Nepnieuws bij De Morgen

Ik las vandaag in uw krant het verhaal ‘Op het internet is alles te koop, ook Fake News, Koen Vidal, 15 juni 2017’, over nepnieuws van Koen Vidal. Leuk dat in De Morgen te lezen, de kampioen in België van nepnieuws.

Is het niet over de VS met de heilige Clinton, Rusland en de heilige Navalny, Syrië, waar jullie woordvoerders zijn van al Qaeda, dan is het over de Belgische politiek waar modder gooien de dagelijkse praktijk blijkt.

Gisteren nog met de berichtgeving over de kasteelmoord. Een topman van de gerechtelijke politie valt vlijmscherp een bepaalde advocatuur en een zekere pers aan. Dankzij de berichtgeving moest hij zelfs bescherming vragen voor hem en zijn gezin. Advocaat Johan Platteau reageerde tenminste nog, De Morgen zweeg als de dood.

Je zag onmiddellijk wie de bron is voor al die smeuïge info in De Morgen over het slachtoffer Stijn Staelens. Proficiat. Het bewijst wat mensenrechten en ethiek bij jullie waard zijn: 0. Nepnieuws, ach….

Willy Van Damme

Lezersbrief naar De Morgen.

NASCHRIFT

1) In de berichtgeving over de kasteelmoord bewijst men in De Morgen weer eens de schandelijke tendentieuze wijze waarop men hier werkt. Tijdens de ondervraging op dinsdag van de politie voor de rechtbank kwam de kwestie aan bod waarom men Stijn Staelens, het slachtoffer, over de beschuldigingen van pedofilie nooit had ondervraagd. De betrokken agent stelde dat dit om praktische reden niet gelukt was want hij zat toen in het verre buitenland. .

Dit was mede niet gebeurd, stelde hij, omdat noch de echtgenote, noch de schoonvader (de vermeende dader) hen had verwittigd dat hij terug thuis was. Als dat klopt dan betekent dit echter dat de schoonvader niet eens geïnteresseerd was in een normale rechtsgang voor die beschuldigingen tegen zijn schoonzoon. Hij had immers een ander plan klaar voor het slachtoffer.

Dit cruciaal element kon men echter gisteren niet in Het Laatste Nieuws en niet in De Morgen lezen. Het is immers erg belastend voor de vermoedelijke dader. Beide kranten bewijzen daarmee indirect dat Johan Platteau, advocaat van de beschuldigde André Gyselbrecht, hun bron is die hen af en toe stukjes uit het gerechtelijk dossier bezorgt. Stukjes die hem en zijn cliënt natuurlijk goed uitkomen. Een schandelijke praktijk maar wel een die schering en inslag is in de journalistiek.

2) Op 17 juni verscheen er in Het Laatste Nieuws dan een paginagroot interview met advocaat Johan Platteau. Een wederdienst van de redactie? “’t is altijd de schuld van Platteautje. En ik wil zo hard dat men mij graag ziet” van Bjorn Maeckelenbergh. Het enige dat er ontbrak was de aankondiging bovenaan: ‘Dit is een advertentie.”

Hetzelfde gebeurde trouwens in de krant De Tijd ten tijde van het proces rond Superclub tegen Maurice De Prins en zijn rechterhand Charles Cool. Hun journalist René De Witte was in de krant de verdediger van De Prins en dus kregen zijn advocaten tijdens de  procesgang een interview van een pagina in die krant. De Prins kreeg 4 jaar en Cool 2 jaar, beiden effectief.

Advertenties

Jacques Monsieur–3 jaar effectieve celstraf

Deze ochtend velde de 24ste kamer van de Brusselse correctionele rechtbank een vonnis tegen Jacques Monsieur, de zakenman en paardenkweker afkomstig uit Lot bij Beersel, en kreeg daarbij drie jaar effectieve celstraf plus een boete van 300.000 euro. Een boete die hij moeilijk kan ontlopen. Veel vastgoed staat immers op zijn naam.

De reden voor die correctionele straf is illegale wapenhandel met een serie landen waaronder Libië, Tsjaad, Pakistan en Guinee-Bissau. Volgens het federaal parket, die de zaak voor de rechtbank bracht, goed voor meer dan 8 miljoen euro aan winst. Hij, een licentiaat in de rechten, pleitte onschuldig,

In het verleden liep hij de voorbije twintig jaar hiervoor al wegens gelijkaardige feiten veroordelingen op in Iran, België, Frankrijk en de VS. In België en Frankrijk bleef dat bij veroordelingen tot celstraf met uitstel, in Iran en de VS waren die veroordelingen tot celstraf effectief.

Jacques Monsieur

Jacques Monsieur bleek ondanks vier eerdere veroordelingen voor illegale wapenhandel nadien en nog zeker tot 2009 hierin actief. Een verslaving?

Bleek nu dat ondanks die eerdere veroordelingen hij verder actief was gebleven in de nu als illegaal vastgestelde wapenhandel. Voor de rechtbank was er dus sprake van recidivisme. Wat duidelijk gevolgen had voor de hem nu aangemeten straf. Want terwijl het federaal parket 2 jaar effectieve celstraf eiste kreeg hij van de rechter drie jaar gevangenis plus nog een boete van 6 x 50.000 euro, zijnde 300.000 euro.

De argumenten van Monsieur hielden dus geen stand. Bij de hoorzitting was hij trouwens nog erg optimistisch, nu was hij afwezig. “Dit win ik gemakkelijk”, stelde hij in een gesprek toen. Daarbij baseerde hij zich op het feit dat hij vanuit Frankrijk werkte en alleen als tussenpersoon optrad voor een Poolse firma, Unimesko. “En dat is niet strafbaar”, opperde zijn advocaat tijdens de debatten voor de rechtbank. Maar dat werd dus verworpen.

Jacques Monsieur leeft tegenwoordig in de buurt van de Franse stad Tarascon waar hij vooral bezig is met zijn passie voor Lusitaanse paarden. Jacques Monsieur is de zoon van de vroegere notaris Paul Monsieur, de notaris voor niet onbesproken Brusselaars als Pierre Salik en Charlie De Pauw. Als erfgenaam via het huwelijk van zijn vader is hij met zijn zuster eigenaar van een stevig stuk onroerend goed.

Jacques Monsieur - Stoeterij Arles - 1

De paardenkwekerij van Jacques Monsieur vlakbij Arles in de Franse Provence. Het viel trouwens op dat hij voor de Franstalige rechtbank bijwijlen sprak met een stevig Provençaals accent.

Ook werd tijdens het proces duidelijk dat Jacques Monsieur inderdaad op 28 augustus 2009 in Panama door agenten van de Amerikaanse Drugs Enforcement Administration (DEA) werd ontvoerd. Wat zowel hij als het federaal parket tijdens de debatten en in een gesprek achteraf stelden. De DEA had hem via provocatie door een deal voor te stellen ginds in de val gelokt. Officieel was de arrestatie gebeurd op de luchthaven van JFK in New York.

Wel bleek het Amerikaanse dossier zelf stevig te zijn. De namen van medeplichtigen die toen in de VS opdoken zoals Dara Fotouthi, een tussen Parijs en Genève opererende Iraniër, en de in Zwitserland verblijvende Yves-Michel Deloche kwamen ook bij de zitting van de Brusselse rechtbank ter sprake. Verder bleek hij nog steeds wapens te hebben verkocht aan Iran en ook China.

Tegen diens ontvoering was er voor zover geweten vanuit de Belgische regering nooit enig protest. Het was deze ontvoering die het sein was voor dit nieuw gerechtelijk onderzoek en nu veroordeling. Vermoedelijk gaat Jacques Monsieur tegen dit vonnis in beroep. Later en van zodra beschikbaar komt hier meer informatie over deze zaak.

Willy Van Damme

Verdere lectuur: ‘Handelaar des doods’, Willy Van Damme, Borgerhoff & Lamberigts, 2011. 255 pagina’s.

Namaakindustrie financiert terreuraanslagen – Jihadisten ontdekten weg van snel geld

Een van de amper belichte aspecten van de salafistische terreuraanslagen in Europa is de financiering ervan. En daarbij valt het op dat die lokale terreurcellen de erg lucratieve geldstromen van de namaakindustrie ontdekten. Blijkt dat terroristen de meeste terreuraanslagen in de VS en Europa van de voorbije decennia zoals die in Madrid van 11 maart 2004, Charlie Hebdo, de Bataclan en Zaventem grotendeels financierde via die namaakindustrie.

Amper bestraft

En dat is in wezen logisch. Het is immers een vorm van criminaliteit welke door de politiediensten en douane ook amper bestreden en gerechtelijk weinig bestraft wordt. “Tot 2007 stond er bijvoorbeeld in België een lachwekkende 8 dagen celstraf op voor wie betrapt werd bij de productie, distributie of verkoop van namaakgoederen. In bepaalde Europese landen zoals Griekenland, Roemenië, Luxemburg en Bulgarije wordt er in de praktijk zelfs niet eens tegen opgetreden. Ook in België tonen bijvoorbeeld bepaalde douanediensten amper interesse. De FOD Economie is dan wel erg actief evenals de luchthavens in Bierset en Zaventem. Maar als men straft dan zijn die straffen bijna steeds aan de erg lage kant”, stelt Roland De Meersman van de vzw BAAN. BAAN staat voor Belgische Associatie Anti-Namaak en groepeert in België de grote merken op het vlak van o.m. cosmetica, sportartikelen en kleding.

Hoge winstmarges

De vzw staat in de frontlinie bij die strijd tegen de snel groeiende namaakindustrie die in de wereld door o.a. Interpol en de EU geschat wordt op 7 tot 10% van de totale wereldhandel. Unifab, de Franse bedrijfsorganisatie verantwoordelijk voor het bestrijden van deze vorm van criminaliteit, schat de omzet in de EU voor 2015 op 43 miljard euro met drugs maar 28 miljard.

DSC_0269

Roland De Meersman van de vzw Baan wijst op de link tussen de terreuraanslagen en de namaakindustrie en wil hier een effectiever optreden zien. Zijn brief hierover naar het kabinet van minister voor Binnenlandse zaken Jan Jambon, die toch instaat voor de terreurbestrijding, werd zelfs niet eens beantwoord.

“In 2010 hadden we in België 700 dossiers en vorig jaar er al 5.000. De winsten die men hier maakt zijn dan ook enorm met marges die voor drugs 100% bedragen maar voor de verkoop van piratensoftware tot 900% gaan en voor bepaalde medicijnen zelfs oplopen tot 2.000%. Bovendien maakt het internet met o.m. verkoopsites als Kapaza, eBay en AliExpress en het Darknet het nog gemakkelijker voor dit soort activiteiten”, oppert Roland De Meersman nog. Vorig jaar werden er in België 432.727 stuks namaakgoederen ontdekt, goed voor bijna 16 miljoen euro, een stijging met 36% in vergelijking met 2015.

Prille begin

Reeds toen het fenomeen van namaakgoederen nog amper bekend en beperkt was bleken groepen als het Colombiaanse FARC, het Noord-Ierse IRA en de Libanese Hezbollah hun activiteiten hiermee deels te financieren. Voor de IRA bijvoorbeeld met de productie en verkoop van namaakdierengeneesmiddelen. En al van in het prille begin van de salafistische terreuraanvallen in het Westen maakten ook deze groepen gebruik van die erg lucratieve namaakindustrie.

Het is snel verdiend, gaat vlot, floreert veelal onopgemerkt en wordt praktisch niet bestraft. Ideaal dus voor dit soort criminele groepen. Het laat bovendien toe om de contacten tussen de top van bijvoorbeeld al Qaeda of ISIS en haar lokale cellen tot een minimum te herleiden. Wat zorgt voor een betere beveiliging.

Belangrijk is bovendien dat men op die wijze ook financieel onafhankelijker staat tegenover de buitenlandse financiers uit o.m. het Arabisch schiereiland die er soms belang bij hebben om hen te steunen of te laten vallen. Men gebruikt hier dus wegens te riskant liever ook niet het systeem van de hawala waarbij men geld fysiek niet hoeft te transfereren van punt a naar punt b maar werkt via plaatselijke vertrouwenspersonen die dat nadien onder elkaar dan afrekenen.

Al Qaeda

Het hoeft daarom ook niet te verwonderen dat een handboek van al Qaeda over het organiseren van terreurcellen die groepen aanraad om voor het financieren van hun activiteiten te werken via die namaakindustrie.

Reeds in 1993 duiken in de VS de eerste verhalen op over de link tussen de verkoop van namaakgoederen en terreur. Zo ontdekte de FBI dat de eerste terreuraanslag geleid door Khaled Sjeik Mohammed op de WTC-torens in New York van 26 februari 1993 gefinancierd was door de verkoop van namaakmerkkledij in een winkel op Broadway.

Eenzelfde scenario vonden de politiediensten wat later bij de plannen in 1996 van de recent overleden Omar Abdel-Rahman, alias de Blinde Sjeik en ‘zakenpartner’ van Bin Laden, voor een serie aanslagen op een aantal grote tunnels en bruggen in New York alsmede het VN-gebouw. Hier financierde men de zaak via de verkoop van T-shirts tijdens de Olympische Spelen van Atlanta dat jaar.

Salah Abdeslam

Ook de erg dodelijke aanslagen met 192 doden en een 2000 gewonden op de forensentreinen in Madrid van 11 maart 2004 door een salafistische terreurcel bleken na politieonderzoek georganiseerd te zijn via de opbrengsten uit de drugshandel en fondsen komende van de verkoop van piratencd’s.

Niet te verwonderen dus dat de moordaanslag op Charlie Hebdo van januari 2015 van de gebroeders Said en Cherif Kouachi en de gelijktijdige aanval op de joodse supermarkt Hyper Cacher door hun vriend Amedy Coulibali deels via een simpel consumentenkrediet en deels via die namaakindustrie, hier de verkoop van kleding en schoeisel, gefinancierd werden.

Het hoeft dan ook niet te verbazen dat men de meer recente zelfmoordaanslagen op het Stade de France, de concertzaal Le Bataclan in Parijs, de luchthaven van Zaventem en het Brusselse metrostation Maalbeek via hetzelfde systeem financierde.

Salah Abdeslam - 1

Salah Abdeslam en zijn salafistische terreurvriendjes financierden hun aanslagen lokaal door te werken via de erg lucratieve namaakindustrie. Ze konden zo de contacten met de centrale leiding tot een minimum herleiden. Waardoor ze geruislozer konden opereren. Hij gebruikte o.a. de Shurgard opslagplaats in Sint-Pieters-Leeuw bij Brussel.

Zo werden in de periode voor die aanslagen bij een opslagplaats van Shurgard in Sint-Pieters-Leeuw en op naam van een zekere Massouri, wat een valse identiteit bleek, in totaal 4.744 flessen parfum, 893 T-shirts, 367 onderbroeken en 211 paar schoeisels, uiteraard allemaal namaak, ontdekt die toebehoorden aan de gebroeders Brahim en Salah Abdeslam, hoofdrolspelers bij die serie zeer dodelijk terreuraanslagen.

Roland De Meersman: “Probleem is ook dat we in sommige gevallen wel een link vermoeden naar die terreurgroepen maar het niet altijd kunnen bewijzen. Zo ontdekten we in de zomer van 2012 in de Shurgard in Molenbeek een grote hoeveelheid namaakgoederen waaronder 2.255 flesjes parfum en 531 stuks kleding en accessoires. Dit op naam van een dame met een Arabische naam maar zonder vaste verblijfplaats in België. Shurgard blijkt voor hen een geliefd werkterrein te zijn waarbij ze uiteraard werken met valse identiteitskaarten.”

Wereldwijd

Die link tussen namaak en terreur ging zelfs zover dat de beruchte Mokhtar Belmokhtar, de leider van al Qaeda in de Maghreb en gekend van zijn aanvallen in Mali en Algerije, in Noord-Afrika en bij terreurkenners de bijnaam kreeg van Mr. Marlboro. Dit omwille zijn massaal smokkelen in de Sahara van namaaksigaretten van dat merk.

En uiteraard floreert ook de drugshandel welig in dit milieu, dit al sinds het ontstaan van dit salafistisch terreurfenomeen. Zo was Gulbuddin Hekmatyar (1), een terrorist die nog steeds in Afghanistan actief is, de man die rond 1980 met Amerikaanse steun de handel en kweek van opium en heroïne in het land introduceerde.

Economisch een groot succesverhaal. Nu valt vooral de namaak in schimmige ateliers in Syrië van captagon op. Die pillen zijn nodig voor de jihadisten die er vechten en voor de export naar vooral Saoedi-Arabië, naar verluidt de grootste afnemer. .

Nationaal Veiligheidsplan

Voor politiediensten en de industrie is het dan ook bewezen dat er een directe link is tussen deze vorm van criminaliteit en de serie terreuraanslagen wereldwijd. Daarom ook reageerde men in de getroffen industrie verbaasd dat de strijd tegen die namaakindustrie niet in de prioriteitenlijst werd opgenomen in het vorige zomer aangenomen Belgische Nationaal Veiligheidsplan 2016-2019 waarin men dan wel o.a. verkeersveiligheid opnam.

10477227-020

Jan Jambon (N-VA), minister van Binnenlandse Zaken en vicepremier, heeft blijkbaar een groot probleem met de behandeling van de post van zijn kabinet. Een brief van de vzw Baan heeft hij blijkbaar nooit ontvangen. En die van de ondernemersorganisatie Unifab ontving hij wel en werd volgens zijn woordvoerder beantwoord. Maar bij Unifab in Parijs stelde men nooit een antwoord gezien te hebben. Wat kan tellen voor een man met zo’n toppositie.

Roland De Meersman van de vzw BAAN: “Zowel wij als het Franse Unifab schreven een brief naar Jan Jambon, de minister van Binnenlandse Zaken, om dit toch op te nemen in dit veiligheidsplan. Desondanks namen ze het toch niet op en bovendien beantwoordde hij zelfs niet eens onze brieven.” Ook betreurt men dat voorheen al in 2011 de speciale cel voor namaak van de federale politie geleid door Chris Vansteenkiste werd opgedoekt.

Olivier Van Raemdonck, woordvoerder van Jan Jambon, weerlegt dit: “Wij hebben Unifab vorig jaar op 22 maart wel degelijk een antwoord gestuurd. Van die van de vzw BAAN hebben wij bij ons geen spoor gevonden. En het is niet omdat het in de kadernota niet bij de tien speciaal op te volgen fenomenen staat dat het voor ons geen prioriteit is. Het vormt bijvoorbeeld ook een onderdeel van ons Kanaalplan tegen gewelddadig extremisme. De minister heeft dat trouwens op 21 februari 2016 tijdens een toespraak op het Global Illicit Trade Forum van The Economist nog eens duidelijk gemaakt. Het blijft voor ons prioritair, zeker door zijn link met terreurbewegingen.”

Bij Unifab in Parijs ontkent men echter ooit een antwoord van de minister gehad te hebben. Bij de politietop klinken bronnen bovendien sceptisch over de strijd tegen dit fenomeen: “Men heeft het Kanaalplan en het Nationaal Veiligheidsplan, maar in dat nationaal plan heeft men zowat alles gestopt, dat lijkt wel goed maar het probleem is dat we steeds meer moeten doen met almaar minder mensen. Het evolueert slecht.”

Zowel binnen het leger als bij de politiediensten is het gemor echter steeds luider te horen en vrezen sommigen voor zeer ernstige problemen. “De soldaten die men nu in de steden inzet worden op een schandalige wijze uitgebuit. En onze politiediensten geraken wegens manproblemen steeds in grotere moeilijkheden”, stelt een andere en bezorgde topflik.

Willy Van Damme

Naschrift:

Nadat dit onderzoek was afgerond stuurde de vzw Baan nog maar eens een brief hierover naar minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon. En deze werd nu toch beantwoord door de minister. Wat een onderzoek toch al niet vermag.

1) Men rehabiliteerde in Afghanistan heel recent de man die nu af en toe in de hoofdstad Kaboel opduikt.

De onschuld van Marc De Schutter

Vorig jaar publiceerde de van moord verdachte en op 23 mei 2003 – 11 jaar na de feiten – voor massale fraude veroordeelde Marc De Schutter het boek ‘De Schutter heeft het altijd gedaan’, zijn relaas van zijn leven en vooral van de feiten waarvoor men hem al tot meer dan 3 jaar celstraf met uitstel veroordeelde. Dit boek is dus een soort van memoires.

En uiteraard komt dan ook het verhaal aan bod van Vera Van Laer, ooit zijn vriendin die op 5 juli 1996 plots verdween. Dit nadat hij ze volgens De Schutter had aan het Antwerpse Centraal-Station had afgezet om er de trein naar Nice te nemen om er haar ex en haar kinderen te zien. Maar dat bleek o.a. na controle van zijn GSM een leugen. Hij zat op dat ogenblik immers op de Antwerpse ring richting Mechelen. Het was niet zijn eerste leugen.

Partners

Het boek is uitgegeven door Mediageuzen, een bedrijfje van Maurice De Velder. Een ook al niet onbesproken zakenman met een gerechtelijk verleden en wat falingen die vanuit het niets vanuit Merchtem en Buggenhout opklom tot een topman in de ondernemerswereld. Om dan na allerlei problemen terug te keren naar de marges van het zakenleven. (1) Een beetje dus als Marc De Schutter.

Het boek van De Schutter is een groot pleidooi van de man waarin hij luidkeels zijn onschuld zit uit te schreeuwen. De titel ‘De Schutter heeft het altijd gedaan’ waarbij het woord ‘altijd’ in andere letters is gezet wil al duiden dat men in zijn optie hem zoekt, dat het gerecht hier geheel fout bezig is en hij gewoon als de zondebok fungeert omdat men er nu eenmaal een nodig heeft.

Marc De Schutter - kaft boek

Marc De Schutter speelt in zijn boek de grote onschuld en noemt zich de zondebok. Zijn eigen boek schetst echter een totaal ander en weinig fraai beeld.

Het roept bij mij herinneringen op aan mijn allereerste toen telefonisch contact met de man nu begin september 1992. Enkele toenmalige vrienden hadden mij namelijk verteld over nieuwe problemen rond de aan Superclub gelieerde zakenlui zoals Marc De Schutter, Jan Maes, Guido Van Belle en Maurice De Prins.

Of er dan soms een faling dreigde vroeg ik aan Marc De Schutter die toen nog baas was bij het Mechelse videobedrijf Lavithas. Zijn antwoord kwam als bij hem nog steeds het geval is erg vlot. ‘Ja we hebben het wat moeilijk gehad maar de problemen zijn praktisch opgelost. We maken ons geen zorgen’, was ongeveer zijn antwoord.

Een twee weken later op 28 september ‘92 ontplofte het bedrijvencomplex rond Lavithas, een put van bijna 2 miljard frank (50 miljoen euro) nalatend. Samen met een gigantische berg valse facturatie waarbij men ook Luc Thibaut & Co Financiers NV, een Antwerpse spaarkas voor veelal kleine lieden, had zitten plunderen.

Wat duidelijk al lang vooraf was gepland. Doordat het Mechelse gerecht er echter niet in slaagde het tijdig voor de rechtbank te brengen kregen de heren slechts een drie jaar voorwaardelijke celstraf. Het schandaal in het schandaal.

OPZOEKINGSBERICHT/AVIS RECHERCHE

Vera Van Laer verdween op 5 juli 1996. Van haar is sindsdien geen enkel spoor meer terug te vinden, ook geen lijk. Een trauma voor haar kinderen.

Ook na Lavithas bleef De Schutter brokken maken. Van de verkoop van jeans tot verlichting en petroleumproducten, allemaal liep het verkeerd af. Daarna trok hij naar het Franse Port Saint-Louis waar hij voor de Nederbelgen, pornokoning Gerard Cok en Jan Hamelink hun jachthaven Port Napoleon bestuurde. Branden, gerechtelijke onderzoeken en processen volgden hem. Er viel zelfs een dode. Tot Cok en Hamelink hem voor de eer bedankten en buiten gooide.

Leven in luxe

En alhoewel De Schutter als een gevolg van een serie veroordelingen nog fortuinen moet aan allerlei schuldeisers lijkt het hem sindsdien aan niets te ontbreken. Zijn gezeur in het boek over een ‘gouden Samsonite-koffertje’, een ‘bermuda van Desigual’ en Cohiba-sigaren, volgens een kenner bij ‘s werelds duurste maar ook de meest nagemaakte, is typerend.

Over de soms door zijn optreden totaal geruïneerde slachtoffers geen woord. Het lijkt wel of hij hen vanuit zijn boek gewoon zit uit te lachen. Hij woonde dan ook in Thailand, een ook al niet onbesproken land. Als hij al niet in een vliegtuig of in een buitenlands hotel en bar zat. 

Merkwaardig in het boek is dat hij continu bijna naar iedereen uithaalt die hem niet zint. Waarbij eigenaardig Jan Maes, hier Jan Primus genoemd, zijn kompaan bij Lavithas en Superclub, er flink van langs krijgt. Blijkbaar is hij kwaad omdat hij hem nooit in de gevangenis, noch in Thailand, noch in Antwerpen, is komen bezoeken. Ik ben een van de weinigen die opvallend geen verwensingen of beledigingen krijg.

Het is het bij hem gekende relaas van vriend en zakenpartner de ene dag en aartsvijand de andere. Zo woonden ze vlak bij elkaar in het Thaise Phuket en zaten ze als ruziemakende partners in vastgoed via de Singaporese Incebin Pty Ltd, het nieuwe dolle zakenavontuur van het duo.

Arrogantie in overvloed 

Ook anderen krijgen er van langs, niet zelden een ongebreidelde arrogantie tonend. Zo is er het schelden op Thaise politielui en gevangenisbewakers omdat ze slecht Engels praten. “Hij bekijkt me vragend aan en wijst naar de wasbak. “Water to drink, onnozel manneke”, zeg ik “Not to wash”. (pagina 29)

Het beledigen zit hem duidelijk in het bloed. Zo omschrijft hij de Belgische verbindingsofficier in Thailand als een ‘loser’ (pagina 47) en François Kind, de man die het geklasseerde dossier rond Vera Van Laer terug boven water haalde en uitklaarde, wordt dan eerst François Koter en daarna François Sperma. (pagina 157).

Marc De Schutter in Port Napoleon

Marc De Schutter hier als directeur van de Franse jachthaven Port Napoleon in Port Saint-Louis. Ook hier was het een verhaal met heel veel grootspraak en nog veel meer brokken. Vraag is waarom Gerard Cok en Jan Hamelink een man met een dergelijke kwalijke reputatie de controle over hun 1000 kilometer verder gelegen haven gaven. Toen wilden ze van de man geen enkel kwaad woord horen. En de vraag is nog meer waarom de Schutter beiden in dit boek spaart. Iets te verbergen?

Schuilnamen in zijn boek zijn ook schering en inslag. Zo wordt medeverdachte Marc Hoevenagels, een topman van de nu opgedoekte Antwerpse Opsporingsdienst OD, Marcel Hoefs.

En substituut Eric Coraza, wordt dan Eric Esperanza, de man die de villa van De Schutter in Philippine gebruikte als liefdesnestje met de nadien nog veel besproken rechter Rita Smout, een schuilnaam. Beiden hadden op de rechtbank dezelfde kamer. Het was de zittende, staande en liggende magistratuur. Een verhaal dat mede dankzij De Schutter toen openbaar raakte. Het is typerend voor De Schutter.

En over Superclub (2) klinkt hij vrij simplistisch en wordt Maurice De Prins de goede. En nochtans had hij ten tijde van het grote proces rond Superclub in Hasselt de man als een echte matennaaier erin gelapt.

Zijn verhaal over Superclub is dan ook klassiek dat van de Prins. Zo oppert hij: “… de hele kliek rond de Kredietbank-top, magistratuur en CVP-akolieten… alsof ik verantwoordelijk ben voor hun Super Club verliezen.” (pagina 61) En wat verder: “Tijd trouwens dat ik dat hele Super Club –verhaal – en de smerige rol van lampenfabriek Philips, Kredietbank, de CVP-kliek en de broertjes Delcroix – eens ga doen.” (pagina 120)

De matennaaier

Op bepaalde ogenblikken is hij echter over zichzelf doodeerlijk. Zij schrijft hij over zijn periode als jonge voetballer: “Ik was een matennaaier, dat geef ik grif toe. Maar wel een goeie.” Of wanneer hij zijn leven thuis in de ouderlijke drogisterij in het noorden van het Antwerpse beschrijft en vertelt hoe zijn vader – die nog leeft – hem leerde bij het vullen van de flessen en zakken de klanten te bedriegen.

Dat klinkt bij hem aldus: “Het leukste vond ik het herwegen. Alle zakken van vijftig kilogram kalk, plaaster en cement van een of vijf kilogram. En hetzelfde met de vaten ammoniak, benzine en gedistilleerd water, in flessen van één en vijf liter. Elke liter of kilogram die ik extra genereerde, kreeg ik uitbetaald door vader.” (pagina 73) Hij werd luidens zijn eigen verklaringen thuis opgevoed om de klanten te bedriegen. Geen wonder dus.

De man bewijst met zijn boek hoe gevaarlijk hij is. Eerst wordt hij de vriend, liefst met politielui of magistraten, lokt die om zaken te doen die in het beste geval dubieus zijn om ze daarna te verraden. En hij misbruikt uiteraard die contacten: “Via, via vernam ik dat er een aanhoudingsmandaat tegen mij was afgevaardigd”, oppert hij. (pagina 272)

Marc De Schutter in Thailand bij aanhouding - 2

Marc De Schutter bij zijn aanhouding in Thailand. De neerbuigende arrogante wijze waarop hij Thailand en de politie omschrijft is best schokkend. Beledigen is een van zijn sterkste kanten.

Hij erkent ook een informant voor drugs van de politie geweest te zijn. Eerst vriend worden en dan de dolk bovenhalen. En als Vera Van Laer verdwijnt zullen het zijn vrienden bij de Antwerpse Opsporingsdienst (OD) zijn die het onderzoek doen. Wat zonder resultaat zal blijven. Wat dacht je? Die vrienden vonden zelfs nog tijdens hun vakantie sporen van een springlevende Vera. Leugens uiteraard.

Tot Marc Hoevenagels tegen de lamp loopt met de sponsoring van zaalvoetbalclub Forcom. Met een in dit dossier zoveelste veroordeling bovenop. Het hoofd van die OD ging trouwens in Port Napoleon hamburgers bakken bij zijn ‘goede  vriend’ De Schutter.

Geen fraai beeld

En dat men zijn woorden met een flink ton zout moet nemen bewijst ook zijn verhaal over de Amerikaanse firma Landlock die een nieuw systeem voor wegverharding poogt te commercialiseren. “In die twee drie jaar heb ik voor de heren de hele wereld rondgereisd. Ik sloot deals af in … Duitsland, Frankrijk, Italië, Spanje en Portugal”, staat er op pagina 350. Alleen blijkt volgens de website van die firma men nog nooit contracten te hebben gehad in Europa.

Het beeld dat De Schutter hier van zichzelf schetst is dan ook het tegenovergestelde van wat hij over zichzelf in het boek beweert. Grootspraak, arrogantie, totale onbetrouwbaarheid en crimineel gedrag zitten er allemaal in. Het is een verre van fraai beeld.

Storend zijn ook de vele fouten. Het is acolieten en niet akolieten, en aanhoudingsbevelen worden niet afgevaardigd maar uitgevaardigd. Bovendien is het Jan Hamelink en niet Hamelinck en was zijn veroordeling in de zaak Lavithas niet bij verstek. Hij was die vele dagen trouwens steeds in de rechtbank aanwezig om er de bekeerling te pleiten.

Ondertussen is het nog steeds wachten op een beslissing van het parket-generaal in Antwerpen waar men speciaal voor de zaak Vera Van Laer een Limburgs magistraat aantrok. De zaak is gezien de betrokkenheid van bepaalde Antwerpse magistraten en politiemensen erg delicaat. Normaal zou deze maand maart er eindelijk een beslissing vallen over wat men gaat doen. Na meer dan een jaar wachten.

Zal men het seponeren of verwijzen naar ofwel de rechtbank van eerste aanleg of assisen? Het probleem is dat er vooreerst nooit een lijk werd gevonden en dat geen van de twee verdachten, Hoevenagels en De Schutter de moord bekenden.

Ze schuiven wel de zwarte piet naar elkaars richting. Het moraliteitsonderzoek is nu al straks twee jaar achter de rug en zal vermoedelijk voor De Schutter weinig fraais hebben opgeleverd. Men leze er maar zijn boek op na. Zal het Antwerpse parket-generaal durven om de zaak voor de rechtbank te brengen zodat eindelijk het doek over dit verhaal kan vallen. De slachtoffers van De Schutter wachten.

Willy Van Damme

Marc De Schutter, ‘De Schutter heeft het altijd gedaan’, Mediageuzen, 2016, 350 pagina’s, 19.95 euro.

1) Maurice De Velder kreeg op 2 april 2009 van het Antwerpse hof van beroep 2 jaar celstraf met uitstel plus ook nog wat boetes. Dit voor allerlei criminele feiten rond het beheer van zijn vennootschappen zoals Think Media en de Vrije Pers (P Magazine). Hij bekende er ook schuld.

2) De videoverhuurketen Superclub NV werd in het Staatsblad soms ook geschreven als Super Club.

Fouad Belkacem in Humo–De sukkel

Het gesprek met Fouad Belkacem in Humo van 3 januari gelezen en nogmaals blijkt hij misschien wel een gevaarlijk man te zijn maar vooral ook een sukkel. Blijkbaar beseft hij niet dat hij en zijn geloofsgenoten maar goedkoop kanonnenvoer zijn voor Israël en haar westerse bondgenoten. Dit in de hoop het Midden-Oosten in het kader van een verdeel-en-heers politiek kapot te slaan via het bevorderen van het sektarisme.

Voorzien door de CIA van wapens, communicatiemateriaal, geneesmiddelen en voedsel, een pr-campagne in handen van Britse en Amerikaanse specialisten, verzorgd in Israëlische militaire hospitalen en, zoals recent nog met Aleppo, door onze grote westerse media geprezen als helden, zou hij dat toch al lang hebben moeten inzien.

Fouad Belkacem - 3

Speelt Fouad Belkacem als een professioneel toneelspeler de naïeve sukkel die kanonnenvlees voor Israël rekruteerde of is hij zo? Terwijl al zijn vrienden het westen opriepen om Libië aan te vallen zodat ze aan de macht konden komen en die massa wapens stelen, stelt hij nu tegen die interventie te zijn geweest. Ongeloofwaardig is een hiervoor te zachte uitdrukking.

Bovendien heeft nog geen enkele van die tientallen salafistische groepen ooit een aanslag in Israël gepleegd maar wel al honderdduizenden Arabieren en moslims vermoord. Ook heeft zijn interpretatie van de islam niets vandoen met orthodoxie. Integendeel, het salafisme van hem en zijn vrienden is een ultramoderne versie van de islam komende uit het negentiende eeuwse Saoedische Wahabisme.

Verder nog een opmerking aan het adres van de auteur. De Levant is geen synoniem voor het Midden-Oosten maar vormt er een deel van. De Levant bevat volgens de ene interpretatie Libanon en Syrië, volgens anderen een soort pre-islamitische Syrië dat ook delen van o.a. Turkije, Jordanië, Irak en Palestina (Israël) bevat. Het Midden-Oosten omvat ook de Sinaï, Iran en het Arabisch schiereiland.

Willy Van Damme

Brief aan Humo van 3 januari naar aanleiding van het gesprek van Humo met Fouad Belkacem. In wezen is de propaganda die onze media al straks zes jaar voeren voor het jihadisme in Syrië even gevaarlijk of nog gevaarlijker dan het prediken van een Belkacem. Maar die doen ongehinderd door enige ethiek of kennis gewoon voort.

Theo Erdogan en Recep De Wever

Blijkbaar is de kieskoorts, twee en drie jaar voor er verkiezingen zijn voorzien, al volop bezig. Met Kris Peeters (CD&V) die zich vlot Aantwaarps aanmeet en Pol Van Den Driessche (N-VA), de ‘lieveling’ van de vrouwen, die al zit te dromen van een pausbezoek aan ‘zijn’ Brugge en vooral van de lokale burgemeesterssjerp. Het is in die zin dat men ook de plotse herrie moet zien die Theo Francken, staatssecretaris verantwoordelijk voor Immigratie, en Bart De Wever van de N-VA maken rond het mogelijke humanitaire visum voor dat Syrische gezin met hun twee kleine kinderen.

Interpreteren

Ze verliezen aan populariteit (van bijna 34% naar in de peilingen ongeveer 26%) en dit vooral aan het Vlaams Belang, de anti-emigratiepartij par excellence. En dus moet de N-VA zich hierop logischerwijze profileren.

Platte politiek ten koste van dat gezin en die kleine kinderen uit Aleppo natuurlijk. Niets onmenselijks is de politiek uiteraard vreemd, zeker voor de N-VA. En dat men daarbij een frontale aanval op de rechtstaat lanceert hoort er bij die partij zo te zien eveneens bij. Schaamteloos en ook bangelijk.

Bart De Wever

Rechters moeten van Bart De Wever hun mond houden als zijn ministers een besluit namen. De rechtstaat volgens de N-VA. Het is ook de wijze waarop hij zijn partij bestuurt en kijkt naar de media. Beangstigend is dat deze actie gelijkloopt met de attitude in Nederland van een Geert Wilders en bepaalde Britse media toen het Britse Hooggerechtshof zich uitsprak over de Brexit en de rol hierin van het Britse Lagerhuis. Van een alarmsituatie gesproken!

In wezen komen de beweringen van Theo Francken en partijvoorzitter Bart De Wever in deze kwestie hierop neer: Wij hebben beslist en daar hoeft een rechtbank zich niet mee te bemoeien. Alzo de reeds barslecht functionerende rechtstaat verder ondergravend. Rechters zijn er immers voor de burgers, en ook de overheid, om respect af te dwingen voor de wetten.

En de taak van rechters is het interpreteren van die wetten. Dat kan nu eenmaal nooit anders. Iemand betwist een daad van een medeburger of een beslissing van een overheid en dan moet die burger of die overheid dit voor een rechtbank kunnen betwisten. Waarbij de magistraten moeten kiezen tussen de twee of nog meerdere visies op die wetten of decreten. Het is het dagelijkse werk van onze rechtbanken.

Als Bart De Wever zegt dat alleen een minister en geen rechter mag beslissen over het geven van een visum dan heeft hij het ook zeer fundamenteel verkeerd. Het wil immers zeggen dat de burger zich niet meer mag verzetten tegen een overheidsbeslissing door naar een rechter te stappen.

Zijn stelling is dan ook het negeren van de rechtstaat zoals die hier altijd al was. Wat krijgen we daarna, rechters die wegens een ‘foute’ beslissing worden opgesloten of door een aangeporde woedende menigte worden doodgeslagen? De N-VA is de bevolking alleszins al aan het opjutten. En Hitler is dan vlakbij.

Scheiding der machten

Zo stelde Francken in De Standaard van 9 december: “Het is niet aan een rechter om zich in de plaats te stellen van een bestuur, dat is jammer genoeg gebeurd.” De bewering van parlementslid Sarah Smeyers (N-VA) in diezelfde krant toont daarbij een gebrek aan fundamentele kennis van de rechtstaat. Zo stelde zij in die krant: “… we hopen dat de Raad van State de scheiding der machten wel respecteert.”

Theo Francken - 2

Voor Theo Francken, staatssecretaris bevoegd voor Immigratie, kan de rechtstaat blijkbaar op de schop. Hij veroorzaakte alleszins de grootste protestactie van de magistratuur uit de Belgische geschiedenis van na de tweede wereldoorlog. De man zou gewoon om die reden uit zijn ambt moeten ontzet worden. Van een staatssecretaris of minister moet men minstens een respect voor de rechtstaat verwachten.

Volgens Smeyers kan een rechter dus geen beslissing van een minister ongedaan maken. Doet men dat toch dan is dit een schending van het principe van de scheiding der machten. Van een nieuwe definitie van dit begrip gesproken.

Straffe taal die men dan nog gebruikt voor die Raad van State die niets anders moet doen dan beslissingen van de overheid beoordelen. Waarbij deze instelling niet zelden de overheid en dus ministers in het ongelijk stelt. Misschien kan men die dame eens uitleggen wat die scheiding der machten juist betekent.

Ook Joachim Pohlmann, woordvoerder van de N-VA, schrikt niet terug voor het kramen van baarlijke onzin. Zo stelt hij in De Morgen van diezelfde vrijdag: “De basis van het administratief recht is dat een rechter zich nooit in de plaats van een bestuur mag stellen.” Heeft die ooit al van de Raad voor Vergunningsbetwistingen of de Raad van State gehoord? Weet die wel hoe een rechtbank er uitziet? Twijfelachtig zo te horen.

N-VA en Vrouwe Justitia - Marec - Het Nieuwsblad - 10 december 2016

De Wever en Francken hebben bij hun ambtsaanvaarding gezworen de wetten van, het Belgische volk na te leven. Ook eisen zij van alle nieuwkomers, en dus ook de politieke vluchtelingen dat zij de waarden van ons land moeten aanvaarden. De enigen die hun laars aan dit alles mogen vegen zijn de heren en dames van de N-VA.

Kabinetschef Joy Donné

Maar dat soort uitspraken vanuit de N-VA wekken helemaal geen verbazing. De N-VA heeft het nooit hoog opgehad met de rechterlijke macht. Typerend was het voorval tijdens de laatste regeringsonderhandelingen met de chauffeur van Bart De Wever, Joy Donné.

Voor het oog van alle camera’s gooide die ostentatief een parkeerboete voor zijn Porsche op de grond terwijl grote baas De Wever instapte. Bleek achteraf dat die ook nog een valse autonummerplaat gebruikte zodat de werkelijke eigenaar van die autonummerplaat al herhaaldelijk Donné’s verkeersboetes had gekregen voor inbreuken op de verkeerswetgeving. Je moet maar durven.

En wat gebeurde nadien, Geen degradatie of C4 voor onze straatbevuiler en wegpiraat maar…  een promotie tot kabinetschef van vice-premier en minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon (N-VA).

De man die dus o.m. moet toezien dat men niet alleen de wetten naleeft maar die ook moet instaan voor de openbare veiligheid met o.m. toezicht op het functioneren van al onze politiediensten. Schrikbarend.

Charles Michel - 4

De voornaamste coalitiepartner van zijn regering doet een regelrechte aanval op de rechterlijke macht. Ongehoord in de moderne Belgische geschiedenis. En Charles Michel heeft als enig antwoord een oproep tot kalmte. Een schande bijna even groot als de actie van de N-VA. Gelukkig is er het luidkeelse protest van zowat de ganse gerechtelijke wereld, incluis juristen verbonden aan onze wetenschappelijke instellingen. Die hebben ballen, Charles Michel niet.

De uitval naar de rechterlijke macht van N-VA is dus geen toeval maar het resultaat van een mentaliteit binnen die partij. Het is het DNA van de N-VA. Kijk naar de goede relaties tussen meesterritselaar Koen Blijweert en Bart De Wever of de rol van figuren als een Pol Van Den Driessche of parlementsvoorzitter Siegfried Bracke in die partij.

Maar het zullen in deze discussie uiteindelijk de opperste rechters van het land en Europa zijn die over deze kwestie hun zeg zullen doen, namelijk de Raad van State, het Hof van Cassatie en nu ook het Europees Hof van Justitie.

Niet een Recep De Wever die zich zoals die mislukte sultan uit Ankara meent te moeten gedragen als een man verheven boven de wet. De Wever is een politicus die stelt dat elke gerechtelijke controle over zijn beslissingen verboden zijn. Maar hij bewijst hier nogmaals geen politicus met een democratische ingesteldheid te zijn maar een man die dictatoriaal denkt te moeten regeren. Zoals Recep Erdogan.

En wat doet premier Charles Michel (MR)?  Oproepen tot kalmte. Wat een zielig mannetje toch, een niemanddalletje. Moet die dan niet de rechtstaat verdedigen als ze aangevallen wordt door zijn voornaamste coalitiepartner? Hij vertikt het. Straf en angstaanjagend.

Willy Van Damme

Amnesty International in de bres voor de salafistische terreur

Felicitaties voor Jullie artikel over Amnesty International en de terrorist Oussama Atar (Waarom men wist dat Oussama Atar een terrorist was – de leugens van Amnesty International’, Humo 23 augustus 2016).

Maar gans dat verhaal wekt geen verbazing maar past in een beleid dat bij de organisatie een traditie is. Zo was de kritiek van AI rond wat er vanaf 2011 in Syrië gebeurde tot eind 2013 exclusief gericht tegen de regering. Over de gruwel veroorzaakt door al Qaeda en haar zusterorganisaties zoals Harakat Ahrar al Sham geen woord.

Waarom? Simpel, ze haalde – trouwens samen met Human Rights Watch – haar informatie over Syrië bij de Zwitserse ngo al Karama. En die stond onder leiding van uit Algerije gevluchte leden van de salafistische terreurorganisatie FIS (Front Islamique de Salut), nog een zusje van al Qaeda.

En de financiering van al Karama gebeurde door Qatar, een gekend sponsor van o.a. al Qaeda. Amnesty International verontschuldigde zich dan wel maar zij is zoals steeds weer blijkt nog steeds in hetzelfde bedje ziek.

 

De internationaal nog steeds gezochte terrorist Oussama Atar. Amnesty International sprong in 2010, op een ogenblik dat hij nog in een Iraakse cel zat, in de bres om deze toen al gekende terrorist vrij te krijgen. Wat AI nu zoveel mogelijk poogt te ontkennen. Een hondsbrutale slag in het gezicht van de tienduizenden die al het slachtoffer waren van die salafistische terreurbendes. Schuld bekennen? Vergeet het.

Haar rapporten zijn dan ook grotendeels totaal onbetrouwbaar zoals met dit verhaal nog maar eens bewezen wordt. Wat AI trouwens in het verleden bewees toen ze in Cambodja de zijde koos van de Rode Khmer en rond Koeweit het nepverhaal over de door het Iraakse leger vermoorde couveusebaby’s voor waar verspreidde.

Men hoeft trouwens maar eens naar de enorme  verloningen van de top van AI te kijken om te zien wat AI waard is. Bedriegers zijn het zoals nog veel meer ngo’s. Organisaties als AI hebben decennialang ongestraft kunnen liegen en bedriegen omdat de media kritiekloos de grootste leugens van hen voor waar aannamen. Enige kritische zin bleef daarbij achterwege. Daarom proficiat.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar Humo betreffende het artikel ‘Waarom men wist dat Oussama Atar een terrorist was – de leugens van Amnesty International’ in Humo van 23 augustus 2016. In het verleden werd hier reeds de kwestie van sociale wantoestanden en de fenomenale hoge wedden van de top van AI beschreven.

Naschrift:

Amnesty International heeft bij monde van zijn directeur Wies De Graeve een recht op antwoord gekregen in Humo van 6 september 2016 over deze zaak. Als een gladde paling poogt hij zich uit die door AI zelf gecreëerde modder te sleuren. Tevergeefs zoals blijkt uit het antwoord hierop van Raf Sauviller.

Dat AI in Humo een recht op antwoord diende te plaatsen en daarbij nog maar eens ongelijk kreeg zegt veel. De geloofwaardigheid van die ngo’s met hun pseudomensenrechten en de media wordt inderdaad steeds kleiner.

Een probleem voor die ngo’s die zo nuttelozer worden. Want uiteindelijk dienen zij alleen maar om westerse agressie goed te praten bij Jan Publiek. Lukt dat niet meer dan is het op termijn gewoon bye bye.

 

Bart Brinckman, Optima, Crombez en de perceptie

Uw medewerker Bart Brinckman heeft (SP.A krijgt de geest van Optima niet in de fles, DS van 23 juni) het over het bezoek van John Crombez aan de gebouwen van Optima van een paar jaar terug en stelt dat Crombez had moeten en kunnen weten dat dit een sjoemelbank’ was. Het prachtig voorbeeld van moddergooien en schuld door associatie.

Hij kent een fraudeur dus is ook hij een fraudeur. Als John Crombez dat had moeten en kunnen weten waarom wist Uw redacteur dat toen niet? En waarom schreef de krant dan toen niet want dat las ik daar in die periode niet.

Het doet denken aan het verhaal in De Morgen vandaag die het de Gentse burgemeester Daniel Termont kwalijk nam dat hij samen met enkele schepenen in Cannes was en toen in 2005 met Jeroen Piquer van Optima op een boot zat.

Elf jaar terug dus, een periode toen Gent op zoek was naar vastgoedfinanciering. Het zou een beleidsfout geweest zijn hadden de Gentse bestuurders toen niet in Cannes en op die boot gezeten. In plaats van een onderzoek naar fraude is een belangrijk deel van de pers als naar gewoonte alleen bezig met moddergooien.

Men heeft het in de media steevast over het feit dat de SP.A hier de perceptie tegen heeft. Maar wie creëert die perceptie? Juist, diezelfde media, grossiers in modder.

Willy Van Damme

Marc De Schutter in P-Magazine–Gazettenpraat in een mooi blinkend blad

Het woord ‘gazettenpraat’ is een in het land goed bekende term. Het staat voor prietpraat, onbetrouwbaarheid en leugens. Het werkt als een vloek op deze stiel en de negatieve sfeer bij de bevolking hier rond is, zo lijkt het, begrijpelijk.

Het gesprek en verhaal van Marc De Schutter ’Van Super Club tot Thaise cel’ en ‘Voetbalallergie’ naar aanleiding van de publicatie van zijn boek ‘De schutter heeft het altijd gedaan’  in P Magazine van Juni 2016 is typisch voor wat onder die term ‘gazettenpraat’ valt.

Zo worden de beweringen van de man, die nota bene drie correctionele veroordelingen achter de rug heeft, probleemloos voor waar aangenomen. Het verhaal over 1 miljoen Belgische frank die dankzij Superclub 200 miljoen worden is er een voorbeeld van.

Ook het verhaal over Warner Brothers dat Superclub kapot maakte is totaal van de pot gerukt. Ik heb dat jaren terug onderzocht en het resultaat hiervan is te vinden in mijn boek ‘De zeepbel van Superclub’ dat in 1999 bij Van Halewyck verscheen.

Het onderzoek naar Superclub in 1990 gebeurde door revisor André Descamps op vraag van de vzw Anti-Piracy Foundation, een vzw rond videodistribiteurs.

Het werd in Cannes gelekt door filmmakers Marc Punt en Jan Verheyen (die toen Independent Films hadden) die het verhaal doorspeelden aan Christiaan De Schutter van het vakblad Moving Pictures International en Jan Temmerman van De Morgen.

Beide journalisten waren toen op het filmfestival van Cannes aanwezig. Zij publiceerden hierover en de zaak klapte zo in elkaar. De reden was dat de waardering der activa van Superclub frauduleus was en men toen eindelijk in de financiële wereld vragen begon te stellen. Ook was de zeer grote aandelenhandel rond Superclub geheel illegaal.

De waarde van die activa was tot dan allemaal gebaseerd op de prietpraat van een De Prins, Maes en De Schutter die door vet betaalde revisoren klakkeloos werd overgenomen. Met Warner Brothers had dat lek en dat rapport van bedrijfsrevisor Descamps helemaal niets te maken.

Marc De Schutter in Port Napoleon

Marc De Schutter, hier toen hij directeur was van de Franse jachthaven Port Napoleon in Port Saint-Louis-du-Rhône vlakbij de Camargue aan de Mediterrane kust. De jachthaven is eigendom van de Nederbelgen, Jan Hamelink en porno- en vastgoedbaas Gerard Cok. Alleen over zijn aanwezigheid hier kan je gemakkelijk een boeiend boek schrijven, zowel fictie als non-fictie. Het aantal klachten bij het gerecht waren niet te tellen, van geweld tot diefstal, intimidatie, vandalisme, een verdacht overlijden en dito brand. Niemand werd hier strafrechtelijk echter ooit veroordeeld. De jachthaven is nog steeds eigendom van dit duo.

De rest van het verhaal in P Magazine is navenant. Men neemt zomaar zonder enige controle alle beweringen van de man voor waar over. Dit is dan ook geen journalistiek maar roddel van een smerig soort grenzend aan laster. Zie maar het herhaaldelijk gebruik van de naam Coiske Sperma om een gerechtelijk speurder te identificeren.

Wie Marc De Schutter kent weet dat men met zijn verhaaltjes zeer voorzichtig moet zijn. Leugens, overdrijvingen en klinkklare onzin zijn typerend voor de man.

Dat hij nu plots begint de schelden naar zijn vriend Jan Maes is natuurlijk merkwaardig voor wie het dossier een beetje kent. Toen men de Schutter in Thailand arresteerde waren zij praktisch zelfs buren en samen in zaken, vastgoed.

Maar de man heeft dan ook een serieus gebrek aan moraliteit. Getuige zijn gerechtelijk verleden en heden. Misschien kan men ook eens bij P Magazine denken aan de duizenden slachtoffers van de man.

Maar aangezien dit boek uitkomt bij Mediageuzen die ook P-Magazine uitgeeft en als verantwoordelijke uitgever Maurice De Velder heeft hoeft de toon van dit interview niet te verbazen. Beiden, De Schutter en De Velder, hadden in het verleden zelfs een gezamenlijke vriend, genaamd Leo Delcroix.

Willy Van Damme

Lezersbrief aan de hoofredacteur Günther Van Hassel van P-Magazine. Het blad heeft geen pagina voor reacties van lezers. Het gesprek verscheen ter gelegenheid van de publicatie van het boek ‘De schutter heeft het altijd gedaan’ van Marc De Schutter dat bij Mediageuzen verscheen.

Eerder verschenen er ook interviews met De Schutter in Het Laatste Nieuws en de Gazet Van Antwerpen. De zaak van de moord op Vera Van Laer komt voor in Antwerpen met als hoofdverdachten Marc De Schutter en de toenmalige politieman Marc Hoevenagels. Die was toen een topman bij de OD, de Opsporingsdienst van de Antwerpse politie.

Gezien het delicate, waaronder de relatie van De Schutter met de Antwerpse parketmagistraat Eric Corazza, stelde het parket-generaal in Antwerpen voor de zaak een assisenspecialist uit Limburg aan. Het vermoeden is dat de zaak in 2017 voorkomt. Het moraliteitsonderzoek is sindsdien achter de rug.

Waar is da feestje … Hier is da feestje

Jan Jambon (NV-A) vicepremier en minister van Binnenlandse Zaken moet blijkbaar aan de LSD gezeten hebben. Zo stelde hij op 31 maart in Den Haag op een zionistisch congres dat er na die aanslagen in Zaventem en op het metrostation van Maalbeek moslims als blijk van steun aan die terreur meerdere straatfeestjes hadden georganiseerd.

Zionistische vrienden

En in het dagblad De Standaard stelde hij dit weekend dat: ”Een significant deel van de moslims danste na de aanslagen”. Gevraagd naar bewijzen voor die straffe beweringen bleef de man echter weigeren voorbeelden te noemen. Ja, er was, stelde men in de media na grondig onderzoek, een man in Brugge en er waren mogelijks twee scholieren.

Namen en plaatsen om zijn boute beweringen te staven wou Jambon echter niet geven want dat zou volgens hem die mensen stigmatiseren. Zeggen dat een ‘significant’ deel van de moslims straatfeesten organiseerden om die aanslagen te vieren is in zijn visie dat dan weer niet. Een toch wel heel bizarre redenering.

10477227-020

Met zijn lasterlijke uitlatingen over moslims is Jan Jambon natuurlijk niet aan zijn proefstuk. Ze zaaien zo wel tweedracht in België en dat is waar ISIS, al Qaeda en andere salafistische terreurbewegingen op uit zijn. Met andere woorden: Jambon speelde in hun kaart.

Maar de term significant wil toch zoiets zeggen als veelbetekenend. Iets als voornaam, belangrijk. Maar wie dan die door de politie gesignaleerde feiten nuchter bekijkt ziet feitelijk alleen onbetekenende gebeurtenissen, niet meer en niet minder.

Het betekent wel wat anders dan zijn verhaal over die straatfeestjes die in meerdere steden plaats hadden waarmee hij in Den Haag op een bijeenkomst van het Centrum voor Informatie en Documentatie Israël zijn zionistische vrienden mee trakteerde. (1)

Met andere woorden, de minister heeft zitten dromen en misschien, wie weet wel, hallucinaties gehad. Teveel LSD? Natuurlijk niet, de man weet perfect wat hij doet. Hij is een hardwerkende intelligente politicus die hier gewoon enkele strategische zetten deed, eigen aan het politieke theater. Op een zionistische congres een leugen vertellen die negatief uitvalt voor moslims? Zionisten hebben het niet liever.

Als gloednieuwe machtspartij schuurt hij met zijn NV-A dicht aan tegen Israël en de VS. Dat zijn de echte vrienden voor die partij. Behoudens dan ook nog Saoedi Arabië. Zij het dat men daar wat voorzichtiger mee is. Je haalt met steunbetuigingen aan die salafistische dictatuur immers geen goede punten bij de doorsnee Belg/Vlaming. Dat moet dus geniepiger zoals op de website van Knack. (2)

Maar het typeert Jan Jambon en de NV-A dat ze moslims criminaliseren – want dat is toch wat hij doet – en ondertussen goede vriendjes zijn met de VS, Israël en Saoedi-Arabië, drie staten die in het verleden en het heden deze salafistische terreurbendes creëerden en blijven steunen.

Saoedi-Arabië

Gezien de gekende vrijgevigheid van de salafistische oliesjeiks uit Saoedi-Arabië is het toch wel heel merkwaardig dat het juist de NV-A was die eind vorig jaar als enige partij in de media de verdediging van dat land opnam toen het in België kritiek kreeg wegens haar houding rond vluchtelingen en de salafistische terreurgroepen.

Zo stelde de Brusselse onderzoeksrechter Michel Claise, specialist in financiële delicten, in Humo:

“Iedereen weet dat de terreurcellen ook gesponsord worden door salafistische staten als Saoedi-Arabië en Qatar, maar daar blijft het westen toch hypcriet over zwijgen.” (3)

Het is gemakkelijk te beweren de strijd tegen de terreur te voeren, en te stellen dat een significant deel van de moslims straatfeesten organiseren, maar als men gelijktijdig Saoedi Arabië, de geestelijke vader van die salafistische terreur, steunt dan komt men over als een leugenaar, als een hypocriet.

Salman bin Aboelaziz al Saoed - 2

De Saoedische koning Salman de Hakbijl, volgens vele getuigenissen en documenten een van de voornaamste financiers van de terreuraanslagen van al Qaeda van 11 september 2001 in de VS. Maar voor de NV-A een te verdedigen partner voor de strijd tegen de salafistische terreur. Dit terwijl het salafisme de staatsgodsdienst is van Saoedi-Arabië

Het is, zoals Michel Claise in Humo zegt, essentieel dat men de zaak van de terreur op een degelijke manier aanpakt. En dat is niet door slechts enkele moordenaars op te pakken maar diegenen die hen manipuleren en financieren achterna te zitten. Maar dat doet Jambon, zijn partij of zijn regering niet. En door niet op te treden tegen die financiers en te laten betijen steunt men in wezen de terreur zoals die in Zaventem.

Hiervoor zou Jambon en feitelijk gans de regering moeten aftreden want ze gedogen en helpen zelfs de mannen achter de schermen van die terreur. Onze koning Filip ging vorig jaar toch zijn condoleances betuigen toen de Saoedische koning Abdoelaziz was gestorven. Men kan dan beter bij de familie Kim in Noord-Korea medeleven gaan tonen. Die terroriseren tenminste alleen hun eigen mensen en laten ons en de rest van de wereld met rust.

Opiniepeiling

Maar de houding van Jambon en de NV-A die pal achter hem ging staan is natuurlijk heel simpel te begrijpen. De laatste opiniepeiling deed de NV-A tuimelen van ongeveer 34% naar iets meer dan 25% der stemmen, een klap van bijna 9% of een verlies van meer dan 26% van haar kiezers. Nog zo’n inzinking en ze staat op gelijke hoogte met CD&V, haar rivaal. De marginalisering dreigt dan voor Bart De Wever, de ongekroonde koning van België.

En waar gingen die stemmen van de NV-A dan heen? Vooral naar het Vlaams Belang natuurlijk, gekend van haar proteststemmen en haar discours tegen immigranten, vooral moslims. En die wil de NV-A natuurlijk liefst zoveel mogelijk terug naar de stal van De Wever lokken.

En in die zin had Jambon wel gelijk. Wat die dagen gebeurde was wel significant. Vooreerst omdat er feitelijk geen mensen, behoudens die heel rare uitzonderingen, hun steun aan die aanslagen betuigden. En dat zegt veel.

Het was ook veelbetekenend omdat Jambon aantoonde dat de NV-A ondanks haar pogingen om afstand te nemen van het specifieke racisme van het Vlaams Belang ook in dit publiek zit te vissen en een sneer naar moslims dan goed van pas komt.

Israël verzorgt jihadisten in hopsitaal

De Israëlische premier Benjamin Netanyahu bezoekt een in Syrië vechtende salafistische terrorist, mogelijks al Qaeda of ISIS, die verzorging krijgt in een Israëlisch militair hospitaal. De foto komt van de Israëlische media. Geen probleem voor Jan Jambon die pal achter Israël gaat staan. Strijd tegen de terreur?

Maar uiteraard is dit totaal onaanvaardbaar voor iemand die minister is, zeker dan nog voor iemand die verantwoordelijk is voor Binnenlandse Zaken en ook nog vicepremier is. Hij is er voor alle Belgen. Maar verrassen doet dit niet.

En nu al weten we dat men in de Wetstraat druk bezig is om de namen van Saoedi-Arabië en Qatar zoveel mogelijk uit de komende debatten bij die parlementaire onderzoekscommissie rond de terreur te houden. En wedden dat de media dit spel zullen meespelen?

Saoedi-Arabië en Qatar zijn grote financiers van die terreur maar dat mag het publiek niet weten. Zeker ook niet van Jan Jambon en De Wever. Om over Didier Reynders (MR) onze minister van Buitenlandse Zaken maar te zwijgen. De man die toeliet dat ISIS hier haar olie kon verkopen. Wat trouwens met steun van Turkije, die andere (sic) bondgenoot, nog steeds lijkt te gebeuren. Hou ze maar dom, dat is hun slogan.

Willy Van Damme

1) Het onderwerp van deze bijeenkomst was ‘Terrorisme, Israël en het internationaal recht’. Vermoedelijk had ze niet op 30 maart moeten plaatshebben maar twee dagen later op 1 april als aprilmop. Ooit verdedigde de NV-A met vuur de Palestijnse zaak. De kracht van de verandering heet dat.

2) Er verschenen eind vorig jaar van uit de NV-A vrij kort na elkaar twee stukken op de website van Knack. Het eerste was van parlementair medewerkster Els Van Doesburg, het tweede van Peter De Roover, sindsdien fractieleider van de NV-A in het federaal parlement.

Knack.be, 22 september 2015, Els Van Doesburg, ‘Doen de Golfstaten dan echt niks voor de vluchtelingen?’ http://www.knack.be/nieuws/wereld/doen-de-golfstaten-dan-echt-niks-voor-de-vluchtelingen/article-opinion-607099.html & Knack.be, 26 november 2015, Peter De Roover, ‘Hoe huiveringwekkend ook, we moeten kiezen: Saoedi-Arabië óf IS’ http://www.knack.be/nieuws/wereld/hoe-huiveringwekkend-ook-we-moeten-kiezen-saudi-arabie-of-is/article-opinion-629207.html

3) Humo, 5 april 2016, Annemie Bulté, ‘Zonder witwasgeld geen Bataclan, geen Zaventem en geen Maalbeek”, pagina’s 8 tot en met 13.