van aartsrivaal Jalal Talabani van de Patriottische Unie van Koerdistan (PUK). Terwijl de KDP aanleunt bij Turkije krijgt de PUK steun vanuit Iran en Bagdad. Merk hoe het gebied van ISIS in drie is gesplitst. Hun inkrimpend deel in Mosoel is omsingeld terwijl de weg richting Syrië (bovenaan links op de kaart) ten westen van de stad Tel Afar is afgesneden door Iraakse milities. De toestand voor ISIS is dan ook zeer dramatisch.

En dan is er net zoals bij de verovering van Duitsland in 1945 de vraag wie wat neemt/krijgt en wat nadien. Dat wordt een onderonsje tussen Rusland, Syrië, Turkije, Iran, Irak en de VS.

Nu al immers hebben Irak en Syrië aangekondigd dat ze samen in Oost-Syrië gaan optreden. De Iraakse luchtmacht voerde trouwens al de eerste bombardementen op ISIS in Syrië uit. En in tegenstelling tot de houding van ons land en Nederland in deze kwestie gebeurde dit met het akkoord van Damascus.

Erbil en plan B

Al Baghdadi en zijn vele kompanen zullen naar echte schuiloorden moeten gaan zoeken waar plunder en verkrachting minder vlot zullen gaan. Had hij na de verovering van Mosoel de hoofdstad Erbil van Iraaks Koerdistan niet aangevallen maar richting Bagdad had getrokken dan had hij vermoedelijk ginds nog steeds op zijn troon gezeten.

Maar die aanval op Erbil was met de VS blijkbaar niet afgesproken want die wilden een minstens uit drie stukken bestaande Irak doen ontstaan. Niet een eengemaakt Irak onder Baghdadi. Wiens hoogmoed hem uiteindelijk fataal werd.

Het was de vroegere Amerikaanse generaal Martin Dempsey, van 2011 tot 2015 voorzitter van de generale staf, die voor het parlement in Washington getuigde dat die aanval van ISIS op Erbil voor de VS onaanvaardbaar was en hen tot optreden dwong. Zij het dat men hen meer dan een jaar lang tot september 2015 nog grotendeels gerust liet. Isis veroverde immers in die periode voor september 2015 nog meerdere steden in Syrië en Irak waarbij Palmyra.

Martin Dempsey - 4

Generaal Martin Dempsey getuigde voor het parlement in Washington dat de vitale Amerikaanse belangen waren bedreigd toen ISIS de door Massoed Barzani gecontroleerde Koerdische stad Erbil aanviel. De VS moest volgens hem dan wel militair optreden om Barzani en in Syrië de alliantie PKK/YPG te redden.

Baghdadi kon verder doen zolang ISIS maar van de Koerden van Massoed Barzani en zijn Koerdische Democratische Partij en van de Turks/Syrische YPG/PKK afbleef. Want dat zijn de vrienden van de VS en Israël. De Russische interventie in Syrië in september 2015 veranderde ook dit scenario en dwong de VS tot versneld optreden om zo ook hun stuk van Syrië te kunnen bezetten.

Want dankzij de Russen zou de Syrische regering wel eens geheel Syrië kunnen bevrijden. En dat zou de plannen van de VS en Israël voor een in stukken geslagen Syrië geheel doen mislukken. Reden waarom de VS wel directer en feller moest gaan optreden. Met hulp van de PKK, voor de VS officieel een terreurbeweging. Het is het Plan B van Washington voor indien ISIS faalde.

Willy Van Damme

EXTRA

Jihadisten halen witte vlag boven

Ondertussen lijken de salafistische groepen in Syrië steeds meer en meer in het nauw te worden gedreven. Zo is er in de door hun gecontroleerde noordwestelijke provincie Idlib een ware burgeroorlog aan de gang tussen de drie voornaamste groepen die ieder de resterende lokale bendes naar zich hebben toegetrokken. Daarbij lijkt Jund al Aqsa duidelijk aan het kortste eind te trekken en zich te vervoegen met ISIS.

Ook Ahrar al Sham, begonnen als een afsplitsing van al Qaeda, lijkt hier op een nederlaag af te stevenen. Waardoor Hay’at Tahrir al Sham, de koepelstructuur met als kern al Qaeda, Idlib geheel zou kunnen onder controle krijgen. Daarbij worden dorpen en steden aangevallen, tot woede en verdriet van de dorpelingen die zelfs al in opstand kwamen en de regering opriepen om in te grijpen. 

Bovendien hebben volgens een serie bronnen de VS en Saoedi Arabië, en vermoedelijk ook dus Frankrijk, Qatar en het Verenigd Koninkrijk, nu ook de levering van wapens en materieel vanuit Turkije aan die salafistische bendes stopgezet. Alleen de lonen zouden nog uitbetaald worden.

Aboe Bakr Al-Baghdadi.- 1

Het kalifaat van Aboe Bakr al Baghdadi is een grandioze flop geworden. Met steun van de VS en haar bondgenoten werd hij groot en machtig. Toen hij echter ook Iraaks Koerdistan aanviel verloor hij geleidelijk aan de steun van Washington en haar vazalstaten. Of hij dit zal overleven lijkt twijfelachtig. De zoveelste speelpop van de VS die wegens onbruikbaar gedood dreigt te worden. Het trieste lot van collaborateurs.

Die salafisten beginnen dan ook te beseffen dat de speeltijd voor hun voorbij is en dat roepen of vechten voor het hoofd van Assad geen enkele zin meer heeft. Tijdens de onderhandelingen in Genève lijken zij nu bij te draaien en hebben het tegenwoordig over ‘geen terugkeer naar het autocratisch bestuur van president Assad’. Met andere woorden: Een ‘niet-autocratisch’ bestuur met Assad (dus met hen mee in een regering) is voor hen aanvaardbaar.

Zelfs de Belgische minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders (MR) zegt nu publiek dat president Bashar al Assad tijdens de overgangsfase mag aanblijven. En hoelang die overgangsfase dan zou duren wist hij echter niet te zeggen.

Wel riep hij op en beloofde hiervoor zelfs geld om te zoeken naar oorlogsmisdaden in Syrië. Of daar ook de kwestie van het internationaal recht en de onschendbaarheid van landsgrenzen bij zijn dient echter in zijn geval betwijfeld te worden. Zie dat men aan zijn deur zou komen aankloppen.

De VS roept om Russische hulp

Ondertussen zijn de relaties tussen de VS en Turkije van kwaad naar erger aan het gaan. Zo voeren de Turken nu beschietingen uit op stellingen van de YPG/PKK en VS waar dus ook Amerikaanse soldaten mee aan het front zitten. Turkije heeft trouwens vandaag gedreigd met het buitengooien van het Amerikaanse leger uit de strategisch belangrijke basis van Inçirlik die door de VS gebruikt wordt, zowel in de kwestie Rusland als Syrië.

Amerikaanse troepen nabij Manbij, Syrië - 1 maart 2017

Amerikaanse troepen vlakbij de Syrische stad Manbij die nu in handen is van de YPG/PKK/VS. Bemerk op het eerste voertuig de Amerikaanse vlag. De Turkse president Recep Erdogan stelde herhaaldelijk in het publiek dat zij die stad willen veroveren. De VS beloofde maanden geleden al dat de YPG/PKK er zich zou uit terugtrekken. Wat echter alleen op papier gebeurde. Het Turkse leger veroverde hier eergisteren vlakbij twee door de YPG/PKK/VS bezette dorpen. In wezen is dit dus een oorlog tussen de VS en Turkije. Zij het dat men in Washington hierover zoveel mogelijk zwijgt en dat men bij de NAVO doet alsof er niets aan de hand is.

Ook is er nu plots sprake van een soort van militaire alliantie tussen het Syrisch leger en de YPG/PKK/VS waarbij de YPG/PKK het Syrisch leger en de Russen uitnodigde om grensposten van hun gebied met Turkije te bewaken en vroeg om de controle van enkele dorpen vlakbij Turkse posities over te nemen. Het wordt dus steeds ingewikkelder met wel die bemerking dat de positie van Rusland en Syrië steeds maar sterker wordt.

Volgens de laatste berichten betreffende Palmyra/Tadmur zou ISIS zich zelfs geheel uit Palmyra hebben teruggetrokken en is het er nu wachten op de komst van het Syrische leger en vooral de ontmijningsdiensten om de vele mijnen en bommen onschadelijk te maken die ISIS er overal achterliet.

Voorstel voor akkoord YPG-PKK-VS aan Damascus en Moskou over bufferzone Manbij - al Bab - 2 maart 2017

Een ruwe schets van het voorstel van de YPG/PKK en de VS aan de Syrische regering en Rusland om een bufferzone te creëren tussen hen en het Turkse leger in het gebied tussen de steden al Bab en Manbij. Groen is de zone van het Turkse leger, roze is die van het Syrische leger, oranje is een ruwe schets van die bufferzone met geel het door de YPG/PKK/VS gecontroleerde gebied. De YPG/PKK stelde recent nogmaals dat hun opmars naar de stad Rakka stopt als Turkije hen in het noorden van Syrië zou aanvallen. Blijkbaar kan de VS dit niet garanderen en riep men dus noodgedwongen Moskou ter hulp. Het toont ook de zwakte van de alliantie YPG/PKK/VS die zo snel mogelijk Rakka willen veroveren. Een meer dan merkwaardige evolutie. Intussen is aan het NAVO-hoofdkwartier in Brussel om een reactie gevraagd over dit gewapend conflict tussen hun twee militair voornaamste lidstaten, Turkije en de VS.

Typerend voor de huidige situatie is dat de EU voor dit voorjaar een conferentie aan het voorbereiden is voor de heropbouw van Syrië. Het plan is dat men door veel geld voor de wederopbouw aan Syrië te beloven toch nog invloed kan heroveren in het land. Een idioot idee daar China bijvoorbeeld een veelvoud van die fondsen ter beschikking heeft dan wat de EU voorhanden heeft. Damascus heeft de EU dus niet echt broodnodig.

En wie wil weten wat die Europese beloften waard zijn hoeft trouwens maar te kijken naar de Europese relatie met Oekraïne. Dat land wordt elke dag armer en chaotischer en van veel centen uit Brussel is nog niets in huis gekomen. Praatjes die zijn er wel. En uiteraard zal Syrië Europees geld aanvaarden. Maar alleen als ze hun eisen laten varen. Pas dan mogen ze wel mee genieten van de wederopbouw van wat de EU mee kapot liet schieten.

De NAVO reageert

Bij de NAVO bleef men in een reactie als te verwachten geheel op de oppervlakte en stelde een woordvoerster: “De NAVO is niet betrokken in dit conflict in Syrië. Turkije en de VS zijn beiden NAVO-geallieerden en lid van de Globale Alliantie ter Bestrijding van ISIS. Geallieerden betrokken in deze Coalitie coördineren hun militaire activiteiten in Syrië. Artikel 5 betreft een gewapend conflict tegen die alliantie en is dus hier niet van toepassing.”

Dit laatste klopt niet want artikel 5 van het NAVO-verdrag heeft het over een aanval tegen een der lidstaten dat dan gezien dient te worden als een aanval tegen de ganse alliantie en de andere leden dus feitelijk dwingt om solidair te zijn, uiteraard vooral op militair vlak. Dat is ook de essentie van een militaire alliantie. Verder is het duidelijk dat de ‘coördinatie’ tussen Turkije en de VS hier ‘optimaal’ mag genoemd worden. Voor wanneer de eerste doden?

Joseph Votel - 4

Generaal Joseph Votel, hoofd van Central Command dat o.a. het Midden-Oosten omvat, dreigt in Syrië op een militair conflict met ‘bondgenoot’ Turkije af te steven. In Syrië werkt hij nauw samen met de Turkse PKK dat volgens de Amerikaanse regering en de EU een terreurgroep is.

Ondertussen heeft de Turkse president Erdogan tijdens zijn terugvlucht uit Pakistan gesteld dat hij elk conflict met Rusland wil vermijden en met hen verder wil samenwerken. In het kader daarvan zal hij op 9 en 10 maart Moskou bezoeken in het kader van de Russisch-Turkse Samenwerkingsraad waaraan hij zal deelnemen. Wat betreft de VS wilde hij alleen stellen dat men in de VS hierrond nog geen duidelijk beleid uitstippelde.

Verder benadrukte hij nogmaals dat hij zijn leger wil laten oprukken naar Manbij en ook Rakka van ISIS wil bevrijden waar de alliantie van YPG/PKK en haar aanvulsels van de Syrische Democratische Krachten (Syrian Democratic Forces) dan volgens hem niets te zoeken hebben.

In het Midden-Oosten reageerde de Amerikaanse generaal Joseph Votel, verantwoordelijke voor de Amerikaanse operaties in het Midden-Oosten, dat de VS hierover in gesprek is met Turkije en werkt aan een oplossing voor het noorden van Syrië. Wel stelde hij dat deze evolutie gevolgen zal hebben voor de strijd tegen ISIS. Welke stelde hij niet.

Het is een verhaal dat men al enkele maanden hoort maar zonder dat men tot een akkoord komt. Ook leverde de VS recent nog een grote hoeveelheid militair materiaal aan de YPG/PKK waaronder zware voertuigen nodig in de woestijn daar.

Willy Van Damme

Palmyra – Militaire toestand op 2 maart 2017.

Palmyra-Tadmud - Militaire situatie - 20 - 2 maart 2017

Zoals te verwachten is de antieke stad Palmyra/Tadmur vandaag geheel in handen van het Syrische leger gevallen, incluis het vliegveld en de ernaast liggende militaire basis. Vraag is of het Syrische leger verder oostwaarts gaat oprukken richting Der er Zor. Wat het vorig jaar in maart toen het voor de eerste maal Palmyra heroverde naliet. Toen ging de prioriteit naar de stad Aleppo.

Wat ISIS toeliet zich hier te hergroeperen en terug te slaan. Volgens bepaalde bronnen zou ISIS zich hergroeperen in de buurt van de stad Sukhna, een zeventig kilometer oostwaarts. Wat dan betekent dat weg weg naar Arak, een 25 km oostwaarts, met zijn gasinstallaties (zie kaart rechts midden) open ligt.

Mogelijks zal men eerst de gasvelden in de buurt veroveren en als tweede daarna richting Der er Zor trekken om te verhinderen dat gans de vallei van de Eufraat in Amerikaanse handen valt. De gevechten hier zouden vooral het werk zijn van het nieuw gevormde 5de leger. Van de Iraakse en Iraanse vrijwilligersbrigades lijkt in Syrië intussen geen spoor meer te vinden.

NRC en de doden in Donbas

Lezersbrief gestuurd naar de NRC betreffende het artikel van Eva Cukier ‘Raadselachtrige doden in de Donbas’ van 14 februari 2017.

Een wat late reactie daar ik het artikel ‘Raadselachtige doden in de Donbas’ van NRC 14 februari pas nu las. Dit verhaal is typerend voor de infantiele wijze waarop jullie over bepaalde zaken in de krant schrijven.

Zo heeft jullie medewerkster Eva Cukier het in dat artikel over de serie doden die er de voorbije twee jaar in Donbas of met de regio Donbas verbonden personen vielen. Daarbij kopt men in een tussentitel ‘De dode commandanten wisten meer over de rol van Moskou in het conflict.’

Conclusie voor de veelal weinig oplettende lezer is dus duidelijk: Moskou en president Poetin zijn hier de dader. Maar waarop baseert ze zich om die toch wel heel zware beschuldiging van seriemoordenaar te uiten? Erg simpel zo blijkt bij grondige lectuur van dat stuk.

Vooreerst stelt ze: “Experts noemen het onwaarschijnlijk dat Oekraïense spionnen erin slagen zo veel kopstukken te elimineren.”. De ‘experts’ dus. Maar wie die experts dan zijn en op welke basis men die onbekenden dan experts mag noemen en waarop die zich voor hun toch wel zwaarwichtige verklaring baseren weten we niet. Mevrouw Cukier schrijft het niet. Met andere woorden: Dit is een in het verhaal cruciale maar nergens door gestaafde bewering.

Wat verder in haar stuk heeft zij het weer over ‘experts’ als zij schrijft: “Experts sluiten de hand van Moskou in de aanslagen niet uit.” Hoe experts? Natuurlijk mag je bij onderzoek van onder meer criminele feiten nooit iets uitsluiten. Dus ook de ‘hand van Moskou’ niet. Maar voordien sluit ze, zich baserend op anonieme ‘experts’, wel de piste van ‘Oekraïense spionnen’ uit.

En dan citeert ze wat verder een zekere als Russisch onderzoeksjournalist omschreven Ilja Barabanov die stelt: “Zolang er actieve strijd werd geleverd, waren deze mensen nodig, maar na het tweede Minsk-akkoord nam de behoefte aan zichtbare commandanten sterk af.” Iets wat, stelt ze, welke Ilja Barabanov vorige week schreef op basis van anonieme bronnen. Anonieme bronnen dus.

Vooreerst is die verklaring van Barabanov een die niets zegt over de moorden en dus over deze zaak ook geen enkel uitsluitsel geeft. Bovendien stond er vorige week in de NRC nog te lezen over zware gevechten in de Donbas. De verklaring van Barabanov wordt dus tegengesproken door de feiten.

NRC - Raadselachtige doden in de Donbas - Eva Cukier - 14 februari 2017

Zich baserend op niet nader genoemde ‘experts’, ‘anonieme bronnen’ en twee opposanten weet Eva Cukier al waar men de daders voor die serie moorden in de Donbas moet zoeken. Neen, zeker niet bij de CIA maar uiteraard bij Poetin en zijn maatjes. Wat dacht je? Infantiele journalistiek dus.

Ook is Ilja Barabanov een opposant die in 2010 van de door de Franse regering gefinancierde ngo Reporters sans Frontières en het Franse staatspersbureau Agence France Press de Peter Mackler Prijs kreeg. Een lieveling van het Westen dus. Geen probleem maar men moet die man wel politiek correct situeren.

En dan is er die andere persoon die mevrouw Cukier opvoert als: ‘de Oekraïense analist Dmytro Snjehyrov’. Die wordt in Oekraïne onder meer omschreven als een ‘sociaal activist’ en blijkt ook een Oekraïense journalist te zijn die uitblinkt in ultranationalistische verhalen met als continue thema: Het verraderlijke Rusland en het ‘monster’ Poetin. Ook hier kleeft men er het neutrale woord ‘analist’ op terwijl men eerder van een tegen Rusland agerende politiek activist zou moeten spreken.

Volgens Cukier ziet Snjehyrov: “.. geen toeval in de moorden.” Waarna zij verder gaat stellende: “De dode commandanten beschikken over informatie over de rol van Moskou in het slepende conflict, en worden door het Kremlin mogelijk als risico gezien.” ‘Mogelijk’ dus. Of mogelijk niet? En welke informatie hadden ze dan? Ook dit is dus een gewoon uit de losse pols geschudde nergens door serieuze bronnen gestaafde bewering.

Een journalist hoort te berichten op een evenwichtige wijze met woord en wederwoord, meerdere bronnen te raadplegen en bij dergelijke zaken ook steeds een open geest te behouden. Hier is het simpel, op basis van niet genoemde ‘experts’, ‘anonieme bronnen’ en twee gekende tegenstanders van Rusland is het voor haar duidelijk: ‘De dode commandanten wisten meer over de rol van Moskou in het conflict.

Zou het bijvoorbeeld ook niet simpelweg kunnen dat gezien het aantal doden er hier sprake is van meerder motieven voor die moorden en dus meerdere daders? Het is maar een van de mogelijkheden natuurlijk. En ook in zwaar bewaakte plaatsen kunnen er aanslagen gebeuren. Heeft mevrouw bijvoorbeeld ooit gehoord van de moord op president J.F. Kennedy? Of de vrij recente bomaanslag op een politiekantoor in het zeer sterk bewaakte Damascus?

Maar dit soort journalistiek is ergerlijk genoeg verre van het enige voorbeeld waaraan de NRC en de andere Westerse massamedia zich schuldig maken. Het artikel doet mij trouwens denken aan die ‘schokkende’ rapporten over Syrië van Human Rights Watch en Amnesty International die, gebaseerd op niets anders dan opposanten en anonieme bronnen, de zwaarst mogelijke beschuldigingen uiten aan het adres van de regering in Damascus.

Willy Van Damme

De vatbom van het Syrische leger

Brief naar Knack over het artikel over SyriëMister Dewinter, ik zie de warmte in uw ogen’ (Knack 15 februari 2017).

Bij het artikel over Syrië ‘Mister Dewinter, ik zie de warmte in uw ogen’ (Knack 15 februari 2017) staat op pagina 27 bovenaan een foto met als ondertitel ‘Een bomvat kan drie huizen in puin leggen’.

Dit voorwerp op die foto is echter geen bomvat zoals het Syrische leger dat volgens onze media, regeringen en ngo’s zou gebruiken maar een bom afgevuurd door wat men in Syrië in het Engels een ‘Hell Cannon’ noemt, een wapen dat exclusief door die salafistische groepen wordt gebruikt.

Vatbom - Volgens Knack - 15 februari 2017

Op het internet kan men vermoedelijk wel een paar duizend foto’s van zo’n bom, afgevuurd door een Hell Cannon vinden. Een vatbom van het Syrische leger na 4 jaar niet. Behoudens dan een helikopter waar men vaag iets uit naar beneden ziet dwarrelen.

Er is al bijna vier jaar lang door de salafistische groepen en hun financiers en fans in het Westen honderden pagina’s vol geschreven over die vatbommen van de regering. Tot heden echter heb ik nog nooit een foto van zo’n vatbom gezien.

Wel plaatste The Guardian ooit ook een foto van wat ze stelde een vatbom te zijn maar dat bleek zoals nu bij Knack de bom van een hell cannon te zijn. En dat is een gasfles vol explosieven en metalen stukjes. Een bom die in het oorlogsrecht verboden is maar waarover men in het Westen, incluis bij de ngo’s genre Amnesty International, nog nooit klaagde.

Willy Van Damme