De yogasnuivers

Dat De Wever uithaalt naar de gebruikers van cocaïne is begrijpelijk. Zij zorgen immers voor de vraag en dat staat centraal in deze handel. Dat hij daarbij echter een specifieke groep viseert van wat hij noemt yogasnuivers die hij duidelijk ziet als politieke tegenstanders wekt nog weinig verbazing.

1

Bart De Wever, de man die zijn volk leert schelden.

Maar misschien kan hij eens in zijn omgeving kijken waar vorig jaar in de media uitvoerig melding werd gemaakt van zijn vriend E. Van der Paal en diens liefde voor cocaïne. Dit terwijl De Wever aan zijn vader de belofte had gedaan om voor zoonlief te blijven zorgen.

Zij uithaal is dan ook minstens totaal ongepast maar typeert wel de man voor wie het uitschelden van tegenstanders een vaste gewoonte is. Zie Kris Peeters, mensen met een bakfiets, enzovoort.

In wezen een triest figuur maar wel een eeuwig lijkende ruziemaker.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar Humo naar aanleiding van hun artikel over yogasnuivers in Humo van 26 maart.

Jacques Monsieur–Cassatie verwerpt beroep

Het Hof van Cassatie verwierp vandaag het beroep van de Belgische wapenhandelaar Jacques Monsieur tegen zijn veroordeling op 19 oktober 2018 door het Brusselse hof van beroep tot 4 jaar effectieve gevangenis plus boetes en inbeslagnames.

Eerder op 1 juni 2017 kreeg de man in eerste aanleg 3 jaar cel toegemeten. Het betrof hier illegale wapenverkopen via kompanen in Frankrijk, Zwitserland en Polen aan o.m. Iran, Indonesië en Mauritanië.

De Iran-Contra-Affaire en de Mossad

De man opereerde natuurlijk geheel in de anonimiteit. Door zijn betrokkenheid bij de burgeroorlog in de Republiek Congo (Brazzaville) op het einde van de jaren negentig verzeilde hij echter in het grote schandaal rond de Franse oliemaatschappij Elf Aquitaine – die men daarna maar liet overnemen door Total – raakte zijn naam in de media en hij in voorarrest. Waarop hij vluchtte naar Iran waar men zo ontdekte dat hun wapenhandelaar een spion was.

Opvallend is dat federaal parketmagistraat Véronique Melot in eerste aanleg maar 2 jaar vroeg en in beroep 3 jaar. De rechters deden er dus telkens een jaar bij. Ergens begrijpelijk want de man is een recidivist pur sang die voordien voor gelijkaardige feiten en spionage in de cel zat in Iran, Turkije, Frankrijk, België en de VS (1). Een deskundige van het internationaal gevangeniswezen dus.

DSC_0311

Jacques Monsieur zag vandaag door het Hof van Cassatie zijn beroep tegen de eerdere veroordeling tot 4 jaar cel verworpen. In Le Soir en De Morgen gaf men hem vroeger de bijnam de Vos. Voor het parket was het feit dat hij het al die jaren overleefde een bewijs dat dit niet zomaar een zacht gekookt eitje was maar een sluwe man die goed wist waar hij mee bezig was. “Normaal was zo iemand  al lang vermoord geweest”, klonk het daar.

Hij was vooral een spion voor de Mossad die via het klantenbestand van zijn vader, een notaris uit Lot bij Halle, in contact kwam met de Brusselse jetset zoals de joodse textielbaron Pierre Salik van de gelijknamige jeansbroeken.

Zijn liefde voor de paardensport bracht hem onder meer naar Polen toen de Berlijnse Muur er nog was en zo de spionage. Hij was reserveofficier in het leger en informant voor de AIVD, onze militaire spionagedienst, en haar zusterorganisaties zoals het Amerikaanse Defense Intelligence Agency (DIA).

Zo was hij betrokken bij het Iran-Contraschandaal uit het midden van de jaren tachtig van de vorige eeuw waarbij de VS via Israël in het geheim wapens leverde aan het Iran van de Ayatollahs. Een land dat toen in oorlog was met het Irak van Saddam Hoessein, zelf een ex-agent van de CIA. De zaak leidde bijna tot het afzetten van de Amerikaanse president Ronald Reagan.

Toen in 1991 de oorlog tegen Joegoslavië uitbrak en de VS en EU via de Verenigde Naties een wapenembargo tegen dat land eisten en kregen ging de DIA als het ware de dag nadien bij Jacques Monsieur vragen om aan de vrienden in Kroatië wapens te leveren. Waarbij de NAVO, die de Adriatische Zee controleerde, zorgde dat dit ogengestoord kon doorgaan.

Vervalste handtekeningen luchtmachtbazen

In 1993 – 8 jaar na het uitlekken van de eerdere wapenleveringen aan Iran – vroeg de Mossad, de Israëlische veiligheidsdienst, dan aan Monsieur om in de VS voor de Iraanse luchtmacht vliegtuigonderdelen en materiaal voor de luchtafweer te kopen. Iets wat toen streng verboden was. Monsieur was hun infiltrant in het enorme Iraanse militairindustriële complex.

Samen met een kompaan uit Asse vervalsten zij daarbij de handtekeningen van de chef van de Belgische luchtmacht en het hoofd van de aankoopdienst van de luchtmacht in Evere. Toen men Monsieur een eerste maal in België veroordeelde gebeurde dat dan ook achter gesloten deuren. Te gênant vermoedelijk. Nu echter greep de rechtspleging zoals het hoort in alle openheid.

De zaak verjaarde normaal in april maar het snelle optreden van zowel het hof van beroep als Cassatie verhinderde dat. Het is vooral dankzij het federaal parket en magistraat Véronique Melot dat de zaak met een veroordeling werd afgesloten.

Eerder toen het dossier bij het Brusselse parket zat leek het nergens te geraken. Het was zelfs een van de argumenten van de advocaten van Monsieur toen de zaak in beroep voorkwam. Het onderzoek naar de zaak sleepte toen het nog ressorteerde onder het Brusselse parket volgens hen te lang aan. Hun argumenten haalden het wel niet.

Ondertussen is er echter geen tekort aan moordwapens voor de illegale wapenhandelaars, de handelaars des doods. Dat al Qaeda in Irak, Syrië, Libië en Jemen geen tekorten aan wapens hebben is duidelijk.

En ISIS en al Qaeda kopen die uiteraard niet officieel bij bijvoorbeeld FN in Herstal. Die weten wel andere wegen te vinden zoals het werken via enkele Arabische golfstaten zijnde de Verenigde Arabische Emiraten. Of als naar gewoonte via de VS.

Het is er als steeds gewoon zakendoen. Alleen noemen ze nu niet meer Jacques Monsieur. Lees er maar het rapport van het Britse Conflict Armament Research ‘The weapons of the Islamic State’ (2) over na.

Het is een door de EU en Duitsland besteld dossier dat zwart op wit toont hoe men vanuit Bulgarije – dus de EU! – massaal wapens leverde aan ISIS. Het werk van o.m. de VS en Saoedi-Arabië. Tot na de verovering van de Iraakse miljoenenstad Mosoel voor de VS en voor Saoedi-Arabië toen Mosoel door het Iraakse leger reeds praktisch omsingeld was.

Willy Van Damme

Meer info: ‘Handelaar des doods”, Willy Van Damme, Borgerhoff & Lamberigts, 2011, 255 pagina’s.

1) Het staat nu vast dat men Jacques Monsieur in Panama ontvoerde en daarna in de VS voor de rechter sleurde. Een nepproces dus. De ontvoering gebeurde vermoedelijk op 27 augustus 2009 na uitlokking. Alles was het werk van de Drug Enforcement Administration (DEA). Iets wat een woordvoerder van DEA achteraf tijdens een gesprek zelf toegaf. “Wij hebben hiervoor de nodige expertise”, vertelde de man.

2) Conflict Armament Research, http://www.conflictarm.com/reports/weapons-of-the-islamic-state/.

Waakhond slaapt verder

In het artikel ‘Nucleaire spion bleef ongemoeid in Leuven’ van De Morgen van 20 maart blijkt dat het Comité I en Uw medewerkers bij deze zaak een belangrijk element over het hoofd hebben gezien.

Zo verklaarde de vroegere Nederlandse premier Ruud Lubbers (CD&A) aan het VPRO programma Argos van 9 augustus 2005 dat de inlichtingendiensten weet hadden van diens activiteiten maar dat de CIA een arrestatie verhinderde. Zie onder meer: https://nl.wikipedia.org/wiki/Abdul_Qadir_Khan.

De zaak moet men trouwens zien in het kader van de geostrategie van dat ogenblik waarbij China nauw samenwerkte met de VS en dat ook Saoedi-Arabië dan Pakistan gunstig gezind was. Reeds in 1977 beginnen de VS, China, de EU, Saoedi-Arabië en Pakistan via politieke destabilisatie met hun oorlog tegen Afghanistan. Deze breekt definitief uit in 1979. En in dit spel was de cruciale schakel Pakistan.

Dit toont nogmaals aan dat het Comité I, de vermeende waakhond – de feiten speelden zich meer dan 30 jaar geleden af – gewoon verder slaapt en de media in dat zelfde bedje eveneens liggen te slapen. En ondertussen doet men rustig en ongestoord verder.

Willy Van Damme

Syrië–Waarheen met de salafistische moordenaarsbendes?

Nu het rijk van ISIS, al Qaeda en de andere salafistische moordenaars- en plunderbendes in Syrië en Irak naar hun einde loopt stelt zich de vraag wat er met hen moet gebeuren. Voor de VS en hun huurlingen van de YPG/PKK is dat simpel: De westerse landen moeten hen gewoon terugnemen en er daarna mee doen wat ze willen.

Een wel erg merkwaardige redenering. Deze uit allerlei landen van Indonesië over Mali tot Frankrijk, Nederland en België afkomstige huurlingen moeten niet in hun thuislanden berecht worden maar moeten hun gerechtigde straf krijgen in de landen waar ze hun zware misdaden begingen. En dat zijn Irak en Syrië.

Territoriale integriteit

Zowel Nederland als België onderhouden nog steeds officiële relaties met de regeringen in Bagdad en Damascus en dienen gewoon de rechten van die staten te respecteren zoals onafhankelijke naties horen te doen. Als een Syriër hier een moord begaat gaan we die toch ook niet naar Syrië sturen om hem ginds te laten berechten? Neen, dan is er werk aan de winkel voor de Belgische of Nederlandse rechtbanken. Toch heel simpel.

Wat Syrië in het Belgische geval kan en moet doen is zorgen voor juridische bijstand voor haar landgenoot. Hetzelfde voor diegenen die in Bagdad en Damascus voor de rechter zouden verschijnen waar onze ambassades dan legale bijstand moeten verlenen. Meer niet.

Abdoelhamid Abaaoud

Abdoelhamid Abaaoud, een van de Belgische ‘idealisten’ die het niet overleefden. Moeten wij zijn nog overlevende collega’s echter naar hier halen zodat zij in Syrië en Irak hun rechtmatige straf ontlopen? Het voorstel is een pure schande. Laat hen ginds verder rotten. Ze moesten nu eenmaal naar ginds vertrekken.

Zelfs al zijn het gruwels zoals Mehdi Nemmouche. Bijstand is essentieel. Worden zij vrijgesproken of krijgen zij effectief de doodstraf dan is dan niet onze zaak maar die van de rechtbanken in Syrië of Irak.

Bovendien is het weghalen van die jihadisten een grove schending van het internationaal recht. Wij hebben gewoon het recht niet om hen daar weg te halen. Het zou het schenden van de territoriale integriteit van die landen betekenen. En dat is op zich toch een crimineel feit.

Maar ja, in de redenering van onze westerse regeringen bestaat er niet zoiets als de onschendbaarheid van de Syrische of Iraakse grenzen. Wij zijn de meester en zij, de knechten, moeten naar onze bevelen luisteren. Dat is toch complete waanzin.

Syrisch garnizoen

We moeten simpelweg de zaak overlaten aan het gerechtelijk apparaat van die landen. Het is bovendien een grote besparing voor onze begrotingen en het betekent ook dat ze ginds blijven zitten in allerlei gevangenissen, eventueel wachtend op hun executie.

Verder is de Syrische staat, incluis een stevig garnizoen van het Syrische leger, in dit gebied aanwezig zowel in de provinciale hoofdstad Hasaka als in het aan de Turkse grens gelegen Qamishli. Die moeten die zaak ter handen nemen. Laat hen gewoon hun werk doen. 

Ook betekent dit dat we ons geen zorgen hoeven te maken over de veiligheidsproblematiek hier. Wat kan gemakkelijker zijn? Onze politici moeten dan zelfs niet wakker liggen over een eventueel ongeruste publieke opinie. Ze kunnen zonder zorgen gaan slapen.

En het risico op een heel zware (dood)straf zal in die landen zeker groter zijn dan hier waar ze er misschien met vijf jaar – ‘mijnheer, ik was er ambulancier’ – van af komen. Want hoe verzamel je hier bewijslast tegen dat uitschot? Moeten wij onze al overbelaste magistraten en politiemensen hiermee nog gaan belasten? Kom nou!

Willy Van Damme

Francken ISIS en de Syrische christenen

Dat Theo Francken (N-VA), voormalig staatsecretaris voor Migratie, meer leugens verkoopt dan dat hij de waarheid vertelt is geweten. Ook in het dossier rond de zogenaamde humanitaire visa voor Syrische christenen zit hij uit zijn nek te kletsen dat het niet mooi meer is. Het verstrekken van die visa was in wezen niets anders dan zijn versie van het verfoeide politiek dienstbetoon. Wat hij nu poogt te vergoelijken.

Een hoop leugens

Het is nogal wiedes dat die paar honderd Syriërs en hun kennissen natuurlijk eens ze dat kunnen allemaal op de N-VA van het Mechelse gemeenteraadslid Melikan Kucam en Francken gaan stemmen. Het door het gerecht wegens onder meer mensenhandel in verdenking stellen van Melikan Kucam doorkruist die plannen natuurlijk.

Bovendien moest dat verhaal dienen om Francken een ‘humanitair’ gezicht te geven genre: ‘Kijk toch aan wat die man doet voor die sukkelaars. Als dat geen humanist is. Het moest zijn harde serie leugens en grove beledigingen op onder meer Twitter counteren. Jekyl en Hyde dus. Goed gezien maar het flopt.

Ik heb die mensen gered van een gewisse dood door ISIS oppert Francken. Zonder mij waren ze door hen vermoord. Wow!! Goed voor wie niets van Syrië afweet natuurlijk. Iemand die maar een beetje van die oorlog kent weet dat dit pure leugens zijn. Grove leugens bovendien.

ISIS kwam officieel tot leven op het einde van 2013 toen er in Syrië binnen de organisatie al Qaeda in Irak, de groep die de oorlog op vraag van de VS op gang trok, zware gevechten uitbraken tussen de officiële groep van Aboe Mohammed al Joulani en Ayman al Zawahiri, officieel nummer 1 van al Qaeda, en haar afscheuring onder leiding van Aboe Bakr al Baghdadi.

Na een serie mislukte pogingen om te bemiddelen en een bloedige oorlog trok ISIS zich terug op het financieel zeer interessante gebied ten oosten van de Eufraat waar zich de Syrische olievelden situeren.

België steunde ISIS

Interessant want voorheen had de EU, en dus ook België, toegestaan dat men die koppensnellers wapens mocht leveren – grappig was dat dit volgens de EU-richtlijn niet mocht zijn om te doden maar alleen om zich te verdedigen – en dat het embargo voor olieproducten was opgeheven.

Met andere woorden: België liet toe om ISIS en de andere salafistische terreurgroepen te bewapenen en via de aankoop van hun olie ISIS te financieren. Wat via Turkije en Frankrijk ook gebeurde.

Melikan Kucam - 2

Melikan Kucam moest in Mechelen zorgen dat er ook allochtone stemmen naar zijn partij, de N-VA, zouden gaan. Iemand nog een humanitair visum?

De (sic) humanist Francken hielp dus als regeringslid mee om al Qaeda, ISIS en ander salafistisch tuig te bewapenen. Zonder westerse, en dus Belgische steun, was er trouwens nooit een oorlog geweest in Syrië. En dus geen vluchtelingen of nood aan partijpolitieke ‘humanitaire visa’. En België doet trouwens mee aan de blokkade van Syrië, oorzaak van veel menselijk leed.

Maar de humanist spelen is voor onze politici, en dus niet alleen de N-VA en Francken, een must. De mensen een rad voor de ogen draaien heet dat. De realiteit van de politiek van Francken en zijn collega’s is echter een massaslachting. Het is als het beschavingswerk van koning Leopold II in Congo. Eerst mooie woorden en dan afslachten;

Toen die oorlog tussen die twee fracties van al Qaeda eind 2013 uitbrak wist al Qaeda, dan onder de naam al Nusra, stand te houden in het westen van Syrië op enkele uitzonderingen na zoals delen van het vluchtelingenkamp Yarmouk ten zuiden van Damascus. Het door salafisten beheerde gebied van de stad Aleppo viel onder controle van al Nusra en haar bondgenoten. ISIS was er geheel verdwenen.

Dit bleef zo tot midden december 2016 toen het Syrische leger dat deel van de stad veroverde. Waarna de rust er grotendeels terugkeerde. Dat christenen in 2015 in Aleppo zoals Francken beweert door ISIS werden bedreigd is dan ook pure fantasie.

Het klinkt natuurlijk wel mooi maar is zoals men het nu noemt fake news. Het is het verhaal van Francken ‘De Held’, de Vlaamse superman, die onbaatzuchtig honderden mensen redde uit de ‘bloedige klauwen van ISIS’. Het klinkt prachtig maar is dus een leugen. Een op zijn Franckens.

Antwerpse drugbende

Nog erger is echter het feit dat terwijl Francken dus goochelde met ‘humanitaire visa’ voor in Aleppo bedreigde christenen onze regering en onze media voor de volle 100% achter die in Aleppo opererende terreurgroepen stonden. De kerels die volgens Francken nu beweert brave christenen dreigden te kelen.

Men herinnert zich maar de met pakken tranen gevulde voorpagina’s van pseudokwaliteitsbladen als De Morgen en De Standaard toen al Qaeda medio december 2016 die slag voor Aleppo verloor. Ook onze regering liet de tranen toen vrijelijk vloeien. De ‘goeden’ verloren de strijd. En dan heeft Francken de lef om nu zo’n slecht theater op te voeren.

De vraag is maar of die dankzij politiek dienstbetoon hier geraakte Syriërs niet gelieerd zijn aan het gisteren in Antwerpen bloot gelegde crimineel netwerk. En volgens bepaalde media zou die link er wel degelijk zijn. Bart De Wever insinueerde in de aanloop naar de lokale verkiezingen in Antwerpen een link tussen de Antwerpse drughandel en Kris Peeters, toen lijsttrekker van CD&V. Kijk nou…. Het wordt nog warm.

Willy Van Damme

Een gevaar voor de staat

Sinds de publicatie hier van het artikel over de problemen die de Marokkaanse zakenvrouw en activiste Kaoutar Fal in België met de Staatsveiligheid ondervond doken er nieuwe gegevens op die nog meer vragen doen rijzen over het gebrek aan respect voor de Belgische rechtstaat door deze dienst.

Wie betaalt de schade?

De vraag die men zich immers moet stellen is in hoeverre die een eigen, deels door buitenlandse mogendheden gestuurde, agenda hebben of deze loyaal zijn aan de Belgische instellingen en haar wetten en regels. Zo stellen sommigen over Albert Raes, de langdurige vroegere baas van die dienst, dat hij de Israëlische Mossad hier alle mogelijke vrijheid tot handelen gaf. Of dat crimineel was of niet had dan geen belang.

De weigering van Jaak Raes om aan Kaoutar Fal inzage te geven in haar dossier staat immers haaks op de rechtspleging door onder meer de Raad van State. Hij veegt er gewoon zijn laars aan. Dit terwijl men zeker van een belangrijke instelling als de Staatsveiligheid mag verwachten dat ze op de bres staat voor het verdedigen van de Belgische staat en dus zeker haar rechtspraak.

Vergeet het, ze vertikt het. Uit het stuk over Kaoutar Fal blijkt hoe de Staatsveiligheid zware schade toebracht aan een zekere L.L. door te beweren dat zij een gevaar was voor de veiligheid van de staat en dus niet kon werken als gerechtstolk. Een beroepsverbod dus.

De Staatsveiligheid weigerde de nodige bewijzen voor haar bewering te geven maar werd na jaren procederen door de Raad van State teruggefloten. Het verhaal van de Staatsveiligheid was, zo bleek nadien, gebaseerd op niets substantieel. De dame werkt nu aan de rechtbank maar moest jaren wachten en een stevig pak gerechtskosten betalen om haar rechten te krijgen. Wie betaalde deze schade?

DSC_0816

Onze Staatsveiligheid beweert dat Kaoutar Fal een gevaar is voor onze veiligheid want ze werkt, stelt men, voor de Marokkaanse veiligheidsdienst. Nochtans een bevriende organisatie. Zij staat echter op haar rechten en eist de ‘bewijzen’. Pech voor de Staatsveiligheid en de Dienst Vreemdelingenzaken.

Hetzelfde overkwam zangeres Soetkin Collier die in 2003 een voor haar muzikale hoogdag hoopte te vieren toen ze in de Letse hoofdstad Riga als Belgisch kandidate met de groep Urban Trad op het Eurosongfestival zou optreden.

Haar groot feest ging echter dankzij de leugens van de Staatsveiligheid niet door. Ook hier veroorzaakte de Staatsveiligheid broodroof en via in wezen pure laster saboteerde zij haar deelname. En wie betaalde hier de schade?

Geen bewijzen

En dan was er X, een van geboorte Marokkaan die de Belgische nationaliteit aanvroeg  welke men echter weigerde want… de Staatsveiligheid noemde hem een gevaar voor onze samenleving daar hij lid was van, stelden onze spionnen, Al-adl Wal Ihsan – een bij het fundamentalisme aanleunende Marokkaanse Islamitische oppositiebeweging en het ermee, volgens de Staatsveiligheid, gelieerde Belgische Alwiaam.

Beweringen waarvoor ze echter geen bewijs leverden. Een traditie daar zo te zien. X ontkende lidmaatschap van Al-adl Wal Ihsan en stelde dat Alwiaam een officieel erkende vzw is die subsidies krijgt van zowel de Vlaamse overheid als van de stad. De vzw werkt trouwens nog steeds vanuit het Berchemse cultureel centrum. In haar vonnis van 6 juni 2005 geeft de Antwerpse rechtbank de Staatsveiligheid dan ook een stevige uitbrander.

Een recenter verhaal is dat van de Congolees X die hier politiek asiel aanvroeg. Een complexe geschiedenis waarbij die man ooit een informant was van de veiligheidsdiensten van de Congolese president Joseph Kabila maar volgens zijn verklaringen in ongenade was gevallen en daarom moest vluchten, eerst naar Congo Brazzaville en nadien via Frankrijk naar hier.

Waarbij X via een ganse serie documenten poogde aan te tonen dat hij wel degelijk een opposant was geworden die wegens gevaar voor zijn eigen leven gevlucht was. Allemaal onzin stelde de Staatsveiligheid want de man is hier gewoon een informant voor de ambassade van de Democratische Republiek Congo die zo de Congolese oppositie in België moet bespioneren.

Allemaal goed en wel maar ook hier opnieuw niet het minste bewijs voor die voor X toch zwaar belastende beweringen. Het maakte hem ook in Congolese oppositiekringen immers zeer verdacht. De man zou, indien men deze beweringen voor waar aannam, zo de schietschijf kunnen worden voor beide partijen.

De Raad van State maakte vorig jaar op 28 november dan ook korte metten met die beweringen en annuleerde de weigering van de overheid om hem hier asiel te verlenen. (1) Voor de Raad van State moest de Staatsveiligheid eerst maar eens met bewijzen komen. Of die er gaan komen is echter twijfelachtig. Had ze die immers gehad dan hadden die bij de Raad van State normaal gezien voorgelegen en besproken. Nu niet.

Chinese spionnen

De vraag is in hoeverre men onze veiligheidsdiensten kan vertrouwen. NIET. Historisch en best grappig zijn de woorden van generaal Eddy Testelmans; toen het hoofd van de AIVD, onze militaire veiligheidsdienst, die in een gesprek met journalist Kristof Clerix (2) stelde:

“Bovendien hebben we met hen (de NSA, nvdr.) een zeer goede relatie, open en professioneel, in de twee richtingen. Dit bewijst trouwens dat in het domein van de cyberveiligheid de multinationale samenwerking van enorm belang is.”

Het vroegere hoofd van de NSA, generaal Keith Alexander was blijkens dat gesprek volgens onze militaire topspion Testelmans een goede vriend. Het interview verscheen enkele dagen nadat het verhaal van Edward Snowden in de pers verscheen over hoe de NSA via o.m. Amerikaanse sociale media de ganse wereld bespioneerde, tot de Duitse bondskanselier Angela Merkel en onze ganse regering toe. Testelmans had inderdaad goede vrienden.

Hoeft het te verbazen dat onze veiligheidsdiensten ons nooit waarschuwden voor deze wereldwijde afluisteroperatie. Te druk bezig met het verbroederen met de NSA, CIA, DIA, MI6 en GCHQ? Maar waarvoor heb je dan nog een veiligheidsdienst? Om bij de NSA bourbon te gaan drinken? Hopelijk voor hen is het dan wel lekkere

DSC_0770

Proximus, onze nationale telefoonmaatschappij en internetbedrijf, was jarenlang het slachtoffer van een ongeziene cyberaanval door de Amerikaanse NSA en het Britse GCHQ. Het is de voor het Amerikaanse gerecht voortvluchtige Edward Snowden die het wist te vertellen. Onze spionagediensten wisten blijkbaar van niets. Ja, generaal Keith Alexander, op dat ogenblik baas van de NSA, was volgens onze generaal Eddy Testelmans, toen hoofd van onze militaire veiligheidsdienst, zijn goede vriend. Aan zijn vrienden kent men de man?

En toen van 2011 tot 1014 vele honderden salafisten vanuit België naar Syrië en Irak trokken om er te moorden en plunderen en nadien in Europa toe te slaan zweeg onze Staatsveiligheid. Gebleken is immers dat veel rekrutering van die moordenaarsbendes gebeurde in opdracht van onder meer MI6, de Britse collega’s van onze Staatsveiligheid.

Maar geen zorg. Recent waarschuwde onze Staatsveiligheid voor de aanwezigheid in Brussel van Russische en Chinese spionnen. Alsof die er niet al altijd geweest zijn. Ook moet men volgens onze spionnen oppassen voor cyberaanvallen door de Russen en de Chinezen om zo onze verkiezingen te beïnvloeden.

Moet de VS hier dan misschien het monopolie over behouden? In ‘s hemelsnaam wie neemt dat zootje nog serieus? En wiens belang verdedigen zij dan echt? Dat van de bazen van de NSA of dat van de wetten van het Belgische volk?

Willy Van Damme

1) Arrest Raad van State 213.102 van 28 november 2018

2) http://www.mo.be/opinie/militaire-inlichtingendienst-getroffen-door-ernstig-cyberincident.

Wie “ontvoerde” Kaoutar Fal?

Elf juli 2018 leek voor de 32-jarige Marokkaanse zakenvrouw en activiste Kaoutar Fal een mooie dag te worden. Na 42 dagen in België als een soort crimineel vastgezeten te hebben in een gesloten centrum voor illegalen was ze de dag ervoor op 10 juli na vier gerechtelijke procedures op bevel van het Brusselse hof van beroep vrijgelaten.

Wie en waarom

Iets na 12 uur verliet ze dan haar appartement aan de Brusselse Luxemburgplaats om zich wat verder naar het Europees parlement te begeven. Belangrijk want ze had een enkele afspraken waaronder met de voorzitter van dat parlement Antonio Tajani, haar eerste die ze kon realiseren sinds ze in België toekwam. En via vooral die instelling ging Kaoutar een serie activiteiten organiseren en contacten leggen. Als consulente belangrijk.

Ze was echter maar net met vrienden op weg naar de afspraken of twee mannen hielden haar tegen en eisten dat ze met hen meeging. “We vroegen naar hun identificatie en kregen die niet maar ze verplichten mij wel om in de auto te stappen. En zonder mijn  gezelschap”, stelt Kaoutar Fal. Wat Rezi en Moishe Friedman die haar vergezelden ook bevestigen in hun verklaringen aan de politie en bij hun klachten elders.

Een ontvoering, daar lijkt het toch goed op. Haar GSM stond ook plots buiten dienst. Maar door wie die ‘ontvoering’ gebeurde is nog steeds de vraag voor iedereen die dit dossier op een wat professionele wijze volgt. Wie wou verhinderen dat ze met mensen in het Europees parlement sprak? En vooral ook waarom? En die ‘wie’ dat lijkt wel de Staatsveiligheid te zijn. Wie anders?

Als een crimineel

Alles leek op 29 mei vorig jaar vlot te zullen gaan voor de Marokkaanse 32-jarige Kaoutar Fal toen ze in het Marokkaanse Casablanca het vliegtuig nam voor Charleroi. Voorzien van een op 14 oktober 2016 verkregen en voor 38 maanden geldig visum alsmede een set afspraken. En met een serie geplande ontmoetingen met vooral leden van het Europees parlement waaronder de voorzitter zag alles er rooskleurig uit voor deze dame met flinke ambities.

DSC_0802

Als we onze Staatsveiligheid moeten geloven dan is Kaoutar Fal een staatsgevaarlijke spion werkend voor de Marokkaanse spionagedienst, officieel toch vrienden van onze Staatsveiligheid. Wat voor een bepaalde pers de gelegenheid was om haar te omschrijven als de Marokkaanse Mata Hari.

Wat zij echter niet wist was dat men in alle stilte op 28 maart 2018 haar voor twee jaar geldend visum op vraag van de Staatsveiligheid stiekem had ingetrokken. Daarover had men op 15 maart een nota gemaakt. En alhoewel haar adres op de Belgische ambassade gekend was had niemand de moeite gedaan om haar daar van op de hoogte te stellen. Ze kwam trouwens midden mei nog op bezoek naar ons land.

Kaoutar Fal: “Het was een grote schok voor mij. Ik kom in vele landen en heb nog nooit problemen gehad. En plots werd ik zonder dat ik wist wat er aan de hand was opgesloten samen in een kamer met daarbij duidelijk ook criminelen. Dit van 23 uur tot de volgende dag 11 uur. Het was ook ramadan en ik had nog niet gegeten. Het heeft een ganse dag geduurd voor ik eindelijk kon eten. Bovendien had men ook mijn bagage, GSM en paspoort afgenomen.”

Op 30 mei wordt ze dan ook afgevoerd naar het transitcentrum Caricole in Steenokkerzeel waar men illegalen die men wil deporteren opsluit. Maar zonder paspoort of GSM. Uiteindelijk zal zij er in slagen om de Antwerpse rabbijn Moishe Friedman te contacteren. Die kende ze nog van de interreligieuze conferentie in het Europees Parlement van 7 maart 2017 welke ze mee hielp organiseren.

Bestuurlijke arrogantie

Die nam snel contact op met Kati Verstrepen, een Antwerps advocaat specialist in immigratieproblemen. Waarna de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen haar op 6 juni vrijlaat.

De beslissing van de Dienst Vreemdelingenzaken wordt omwille van een gebrek aan motivering geschorst. Maar wie dacht dat ze dan vrij zou zijn was fout. Ze wordt immers ondanks de rechtelijke beslissing terug in Caricole opgesloten. Men negeert gewoon het bevel van de rechtelijke macht.

IMG_1744

Moishe Friedman is een der vele anti-zionistische joodse religieuzen. Hij leeft nu in Antwerpen maar was in Wenen als rabbijn verbonden aan een antizionistische synagoge die ooit onder bedreiging van een pistool was overgenomen door Israëlische agenten. Ook in dit dossier van Kaoutar Fal is hij terug de luis in de pels, ditmaal van de Staatsveiligheid en de Dienst Vreemdelingenzaken.

Typerend voor de bestuurlijke arrogantie is dat de Dienst Vreemdelingenzaken tegen de rechtbank om haar weigering te staven gewoon stelde dat de Staatsveiligheid haar als een ‘gevaar voor de Belgische samenleving’ ziet. Zonder echter hiervoor zelfs maar enig bewijs te leveren of dat wel zo is. Nog geen nota van de Staatsveiligheid bracht men er naar voor. Vandaar hun mislukking.

Maar kijk, geen probleem want veel heeft men op die dienst niet nodig. Gewoon een papiertje van de Staatsveiligheid waarop staat dat deze haar ziet als een staatsgevaarlijk persoon. Een die werkt voor de Marokkaanse spionagedienst, vermoedelijk dan de DGED, de Direction générale des études, en contacten heeft met mensen van andere ‘offensieve spionagediensten’. Dit is voor die dienst voldoende. Een simpele door niets gestaafde bewering dus.

Zo stelt men in de media dat ze dus werkt voor de Marokkaanse DGED en in de rechtbank wordt dat dan wat vager het volgende:

“Selon la Sûreté de l’Etat, l’intéressée (Kaoutar Fal, nvdr) et ses organisations sont activement impliquées dans des activités de renseignement au profit du Maroc. elle est également en contact avec des personnes qui sont connues de la Sûreté de l’Etat pour leurs activités en faveur de services de renseignement étrangers offensifs.”

“Volgens de Veiligheid van de Staat is de betrokkene (Kaoutar Fal, nvdr.) en haar organisaties actief betrokken bij het verzamelen van inlichtingen ten voordele van Marokko. Bovendien staat zij eveneens in contact met personen die bij de Veiligheid van de Staat gekend zijn omwille van hun activiteiten ten voordele van offensieve buitenlandse inlichtingendiensten.”

Waar is het bewijs?

Allemaal straffe beweringen, maar waar is het bewijs? Nergens toch. Een overheidsdienst maakt een verklaring die voor de betrokkene erg bezwarend is maar levert zelfs nog niet eens de minste aanwijzing. Of hoe de rechtstaat hier professioneel de nek wordt omgewrongen.

Bovendien is dit een beslissing in eerste aanleg en is er in dit soort zaken in de praktijk echter niet eens een beroep met maar een minimum aan slaagkansen mogelijk. Zo blijkt dat de bewering van de Staatsveiligheid voor dit soort zaken dus niet eens kan betwist worden. De rechtstaat op haar kop. Advocaat Kati Verstrepen haakt dan ook af en ziet, beseffende dat beroep zinloos is, af van verdere gerechtelijke stappen.

Nog straffer is dat de Marokkaanse DGED en onze Staatsveiligheid al decennia sinds de komst van al die Marokkaanse gastarbeiders midden de jaren zestig van de vorige eeuw goed samenwerken. Het is een publiek geheim. Ook werd er vorig jaar op 11 juni tussen Marokko, Spanje, Frankrijk en België zelfs een nieuw samenwerkingsakkoord gesloten over o.m. de uitwisseling van gegevens rond terreur en immigratie.

Dat men dan met veel openbare herrie iemand die voor de DGED zou werken het land uitzet is dan ook minstens abnormaal te noemen. Als er tussen die diensten dan toch een probleem is dan regelt men dat ver weg van het publiek en in alle discretie. Geen pottenkijkers dus. Het gebeurde naar verluidt in het verleden wel rond de affaire Abdelkader Belliraj (1).

Woede natuurlijk bij Kaoutar Fal die samen met Moishe Friedman ieder een boze brief schrijven naar de advocate Kati Verstrepen en naar de stafhouder bij de Antwerpse balie. In haar verdediging stelt Kati Verstrepen dat voor haar de zaak haaks staat op wat een rechtstaat hoort te zijn.

Zo schrijft zij:

“Bij arrest van 6 juni wordt de schorsing van beide beslissingen (intrekking van visum en bevel tot verwijdering van het Belgisch grondgebied, nvdr.) bevolen. In een normale rechtsorde zou mevrouw op dat ogenblik toegang gekregen hebben tot het grondgebied. Evenwel niet in België, waar de dienst vreemdelingenzaken het personeel de opdracht geeft mevrouw niet vrij te laten omdat ze een nieuwe beslissing in voorbereiding hebben. Ondanks mijn aandringen tot bij de directie van de dienst vreemdelingenzaken blijft mevrouw opgesloten.

En dan komt er op 7 juni inderdaad een nieuwe beslissing van de Dienst Vreemdelingenzaken met ditmaal bijgesloten de enkele zinnen met uitleg van de Staatsveiligheid. Waarbij Kati Verstrepen aan de stafhouder schrijft:

“We leggen mevrouw Fal en de heer Friedman uit dat een nieuw verzoek tot schorsing bij de RvV (Raad voor Vreemdelingenbetwistingen, nvdr.) geen kans op slagen heeft…. Het gebrek aan respect van de uitvoerende macht voor de beslissingen van de rechterlijke macht zijn een kwalijke zaak. 

Een tweede poging ditmaal zonder advocaat mislukt dan ook. Wat echter wel lukt is dat de Kamer van Inbeschuldigingstelling op 10 juli haar vrijlating beveelt en die wordt merkwaardig genoeg door Vreemdelingenzaken nu aanvaard. Reden voor dit arrest is het onwettig vasthouden door die dienst nadat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen op 6 juli haar vrijlating beval.

1-cPjSl32S-BiP2KJx66pMXA

Gewapend met een volmacht van Kaoutar Fal lijkt Moishe Friedman de Staatsveiligheid stilaan op de knieën te krijgen.

Maar die vrijheid zal dus van korte duur zijn want de dag nadien zal ze in blijkbaar erg verdachte omstandigheden terug opgepakt worden en op 12 juli afgevoerd naar het gesloten transitcentrum 127bis in Steenokkerzeel waar ze opgesloten blijft tot ze dan maar uit eigen beweging en kwaad op 24 juli naar Marokko terugkeert.

Met blauw zwaailicht

Kaoutar Fal: “Ik verliet iets na 12 uur mijn appartement en plots stapten er twee heren op de Luxemburgplaats naar mij die stelden van de politie te zijn en eisten dat ik met hen meeging. Toen ik hun identificatiebewijzen vroeg wilden zij die echter niet geven. Desalniettemin namen ze mij toch mee en reden tegen hoge snelheid en met een blauw zwaailicht door de straten van Brussel. Donald Trump was die dag in Brussel maar ze hadden geen enkel probleem met de serie politiecontroles onderweg. Ze reden zelfs verboden rijrichtingen in en stopten uiteindelijk aan een soort garage waar ik tot ongeveer 18 uur werd vastgehouden.”

Gewezen Duits Europarlementslid Schwalba-Hoth die vlakbij was zag het zo: “Zij vroegen om haar paspoort en omdat zij geen paspoort had – dat was haar in Charleroi bij haar aankomst afgenomen en niet teruggegeven – zegden die twee ontvoerders dat men haar naar het politiebureau vlakbij de Grote Markt zou brengen. Maar daar wist men van niets. Ze was gewoon verdwenen en ontvoerd.”

Uiteindelijk leverden ze haar die avond dan af aan het hoofdbureau van de federale politie aan de Brusselse Koningsstraat 202A. “Ze eisten vooraf ook dat ik een papier zou tekenen maar dat weigerde ik. Ook moest ik mij geheel uitkleden en kreeg ik de boeien om. Een grove schande”, zegt Kaoutar Fal.

Het was blijkbaar die dag ook al te laat om haar nog in Steenokkerzeel af te zetten. Voor Moishe Friedman en zijn dochter Rezi een schokkende ervaring. Rezi belde echter snel naar de noodcentrale 101 om de zaak aan de politie te rapporteren. En ze namen dat gesprek ook op.

Uit het daaropvolgende meer dan 17 minuten durende gesprek blijkt duidelijk dat die politiediensten in Brussel niets af wisten van het incident. Die nam de zaak ook duidelijk heel serieus. Opvallend is de 26 seconden stilte tijdens het gesprek nadat de man van de 101 eerst de persoonsgegevens van Kaoutar Fal vroeg en kreeg. Waarna deze minuten later stelde dat de politie er al mee bezig is en eindigend met te stellen dat een patrouille reeds begonnen was met de speurtocht naar Kaoutar.

De 101 heeft immers de beschikking over continu bijgewerkte data waarin alle incidenten vermeld staan waar de politie die dag bij betrokken is. Data die hij, zo lijkt het toch, gedurende die secondelange stilte raadpleegde. En inderdaad terwijl men bij de 101 de gegevens binnenkrijgt wordt ook al de dichtstbij zijnde politiepatrouille opgeroepen. Zeker in het geval van erge feiten zoals een mogelijke kidnapping.

Mme FAL EU Parliament conference

Kaoutar Fal organiseerde met anderen op 7 maart 2017 een conferentie in het Europees parlement over interreligieuze samenwerking en de problemen met Islamitisch geïnspireerde terreur en de islamofobie. Van 22 tot 24 november dat jaar was er nog een eveneens mee door haar georganiseerde African Medias Day. De Nederlandse christen Bert De Ruiter van de European Evangelical Alliance en de Brusselse politicus Faoud Ahidar (SPA), ondervoorzitter van het Brusselse gewestparlement, waren beiden zeer tevreden over die conferenties en hielden een goede indruk over aan Kaoutar Fal.

Een topman van de politie met jarenlange Brusselse ervaring: “Niet alle politieoperaties staan in die data van de noodcentrale maar dat zijn dan geheime operaties zoals bij zwaar banditisme en terreur waarbij onze mensen als regel ook een bivakmuts dragen.” En dat was hier niet het geval. Een der vermeende politiemensen was perfect herkenbaar.

Kaoutar Fal: ‘’Voor mij was dit allemaal als een soort nare droom, een nachtmerrie. Maar ik ben gescheiden en heb twee kleine kinderen van 6 en 8 jaar waar ik alleen voor moet zorgen. Ondertussen was ook mijn vader gestorven. Bovendien leverde dit mij gezien wat bepaalde media over mij schreven een grote reputatieschade op. Ik ga het hierbij dan ook niet laten. Hun beweringen zijn nergens op gebaseerd en door niets bewezen. Er was in Caricole een gesprek met een dame genaamd Julie die het vooral had over mijn contacten in het Europees parlement en zij leek niet te appreciëren dat ik daar contacten had. Ik hou mij trouwens ook zelfs niet eens bezig met politiek.”

De moddergooiers

En dat er sprake is van reputatieschade is duidelijk voor wie op het internet naar het verhaal zoekt. Vooral de klassieke problemen van het Marokkaanse beleid, zoals rond de Berbers – met de nationalistisch activist Adra Ghedu – en de voormalige Spaanse Sahara tonen zich hier. Ook Michael Freilich van Joods Actueel, een gezworen vijand van Moishe Friedman, laat zich hier kennen als een volleerde moddergooier.

De familie van Kaoutar Fal is origineel afkomstig van de streek rond Dakhla in de vroegere Spaanse Sahara die nu deels wordt bezet door Mauritanië en Marokko. En zij steunt de Marokkaanse visie op deze kwestie geheel. De naam Fal is trouwens typerend voor de regio. Zo was er de van 2005 tot 2007 regerende Mauritaanse president Ely Ould Mohammed Fal (alternatief Vall) met wiens familie ze contacten heeft.

Het gebied wordt sinds de Spaanse terugtrekking in 1975 opgeëist door een lokale verzetsbeweging het Polisario die de steun heeft van Algerije, aartsvijand van Marokko, en welke opereert vanuit vluchtelingenkampen in het Algerijnse Tindouf. Zonder veel succes echter.

Kris Peeters en Rezi Friedman - Verkiezingspamflet

Kris Peeters (CD&V) wou een joodse stem op zijn lijst voor de lokale verkiezingen van oktober 2018. Het werd geen groot succes. Maar voldoende voor Freilich om een extra pak modder boven te halen. 

In die pershetze speelde ook nog een ander zuiver Antwerps probleem mee. De feiten deden zich immers voor in de aanloop naar de Antwerpse gemeenteraadsverkiezingen waar Kris Peeters namens CD&V de strijd aanging met burgemeester Bart De Wever van de N-VA. En die strijd was in decennia niet meer zo hard en vuil geweest. Waarbij de N-VA direct of via bevriende kanalen zoals Doorbraak haar tegenstanders criminele feiten verweet.

En een van die gemediatiseerde kandidaten bij CD&V was juist Rezi Friedman die voorheen op de Karel de Grote Hogeschool afgestudeerde dochter van Moishe. Waar ze trouwens als uitmuntend student speciaal werd gelauwerd..

Michael Freilich 

En dus werd ook zij, naast haar vader Moishe de schietschijf van Michael Freilich, man van het invloedrijke Joods Actueel en toen duidelijk reeds een goede vriend van Bart De Wever en de N-VA. Sindsdien liet ook hij alle maskers vallen en is hij nu kandidaat voor die partij voor de federale parlementsverkiezingen van 26 mei. Alle voorhanden zijnde modder over Moishe en Rezi was er dan ook zeer welkom.

Vooral de Nederlandse Berbernationalist Adra Ghedu blonk hier uit. Zonder enig bewijs of bronvermelding maakte hij haar verdacht en deed beweringen die gezien het totaal ontbreken van welk bewijs of bronvermelding ook alleen als lasterlijk kunnen gezien worden.

Zo beweerde hij dat Kaoutar Fal rijkelijk met geld gooide, dit niet kon verklaren en alles cash deed wat dan ongetwijfeld verwees naar duistere geheime inkomsten en dus richting die Marokkaanse veiligheidsdienst.(2)

Verder beweerde Ghedu – die onbereikbaar bleek – ook zonder gêne dat Moishe Friedman en Kaoutar minnaars waren. Wat dan als het ware likkebaardend werd overgenomen door Freilich. Waarbij Freilich er de lezers attent op maakte dat Kaoutar voor haar rechtszaken het Antwerpse adres van Moishe Friedman gebruikte waar ook Rezi woonde.

Man ontvoering Kaoutar Fal - 1 - censored

Een van de mogelijke ontvoerders samen met Rezi Friedman (rechts) en Kaoutar Fal, midden. Wie is deze man? Vader en dochter Friedman en Kaoutar Fal noemen hem als een van de ontvoerders.

De teneur van Freilich was: Weet Kris Peeters wel dat zijn kandidate gelieerd is aan de Marokkaanse spionagedienst? (3) Dit nadat zijn vriend De Wever Kris Peeters vooraf ook al linkte aan de Antwerpse drugshandel.

Het op de nieuwswebsite van Medium en het internetblad voor Berberse nationalisten Amazigh Times verschenen verhaal van Ghedu werd dan ook gretig overgenomen, tot zelfs in het Spaans. Waarbij sommigen er nog een flinke schep bovenop deden. Zo is er het Russische Pravda (4) die stelde dat ‘journalist’ Moishe Friedman ging zorgen dat ze de Belgische nationaliteit zou krijgen door met haar te huwen. Zot, zotter, zotst.

En uiteraard hoefde men niet te twijfelen, dit was een spion en het verhaal van haar en vader en dochter Friedman dat ze onschuldig is en ontvoerd werd was een leugen, pure fantasie. Volgens Freilich had de politieman op de dienst 101 tegen Lea Rosenzweig, de moeder van Rezi, (hij stelde verkeerdelijk dat het de moeder was die naar die dienst belde) gezegd dat het de politie was die Kaoutar had meegenomen.

Er bestaat dus echter een kopie van dat gesprek en daaruit blijkt dat dit gelogen is. Met andere woorden, niet Moishe Friedman is een fantast of een leugenaar maar Michael Freilich. Wat natuurlijk geen enkele verbazing wekt.

HET geheim

 

Kaoutar Fal mag dan misschien wel uit België vertrokken zijn. Het probleem is echter daarmee helemaal niet van de baan. Integendeel zo lijkt het. Zo legde men in de zaak een klacht neer bij de Brusselse onderzoeksrechter en bij het Comité I. Dit laatste moet in opdracht van het parlement toezien op onze veiligheidsdiensten en publiceert elk jaar een rapport over de werking van die diensten.

Ook werd recent een klacht neergelegd bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg. Dit wegens de behandeling die ze hier kreeg vanwege de Belgische Staatsveiligheid en de Dienst Vreemdelingenzaken.

naamloos

Michael Freilich man van Joods Actueel en een fanatiek verdediger van de zionistische zaak, ook in zijn meer agressieve vorm. Hij is dan ook een aartsvijand van iemand als Moishe Friedman die hij al jaren met modder poogt te bedelven.

Ook werd in het kader van de wet op de openbaarheid van het bestuur inzage gevraagd in de documenten die in deze zaak gemaakt zijn door de Dienst Vreemdelingenzaken, de politie en de Staatsveiligheid. En uit de eerste verkregen politiedocumenten lijkt duidelijk dat die ‘ontvoering’ niet het werk was van de politie. Bij de Staatsveiligheid reageerde de huidige baas Jaak Raes al ronduit negatief en weigerde inzage in wat dan ook.

Zo schrijft Jaak Raes, administrateur-generaal van de Staatsveiligheid in zijn reactie op 7 december:

“Gelet op het specifieke karakter van een inlichtingendienst, is de werking van de Veiligheid van de Staat per definitie geheim. De bekendmaking van documenten van deze dienst kan de modus operandi en lopende onderzoeken aan het licht brengen en als dusdanig een gevaar opleveren voor de personen die samenwerken met de dienst of voor de relaties met buitenlandse inlichtingendiensten.”

Het komt er dus op neer dat Jaak Raes stelt dat alle informatie over Kaoutar Fal geheim is en er dus ook niets over kan vrijgegeven worden. Het is botsen tegen een muur van geheimhouding zonder dat je je kunt verweren. Maar nochtans heeft de Raad van State in een gelijkaardige zaak (5) op 7 juni 2004 de Staatsveiligheid wel bevolen informatie over een bepaalde persoon vrij te geven.

Achteraf bleek in dit dossier van de eveneens ‘staatsgevaarlijke’ L.L. niets te zitten aldus twee bij dit dossier betrokken personen. Het bleek in wezen een lege doos te zijn. ‘De dame werkt nu nog steeds gewoon als tolk op de strafrechtbank in Antwerpen’; stelt in kenner van dit verhaal.

Ook in deze zaak lijkt de Staatsveiligheid aan het kortste eind te trekken. In haar advies van 14 januari wijst de Commissie voor de Toegang tot en het Hergebruik van Bestuursdocumenten de Staatsveiligheid terug. Zich daarbij baserend op dat arrest van de Raad van State, rechtspleging van het Grondwettelijk Hof en haar eerdere adviezen. Waarbij men de stellingen van de twee partijen grondig onderzocht heeft.

Zo stelt de Commissie:

“Op grond hiervan, de rechtspraak van de Raad van State en haar eigen adviespraktijk is de Commissie van oordeel dat de Veiligheid van de Staat in ernstige wijze tekortschiet in de verantwoording van haar eigen wetgeving om toegang te geven tot de gevraagde bestuursdocumenten.”

Met andere woorden: Jaak Raes en zijn Staatsveiligheid hebben zo te zien een ernstig probleem. Het hoeft weinig te betwijfelen dat in geval Jaak Raes blijft weigeren inzage te geven in dit dossier hij zich voor de Raad van State zal moeten verantwoorden.

De blunderbrigade

Maar dat is niet enige verhaal van een Staatsveiligheid die al lang de trappen kwijt lijkt. Zo is er ook het verhaal van de zangeres Soetkin Collier die op 24 mei 2003 met de groep Urban Trad België moest gaan vertegenwoordigen op het Euro Songfestival in de Letse hoofdstad Riga.

Ook zij was volgens de Staatsveiligheid staatsgevaarlijk en behoorde tot het pikzwarte clubje rond NSV en VNJ, groepen die zich situeren in kringen rond het Vlaams Belang. De via de politiek en de media verspreidde hetze maakte het haar als gevolg daarvan onmogelijk om naar Riga te gaan. Een beroepsverbod dus.

Achteraf bleek dat zij uit zo’n milieu afkomstig is en jaren voorheen lid was geweest van die organisaties. Maar dat was vele jaren geleden en ze had er ook duidelijk mee gebroken. Het was een gevolg van de vroegere invloed van haar ouders.

Simpel onderzoek toonde dit zo aan. Het Comité I gaf de Staatsveiligheid nadien dan ook publiek een flinke uitbrander. De schade bleef echter! Is het dossier rond Kaoutar Fal ook zo een affaire? De indruk is er.

Soetkin Collier - 3

Soetkin Collier ging met de folkgroep Urban Trad normaal in 2003 naar het Eurosongfestival in Riga, Letland. Maar onze Staatsveiligheid noemde haar staatsgevaarlijk en via de politiek en media organiseerde men een hetze tegen haar. Zij kon een streep trekken door Riga. Naderhand bleek het dossier louter gebaseerd op wat zij als kind had gedaan, kind van ouders met een zwart verleden. Of de blunderbrigade aan het werk. Met Soetkin Baptist gaat het muzikaal sindsdien wel goed

Een ander verhaal rond die blunderbrigade deed zich in september 2016 voor toen de Chinese State Grid, het overheidsbedrijf dat het Chinese elektriciteitsnet beheert, 930 miljoen euro in Eandis Assets, de Belgische energieverdeler, wou investeren. “Kon niet want gevaarlijk”, stelde onze blunderboys want ze gingen zo die technologie van Eandis stelen.

“Complete onzin. Wij hebben niet eens eigen technologie want we kopen die elders bij bedrijven als General Electric. Het was wat idiotie bijeen geschreven op een simpel A4’tje. We hebben dat politiek kunnen oplossen maar de VREG heeft dat achteraf dan bewust zitten saboteren. Iemand had daar namelijk nog een rekening met ons openstaan en wou die nu vereffenen”, aldus een insider.

In kringen van het Europees parlement reageerden sommigen dan ook woedend over wat Kaoutar Fal overkwam. Waarbij Jürgen Kluten vroeger parlementslid voor Die Linke en nu lobbyist voor allerlei verenigingen zich de vraag stelt of voormalig staatssecretaris voor Immegratie Theo Francken (N-VA) hier achter zit. “Wou hij een kritische stem het zwijgen opleggen”, denk hij. Iets waarvoor tot heden echter geen aanwijzingen zijn.

Ook het Forum for Religious Freedom Europe reageerde boos en schreef een brief hierover aan onze minister van Justitie Koen Geens. (7) De Staatsveiligheid ressorteert immers onder de minister van Justitie.

De zaak van Kaoutar Fal is dan ook verre van voorbij. Zo ondervroeg het Marokkaanse parlementslid Amina Talbi (Union socialiste des forces populaire) Nasser Bourita, de minister van Buitenlandse Zaken, over de zaak in het Marokkaanse parlement. Echter zonder dat er een antwoord op kwam. Ook lijkt de lokale pers de zaak eindelijk op te pakk en is er een televisiedebat over de zaak komende. .

Een der vragen in dit dossier is hoe die overdracht van Kaoutar op 11 juli ‘s avonds aan de federale politie op 11 juli gebeurde. Bestaat hierover een document? Zo te zien niet en ook niet van de overdracht de dag nadien aan Steenokkerzeel. Het wordt afwachten wat het onderzoek verder gaat opleveren. Of wordt het allemaal een begrafenisoperatie zoals wel nog meer gebeurde?

Moishe Friedman heeft zich deze zaak aangetrokken en die lijkt, evenals Kaoutar Fal, niet de gewoonte te hebben zomaar op te geven. Een zeer belangrijke vraag is ook in hoeverre onze Staatsveiligheid hier zo de werking van het Europees parlement saboteert. En dat is eveneens erg belangrijk.

Willy Van Damme

1) Abdelkader Belliraj was een informant van onze staatsveiligheid en actief spion voor de Mossad. Hij had daarbij in de zomer van 2001 minstens een privé gesprek met Bin Laden Hij werd in Marokko aangehouden toen hij bezig was met het oprichten van een salafistische terreurgroep waarvoor hij de wapens ging leveren. Hij kreeg levenslang. Zie: Georges Timmerman, ‘Het geheim van Belliraj’, Houtekiet, 2011.

2) Amazigh Times, 9 juli 2018, Adra Ghedu, “Marokkaanse vrouw gearresteerd op Belgische vliegveld op verdenking van spionage”, https://amazightimes.nl/marokkaanse-vrouw-gearresteerd-op-belgische-vliegveld-op-verdenking-van-spionage/

3) Joods Actueel: 13 september 2018, ‘Staatsveiligheid zet ‘minnares’ van Moshe Aryeh Friedman het land uit voor spionage’, https://joodsactueel.be/2018/09/13/staatsveiligheid-zet-minnares-van-moshe-aryeh-friedman-het-land-uit-voor-spionage/.  13 september 2018, ‘Indringende vragen over banden CD&V kandidate met buitenlandse spionagedienst’,  https://joodsactueel.be/2018/09/13/indringende-vragen-over-banden-cdv-kandidate-met-buitenlandse-spionagedienst/

4) Pravda, 15 augustus 2018, ‘Kaoutar Fal: A Spy/ Lobbyist on Western Sahara, Belguim, and the European Parliament!’, http://www.pravdareport.com/world/africa/15-08-2018/141405-kaoutar_fal-0/

5) Arrest van de Raad van State 132.072, L.L. tegen de Staatsveiligheid, 7 juni 2004. De dame kreeg van de Staatsveiligheid geen veiligheidspasje dat ze om beroepsreden als beëdigd tolk op de rechtbank nodig had.

6) VRT, 8 mei 2018, Alexander Verstraete, ‘Van Barbara Dex tot Nicole en Hugo: deze 8 Belgische Songfestivaliconen vieren een jubileum in 2018’, https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2018/04/27/songfestival-belgische-jubilea/

7) Europa.blog, 18 juli 2018, Belgium: ‘A questionable Arrest of a Moroccan Woman-Activist’. Ook stellen in de brief aan Koen Geens dat ze werd meegenomen door personen die zich niet identificeerden. https://europa.blog/belgium-a-questionable-arrst-of-a-moroccan-woman-activist/

Nemmouche en ISIS

In uw verhalen over Medhi Nemmouche hebt U het over hoe die man in 2012 ISIS vervoegde. Dat kan echter nooit kloppen. ISIS is pas ontstaan eind 2013 begin 2014 uit de splitsing van het in Syrië vanaf het begin der opstand actieve Al Qaeda in Irak. Met langs de ene kant al Nusra (trouw aan al Qaeda) en aan de andere zijde ISIS, IS of Daesh, trouw aan de nieuwe leider al Baghdadi.

De reden hiervoor is niet echt duidelijk maar vermoedelijk had het te maken met de in de lente van 2013 veroverde Syrische olievelden en het geld dat dit ging opbrengen. Blijkbaar heeft Nemmouche toen gekozen voor ISIS. Het loon was er ook stukken beter.

Mag ik er U verder op wijzen dat Uw krant in die periode van 2012 beweerde dat het bestaan van al Qaeda in Syrië toen een door de Syrische regering verspreide leugen was. Het waren, stelde Rik Coolsaet dat jaar op televisie, allen idealisten. Recht uit onze gevangenissen dan.

Willy Van Damme

Brief aan De Standaard en Mark Eeckhaut die verlag uitbrengt over het proces tegen Nemmouche.

Jacques Monsieur naar Cassatie

Zoals te verwachten heeft de Belgische wapenhandelaar Jacques Monsieur bij het Hof van Cassatie beroep aangetekend tegen zijn veroordeling door het Brusselse hof van beroep in een zaak van illegale wapenleveringen aan o.m. Iran, Indonesië en Mauritanië. Nadat men hem in eerste aanleg veroordeelde tot drie jaar effectieve celstraf werd dat in beroep zelfs vier jaar.

Dat Jacques Monsieur dan bij Cassatie in beroep gaat hoeft dan ook niet te verwonderen. Bovendien is er sprake van verjaring van het dossier in april 2019. Het wordt dan ook voor het federaal parket afwachten. Een parket dat enorm veel tijd stak in die zaak en die zij ook met succes tot heden wist af te ronden. Voordien voor het federaal parket de zaak in handen nam bleef het in Brussel volgens betrokkenen gewoon slabakken.

Jacques Monsieur was als wapenhandelaar een belangrijk figuur en betrokken bij een ganse serie grote dossiers uit de wereldgeschiedenis. Zo leverde hij in het kader van de Iran-Contra affaire onder de Amerikaanse president Ronald Reagan wapens aan Iran. Eventjes dreigde in deze zaak toen zelfs de afzetting van Reagan.

Nadien werkte hij in opdracht van de Israëlische Mossad, de Amerikaanse Defense Intelligence Agency (DIA) en de Franse DGSE door in veel conflictgebieden illegaal wapens te leveren.

DSC_0311

Wapenhandelaar Jacques Monsieur, afkomstig uit het bij Halle gelegen Lot, hoopt alsnog zijn 4 jaar gevangenisstraf te ontlopen en stapt daarvoor naar het Hof van Cassatie.

Zo verkocht hij, spijts een VN-embargo, op vraag van de DIA wapens aan de Kroatische regering tijdens de oorlog in Joegoslavië. Ook bij het uitbreken van de burgeroorlog van 1997 in de Republiek Congo (Congo-Brazzaville) leverde hij op verzoek van de Franse DGSE wapens.

In Iran was hij dan weer in overleg met de Mossad betrokken bij de Iraanse wapenexport. Hij leverde er ook in het geheim zelfs Amerikaanse wapens. Waarbij zelfs de handtekeningen van generaals van onze luchtmacht werd vervalst. 

Hij overleefde die avonturen maar zat wel herhaaldelijk in de cel zoals in Iran, de VS, Frankrijk, België en, wachtend op zijn uitlevering, in Turkije. Ondanks zijn gevangenisstraf in de VS bleef hij echter ook nadien betrokken bij illegale wapenverkopen. Merkwaardig genoeg zelfs aan Iran. Vandaar dat hij wegens zijn recidive een relatief zware straf kreeg. Voor de zitting over de zaak van Cassatie is er nog geen datum afgesproken.

Willy Van Damme

Meer over Jacques Monsieur in het boek: ‘Handelaar des doods’, Borgerhoff & Lamberigts, 2011, Willy Van Damme.

Dossier Dendermondse gevangenis–een kluwen

Wie het dossier rond de bouw van de nieuwe Dendermondse gevangenis wil bestuderen staat voor een verre van gemakkelijke opdracht. Het aantal beroepsprocedures, al of niet administratief of voor een rechtbank is gewoon niet te tellen. Het dossier is dan ook al zeker 18 jaar oud.

Tientallen procedures

Zo zijn er alleen al 8 arresten rond die gevangenis gemaakt door de Raad voor Vergunningsbetwistingen, de rechtbank die gaat over bouwdossiers zoals de aanleg van die voor de nieuwe gevangenis nodige ontsluitingsweg langs de Dender.

En bij de Raad van State zijn de discussies nu eindelijk na het arrest van 23 oktober over het al derde provinciaal ruimtelijk uitvoeringsplan (PRUP) rond de afbakening van het Dendermondse kleinstedelijk gebied voorbij. De eerste twee PRUP’s raakten na jaren gezwoeg om procedurele reden in de prullenmand.

Raldes - Gevangenis Oud Klooster - 02-06-2009 - 9

Hier een foto van een van de eerste protestacties daterende uit 2 juli 2009.

Maar daarmee is dit dossier verre van voorbij. Zo blijken er voor de Raad van State en de Raad voor Vergunningsbetwistingen nog vier dossier hangende. Zo dient bij de Raad van State zeker nog de milieuvergunning voor de bouw van de gevangenis zelf ter sprake te komen. Nu ging het immers alleen over de ruimtelijke ordening.

Oude Dender

Maar dat is niet het enige. Er is immers nog een ruzie over de beslissing van minister president Geert Bourgeois (N-VA) van 17 juli 2017 om het beschermingsdecreet uit 11 oktober 1985 over het landschap Loop Oude Dender te wijzigen.

Het regelt de bescherming van de Oude Dender en haar boorden. Die wijziging was nodig voor de aanleg van de ontsluitingsweg langsheen de Dender naar de nog te bouwen gevangenis. Die weg moet over de Oude Dender en dus een beschermd landschap kruisen.

Om dat heuvel op te lossen – niemand voorzag in 1985 dat door ooit een brug zou moeten komen – besloot bouwheer de NV Vlaamse Waterweg hier een aanpassing van dit beschermingsbesluit te vragen. Hiertegen waren nog bij Onroerend Erfgoed – de instantie die waakt over ons erfgoed – en het Agentschap Natuur en Bos vorig jaar ernstige bezwaren.

Maar ook hiertegen trokken enkele buurtbewoners en het Regionaal Actiecomité Dender en Schelde (RALDES) naar de Raad van State. Hier lopen de discussies via de advocaten en de Raad nog en is het dus wachten op een uitspraak.

Alle rechtsmiddelen

Ook bij de Raad voor Vergunningsbetwistingen liggen nog twee dossiers te wachten. Zo is er de bouwaanvraag voor de gevangenis zelf die nog moet voorkomen. De bouwaanvraag is nog hangende maar ze komt zeker voor deze raad. En dan is er het tweede dossier, dat van de ontsluitingsweg. Deze bouwaanvraag is geschorst in afwachting van de goedkeuring van het PRUP.

DSCN1796

Op 28 juni 2011 ondertekenden de bouwheer, De NV Poort van Dendermonde en de regering bij monde van toenmalig minister van Justitie Stefaan De Clerck (CD&V) en minister van Financiën Didier Reynders (MR) de akkoorden voor de bouw van die gevangenis. Een jaar later botste de zaak bij de Raad van State al op een njet. Wat de regering wegens vertraging bij de bouw op een stevige boete kwam te staan.

Maar vermoedelijk zal bij deze Raad het groen licht pas gegeven worden zodra de bouw- en milieuvergunningen gerechtelijk goedgekeurd zijn. Zeker is immers dat de groep buurtbewoners en RALDES zich met alle mogelijke hen ter beschikking zijnde rechtsmiddelen zullen blijven verzetten tegen die nieuwe gevangenis.

Het mag hen duidelijk veel geld kosten want dit soort procedures kosten pakken poen. Denk maar aan het feit dat hier erg gespecialiseerde advocaten aan het werk zijn, dikwijls komende van zeer gerenommeerde advocatenkantoren.

Alleen al bij de discussies voor de Raad van State voor het derde PRUP waren er eventjes 11 advocaten betrokken. Waarbij men ook twee verschillende arresten diende te maken. Men ziet zo al de peperdure rekeningen die in dossier al moesten betaald worden. Daarmee bouw je een huis, zeker als je de lange tijd dat dit dossier al loopt in rekening neemt.

Twintig jaar

Het ganse verhaal begint immers al op 28 maart 2002 – dus meer dan 16 jaar terug – als de provincie via een PRUP de voorlopige vaststelling doet van het Dendermondse kleinstedelijk gebied waarin men toen al ruimte voorzag voor die gevangenis. Maar in wezen dient men bij die 16 jaar nog enkele jaartjes te rekenen want aan die zogenaamde voorlopige vaststelling ging een pak werk vooraf, binnen en buiten de administratie.

Het zal dus een 20 jaar duren voor men in het beste geval de nieuwe gevangenis zal kunnen in gebruik nemen. En ondertussen blijven de gevangenen in een cellencomplex zitten welke uit het midden van de negentiende eeuw stamt. Met gevangenen die in een kleine cel al eens met drie moeten leven. Waarbij slapen op de grond soms de regel is.

IMG_1300

Alleen de brug en de aanloop er naar toe dient men nog te realiseren.

Begrijpelijk dat de Belgische overheid hiervoor al herhaalde malen door officiële internationale mensenrechtenorganisaties aangeklaagd werd. Dat was trouwens de reden waarom de regering toen rond 2000 onder toenmalig minister van Justitie Marc Verwilghen (Open VLD) eindelijk werk begon te maken van de bouw van die nieuwe gevangenissen. En die staan er nu op Haren in Brussel en Dendermonde na allemaal.

Alles is al meermaals gezegd

Uit de serie debatten voor de Raad voor Vergunningsbetwistingen en de Raad van State kan men afleiden dat de tegenstanders zowat alle en onmogelijk argumenten gebruikten om hun verzet te staven. Van de daar aanwezige vogelsoorten tot wat de term ‘redelijk alternatief’ betekent. Met ook oeverloze discussies over wat nu de geschikte plaats voor die gevangenis is, wat een overstromingsgebied betekent en het belang van vleermuizen.

Allen werden ze echter verworpen door beide rechtscolleges. Het lijkt er dan ook op dat de uitputtingsslag hier op zijn einde aan het lopen is. Het niveau van de deze week afgelopen debatten voor de Raad van State rond PRUP 3 toont dit aan.

Was het eerste arrest van 6 februari 2018 rond dit derde PRUP 44 pagina’s lang dan bevatte dit arrest nog maar 20 pagina’s meer. Dit terwijl men ditmaal niet een zoals in februari maar zes tegenargumenten had. Alles is met andere woorden al gezegd. Zelfs meerdere keren.

IMG_2134

De Dendermondse gevangenis is 155 jaar oud en dateert dus uit 1863.

Het enige onzekere is dat over de beslissing van minister Geert Bourgeois betreffende de wijziging van het beschermde landschap Loop Oude Dender. Maar aangezien Onroerend Erfgoed en het Agentschap Natuur en Bos geen echt bezwaar opperden zou ook dit probleemloos moeten passeren. Het gaat hier over de brug over de Oude Dender en die is wel een essentieel onderdeel nodig voor de realisatie van die gevangenis.

De brug is ondertussen al lange tijd klaar en staat gewoon te wachten op plaatsing. Wat dan ook snel kan gaan. Het betekent ook de realisatie van de sluis onder die brug die het mogelijk maakt om de Oude Dender terug in verbinding te brengen met de Dender zelf. Waardoor het stadscentrum opnieuw in contact zal staan met de Dender.

Het is een vraag van het stadsbestuur en de toeristische sector. De uitspraak hierover is zoals voor de de rest vermoedelijk te verwachten voor volgend jaar. En dan is er nog de aanbestedingsprocedure. Start: Ten vroegste in 2020.

Willy Van Damme