De geheime diensten en de Syriëstrijders–De zaak Fouad Belkacem en Bassam Ayachi

VOORWOORD:

Na veel zwoegen hier dan mijn geschenk voor de vele lezers omwille van het 1 miljoen aantal bezoekers. Veel leesgenot.

Willy Van Damme

____________________________________

Gegevens rond de persoon van de Britse en erg belangrijke salafistische predikant Anjem Choudary (1), de man van Shariah4UK, tonen aan dat deze een infiltrant was van de Britse veiligheidsdienst MI5. Hij moest salafistische kernen oprichten en rekruteerde zo onder meer de Belg Fouad Belkacem, de stichter van Sharia4Belgium.

Ook rond de persoon van de Molenbeekse predikant Bassam Ayachi hangt er een verdacht geurtje. In Europa kwam die voor het eerst in 1996 met het gerecht in contact toen men hem noemde als de draaischijf die geld van erg gewelddadige overvallen gepleegd door de salafistische Bende van Roubaix doorsluisde naar terreurgroepen in Bosnië. En die steun van Bassam Ayachi aan de terreur blijft nu al 22 jaar lang te duren en desondanks is de man nog nooit veroordeeld. Hoe kan dat?

Een groot huurlingenleger

Geweten is dat westerse veiligheidsdiensten al sinds de Afghaanse oorlog in 1978 begon massaal investeerden in de ontwikkeling van een enorm groot geworden leger van moslimextremisten. Dit bevat vele tienduizenden jihadisten uit zowat alle landen ter wereld. Het is de culminatie van de al sinds de jaren twintig van de vorige eeuw gegroeide samenwerking van eerst de Britten en daarna de Verenigde Staten met het salafistische Saoedi-Arabië.

Deze huurlingen waren voor de westerse alliantie al nuttig in een ganse serie door de VS en haar bondgenoten georganiseerde oorlogen zoals in Tsjetsjenië, Afghanistan, Libië, Kasjmir, Somalië, Mali, Libië, Joegoslavië, Irak, Libanon en Syrië.

Al Nusra - strijders

Leden van al Qaeda in Syrië, een onderdeel van het salafistische huurlingenleger aangestuurd door westerse inlichtingendiensten.

Ook in Iran gebruikte men dergelijke groepen voor terreuraanslagen. Zo is er de in Iraans Baluchistan, een gebied in het zuidoosten aan de grens met Pakistan, opererende Jundallah, de Volksverzetsbeweging van Iran, opgericht door een zekere Abdolmalek Rigi. De man werd echter gevangen genomen, kreeg de doodstraf en werd opgehangen.

Zonder die tienduizenden terroristen zou de VS immers haar eigen troepen moeten sturen wat echter in de VS politiek niet meer te verkopen is. Vandaar dat men die salafistische moordbendes inschakelde. Overigens in veel gevallen met groot succes zoals bleek in Afghanistan, Libië en in het begin ook in Tsjetsjenië met de eerste van 1994 tot 1996 gevoerde oorlog met het Russische leger.

Eerst met de tweede oorlog in 2000 in Tsjetsjenië en nu in Syrië loopt het echter totaal fout en toont het de zwakte van die groepen. Een goed uitgerust en gemotiveerd leger haalt het er van het veelal ongeregeld maar wel gemotiveerd en voldoende bewapend jihadistenleger.

Duidelijk is dat het de westerse geheime diensten pakken werk bezorgt met de rekrutering, training, bewapening en ondersteuning via onder meer de media van die salafistische groepen. Dat de Israëlische Mossad hierbij betrokken is staat eveneens vast en is logisch. Zo is er de zionistische steun in de vorm van financiering en bewapening van in Syrië actieve terreurgroepen. (2)

Abdelkader Belliraj

En er is ook het verhaal van de Marokkaanse Belg Abdelkader Belliraj die in Marokko levenslang kreeg wegens het oprichten van een salafistische terreurgroep met een link naar al Qaeda. Het aan het Belgisch parlement verbonden Comité I dat de inlichtingendiensten moet onderzoeken legde de zaak bloot (3). Uit dat bij de Senaat neergelegde rapport bleek dat de man naast informant van onze Staatsveiligheid ook werkte voor een andere maar dan grote dienst.

Verder onderzoek leerde dat volgens de toenmalige voorzitter van het Comité I wijlen Anne-Marie Lizin en drie andere betrokken bronnen die grote geheime dienst de Israëlische Mossad was.

Anne-Marie Lizin - 3

Onder meer op voorstel van Anne-Marie Lizin (PS), toen voorzitster van de Senaat, werd het verhaal rond Abdelkader Belliraj door het Comité I onderzocht. Bleek de man Bin Laden te hebben ontmoet, een Marokkaans terreurnetwerk te hebben opgezet en te werken voor de Mossad. Nadien viel ze politiek in ongenade. Geen toeval natuurlijk.

Daarbij bleek dat Belliraj, ogenschijnlijk een gewone huisvader uit Evergem, kort voor de aanslagen van 11 september 2001 een privaat gesprek had met zowel Osama Bin Laden als met Ayman al Zawahiri, respectievelijk nummer een en twee van al Qaeda. De Mossad wist dus waar Bin Laden verbleef.

Op 15 januari 2008 werd Belliraj dan in Marokko opgepakt als de stichter en wapenleverancier van een nieuwe salafistische terreurgroep. Het hof van beroep in het Marokkaanse Salé zal hem op 17 juli 2010 hiervoor veroordelen tot een levenslange celstraf. (4) Of hoe een infiltrant van de Mossad in Marokko vanuit de centrale positie van stichter en wapenleverancier de terreur poogde te organiseren.

Britse veiligheidsdiensten

Aan veel van de aanslagen in Europa zelf hangt niet verbazend dan ook een geurtje van de veiligheidsdiensten. Zo onthulde de Britse zakenkrant The Financial Times in een gedetailleerd artikel (5) hoe de aanslag van 22 mei 2017 tegen de Manchester Arena en het concert van Ariana Grande het werk was van mensen die MI5 voorheen van Manchester naar Libië had gestuurd.

Omar Bakri Muhammed - 1

Omar Bakri Muhammed, een infiltrant van MI5, is hier zijn volgelingen aan het opzwepen. Rechts naast hem Abu Hamza al Masri, nog een man van MI5.

Dit om het land te vernielen en president Moeammar Kadhaffi te vermoorden. Er vielen in Manchester toen 23 doden en 512 gewonden. Men wacht nog op het resultaat van het beloofde onderzoek naar de rol van de veiligheidsdiensten in de zaak. En dat zal zo te zien nog lang wachten worden.

Uit verder speurwerk blijkt nu dat die Britse veiligheidsdiensten op grote schaal en al decennia niet alleen zomaar samenwerken met die salafistische terreurbendes maar er integendeel een centrale rol in spelen.

Zo blijken drie der kopstukken van het Britse salafisme agenten te zijn van MI5. Wat betekent dat dit feitelijk geen veiligheidsdiensten zijn zoals het hoort maar oorlogsstokers en de ware leiders van terroristenbendes, verantwoordelijk voor een enorm aantal moorden en een massale destructie wereldwijd.

Zowel Abu Hamza al Masri, alias kapitein Haak, Omar Bakri Muhammed als Anjem Choudary blijken figuren te zijn die voor rekening van MI5 in moslimkringen ageerden en zo rekruten verzamelde voor de vele oorlogen van Afghanistan tot nu Syrië die het Verenigd Koninkrijk, de VS en Israël voor hen in petto hadden. Lekker kanonnenvoer dus.

Het is een wereldje gelieerd aan zowat alle terreuraanslagen en andere vormen van criminaliteit die salafisten op hun kerfstok hebben. Met onder meer de aanslagen op de Londense metro van 7 juli 2005, de aanslagen van Mohammed Merah, de moordenaar van Toulouse, de bende van Roubaix met haar uiterst gewelddadige overvallen tot de aanslagen in Zaventem en de Brusselse metro in Maalbeek van 22 maart 2016.

Anjem Choudary

Vooral de figuren van Omar Bakri Muhammed en Anjem Choudary zijn hierbij interessant. Deze Choudary, een geschorste advocaat, leidde in zijn jongere jaren een erg liederlijk leven met grote hoeveelheden drugs, drank en het nodige vrouwelijke gezelschap.

Plots echter ontpopte die man zich als een uiterst fanatiek predikant voor wie het provoceren en uitschelden van de Britse maatschappij dagelijkse kost was. Hij werd dus geen advocaat maar onrustzaaier die maar niet genoeg kreeg van het beledigen van zijn thuisland. De drank, drugs en seks veranderden in donderpreken.

Omar Bakri en later Choudary richten eerst al Muhajiroun op en daarna Shariah4UK, Sharia4Islam en Mulims4Crusades op. Organisaties die na verloop van tijd werden verboden maar de leiders als Choudary en Omar Bakri bleven gerechtelijk merkwaardig steeds netjes buitenschot.

Anjem Chadoury - 6

Anjem Choudary toen hij nog geen salafist en agent van MI5 was.

Een van hun strafste daden was het uitschelden in het stadje Wootton Bassett van de in Afghanistan gestorven Britse soldaten. Die werden er door de overheid ceremonieel in een kist door het stadje vervoerd, uiteraard in aanwezigheid van hun nabestaanden. Choudary en zijn vrienden kwamen er telkens tegenbetogen en uiteraard al de omstaanders, incluis verwanten, beledigen.

Scheldpartijen

Wat voor de Britse pers dan weer een thema bij uitstek was om Choudary en Bakri en hun organisaties eveneens uit te schelden. Choudary werd voor de pers en de doorsnee Brit zo vijand nummer één. Het regende in het Verenigd Koninkrijk beledigingen heen en weer. Het leek dat ook voor de Britse regering Anjem Choudary en Omar Bakri Muhammed eveneens vijand nummer één waren.

Maar buiten de scheldpartijen en harde woorden van de regering gebeurde er niets. En dankzij die steeds maar opgedreven spanningen werden Choudary en zijn kompanen steeds populairder bij een bepaald segment van de Britse bevolking, jonge moslims, oudere tieners en twintigers die in de marge der samenleving zich veelal bezig hielden met allerlei vormen van kleinere criminaliteit.

Hun bestaan hier stelde niet veel voor maar Choudary schotelde hen een nieuw leven voor en een waar er nog wat te verdienen was, huurling bij het almaar groeiende leger van jihadisten in Syrië en elders. En verloren ze hun leven dan waren er nog de 64 of zo maagden in de hemel, een neukparadijs. En men kreeg ginds niet alleen een loon maar men kon er ook naar hartenlust stelen, moorden en verkrachten.

Volgens een serie bronnen zijn Choudary en Omar Bakri verantwoordelijk voor de rekrutering van een 500 van de 850 Britten die in het Midden-Oosten voor al Qaeda, ISIS en andere terreurgroepen gingen vechten. (1)

Abu Hamza al Masri

Een andere vriend van Omar Bakri en Choudary was Abu Hamza al Masri, alias Kapitein Haak. Dit omwille van de prothese waarbij een van zijn handen had vervangen door een haak zoals men die wel eens in zeeroverfilms ziet. Wat zijn imago van onrustzaaier nog verbeterde.

Ook die kon jarenlang vanuit de moskee van Finsbury Park in Londen waar hij imam was de heilige oorlog prediken, o.m. op de bijeenkomsten van al Muhajiroun die daar gehouden werden. Zijn eerste publiek gekende salafistische terreuractiviteiten dateren van rond 1990 en situeren zich in Bosnië.

Ook deze werd jarenlang, tot grote frustratie van zelfs de koningin, de volledige vrijheid gelaten om zoals Choudary op te roepen tot steun voor al Qaeda en andere terreurgroepen. Hij vocht trouwens mee in de oorlogen rond Bosnië, Kasjmir, Algerije, Afghanistan, Pakistan en Jemen. In het geval van Jemen werd een van zijn zoons trouwens gearresteerd wegen het organiseren van ontvoeringen.

Abu Hamza werd een eerste maal op 27 mei 2004 aangehouden op vraag van de VS en kort nadien op 26 augustus 2004 op vraag van het Britse gerecht zelf wegens betrokkenheid bij terrorisme. Men veroordeelde hem op 7 februari 2006 in London tot 7 jaar cel en leverde hem nadien op 6 oktober 2012, 6 jaar later, uit aan de VS.

Aboe Hamza

Abu Hamza al Masri, provocateur in dienst van MI5, hier samen met enkele vrienden, zeer waarschijnlijk wereldverbeteraars, zoiets als idealisten.

Hier kreeg hij dan op 14 april 2014 levenslang zonder kans op beroep. Tijdens dat proces stelde diens advocaat Joshua Dratel dat zijn acties gebeurden in overleg met MI5 om zo de moslimgemeenschap in het Verenigd Koninkrijk te infiltreren. (6)

De strategie van MI5 en Choudary was zeker succesvol. Door hem voor te stellen als ‘s lands grootste vijand werd hij geloofwaardig in dat segment van de bevolking dat zich om allerlei reden afkeerde van die Britse maatschappij. Des te meer scheldpartijen heen en weer des te beter voor MI5 en figuren als Aboe Hamza, Omar Bakri Mohammed en Anjem Choudary.

Voorwaarde was wel dat men hen liet begaan. Niet simpel want terwijl de ene politiedienst tegen hen wilde optreden zorgde een andere ervoor dat ze gerechtelijk buiten schot bleven. Wat bij nogal wat Britse politielui voor grote frustratie zorgde.

Aanslagen op Londense metro

Zo waren er in de pers verhalen te lezen over trainingskampen met wapens en de Britse krant The Telegraph noemde zelfs 15 terreuraanvallen of pogingen tot waarbij Choudary vanaf 2001 betrokken was. Zo waren er de aanslagen van 7 juli 2005 op de Londense metro en een dubbeldeksbus waarbij eventjes 52 doden en 700 gewonden vielen. De zelfmoordenaars waren allen lid geweest van Al Muhajiroun. (7)

Ook Rachid Redouane, Kuram Shozad Butt en Youssef Zaghba behoorden tot het clubje van al Muhajiroun en haar opvolgers. Het waren zij die op 3 juni 2017 de moorddadige aanslag pleegden op London Bridge, goed voor 5 doden.

Redouane was een oudgediende van o.m. de oorlog in Libië waar hij vocht met de Libische Strijdersgroep van Abdul Hakim Belhaj, de man van al Qaeda in Libië en na de machtsovername commandant van de Nationale Transitieraad. (8)

Youssef Zagba werd in maart 2016 op weg naar Syrië door de Italiaanse autoriteiten in Bologna tegengehouden maar na contact met iemand bij MI5 vrijgelaten. (9) Ook waren Michaël Adelbolajo en Michael Adebowale, de moordenaars op 22 mei 2013 van de Britse soldaat Lee Rigby kennissen van diezelfde Choudary. Maar de politie ondernam niets en liet gewoon betijen.

En wie dacht dat de politie dan Omar Bakri Mohammed ging arresteren was eveneens verkeerd. De man trok op reis naar Libanon en toen hij wou terugkeren werd hem de toegang tot het Verenigd Koninkrijk verboden. Er kwam dus geen Brits proces tegen de man. Toch netjes. (1)

Abdul Hakim Belhaj -

Abdul Hakim Belhaj, leider van de Libische Strijdersgroep, een onderdeel van al Qaeda, werd om die reden door de Britten ontvoerd en overgeleverd aan de Libische regering van Kadhaffi. Die mocht er dan mee doen wat hij wou. Nadien gebruikten de Britten diezelfde Belhaj om Kadhaffi te vermoorden. Een regeringsbeleid gestoeld op democratische humanitaire principes noemt men dat.

Waarna de fakkel bij al Muhajiroun dan werd overgenomen door de Pakistaan Anjem Choudary. De meester agitator werd de nieuwe leider. Choudary kon zo verder kanonnenvlees werven voor de oorlogen van MI5.

Tot hij op 5 augustus 2015 in een filmpje op YouTube de eed van trouw aflegde aan ISIS. (1) Toen kon de Britse regering die hem tot dan beschermde niet veel anders meer doen dan hem arresteren en doen veroordelen. Het duurde echter nog tot 28 juli 2016 voor zijn veroordeling definitief was. Waarom hij in 2015 die ultieme provocatie deed is natuurlijk een goeie vraag die echter tot heden zonder antwoord blijft.

Leveranciers van al Qaeda

Dat salafistische terreurorganisaties in het Verenigd Koninkrijk feitelijk vrij kunnen opereren is ook duidelijk uit het verhaal van de (sic) liefdadigheidsinstelling One Nation die werkt vanuit vier steden, Batley, Leicester, Oldham en High Wycombe.

Toen al Qaeda in de Syrische stad Khan Sheikhoun begin april 2017 gasmaskers wou hebben was het One Nation die ze leverde. One Nation is dan ook een puur salafistische organisatie die samenwerkt met allerlei terreurgroepen in het buitenland. Wie dus een bijdrage wil leveren aan de ‘goede’ werken van al Qaeda kan er zo geld storten, hen bellen om er vrijwilliger te worden of een bezoekje te brengen. Zeer gemakkelijk. (10)

En zoals veel van die figuren in dit milieu hebben ook de beheerders van deze ngo een mooi strafblad. Zo veroordeelde de rechtbank voorzitter Maqsood Motala op 18 augustus 2003 voor zijn betrokkenheid bij een serie inbraken en de handel in hard drugs en wapens. (11)

Een andere bestuurder en vroeger voorzitter van One Nation was dan Arshad Patel. Deze prees de daders van de erg bloedige zelfmoordaanslagen van 7 juli 2005 op de Londense metro en een dubbeldeksbus. Hij is immers gehuwd met Hasina Sidique Khan, de zus van zelfmoordenaar Mohammed Sidique Khan, de leider van de terreurgeroep die tekende voor die aanslagen. (12)

Opvallend is wel de steun die Arshad Patel en Maqsood Motala kregen van Jo Cox, het nadien vermoorde parlementslid van Labour voor de regio Batley waar One Nation haar hoofdkwartier heeft. (13) Een steun die er kwam ondanks de eerdere veroordelingen en de gekende relaties van Patel met het salafisme.

Prins Charles

Een ander crimineel figuur in One Nation is een zekere Tarek Islam. Deze kreeg voorheen 16 maanden cel om reden dat hij in een nachtclub en stomdronken een man aftroefde met een fles champagne.

 

Anjem Chadoury - 1

Anjem Choudary in actie. Is dat niet leuk, je door de Britse staat laten betalen om hen voor rotte vis uit te schelden. Fijn beroep.

En alhoewel de Britse officiële Liefdadigheidscommissie One Nation al regelmatig op de vingers tikte blijft ze operationeel. (14). Maar One Nation steunt Al Qaeda en dat doet ook de Britse regering en dus kan One Nation blijven verder werken. Deze blijkt immers bovendien goede vrienden te hebben in zionistische kringen. (10)

Zo krijgt One Nation geld van Prism The Gift Fund dat mede wordt geleid door lord Stone of Blackheath. Een lid van het Britse Hogerhuis die zijn benoeming daar te danken heeft aan premier Tony Blair (Labour).

Deze lord is ook lid van onder meer The Labour Friends of Israel en Jewish Policy Research dat onder leiding staat van bankier Jacob Rothschild, de levenslange voorzitter van deze organisatie. En wie Rothschild zegt denkt bijna onmiddellijk ook aan de stichting van Israël.

Hoeft het dan ook te verbazen dat de Moslimbroeders, in wezen toch een salafistische organisatie die in veel gevallen al samenwerkte met al Qaeda, ook in het Verenigd Koninkrijk alle nodige steun krijgt. Kroonprins Charles is zelfs beschermheer van hun aan de universiteit van Oxford verbonden organisatie, het Oxford Center for Islamic Studies.

En daar komt men ook uit bij de Egyptische predikant Youssef Qaradawi tegen (15). Deze werd in 2004 een paar jaar lang beheerder van deze organisatie en leeft in ballingschap in Qatar.

In zijn toespraken haalde die al uit naar alle niet-salafisten en uiteraard ook alle christenen, joden, enzovoort die wat hem betreft ook mogen vermoord worden. Hij wordt gezien als de hoofdideoloog van de Moslimbroeders maar werd in 2008 wel de toegang tot het Verenigd Koninkrijk ontzegd.

Moslimbroeders

In wezen gaat die relatie tussen de Britten en de Moslimbroeders terug tot de stichting van deze organisatie in 1928. Men zag haar als een tegengif voor het opkomende Arabische nationalisme dat in essentie vooral seculier was.

Hetzelfde voor het salafisme, ook wel eens wahhabisme genoemd. Het waren de Britten die in de periode 1917 tot ongeveer 1936 de basis legden voor het salafistisch rijk van Ibn Saoed, stichter van Saoedi-Arabië en beschermer van het salafisme.

En toen Europese zionisten in 1948 Israël stichten weigerde Ibn Saoed, ook gekend als Abdoelaziz Saoed,  zich daar tegen te verzetten. Het begin van de alliantie tussen dat land, de VS, het Verenigd Koninkrijk en het zionisme.

Bovendien hebben de veiligheidsdiensten MI5, MI6 en de CIA steeds kunnen rekenen op financiële steun vanuit het Huis van Saoed. Legden men ze in hun thuisland financieel en militair aan banden dan was er steeds Riyad om hen uit de nood te helpen. Wat er voor zorgden dat die samenwerking nog intenser werd. Met dan de cruciale vraag: Wie controleerde dan uiteindelijk die diensten? Washington en Londen of Riyad, of beiden?

Het ontstaan van het salafisme in zijn huidige jihadistische vorm is ontstaan in 1978 toen de VS Afghanistan destabiliseerden en zo de Sovjetunie deden interveniëren in wat altijd al haar invloedsfeer was. Afghanistan was bijvoorbeeld het eerste land om na de Oktoberrevolutie de Sovjetunie te erkennen. Beiden hadden immers de Britten als vijand.

Zbigniev Brzezinski

In Pakistan bracht men in 1977 dictator Zia ul-Haq aan de macht en samen met hem, Saoedi-Arabië en Londen begon de VS met de creatie van wat toen nog de Mujahedeen noemde. Met de belangrijke hulp van de Pakistani Inter Services Intelligence Directorate, de Pakistaanse spionagedienst. Wat militair voor de VS een enorm succes was. Voor Afghanistan zelf en de wereld echter een enorme ramp. (16)

Het was een strategie uitgedacht door Zbigniev Brzezinski, de toenmalige Amerikaanse Nationale Veiligheidsadviseur onder president Jimmy Carter. Toen men Brzezinski later hierover interviewde gaf hij probleemloos de rol van de VS in de kwestie toe, incluis de destabilisering van Afghanistan. En toen men daarop de vraag stelde of die jihadisten dan geen gevaar vormden lachte hij dat ogenschijnlijk heel arrogant weg.

Achteraf gezien was zijn nonchalante houding in deze zaak begrijpelijk want het zijn de Westerse inlichtingendiensten die deze jihadisten via hun infiltranten genre Anjem Choudary en Abu Hamza al Masri sturen in de richting die de Mossad, CIA en MI5 wensen.

Het verklaart ook perfect waarom de oorlog tegen de terreur zoals de oorlog tegen de drugs nergens raakt en men integendeel beide fenomenen ziet groeien. Immers achter die terreur en drugs staan diezelfde zogenaamde inlichtingendiensten die als het ware een staat binnen de staat vormen. Want ook de opbrengst van hun drughandel zorgen ervoor dat zij desnoods onafhankelijk van hun regeringen kunnen opereren. (17)

Fouad Belkacem

Maar Anjem Choudary kwam er met zijn proces nog goed vanaf. Hij kreeg amper 5 jaar en 6 maanden cel voor steun aan een terreurorganisatie, in dit geval ISIS. De hier in België en Nederland beste gekende door Choudary gerekruteerde extremist is natuurlijk de Antwerpenaar Fouad Belkacem die samen met enkele kompanen in navolging van zijn vriend Choudary op 3 maart 2010 Sharia4belgium 2010 opricht.

En zoals Choudary was ook Fouad Belkacem een provocateur die steeds maar de spanning deed toenemen en daardoor van de media veel belangstelling en dus publiciteit kreeg. Fouad Belkacem mag zoals zijn illuster voorbeeld in het Verenigd Koninkrijk in België gezien worden als de mogelijks meest succesvolle ronselaar voor de oorlogen in het Midden-Oosten.

Fouad Belkacem - 1

Fouad Belkacem een man met een stevig strafblad die salafistisch predikant werd na rekrutering door Anjem Choudary, een agent van MI5. Zoals Anjem Choudary in het Verenigd Koninkrijk de meest succesvolle werver voor Syriëstrijders was zo is Fouad Belkacem dat voor België geweest. Een succes dus voor MI5.

Voor hij zich in 2003 tot het salafisme bekeerde was ook hij een man met al een stevig strafblad gaande van inbraak tot weerspannigheid, autozwendel, schriftvervalsing, Btw-fraude, racisme, slagen en verwondingen, smaad aan de politie en drughandel. Of Belkacem ook directe contacten had met MI5 is niet geweten, zeker is dat hij de methoden van Choudary overnam.

Zo werd Sharia4Belgium reeds op 7 oktober 2012, na twee jaar dus, verboden en kreeg hij van het Antwerpse hof van beroep op 27 januari 2016 twaalf jaar cel. Zijn Sharia4Belgium kon dus wel bijna drie jaar relatief ongestoord werken.

Verder konden zijn kompanen probleemloos naar Syrië vertrekken om er bij die terreurgroepen te gaan vechten. Zo bedreigde Belkacem ook o.m. toenmalig minister van Defensie Pieter De Crem (CD&V) met de dood. Wel werd hij regelmatig opgepakt en zag hij dikwijls voor korte tijd een cel. Wat doet vermoeden dat hij zeker niet de bescherming genoot van zijn voorbeeld Anjem Choudary.

Het vertrek naar het Midden-Oosten van veel leden om er te gaan vechten en acties van politie en gerecht zorgden voor het wegkwijnen van deze beweging. En de enorme nederlaag die het salafisme in Irak en Syrië leed zal er ook niet veel goed aan doen.

Afghanistan en de eerste Tsjetsjeense oorlog waren de hoogdagen van het salafisme, nu is de top al lang voorbij en zit men in een dal. Of men hen daar nog uit zal kunnen halen is de vraag.

De sjeik van Molenbeek

En dan is er de andere bekende Belgische salafistische predikant, de 72-jarige uit het Syrische Aleppo afkomstige Bassam Ayachi. De man die in 1992 na een failliet avontuur met een restaurant in Aix-en-Provence naar Brussel trok en er het Centre Islamique de Belgique (CIB) opricht. Wat Abu Hamza al Masri en de moskee van Finsbury Park in Londen was voor het rekruteren van jihadisten zo was dit het geval voor Bassam Ayachi en het CIB in het Brusselse Molenbeek.

Op 4 april van dit jaar werd hij door de Fransen aangehouden toen hij via Turkije uit Syrië terugkeerde. Blijkbaar verbleef hij al enkele maanden in Turkije, volgens zijn fans om er een nieuwe prothese voor zijn arm te laten plaatsen. Waarna de Turken hem oppakten en naar Frankrijk stuurden. (18)

Daar was er op 12 maart een onderzoek tegen hem gestart na de arrestatie van een naar Frankrijk uit Syrië teruggekeerde jihadist. Mogelijks viel bij diens ondervraging de naam van Bassam Ayachi als diens rekruteerder. (19)

Bassam Ayachi - 7

Bassam Ayachi heeft het uiterlijk van een soort Sinterklaas, wee echter de niet-salafistische kinderen die in zijn handen raken.

En kijk onmiddellijk trokken enkelen in België naar de pen om de man voor te stellen als feitelijk een onschadelijk figuur die het wel goed meent. Een soort fanclub dus. De allereerste om verzachtende omstandigheden in te roepen was Gauthier De Bock. Die schrijft op 4 april 2018 (20) op de website van het weekblad Moustique een stuk en stelt daarin:

Les amalgames allant bon train s’agissant de musulmans, barbus et maniant l’AK 47, même pour une bonne cause, le Cheikh Bassam Ayachi est toujours inculpé, en Belgique, de participation à une organisation terroriste.

Amalgamen verkopen altijd goed als het gaat over moslims, mannen met baarden die dan nog zwaaien met een AK47, zelfs als het voor een goede zaak is, dan is de sjeik Bassam Ayachi in België altijd schuldig wegens het lidmaatschap van een terroristische organisatie.

Een soefist

Zelfs de website Bellingcat doet hier een flinke duit in het zakje (21) en springt in de bres voor onze Molenbeekse sjeik. Daar stellen onderzoeker Pieter Van Ostaeyen en journalist  Guy Van Vlierden, die werkt voor Het Laatste Nieuws, dat het wat betreft Bassam Ayachi allemaal overroepen is.

Hun stelling is: Jazeker, hij is een salafistisch predikant maar hij heeft steeds gezegd dat hij tegen de komst naar Syrië van Syriërstrijders is. Bovendien vocht hij in Syrië tegen ISIS en nu tegen Hayat Tahrir al Sham (al Qaeda in Syrië). Kortom hij is een gematigde jihadist waarmee men zaken kan doen.

En wie de man breed glimlachend en met zijn grijze baard ziet zou zelfs denken dat dit de vleesgeworden Sinterklaas is, de goede kindervriend dus. Maar dan moet men de realiteit die achter die baard, de mooie woorden en de glimlach schuilt wegcijferen. En daarin zijn Pieter Van Ostaeyen en Guy Van Vlierden hier goed bedreven.

Zo stellen zij in het stuk: ‘The pictures show an old man, dressed as a Sufi cleric, not a bloodthirsty jihadi.’ (‘De foto’s tonen een oude man, gekleed als een soefistische (22) predikant eerder dan als een bloeddorstig jihadist). Voor hen is de man een gematigde jihadist die buiten Syrië geen terreuraanslagen wil zien gebeuren en wiens groep De Valken van de Levant (Suqur al Sham) best te doen is. Ze zijn gematigd in hun jihad.

Bellingcat

En dat de website Bellingcat dit gemoedelijk portret van de vader van het Molenbeekse salafisme publiceert hoeft ook niet te verbazen. Eliot Higgins, de man achter eerst Moses Brown en nu Bellingcat, werkt immers voor The Atlantic Council en dat is feitelijk een soort van intellectuele satelliet van de NAVO die toch mee die oorlog tegen Syrië steunt.

Bovendien is Bellingcat binnen de Atlantic Council een deel van het Digital Forensic Research Lab en dat krijgt volgens eigen informatie steun van The Syrian American Medical Society, het Aleppo Media Center, the Syria Institute, Syrian Civil Defense (De Witte Helmen) en de Syrian Campaign. Organisaties die o.m. leiden naar al Qaeda, en de Rockefellers Brothers Foundation en vermoedelijk naar allerlei Westerse geheime diensten.

Eliot Higgins - Atlantic Council - The Syria Campaign

Een deel van het netwerk rondom Eliot Higgins en zijn Bellingcat. Een man die op basis van internetfoto’s en video’s zware beschuldigingen uit. Alsof foto’s en video’s op het internet zomaar te vertrouwen zijn. Links onderaan het logo van de Witte Helmen.

Dus de Witte Helmen steunen Bellingcat die op haar beurt al de verhalen die de Witte Helmen uit hun helm toveren zoals de gifgasaanval op Douma, bewijzen door haar (sic) forensisch onderzoek. Een zwendel dus.

En bovendien stelt zich hier de vraag waarom zogenaamde hulporganisaties een toch rijke instelling als The Atlantic Council en dat Lab moeten gaan steunen. Dat is toch niet de taak van een hulporganisatie. Het is alsof het Nederlandse Rode Kruis het Haagse onderzoeksinstituut Clingendael of De Telegraaf zou gaan steunen.

Maar het toont dat Bellingcat gewoon een onderdeel is van een zwendel van organisaties die organisch met elkaar verbonden zijn en alleen maar dienen om elkaar geloofwaardig te maken. Het verklaart waarom haar zogenaamde onderzoeksresultaten steeds daar belanden waar de VS en haar bondgenoten dat willen. Geen toeval.

Achter de façade

Pieter Van Ostaeyen, Gauthier De Bock en Guy Van Vlierden baseren zich in essentie op de verklaringen van Bassam Ayachi zelf zonder echter achter die façade te kijken. Hij zegt wel dat hij tegen de komst naar Syrië van buitenlandse jihadisten is maar de realiteit is dat er in zijn spoor wel naar Syrië trokken en zijn CIB een verzamelplaats van terroristen was..

En dat hij tegen de internationale terreur is is eveneens een fabeltje. Vanuit zijn Centre Islamique de Belgique lopen er contacten met de ganse wereld van de internationale terreur, zelfs naar de aanslagen in Zaventem en Maalbeek.

Maar dan moet men wel verder kijken dan naar zijn beweringen natuurlijk. Ook die over de Valken van de Levant. En, nog erger, sinds wanneer is salafistische terreur een probleem hier in het Westen en niet ginds. Syriërs, Irakezen, enzovoort mogen dus in die filosofie leven onder het juk van die bendes. Zolang wij Belgen er maar geen last van hebben.

Abdelrahman Ayachi - 1

Abdel Rahman Ayachi, hier in de Brusselse rechtbank, de zoon van de ‘gematigde’ Bassam Ayachi, noemde joden op de website van het CIB  apen en varkens en zette er ook video’s met onthoofdingen op. Gematigde weliswaar.

En zoals met Abu Hamza kan men ook hier de vraag stellen naar de rol van de inlichtingendiensten. Bassam Ayachi kwam voor het eerst begin 1996 in het vizier van het gerecht toen hij volgens een enquête van de Franse onderzoeksrechter Jean-Louis Bruguière een cruciale rol speelde bij de erg gewelddadige overvallen van wat men de Bende van Roubaix noemde. (23)

En nog steeds kreeg onze Molenbeekse salafist ondanks al de feiten nooit een definitieve veroordeling op zijn naam. Dus al 22 jaar kan de man bijna ongestraft opereren in de wereld van de salafistische terreur. Wat natuurlijk de steun van bepaalde machtige structuren zoals geheime diensten doet vermoeden.

De uit 12 leden bestaande bende van Roubaix pleegde tussen 20 januari en 29 maart 1996 in totaal 8 aanslagen waaronder die met een autobom voor het hoofdkantoor van de politie in Rijsel. De buit van die overvallen diende voor het financieren van de jihadistische terreur in Bosnië.

Volgens het onderzoek van rechter Bruguière werd het geld via Bassam Ayachi doorgesluisd naar de vrienden in Bosnië waar al Qaeda met Bin Laden toen erg actief was. Ook de Britse MI5 predikant Abu Hamza kwam hier in beeld. (24) De leider van die bende was immers een zekere Christophe Caza die als salafist in Bosnië had gevochten en wiens spirituele gids Abu Hamza was.

Dat jihadisten toen in Bosnië opereerden was natuurlijk logisch. De landen van de NAVO wilden Joegoslavië kapot en daarvoor diende men het sektarisme zoals nu in Irak en Syrië op de spits te drijven. En in Bosnië en in Kosovo waren figuren als Bassam Ayachi en Abu Hamza met Bin Laden hiervoor de geschikte figuren. Over hun gruweldaden lazen we natuurlijk nooit iets in de pers. En dus bleven Abu Hamza en Bassam Ayachi buiten schot.

Maar reeds voor 1996 kwam Bassam Ayachi in contact met het gerecht. Na zijn vertrek van Syrië naar Frankrijk in 1960 werkte hij in 1979 voor de Franse bouwonderneming Bouygues in Saoedi-Arabië. Dit tijdens de beruchte bestorming van de Grote Moskee door een 500 man sterke bende onder leiding van Juhayman al Otaybi, een extremist van het zuiverste water. Bassam Ayachi werd hierbij als verdachte gearresteerd. (25)

Salafistisch broeinest

En tweede maal maar dan veel sensationeler kwam hij in het vizier van het Europese gerecht toen hij het huwelijk inzegende van Malika al Aroud en Abdessatar Dahmane vlak voor die laatste onder het mom van journalist naar Afghanistan vertrok om op 9 september 2001, twee dagen voor de aanslagen in New York, Achmed Sjah Massoud te vermoorden.

Deze pleegde vanuit de Afghaanse Panjshirvallei als zowat laatste verzet tegen de Taliban en werd gezien als de contactman van de Fransen, Indiërs en Russen. Maar uiteraard was de daad van Bassam Ayachi om een huwelijk hier in te zegenen op zich al strafbaar want om een religieus huwelijk mogelijk te maken moet het echtpaar eerst voor de wet zijn getrouwd. Maar ja, Bassam Ayachi erkent zoals hij stelt maar een wet, die van zijn Allah.

Malika el Aroud wordt zowat gezien als de Belgische topjihadiste van het internet en huwde nadien met de Tunesiër Moez Garsallaoui, een lid van al Qaeda die op 10 oktober 2012 in Pakistan zou gesneuveld zijn. Malika al Aroud kreeg op 10 mei 2010 8 jaar cel en verloor op 1 december 2017 ook haar Belgische nationaliteit. (26)

Zaventem en Maalbeek

Het Centre Islamique de Belgique was dan ook een broeinest van allerlei jihadisten op zoek naar plekken om terreur te plegen. Zo werden zeven salafisten van het CIB in november 2010 gearresteerd wegens hun betrokkenheid bij het terrorisme in Irak in de jaren 2005 en 2006. Bij de huiszoekingen werden trouwens ook wapens ontdekt. (27)

Aanslagen Zaventem 22 maart 2016 - 1

Niet verassend komt bij het onderzoek naar de aanslagen in Zaventem en Maalbeek ook de figuur van Bassam Ayachi en zijn CIB ter sprake. Onder meer in de figuur van de gekende terrorist Ali Tabich, een oud lid van het CIB en vermeend leverancier van de producten voor het aanmaken van de toen gebruikte springstof.

Onder de zeven Ali Tabich, Olivier Dassy en Abdel Rahman Ayachi. Ali Tabich zal later opduiken in het onderzoek naar de aanslagen van 22 maart 2016 in Zaventem en Maalbeek. Ali Tabich runde aan de Brusselse Stalingradlaan een doe-het-zelf-zaak waar zelfmoordterrorist Ibrahim al Bakraoui zijn materiaal kocht voor het aanmaken van de in Maalbeek en Zaventem gebruikte springstof. (28)

Olivier Dassy duikt dan weer op in Syrië bij Bassam Ayachi evenals Abdel Rahman, zoon van Bassam Ayachi. Deze zoon krijgt in Brussel in eerste aanleg 8 jaar cel en in beroep 4 jaar. Abdel Rahman wordt ook het verspreiden via de website Ribaat.org, de website van het CIB, verweten van onder meer onthoofdingen. Het betere salafistenwerk dus.

Voordien al veroordeelde het Brusselse hof van beroep de man samen met zijn kompaan Raphaël Gendron op 23 januari 2006 wegens het verspreiden van racistische boodschappen via Assabyle.com, de voorganger van Ribbaat. (29) Hier werden joden onder meer omschreven als apen en varkens en een onwaardig volk dat zijn straf niet zou ontlopen.

Opvallend is dat Sebastien Courtoy, advocaat van Abdel Rahman Ayachi, tijdens de debatten voor de rechtbank als argument ter verdediging stelde dat zijn cliënt werkte voor de DGSE, de Franse buitenlandse veiligheidsdienst. Wat uiteraard niet zou moeten verbazen. Het is een lekkere bijverdienste en geeft een zekere immuniteit om te moorden en plunderen. (30)

Het mag allemaal

En ondanks al die criminele feiten bleef Bassam Ayachi gerechtelijk buiten schot. Na 2001 zal er bij hem slechts op 27 januari 2006 voor zover geweten voor het eerst een huiszoeking gehouden worden en werd hij in de zaak van de Bende van Roubaix maar eventjes gearresteerd.

Tot een definitieve veroordeling kwam het echter tot heden nooit. Zelfs al schrijft hij in maart 2004 een open brief met doodsbedreigingen aan het adres van de Franse president Nicolas Sarkozy. Het kan en mag allemaal.

Zo zal hij na die huiszoeking in 2006 naar het Midden-Oosten trekken en bij zijn terugkeer met Raphaël Gendron in het Italiaanse Bari op 11 november 2008 gearresteerd worden. In hun caravan hadden zich immers 2 Syriërs en drie Palestijnen verstopt. Mensenhandel dus.

Nicolas Sarkozy - 3

Bassam Ayachi bedreigde de toenmalige president Nicolas Sarkozy in een publieke verklaring maar gerechtelijk gebeurde er tegen hem niets.

Volgens de politie was er in hun caravan ook propagandamateriaal voor al Qaeda gevonden. Zij kregen hiervoor 4 jaar cel maar werden in beroep vrijgesproken. In hun gevangeniscel had de politie echter microfoons verstopt en uit de gesprekken leidde men af dat ze in Frankrijk een aanslag planden op de luchthaven van Roissy-Charles de Gaulle.

Wat voor een nieuw proces zorgde met een veroordeling op 11 juni 2011 tot 8 jaar cel. Maar in beroep werd dat wegens onvoldoende bewijzen op 3 juli 2012 opnieuw een vrijspraak. Nadien keert hij wel terug naar België maar niet voor lang want stilaan voelt hij de druk vanuit de politiek en het gerecht op hem toenemen. Op dat ogenblik beginnen de kranten immers het probleem te ontdekken van de salafistische terreur in Europa.

Zo stelt de Brusselse raadkamer Bassam Ayachi op 14 december 2016 eindelijk in verdenking. (31) En zoals ook zijn zoon Abdel Rahman, hun kompanen Raphaël Gendron en Olivier Dassy naar Syrië trokken om aan de gevangenis te ontsnappen, zo vlucht ook Bassam Ayachi in 2013 terug naar zijn oude vaderland Syrië.

Valken van de Levant

Zij vervoegen er de Valken van de Levant (Suqur al Sham) een van de vele honderden salafistische terreurgroepen. (32) De Valken van de Levant is vooral actief in de provincie Idlib maar raakte eind 2013 verwikkeld in de interne jihadistische oorlog tussen ISIS en de andere groepen waarmee men voorheen vrij probleemloos samenwerkte.

De groep werd in september 2011 opgericht door Ahmed Aboe Eissa, voor de oorlog in Syrië uitbrak een van de vele salafistische gevangen in het land. De Valken van de Levant groeide, ongetwijfeld dankzij Amerikaanse en andere buitenlandse steun, snel uit tot een van de grootste groepen van het land. Tot eind 2013 toen er in jihadistan een oorlog uitbrak.

Eind 2013 hadden die jihadisten immers zoals de VS had gevraagd het olierijke oosten van Syrië bezet (33). En daarbij hoorde ook de voor de lente van 2014 geplande verovering van grote delen van het nog veel olierijkere Irak. Dit laatste met als idee Irak definitief te versplinteren. En olie betekent heel veel geld en heel vermoedelijk was dit de echte aanleiding voor de interne oorlog onder jihadisten.

Noer al Din al Zinki - Handarat-Aleppo - Juli 2016 - onthoofding Palestijns kind

Hier enkele feestende leiders van terreurgroep Nour Din al Zinki als ze het 12-jarige zwaar zieke Palestijnse jongen Abdoellah Issa onthoofden. En leutig dat dit blijkbaar was. Zie maar naar de vrolijke jongen die breed lachend zijn duim omhoog steekt. Dit zijn de bondgenoten van de Valken van de Levant en Bassam Ayachi. Gematigde vrienden dus.

Voor de Valken van de Levant was deze oorlog echter desastreus met ganse eenheden die overliepen naar ISIS. Het toont nogmaals dat de bewering van Pieter Van Ostaeyen en Guy Van Vlierden dat deze Valken van de Levant ‘a rather moderate islamist group’ is (een nogal gematigde islamitische groep) gewoon fantasie is.

Zo vervoegden de familie Ayachi in 2012 en midden 2013 een groep waarbij ook massa’s toekomstige leden van ISIS zaten. Bovendien rekruteerde die groep ook kinderen (34) en waren ze in een bepaalde periode toen Bassam Ayachi er toch voor rechter speelde zelfs in alliantie met al Qaeda. Waarbij men eveneens werkte met zelfmoordterroristen. (35)

Sinds de oorlog met ISIS zijn de Valken van de Levant echter gekrompen tot een van de kleinere legertjes die alleen lijkt te kunnen overleven in de hel die de provincie Idlib geworden is door allianties te sluiten met andere groepen. Dan eens met al Qaeda en daarna tegen al Qaeda.

Nu zijn ze in een front tegen al Qaeda waartoe ook Ahrar al Sham en Nour Din al Zinki behoren en dat duidelijk de steun van Turkije krijgt. Het is deze alliantie die ook met Turkije tegen de Koerdische YPG/PKK vecht. Het zijn gewoon huurlingen.

Techniek van de autobom

Een van de specialiteiten van de Valken van de Levant is het gebruiken van autobommen. Daarbij worden gevangenen de vrijheid gegeven en krijgen de ‘gelukkigen’ zelfs een auto ter beschikking om hen zelf naar hun vrijheid te rijden. Wat deze gelukkigen natuurlijk niet weten is dat dit een autobom is die men zodra hij een controlepost van het leger nadert tot ontploffing wordt gebracht. Bye bye geluk.

En uiteraard streeft de Valken van de Levant zoals de rest van die terreurgroepen naar een kalifaat om zo hun versie van de sharia en de koran ingang te doen vinden. En dat ze in alliantie zijn met een groep als Nour Din al Zinki zegt ook veel.

Deze groep bracht in 2016 bij het bouwen van een feestje de 12-jarige uit een hospitaal ontvoerde Palestijnse jongen Abdullah Issa om het leven door hem te kelen. (36) Ze zetten hun ‘feestgedrag’ zelfs op YouTube. Ook die groep werd in de westerse media voorheen steeds omschreven als gematigd. Gematigd kelen misschien.

Bassam Ayachi - 3

De gematigde rechter Bassam Ayachi poserend met een AK47. Om zijn rechtspraak kracht bij te zetten?

Bassam Ayachi had wel meer geluk dan zijn zoon Abdel Rahman die op 19 juni 2013 sneuvelde en kompaan Raphaël Gendron die op 14 april 2013 werd neergeschoten. Bassam Ayachi werd in februari 2015 alleen kort ontvoerd door al Qaeda en verloor bij een aanslag in februari 2015 een deel van een arm.

Bij de Valken van de Levant was hij rechter die zijn visie op de sharia deed naleven. Over zijn vonnissen hier is niets geweten. Vermoedelijk was hij ook wel invloedrijk. Maar het rijk van de jihadisten in Syrië loopt naar haar einde en misschien is dat de ware reden waarom hij zoals vele anderen naar Turkije trok. Beter in een Franse of Belgische gevangenis zitten dan in handen te vallen van het Syrische leger of haar bondgenoten.

Het is nu wachten op de verdere afwikkeling van de rechtszaken die in Frankrijk en België tegen de man lopen. Komt er nog een einde aan diens straffeloosheid en zullen zijn slachtoffers nog gerechtigheid zien?

Conclusie

Al Qaeda, ISIS, Valken van de Levant en al die andere groepen staan in de praktijk onder controle van de westerse veiligheidsdiensten die hen financieren, sturen en wapens en andere benodigdheden om oorlog te voeren leveren. En dit zo al 40 jaar lang. Zonder geld en centen van de CIA zijn zij niets. (37)

Het is gewoon kanonnenvlees die het slachtoffer werden van gewetenloze schurken als Bassam Ayachi, Abu Hamza en Anjem Choudary. Zij stuurden soms simpele geesten en kleine criminelen regelrecht de dood tegemoet zoals bij die aanslagen van 7 juli 2005 op de Londense metro.

Maar de echte schuldigen voor die ontelbare doden zijn de westerse geheime diensten die zonder scrupules en gedreven door hun machtshonger de wereld de vernieling injagen. Over de slachtoffers van die aanslagen in Nice, Londen, Zaventem en Madrid maken zij zich geen enkele zorg. Als een aanslag lukt zijn zij blijkbaar tevreden.

De grote vraag is dan ook: Waarom? Willen zij het angstgevoel bij de bevolking er zo inpompen om aldus Big Brother, de alleswetende staat, dichterbij te brengen? Men moet het zeker niet uitsluiten want een ander motief lijkt er zo te zien niet te zijn.

En onze Britse (sic) bondgenoten? Ze breken in bij telefoonmaatschappij Proximus om er alle data te stelen en rekruteren hier dan ook nog salafisten om in België en elders terreuraanslagen te plegen. Met zulke bondgenoten heeft men uiteraard geen vijanden meer nodig.

Willy Van Damme

Nota’s

1) Insurge Intelligence, 17 juni 2017, Nefeez Ahmed, ‘ISIS recruiter who radicalised London Bridge attackers was protected by MI5’. https://medium.com/insurge-intelligence/isis-recruiter-who-radicalised-london-bridge-attackers-was-protected-by-mi5-232998ab6421

Omar Bakri Muhammed was ook de oprichter van de Britse tak van de internationale terreurbeweging Hizb ut-Tahrir. De bron bij uitstek voor Corry Hancké van de Standaard om te weten wat er op de Krim in Rusland Abdul Hakim Belhajuist gaande is.

2) Haaretz, 19 juni 2017, ‘Israel Reportedly Providing Direct Aid, Funding to Syrian Rebels.’ https://www.haaretz.com/middle-east-news/syria/with-eye-on-iran-israel-increases-military-support-for-syrian-rebels-1.5826348

Haaretz, 21 februari 2018, ‘To Push Iran Back, Israel Ramps Up Support for Syrian Rebels, ‘Arming 7 Different Groups’, https://www.haaretz.com/middle-east-news/syria/with-eye-on-iran-israel-increases-military-support-for-syrian-rebels-1.5826348

3) Het geheim van Belliraj, George Timmerman, Houtekiet, 2011.

4) Belliraj bekende bij zijn ondervragingen in Marokko ook de moord op dokter Joseph Wybran, een topfiguur binnen de Brusselse joodse gemeenschap. Hij wist daarbij gegevens te onthullen die normaal alleen de moordenaar kon weten.

5) The Financial Times, Sam Jones, 27 mei 2017, ‘A forgotten civil war comes home to Manchester’.

De grote vraag is waarom die krant dit voor de Britse regering schadelijk verhaal publiceerde. Journalist Sam Jones is kind aan huis bij de veiligheidsdiensten en het is in dat milieu zoals overal steeds een zaak van ons kent ons.

Hadden sommigen bij MI5/MI6 gewoon genoeg van de samenwerking met die jihadisten en wilden ze dit via dit lek aan de kaak stellen? Mogelijks, en dus trok men naar vriend Sam Jones die dit dan na overleg publiceerde.

6) The Telegraph, 7 mei 2014, Philip Sherwell, ‘Abu Hamza ‘secretly worked for MI5’ to ‘keep streets of London safe’.’ https://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/northamerica/usa/10814816/Abu-Hamza-secretly-worked-for-MI5-to-keep-streets-of-London-safe.html.

Documenten die dat dienden te bewijzen werd door diens advocaat aan de rechtbank ook overhandigd. Blijkbaar zonder gevolg. Ook tijdens diens Brits proces haalde men dit argument boven.

7) The Telegraph, 21 augustus 2016, Martin Evans en Ben Farmer, ‘ MI5 stopped Scotland Yard taking Choudary down, sources claim.’ https://www.telegraph.co.uk/news/2016/08/21/mi5-stopped-scotland-yard-taking-choudary-down-sources-claim/

8) BBC, 10 mei 2018, ‘Abdul Hakim Belhaj: Libyan rebel commander who got UK apology.’ http://www.bbc.com/news/world-africa-14786753

Abdul Hakim Belhaj vocht in Libië en Afghanistan als lid van de Libische Strijdersgroep die in wezen de Libische tak van al Qaeda is. Hij werd door de Britten in Thailand in 2004 ontvoerd en uitgeleverd aan de regering van Moeammar Kadhaffi waar hij er 7 jaar in een gevangenis verbleef.

Die ontvoering was een onderdeel van het toen grootschalig ontvoeringsprogramma van de CIA en ook dus ook de Britten onder Tony Blair. Ontvoeringen die veelal eindigden in Guantánamo.

door die kidnapping verloor de echtgenote van Belhaj, die mee ontvoerd was, echter ook haar nog niet geboren baby. Nadien moest Belhaj dan voor de Britten meehelpen bij de moord op Kadhaffi. Wat uiteraard voor veel nieuwe gevangenen en doden zorgde.

Deze maand verontschuldigde de Britse regering zich officieel bij Belhaj en betaalde het aan hem en de echtgenote van Belhaj ook een schadevergoeding. Het kan verkeren zei Bredero.

9) Corriere della Sera, 6 juni 2017, Fiorenza Sarzanini, ‘ESCLUSIVA|Attentato Londra: Youssef Zaghba, ecco il terzo terrorista. Fu fermato a Bologna, la madre italiana vive lì.’ https://www.corriere.it/cronache/17_giugno_06/terzo-attentatore-londra-aveva-madre-italiana-089fd452-4a8f-11e7-ac11-205c7f1cfc9f.shtml

10) Casting a Golden Eye, 11 april 2017, ‘The sources behind the gas attack in Idlib, Syria.’ https://castingacoldeye.blogspot.be/2017/04/uncovering-source.html

11) The Telegraph and Argus, 18 augustus 2003, Jenny Loweth, ‘Car gang is jailed for 32 years’. http://www.thetelegraphandargus.co.uk/news/884960.Car_gang_is_jailed_for_32_years9)

12) The Sun, 11 mei 2014, Michael Hamilton en Tom Worden, ‘7/7 bomber’s brother in cop charity probe’. https://www.thesun.co.uk/archives/news/808035/77-bombers-brother-in-cop-charity-probe/

13) Twitter Jo Cox, 31 oktober 2015, ‘ Good luck to Arshad Patel & Maqsood Motala from One Nation.’ https://twitter.com/jo_cox1/status/660368342444851200.

De steun van Arshad Patel voor de zelfmoordaanslagen op de Londense metro van 7 juli 2005 was toen al zeer goed gekend. Zie punt 12. De tweet betrof steun voor een reis van One Nation naar Griekenland om er zogenaamd Syrische vluchtelingen te helpen.

Jo Cox werkte eerst als politiek adviseur voor Sarah Brown, echtgenote van de vroegere premier Gordon Brown (Labour) en nadien bij Oxfam UK. In 2015 werd ze als parlementslid voor Labour verkozen voor het district Beatley and Penn, de regio waar de hoofdzetel van One Nation gevestigd is. Ze werd op 16 juni 2016 vermoord door de racist Thomas Maire. Haar steun voor het salafisme staat echter vast.

14) Charity Commission, 23 december 2016, ‘New charity investigation: One Nation ‘. https://www.gov.uk/government/news/new-charity-investigation-one-nation

15) European Council on Foreign Relations, November 2013, Fatima Ayub, ‘The Gulf and sectarianism;’ http://www.ecfr.eu/page/-/ECFR91_GULF_ANALYSIS_AW.pdf.

Qaradawi is een sluwe vos en naar gelang de periode wijzigde hij wel eens 180° van positie. Zijn functie als hoofdtheoloog binnen de Moslimbroeders en zijn televisietoespraken via al Jazeera Arabic tonen echter diens ware gezicht. Hij moet uiteraard bij zijn toespraken ook rekening houden met zijn gastland Qatar.

16) Le Nouvel Observateur, 15/21 januari 1999, Vincent Jouvert, ‘Oui, la CIA est entrée en Afghanistan avant les Russes.’

Interview met de intussen overleden Zbigniev Brzezinski. Het was dus de zich tegenwoordig voor gutmensch uitgevende ex-president Jimmy Carter (Democraat) die verantwoordelijk is voor het ontstaan van die almaar groeiende golf van salafistische terreur.

17) Voor een beter licht op de werking van de CIA en haar relatie tot de drugshandel en productie is de volgende lectuur aan te bevelen:

– Dark alliance, Gary Webb, Seven Stories Press, 1998. Over het ontstaan van crackcocaïne, de Nicaraguaanse Contra’s en de CIA.

– The politics of Heroine, CIA complicity in the global drug trade, Alfred W. McCoy, Lawrence Hill Books, revised edition, 2003. Over de CIA in vooral Laos en Afghanistan.

– Whiteout, The CIA, drugs and the press, Alexander Cockburn en Jeffrey St. Clair, Verso, 1998. Over hoe de CIA via de media klokkenluiders genadeloos aanpakt.

– Kill the messenger, Nick Schou, Nation Books, 2006. Over de wijze waarom men journalist Gary Webb tot zelfmoord duwde.

18) Sudinfo, 28 maart 2018, ‘Cheikh Bassam Ayachi, le plus vieux djihadiste de Belgique (71 ans), est toujours en vie et il a fui la Syrie!’ http://www.sudinfo.be/id46174/article/2018-03-28/cheikh-bassam-ayachi-le-plus-vieux-djihadiste-de-belgique-71-ans-est-toujours-en

19) Le Monde, 4 april 2018, Soren Seelow, ‘Un vétéran du djihad de 71 ans arrêté en France.’
http://www.lemonde.fr/international/article/2018/04/04/un-veteran-du-djihad-de-71-ans-arrete-en-france’

20) Moustique, 4 april 2018, Gauthier De Bock, La dernière interview du “plus vieux djihadiste de Belgique.‘ https://www.moustique.be/20685/la-derniere-interview-du-plus-vieux-djihadiste-de-belgique

21) Bellingcat, 9 april 2018, Pieter Van Ostaeyen & Guy Van Vlierden, ‘Separating Facts from Fiction about Belgium’s Oldest Foreign Fighter, Bassam Ayachi.’ https://www.bellingcat.com/news/uk-and-europe/2018/04/09/separating-facts-fiction-belgiums-oldest-foreign-fighter-bassam-ayachi/

22) Het soefisme is een stroming binnen de islam die te vuur en te zwaard wordt bestreden door salafisten. Veel soefisten lieten al het leven bij aanslagen door al Qaeda & Co in zowat alle landen waar moslims in de meerderheid zijn zoals Pakistan, Irak, Egypte, Afghanistan, Syrië en Irak.

23) L’ Express, 14 november 1996, Chabrun Laurent en Dupuis Jérôme, ‘Roubaix: la filière bosniaque’. https://www.lexpress.fr/informations/roubaix-la-filiere-bosniaque_619395.html.

24) Claude Moniquet, Néo-djihadistes : ils sont parmi nous. Qui sont-ils ? Comment les combattre ?, Broché, 2013

25) Paris Match, 5 februari 2016, Alfred de Montesquiou, ‘Un clan au cœur du djihad.’ http://www.parismatch.com/Actu/International/Un-clan-au-coeur-du-djihad-908515#

26) De Standaard, 1 december 2017, Mark Eeckhaut, ‘Zwarte weduwe van de jihad’ geen Belgische meer.’ http://www.standaard.be/cnt/dmf20171130_03217170.

Ze had daarnaast nog de Marokkaanse nationaliteit.

27) 7 sur 7, 16 april 2012, Maxime de Valensart, ‘Procès terrorisme: Ali Tabich conteste s’être rendu en Irak.’ www.7sur7.be/7s7/fr/1502/Belgique/article/detail/1424126/2012/04/16/Proces-terrorisme-Ali-Tabich-conteste-s-etre-rendu-en-Irak.dhtml

28) De Standaard, 11 november 2017, Mark Eeckhaut, ‘Ibrahim El Bakraoui kocht zwavelzuur aan Zuidstation.’ http://www.standaard.be/cnt/dmf20171011_03125662

29) Unia, 23 januari 2009, ‘Belangrijke veroordeling in de strijd tegen cyberhate.’ https://www.unia.be/nl/artikels/belangrijke-veroordeling-in-de-strijd-tegen-cyberhate

30) Agoravox, 6 april 2013, Morice, ‘La mort d’un pied nickelé.’ https://www.agoravox.fr/tribune-libre/article/la-mort-d-un-pied-nickele-134311

31) Vers l’ Avenir, 14 december 2016, Jean-Pierre De Staercke, ‘Prescription pour l’ex-patron du centre islamique belge.’  www.lavenir.net/cnt/dmf20161213_00930372/prescription-pour-l-ex-patron-du-centre-islamique-belge

32) Over de groep Valken van de Levant (Suqur al Sham) bestaan enkele portretten van Amerikaanse instellingen. Die portretten zijn veelal onbetrouwbaar. Logisch want deze groep kreeg geld en wapens van de VS. De teksten zijn ook steevast verouderd en dus niet aangepast en verder alleen gebaseerd op Angelsaksische bronnen of mensen als Hassan Hassan die deze jihadisten steunen.

– Mapping Militant Organizations, Stanford University, 5 augustus 2016. http://web.stanford.edu/group/mappingmilitants/cgi-bin/groups/view/525

– Terrorist Research and Analysis Consortium (TRAC), Suqour al Sham, ht3ps://www.trackingterrorism.org/group/suqour-al-sham-brigade

33) Levant Report, 19 mei 2015, Brad Hoff, ‘Defense Intelligence Agency document: West will facilitate rise of Islamic State “in order to isolate the Syrian regime”.’ https://levantreport.com/2015/05/19/2012-defense-intelligence-agency-document-west-will-facilitate-rise-of-islamic-state-in-order-to-isolate-the-syrian-regime/

Studie van augustus 2012 van de Amerikaanse Militaire Veiligheidsdienst DIA over hoe men het hier toen nog onbekende ISIS moest gebruiken in de oorlog tegen Syrië en ook Irak. Vermoedelijk werkte ook Aboe Bakr al Baghdadi, baas van ISIS, dus voor een westerse veiligheidsdienst.

Zowel de toenmalige directeur als de woordvoerder van de DIA bevestigden nadien de echtheid van het document. Het raakte openbaar als een gevolg van de hetze in de VS vanuit de Republikeinse partij tegen de presidentskandidate Hillary Clinton. Delen van het document zijn om veiligheidsreden wel onleesbaar gemaakt.

34) Bellingcat, 16 november 2016, Eric Woods, ‘Lost boys, Child combatants of he Syrian civil war.’ https://www.bellingcat.com/news/mena/2016/11/16/lost-boys-child-combatants-syrian-civil-war/

35) FDD’s Long War Journal, 26 mei 2014, Bill Roggio, ‘Al Nusra Front, Suqour al Sham launch joint suicide assault in Syria.’  https://www.longwarjournal.org/archives/2014/05/american_reportedly.php

36) International Middle East Media Center, 22 juli 2016, ‘Syria: PLO Statement on Beheading of Palestinian Boy in Aleppo.’ http://imemc.org/article/syria-plo-statement-on-beheading-of-palestinian-boy-in-aleppo-video/

Het kind had Thalassemie, een erfelijke aandoening van het bloed. Hoe beide heren op de website van Bellingcat een groep gematigd kan noemen die samenwerkt met monsters als die van Nour Din al Zinki grenst aan het ongelooflijke en is alleen als walgelijk te omschrijven. Het toont het totaal gebrek aan moraliteit.

37) Washington Post, 14 april 2013, Liz Sly, ‘U.S. feeds Syrians, but secretly’, https://www.washingtonpost.com/world/middle_east/us-feeds-syrians-but-secretly/2013/04/14/bfbc0ba6-a3b3-11e2-bd52-614156372695_story.html?utm_term=.0281322e9f21.

Het artikel is een prachtig voorbeeld die de symbiose toont tussen de Amerikaanse overheid, de CIA, de Amerikaanse media en al Qaeda. In de VS stelt de ‘overheid’ dat er een probleem in Syrië is want men wil in de buitenwereld hierover een beter profiel krijgen.

En daarom stuurt men dan maar Liz Sly van de Washington Post, de journaliste die voor de krant de oorlog vanuit Beiroet al jaren volgt, naar het door al Qaeda & Co bezette Aleppo. Waar trouwens toen ook nog ISIS bij behoorde.

Althans zo beschrijft Liz Sly in het artikel haar opdracht die ze krijgt. Ze stelt ook dat ze veel namen moest weglaten. Verder toont ze hoe de CIA en USAID, de officiële ontwikkelingsorganisatie van de VS, op grote schaal met vrachtwagens vanuit Turkije in Aleppo bloem en andere benodigdheden leveren aan de door die jihadisten gestolen bakkerijen. Wat al Qaeda een enorme machtspositie tegenover die bevolking geeft. Niet luisteren is geen eten! Deze mensen daar waren zo dan ook hun gevangene. Dankzij de VS.

NASCHRIFT: In tegenstelling tot bovenstaande bericht is er in België nog geen verwijzing naar de rechtbank gebeurt voor Bassam Ayachi. Er loopt volgens het federaal parket wel een onderzoek tegen die man wegens de oudere feiten. geïnformeerde bronnen geven de zaak weinig kans om te leiden tot een effectieve vervolging wegens de ouderdom van het dossier. Bassam Ayachi zal dus nu al 22 jaar lang in België ongestraft blijven. Waarom?

Advertenties

Nieuwe locatie jeugdrechtbank

In mei starten normaal de werken voor de verhuis van de jeugdrechtbank naar een nieuwe locatie in Dendermonde. Die nieuwe locatie komt aan het kruispunt van de Mechelse Poort op het gelijksvloer van de nieuwe appartementsblok daar. Ernaast in diezelfde ruimte komt dan de winkel van Selexion van Patrick Gilen die nu nog aan de Stationsstraat 22 zit.

Naar Mechelse Poort

De bedoeling is om normaal op 1 november beiden operationeel te hebben. Het werk voor de inrichting van de nieuwe lokalen van de jeugdrechtbank is het werk van de Regie der Gebouwen die praktisch alle gebouwen van Justitie beheert.

De Dendermondse jeugdrechtbank zit nu nog in de Zwarte Zusterstraat 10 maar de lokalen daar zijn totaal onaangepast aan de noden van die rechtbank, o.m. op het vlak van de privacy. Daar komt dus nu eind dit jaar verandering in. De al lang aanslepende leegstand aan die Mechelse Poort was ook een doorn in het oog van het stadsbestuur. Nieuwe winkels betekent immers meer bezoekers aan de stad.

Koen Geens - 2

Minister van Justitie Koen Geens maakte geld vrij voor de verhuis van de jeugdrechtbank naar een nieuwbouw aan de Mechelse Poort.

Eerder verspreiden de lokale N-VA mandatarissen Tomas Roggeman, nationaal voorzitter N-VA-jongeren, en Lebbeeks kamerlid en advocate Goedele Uyttersprot het verhaal dat de Dendermondse rechtbank van eerste aanleg uit Dendermonde dreigde te verdwijnen. Een gerucht dat al lang rond de rechtbank te horen is maar welke door de aankondiging van die nieuwe investering de kop lijkt te worden ingedrukt.

Toen Tomas Roggeman in februari met dit verhaal naar de pers stapte beloofde hij daarover nog die maand in de Dendermondse gemeenteraad te interpelleren. Wat hij uiteindelijk toch niet deed. “Het ging toch maar uitdraaien op een welles, nietes spelletje”, opperde hij toen.

Wat eigenaardig is daar veel interpellaties nu eenmaal zo eindigen. Het kabinet van Geens ontkende hun verhaal trouwens al de dag nadien. Justitie zou volgens het kabinet en het stadsbestuur integendeel zelfs extra in de stad investeren.

Grote tewerksteller

De aanwezigheid van de rechtbank van eerste aanleg in Dendermonde is nog een door Napoleon Bonaparte genomen beslissing waarbij die moest kiezen tussen Aalst, Sint-Niklaas en Dendermonde.

Het maakte van het provinciestadje dat Dendermonde op dat ogenblik was een belangrijk administratief centrum. En het is ook met Brussel, Antwerpen en Luik een der grootste gerechtelijke arrondissementen van het land wiens gebied gaat van Ninove met Aalst tot Beveren-Waas, Sint-Niklaas, Wetteren en Lokeren.

De verhuis ervan zou economisch een catastrofe zijn voor Dendermonde waar veel mooi vastgoed nu wordt ingenomen door steeds grotere advocatenkantoren. De rechtbank met al haar extra’s is dan ook zo niet de grootste dan toch een der belangrijkste tewerkstellers in de stad.

Deze verhuis van de jeugdrechtbank is een zoveelste investering van Justitie van de voorbije jaren in Dendermonde. Zo is er de nieuwe imposante locatie aan de Kroonveldlaan van de gerechtelijke politie die nu onder een Dendermonds dak zit. Vroeger zat een deel ervan in Aalst.

08 juli 2009 - 1

De rechtbank voor eerste aanleg in Dendermonde is een der grootste zo niet de grootste werkgever in de stad.

Verder is er het Justitiehuis, de dienst voor Gerechtelijke Bijstand, beiden in gerenoveerde gebouwen en de verhuis enkele jaren geleden van het parket naar de Zwarte Zusterstraat 4, eveneens in een gerenoveerd gebouw.

Het idee was dat het parket op termijn ging verhuizen naar de Hollandse infanteriekazerne aan de Kazernestraat. Maar dit lijkt om nog onduidelijk reden afgeblazen. Mogelijks omwille van de stabiliteit van het gebouw. De Regie der Gebouwen, eigenaar van dit mooi stukje erfgoed, gaat het zelfs voor 1 euro aan de stad afstaan. Wat bij het stadsbestuur argwaan wekt.

Alleen nog de verdere renovatie van de rechtbank van eerste aanleg zelf blijft op zich wachten. Hier dient nog het gelijkvloers en de kelder met de cellen vernieuwd. Een project van de Regie der Gebouwen dat al enkele jaren stil ligt.

De verhuis van de jeugdrechtbank betekent dat wel alle huisvestingsproblemen van Justitie in Dendermonde dan praktisch opgelost zijn. En nu is het alleen nog wachten op de nieuwe gevangenis. Ook veroordeelden en die onder voorarrest hebben nu eenmaal recht op een menselijk aanvaardbare huisvesting. Wat nu zeker niet het geval is.

Willy Van Damme

Jacques Monsieur–Start proces in beroep

Voor de Brusselse rechtbank begon vandaag het proces in beroep tegen wapenhandelaar Jacques Monsieur. Deze kreeg in eerste aanlag vorig jaar 3 jaar effectieve celstraf wegens o.m. illegale wapenhandel.

Arrestatie in Iran

Ogenschijnlijk een wat timide brave gentleman is de uit Lot bij Halle afkomstige man echter een kleurrijk figuur die al jaren meedraait in het wereldje van de illegale wapenhandel en ook spionage. In sommige wereldconflicten zoals de Iran-Irakoorlog en de Iran-Contra affaire uit de jaren ‘80 van de vorige eeuw evenals in de burgeroorlogen in Congo-Brazzaville en Joegoslavië speelde hij als wapenleverancier een rol.

Als de Franse of Amerikaanse militaire veiligheidsdiensten een wapenleverancier nodig hadden dan klopte men aan de deur van de man. Zo vaardigde de VN onder druk van de VS een wapenembargo uit tegen gans Joegoslavië waarop Washington nog diezelfde dag naar onze man uit Lot stapte om Kroatië ter hulp te komen, de vriend van Duitsland en de VS.

DSC_0312

Wie Jacques Monsieur ontmoet ziet in hem een aimabele gentleman en zeker geen notoir wapenhandelaar en spion. Maar spionnen herken je nu eenmaal niet zomaar op straat aan hun gezicht.

Hetzelfde in Congo-Brazzaville waar president Pascal Lissouba met een opstand zat van de door de Franse president Jacques Chirac gesteunde Denis Sassou N’ Guesso, de huidige president. Waarop Lissouba via de Franse oliemaatschappij Elf Aquitaine de Franse DGSE ter hulp riep die dan ook maar op haar beurt naar Monsieur stapte.

Tot zijn naam in de pers viel in verband met de schandalen rond dat land en Elf-Aquitaine, nu Total. De Franse onderzoeksrechter nam hem tijdelijk zelfs in voorhechtenis. Waarna hij eens tijdelijk vrij met een diplomatiek paspoort naar Iran vluchtte. Een zware fout.

Daar las men echter in de Franse en Belgische media dat hij voor westerse veiligheidsdiensten werkte. Wat na de Franse voorhechtenis in Iran leidde tot zijn tweede arrestatie en veroordeling met celstraf wegens spionage.

De Mossad

Bleek uit het Belgisch gerechtelijk onderzoek dat de man werkte voor de Israëlische Mossad, vermoedelijk om zo te infiltreren in de Iraanse wapenindustrie. Na zijn vervroegde vrijlating raakte hij echter nog in afwachting van zijn uitlevering aan België ditmaal in een Turkse gevangenis.

Waarbij hij nadien zowel in Frankrijk als in België opnieuw veroordelingen opliep, telkens wel met celstraffen met uitstel. Zo kreeg hij in Brussel op 12 december 2002 tijdens een proces achter gesloten deuren 40 maanden cel met uitstel.

Enkele jaren was het dan stil rond de man. Tot de Amerikaanse Drug Enforcement Administration (DEA) hem op vraag van de FBI onder het mom van een wapendeal in de val lokte. Hij werd, zo blijkt nu met zekerheid, door de DEA op 28 augustus 2009 ontvoerd in Panama.

Criminele praktijken natuurlijk maar de VS mag nu eenmaal wat anderen niet mogen. Het leverde hem op 22 september 2010 nog maar eens 23 maanden cel op. Hij kwam er op 28 april 2011 vrij, 21 maanden na zijn kidnapping.

DSCN6662

Jacques Monsieur woont tegenwoordig in Tarascon in de Franse Provence waar hij zich toelegt op de kweek van Lusitaanse paarden. Hij neemt met zijn paarden ook wel eens deel aan wedstrijden en heeft er een voor zover geweten goede reputatie.

Zo toonde dit tweede Belgisch onderzoek dat hij stiekem toch nog wapens leverde aan Iran. Zoals in 1993 toen hij op vraag van de Mossad in de VS onder andere onderdelen voor de Iraanse luchtmacht kocht. Officieel waren die bestemd voor de Belgische luchtmacht in Evere. Men kan in de VS nu eenmaal geen wapens voor Iran kopen.

Waarbij hij en een kompaan dan maar de handtekeningen van het hoofd van de Belgische luchtmacht en het hoofd van de aankoopdienst van die luchtmacht in Evere vervalsten. Monsieur was merkwaardig genoeg ook informant voor onze militaire veiligheidsdienst ADIV.

Nieuw Belgisch onderzoek

Zijn arrestatie in de VS maakte in België echter politie en parket opnieuw wakker. Het gevolg was een uitgebreid onderzoek met rogatoire missies naar o.m. Polen, Zwitserland en Frankrijk om de zaak uit te pluizen.

Veel rust na zijn vrijlating uit die Amerikaanse gevangenis heeft hij dus niet gehad. Het nieuw onderzoek resulteerde in een nieuwe ditmaal door het federaal parket aangespannen rechtszaak en een veroordeling op 1 juni 2017 tot 3 jaar effectieve celstraf. Naar verluidt treuzelde het Brusselse parket met de zaak en raakte het toch nog bij het federaal parket.

Het openbaar ministerie had nochtans maar twee jaar geëist. Maar daar er hier volgens de rechtbank sprake was van recidive was die drie jaar niet echt verassend daar hij in 2002 reeds 40 maanden met uitstel had gekregen, zijnde 3 jaar en vier maanden. Daar kwam bovenop ditmaal ook een boete van 300.000 euro bij.

Wel heeft de rechtbank in haar vonnis een aantal zaken niet weerhouden zoals bendevorming en het witwassen. Ook werd de inbeslagname van vele goederen afgewezen. Duidelijk was dit een voor Jacques Monsieur onverwachte straf. Deze jurist van vorming dacht vooraf nog op een vrijspraak te kunnen rekenen.

J85-21 vliegtuigmotor

Jacques Monsieur kocht op vraag van de Mossad in 1993 o.m. deze vliegtuigmotor J85-21 voor de Iraanse luchtmacht. Officieel was het de aankoopdienst van onze luchtmacht in Evere die dit kocht. Bij het zien van het aankoopcontract was het er even schrikken.

Zijn argumenten draaiden rond het feit dat hij slechts in opdracht handelde van de Poolse firma Unimesko uit Lublin van zijn zakenpartner Izdebski Andrzej en de stelling dat hij die handel vanuit het buitenland bedreef. Deze werden door de rechter echter van tafel geveegd. Ook het door Monsieur gebruikte argument dat men hem door de overheveling van de wapenhandel naar de gewesten wel moest vrijspreken werd verworpen.

Zonder enige vergunning verkocht hij of poogde hij in de periode van 8 april 2006 tot tot 27 juni 2009 onder meer munitie, vliegtuigen, geweren, helikopters en allerlei onderdelen te verkopen aan Indonesië, Mauritanië, Iran, Tsjaad, Libië en Guinee-Bissau. En gezien het internationaal tegen Iran toen uitgevaardigde wapenembargo werd hem ook het schenden van dat embargo aangewreven.

Vandaag bepaalde men voor het Brusselse hof alleen de data voor het uitwisselen van conclusies en de dag voor de debatten. Die zouden op 6 of 7 september plaats hebben. Monsieur zelf was zoals bij de vorige zittingen in eerste aanleg aanwezig maar weigerde elke commentaar.

Willy Van Damme

Dood Marc De Schutter?

Veel twijfels

Na het overlijden van Maurice De Prins, baas van de frauduleus teloorgegane videoverhuurketen Superclub is intussen ook Marc De Schutter in de Filippijnen officieel gestorven. Hij was een van de vier figuren die bij de spaarkas Luc Thibaut & Co Financiers NV met de centen waren gaan lopen.

Volgens het attest van een lokale arts aan de gevolgen van een hartaanval. Weinig of niemand die met het dossier te maken heeft gelooft dat echter. “Het vinden van een geneesheer die valselijk stelt dat je dood bent is op de Filippijnen geen probleem.”, aldus al lachend een vroegere vriend.

 

Marc De Schutter in Port Napoleon_thumb[1]

Marc De Schutter in de jachthaven Post Napoleon. Ondanks zijn reputatie en die veroordelingen in de zaak Superclub mocht Marc De Schutter er van het duo Gerard Cok en Jan Hamelink in die jachthaven directeur spelen. Het resulteerde in een waslijst aan klachten en processen. Er was zelfs een verdachte dood. En toch bleven de twee Nederbelgen hem merkwaardig genoeg steunen. Tot op zeker ogenblik men hem om onduidelijke reden na jaren dienst toch afdankte. Een zaak die heel veel vragen oproept.

Zijn ‘dood’ kwam enkele maanden voordat zijn zaak voor de correctionele rechtbank zou komen. Dit op verdenking van de moord, vermoedelijk op 5 juli 1996, van zijn vroegere partner Vera Van Laer.

Hij zou daarbij moeten terechtstaan samen met zijn vriend Marc H, een topman van de vroegere Antwerpse Opsporingsdienst (OD), de Antwerpse recherche van de lokale politie. Deze wordt verdacht van mededaderschap bij de moord. Het lijk van Vera Van Laer werd wel nooit gevonden.

Hier bij de OD had De Schutter wel meerdere vrienden. Zo ging Jan O., toen de baas van de OD, zoals deze zelf toegaf bij de Schutter in het zuiden van Frankrijk hamburgers bakken. De Schutter bestuurde voor rekening van twee Nederbelgen, pornobaas Gerard Cok en Jan Hamelink, er de jachthaven Port Napoleon in Port Saint-Louis du Rhône.

Het eerste politioneel onderzoek was trouwens in handen van die OD en Marc H. Bij het tweede onderzoeksteam vroeg men zich steeds af welke parketmagistraat dat eerste onderzoek dan deed. Het raakte uiteraard nergens. Tot men Marc H. in een andere zaak in verdenking stelde en Vera Van Laer opnieuw in beeld kwam.

Wat na de dood van De Schutter?

Het proces dreigde voor veel ophef te zorgen daar dan de dubieuze relaties met het Antwerps gerechtelijk apparaat mogelijks aan het licht zouden komen. Zo gebruikten een Antwerpse rechter en een parketmagistraat, actief in dezelfde rechtbankkamer, diens villa in Philippine bij Terneuzen als een liefdesnestje.

Dezelfde plek trouwens waar vermoedelijk de moord op Vera Van Laer gebeurde. Het parket-generaal haalde daarom zelfs een magistraat uit Limburg om de zaak voor de Antwerpse rechter te brengen. Maar dat sleepte aan.

En nu De Schutter officieel dood is rest de vraag wat er met de zaak verder zal gebeuren. Gaat het eventueel naar assisen of niet? Zo is er nog het recente arrest van het Grondwettelijk Hof die de vroegere assisenprocedure terug invoerde. Wel is het hiervoor vereiste moraliteitsonderzoek al gedaan.

 Vera Van Laer - 1_thumb[1]

Vera Van Laer. Haar dood zal mede door het geklungel van de Antwerpse politie en gerecht voor altijd een mysterie blijven.

Voor de kinderen en de echtgenoot van Vera Van Laer is dit echter ongetwijfeld een bittere pil om slikken? De hoop op gerechtigheid lijkt voor hen vervlogen. Een zware blaam voor politie en gerecht. En verre van de enige.

Zij het dat het tweede politioneel onderzoeksteam wel zijn best heeft gedaan en de zaak richting parket en dan rechtbank kon sturen. Nadien bleef het echter om onduidelijke reden haperen. Nog iets voor een parlementaire onderzoekscommissie?

En Marc De Schutter? Hij zal voor altijd gekend blijven als een geslepen vos, vriendelijk, joviaal maar ook gevaarlijk. Ooit bedreigde hij met de dood om me dan enkele dagen nadien in zijn Franse jachthaven vriendelijk te ontvangen met een koffie. Een van zijn trucs was het tot ‘vriend’ maken van politici, douaniers, rechters en politiemensen. Uiteraard om hen daarna te gebruiken. En klikken was voor hem geen probleem.

Typerend is ook het feit dat waar de Schutter kwam er ook wel eens een brand uitbrak. Bij de zeilmaker waar hij ooit werkte, bij zijn zus, in Port Napoleon en in een van zijn woningen. Teveel om toeval te zijn natuurlijk. Maar nooit raakten een van die mysterieuze branden opgelost.

Zo wist hij ook een effectieve straf te ontlopen in de zaak van Luc Thibaut & Co Financiers. Hij kreeg in Mechelen voor het frauduleus ‘ontlenen’ van bijna 40 miljoen euro 3 jaar voorwaardelijk. Ook dit onderzoek sleepte (te)veel jaren aan. “Gaan die vanavond feesten”, was de reactie van een Mechelse magistraat bij het horen van dat vonnis. De Schutter ging uiteraard niet in beroep. Ook het parket niet.

Willy Van Damme

Luc Thibaut & Financiers– Cassatie geeft spaarders gelijk

Tegen de verwachtingen in heeft het Hof van Cassatie in Brussel eind vorig jaar de spaarders van de Antwerpse spaarkas Luc Thibaut & Co Financiers NV gelijk gegeven. Deze ging in november 1992 in vereffening nadat al het geld er was gestolen. Dit arrest van Cassatie betreft het geschil van de bedrogen spaarders met de fiscus, dit rond de al of niet te betalen roerende voorheffing op de reeds uitgekeerde spaarcenten.

Superclub

Het probleem heeft te maken met de in 1990 met een enorme klap ten onder gegane videoverhuurketen Superclub van Maurice De Prins. Toen het veruit grootste schandaal uit de Belgische financiële wereld. Zonder dat er ooit een beursintroductie zelfs maar was aangevraagd werden er onder meer met hulp van de toenmalige Kredietbank op grootschalige wijze aandelen aan het publiek verkocht.

Maurice De Prins - 1

De mooiprater, knoeier en bedrieger Maurice De Prins, hier in de Hasseltse rechtbank. Intussen ook al overleden. Maar waar is het geld? Een van zijn advocaten kwam tijdens een der vele rechtszaken rond de man nog met een aan hem toegeschreven brief daterend van na zijn dood. Maar hij is wel degelijk onverwacht overleden.

Dat aandeel steeg van 100 frank (2,5 euro) in september 1989 tot zelfs meer dan 6.000(150 euro) in mei 1990. Tot een slordig gemaakt revisorenrapport enkele vage bemerkingen maakte en de zaak nog dezelfde dag in elkaar klapte.

En daarna was het waardeloos. Superclub was gebouwd op drijfzand, een grote luchtballon die doorprikt raakte. En een rommelige paar papiertjes van een weinig gekende bedrijfsrevisor was hiervoor voldoende.

Het gevolg was dat massa’s mensen met waardeloze aandelen achterbleven en sommige insiders met de winst zich een mooie villa wisten te zetten. Andere zot gemaakte beleggers verloren dan weer hun woning.

Merkwaardig daarbij is dat bepaalde toen gerenommeerde beursspecialisten dit aandeel ondanks het ontbreken van een nochtans noodzakelijke beursintroductie luidkeels aanprezen als het koopje van het jaar.

Ook het dagblad De Financieel Economische Tijd, nu De Tijd, deed hieraan flink mee en bracht minstens een keer per week in de krant prominent de zegeberichten van knoeier en bedrieger Maurice De Prins.

De krant bleef hem trouwens zelfs nog toen hij voor de rechtbank stond door dik en dun verdedigen. Het was zijn spreekbuis. De Prins kreeg wegens zijn bedrieglijke praktijken nadien in totaal 4 jaar en drie maanden cel. Wat hij deels in Dendermonde ook uitzat. Samen met zijn kompaan en financiële man Charles Cool.

Een berg valse facturen

Het Nederlandse Philips bleef achter met de rommel en doekte het later op terwijl de Nederlandse ING bank financieel het meest verlies leed. Enkele topfiguren verdwenen er nadien met de noorderzon.

Ei zo na ging trouwens ook Philips over kop. Deels door de verkoop van haar witgoed kon men het redden. ABN/AMRO bleef dankzij haar nauwe relaties met Philips financieel wel buiten schot. De waardeloos geworden aandelen Superclub van De Prins waren bij die bank in pand gegeven. Een sluwe zet. Cash in ruil voor behangpapier. 

Melchior Wathelet Sr. - 3

Wijlen Melchior Wathelet (CDH) heeft als minister van Financiën passief toegekeken op het geknoei rond Superclub en stelde dan maar noodgedwongen haar spaarkas Luc Thibaut & Co Financiers in vereffening. Het is nu al 26 jaar wachten op een definitief afsluiten van de vereffening. En ondertussen wachten de spaarders op de afrekening.

Een ander slachtoffer van die fraude was de spaarkas en uitgever van kapitalisatiebons Luc Thibaut & Co Financiers NV die in de marge van de KB werkte. Daar bleken een aantal figuren rond Maurice De Prins en de man zelf met het geld van Thibaut via valse facturen te zijn gaan lopen. De minister van Financiën, die in de ganse zaak gewoon niets had ondernomen, kon dan ook niets anders doen dan de spaarkas op 23 november 1992 in vereffening zetten.

Sindsdien heeft de vereffening al ongeveer 70% van de aan Thibaut geleende gelden aan de spaarders terugbetaald. Luc Thibaut & Co Financiers had immers zoals wettelijk verplicht ook vastgoed in haar portefeuille. Van het uitkeren van enige interesten was echter geen sprake.

De zaak van de vereffening sleept nu echter al bijna 26 jaar aan en sindsdien zijn zowel de vereffenaar, Leen Geens als de minister die de zaak in vereffening zette, Melchior Wathelet, dood. Evenals Maurice De Prins, zijn kompaan Marc De Schutter en natuurlijk veel van de spaarders. Hier hopen de erfgenamen inmiddels op een voor hen zo goed mogelijke uitkomst.

Overheid bleef toekijken

Ook de controlerende overheidsdienst is sindsdien al tweemaal gewijzigd. Eerst was dat de Controledienst der Verzekeringen, nadien de Commissie voor het Bank- en Financiewezen en nu de Nationale Bank. Het toont de waanzin van dit verhaal en een in gebreke blijvend overheidsapparaat.

Het aanvallen voor de rechtbank van de overheid wegens nalatigheid – de wet op dat soort spaarkassen dateerde uit 1935! – mislukte echter en de hoop der spaarders ligt nu geheel bij de huidige vereffenaar Lieven De Wolf. Deze vecht op dit ogenblik een geschil over de zaak uit met de fiscus die roerende voorheffing eist op de aan de spaarders al uitgekeerde bedragen. Waarbij het Antwerps hof van beroep de fiscus gelijk gaf.

superclub-logo

Superclub had op papier massa’s activa maar die bleken waardeloos en achter de schermen was het een en al rommel.

En ondanks de negatieve adviezen vooraf van specialisten in dit soort zaken blijkt Cassatie de spaarders toch gelijk te geven en vernietigde het Antwerps arrest. Daarmee is de kous echter niet af want de zaak gaat nu naar het Gentse hof voor een nieuw arrest.

Het verschil is ditmaal wel dat de vereffenaar en dus de spaarders ditmaal juridisch in een zeer sterke positie staan. De hoop is dat men het lange wachten op een nieuw arrest kan vermijden door vooraf een akkoord met de fiscus te sluiten. Anders is het weer lang wachten en kan de fiscus of de vereffenaar opnieuw naar Cassatie stappen. Waardoor dit geschil nog jaren kan blijven aanslepen.

Het voordeel is wel dat de vereffenaar die door de fiscus geëiste bedragen op een geblokkeerde rekening heeft gestort en die heeft een interestvoet van 6%. Een mooie rente die op dit ogenblik elders ondenkbaar is.

In totaal zijn er nog bij een gunstige gerechtelijke afloop een 5% van de gerecupereerde gelden beschikbaar voor de spaarders. Of die gelden zullen gaan naar eventueel de erfgenamen van de erfgenamen is het echter dus nog wachten op de houding van de fiscus en de werking van het gerechtelijk apparaat.

Willy Van Damme

De Bende van Nijvel–Tweede keer beetgenomen

Deze week verscheen bij uitgeverij Horizon een volledig herziene uitgave van het in 2013 uitgegeven boek van Hilde Geens ‘Beetgenomen – zestien manieren om de Bende van Nijvel nooit te vinden’. De eerste versie verscheen bij Manteau. In deze nieuwe versie werden de nieuwe elementen uit dit dossier verwerkt. 

Hilde Geens is een van de weinige journalisten die zich op een professionele wijze op het dossier van de bende gooide. En met veel overgave en toch een zekere afstandelijkheid. Ter gelegenheid hiervan verscheen er deze week in Knack een interview van haar met journalist Jan Lippens.

Hilde Geens - Beetgenomen - Zestien manieren om de Bende van Nijvel nooit te vinden - herziene tweede uitgave

Het is een boeiend gesprek geworden met als titel ‘ik vraag me af of dé Bende wel bestaat’. Hierin stelt de auteur zowat alles in vraag, incluis zichzelf. Zo oppert zij:

“Ik heb belangrijke delen van het dossier tot en met 1997 grondig kunnen bekijken en ben het altijd blijven volgen, maar ik durf niet zomaar te beweren dat ik het dossier ken.”

Het getuigt van een nederigheid die je bij de collega’s zelden zult aantreffen. Daar zal men dat normaal nooit vinden. Het woord twijfel komt in het gesprek dan ook regelmatig terug. En zoals de Griekse wijsgeer Socrates heeft zij in wezen alleen maar vragen.

Voor haar is het ook duidelijk dat er in deze zaak nooit een proces zal komen. Daarvoor zijn er naar haar vermoeden veel te veel procedurefouten gemaakt om met hoop op enig succes een veroordeling te krijgen. Als er ooit een rechtszaak van komt. Want het is duidelijk dat buiten de vele doden en gewonden ook het gerechtelijk apparaat hier een slachtoffer is. Slachtoffer van haar eigen onbekwaamheid.

Willy Van Damme

Hilde Geens: ‘Beetgenomen – zestien manieren om de Bende van Nijvel nooit te vinden’, Horizon, 2017, 425 pagina’s, 22,5 euro.

Een gouden of blikken tip?

Advocaat Jef Vermassen beweerde gisteren op zijn duidelijk favoriete televisiezender VTM dat hij een ‘gouden tip’ had die eindelijk voor de doorbraak in het dossier van de Bende Van Nijvel moet zorgen. Blijkbaar had volgens onze advocaat een rijkwachter die aan de Delhaize in Aalst kort voor de aanslag van 1985 op wacht stond een verklaring gedaan aan het gerecht.

Is dit nieuw?

Die, stelde Vermassen, had de naam gegeven van zijn hiërarchische overste die hem het bevel gaf om samen met zijn eveneens bewapende collega te vertrekken. Korte tijd nadien verscheen dan de Bende Van Nijvel met eventueel rijkswachter Christiaan Bonkoffsky om voor een laatste maal moordend toe te slaan.

Een merkwaardig verhaal. Het was immers meerdere getuigen van die terreuraanval op dat ogenblik reeds opgevallen dat die rijkswachters met hun R4 kort voor die aanslag waren verdwenen. Reeds toen zei men bij mensen die het dossier volgden en getuigen dat rijkswachters betrokken waren bij die aanslagen van de Bende.

Men kan zich dan ook afvragen of die verklaring wel nieuw is. Is dat zo dan is dat een zoveelste bewijs van grootschalig geknoei van de gerechtelijke onderzoekers. Een beetje onderzoeker de naam waardig had immers dit ‘toeval’ al in ‘85 zo opgemerkt. Het zal hen door getuigen wel gezegd zijn en het haalde na die slachtpartij ook de media.

Maar dan stelt zich eventueel ook de vraag waarom men die verklaring niet al jaren geleden verzamelde. Bovendien moet dit bevel normaal te vinden zijn in de interne nota’s van de Aalsterse rijkswacht. Kan men dan spreken van de ‘gouden tip’? Eigenaardig alleszins.

Jef Vermassen - 4

Heeft Jef Vermassen informatie over een ‘gouden tip’, of is het gewoon publiciteit?

Is dit Vermassen die op zoek is naar extra publiciteit voor zijn boek en advocatenpraktijk? Zijn dit de media –  Hier dan de groep Van Thillo met VTM/Het Laatste Nieuws en zusterkrant De Morgen – die geld rieken? Dit verhaal doet nu eenmaal kranten verkopen.

Ook dat is mogelijk. Maar uiteraard is iedere druk vanuit de media op gerecht en politie in deze zaak hoe dan ook een meer dan welkome zaak. Dat het dient onderzocht is eveneens duidelijk en dat het eventueel een nieuw spoor kan betekenen is zeker mogelijk.

Maar of dit de zaak gaat oplossen lijkt mij straf. Alles is mogelijk natuurlijk en men mag als onderzoeker geen spoor negeren. Maar men mag evenmin overlopen van optimisme en oeverloos naïef zijn. Met beide voeten op de grond graag.

Guido De Saeger

Er was trouwens in die periode bij de parketten in het ganse land afgesproken dat er bij een volgende aanslag van de Bende men nationaal alarm ging slaan. Het parket van de toenmalige en in 2005 overleden Dendermondse procureur des konings Guido De Saeger liet dit echter na. De substituut van wacht was het naar verluidt vergeten.

Geweten is dat dit parket op dat ogenblik bij het parket-generaal en bij de advocatuur wegens haar interne werking een barslechte reputatie had. Substituten ontvluchten toen de stad en De Saeger. Wat zorgde voor een continue onderbemanning.

De Saeger ging trouwens later na een artikel over hem in Knack geschreven door wijlen Frank De Moor, echtgenoot van de toenmalige advocaat-generaal in Gent en verantwoordelijke voor tucht (!) in haar regio, ook voortijdig op pensioen. Een artikel waar volgens insiders wel wat fouten in zaten.

Een echt onderzoek had de verantwoordelijke(n) voor die fout toen ook snel ondervraagd. Niet om deze daarom verdacht te maken maar gewoon ter informatie omdat men als onderzoeker nu eenmaal de verdomde en soms heel onaangename plicht heeft alles na te kijken. Hoe onwaarschijnlijk het spoor ook moge klinken.

Maar dat zal men gezien het manke onderzoek vermoedelijk ook wel niet gedaan hebben. Hilde Geens heeft misschien in haar hier eerder besproken blunderboek over de zaak nog niet hard genoeg geweest. Hallucinant is een veel te braaf woord voor dit dossier.

Willy Van Damme

Naar oplossing Bende van Nijvel?

Ongelooflijk maar waar, er lijkt nu toch een doorbraak in zicht voor het dossier van de Bende Van Nijvel, de bende aanslagplegers die in een ware golf van terreur van 1982 tot 1985 28 doden maakte en vele zwaar gewonden. Christiaan Bonkoffsky, een reeds lang bij specialisten van het dossier bekende naam, zou nu de beruchte reus van die Bende van Nijvel zijn. Deze overleed in 2015 en zou kort voor zijn overlijden aan zijn broer bekend hebben die reus geweest te zijn.

Gladio

Alle voor zover tot heden bekende gegevens lijken dit ook te bevestigen. Bovendien was de man voorheen lid van de later ontbonden antiterreureenheid van de gendarmerie Diane, later omgedoopt tot Speciaal Interventie Eskadron (SIE). Christiaan Bonkoffsky kende dus hun werkmethodes.

2phDDU8

Christiaan Bonkoffsky is volgens vele getuigenissen de zogenaamde reus uit de Bende van Nijvel. De man eindigde als een marginale dronkenlap in de goot. Uit wroeging over wat hij ooit had gedaan en hoe zijn vermoedelijke opdrachtgevers hem desondanks behandelden? Links de robotfoto en rechts de man in carnavalsplunje.

Voor vele kenners van het dossier rond de Bende van Nijvel was een deel van hun harde kern immers afkomstig uit die groep Diane. Alleen praktisch zij immers kenden de wapentechnieken die door de bende bij hun aanslagen werden toegepast. Ze beheersten ook de knepen van het vak om steeds te ontsnappen aan hun onderzoekers. Zelfs hun vroegere baas en oprichter van de groep Diane was die mening toegedaan.

Bovendien was reeds lang de algemeen theorie dat zij in hogere kringen bescherming genoten. Daarbij werd vooral verwezen naar Gladio, een netwerk van geheime en bewapende figuren die ondergronds moesten werken. Waarbij vooral de Belgische militaire veiligheidsdienst AIVD en de NAVO instonden voor zowel de opleiding, bewapening als de begeleiding. En wie NAVO zegt denkt aan de VS.

Voor velen was dit of de voorbode van een staatsgreep of een poging om een zogenaamd sterke staat te installeren waarbij politie en bepaalde militairen voor of achter de schermen aan zoveel mogelijk touwtjes trokken. Ook in Turkije, Italië en Luxemburg grepen dergelijke veelal dodelijke acties plaats. Waarbij de Turkse generaal Kenan Evren op 12 september 1980 na jaren van terreur een militaire dictatuur kon installeren.

Vielsalm

Bijna zeker is dat in al die gevallen Amerikaanse steun een cruciale rol speelde. Zo was er in die periode de fameuze aanval op de basis van de Ardeense Jagers in Vielsalm waarbij men stelt dat leden van de Amerikaanse Special Forces een bewaker neerschoten en er wapens ontvreemden.

Wapens die nadien in Frankrijk deels bij de ‘linkse’ terreurgroep Action Directe werden teruggevonden. Action Directe was officieel een ultralinkse groep die nauwe banden had met de Belgische Cellules Communistes Combattantes (CCC), ook een zogenaamd ultralinks groepje die in diezelfde periode als de Bende van Nijvel eveneens aanslagen pleegde. Action Directe en de CCC hadden trouwens ongeveer het zelfde logo.

Eerst schreef de Nijvelse procureur des konings Jean De Prêtre de zaak toe aan ordinair banditisme en werkte hij alle onderzoeken in een andere richting brutaal tegen. Tot woede van vele gerechtelijke onderzoekers en bepaalde persmensen. Daar wees men al snel richting kringen bij de rijkswacht.

Bovendien hadden de overvallers amper interesse in een buit en wilden ze duidelijk de bevolking angst aanjagen. Daarom die aanvallen op een vrijdagavond op supermarkten als er veel volk aanwezig was. Gaan winkelen bleek plots een levensgevaarlijke zaak. Verder werd er ondanks de vele aanslagen nooit enig spoor gevonden van de daders. Wat bescherming doet vermoeden en het werk van insiders en specialisten.

Eigenbrakel

De Delhaize in Eigenbrakel die op 27 september 1985 door de bende brutaal werd overvallen. Met als resultaat 8 doden waaronder een kind van 14 jaar en een buit van een schamele 388.000 frank (9.620 euro).

Nu 32 jaar na de laatste feiten komt zo te zien eindelijk het definitieve bewijs boven tafel dat de Bende van Nijvel en de groep Diane elkaar tot op zekere hoogte overlapten. Wat terreur moest bestrijden bleek zo te zien deels zelf terreur te veroorzaken.

Staatsgreep

Daarbij is de getuigenis belangrijk van Marc Van Damme, zoon van Willy Van Damme, toen de uitbater van café Tijl in de periode dat Christiaan Bonkoffsky er regelmatig zat. Die stelde dat Bonkoffsky een staatsgreep nodig achtte. Marc Van Damme gaf zijn informatie in 1998 al anoniem aan het gerecht door maar voelde zich nadien afgeluisterd en gevolgd en werd bang. En het gerecht negeerde zo te zien deze info. Nooit ondervroeg men Bonkoffsky.

De vraag is of er nog meer bewijs boven tafel zal komen en of we de namen van de andere bendeleden zullen leren kennen. Cruciaal is echter te weten wie hun bevelhebbers waren en de opdrachtgevers. Christiaan Bonkoffsky is immers een simpele uitvoerder. Misschien zitten die namen in het archief van de militaire veiligheid, de AIVD. Een dienst die steeds op goede voet leefde met hun Amerikaanse collega’s.

Het ganse verhaal toont hoe machtig de ‘staat binnen de staat’ in België wel is. Ministers, parlement en de Comités P en I en eventueel magistraten en politielui mogen doen wat ze willen. Men zorgt er steeds voor dat ze nergens geraken, minister van Justitie of Binnenlandse Zaken, het doet er niet toe. Men lacht hen achter de schermen desnoods gewoon uit.

Chrtistiaan Bonkoffsky in Café Tijl

Dendermondse carnavalisten gezellig onder elkaar in café Tijl zot te doen niet beseffend wat voor een figuur er zich in hun midden bevond. De schok bij hen is dan ook enorm geweest.

De recente golf van aanslagen door allerlei salafistische groepen kadert praktisch zeker in hetzelfde verhaal, het is de Bende van Nijvel 2. Ook nu weer wil men de Belgen, of Fransen en anderen, bang maken en hen allerlei maatregelen doen aanvaarden die de controle op hun doen en laten enorm doen toenemen.

Met camera’s die een gelaat of nummerplaat herkennen, stofzuigers die doorseinen wat er in de huiskamer van Jan Modaal gebeurt en televisietoestellen die afluisteren en de zenderkeuze en programmavoorkeur doorzenden naar… Wie feitelijk? Big Brother is al gearriveerd en machtiger dan ooit tevoren. Zie Facebook, Google, etc… niet toevallig allen Amerikaans.

Militaire achtergrond

Christiaan Bonkoffsky is een telg van een Poolse voorvader die in het begin van de achttiende eeuw naar Dendermonde kwam als militair in dienst van de Habsburgse vorsten. (1) Dendermonde was immers een garnizoensstad. En die militaire traditie werd ook nadien in eer gehouden.

Zo was François Bonkoffsky, vader van Christiaan, tijdens de Duitse bezetting in WOII lid van het Geheim Leger en nadien beroepsmilitair. En de vroegtijdig overleden oom Luc en broer van François was dan weer bij de Dendermondse politie. Een man met trouwens een goede reputatie in de stad.

Ironisch is het feit dat Christiaan Bonkoffsky afkomstig was uit de Dendermondse Greffelinck. In datzelfde straatje woonde ook de vroeg overleden substituut procureur Willy Acke die tot zijn zelfmoord – Voor velen een verdachte zaak – er woonachtig was en met onderzoeksrechter Freddy Troch het onderzoek leidde. In wezen hoefde hij voor zijn reus dus niet echt ver te zoeken. Bi de buur eens aankloppen.

In Dendermonde was hij erg actief bij eerst de scouts en daarna de carnavalsvereniging de Tijlvrienden waar hij ondervoorzitter was en met als stamkroeg het toen populaire café  Tijl van stads- en naamgenoot Willy Van Damme.

Delhaize-Aalst

Een na de overval in Aalst zwaar beschadigde Aalsterse politieauto. Christiaan Bonkoffsky eindigde zijn carrière bij die Aalsterse politie.

Geen verbazing dat men er in het milieu van de Dendermondse carnavalisten door het nieuws zwaar geschokt was. “Hij vertelde wel eens dat hij straffe dingen kon doen maar dat leek ons toen eerder een soort van grap”, klinkt het bij een oude carnavalsvriend. “De man kon als het er op aan kwam bij een caféruzie een man zo tegen de muur kletsen”, stelt een vroegere Dendermondse collega.

Ondertussen heerst er bij bepaalde kennissen van de man, waaronder de vroegere carnavalisten, een grote woede over een bepaalde pers en de sociale media die er niet voor terugschrikken, aldus een betrokkene, om mensen woorden in de mond te leggen die men niet eens heeft uitgesproken.

Een vroegere vriend carnavalist promoveerde men op het internet zelfs al bijna tot lid van de bende. Ja want hij was….rijkswachter geweest en condoleerde in 2015 de overleden vroegere gewezen vriend.

Zelfs Dendermondse naamgenoten van Christiaan Bonkoffsky waaronder zelfs kinderen worden zo al in de sociale media met de vinger gewezen en beklad. Grenzen zijn er hier zo te zien niet meer. Roddel en laster lijken wel de regel. De riool is opengetrokken en de ratten lopen vrij rond.

Hilde Geens

Voor Hilde Geens (2) is er blijkbaar weinig echt reden voor optimisme in de zaak. Hilde Geens was een van de weinige journalisten die zich professioneel op de zaak gooiden. Ze schreef er ook veel over in tijdschriften als Humo en in een boek over de manipulaties en flaters in dit dossier.

Hilde Geens

Hilde Geens is zeer sceptisch wat betreft het gerechtelijk onderzoek naar de Bende van Nijvel. Voor haar kunnen historici zoals bij de zaak van de moord op Julien Lahaut eventueel voor een oplossing zorgen.

Hilde Geens: “Er is in dit dossier al van bij de eerste overval in september 1982 bij wapenhandelaar Daniel Dekaise in Waver sprake van manipulaties, en dat is er niet op verbeterd. En als we zien dat men er na 32 jaar nog niet in slaagde zelfs maar een dader te arresteren hoe kan men dan verwachten dat men de regisseurs zou kunnen identificeren? En dan hebben we het nog niet over de mannen die hen inhuurden. Neen, ik ben niet optimistisch. Een goed idee is dat wat de historici Emmanuel Gerard en Rudi Van Doorslaer dit weekend opperden in De Standaard. Zij stelden hier de aanpak te gebruiken zoals bij het dossier van de eveneens nooit opgeloste rakende moord uit 1951 op parlementslid en CP-leider Julien Lahaut. Die historici konden wel de daders identificeren wat het gerecht nooit lukte.” (3)

Ook wist men al jaren van de mogelijke betrokkenheid van Christiaan Bonkoffsky en pas op vrijdag 20 oktober ondervroeg men zijn vroegere echtgenote. Maanden nadat de broer van Christiaan met zijn verhaal naar het gerecht was gestapt. Gerommel in de pers dreef hen blijkbaar in die richting. Echt (sic) kwaliteitsvol politiewerk dus.

De indruk is daarom dat ook deze huidige onderzoekscel er een soep van maakt. Bewust? En wie gaat nu nog een magistraat of politieman in deze zaak geloven? Debielen? Ook voor diegenen in die milieus die het goed menen en hard werken is dit een drama. Men sleurt hen mee het modderbad in.

Willy Van Damme

1) Op het einde van de zeventiende eeuw verzwakt de positie van Polen sterk en komt er zelfs een Saksische vorst aan het bewind. Waarna vrij snel het land als onafhankelijk natie ophoud te bestaan en men het verdeelde tussen Oostenrijk, Rusland en later Duitsland. Dit tot in 1917-1918 wanneer als gevolg van de nederlaag van Oostenrijk-Hongarije en Duitsland en de Russische revolutie Polen met Frans-Britse steun terug onafhankelijk kan worden.

Gelijktijdig heerst er rond 1700 in onze regio toen een oorlog rond de opvolging van de Spaanse troon waar Karel II de bezittingen overlaat aan een kleinzoon van Lodewijk XIV die echter alles voor zichzelf wil hebben. Waarna er tussen Frankrijk en de alliantie van de Nederlandse republiek, het Verenigd Koninkrijk, Oostenrijk en Beieren een langdurige oorlog losbarst. Die oorlog duurt tot de Vrede van Utrecht uit 1713-14.

Waardoor onze regio in handen valt van de Oostenrijkse Habsburgers. De Oostenrijkse Habsburgers hadden hier dus veel militairen nodig. Bij de Vrede van Utrecht creëerde men ook het Barrièreverdrag van 1715 dat tot 1781 duurde en waarbij een aantal steden waaronder Dendermonde een Nederlands en Oostenrijks garnizoen kregen. De eerste Oostenrijkse vorst voor het latere België was Karel VI. In die periode krijgt ook de naam België geleidelijk ingang onder de intelligentsia.

Hilde Geens - Beetgenomen - De Bende Van Nijvel

In beetgenomen geeft Hilde Geens vele voorbeelden van de machinaties van dit dossier met als ultieme bedoeling dat men de daders nooit zou vinden.

2) Op 4 augustus 2013 werd hier het boek van journaliste Hilde Geens besproken. Gelijktijdig verscheen er ook een gesprek hierover met haar. Het boek ‘beetgenomen’ gaat over het falen van het gerecht in de zaak en de blijkbaar bewuste sabotage van het onderzoek. Het verscheen in 2013 bij uitgeverij Manteau.

3) Ook in dit onderzoek van die historici werd verwezen naar allerlei politiek als rechts bestempelde milieus verbonden met mensen uit de VS die Lahaut en zijn CP definitief uit de machtscentra wilden verdrijven. Geheime netwerken met een crimineel karakter. Waarbij allerlei politionele en gerechtelijke manipulaties de enquête naar die moord eveneens saboteerden.

Veroordeling Montasser Alde’emeh

d

Een van de ‘experten’ die de voorbije jaren over de oorlog in Syrië gretig in de pers aan bod kwam is zeker de van Palestijnse afkomst zijnde Belg Montasser Alde’emeh. Vele tientallen artikels, interviews en columns van zijn hand verschenen tot in Nederland toe. Die man blijkt nu volgens het Antwerpse hof van beroep een crimineel te zijn die een jihadist via valse papieren uit de gevangenis wou helpen.

The Way of Life

De zaak draait rond Jawad Ouchan, een lid van de salafistische organisatie The Way of Life, opvolger van het verboden Shariah4Belgium van de veroordeelde Fouad Belkacem. Jawad werd omwille van dit lidmaatschap vervolgt en in voorhechtenis genomen. Diens advocaat en imam Khalid Ouchan, broer van Jawad, namen contact op met Alde’emeh om hem uit de nood te helpen.

Waarbij de advocaat op de raadkamer een door Alde’emeh gemaakte en door hem ondertekende brief over een vermeende door Jawad Ouchan gevolgde antiradicaliseringscursus toonde. Alde’emeh stelde nadien dat men zijn handtekening had nagemaakt maar gaf de afspraken toe. De politie had echter hun telefoons zitten afluisteren en de poging mislukte dan ook.

Het hof bevestigde gisteren integraal het eerdere vonnis, incluis de 600 euro boete. Zij kunnen wel nog bij het Hof van Cassatie in beroep gaan. Dit echter alleen indien men vermoedt dat er bij het beroep procedurele fouten gemaakt werden. Dan gaat de zaak eventueel naar een ander hof.

Geen al Qaeda gezien

Alles wat Montasser Alde’emeh tot recent in de media beweerde werd steevast voor de absolute waarheid genomen. Toen hij naar Syrië trok om er te leven aan de zijde van die jihadisten ging dat er in onze media als zoete koek in. Ja, want hij stond daar naast ‘vrijheidsstrijders’, de goeden die vochten tegen dat monster genaamd Bashar al Assad. En dat moest men hier volop steunen.

Montasser al De'emeh - 4

Montasser Alde’emeh deed ‘wetenschappelijk’ onderzoek, was journalist en columnschrijver en werkte rond hulpverlening richting deradicalisering, gelijktijdig werkte hij echter volgens eigen zeggen ook voor onze Staatsveiligheid. Waar is dan nog de beroepsethiek? In de vuilbak.

Dat het gebied waar hij in Syrië een tijd verbleef in handen was van salafistische terreurgroepen die onder leiding van al Qaeda vochten zag hij niet. Volgens eigen verklaringen toen was hij daar om die jihadisten in het kader van een wetenschappelijk onderzoek – zijn doctoraatsthesis – te observeren. Een echte observator dus.

Bij hem geen verhalen over de dictatuur van de sharia die deze jihadisten er invoerden. Niets over de onthoofding van ‘ongelovigen’, de plunderingen en niets over het van het dak gooien van homo’s.

Neen, het waren in zijn ogen dappere strijders die uit onvrede met hun leven in België en het racisme dan maar elders hun paradijs gingen verdienen. Hop naar de 72 maagden. Dat praktisch allen hier voordien een crimineel bestaan hadden zitten uitbouwen wist hij echter evenmin te vertellen. Wetenschap heet dat.

En dus stelde hij ook na de Russische interventie van september 2015 in De Morgen dat die salafistische bendes dra Damascus gingen veroveren. Nou, dat zal wachten op Godot worden. Recent orakelde de man zelfs dat die met al Qaeda samenwerkende terreurbendes een stappenplan hadden.

Israël, mijn vriend

Alles draaide volgens hem om een door hen uitgekiende strategie om Israël te veroveren. En de voorlaatste fase was nu naar hij in de kranten opperde ingezet. Die jihadisten zaten namelijk nu al aan de grens met Israël te vechten en dus zou de eindfase in zicht zijn. Dra zouden ze hun strijdtoneel verleggen naar het ooit door zijn vader bewoonde land, Palestina. De overwinning op het zionisme lonkte. Volgens hem toch. En dat met geld van de CIA!.

Men kan het een lachwekkende bewering noemen, maar voor de slachtoffers van die jihadistische praktijken en hun bazen in de VS en Israël is dat gewoon een brutale slag in het gezicht. Zeker omdat Alde’emeh beter weet. De man is dan ook gewoon een doortrapte leugenaar.

Uit verschillende bronnen, waaronder ook de Israëlische media zoals de kranten Haaretz en de Jerusalem Post alsmede de Amerikaanse Wall Street Journal (1), blijkt immers dat Israël die jihadisten niet alleen al jaren in haar legerhospitalen medische verzorging geeft maar hen zelfs financiert en wapens bezorgt. Die media citeerden hier zowel anonieme Israëlische regeringsbronnen als bij naam genoemde leiders van die daar aan de grens opererende bendes. Wat wil men als bewijs nog meer?

Volgens de Israëlisch media en bepaalde berichten in de Amerikaanse klassieke pers zouden er zelfs al meer dan 1.500 gewonde salafisten in Israëlische legerhospitalen verzorgd en daarna naar het strijdgewoel teruggestuurd zijn. En Alde’emeh weet dat. Toen hij in Dendermonde vorig jaar voor het Davidsfonds een voordracht kwam geven vroeg hij mij achteraf tijdens een gesprek hierover zelfs naar info.

DIA - Rapport 12 augustus 2012 - Syrië, Irak, al Qaeda - pag 3 - kopie

Het aan Montasser Alde’emeh toen in Dendermonde overhandigde document van de Amerikaanse Militaire Veiligheidsdienst DIA waarvan de echtheid vast staat. Het toont dat de VS en Israël, en trouwens ook de EU, achter ISIS stonden en wilden dat ze ook Irak binnenvielen om het definitief kapot te krijgen. Merk ook op dat men bij dat kalifaat eveneens de Syrische provincie Hasaka rekende (punt 8-C), het centrum van de Syrische Koerden! Ook die offerde men in Washington en Israël dus toen gewoon op. Nu zijn het ‘vrienden’ van Washington. Alde’emeh weet dan ook deels wat er zich achter de schermen ginds afspeelt.

Ook werd hem toen het hier eerder besproken document over de oorlog in Syrië van de Amerikaanse militaire veiligheidsdienst (DIA) gegeven. Een rapport dat zwart op wit bewijst dat de VS en Israël zelfs ISIS steunden en na Syrië ook Irak wilden vernielen. Aan de Israëlische grens zit trouwens naast al Qaeda ook een afdeling van ISIS die geen gebrek aan wapens lijkt te hebben. En dan die onzin, deze grove leugens komen vertellen. Waarom?

De man is van Palestijnse origine en toen hij in Dendermonde op het Oscar Romerocollege – het vroegere Heilig Maagdcollege – zat moesten de leerkrachten hemel en aarde verzetten of hij ging als tiener tegen de zionistische vijand ten strijde trekken.

Iedere professional die het Midden-Oosten volgt weet dat al die oorlogen er kaderen in een zionistische plan – Odet Yinon genaamd – om de regio met een enorm bloedbad te vernielen. De bewijslast hiervoor is enorm. En dan jarenlang die jihadisten steunen.

Ethiek overboord

Maar gisteren veroordeelde het hof van beroep Montasser Alde’emeh tot 6 maanden voorwaardelijke celstraf voor valsheid in geschrifte. Samen met een imam en een advocaat. Een jihadist poogde vervroegd uit de gevangenis te geraken en via diens advocaat en een Mechelse imam leverde al De’emeh een getuigschrift af dat die jihadist bij zijn instelling ‘Op weg naar’ een deradicaliseringscursus had gevolgd. Probleem was dat beiden elkaar zelfs nooit hadden gezien.

Deradicalisering? Eerder een salafist uit de gevangenis helpen ontsnappen. En natuurlijk blijft hij ook nu nog na het arrest van het hof zijn onschuld uitschreeuwen. Want… hij deed dat allemaal in opdracht van onze Staatsveiligheid om zo in dit milieu te infiltreren. Bewijzen hiervoor zoals een betaling voor zijn werk leverde hij blijkbaar echter niet. En ook de Staatsveiligheid zweeg.

Israël verzorgt jihadisten in hopsitaal

De Syrische jihadisten zitten inderdaad al in Israël. Maar dan wel liggend op een hospitaalbed van het Israëlische leger. Deze gelukkige kreeg zelfs al de Israëlische premier Benjamin Netanyahu op bezoek. Ook dat weet Alde’emeh ongetwijfeld. Of hoe de zoon van een Palestijnse vluchteling aan de kant van Israël gaat staan.

Maar een spion – wat hij beweert te zijn – die ook nog speelt voor journalist, columnschrijver, wetenschappelijk onderzoeker naar de jihad en verantwoordelijke voor een deradicaliseringsinstelling bewijst zo een merkwaardige vorm van ethiek te hebben. Als zijn bewering hier waar is dan gooide die immers zowat alle ethische normen die bij deze beroepen horen over boord.

Wie als journalist werkt, wetenschappelijk onderzoek doet en bezig is met het begeleiden van mensen met problemen moet strikt de regels volgen eigen aan dat beroep zoals privacy, objectiviteit en neutraliteit. Maar volgens Alde’emeh is dat dus blijkbaar geen probleem. Het toont dat de man als hij hier de waarheid spreekt gewoon zijn laars lapt aan elke beroepsethiek.

Het verhaal bewijst nogmaals ook het failliet van onze media die dergelijke figuren – een crimineel blijkt nu – vooral te onpas opvoerde om over toch zeer belangrijke zaken als de oorlog in Syrië en het salafisme te komen spreken of schrijven. De man is minstens een bedrieger en een fantast die de ene dag die salafisten zit op te hemelen en ons nadien, zoals recent, komt waarschuwen voor het dodelijke gevaar komende van die salafisten.

Bovendien is hij door zijn politiek getinte acties rond Syrië al die jaren opgetreden als een handlanger van het zionisme, datzelfde zionisme dat verantwoordelijk is voor het verjagen uit Palestina van zijn familie. Schandelijk is een goed woord hiervoor. Maar neen, de media voert dat soort lieden continu op om zo een vals beeld van het Midden-Oosten te scheppen.

Quneitra - Militaire situatuie - Juli 2017

De militaire situatie rond de hoogvlakte van Golan aan de grens van Syrië met Israël. Het blauwe deel is waar UNDOF zit, de door de VN gestuurde blauwhelmen om die grens te bewaken. Die werden in augustus 2014 door al Qaeda aangevallen en deels ontvoerd. Na bemiddeling van Israël kwamen ze vrij. Maar de missie is sindsdien wel uitgedund. Dus minder pottenkijkers daar. Desondanks maakte zij in december 2014, maart 2015 en juni 2015 rapporten voor de VN over contacten tussen Israël en die salafistische bendes (2). Het zwart stukje onderaan rechts is in handen van ISIS, groen is al Qaeda en haar bondgenoten. Rood is onder controle van de regering. De kaart is wel al een paar maanden oud. Regelmatig valt de Israëlische luchtmacht hier ook het Syrische leger aan. Van al Qaeda en ISIS blijven zij af.

Er zijn in ons land en zeker ook in Nederland een serie mensen die over de regio wel zinnige dingen kunnen zeggen. Maar die legt men vanuit de pers professioneel het zwijgen op. De waarheid moet immers geheim blijven, verborgen voor de burgers. Hou ze maar dom. En dus heeft onze journalistiek liever een charlatan die bovendien nog een crimineel blijkt te zijn die een salafist uit de gevangenis wou helpen ontsnappen.

Willy Van Damme

1) – Haaretz, 19 juni 2017, ‘Israel Reportedly Providing Direct Aid, Funding to Syrian Rebels‘ . https://www.haaretz.com/israel-news/1.796480

– Alternet, 8 augustus 2017, Rania Khalek, ‘How a Free Syrian Army Unit Uncovered the Rebels’ Israeli Connection and Switched Sides’. http://www.alternet.org/world/free-syrian-army-unit-uncovered-rebels-israeli-connection-and-switched-sides.

– The Wall Street Journal, 18 juni 2017, Rory Jones, ‘Israel Gives Secret Aid to Syrian Rebels’. https://www.wsj.com/articles/israel-gives-secret-aid-to-syrian-rebels-1497813430

Merkwaardig genoeg zal je over dit verhaal niets terug vinden in onze massamedia. De omerta.

2) UNDOF, http://www.un.org/en/peacekeeping/missions/undof/reports.shtml.

Nepnieuws bij De Morgen

Ik las vandaag in uw krant het verhaal ‘Op het internet is alles te koop, ook Fake News, Koen Vidal, 15 juni 2017’, over nepnieuws van Koen Vidal. Leuk dat in De Morgen te lezen, de kampioen in België van nepnieuws.

Is het niet over de VS met de heilige Clinton, Rusland en de heilige Navalny, Syrië, waar jullie woordvoerders zijn van al Qaeda, dan is het over de Belgische politiek waar modder gooien de dagelijkse praktijk blijkt.

Gisteren nog met de berichtgeving over de kasteelmoord. Een topman van de gerechtelijke politie valt vlijmscherp een bepaalde advocatuur en een zekere pers aan. Dankzij de berichtgeving moest hij zelfs bescherming vragen voor hem en zijn gezin. Advocaat Johan Platteau reageerde tenminste nog, De Morgen zweeg als de dood.

Je zag onmiddellijk wie de bron is voor al die smeuïge info in De Morgen over het slachtoffer Stijn Staelens. Proficiat. Het bewijst wat mensenrechten en ethiek bij jullie waard zijn: 0. Nepnieuws, ach….

Willy Van Damme

Lezersbrief naar De Morgen.

NASCHRIFT

1) In de berichtgeving over de kasteelmoord bewijst men in De Morgen weer eens de schandelijke tendentieuze wijze waarop men hier werkt. Tijdens de ondervraging op dinsdag van de politie voor de rechtbank kwam de kwestie aan bod waarom men Stijn Staelens, het slachtoffer, over de beschuldigingen van pedofilie nooit had ondervraagd. De betrokken agent stelde dat dit om praktische reden niet gelukt was want hij zat toen in het verre buitenland. .

Dit was mede niet gebeurd, stelde hij, omdat noch de echtgenote, noch de schoonvader (de vermeende dader) hen had verwittigd dat hij terug thuis was. Als dat klopt dan betekent dit echter dat de schoonvader niet eens geïnteresseerd was in een normale rechtsgang voor die beschuldigingen tegen zijn schoonzoon. Hij had immers een ander plan klaar voor het slachtoffer.

Dit cruciaal element kon men echter gisteren niet in Het Laatste Nieuws en niet in De Morgen lezen. Het is immers erg belastend voor de vermoedelijke dader. Beide kranten bewijzen daarmee indirect dat Johan Platteau, advocaat van de beschuldigde André Gyselbrecht, hun bron is die hen af en toe stukjes uit het gerechtelijk dossier bezorgt. Stukjes die hem en zijn cliënt natuurlijk goed uitkomen. Een schandelijke praktijk maar wel een die schering en inslag is in de journalistiek.

2) Op 17 juni verscheen er in Het Laatste Nieuws dan een paginagroot interview met advocaat Johan Platteau. Een wederdienst van de redactie? “’t is altijd de schuld van Platteautje. En ik wil zo hard dat men mij graag ziet” van Bjorn Maeckelenbergh. Het enige dat er ontbrak was de aankondiging bovenaan: ‘Dit is een advertentie.”

Hetzelfde gebeurde trouwens in de krant De Tijd ten tijde van het proces rond Superclub tegen Maurice De Prins en zijn rechterhand Charles Cool. Hun journalist René De Witte was in de krant de verdediger van De Prins en dus kregen zijn advocaten tijdens de  procesgang een interview van een pagina in die krant. De Prins kreeg 4 jaar en Cool 2 jaar, beiden effectief.