Een gouden of blikken tip?

Advocaat Jef Vermassen beweerde gisteren op zijn duidelijk favoriete televisiezender VTM dat hij een ‘gouden tip’ had die eindelijk voor de doorbraak in het dossier van de Bende Van Nijvel moet zorgen. Blijkbaar had volgens onze advocaat een rijkwachter die aan de Delhaize in Aalst kort voor de aanslag van 1985 op wacht stond een verklaring gedaan aan het gerecht.

Is dit nieuw?

Die, stelde Vermassen, had de naam gegeven van zijn hiërarchische overste die hem het bevel gaf om samen met zijn eveneens bewapende collega te vertrekken. Korte tijd nadien verscheen dan de Bende Van Nijvel met eventueel rijkswachter Christiaan Bonkoffsky om voor een laatste maal moordend toe te slaan.

Een merkwaardig verhaal. Het was immers meerdere getuigen van die terreuraanval op dat ogenblik reeds opgevallen dat die rijkswachters met hun R4 kort voor die aanslag waren verdwenen. Reeds toen zei men bij mensen die het dossier volgden en getuigen dat rijkswachters betrokken waren bij die aanslagen van de Bende.

Men kan zich dan ook afvragen of die verklaring wel nieuw is. Is dat zo dan is dat een zoveelste bewijs van grootschalig geknoei van de gerechtelijke onderzoekers. Een beetje onderzoeker de naam waardig had immers dit ‘toeval’ al in ‘85 zo opgemerkt. Het zal hen door getuigen wel gezegd zijn en het haalde na die slachtpartij ook de media.

Maar dan stelt zich eventueel ook de vraag waarom men die verklaring niet al jaren geleden verzamelde. Bovendien moet dit bevel normaal te vinden zijn in de interne nota’s van de Aalsterse rijkswacht. Kan men dan spreken van de ‘gouden tip’? Eigenaardig alleszins.

Jef Vermassen - 4

Heeft Jef Vermassen informatie over een ‘gouden tip’, of is het gewoon publiciteit?

Is dit Vermassen die op zoek is naar extra publiciteit voor zijn boek en advocatenpraktijk? Zijn dit de media –  Hier dan de groep Van Thillo met VTM/Het Laatste Nieuws en zusterkrant De Morgen – die geld rieken? Dit verhaal doet nu eenmaal kranten verkopen.

Ook dat is mogelijk. Maar uiteraard is iedere druk vanuit de media op gerecht en politie in deze zaak hoe dan ook een meer dan welkome zaak. Dat het dient onderzocht is eveneens duidelijk en dat het eventueel een nieuw spoor kan betekenen is zeker mogelijk.

Maar of dit de zaak gaat oplossen lijkt mij straf. Alles is mogelijk natuurlijk en men mag als onderzoeker geen spoor negeren. Maar men mag evenmin overlopen van optimisme en oeverloos naïef zijn. Met beide voeten op de grond graag.

Guido De Saeger

Er was trouwens in die periode bij de parketten in het ganse land afgesproken dat er bij een volgende aanslag van de Bende men nationaal alarm ging slaan. Het parket van de toenmalige en in 2005 overleden Dendermondse procureur des konings Guido De Saeger liet dit echter na. De substituut van wacht was het naar verluidt vergeten.

Geweten is dat dit parket op dat ogenblik bij het parket-generaal en bij de advocatuur wegens haar interne werking een barslechte reputatie had. Substituten ontvluchten toen de stad en De Saeger. Wat zorgde voor een continue onderbemanning.

De Saeger ging trouwens later na een artikel over hem in Knack geschreven door wijlen Frank De Moor, echtgenoot van de toenmalige advocaat-generaal in Gent en verantwoordelijke voor tucht (!) in haar regio, ook voortijdig op pensioen. Een artikel waar volgens insiders wel wat fouten in zaten.

Een echt onderzoek had de verantwoordelijke(n) voor die fout toen ook snel ondervraagd. Niet om deze daarom verdacht te maken maar gewoon ter informatie omdat men als onderzoeker nu eenmaal de verdomde en soms heel onaangename plicht heeft alles na te kijken. Hoe onwaarschijnlijk het spoor ook moge klinken.

Maar dat zal men gezien het manke onderzoek vermoedelijk ook wel niet gedaan hebben. Hilde Geens heeft misschien in haar hier eerder besproken blunderboek over de zaak nog niet hard genoeg geweest. Hallucinant is een veel te braaf woord voor dit dossier.

Willy Van Damme

Advertenties

Naar oplossing Bende van Nijvel?

Ongelooflijk maar waar, er lijkt nu toch een doorbraak in zicht voor het dossier van de Bende Van Nijvel, de bende aanslagplegers die in een ware golf van terreur van 1982 tot 1985 28 doden maakte en vele zwaar gewonden. Christiaan Bonkoffsky, een reeds lang bij specialisten van het dossier bekende naam, zou nu de beruchte reus van die Bende van Nijvel zijn. Deze overleed in 2015 en zou kort voor zijn overlijden aan zijn broer bekend hebben die reus geweest te zijn.

Gladio

Alle voor zover tot heden bekende gegevens lijken dit ook te bevestigen. Bovendien was de man voorheen lid van de later ontbonden antiterreureenheid van de gendarmerie Diane, later omgedoopt tot Speciaal Interventie Eskadron (SIE). Christiaan Bonkoffsky kende dus hun werkmethodes.

2phDDU8

Christiaan Bonkoffsky is volgens vele getuigenissen de zogenaamde reus uit de Bende van Nijvel. De man eindigde als een marginale dronkenlap in de goot. Uit wroeging over wat hij ooit had gedaan en hoe zijn vermoedelijke opdrachtgevers hem desondanks behandelden? Links de robotfoto en rechts de man in carnavalsplunje.

Voor vele kenners van het dossier rond de Bende van Nijvel was een deel van hun harde kern immers afkomstig uit die groep Diane. Alleen praktisch zij immers kenden de wapentechnieken die door de bende bij hun aanslagen werden toegepast. Ze beheersten ook de knepen van het vak om steeds te ontsnappen aan hun onderzoekers. Zelfs hun vroegere baas en oprichter van de groep Diane was die mening toegedaan.

Bovendien was reeds lang de algemeen theorie dat zij in hogere kringen bescherming genoten. Daarbij werd vooral verwezen naar Gladio, een netwerk van geheime en bewapende figuren die ondergronds moesten werken. Waarbij vooral de Belgische militaire veiligheidsdienst AIVD en de NAVO instonden voor zowel de opleiding, bewapening als de begeleiding. En wie NAVO zegt denkt aan de VS.

Voor velen was dit of de voorbode van een staatsgreep of een poging om een zogenaamd sterke staat te installeren waarbij politie en bepaalde militairen voor of achter de schermen aan zoveel mogelijk touwtjes trokken. Ook in Turkije, Italië en Luxemburg grepen dergelijke veelal dodelijke acties plaats. Waarbij de Turkse generaal Kenan Evren op 12 september 1980 na jaren van terreur een militaire dictatuur kon installeren.

Vielsalm

Bijna zeker is dat in al die gevallen Amerikaanse steun een cruciale rol speelde. Zo was er in die periode de fameuze aanval op de basis van de Ardeense Jagers in Vielsalm waarbij men stelt dat leden van de Amerikaanse Special Forces een bewaker neerschoten en er wapens ontvreemden.

Wapens die nadien in Frankrijk deels bij de ‘linkse’ terreurgroep Action Directe werden teruggevonden. Action Directe was officieel een ultralinkse groep die nauwe banden had met de Belgische Cellules Communistes Combattantes (CCC), ook een zogenaamd ultralinks groepje die in diezelfde periode als de Bende van Nijvel eveneens aanslagen pleegde. Action Directe en de CCC hadden trouwens ongeveer het zelfde logo.

Eerst schreef de Nijvelse procureur des konings Jean De Prêtre de zaak toe aan ordinair banditisme en werkte hij alle onderzoeken in een andere richting brutaal tegen. Tot woede van vele gerechtelijke onderzoekers en bepaalde persmensen. Daar wees men al snel richting kringen bij de rijkswacht.

Bovendien hadden de overvallers amper interesse in een buit en wilden ze duidelijk de bevolking angst aanjagen. Daarom die aanvallen op een vrijdagavond op supermarkten als er veel volk aanwezig was. Gaan winkelen bleek plots een levensgevaarlijke zaak. Verder werd er ondanks de vele aanslagen nooit enig spoor gevonden van de daders. Wat bescherming doet vermoeden en het werk van insiders en specialisten.

Eigenbrakel

De Delhaize in Eigenbrakel die op 27 september 1985 door de bende brutaal werd overvallen. Met als resultaat 8 doden waaronder een kind van 14 jaar en een buit van een schamele 388.000 frank (9.620 euro).

Nu 32 jaar na de laatste feiten komt zo te zien eindelijk het definitieve bewijs boven tafel dat de Bende van Nijvel en de groep Diane elkaar tot op zekere hoogte overlapten. Wat terreur moest bestrijden bleek zo te zien deels zelf terreur te veroorzaken.

Staatsgreep

Daarbij is de getuigenis belangrijk van Marc Van Damme, zoon van Willy Van Damme, toen de uitbater van café Tijl in de periode dat Christiaan Bonkoffsky er regelmatig zat. Die stelde dat Bonkoffsky een staatsgreep nodig achtte. Marc Van Damme gaf zijn informatie in 1998 al anoniem aan het gerecht door maar voelde zich nadien afgeluisterd en gevolgd en werd bang. En het gerecht negeerde zo te zien deze info. Nooit ondervroeg men Bonkoffsky.

De vraag is of er nog meer bewijs boven tafel zal komen en of we de namen van de andere bendeleden zullen leren kennen. Cruciaal is echter te weten wie hun bevelhebbers waren en de opdrachtgevers. Christiaan Bonkoffsky is immers een simpele uitvoerder. Misschien zitten die namen in het archief van de militaire veiligheid, de AIVD. Een dienst die steeds op goede voet leefde met hun Amerikaanse collega’s.

Het ganse verhaal toont hoe machtig de ‘staat binnen de staat’ in België wel is. Ministers, parlement en de Comités P en I en eventueel magistraten en politielui mogen doen wat ze willen. Men zorgt er steeds voor dat ze nergens geraken, minister van Justitie of Binnenlandse Zaken, het doet er niet toe. Men lacht hen achter de schermen desnoods gewoon uit.

Chrtistiaan Bonkoffsky in Café Tijl

Dendermondse carnavalisten gezellig onder elkaar in café Tijl zot te doen niet beseffend wat voor een figuur er zich in hun midden bevond. De schok bij hen is dan ook enorm geweest.

De recente golf van aanslagen door allerlei salafistische groepen kadert praktisch zeker in hetzelfde verhaal, het is de Bende van Nijvel 2. Ook nu weer wil men de Belgen, of Fransen en anderen, bang maken en hen allerlei maatregelen doen aanvaarden die de controle op hun doen en laten enorm doen toenemen.

Met camera’s die een gelaat of nummerplaat herkennen, stofzuigers die doorseinen wat er in de huiskamer van Jan Modaal gebeurt en televisietoestellen die afluisteren en de zenderkeuze en programmavoorkeur doorzenden naar… Wie feitelijk? Big Brother is al gearriveerd en machtiger dan ooit tevoren. Zie Facebook, Google, etc… niet toevallig allen Amerikaans.

Militaire achtergrond

Christiaan Bonkoffsky is een telg van een Poolse voorvader die in het begin van de achttiende eeuw naar Dendermonde kwam als militair in dienst van de Habsburgse vorsten. (1) Dendermonde was immers een garnizoensstad. En die militaire traditie werd ook nadien in eer gehouden.

Zo was François Bonkoffsky, vader van Christiaan, tijdens de Duitse bezetting in WOII lid van het Geheim Leger en nadien beroepsmilitair. En de vroegtijdig overleden oom Luc en broer van François was dan weer bij de Dendermondse politie. Een man met trouwens een goede reputatie in de stad.

Ironisch is het feit dat Christiaan Bonkoffsky afkomstig was uit de Dendermondse Greffelinck. In datzelfde straatje woonde ook de vroeg overleden substituut procureur Willy Acke die tot zijn zelfmoord – Voor velen een verdachte zaak – er woonachtig was en met onderzoeksrechter Freddy Troch het onderzoek leidde. In wezen hoefde hij voor zijn reus dus niet echt ver te zoeken. Bi de buur eens aankloppen.

In Dendermonde was hij erg actief bij eerst de scouts en daarna de carnavalsvereniging de Tijlvrienden waar hij ondervoorzitter was en met als stamkroeg het toen populaire café  Tijl van stads- en naamgenoot Willy Van Damme.

Delhaize-Aalst

Een na de overval in Aalst zwaar beschadigde Aalsterse politieauto. Christiaan Bonkoffsky eindigde zijn carrière bij die Aalsterse politie.

Geen verbazing dat men er in het milieu van de Dendermondse carnavalisten door het nieuws zwaar geschokt was. “Hij vertelde wel eens dat hij straffe dingen kon doen maar dat leek ons toen eerder een soort van grap”, klinkt het bij een oude carnavalsvriend. “De man kon als het er op aan kwam bij een caféruzie een man zo tegen de muur kletsen”, stelt een vroegere Dendermondse collega.

Ondertussen heerst er bij bepaalde kennissen van de man, waaronder de vroegere carnavalisten, een grote woede over een bepaalde pers en de sociale media die er niet voor terugschrikken, aldus een betrokkene, om mensen woorden in de mond te leggen die men niet eens heeft uitgesproken.

Een vroegere vriend carnavalist promoveerde men op het internet zelfs al bijna tot lid van de bende. Ja want hij was….rijkswachter geweest en condoleerde in 2015 de overleden vroegere gewezen vriend.

Zelfs Dendermondse naamgenoten van Christiaan Bonkoffsky waaronder zelfs kinderen worden zo al in de sociale media met de vinger gewezen en beklad. Grenzen zijn er hier zo te zien niet meer. Roddel en laster lijken wel de regel. De riool is opengetrokken en de ratten lopen vrij rond.

Hilde Geens

Voor Hilde Geens (2) is er blijkbaar weinig echt reden voor optimisme in de zaak. Hilde Geens was een van de weinige journalisten die zich professioneel op de zaak gooiden. Ze schreef er ook veel over in tijdschriften als Humo en in een boek over de manipulaties en flaters in dit dossier.

Hilde Geens

Hilde Geens is zeer sceptisch wat betreft het gerechtelijk onderzoek naar de Bende van Nijvel. Voor haar kunnen historici zoals bij de zaak van de moord op Julien Lahaut eventueel voor een oplossing zorgen.

Hilde Geens: “Er is in dit dossier al van bij de eerste overval in september 1982 bij wapenhandelaar Daniel Dekaise in Waver sprake van manipulaties, en dat is er niet op verbeterd. En als we zien dat men er na 32 jaar nog niet in slaagde zelfs maar een dader te arresteren hoe kan men dan verwachten dat men de regisseurs zou kunnen identificeren? En dan hebben we het nog niet over de mannen die hen inhuurden. Neen, ik ben niet optimistisch. Een goed idee is dat wat de historici Emmanuel Gerard en Rudi Van Doorslaer dit weekend opperden in De Standaard. Zij stelden hier de aanpak te gebruiken zoals bij het dossier van de eveneens nooit opgeloste rakende moord uit 1951 op parlementslid en CP-leider Julien Lahaut. Die historici konden wel de daders identificeren wat het gerecht nooit lukte.” (3)

Ook wist men al jaren van de mogelijke betrokkenheid van Christiaan Bonkoffsky en pas op vrijdag 20 oktober ondervroeg men zijn vroegere echtgenote. Maanden nadat de broer van Christiaan met zijn verhaal naar het gerecht was gestapt. Gerommel in de pers dreef hen blijkbaar in die richting. Echt (sic) kwaliteitsvol politiewerk dus.

De indruk is daarom dat ook deze huidige onderzoekscel er een soep van maakt. Bewust? En wie gaat nu nog een magistraat of politieman in deze zaak geloven? Debielen? Ook voor diegenen in die milieus die het goed menen en hard werken is dit een drama. Men sleurt hen mee het modderbad in.

Willy Van Damme

1) Op het einde van de zeventiende eeuw verzwakt de positie van Polen sterk en komt er zelfs een Saksische vorst aan het bewind. Waarna vrij snel het land als onafhankelijk natie ophoud te bestaan en men het verdeelde tussen Oostenrijk, Rusland en later Duitsland. Dit tot in 1917-1918 wanneer als gevolg van de nederlaag van Oostenrijk-Hongarije en Duitsland en de Russische revolutie Polen met Frans-Britse steun terug onafhankelijk kan worden.

Gelijktijdig heerst er rond 1700 in onze regio toen een oorlog rond de opvolging van de Spaanse troon waar Karel II de bezittingen overlaat aan een kleinzoon van Lodewijk XIV die echter alles voor zichzelf wil hebben. Waarna er tussen Frankrijk en de alliantie van de Nederlandse republiek, het Verenigd Koninkrijk, Oostenrijk en Beieren een langdurige oorlog losbarst. Die oorlog duurt tot de Vrede van Utrecht uit 1713-14.

Waardoor onze regio in handen valt van de Oostenrijkse Habsburgers. De Oostenrijkse Habsburgers hadden hier dus veel militairen nodig. Bij de Vrede van Utrecht creëerde men ook het Barrièreverdrag van 1715 dat tot 1781 duurde en waarbij een aantal steden waaronder Dendermonde een Nederlands en Oostenrijks garnizoen kregen. De eerste Oostenrijkse vorst voor het latere België was Karel VI. In die periode krijgt ook de naam België geleidelijk ingang onder de intelligentsia.

Hilde Geens - Beetgenomen - De Bende Van Nijvel

In beetgenomen geeft Hilde Geens vele voorbeelden van de machinaties van dit dossier met als ultieme bedoeling dat men de daders nooit zou vinden.

2) Op 4 augustus 2013 werd hier het boek van journaliste Hilde Geens besproken. Gelijktijdig verscheen er ook een gesprek hierover met haar. Het boek ‘beetgenomen’ gaat over het falen van het gerecht in de zaak en de blijkbaar bewuste sabotage van het onderzoek. Het verscheen in 2013 bij uitgeverij Manteau.

3) Ook in dit onderzoek van die historici werd verwezen naar allerlei politiek als rechts bestempelde milieus verbonden met mensen uit de VS die Lahaut en zijn CP definitief uit de machtscentra wilden verdrijven. Geheime netwerken met een crimineel karakter. Waarbij allerlei politionele en gerechtelijke manipulaties de enquête naar die moord eveneens saboteerden.

Veroordeling Montasser Alde’emeh

d

Een van de ‘experten’ die de voorbije jaren over de oorlog in Syrië gretig in de pers aan bod kwam is zeker de van Palestijnse afkomst zijnde Belg Montasser Alde’emeh. Vele tientallen artikels, interviews en columns van zijn hand verschenen tot in Nederland toe. Die man blijkt nu volgens het Antwerpse hof van beroep een crimineel te zijn die een jihadist via valse papieren uit de gevangenis wou helpen.

The Way of Life

De zaak draait rond Jawad Ouchan, een lid van de salafistische organisatie The Way of Life, opvolger van het verboden Shariah4Belgium van de veroordeelde Fouad Belkacem. Jawad werd omwille van dit lidmaatschap vervolgt en in voorhechtenis genomen. Diens advocaat en imam Khalid Ouchan, broer van Jawad, namen contact op met Alde’emeh om hem uit de nood te helpen.

Waarbij de advocaat op de raadkamer een door Alde’emeh gemaakte en door hem ondertekende brief over een vermeende door Jawad Ouchan gevolgde antiradicaliseringscursus toonde. Alde’emeh stelde nadien dat men zijn handtekening had nagemaakt maar gaf de afspraken toe. De politie had echter hun telefoons zitten afluisteren en de poging mislukte dan ook.

Het hof bevestigde gisteren integraal het eerdere vonnis, incluis de 600 euro boete. Zij kunnen wel nog bij het Hof van Cassatie in beroep gaan. Dit echter alleen indien men vermoedt dat er bij het beroep procedurele fouten gemaakt werden. Dan gaat de zaak eventueel naar een ander hof.

Geen al Qaeda gezien

Alles wat Montasser Alde’emeh tot recent in de media beweerde werd steevast voor de absolute waarheid genomen. Toen hij naar Syrië trok om er te leven aan de zijde van die jihadisten ging dat er in onze media als zoete koek in. Ja, want hij stond daar naast ‘vrijheidsstrijders’, de goeden die vochten tegen dat monster genaamd Bashar al Assad. En dat moest men hier volop steunen.

Montasser al De'emeh - 4

Montasser Alde’emeh deed ‘wetenschappelijk’ onderzoek, was journalist en columnschrijver en werkte rond hulpverlening richting deradicalisering, gelijktijdig werkte hij echter volgens eigen zeggen ook voor onze Staatsveiligheid. Waar is dan nog de beroepsethiek? In de vuilbak.

Dat het gebied waar hij in Syrië een tijd verbleef in handen was van salafistische terreurgroepen die onder leiding van al Qaeda vochten zag hij niet. Volgens eigen verklaringen toen was hij daar om die jihadisten in het kader van een wetenschappelijk onderzoek – zijn doctoraatsthesis – te observeren. Een echte observator dus.

Bij hem geen verhalen over de dictatuur van de sharia die deze jihadisten er invoerden. Niets over de onthoofding van ‘ongelovigen’, de plunderingen en niets over het van het dak gooien van homo’s.

Neen, het waren in zijn ogen dappere strijders die uit onvrede met hun leven in België en het racisme dan maar elders hun paradijs gingen verdienen. Hop naar de 72 maagden. Dat praktisch allen hier voordien een crimineel bestaan hadden zitten uitbouwen wist hij echter evenmin te vertellen. Wetenschap heet dat.

En dus stelde hij ook na de Russische interventie van september 2015 in De Morgen dat die salafistische bendes dra Damascus gingen veroveren. Nou, dat zal wachten op Godot worden. Recent orakelde de man zelfs dat die met al Qaeda samenwerkende terreurbendes een stappenplan hadden.

Israël, mijn vriend

Alles draaide volgens hem om een door hen uitgekiende strategie om Israël te veroveren. En de voorlaatste fase was nu naar hij in de kranten opperde ingezet. Die jihadisten zaten namelijk nu al aan de grens met Israël te vechten en dus zou de eindfase in zicht zijn. Dra zouden ze hun strijdtoneel verleggen naar het ooit door zijn vader bewoonde land, Palestina. De overwinning op het zionisme lonkte. Volgens hem toch. En dat met geld van de CIA!.

Men kan het een lachwekkende bewering noemen, maar voor de slachtoffers van die jihadistische praktijken en hun bazen in de VS en Israël is dat gewoon een brutale slag in het gezicht. Zeker omdat Alde’emeh beter weet. De man is dan ook gewoon een doortrapte leugenaar.

Uit verschillende bronnen, waaronder ook de Israëlische media zoals de kranten Haaretz en de Jerusalem Post alsmede de Amerikaanse Wall Street Journal (1), blijkt immers dat Israël die jihadisten niet alleen al jaren in haar legerhospitalen medische verzorging geeft maar hen zelfs financiert en wapens bezorgt. Die media citeerden hier zowel anonieme Israëlische regeringsbronnen als bij naam genoemde leiders van die daar aan de grens opererende bendes. Wat wil men als bewijs nog meer?

Volgens de Israëlisch media en bepaalde berichten in de Amerikaanse klassieke pers zouden er zelfs al meer dan 1.500 gewonde salafisten in Israëlische legerhospitalen verzorgd en daarna naar het strijdgewoel teruggestuurd zijn. En Alde’emeh weet dat. Toen hij in Dendermonde vorig jaar voor het Davidsfonds een voordracht kwam geven vroeg hij mij achteraf tijdens een gesprek hierover zelfs naar info.

DIA - Rapport 12 augustus 2012 - Syrië, Irak, al Qaeda - pag 3 - kopie

Het aan Montasser Alde’emeh toen in Dendermonde overhandigde document van de Amerikaanse Militaire Veiligheidsdienst DIA waarvan de echtheid vast staat. Het toont dat de VS en Israël, en trouwens ook de EU, achter ISIS stonden en wilden dat ze ook Irak binnenvielen om het definitief kapot te krijgen. Merk ook op dat men bij dat kalifaat eveneens de Syrische provincie Hasaka rekende (punt 8-C), het centrum van de Syrische Koerden! Ook die offerde men in Washington en Israël dus toen gewoon op. Nu zijn het ‘vrienden’ van Washington. Alde’emeh weet dan ook deels wat er zich achter de schermen ginds afspeelt.

Ook werd hem toen het hier eerder besproken document over de oorlog in Syrië van de Amerikaanse militaire veiligheidsdienst (DIA) gegeven. Een rapport dat zwart op wit bewijst dat de VS en Israël zelfs ISIS steunden en na Syrië ook Irak wilden vernielen. Aan de Israëlische grens zit trouwens naast al Qaeda ook een afdeling van ISIS die geen gebrek aan wapens lijkt te hebben. En dan die onzin, deze grove leugens komen vertellen. Waarom?

De man is van Palestijnse origine en toen hij in Dendermonde op het Oscar Romerocollege – het vroegere Heilig Maagdcollege – zat moesten de leerkrachten hemel en aarde verzetten of hij ging als tiener tegen de zionistische vijand ten strijde trekken.

Iedere professional die het Midden-Oosten volgt weet dat al die oorlogen er kaderen in een zionistische plan – Odet Yinon genaamd – om de regio met een enorm bloedbad te vernielen. De bewijslast hiervoor is enorm. En dan jarenlang die jihadisten steunen.

Ethiek overboord

Maar gisteren veroordeelde het hof van beroep Montasser Alde’emeh tot 6 maanden voorwaardelijke celstraf voor valsheid in geschrifte. Samen met een imam en een advocaat. Een jihadist poogde vervroegd uit de gevangenis te geraken en via diens advocaat en een Mechelse imam leverde al De’emeh een getuigschrift af dat die jihadist bij zijn instelling ‘Op weg naar’ een deradicaliseringscursus had gevolgd. Probleem was dat beiden elkaar zelfs nooit hadden gezien.

Deradicalisering? Eerder een salafist uit de gevangenis helpen ontsnappen. En natuurlijk blijft hij ook nu nog na het arrest van het hof zijn onschuld uitschreeuwen. Want… hij deed dat allemaal in opdracht van onze Staatsveiligheid om zo in dit milieu te infiltreren. Bewijzen hiervoor zoals een betaling voor zijn werk leverde hij blijkbaar echter niet. En ook de Staatsveiligheid zweeg.

Israël verzorgt jihadisten in hopsitaal

De Syrische jihadisten zitten inderdaad al in Israël. Maar dan wel liggend op een hospitaalbed van het Israëlische leger. Deze gelukkige kreeg zelfs al de Israëlische premier Benjamin Netanyahu op bezoek. Ook dat weet Alde’emeh ongetwijfeld. Of hoe de zoon van een Palestijnse vluchteling aan de kant van Israël gaat staan.

Maar een spion – wat hij beweert te zijn – die ook nog speelt voor journalist, columnschrijver, wetenschappelijk onderzoeker naar de jihad en verantwoordelijke voor een deradicaliseringsinstelling bewijst zo een merkwaardige vorm van ethiek te hebben. Als zijn bewering hier waar is dan gooide die immers zowat alle ethische normen die bij deze beroepen horen over boord.

Wie als journalist werkt, wetenschappelijk onderzoek doet en bezig is met het begeleiden van mensen met problemen moet strikt de regels volgen eigen aan dat beroep zoals privacy, objectiviteit en neutraliteit. Maar volgens Alde’emeh is dat dus blijkbaar geen probleem. Het toont dat de man als hij hier de waarheid spreekt gewoon zijn laars lapt aan elke beroepsethiek.

Het verhaal bewijst nogmaals ook het failliet van onze media die dergelijke figuren – een crimineel blijkt nu – vooral te onpas opvoerde om over toch zeer belangrijke zaken als de oorlog in Syrië en het salafisme te komen spreken of schrijven. De man is minstens een bedrieger en een fantast die de ene dag die salafisten zit op te hemelen en ons nadien, zoals recent, komt waarschuwen voor het dodelijke gevaar komende van die salafisten.

Bovendien is hij door zijn politiek getinte acties rond Syrië al die jaren opgetreden als een handlanger van het zionisme, datzelfde zionisme dat verantwoordelijk is voor het verjagen uit Palestina van zijn familie. Schandelijk is een goed woord hiervoor. Maar neen, de media voert dat soort lieden continu op om zo een vals beeld van het Midden-Oosten te scheppen.

Quneitra - Militaire situatuie - Juli 2017

De militaire situatie rond de hoogvlakte van Golan aan de grens van Syrië met Israël. Het blauwe deel is waar UNDOF zit, de door de VN gestuurde blauwhelmen om die grens te bewaken. Die werden in augustus 2014 door al Qaeda aangevallen en deels ontvoerd. Na bemiddeling van Israël kwamen ze vrij. Maar de missie is sindsdien wel uitgedund. Dus minder pottenkijkers daar. Desondanks maakte zij in december 2014, maart 2015 en juni 2015 rapporten voor de VN over contacten tussen Israël en die salafistische bendes (2). Het zwart stukje onderaan rechts is in handen van ISIS, groen is al Qaeda en haar bondgenoten. Rood is onder controle van de regering. De kaart is wel al een paar maanden oud. Regelmatig valt de Israëlische luchtmacht hier ook het Syrische leger aan. Van al Qaeda en ISIS blijven zij af.

Er zijn in ons land en zeker ook in Nederland een serie mensen die over de regio wel zinnige dingen kunnen zeggen. Maar die legt men vanuit de pers professioneel het zwijgen op. De waarheid moet immers geheim blijven, verborgen voor de burgers. Hou ze maar dom. En dus heeft onze journalistiek liever een charlatan die bovendien nog een crimineel blijkt te zijn die een salafist uit de gevangenis wou helpen ontsnappen.

Willy Van Damme

1) – Haaretz, 19 juni 2017, ‘Israel Reportedly Providing Direct Aid, Funding to Syrian Rebels‘ . https://www.haaretz.com/israel-news/1.796480

– Alternet, 8 augustus 2017, Rania Khalek, ‘How a Free Syrian Army Unit Uncovered the Rebels’ Israeli Connection and Switched Sides’. http://www.alternet.org/world/free-syrian-army-unit-uncovered-rebels-israeli-connection-and-switched-sides.

– The Wall Street Journal, 18 juni 2017, Rory Jones, ‘Israel Gives Secret Aid to Syrian Rebels’. https://www.wsj.com/articles/israel-gives-secret-aid-to-syrian-rebels-1497813430

Merkwaardig genoeg zal je over dit verhaal niets terug vinden in onze massamedia. De omerta.

2) UNDOF, http://www.un.org/en/peacekeeping/missions/undof/reports.shtml.

Nepnieuws bij De Morgen

Ik las vandaag in uw krant het verhaal ‘Op het internet is alles te koop, ook Fake News, Koen Vidal, 15 juni 2017’, over nepnieuws van Koen Vidal. Leuk dat in De Morgen te lezen, de kampioen in België van nepnieuws.

Is het niet over de VS met de heilige Clinton, Rusland en de heilige Navalny, Syrië, waar jullie woordvoerders zijn van al Qaeda, dan is het over de Belgische politiek waar modder gooien de dagelijkse praktijk blijkt.

Gisteren nog met de berichtgeving over de kasteelmoord. Een topman van de gerechtelijke politie valt vlijmscherp een bepaalde advocatuur en een zekere pers aan. Dankzij de berichtgeving moest hij zelfs bescherming vragen voor hem en zijn gezin. Advocaat Johan Platteau reageerde tenminste nog, De Morgen zweeg als de dood.

Je zag onmiddellijk wie de bron is voor al die smeuïge info in De Morgen over het slachtoffer Stijn Staelens. Proficiat. Het bewijst wat mensenrechten en ethiek bij jullie waard zijn: 0. Nepnieuws, ach….

Willy Van Damme

Lezersbrief naar De Morgen.

NASCHRIFT

1) In de berichtgeving over de kasteelmoord bewijst men in De Morgen weer eens de schandelijke tendentieuze wijze waarop men hier werkt. Tijdens de ondervraging op dinsdag van de politie voor de rechtbank kwam de kwestie aan bod waarom men Stijn Staelens, het slachtoffer, over de beschuldigingen van pedofilie nooit had ondervraagd. De betrokken agent stelde dat dit om praktische reden niet gelukt was want hij zat toen in het verre buitenland. .

Dit was mede niet gebeurd, stelde hij, omdat noch de echtgenote, noch de schoonvader (de vermeende dader) hen had verwittigd dat hij terug thuis was. Als dat klopt dan betekent dit echter dat de schoonvader niet eens geïnteresseerd was in een normale rechtsgang voor die beschuldigingen tegen zijn schoonzoon. Hij had immers een ander plan klaar voor het slachtoffer.

Dit cruciaal element kon men echter gisteren niet in Het Laatste Nieuws en niet in De Morgen lezen. Het is immers erg belastend voor de vermoedelijke dader. Beide kranten bewijzen daarmee indirect dat Johan Platteau, advocaat van de beschuldigde André Gyselbrecht, hun bron is die hen af en toe stukjes uit het gerechtelijk dossier bezorgt. Stukjes die hem en zijn cliënt natuurlijk goed uitkomen. Een schandelijke praktijk maar wel een die schering en inslag is in de journalistiek.

2) Op 17 juni verscheen er in Het Laatste Nieuws dan een paginagroot interview met advocaat Johan Platteau. Een wederdienst van de redactie? “’t is altijd de schuld van Platteautje. En ik wil zo hard dat men mij graag ziet” van Bjorn Maeckelenbergh. Het enige dat er ontbrak was de aankondiging bovenaan: ‘Dit is een advertentie.”

Hetzelfde gebeurde trouwens in de krant De Tijd ten tijde van het proces rond Superclub tegen Maurice De Prins en zijn rechterhand Charles Cool. Hun journalist René De Witte was in de krant de verdediger van De Prins en dus kregen zijn advocaten tijdens de  procesgang een interview van een pagina in die krant. De Prins kreeg 4 jaar en Cool 2 jaar, beiden effectief.

Jacques Monsieur–3 jaar effectieve celstraf

Deze ochtend velde de 24ste kamer van de Brusselse correctionele rechtbank een vonnis tegen Jacques Monsieur, de zakenman en paardenkweker afkomstig uit Lot bij Beersel, en kreeg daarbij drie jaar effectieve celstraf plus een boete van 300.000 euro. Een boete die hij moeilijk kan ontlopen. Veel vastgoed staat immers op zijn naam.

De reden voor die correctionele straf is illegale wapenhandel met een serie landen waaronder Libië, Tsjaad, Pakistan en Guinee-Bissau. Volgens het federaal parket, die de zaak voor de rechtbank bracht, goed voor meer dan 8 miljoen euro aan winst. Hij, een licentiaat in de rechten, pleitte onschuldig,

In het verleden liep hij de voorbije twintig jaar hiervoor al wegens gelijkaardige feiten veroordelingen op in Iran, België, Frankrijk en de VS. In België en Frankrijk bleef dat bij veroordelingen tot celstraf met uitstel, in Iran en de VS waren die veroordelingen tot celstraf effectief.

Jacques Monsieur

Jacques Monsieur bleek ondanks vier eerdere veroordelingen voor illegale wapenhandel nadien en nog zeker tot 2009 hierin actief. Een verslaving?

Bleek nu dat ondanks die eerdere veroordelingen hij verder actief was gebleven in de nu als illegaal vastgestelde wapenhandel. Voor de rechtbank was er dus sprake van recidivisme. Wat duidelijk gevolgen had voor de hem nu aangemeten straf. Want terwijl het federaal parket 2 jaar effectieve celstraf eiste kreeg hij van de rechter drie jaar gevangenis plus nog een boete van 6 x 50.000 euro, zijnde 300.000 euro.

De argumenten van Monsieur hielden dus geen stand. Bij de hoorzitting was hij trouwens nog erg optimistisch, nu was hij afwezig. “Dit win ik gemakkelijk”, stelde hij in een gesprek toen. Daarbij baseerde hij zich op het feit dat hij vanuit Frankrijk werkte en alleen als tussenpersoon optrad voor een Poolse firma, Unimesko. “En dat is niet strafbaar”, opperde zijn advocaat tijdens de debatten voor de rechtbank. Maar dat werd dus verworpen.

Jacques Monsieur leeft tegenwoordig in de buurt van de Franse stad Tarascon waar hij vooral bezig is met zijn passie voor Lusitaanse paarden. Jacques Monsieur is de zoon van de vroegere notaris Paul Monsieur, de notaris voor niet onbesproken Brusselaars als Pierre Salik en Charlie De Pauw. Als erfgenaam via het huwelijk van zijn vader is hij met zijn zuster eigenaar van een stevig stuk onroerend goed.

Jacques Monsieur - Stoeterij Arles - 1

De paardenkwekerij van Jacques Monsieur vlakbij Arles in de Franse Provence. Het viel trouwens op dat hij voor de Franstalige rechtbank bijwijlen sprak met een stevig Provençaals accent.

Ook werd tijdens het proces duidelijk dat Jacques Monsieur inderdaad op 28 augustus 2009 in Panama door agenten van de Amerikaanse Drugs Enforcement Administration (DEA) werd ontvoerd. Wat zowel hij als het federaal parket tijdens de debatten en in een gesprek achteraf stelden. De DEA had hem via provocatie door een deal voor te stellen ginds in de val gelokt. Officieel was de arrestatie gebeurd op de luchthaven van JFK in New York.

Wel bleek het Amerikaanse dossier zelf stevig te zijn. De namen van medeplichtigen die toen in de VS opdoken zoals Dara Fotouthi, een tussen Parijs en Genève opererende Iraniër, en de in Zwitserland verblijvende Yves-Michel Deloche kwamen ook bij de zitting van de Brusselse rechtbank ter sprake. Verder bleek hij nog steeds wapens te hebben verkocht aan Iran en ook China.

Tegen diens ontvoering was er voor zover geweten vanuit de Belgische regering nooit enig protest. Het was deze ontvoering die het sein was voor dit nieuw gerechtelijk onderzoek en nu veroordeling. Vermoedelijk gaat Jacques Monsieur tegen dit vonnis in beroep. Later en van zodra beschikbaar komt hier meer informatie over deze zaak.

Willy Van Damme

Verdere lectuur: ‘Handelaar des doods’, Willy Van Damme, Borgerhoff & Lamberigts, 2011. 255 pagina’s.

Namaakindustrie financiert terreuraanslagen – Jihadisten ontdekten weg van snel geld

Een van de amper belichte aspecten van de salafistische terreuraanslagen in Europa is de financiering ervan. En daarbij valt het op dat die lokale terreurcellen de erg lucratieve geldstromen van de namaakindustrie ontdekten. Blijkt dat terroristen de meeste terreuraanslagen in de VS en Europa van de voorbije decennia zoals die in Madrid van 11 maart 2004, Charlie Hebdo, de Bataclan en Zaventem grotendeels financierde via die namaakindustrie.

Amper bestraft

En dat is in wezen logisch. Het is immers een vorm van criminaliteit welke door de politiediensten en douane ook amper bestreden en gerechtelijk weinig bestraft wordt. “Tot 2007 stond er bijvoorbeeld in België een lachwekkende 8 dagen celstraf op voor wie betrapt werd bij de productie, distributie of verkoop van namaakgoederen. In bepaalde Europese landen zoals Griekenland, Roemenië, Luxemburg en Bulgarije wordt er in de praktijk zelfs niet eens tegen opgetreden. Ook in België tonen bijvoorbeeld bepaalde douanediensten amper interesse. De FOD Economie is dan wel erg actief evenals de luchthavens in Bierset en Zaventem. Maar als men straft dan zijn die straffen bijna steeds aan de erg lage kant”, stelt Roland De Meersman van de vzw BAAN. BAAN staat voor Belgische Associatie Anti-Namaak en groepeert in België de grote merken op het vlak van o.m. cosmetica, sportartikelen en kleding.

Hoge winstmarges

De vzw staat in de frontlinie bij die strijd tegen de snel groeiende namaakindustrie die in de wereld door o.a. Interpol en de EU geschat wordt op 7 tot 10% van de totale wereldhandel. Unifab, de Franse bedrijfsorganisatie verantwoordelijk voor het bestrijden van deze vorm van criminaliteit, schat de omzet in de EU voor 2015 op 43 miljard euro met drugs maar 28 miljard.

DSC_0269

Roland De Meersman van de vzw Baan wijst op de link tussen de terreuraanslagen en de namaakindustrie en wil hier een effectiever optreden zien. Zijn brief hierover naar het kabinet van minister voor Binnenlandse zaken Jan Jambon, die toch instaat voor de terreurbestrijding, werd zelfs niet eens beantwoord.

“In 2010 hadden we in België 700 dossiers en vorig jaar er al 5.000. De winsten die men hier maakt zijn dan ook enorm met marges die voor drugs 100% bedragen maar voor de verkoop van piratensoftware tot 900% gaan en voor bepaalde medicijnen zelfs oplopen tot 2.000%. Bovendien maakt het internet met o.m. verkoopsites als Kapaza, eBay en AliExpress en het Darknet het nog gemakkelijker voor dit soort activiteiten”, oppert Roland De Meersman nog. Vorig jaar werden er in België 432.727 stuks namaakgoederen ontdekt, goed voor bijna 16 miljoen euro, een stijging met 36% in vergelijking met 2015.

Prille begin

Reeds toen het fenomeen van namaakgoederen nog amper bekend en beperkt was bleken groepen als het Colombiaanse FARC, het Noord-Ierse IRA en de Libanese Hezbollah hun activiteiten hiermee deels te financieren. Voor de IRA bijvoorbeeld met de productie en verkoop van namaakdierengeneesmiddelen. En al van in het prille begin van de salafistische terreuraanvallen in het Westen maakten ook deze groepen gebruik van die erg lucratieve namaakindustrie.

Het is snel verdiend, gaat vlot, floreert veelal onopgemerkt en wordt praktisch niet bestraft. Ideaal dus voor dit soort criminele groepen. Het laat bovendien toe om de contacten tussen de top van bijvoorbeeld al Qaeda of ISIS en haar lokale cellen tot een minimum te herleiden. Wat zorgt voor een betere beveiliging.

Belangrijk is bovendien dat men op die wijze ook financieel onafhankelijker staat tegenover de buitenlandse financiers uit o.m. het Arabisch schiereiland die er soms belang bij hebben om hen te steunen of te laten vallen. Men gebruikt hier dus wegens te riskant liever ook niet het systeem van de hawala waarbij men geld fysiek niet hoeft te transfereren van punt a naar punt b maar werkt via plaatselijke vertrouwenspersonen die dat nadien onder elkaar dan afrekenen.

Al Qaeda

Het hoeft daarom ook niet te verwonderen dat een handboek van al Qaeda over het organiseren van terreurcellen die groepen aanraad om voor het financieren van hun activiteiten te werken via die namaakindustrie.

Reeds in 1993 duiken in de VS de eerste verhalen op over de link tussen de verkoop van namaakgoederen en terreur. Zo ontdekte de FBI dat de eerste terreuraanslag geleid door Khaled Sjeik Mohammed op de WTC-torens in New York van 26 februari 1993 gefinancierd was door de verkoop van namaakmerkkledij in een winkel op Broadway.

Eenzelfde scenario vonden de politiediensten wat later bij de plannen in 1996 van de recent overleden Omar Abdel-Rahman, alias de Blinde Sjeik en ‘zakenpartner’ van Bin Laden, voor een serie aanslagen op een aantal grote tunnels en bruggen in New York alsmede het VN-gebouw. Hier financierde men de zaak via de verkoop van T-shirts tijdens de Olympische Spelen van Atlanta dat jaar.

Salah Abdeslam

Ook de erg dodelijke aanslagen met 192 doden en een 2000 gewonden op de forensentreinen in Madrid van 11 maart 2004 door een salafistische terreurcel bleken na politieonderzoek georganiseerd te zijn via de opbrengsten uit de drugshandel en fondsen komende van de verkoop van piratencd’s.

Niet te verwonderen dus dat de moordaanslag op Charlie Hebdo van januari 2015 van de gebroeders Said en Cherif Kouachi en de gelijktijdige aanval op de joodse supermarkt Hyper Cacher door hun vriend Amedy Coulibali deels via een simpel consumentenkrediet en deels via die namaakindustrie, hier de verkoop van kleding en schoeisel, gefinancierd werden.

Het hoeft dan ook niet te verbazen dat men de meer recente zelfmoordaanslagen op het Stade de France, de concertzaal Le Bataclan in Parijs, de luchthaven van Zaventem en het Brusselse metrostation Maalbeek via hetzelfde systeem financierde.

Salah Abdeslam - 1

Salah Abdeslam en zijn salafistische terreurvriendjes financierden hun aanslagen lokaal door te werken via de erg lucratieve namaakindustrie. Ze konden zo de contacten met de centrale leiding tot een minimum herleiden. Waardoor ze geruislozer konden opereren. Hij gebruikte o.a. de Shurgard opslagplaats in Sint-Pieters-Leeuw bij Brussel.

Zo werden in de periode voor die aanslagen bij een opslagplaats van Shurgard in Sint-Pieters-Leeuw en op naam van een zekere Massouri, wat een valse identiteit bleek, in totaal 4.744 flessen parfum, 893 T-shirts, 367 onderbroeken en 211 paar schoeisels, uiteraard allemaal namaak, ontdekt die toebehoorden aan de gebroeders Brahim en Salah Abdeslam, hoofdrolspelers bij die serie zeer dodelijk terreuraanslagen.

Roland De Meersman: “Probleem is ook dat we in sommige gevallen wel een link vermoeden naar die terreurgroepen maar het niet altijd kunnen bewijzen. Zo ontdekten we in de zomer van 2012 in de Shurgard in Molenbeek een grote hoeveelheid namaakgoederen waaronder 2.255 flesjes parfum en 531 stuks kleding en accessoires. Dit op naam van een dame met een Arabische naam maar zonder vaste verblijfplaats in België. Shurgard blijkt voor hen een geliefd werkterrein te zijn waarbij ze uiteraard werken met valse identiteitskaarten.”

Wereldwijd

Die link tussen namaak en terreur ging zelfs zover dat de beruchte Mokhtar Belmokhtar, de leider van al Qaeda in de Maghreb en gekend van zijn aanvallen in Mali en Algerije, in Noord-Afrika en bij terreurkenners de bijnaam kreeg van Mr. Marlboro. Dit omwille zijn massaal smokkelen in de Sahara van namaaksigaretten van dat merk.

En uiteraard floreert ook de drugshandel welig in dit milieu, dit al sinds het ontstaan van dit salafistisch terreurfenomeen. Zo was Gulbuddin Hekmatyar (1), een terrorist die nog steeds in Afghanistan actief is, de man die rond 1980 met Amerikaanse steun de handel en kweek van opium en heroïne in het land introduceerde.

Economisch een groot succesverhaal. Nu valt vooral de namaak in schimmige ateliers in Syrië van captagon op. Die pillen zijn nodig voor de jihadisten die er vechten en voor de export naar vooral Saoedi-Arabië, naar verluidt de grootste afnemer. .

Nationaal Veiligheidsplan

Voor politiediensten en de industrie is het dan ook bewezen dat er een directe link is tussen deze vorm van criminaliteit en de serie terreuraanslagen wereldwijd. Daarom ook reageerde men in de getroffen industrie verbaasd dat de strijd tegen die namaakindustrie niet in de prioriteitenlijst werd opgenomen in het vorige zomer aangenomen Belgische Nationaal Veiligheidsplan 2016-2019 waarin men dan wel o.a. verkeersveiligheid opnam.

10477227-020

Jan Jambon (N-VA), minister van Binnenlandse Zaken en vicepremier, heeft blijkbaar een groot probleem met de behandeling van de post van zijn kabinet. Een brief van de vzw Baan heeft hij blijkbaar nooit ontvangen. En die van de ondernemersorganisatie Unifab ontving hij wel en werd volgens zijn woordvoerder beantwoord. Maar bij Unifab in Parijs stelde men nooit een antwoord gezien te hebben. Wat kan tellen voor een man met zo’n toppositie.

Roland De Meersman van de vzw BAAN: “Zowel wij als het Franse Unifab schreven een brief naar Jan Jambon, de minister van Binnenlandse Zaken, om dit toch op te nemen in dit veiligheidsplan. Desondanks namen ze het toch niet op en bovendien beantwoordde hij zelfs niet eens onze brieven.” Ook betreurt men dat voorheen al in 2011 de speciale cel voor namaak van de federale politie geleid door Chris Vansteenkiste werd opgedoekt.

Olivier Van Raemdonck, woordvoerder van Jan Jambon, weerlegt dit: “Wij hebben Unifab vorig jaar op 22 maart wel degelijk een antwoord gestuurd. Van die van de vzw BAAN hebben wij bij ons geen spoor gevonden. En het is niet omdat het in de kadernota niet bij de tien speciaal op te volgen fenomenen staat dat het voor ons geen prioriteit is. Het vormt bijvoorbeeld ook een onderdeel van ons Kanaalplan tegen gewelddadig extremisme. De minister heeft dat trouwens op 21 februari 2016 tijdens een toespraak op het Global Illicit Trade Forum van The Economist nog eens duidelijk gemaakt. Het blijft voor ons prioritair, zeker door zijn link met terreurbewegingen.”

Bij Unifab in Parijs ontkent men echter ooit een antwoord van de minister gehad te hebben. Bij de politietop klinken bronnen bovendien sceptisch over de strijd tegen dit fenomeen: “Men heeft het Kanaalplan en het Nationaal Veiligheidsplan, maar in dat nationaal plan heeft men zowat alles gestopt, dat lijkt wel goed maar het probleem is dat we steeds meer moeten doen met almaar minder mensen. Het evolueert slecht.”

Zowel binnen het leger als bij de politiediensten is het gemor echter steeds luider te horen en vrezen sommigen voor zeer ernstige problemen. “De soldaten die men nu in de steden inzet worden op een schandalige wijze uitgebuit. En onze politiediensten geraken wegens manproblemen steeds in grotere moeilijkheden”, stelt een andere en bezorgde topflik.

Willy Van Damme

Naschrift:

Nadat dit onderzoek was afgerond stuurde de vzw Baan nog maar eens een brief hierover naar minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon. En deze werd nu toch beantwoord door de minister. Wat een onderzoek toch al niet vermag.

1) Men rehabiliteerde in Afghanistan heel recent de man die nu af en toe in de hoofdstad Kaboel opduikt.

De onschuld van Marc De Schutter

Vorig jaar publiceerde de van moord verdachte en op 23 mei 2003 – 11 jaar na de feiten – voor massale fraude veroordeelde Marc De Schutter het boek ‘De Schutter heeft het altijd gedaan’, zijn relaas van zijn leven en vooral van de feiten waarvoor men hem al tot meer dan 3 jaar celstraf met uitstel veroordeelde. Dit boek is dus een soort van memoires.

En uiteraard komt dan ook het verhaal aan bod van Vera Van Laer, ooit zijn vriendin die op 5 juli 1996 plots verdween. Dit nadat hij ze volgens De Schutter had aan het Antwerpse Centraal-Station had afgezet om er de trein naar Nice te nemen om er haar ex en haar kinderen te zien. Maar dat bleek o.a. na controle van zijn GSM een leugen. Hij zat op dat ogenblik immers op de Antwerpse ring richting Mechelen. Het was niet zijn eerste leugen.

Partners

Het boek is uitgegeven door Mediageuzen, een bedrijfje van Maurice De Velder. Een ook al niet onbesproken zakenman met een gerechtelijk verleden en wat falingen die vanuit het niets vanuit Merchtem en Buggenhout opklom tot een topman in de ondernemerswereld. Om dan na allerlei problemen terug te keren naar de marges van het zakenleven. (1) Een beetje dus als Marc De Schutter.

Het boek van De Schutter is een groot pleidooi van de man waarin hij luidkeels zijn onschuld zit uit te schreeuwen. De titel ‘De Schutter heeft het altijd gedaan’ waarbij het woord ‘altijd’ in andere letters is gezet wil al duiden dat men in zijn optie hem zoekt, dat het gerecht hier geheel fout bezig is en hij gewoon als de zondebok fungeert omdat men er nu eenmaal een nodig heeft.

Marc De Schutter - kaft boek

Marc De Schutter speelt in zijn boek de grote onschuld en noemt zich de zondebok. Zijn eigen boek schetst echter een totaal ander en weinig fraai beeld.

Het roept bij mij herinneringen op aan mijn allereerste toen telefonisch contact met de man nu begin september 1992. Enkele toenmalige vrienden hadden mij namelijk verteld over nieuwe problemen rond de aan Superclub gelieerde zakenlui zoals Marc De Schutter, Jan Maes, Guido Van Belle en Maurice De Prins.

Of er dan soms een faling dreigde vroeg ik aan Marc De Schutter die toen nog baas was bij het Mechelse videobedrijf Lavithas. Zijn antwoord kwam als bij hem nog steeds het geval is erg vlot. ‘Ja we hebben het wat moeilijk gehad maar de problemen zijn praktisch opgelost. We maken ons geen zorgen’, was ongeveer zijn antwoord.

Een twee weken later op 28 september ‘92 ontplofte het bedrijvencomplex rond Lavithas, een put van bijna 2 miljard frank (50 miljoen euro) nalatend. Samen met een gigantische berg valse facturatie waarbij men ook Luc Thibaut & Co Financiers NV, een Antwerpse spaarkas voor veelal kleine lieden, had zitten plunderen.

Wat duidelijk al lang vooraf was gepland. Doordat het Mechelse gerecht er echter niet in slaagde het tijdig voor de rechtbank te brengen kregen de heren slechts een drie jaar voorwaardelijke celstraf. Het schandaal in het schandaal.

OPZOEKINGSBERICHT/AVIS RECHERCHE

Vera Van Laer verdween op 5 juli 1996. Van haar is sindsdien geen enkel spoor meer terug te vinden, ook geen lijk. Een trauma voor haar kinderen.

Ook na Lavithas bleef De Schutter brokken maken. Van de verkoop van jeans tot verlichting en petroleumproducten, allemaal liep het verkeerd af. Daarna trok hij naar het Franse Port Saint-Louis waar hij voor de Nederbelgen, pornokoning Gerard Cok en Jan Hamelink hun jachthaven Port Napoleon bestuurde. Branden, gerechtelijke onderzoeken en processen volgden hem. Er viel zelfs een dode. Tot Cok en Hamelink hem voor de eer bedankten en buiten gooide.

Leven in luxe

En alhoewel De Schutter als een gevolg van een serie veroordelingen nog fortuinen moet aan allerlei schuldeisers lijkt het hem sindsdien aan niets te ontbreken. Zijn gezeur in het boek over een ‘gouden Samsonite-koffertje’, een ‘bermuda van Desigual’ en Cohiba-sigaren, volgens een kenner bij ‘s werelds duurste maar ook de meest nagemaakte, is typerend.

Over de soms door zijn optreden totaal geruïneerde slachtoffers geen woord. Het lijkt wel of hij hen vanuit zijn boek gewoon zit uit te lachen. Hij woonde dan ook in Thailand, een ook al niet onbesproken land. Als hij al niet in een vliegtuig of in een buitenlands hotel en bar zat. 

Merkwaardig in het boek is dat hij continu bijna naar iedereen uithaalt die hem niet zint. Waarbij eigenaardig Jan Maes, hier Jan Primus genoemd, zijn kompaan bij Lavithas en Superclub, er flink van langs krijgt. Blijkbaar is hij kwaad omdat hij hem nooit in de gevangenis, noch in Thailand, noch in Antwerpen, is komen bezoeken. Ik ben een van de weinigen die opvallend geen verwensingen of beledigingen krijg.

Het is het bij hem gekende relaas van vriend en zakenpartner de ene dag en aartsvijand de andere. Zo woonden ze vlak bij elkaar in het Thaise Phuket en zaten ze als ruziemakende partners in vastgoed via de Singaporese Incebin Pty Ltd, het nieuwe dolle zakenavontuur van het duo.

Arrogantie in overvloed 

Ook anderen krijgen er van langs, niet zelden een ongebreidelde arrogantie tonend. Zo is er het schelden op Thaise politielui en gevangenisbewakers omdat ze slecht Engels praten. “Hij bekijkt me vragend aan en wijst naar de wasbak. “Water to drink, onnozel manneke”, zeg ik “Not to wash”. (pagina 29)

Het beledigen zit hem duidelijk in het bloed. Zo omschrijft hij de Belgische verbindingsofficier in Thailand als een ‘loser’ (pagina 47) en François Kind, de man die het geklasseerde dossier rond Vera Van Laer terug boven water haalde en uitklaarde, wordt dan eerst François Koter en daarna François Sperma. (pagina 157).

Marc De Schutter in Port Napoleon

Marc De Schutter hier als directeur van de Franse jachthaven Port Napoleon in Port Saint-Louis. Ook hier was het een verhaal met heel veel grootspraak en nog veel meer brokken. Vraag is waarom Gerard Cok en Jan Hamelink een man met een dergelijke kwalijke reputatie de controle over hun 1000 kilometer verder gelegen haven gaven. Toen wilden ze van de man geen enkel kwaad woord horen. En de vraag is nog meer waarom de Schutter beiden in dit boek spaart. Iets te verbergen?

Schuilnamen in zijn boek zijn ook schering en inslag. Zo wordt medeverdachte Marc Hoevenagels, een topman van de nu opgedoekte Antwerpse Opsporingsdienst OD, Marcel Hoefs.

En substituut Eric Coraza, wordt dan Eric Esperanza, de man die de villa van De Schutter in Philippine gebruikte als liefdesnestje met de nadien nog veel besproken rechter Rita Smout, een schuilnaam. Beiden hadden op de rechtbank dezelfde kamer. Het was de zittende, staande en liggende magistratuur. Een verhaal dat mede dankzij De Schutter toen openbaar raakte. Het is typerend voor De Schutter.

En over Superclub (2) klinkt hij vrij simplistisch en wordt Maurice De Prins de goede. En nochtans had hij ten tijde van het grote proces rond Superclub in Hasselt de man als een echte matennaaier erin gelapt.

Zijn verhaal over Superclub is dan ook klassiek dat van de Prins. Zo oppert hij: “… de hele kliek rond de Kredietbank-top, magistratuur en CVP-akolieten… alsof ik verantwoordelijk ben voor hun Super Club verliezen.” (pagina 61) En wat verder: “Tijd trouwens dat ik dat hele Super Club –verhaal – en de smerige rol van lampenfabriek Philips, Kredietbank, de CVP-kliek en de broertjes Delcroix – eens ga doen.” (pagina 120)

De matennaaier

Op bepaalde ogenblikken is hij echter over zichzelf doodeerlijk. Zij schrijft hij over zijn periode als jonge voetballer: “Ik was een matennaaier, dat geef ik grif toe. Maar wel een goeie.” Of wanneer hij zijn leven thuis in de ouderlijke drogisterij in het noorden van het Antwerpse beschrijft en vertelt hoe zijn vader – die nog leeft – hem leerde bij het vullen van de flessen en zakken de klanten te bedriegen.

Dat klinkt bij hem aldus: “Het leukste vond ik het herwegen. Alle zakken van vijftig kilogram kalk, plaaster en cement van een of vijf kilogram. En hetzelfde met de vaten ammoniak, benzine en gedistilleerd water, in flessen van één en vijf liter. Elke liter of kilogram die ik extra genereerde, kreeg ik uitbetaald door vader.” (pagina 73) Hij werd luidens zijn eigen verklaringen thuis opgevoed om de klanten te bedriegen. Geen wonder dus.

De man bewijst met zijn boek hoe gevaarlijk hij is. Eerst wordt hij de vriend, liefst met politielui of magistraten, lokt die om zaken te doen die in het beste geval dubieus zijn om ze daarna te verraden. En hij misbruikt uiteraard die contacten: “Via, via vernam ik dat er een aanhoudingsmandaat tegen mij was afgevaardigd”, oppert hij. (pagina 272)

Marc De Schutter in Thailand bij aanhouding - 2

Marc De Schutter bij zijn aanhouding in Thailand. De neerbuigende arrogante wijze waarop hij Thailand en de politie omschrijft is best schokkend. Beledigen is een van zijn sterkste kanten.

Hij erkent ook een informant voor drugs van de politie geweest te zijn. Eerst vriend worden en dan de dolk bovenhalen. En als Vera Van Laer verdwijnt zullen het zijn vrienden bij de Antwerpse Opsporingsdienst (OD) zijn die het onderzoek doen. Wat zonder resultaat zal blijven. Wat dacht je? Die vrienden vonden zelfs nog tijdens hun vakantie sporen van een springlevende Vera. Leugens uiteraard.

Tot Marc Hoevenagels tegen de lamp loopt met de sponsoring van zaalvoetbalclub Forcom. Met een in dit dossier zoveelste veroordeling bovenop. Het hoofd van die OD ging trouwens in Port Napoleon hamburgers bakken bij zijn ‘goede  vriend’ De Schutter.

Geen fraai beeld

En dat men zijn woorden met een flink ton zout moet nemen bewijst ook zijn verhaal over de Amerikaanse firma Landlock die een nieuw systeem voor wegverharding poogt te commercialiseren. “In die twee drie jaar heb ik voor de heren de hele wereld rondgereisd. Ik sloot deals af in … Duitsland, Frankrijk, Italië, Spanje en Portugal”, staat er op pagina 350. Alleen blijkt volgens de website van die firma men nog nooit contracten te hebben gehad in Europa.

Het beeld dat De Schutter hier van zichzelf schetst is dan ook het tegenovergestelde van wat hij over zichzelf in het boek beweert. Grootspraak, arrogantie, totale onbetrouwbaarheid en crimineel gedrag zitten er allemaal in. Het is een verre van fraai beeld.

Storend zijn ook de vele fouten. Het is acolieten en niet akolieten, en aanhoudingsbevelen worden niet afgevaardigd maar uitgevaardigd. Bovendien is het Jan Hamelink en niet Hamelinck en was zijn veroordeling in de zaak Lavithas niet bij verstek. Hij was die vele dagen trouwens steeds in de rechtbank aanwezig om er de bekeerling te pleiten.

Ondertussen is het nog steeds wachten op een beslissing van het parket-generaal in Antwerpen waar men speciaal voor de zaak Vera Van Laer een Limburgs magistraat aantrok. De zaak is gezien de betrokkenheid van bepaalde Antwerpse magistraten en politiemensen erg delicaat. Normaal zou deze maand maart er eindelijk een beslissing vallen over wat men gaat doen. Na meer dan een jaar wachten.

Zal men het seponeren of verwijzen naar ofwel de rechtbank van eerste aanleg of assisen? Het probleem is dat er vooreerst nooit een lijk werd gevonden en dat geen van de twee verdachten, Hoevenagels en De Schutter de moord bekenden.

Ze schuiven wel de zwarte piet naar elkaars richting. Het moraliteitsonderzoek is nu al straks twee jaar achter de rug en zal vermoedelijk voor De Schutter weinig fraais hebben opgeleverd. Men leze er maar zijn boek op na. Zal het Antwerpse parket-generaal durven om de zaak voor de rechtbank te brengen zodat eindelijk het doek over dit verhaal kan vallen. De slachtoffers van De Schutter wachten.

Willy Van Damme

Marc De Schutter, ‘De Schutter heeft het altijd gedaan’, Mediageuzen, 2016, 350 pagina’s, 19.95 euro.

1) Maurice De Velder kreeg op 2 april 2009 van het Antwerpse hof van beroep 2 jaar celstraf met uitstel plus ook nog wat boetes. Dit voor allerlei criminele feiten rond het beheer van zijn vennootschappen zoals Think Media en de Vrije Pers (P Magazine). Hij bekende er ook schuld.

2) De videoverhuurketen Superclub NV werd in het Staatsblad soms ook geschreven als Super Club.

Fouad Belkacem in Humo–De sukkel

Het gesprek met Fouad Belkacem in Humo van 3 januari gelezen en nogmaals blijkt hij misschien wel een gevaarlijk man te zijn maar vooral ook een sukkel. Blijkbaar beseft hij niet dat hij en zijn geloofsgenoten maar goedkoop kanonnenvoer zijn voor Israël en haar westerse bondgenoten. Dit in de hoop het Midden-Oosten in het kader van een verdeel-en-heers politiek kapot te slaan via het bevorderen van het sektarisme.

Voorzien door de CIA van wapens, communicatiemateriaal, geneesmiddelen en voedsel, een pr-campagne in handen van Britse en Amerikaanse specialisten, verzorgd in Israëlische militaire hospitalen en, zoals recent nog met Aleppo, door onze grote westerse media geprezen als helden, zou hij dat toch al lang hebben moeten inzien.

Fouad Belkacem - 3

Speelt Fouad Belkacem als een professioneel toneelspeler de naïeve sukkel die kanonnenvlees voor Israël rekruteerde of is hij zo? Terwijl al zijn vrienden het westen opriepen om Libië aan te vallen zodat ze aan de macht konden komen en die massa wapens stelen, stelt hij nu tegen die interventie te zijn geweest. Ongeloofwaardig is een hiervoor te zachte uitdrukking.

Bovendien heeft nog geen enkele van die tientallen salafistische groepen ooit een aanslag in Israël gepleegd maar wel al honderdduizenden Arabieren en moslims vermoord. Ook heeft zijn interpretatie van de islam niets vandoen met orthodoxie. Integendeel, het salafisme van hem en zijn vrienden is een ultramoderne versie van de islam komende uit het negentiende eeuwse Saoedische Wahabisme.

Verder nog een opmerking aan het adres van de auteur. De Levant is geen synoniem voor het Midden-Oosten maar vormt er een deel van. De Levant bevat volgens de ene interpretatie Libanon en Syrië, volgens anderen een soort pre-islamitische Syrië dat ook delen van o.a. Turkije, Jordanië, Irak en Palestina (Israël) bevat. Het Midden-Oosten omvat ook de Sinaï, Iran en het Arabisch schiereiland.

Willy Van Damme

Brief aan Humo van 3 januari naar aanleiding van het gesprek van Humo met Fouad Belkacem. In wezen is de propaganda die onze media al straks zes jaar voeren voor het jihadisme in Syrië even gevaarlijk of nog gevaarlijker dan het prediken van een Belkacem. Maar die doen ongehinderd door enige ethiek of kennis gewoon voort.

Theo Erdogan en Recep De Wever

Blijkbaar is de kieskoorts, twee en drie jaar voor er verkiezingen zijn voorzien, al volop bezig. Met Kris Peeters (CD&V) die zich vlot Aantwaarps aanmeet en Pol Van Den Driessche (N-VA), de ‘lieveling’ van de vrouwen, die al zit te dromen van een pausbezoek aan ‘zijn’ Brugge en vooral van de lokale burgemeesterssjerp. Het is in die zin dat men ook de plotse herrie moet zien die Theo Francken, staatssecretaris verantwoordelijk voor Immigratie, en Bart De Wever van de N-VA maken rond het mogelijke humanitaire visum voor dat Syrische gezin met hun twee kleine kinderen.

Interpreteren

Ze verliezen aan populariteit (van bijna 34% naar in de peilingen ongeveer 26%) en dit vooral aan het Vlaams Belang, de anti-emigratiepartij par excellence. En dus moet de N-VA zich hierop logischerwijze profileren.

Platte politiek ten koste van dat gezin en die kleine kinderen uit Aleppo natuurlijk. Niets onmenselijks is de politiek uiteraard vreemd, zeker voor de N-VA. En dat men daarbij een frontale aanval op de rechtstaat lanceert hoort er bij die partij zo te zien eveneens bij. Schaamteloos en ook bangelijk.

Bart De Wever

Rechters moeten van Bart De Wever hun mond houden als zijn ministers een besluit namen. De rechtstaat volgens de N-VA. Het is ook de wijze waarop hij zijn partij bestuurt en kijkt naar de media. Beangstigend is dat deze actie gelijkloopt met de attitude in Nederland van een Geert Wilders en bepaalde Britse media toen het Britse Hooggerechtshof zich uitsprak over de Brexit en de rol hierin van het Britse Lagerhuis. Van een alarmsituatie gesproken!

In wezen komen de beweringen van Theo Francken en partijvoorzitter Bart De Wever in deze kwestie hierop neer: Wij hebben beslist en daar hoeft een rechtbank zich niet mee te bemoeien. Alzo de reeds barslecht functionerende rechtstaat verder ondergravend. Rechters zijn er immers voor de burgers, en ook de overheid, om respect af te dwingen voor de wetten.

En de taak van rechters is het interpreteren van die wetten. Dat kan nu eenmaal nooit anders. Iemand betwist een daad van een medeburger of een beslissing van een overheid en dan moet die burger of die overheid dit voor een rechtbank kunnen betwisten. Waarbij de magistraten moeten kiezen tussen de twee of nog meerdere visies op die wetten of decreten. Het is het dagelijkse werk van onze rechtbanken.

Als Bart De Wever zegt dat alleen een minister en geen rechter mag beslissen over het geven van een visum dan heeft hij het ook zeer fundamenteel verkeerd. Het wil immers zeggen dat de burger zich niet meer mag verzetten tegen een overheidsbeslissing door naar een rechter te stappen.

Zijn stelling is dan ook het negeren van de rechtstaat zoals die hier altijd al was. Wat krijgen we daarna, rechters die wegens een ‘foute’ beslissing worden opgesloten of door een aangeporde woedende menigte worden doodgeslagen? De N-VA is de bevolking alleszins al aan het opjutten. En Hitler is dan vlakbij.

Scheiding der machten

Zo stelde Francken in De Standaard van 9 december: “Het is niet aan een rechter om zich in de plaats te stellen van een bestuur, dat is jammer genoeg gebeurd.” De bewering van parlementslid Sarah Smeyers (N-VA) in diezelfde krant toont daarbij een gebrek aan fundamentele kennis van de rechtstaat. Zo stelde zij in die krant: “… we hopen dat de Raad van State de scheiding der machten wel respecteert.”

Theo Francken - 2

Voor Theo Francken, staatssecretaris bevoegd voor Immigratie, kan de rechtstaat blijkbaar op de schop. Hij veroorzaakte alleszins de grootste protestactie van de magistratuur uit de Belgische geschiedenis van na de tweede wereldoorlog. De man zou gewoon om die reden uit zijn ambt moeten ontzet worden. Van een staatssecretaris of minister moet men minstens een respect voor de rechtstaat verwachten.

Volgens Smeyers kan een rechter dus geen beslissing van een minister ongedaan maken. Doet men dat toch dan is dit een schending van het principe van de scheiding der machten. Van een nieuwe definitie van dit begrip gesproken.

Straffe taal die men dan nog gebruikt voor die Raad van State die niets anders moet doen dan beslissingen van de overheid beoordelen. Waarbij deze instelling niet zelden de overheid en dus ministers in het ongelijk stelt. Misschien kan men die dame eens uitleggen wat die scheiding der machten juist betekent.

Ook Joachim Pohlmann, woordvoerder van de N-VA, schrikt niet terug voor het kramen van baarlijke onzin. Zo stelt hij in De Morgen van diezelfde vrijdag: “De basis van het administratief recht is dat een rechter zich nooit in de plaats van een bestuur mag stellen.” Heeft die ooit al van de Raad voor Vergunningsbetwistingen of de Raad van State gehoord? Weet die wel hoe een rechtbank er uitziet? Twijfelachtig zo te horen.

N-VA en Vrouwe Justitia - Marec - Het Nieuwsblad - 10 december 2016

De Wever en Francken hebben bij hun ambtsaanvaarding gezworen de wetten van, het Belgische volk na te leven. Ook eisen zij van alle nieuwkomers, en dus ook de politieke vluchtelingen dat zij de waarden van ons land moeten aanvaarden. De enigen die hun laars aan dit alles mogen vegen zijn de heren en dames van de N-VA.

Kabinetschef Joy Donné

Maar dat soort uitspraken vanuit de N-VA wekken helemaal geen verbazing. De N-VA heeft het nooit hoog opgehad met de rechterlijke macht. Typerend was het voorval tijdens de laatste regeringsonderhandelingen met de chauffeur van Bart De Wever, Joy Donné.

Voor het oog van alle camera’s gooide die ostentatief een parkeerboete voor zijn Porsche op de grond terwijl grote baas De Wever instapte. Bleek achteraf dat die ook nog een valse autonummerplaat gebruikte zodat de werkelijke eigenaar van die autonummerplaat al herhaaldelijk Donné’s verkeersboetes had gekregen voor inbreuken op de verkeerswetgeving. Je moet maar durven.

En wat gebeurde nadien, Geen degradatie of C4 voor onze straatbevuiler en wegpiraat maar…  een promotie tot kabinetschef van vice-premier en minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon (N-VA).

De man die dus o.m. moet toezien dat men niet alleen de wetten naleeft maar die ook moet instaan voor de openbare veiligheid met o.m. toezicht op het functioneren van al onze politiediensten. Schrikbarend.

Charles Michel - 4

De voornaamste coalitiepartner van zijn regering doet een regelrechte aanval op de rechterlijke macht. Ongehoord in de moderne Belgische geschiedenis. En Charles Michel heeft als enig antwoord een oproep tot kalmte. Een schande bijna even groot als de actie van de N-VA. Gelukkig is er het luidkeelse protest van zowat de ganse gerechtelijke wereld, incluis juristen verbonden aan onze wetenschappelijke instellingen. Die hebben ballen, Charles Michel niet.

De uitval naar de rechterlijke macht van N-VA is dus geen toeval maar het resultaat van een mentaliteit binnen die partij. Het is het DNA van de N-VA. Kijk naar de goede relaties tussen meesterritselaar Koen Blijweert en Bart De Wever of de rol van figuren als een Pol Van Den Driessche of parlementsvoorzitter Siegfried Bracke in die partij.

Maar het zullen in deze discussie uiteindelijk de opperste rechters van het land en Europa zijn die over deze kwestie hun zeg zullen doen, namelijk de Raad van State, het Hof van Cassatie en nu ook het Europees Hof van Justitie.

Niet een Recep De Wever die zich zoals die mislukte sultan uit Ankara meent te moeten gedragen als een man verheven boven de wet. De Wever is een politicus die stelt dat elke gerechtelijke controle over zijn beslissingen verboden zijn. Maar hij bewijst hier nogmaals geen politicus met een democratische ingesteldheid te zijn maar een man die dictatoriaal denkt te moeten regeren. Zoals Recep Erdogan.

En wat doet premier Charles Michel (MR)?  Oproepen tot kalmte. Wat een zielig mannetje toch, een niemanddalletje. Moet die dan niet de rechtstaat verdedigen als ze aangevallen wordt door zijn voornaamste coalitiepartner? Hij vertikt het. Straf en angstaanjagend.

Willy Van Damme

Amnesty International in de bres voor de salafistische terreur

Felicitaties voor Jullie artikel over Amnesty International en de terrorist Oussama Atar (Waarom men wist dat Oussama Atar een terrorist was – de leugens van Amnesty International’, Humo 23 augustus 2016).

Maar gans dat verhaal wekt geen verbazing maar past in een beleid dat bij de organisatie een traditie is. Zo was de kritiek van AI rond wat er vanaf 2011 in Syrië gebeurde tot eind 2013 exclusief gericht tegen de regering. Over de gruwel veroorzaakt door al Qaeda en haar zusterorganisaties zoals Harakat Ahrar al Sham geen woord.

Waarom? Simpel, ze haalde – trouwens samen met Human Rights Watch – haar informatie over Syrië bij de Zwitserse ngo al Karama. En die stond onder leiding van uit Algerije gevluchte leden van de salafistische terreurorganisatie FIS (Front Islamique de Salut), nog een zusje van al Qaeda.

En de financiering van al Karama gebeurde door Qatar, een gekend sponsor van o.a. al Qaeda. Amnesty International verontschuldigde zich dan wel maar zij is zoals steeds weer blijkt nog steeds in hetzelfde bedje ziek.

 

De internationaal nog steeds gezochte terrorist Oussama Atar. Amnesty International sprong in 2010, op een ogenblik dat hij nog in een Iraakse cel zat, in de bres om deze toen al gekende terrorist vrij te krijgen. Wat AI nu zoveel mogelijk poogt te ontkennen. Een hondsbrutale slag in het gezicht van de tienduizenden die al het slachtoffer waren van die salafistische terreurbendes. Schuld bekennen? Vergeet het.

Haar rapporten zijn dan ook grotendeels totaal onbetrouwbaar zoals met dit verhaal nog maar eens bewezen wordt. Wat AI trouwens in het verleden bewees toen ze in Cambodja de zijde koos van de Rode Khmer en rond Koeweit het nepverhaal over de door het Iraakse leger vermoorde couveusebaby’s voor waar verspreidde.

Men hoeft trouwens maar eens naar de enorme  verloningen van de top van AI te kijken om te zien wat AI waard is. Bedriegers zijn het zoals nog veel meer ngo’s. Organisaties als AI hebben decennialang ongestraft kunnen liegen en bedriegen omdat de media kritiekloos de grootste leugens van hen voor waar aannamen. Enige kritische zin bleef daarbij achterwege. Daarom proficiat.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar Humo betreffende het artikel ‘Waarom men wist dat Oussama Atar een terrorist was – de leugens van Amnesty International’ in Humo van 23 augustus 2016. In het verleden werd hier reeds de kwestie van sociale wantoestanden en de fenomenale hoge wedden van de top van AI beschreven.

Naschrift:

Amnesty International heeft bij monde van zijn directeur Wies De Graeve een recht op antwoord gekregen in Humo van 6 september 2016 over deze zaak. Als een gladde paling poogt hij zich uit die door AI zelf gecreëerde modder te sleuren. Tevergeefs zoals blijkt uit het antwoord hierop van Raf Sauviller.

Dat AI in Humo een recht op antwoord diende te plaatsen en daarbij nog maar eens ongelijk kreeg zegt veel. De geloofwaardigheid van die ngo’s met hun pseudomensenrechten en de media wordt inderdaad steeds kleiner.

Een probleem voor die ngo’s die zo nuttelozer worden. Want uiteindelijk dienen zij alleen maar om westerse agressie goed te praten bij Jan Publiek. Lukt dat niet meer dan is het op termijn gewoon bye bye.