Jemen – Met steun van het Westen

Terwijl men in Thailand terecht kost noch moeite spaart om de 12 voetballertjes en hun coach uit de kilometerslange onderwater gelopen grot te halen is er gelijktijdig de onvoorstelbaar dramatische toestand van de kinderen in Jemen.

Al drie jaar voeren Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten daar een niets ontziende oorlog en organiseerden ze zelfs een cordon rondom het land met als gevolg dat veel te weinig voedsel en andere dagelijkse benodigdheden het land binnen raakt. Uithongering dus.

Waardoor miljoenen mensen honger lijden – waarbij dan honderdduizenden kinderen – of sterven aan cholera. In wezen echter is dit een oorlog van de NAVO waarbij Westerse generaals, met Franse, Britse en Amerikaanse special forces en duizenden huurlingen en jihadisten van ISIS en al Qaeda, de leiding erover hebben en zorgen voor de moord op mogelijks honderdduizenden Jemenieten.

Dit terwijl datzelfde Westen het maar steeds blijft hebben over de Syrische president Bashar al Assad die volgens Parijs, Brussel, Londen en Washington, zijn eigen bevolking blijft uitmoorden. Met miljarden euro’s aan wapens die vanuit het Westen aan het Huis van Saoed worden geleverd om die slachtpartij toch maar te kunnen verder zetten.

Stervend kind

Een stervend Jemenitisch kind. Dankzij de uitgebreide hulp van het Westen met onder meer België en zijn wapens uit Herstal. Dank U premier Charles Michel, Didier Reynders, minister van Buitenlandse Zaken, en Willy Borsu, Waals minister-president (allen MR). Dit kind en haar ouders zullen uw ‘generositeit’ levenslang blijven herinneren. Als ze het tenminste overleven.

Met ook België en de Waalse overheid die via het overheidsbedrijf en wapenproducent FN flink poen scheppen door de Saoedische salafisten wapens te verkopen. En onze vele parlementen en regeringen zwijgen en zijn dus medeplichtig.

Een zinloze oorlog trouwens want nooit is er iemand in geslaagd om het land te veroveren, noch de Abessiniërs, de Romeinen, de Turken, de Saoedi’s, de Egyptenaren of de Britten. Het land is taai, te taai voor imperialisten.

Maar ondertussen steunt men bloeddorstige monsters als prins Mohammed bin Salman al Saoed met zijn zinloze oorlog want de Saoedi’s hebben heel veel geld waar ze graag mee zwaaien. Walgelijk is een veel te braaf woord voor wat zich in Jemen al sinds 2015 afspeelt.

Willy Van Damme

Advertenties

Charles Michel is een nepliberaal

Het is geweten dat men in Israël iedereen die kritiek heeft op dat land in de ban poogt te slaan en monddood te maken door hem te beschuldigen van antisemitisme en een ontkenner te zijn van de holocaust. Het is een zo klassiek geworden techniek dat men er normaal geen aandacht meer aan zou schenken.

Maar dat onze premier Charles Michel (MR) gisteren in een Brusselse synagoge mee moest zingen in dit koor van valszingers is zowel schokkend als schandelijk. Hij riep zijn alma mater de ULB gisteren immers op om de Britse filmmaker Ken Loach vandaag geen eredoctoraat te geven daar hij volgens Michel en zijn zionistische vriendjes een antisemiet en een ontkenner van de holocaust is. Complete onzin en een grove leugen.

Hun god

Wat Michel hier zo duidelijk poogt te doen is een voor westerse regeringen kritische stem het zwijgen op te leggen. Ken Loach is immers niet alleen een gevierde en uitstekende filmmaker maar ook een criticus van het beleid van de regeringen van de westerse alliantie.

Charles Michel - 2

Het eigendomsrecht staat voor de Franstalige liberaal Charles Michel centraal behalve bij zionisten die mogen van hem stelen en moorden dat het een lieve lust is. Voor hen is er maar een wet: Die van de sterkste. Dankzij de steun van het Westen, de trouwe dienaars al meer dan 100 jaar van het zionisme. 

En dus doet Michel mee om Ken Loach politiek dood te maken en zo Israël te plezieren. Dit komende van iemand die het toch zo graag heeft over een vredespolitiek en de waarden van de rechtstaat, mensenrechten, vrijheden, enzovoort. Het blijkt gewoon bla bla bla te zijn. Iets als bladvulling.

Iedereen die Israël kent weet bovendien dat dit geen joods project is maar een zionistische zaak waar mogelijks zelfs een meerderheid van de joden niets mee te maken willen hebben. En het in veel gevallen omwille van haar karakter zelfs hartsgrondig haten.

Israël is gesticht op het land gestolen van de Palestijnen en in de grond zit het bloed van die Palestijnen die vochten voor hun eigendommen. Diefstal die gebeurde met als enig argument dat hun god hen dat land had belooft. Hoe geschift kan men zijn om met zo’n argument af te komen?

Nepliberaal

Maar voor deze liberaal is het eigendomsrecht relatief en als je zionist bent dan mag je stelen en moorden zoveel je wil. Zie maar hoe ze ongestraft en zonder enig protest van de EU Syrië mogen bombarderen en er salafistische terreurgroepen bewapenen. En dat steunt Louis Michel, de nepliberaal.

Bovendien is zijn bewering over antisemitisme totaal fout. Jood zijn betekent immers lid zijn van een bepaalde geloofsgemeenschap zoals het christendom en niet behorende tot een of andere taalgroep of etnie.

En daarom heeft jood zijn dus niets te maken met Semiet zijnde. Neen, Semieten zijn onder meer Arabieren of mensen die altijd al bijvoorbeeld Aramees hebben gesproken, ooit de lingua franca van de Levant. Zionisten pogen nu wel in Israël het Hebreeuws, een inderdaad Semitische taal, op te dringen maar dat is nep.

Joden verbranden Israëlische vlaggen

Massa’s joden zijn fanatiek tegen Israël gekant, deels om politieke reden deels om dogmatisch religieuze reden. Sommige joden in Israël weigeren daarom zelfs met de sjekel te betalen en gebruiken de Amerikaanse dollar. Ook op joodse scholen in Antwerpen gebeuren er zulke vlagverbrandingen.

De recente Antwerpse politieke ruzie rond de CD&V tussen Michael Freilich en de chassidische jood Aron Berger is hier typerend. Freilich maakt reclame voor het vertrekken van joden naar Israël, Berger helpt joden dat land te verlaten. Vandaar het optreden van Freilich in deze zaak. Er zijn tussen beiden nog onbetaalde rekeningen uitstaande. En Freilich leeft op goede voet met Bart De Wever. Daarom.

Neen, Charles Michel heeft door zijn uitlatingen de kant gekozen van oorlog en vernieling en tegen de meest elementaire basisrechten van de mens. Maar verassend is dat niet, integendeel. Israël is de drijvende kracht achter de oorlog tegen Syrië en onze regering steunt die oorlog al meer dan zeven jaar voluit. Ondanks de zware gevolgen voor ons land. Zie Zaventem en Maalbeek. Om over het droeve lot van de Syriërs maar te zwijgen.

Nog meer dan voor andere problemen en schandalen waar deze regering mee zit zou dit voldoende reden moeten zijn om hem als premier af te zetten. Wie achter die grootschalige diefstal, racisme en oorlog gaat staan waar zionisme voor staat ontbreekt het immers aan elk moreel gezag. En zonder dit kan hij geen premier zijn. Ken Loach toonde vandaag tijdens zijn toespraak voor de ULB wel dit moreel gezag te hebben.

Willy Van Damme

Syrië en Frankrijk–Het begrip van de EU

Wie wat van nabij het optreden van de EU in de zaak van de vermeende gifgasaanval in de Syrische stad Douma bekeek zal onmiddellijk het verschil in houding van de verschillende lidstaten hebben opgemerkt. Het was in wezen Frankrijk versus de andere landen in de EU. Toch als we het Verenigd Koninkrijk er buiten houden.

Geen steun

Uiteindelijk was het alleen Frankrijk dat aanviel en geen enkele Europese staat die stelde eventueel te zullen meedoen. Frankrijk werkte onder de klassieke Angelsaksische paraplu als een soort aanhangwagen van Washington en Londen. In 2003 met de Amerikaanse invasie van Irak was dat totaal anders. Maar sinds de komst van de pro-Amerikaanse Nicolas Sarkozy heeft Parijs diplomatiek zijn bakens geheel verzet. Het is Washington calling.

Alleen Duitsland liet zich over het Franse optreden ietwat goedkeurend uit maar deed niet mee terwijl Italië voluit stelde tegen bombardementen te zijn en zo Frankrijk desavoueerde. Zelfs het normaal altijd erg pro-Amerikaanse Nederland zei nee. Men wou er niets mee te maken hebben. Het ongenoegen binnen de EU over het zeer onbesuisde Franse optreden is duidelijk heel groot.

Het is zo groot dat men het zelfs openlijk laat tonen. Uiteraard in diplomatieke taal eigen aan de internationale politiek en de interne werking van de EU. Men hangt niet te openlijk de vuile was zomaar buiten. En in plaats van te willen meedoen aan die bombardementen, solidariteit te tonen of hen voluit te steunen klonk bij de EU nu heel zwakjes het woord ‘begrip’.

Emmanuel Macron geeft hand aan Donald Trump

Emmanuel Macron was binnen de EU cavalier seul wat betreft Syrië en speelde loopjongen voor de Amerikaanse en Israëlische belangen.

Minder kan men binnen de EU het tegenover een lidstaat niet stellen zonder de ruzies binnenkamers bloot te leggen. En dat is ook begrijpelijk want over de interne keuken zwijgt men zelfs al ziet elke diplomaat of serieus waarnemer dit onmiddellijk. Maar het verbergt als steeds naar de bevolking toe de ruzies over de kwestie. Wat ook de bedoeling is.

Assad buiten

Emmanuel Macron die deze week in het Europees parlement in Straatsburg opriep tot een sterkere EU stond ondanks het applaus op vele banken geïsoleerd. Zelfs nieuwe sancties tegen Syrië of Rusland kwamen er niet. Integendeel men riep op tot een politieke oplossing, vredesonderhandelingen en dies meer. De bijna zeven jaar volgehouden kreet ‘Assad buiten’ hoorde je voor zover geweten nergens nog.

Maar het ongenoegen bij de Europese partners over Frankrijk is ook begrijpelijk natuurlijk. Zonder bewijzen te hebben, zijn parlement te raadplegen en publiek overleg met de Europese partners dreigde die een derde wereldoorlog te ontketenen. Je reinste waanzin.

Waarbij het ook duidelijk is dat Macron in deze kwestie nog erger dan de VS de oorlogsstoker is, het haantje de voorste. Zijn reactie op de kritiek in het Europees parlement over zijn optreden toonde Macron wat hij is: een koleriek man die geen tegenspraak lijkt te dulden.

En dus kreeg Frankrijk binnen de EU diplomatiek lik op stuk. Het verklaart waarschijnlijk waarom Macron al onmiddellijk na die bombardementen opriep tot onderhandelingen en het ‘Assad buiten’ eveneens wegliet. Goed wetend dat men in de EU niet kon lachen met deze agressieveling.

François Fillon

Het begint nu stilaan ook duidelijk te worden waarom de Franse presidentskandidaat François Fillon bij de vorige presidentsverkiezingen op grove wijze werd uitgeschakeld via een stokoud schandaaldossier dat iemand plots uit zijn schuif haalde.

Met de pers die er wekenlang heel veel heibel over maakte – Waarom? – tot hij zich terugtrok uit de verkiezingen. Waarna het ‘schandaal’ als sneeuw voor de zon plots verdween. De man wou een ander buitenlands beleid van meer samenwerking met Rusland en dat wilden sommigen blijkbaar verhinderen.

Het is onder meer met dit dossier rond Syrië duidelijk dat die zogenaamde Franse-Duitse as die de EU moet vooruit stuwen alleen bestaat als een illusie. Het is een fata morgana, een droom.

De eigen voeten

De EU heeft zich de voorbije jaren met haar buitenlands beleid herhaaldelijk in de eigen voeten geschoten. Het is pure waanzin gebleken die de EU veel meer kwaad dan goed heeft gedaan. De schade door deze politiek is enorm en resulteerde alleen maar in een toegenomen spanning intern in de EU en met de buitenwereld.

Vooreerst moest men hoogstnodig met behulp van fascistische knokploegen in Oekraïne een staatsgreep plegen. Waarna Rusland om zijn zuidelijke vloot veilig te stellen niet veel meer kon doen dan met steun van de lokale economisch achtergestelde bevolking de Krim terug bij Rusland te voegen.

Hetzelfde in Libië waar men hoogstnodig Moeammar Kadhaffi liet vermoorden en het land in chaos deed storten. Met als gevolg een natie in vrije val, gruwelijke schendingen van de mensenrechten en een ongecontroleerde massale stroom van economische migranten naar de EU.

En dan is er de steun aan de aspiraties van allerlei nationalistische partijen bij de Koerden. Met een bijna burgeroorlog in Irak en Turkije tot gevolg en sterk gestegen spanningen in Syrië en ook zelfs in Iran.

Mohammed bin Salman bin Aboelaziz al Saoed - 5

Vlak voor hij Syrië liet bombarderen had Emmanuel Macron nog een overleg in Parijs met de Saoedische kroonprins Mohammed bin Salman. Emmanuel Macron had het bij zijn verdediging van die bombardementen over het respect voor het internationaal recht. Ook als hij wapens levert voor de Saoedische oorlog tegen Jemen en de miljoenen kinderen daar?

Maar het ergste is zeker het beleid ten aanzien van Syrië. Op het ogenblik dat het gevaar voor terreuraanslagen door jihadisten in Europa duidelijk was besliste de EU in 2013 om toe te laten dat men aan diezelfde jihadisten wapens mocht leveren. Het is de grootst mogelijke waanzin denkbaar en bovendien ook een oorlogsmisdaad. Hoe durven die heren en dames zich nog aan het publiek tonen?

In plaats van imperialistje te spelen onder de Amerikaanse paraplu moet de EU zorgen voor het welzijn van haar burgers. Dat is haar taak. Een lidstaat die zonder bewijs en totaal roekeloos een wereldoorlog dreigt te ontketenen hoort daar zeker niet bij. Men kan kritiek hebben op de Poolse regering maar dit is heel veel erger.

Destructieve politiek

De EU moet niet meedoen aan economische sancties tegen allerlei handelspartners maar integendeel de handel bevorderen en de culturele samenwerking vergroten. Dat levert extra werkgelegenheid op en meer welvaart voor Jan en Miet Modaal. Sancties zijn destructief.

En zeker, Rusland is het paradijs niet en er gebeuren dingen die voor een normale burger onaanvaardbaar zijn. Maar als Emmanuel Macron jihadisten kan steunen en de Saoedische kroonprins Mohammed bin Salman ontvangen zonder kritiek te uiten en met sancties te dreigen dan kan men ook Assad verwelkomen.

Die vecht tenminste tegen de salafistische terreur. Frankrijk onder Sarkozy, Hollande en Macron steunen die al jaren. Wie is dan de grootste schender van de mensenrechten en het internationaal recht? Toch zeker Frankrijk met Macron, samen met de Londense en Amerikaanse vrienden.

Willy Van Damme

De farce genaamd Brexit

Het wordt stilaan meer en meer duidelijk dat de Brexit, het Verenigd Koninkrijk dat de EU verlaat, een grote farce geworden is. Allerlei Britse demagogen gesteund door een de EU hatende pers zoals The Daily Mail en The Telegraph, wilden los komen van de EU want het ‘trotse en grootse Albion’ ging het veel beter doen zonder die smeerlappen van Brussel.

Jeremy Corbyn als angstvisioen

Volgens meesterdemagoog Nigel Farage van de UK Independence Party (UKIP) ging men zo zelfs de al decennia in crisis verkerende Britse gezondheidszorg van de ondergang redden. Al die gelden die men afdroeg aan de ‘verspilzieke’ EU zou men dan aan die National Health Service besteden. Prietpraat die hij de dag na het referendum onmiddellijk introk. Het typeert dit klein mannetje.

Praatjesmaker Nigel Farage en zijn UKIP kreeg geld vanuit de VS om het Verenigd Koninkrijk uit de EU te halen. Hij beloofde dat men zo miljarden pond in de nationale gezondheidszorg ging kunnen stoppen. Het bleek een grove leugen.

Sindsdien is het land geheel op de sukkel. Premier David Cameron nam dan maar uit schaamte ontslag en werd na een intern gevecht bij de conservatieve partij opgevolgd door Theresa May. Het werd een nog grotere ramp toen ze verkiezingen organiseerde denkend zo een grote parlementaire meerderheid te bekomen.

Het werd een voor het land bijna ongeziene nederlaag. Het zorgde onder meer voor de heropstanding van Labour onder de nieuwe wind van voorzitter Jeremy Corbyn. Een haatfiguur voor het Britse establishment die nu op weg lijkt naar het premierschap. Het moet paniek zijn in de Britse salons.

Het niveau van de huidige conservatieve Britse regering wordt ook duidelijk door een gisteren ontstaan incident in het parlement. Al vele maanden beweerde David Davis, minister verantwoordelijk voor de Brexit, dat de regering over de economische gevolgen van de Brexit 58 heel gedetailleerde studies had laten maken.

Waarbij men na vragen naar die studies eerst stelde dat men die documenten wegens de gevoeligheid ervan niet kon vrijgeven. Nu gaf Davis gisteren in het parlementaire comité voor de Brexit toe dat die studies niet eens bestaan. Het was volgens hem wegens de instabiliteit ontstaan door de Brexit toch onmogelijk om die te maken. Maar geen probleem, de minister mag ondanks die grove leugen tegen het parlement toch blijven zitten.

Theresa May - 7

Theresa May is politiek zowat de gevangene van iedereen. Zijnde de EU, de Ierse Republiek, de EU-haters in haar partij, de Noord-Ierse DUP, Labour en de voorstanders bij de conservatieven van zo nauw mogelijke relaties met Brussel. Die laatste lijken het te halen.

May haalde geen meerderheid en dient om verder te ‘regeren’ sindsdien gebruik te maken van steun van de Democratic Unionist Party, de groep van wijlen de Rome hatende dominee en donderpreker Ian Paisley. Die partij paaide men dan met een groot pak geld in ruil voor parlementaire steun. Hopend hen zo via platte omkoperij stil te houden. Dat leek deels te lukken.

Stilte bij Gove en Johnson

Maar dan kwam de realiteit van het dagelijks leven en de Brexit terug om de hoek loeren. Al het Europa hatende gebral van topconservatieven zoals de ministers Boris Johnson en Michael Gove ten spijt diende de Britse regering de kelk van Europa tot het bittere einde uit te drinken. Een voor figuren als Gove, Farage en Johnson erg pijnlijke zaak.

Neem het geld dat London aan Brussel moet. Zestig miljard euro stelden de Europese leiders die hier in deze kwestie een voorheen zelden geziene eenheid vertonen. Waarop minister van Buitenlandse Zaken Boris Johnson hautain verklaarde: ‘Dat ze er kunnen naar fluiten’. En vorige week kwam in Brussel dan May stellen dat men ongeveer dat bedrag ook ging betalen. Van Farage, Gove en Johnson hoorde men daarna opvallend genoeg niets.

En dan was er de kwestie van de grens tussen Ierland en Noord-Ierland. Sinds het einde van de Noord-Ierse burgeroorlog – eufemistisch in Londen ‘the troubles’, de ‘herrie’, genoemd – floreert de handel tussen beiden als nooit voorheen. Tot groot genoegen van de mensen aan beide zijden van die grens die de daardoor gestegen welvaart zeer goed konden gebruiken. Zeker in het arme Noord-Ierland.

David Davis - 4

David Davis, de Britse minister verantwoordelijk voor de onderhandelingen over de Brexit, beweerde 58 heel gedetailleerde studies over de Brexit en haar economische gevolgen voor het Verenigd Koninkrijk te hebben laten maken. Er is niets gemaakt. De man loog voor het Britse parlement, deed dus ook geen onderzoek naar de gevolgen van de Brexit en blijft gewoon minister. Het Verenigd Koninkrijk en de Britse conservatieve partij toont haar karakter.

Wat figuren als Johnson en Farage natuurlijk niet wilden beseffen was dat men door de Brexit die handel tussen Belfast en Dublin deels de nek zou omwringen en zo zorgen voor een verarming. Maar ja, zoiets vertel je niet als je de bevolking niets anders dan platte demagogie en leugens verkoopt. En dus zweeg de Britse regering erover in zowat alle talen mogelijk.

De DUP

Maar door de verkiezingsuitslag en de machtspositie van de DUP zat men in Downing Street 10 plots met een reuzengroot probleem. Er is immers ook het feit dat door onenigheid in het Noord-Ierse parlement in Stormont er al praktisch een jaar geen regering, een coalitie van de DUP en Sinn Féin/IRA, meer is. En dus is het voor Theresa May erg voorzichtig manoeuvreren want ook hier poogt ze te bemiddelen.

En de kelk van de Brexit helemaal verder tot het bittere einde leegdrinkend dacht May de oplossing gevonden te hebben door Noord-Ierland een wat leek apart statuut binnen het Verenigd Koninkrijk te bezorgen. Het werd een spel met woorden eigen aan de politiek en de diplomatie.

Een moeilijkheid voor Londen is ook dat Ierland van de EU in deze zaak carte blanche kreeg. De eisen van Dublin zijn die van Brussel. En na lang beraad dacht May een uitweg gevonden te hebben. Noord-Ierland ging met Europa een ‘regulatory alignment’  (gelijklopende regelgeving) hebben. Eerst vroeg Ierland om de woorden ‘no regulatory divergence’ (geen afwijkende regelgeving) met de EU te gebruiken. Wat de DUP weigerde.

Voor de Ierse premier Leo Varadkar betekenen beiden inhoudelijk echter hetzelfde. De DUP wil essentieel dat er geen verschil in behandeling van de EU met het Britse vasteland en Noord-Ierland zou zijn en dus ging die bewoording voor haar te ver. Alsof er voor Ulster in de Britse wetgeving geen uitzonderingen zijn gemaakt. Zie onder meer de abortuswetgeving waarbij abortus er verbonden is.

De DUP is echter voorstander van de Brexit. Ierland en de EU willen een wat men noemt zachte grens op het Ierse schiereiland en in feite de toestand als nu laten bestaan. De DUP is dan weer voorstander van een gelijklopend douaneregime zoals London dat zal hebben met de EU. En dus een zogenaamde harde grens met Ierland.

Arlene Foster - 2

Arlene Foster, leidster van de Noord-Ierse DUP, kan als ze neen blijft zeggen tegen het voorstel van Theresa May de regering in Londen doen vallen. Die van haar regering viel al begin dit jaar. Maar als de regering in Westminster valt dan dreigt Jeremy Corbyn en Labour aan de macht te komen. Haar nachtmerrie.

Toen de nieuwe versie maandagmiddag vanuit Brussel uitlekte zorgde het onmiddellijk voor een enorme rel. Zo stelden de leiders van Wales, Londen en Schotland dat ook zij dit type van relaties met de EU willen en dus een Brexit feitelijk verwierpen. En in Belfast zegde de DUP plots fors neen.

Hoe dit gaat aflopen is natuurlijk moeilijk te zeggen. Het kan leiden tot de val van deze conservatieve regering. Maar dan komt heel waarschijnlijk Corbyn aan de macht. Voor het conservatieve Britse establishment en de DUP een idee om bij te gruwelen. Het kan ook betekenen dat May nog maar eens met een extra grote zak geld naar Belfast moet gaan om Arlene Foster, leidster van de DUP, van gedacht te doen veranderen.

Gelijklopende regelgeving

Maar de kwestie is dat men door dit systeem van ‘gelijklopende regelgeving’ voor Noord-Ierland in te voeren men niets anders zal kunnen dan dit systeem voor het ganse Verenigd Koninkrijk te gebruiken. Het ziet er onwerkbaar uit. Het zou immers betekenen dat Noord-Ierland twee regelgevingen gaat hebben. Wat een nieuwe vorm van Britse waanzin lijkt.

De conclusie is dan ook dat Londen zonder dat te zeggen in feite aanvaard onder de Europese regelgeving te gaan vallen en dus ook onder de Europese rechtbanken die toezien dat die regels worden toegepast. Een soort toestand als die met Zwitserland en Noorwegen. Opvallend is ook dat er rond het duo Gove en Johnson alleen wat stil gemor te horen is maar niet meer. Het lijkt op de laatste stuiptrekkingen van de EU-haters

De Britse premier en David Davis, de minister verantwoordelijk voor de Brexit, bevestigden dit feitelijk woensdag. Zo stelden zij dat dit systeem van ‘gelijklopende regelgeving’ voor het ganse Verenigd Koninkrijk zal gelden.

Leo Varadkar - 5

De nieuwe Ierse premier Leo Varadkar, die met een minderheidskabinet regeert, heeft van Brussel het vetorecht gekregen over de onderhandelingen rond de grens van de Ierse Republiek met Noord-Ierland. Tot groot ongenoegen van zowel Londen als de Britse loyalistische partijen in Ulster zoals de DUP.

Het wordt dus zo te zien een nieuwe versie van het Europees Vrijhandelsakkoord zoals dat met Noorwegen en Zwitserland. Londen zal zich in de toekomst vermoedelijk dan ook moeten blijven richten op de Europese regelgeving waarover zij echter dan geen inspraak meer heeft.

Eindelijk lijken de Brexit aanhangers zo te zien tot het besef gekomen dat hun woordenkramerij over de EU een hoop demagogische praatjes waren die hun land alleen maar veel schade berokkenden. In Brussel heerst er binnenskamers dan ook bijna zeker grote vreugde. Weg de woede van in het begin.

Intern was men al heel lang de Britten beu. Die waren langs de ene kant de ogen en oren van Washington en waren door hun EU-haat pure saboteurs van de werking van de EU. Die zijn nu weg van de onderhandelingstafels en dus kan men in Brussel zonder hen voort besturen. Zo komt er nu de Britten bijna de deur uit zijn eindelijk een nauwe militaire samenwerking los van de NAVO. En dat is helemaal geen toeval.

Wel zal Londen zo te zien in de toekomst moeten gehoorzamen telkenmale men in de EU nieuwe regels invoert. Of hoe de leiders van het Verenigd Koninkrijk met een groot kanon een gat in beide voeten schoten. De weerwraak van Brussel is dan ook zoet. Misschien krijgt David Cameron in Brussel wegens bewezen diensten ooit zelfs nog een standbeeld.

Willy Van Damme

1) The Irish Times, 6 december 2017, Denis Staunton, Pat Leahy, ‘Brexit: Foster and May speak by phone amid efforts to resolve impasse’. https://www.irishtimes.com/news/world/europe/brexit-foster-and-may-speak-by-phone-amid-efforts-to-resolve-impasse-1.3317545?utm_source=lunchtime_digest&utm_medium=email&utm_campaign=news_digest

Dwerg leert reus een lesje

De recente herrie rond de raketlanceringen en het Noord-Koreaanse kernwapenprogramma toont ten volle de ultieme zwakte van de Verenigde Staten. De VS ziet zich nog steeds als de enige supermacht ter wereld en heeft een leger en wapenarsenaal voldoende om gans de wereld te vernietigen.

En nochtans buigt het voor het kordate en vooral radicale en voor de VS vernederende optreden van de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un.  De voorzitter van de Koreaans Arbeiderspartij en telg uit de familie leiders van de zich communistische noemende partij. Karl Marx had nog moeten leven.

Smartphones

Er wordt in onze media vooral meewarig gedaan over dat land en zijn leiders. Men noemt het achterlijk, dictatoriaal en boertig en kijk daar heeft het atoombommen, kan het satellieten in de ruimte lanceren en heeft het raketten die duizenden kilometers ver kunnen vliegen. Het toont de vooringenomenheid en zelfs achterlijkheid van onze media voor wie het produceren van stereotypes en karikaturen de journalistieke norm is.

Kim Jong-un - 1

De ‘achterlijke, boertige en gekke dictator’ uit Pyongyang laat Washington een poepje ruiken.

De tijd toen alle Noord-Koreanen, als ooit in China, in eenzelfde voddenpak liepen en hun radio slechts een post, die van de grote zaligmakende leider, kon ontvangen is voorbij. Noord-Koreaanse arbeiders en technici leverden bijvoorbeeld veel van de technologie voor de smartphones van ondernemingen als Samsung. Ook werken Noord-Koreaanse bedrijven als onderaannemers voor nu vooral Chinese fabrieken. De lonen zijn er immers veel lager dan in China.

Noord-Korea; zoals zijn zuiderse buur, is vooral een Koreaanse staat en nog meer dan het zuiden ultranationalistisch. Ooit was het Koreaanse schiereiland bezet door China en in de vorige eeuw door Japan. Dat zijn dan ook de aartsvijanden. Over China zal men dat natuurlijk nooit publiek zeggen want men heeft ze om diplomatieke, militaire en economische reden broodnodig. Maar hoe dan ook, de relatie tussen beiden is barslecht.

Maar Noord-Korea ziet in de VS een zware bedreiging voor haar voortbestaan. Begrijpelijk want hoeveel landen viel het in zijn bestaan al niet aan en hoeveel staatsgrepen organiseerde Washington al niet. Herinner ook dat het met de VS van 1950 tot 1953 een bloedige oorlog uitvocht. Een die eindigde op een gelijkspel, het eerste voor de VS en toen al een teken aan de wand voor Washington. Wat men echter in de VS en het Westen niet wou zien.

Madeleine Albright

Dat Kim Jong-un nu kernwapens en langeafstandsraketten heeft is in wezen de schuld van de VS. Die had het in 2000 kunnen verhinderen. Madeleine Albright, toenmalig minister van Buitenlandse Zaken onder president Bill Clinton, ging in oktober 2000 zelfs naar Pyongyang bij vader Kim Jong-il op bezoek en sloot er een akkoord.

Madeleine Albright in Noord-Korea

Madeleine Albright had in 2000 de oplossing op zak. Amerikaanse arrogantie, lompigheid en onkunde deden de deal echter mislukken. Gevolg: Op het Amerikaanse eiland Guam, voorpost voor de controle van Washington over Azië, gericht staande kernraketten. Een druk op de knop en het eiland is als het ware weg!

Het land had toen te kampen met een zware hongersnood die vermoedelijk velen het leven heeft gekost. Men tekende daarom met de ‘satan‘ uit Washington een akkoord. Voedsel en in ruil vernietigde men allerlei kerninstallaties. Onder druk van de republikeinen in het parlement stopte men echter met die voedselleveranties. Waarna Kim Jong-il zich terecht bedrogen voelende het kernwapenprogramma verder zette. Met de nu gekende gevolgen.

En nu is het te laat. De keiharde dreigende taal van Donald Trump aan de Noord-Koreaanse regering over een nog nooit geziene storm van vuur en woede waren dan ook holle woorden. Lachwekkend zelfs. Hetzelfde met de via de VN afgekondigde sancties die nuttellos zijn en de zaak niet vooruit helpen. Het toont wat de VN werkelijk is. Het is niet eens instaat om dit probleem nog maar degelijk aan te pakken, laat staan op te lossen.

Het land ligt in een van de economisch belangrijkste regio’s van de wereld met de steden Tokio, Seoel, Vladivostok en Beijing allen binnen handbereik. Niemand gaat het risico willen lopen dat een of al deze steden door een atoomoorlog zouden vernield worden.

Alliantie Tokio met Washington 

Noord-Korea heeft zich met zeer zware kost op de wereldkaart geplaatst en is nu onaantastbaar. Vervelend voor alle buurlanden die zich terecht zorgen maken over het gevaar dat die toestand kan inhouden. Ook is dit militaire avontuur een geschikte uitvlucht voor de Japanse nationalistische premier Shinzo Abe om zijn land verder te bewapenen. Het heeft hiervoor het gedroomde excuus gevonden. En dat ziet China niet graag gebeuren.

Maar de VS zit tegen de muur en kan alleen maar gaan praten, stilletjes natuurlijk, met de ‘gekke brutale dictator’ van Noord-Korea. De eerste reactie van het Pentagon op de recentste raketlancering was dan ook typerend.

Voor die generaals daar was de raket niet naar de VS gericht en dus geen gevaar voor Washington. Geen ‘nog nooit geziene storm van vuur en woede’ meer zoals Trump kort voordien nog verkondigde. En dit op een ogenblik dat men in Japan de sirenes liet afgaan toen die raket boven het Japanse eiland Hokkaido vloog. Tussen Japan en de VS is er een akkoord voor onderlinge militaire bijstand in geval van gevaar.

 Shinzo Abe

De Japanse premier Shinzo Abe liet de sirenes in zijn land afgaan toen die raket van Kim Jong-un boven het Japanse eiland Hokkaido vloog. Een geste zonder betekenis en slecht toneel.

Japan zal nu ook nog maar eens beseft hebben dat dit akkoord met de VS niet eens het papier waard is waarop het geschreven is. Maar dat wisten Abe & co natuurlijk al wel. Wel moet men in Noord-Korea bij het horen van die totaal verschillende reacties in Tokio en Washington goed gelachen hebben en er een meer dan stevig glas op hebben gedronken. Missie gelukt zal Kim Jong-un gezegd hebben tegen zijn generaals en wetenschappers.

Neen, Kim Jong-un is hier met vlag en wimpel de winnaar, de dwerg die de reus op de knieën kreeg. Weinig recente gebeurtenissen tonen beter de almaar toenemende zwakte van de VS dan dit verhaal. Het wordt steeds meer en meer een reus op lemen voeten. En dit zag en ziet men in alle hoofdsteden waar ook.

Willy Van Damme

Van Manchester naar Tripoli–J’ accuse

Voor de zoveelste maal sloegen salafistische terreurgroepen toe in Europa. De in het Verenigd Koninkrijk geboren 22-jarige Salman Abedi pleegde dinsdag een zelfmoordaanslag op de met kinderen en jongeren gevulde Manchester Arena. Het resultaat: 22 doden, waaronder een kind van 8 jaar, en tientallen gewonden.

Gelijktijdig pleegden andere gelijkaardige terroristen dinsdag en woensdag een aanslag in de Indonesische hoofdstad Jakarta en viel een aan ISIS gelieerde terreurgroep Marawi, een provinciehoofdstad op het Filipijnse eiland Mindanao, aan goed voor meer dan 200.000 inwoners.

En dan waren er diezelfde dag bomaanslagen in de Syrische stad Homs en in een voorstad van Damascus. Alsmede een in Mogadishu, hoofdstad van Somalië. En uiteraard is dit maar een kleine greep uit de vele terreuraanvallen die de voorbije drie dagen gepleegd werden door groepen verbonden aan dit islamitische fascisme.

Men wist wat hij deed

En wat blijkt nu? Salman Abedi komt uit een gezin dat zacht uitgedrukt ruikt naar het salafisme. Zijn vader Ramadan Abedi ontvluchtte naar Manchester het Libië van Kadhaffi want hij was zo te zien een salafist. Men beschuldigde hem trouwens van lidmaatschap van de Islamitische Strijdgroep, de lokale afdeling van al Qaeda.

En deze link met het salafisme blijkt eveneens uit zijn huidige functie. Hij is namelijk het administratief hoofd van de Centrale Veiligheidsdienst in de hoofdstad Tripoli. En dat is een salafistisch nest. Wat gezien zijn functie ook betekent dat vader Abedi voor de Britten een gekende figuur was.

Manchester-Arena-incident

De steun van het Westen voor salafistische terreurgroepen in de wereld veroorzaakte in Manchester 22 doden, vooral jongeren en kinderen.

Ook de twee andere broers blijken zo te horen uit het zelfde extremistische en gewelddadige hout gesneden. Met andere woorden: Het Westen bracht hen en hun salafistische vrienden in Libië aan de macht en krijgt in Manchester en elders nu de gepeperde rekening aangeboden.

Bovendien blijkt nu uit een verklaring van de Franse minister van Binnenlandse Zaken Gerard Collomb dat de Franse veiligheidsdiensten hem kenden en wisten van zijn sympathie voor ISIS en zijn reisjes naar Libië en Syrië. Wat sterk doet vermoeden dat ook de Britten daar weet van hadden. Want die spionagediensten stellen toch dat ze rond deze kwestie innig samenwerken.

Amerikaanse veiligheidsdiensten

En uit een verhaal vandaag in de Londense krant The Times (1) blijkt dat de Britse veiligheidsdiensten al vijf jaar terug door meerdere personen gewaarschuwde waren over zijn liefde voor gewelddadig extremisme.

En die krant maakt, samen met o.m. het persbureau Reuters, melding van een zware ruzie over de zaak met de Amerikaanse veiligheidsdiensten. Volgens Londen lekten zij allerlei details en foto’s over de zaak aan The New York Times – de lieveling van de CIA – wat het onderzoek zwaar hypothekeerde.

Salman Abedi, Terreuraanslag Manchester Arena

Salman Abedi kreeg thuis het salafisme met de paplepel opgediend. Al vijf jaar terug waarschuwden mensen de Britse veiligheidsdiensten voor zijn liefde voor salafistisch geweld. En de Britse regering liet gewoon betijen. Wat is er nodig om binnen de Britse regering en veiligheidsdiensten koppen te doen rollen? Ach, de slachtoffers zijn toch maar gewone lieden.

De Britse premier Theresa May, die vandaag Donald Trump in Brussel ontmoet, ging naar eigen zeggen de zaak met hem ook bespreken. Waarom die lekken? Wou men mensen de tijd geven om zich in veiligheid te brengen? Waarschijnlijk.

Moet men dan verbaasd zijn dat velen die wat dieper in dit dossier kijken – en wakkere burgers moeten dat doen – het idee krijgen dat alles gewoon opgezet spel is. Dat onze veiligheidsdiensten hem gewoon zijn gang lieten gaan. Welke andere conclusie moet men dan misschien trekken? Of is het algehele incompetentie? Moeilijk te geloven.

Bovendien is het een feit dat het Westen door president Moeammar Kadhaffi te laten vermoorden ze ginds uitschot van de ergste soort aan de macht brachten. Dat ze massamoord pleegden en een relatief goed bestuurde natie vernielden. En bovendien de stroom veelal economische vluchtelingen uit Afrika zo hielpen aanzwengelen.

Woordvoerders van al Qaeda

Maar wat moet een simpele burger denken als we zien dat Reem Maghribi, de echtgenote van Jorn De Cock, de man die voor de krant De Standaard de Libische oorlog versloeg, vanuit Qatar, toch een financier van al Qaeda, die salafistische revolte via het internet aanwakkerde.

Met andere woorden: De Standaard en met uitbreiding de rest van onze media, steunden voluit dit gespuis, dit crapuul. Hun zoveelste stortvloed van tranen naar aanleiding van die slachtpartij in Manchester is dan ook om kostmisselijk van te worden. Hun gedrag is gewoon wraakroepend.

Ramadan Abedi - Terreuraanslag in Manchester

Vader Ramadan Hashemi, man van de Libische tak van al Qaeda. Eerst ontkende hij dat zijn zoon dat zou gedaan hebben want hij is, zegde vader, een tegenstander van geweld. Gans de zaak toont nogmaals de innige samenwerking van het Westen met al Qaeda.

Wanneer worden die heren en dames die zich journalist noemen ter verantwoording geroepen? En wanneer worden de politici zoals een Nicolas Sarkozy, Barack Obama en hier Yves Leterme, Di Rupo en Charles Michel op hun daden afgerekend? Zij hebben wel niet die bom geplaatst in die Manchester Arena – het zijn heren en dames met standing – maar hebben het door hun beleid mogelijk gemaakt.

Zij zijn dan ook in wezen even schuldig als die extremist die zich daar opblies. Toen ons parlement over Libië die fatale beslissing nam om mee te bombarderen heeft geen enkele fractieleider in het federaal parlement daar enig bezwaar over geuit. Iedereen wou zo snel mogelijk en blind een dubieus figuur als Nicolas Sarkozy achterna lopen.

Politieke nullen

Geen enkele van de vele politici in dat parlement vroeg wat onze ambassadeur – die tegen was – daarover dacht. Neen, zij hadden de verhalen van Jorn De Cock gelezen en dat was voldoende. En tot heden heeft niemand zich hiervoor publiek verontschuldigd. Grof gewoon. Moeten we dan verschieten dat mensen neerkijken op de politiek?

Van Groen tot het Vlaams Belang allemaal trapten ze in de leugens van o.a. een Jorn De Cock over een massamoord die dreigde in de stad Benghazi en die moest gestopt worden. Wat echter in wezen vooral een door de Fransen georkestreerde opstand van de Libische Islamitische Strijdgroep (al Qaeda) en de Moslimbroeders was, werd in onze kranten voorgesteld als een gigantische volksopstand. Een leugen die men nadien nog eens overdeed in Syrië.

Hashem Abedi, broer terreuraanslag Manchester Arena, 23 mei 2017

Ook de eveneens gearresteerde broer Hashem Abedi is een man van het geweld zoals blijkt uit deze foto. Hij en zijn vader zijn gevangen gezet in Libië. Vermoedelijk pure schijn om zo de reputatie van die salafistische regering die Tripoli beheerst wat op te poetsen.

Neen, Salman Abedi was een massamoordenaar maar hij kon dit maar doen dankzij de steun van westerse regeringen die alleen met woorden strijd voeren tegen die salafistische terreur.

Uiteindelijk geniet de Moslimbroederschap in het Verenigd Koninkrijk toch de steun van de Britse regering. Om van het recente meer dan wansmakelijk vertoon van de Amerikaanse president Donald Trump in Saoedi-Arabië, met Qatar de financier van die terreur, maar te zwijgen. Zelden zo’n grote komedie gezien.

Willy Van Damme

1) The Times, 25 mei 2017, Fiona Hamilton e.a., ‘MI5 was warned about bomber Salman Abedi’s support of Islamists’.https://www.thetimes.co.uk/edition/news/mi5-was-warned-about-bomber-salman-abedi-s-support-of-islamists-6nrmtkmbk.

NASCHRIFT:

De Nederlandse journalist Harald Doornbos ontdekte een posting van vader Ramadan Abedi uit 2013 waarin hij zijn steun toezegde al Jabhat al Nusra, de Syrische tak van al Qaeda. Zie de berichten van Doornbos op twitter.

John McCain en Abdel Hakim Belhaj, oprichter van de Libische Islamitische Strijdersgroep, al Qaeda

De Amerikaanse republikeinse senator John McCain – een gewezen presidentskandidaat en een zeer invloedrijk senator – hier op de foto broederlijk samen met Abdul Hakim Belhaj, stichter van de Libische Islamitische Strijdersgroep (LIS), officieel de lokale afdeling van al Qaeda. Maar over die publieke samenwerking tussen al Qaeda en figuren als een John McCain geen woord in de Amerikaanse media en de toppolitiek in Washington. Deze LIS is volgens de Amerikaanse regering al veel jaren officieel een terreurgroep en dus is samenwerking correctioneel strafbaar.

Het zou ook interessant zijn om te weten op welke juridische gronden men vader Ramadan en zijn in Libië verblijvende zoon juist arresteerde. Was een gewon telefoontje vanuit Londen van MI6 genoeg? En dan is er de volgende vraag: Wie is baas in Tripoli?

Macron – Neen bedankt, geen nood aan!

Wie ooit ‘Le Chinois à Paris’, de Franse film van regisseur Jean Yanne, gezien heeft weet welke illusies de Franse elite zich ondanks een eindeloze serie verloren oorlogen nog steeds maakt. De film vertelt het verhaal van de Chinezen, nog onder Mao Zedong, die Frankrijk zonder een schot te lossen hadden veroverd. Waarbij Franse met gouddraad overbeladen generaals vruchteloos op zoek gaan naar de sleutel van hun ‘force de frappe’, hun atoomwapen.

Tot een Chinees vriendelijk op de deur klopt, de kamer betreedt, een schuif opentrekt en onderaan die schuif een ouderwetse sleutel ontdekt. De farce de frappe dus. De Chinezen worden uiteindelijk wel verslagen maar dit alleen door het bandeloze gedrag van de Fransen die de ‘zuivere’ Chinezen – Mao leefde nog – totaal corrumpeerden. Waarna zij dan maar naar het Vaticaan trokken weg van die vuile decadente Fransen.

Kaas en wijn

Een bijtende satire op Frankrijk, het maoïsme en deels ook het katholicisme die zowel in China als in Frankrijk vijandige kritieken kreeg. Een film die nochtans in zijn genre een meesterwerk was, te vergelijken met The Life of Brian van Monthy Python.

Emmanuel Macron - 2

Emmanuel Macron wil van Frankrijk terug een grootmacht maken, een niet te realiseren idee. Het is een Trumpiaans make France great again. Macron wordt nu al zeker een falend president.

Die Franse mentaliteit blijft ook nu nog bestaan. Kijk maar naar het vlaggengezwaai en het geschreeuw tijdens de voorbije presidentsverkiezingen over grandeur, de nooit ingeloste slogans over een zogenaamd maar niet eens bestaand republicanisme en het illusoir gebleken ideaal van Liberté, Fraternité en Egalité.

Nieuwbakken president Emmanuel Macron kan gezien zijn gedane beloften natuurlijk moeilijk wat anders verkondigen dan dat soort gelul en had het tijdens zijn toespraak als president zelfs over het feit dat de wereld Frankrijk nodig heeft.

Als de wereld Frankrijk nodig heeft dan zal het voor zijn kazen, wijnen, champagne en cognac zijn. De rest maken de Chinezen tegenwoordig even goed, zo niet beter en bovendien veel goedkoper. En zij hebben veel geld, Frankrijk heeft veel schulden.

Hij is nu gaan schreien bij de Duitse bondskanselier Angela Merkel. Om samen te dromen van nieuwe imperialistische avonturen? Een nieuw Libië, Oekraïne of Syrië? Misschien kan iemand Macron en zijn entourage eens uit die droom wakker maken en hem zeggen dat de Franse rol in de wereldpolitiek voorbij is.

In plaats van tienduizenden zwaarbewapende jihadisten naar Syrië en elders te sturen – dit uiteindelijk alleen om Israël te plezieren – zou men beter de binnenlandse problemen van armoede en de vervreemde voorsteden aanpakken. Emmanuel Macron, verkoper van illusies. Sukkel.

Willy Van Damme

Gwendolyn Rutten is een hypocriete

Wat kunnen bepaalde politici toch mooie speeches geven en in hun naam princiepsvolle boeken laten schrijven, uitpuilend van de meest belovende woorden. ‘Le valeurs de la république’ klinkt het dan tijdens de verkiezingen in Frankrijk, of een Guy Verhofstadt die het heeft over de ‘de waarden van Europa’. Waarmee hij mogelijks eerder verwijst naar de fortuinen die hij als politicus al vergaarde. Change of de kracht van de verandering heet dat dan bij respectievelijk Barack Obama en Bart De Wever. 

Ook Open VLD voorzitster Gwendolyn Rutten is daarin, zo blijkt, een meesteres. In een nieuw boekje ‘De nieuwe vrijheid’ haalt ze scherp uit naar het salafisme dat voor haar haaks staat op de Belgische, Vlaamse, Europese en Westerse waarden. Wat klinkt dat toch als muziek in de oren. Een muziekstuk met echter alleen valse noten.

Gwendolyn Rutten

Gwendolyn Rutten verdiende vandaag een gouden medaille in de hypocrisie met haar aanval op het salafisme. Gelijktijdig stemde haar regering blijkbaar voor het lidmaatschap van het salafistisch Saoedi-Arabië van de adviesraad voor vrouwenrechten van de VN. Ook vecht haar regering zij aan zij met al Qaeda in Jemen. Rutten en al Qaeda één strijd. Voor wanneer een nikab?

Terwijl zij de mond vol heeft over de strijd tegen het salafisme, de kromme wereldvisie van de haat die men als islam verkoopt, doet zij echter met haar regering juist het tegenovergestelde. Terwijl zij op een podium beweert de rechten van de vrouw te verdedigen stemde haar regering zo te zien in New York in de VN voor de opname in een adviescommissie rond vrouwenrechten van …Saoedi-Arabië.

Geen land waar vrouwen zo onderdrukt worden als in dat land. Vrouwen hebben er zelfs minder rechten dan minderjarige jongens. En toen dat nieuws over die stemming dan toch uitlekte weigerde onze minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders, nog zo’n ‘liberaal’, dat te bevestigen want de stemming was, stelde de man zonder aarzelen, geheim. Van transparantie gesproken. De mensen mogen het niet weten.

In bed met al Qaeda.

Waarna Alexander De Croo, vicepremier en ja ja ‘liberaal’, die beslissing dan maar verdedigde. Ja, want zo kunnen we invloed hebben qua vrouwenrechten in Saoedi-Arabië. Wat een onzin. Alsof het Huis van Saoed zich van de adviezen van vierderangs figuren als Rutten, Reynders of De Croo iets zullen aantrekken. Dat gelooft zelfs Alexander De Croo niet.

Het doet denken aan zijn fameuze interventie van een paar weken terug over dat salafistisch koninkrijk. Toen uitte hij zware kritiek op de Waalse regering over de verkoop van wapens aan de Saoedi’s, de bron van het salafistische gif dat men ook massaal in België zit te verspreiden.

Het waren toch deels Vlaamse pantserwagens waarmee de Saoedi’s  in 2011 Bahrein binnenreden en zo de lokale roversfamilie al Khalifa redde van de ondergang. Maar daarover zweeg men hier in alle talen. De Vlaamse maagd die geen oorlogstuig verkoopt.

Vrouwenraad Qassim regio - 14 maart 2017

Een bijeenkomst van de Vrouwenraad voor de regio Qassim. Rokken zijn er wel .. maar die baarden. In een kamer ernaast mochten enkele vrouwen dan via een videoverbinding meeluisteren. Van rechten gesproken. Of was dat al het gevolg van de positieve invloed die het trio pseudoliberale Rutten, Reynders en De Croo hadden op het Huis van Saoed? Enkele jaren terug riep de moefti van dat land op om alle kerken wereldwijd te vernielen. En dat is dan onze bondgenoot.

De salafistische nieuwszender al Jazeera Arabisch zit hier zelfs op het kabelnetwerk van Proximus, ons overheidsbedrijf. Een zender via welke men de meest grove haatboodschappen zit te verspreiden. Met andere woorden: De Croo, Reynders en Rutten staan zelfs mee in voor de verspreiding van het salafisme in België.

Bovendien steunt onze regering ook de oorlog van Saoedi-Arabië tegen Jemen. En wie maakt naast België deel uit van die diplomatieke en militaire alliantie… juist ja, al Qaeda. Wiens terroristen mee aan het front vechten in een poging de Jemenitische stad Taiz te veroveren. Met andere woorden Rutten, Reynders en De Croo vechten ginds in Jemen zij aan zij met al Qaeda.

Betogen voor Charlie Hebdo

Dat is hier dan de lokale afdeling al Qaeda van het Arabisch Schiereiland. Wat diezelfde tak is die in januari 2015 een gruwelijke moordaanslag pleegde op de redactie van het Franse weekblad Charlie Hebdo. En toen dat gebeurde trok onze regeringsleider Charles Michel, weer een ‘liberaal’, naar Parijs om er ginds uit solidariteit met de slachtoffers te betogen.

De enige die toen in die manifestatie ontbrak was feitelijk Ayman al Zawahiri, grote chef van al Qaeda internationaal. Verder waren ze er allemaal, de herauten van de vrijheden, de strijders tegen de corruptie en verdedigers der mensenrechten.

Je had er Benjamin Netanyahu van Israël, een set prinsen van het Arabische schiereiland, wat dictators en plunderaars uit vroegere Franse Afrikaanse kolonies en natuurlijk onze grote Europese leiders, bezig om na Libië ook van Syrië een jihadistan te maken.

Charlie Hebdo - Betoging wereldleiders Parijs

De betoging van onze Westerse wereldleiders in Parijs uit solidariteit met de redactie van Charlie Hebdo. Ondertussen steunen diezelfde heren en dames de moordenaars van die redactie in Jemen. Dit was dan ook geen mars voor de solidariteit maar een van een zelden geziene schaamteloze hypocrisie.

En ondertussen pogen onze ngo’s via 12 12 geld in te zamelen voor de hongersnood in Jemen. Met een regering die met de grootst mogelijke glimlach stelt het ingezamelde geld te zullen verdubbelen.

Die hulpactie zou niet nodig zijn moest men Saoedi-Arabië niet de gelegenheid geven om samen met al Qaeda Jemen te onderwerpen aan zowel genadeloze bombardementen als aan een moorddadige blokkade. Bombardementen die de infrastructuur met waterputten en elektriciteitscentrales kapot maken, voedselvoorraden vernietigen en een blokkade die de toevoer van voedsel en medicijnen zeer moeilijk zo niet onmogelijk maakt.

Maar daarover zwijgen die ngo’s, onze politici, de media en onze ‘academische’ wereld. Gwendolyn Rutten, koningin van de hypocrisie. De oorlog tegen de terreur? Moest dit niet zo ernstig zijn dan zouden we het nog grappig vinden. Iets als de versleten moppen van een Geert Hoste. Nu is dit gewoon een ongehoorde schande. Maar ja, het Huis van Saoed zwaait graag met dollars en eurobriefjes. En dus… geeft Rutten een speech.

Willy Van Damme

Naschrift:

Toch prachtig hoe men in onze kranten, binnen zelfs de regering en de oppositie gisteren en vandaag al kritiek uitte op de positie van de Belgische overheid hier. ‘Schande’, klonk het bijna eenstemmig.

Waarbij diezelfde media plots vergeten dat zij al jaren in de kwestie van het Midden-Oosten gewoon de spreekbuis zijn van diezelfde al Qaeda. Alles wat die terroristen over Syrië beweren is de absolute waarheid voor De Standaard & Company.

En dan is er Peter De Roover, fractieleider in het federaal parlement voor de N-VA, die gisteren ook plots kritiek had voor Saoedi-Arabië. Is hij vergeten hoe hij en parlementair medewerkster bij de N-VA Els Van Doesburg in 2015 het op de website knack.be (1) opnamen voor dat land? Kritiek op dat salafistisch broeinest was voor beiden totaal uit den boze want het was een bondgenoot in de strijd tegen ISIS.

De kwestie van het vooral door Saoedi-Arabië, Qatar, Koeweit, Bahrein en de Verenigde Arabische Emiraten verspreidde salafisme is naast de klimaatsverandering een van de ernstigste problemen waar ons land, Europa en feitelijk gans de wereld mee zit. Het nemen van maatregelen hiertegen dient dan ook de absolute prioriteit te krijgen van onze bewindslui.

Peter De Roover - 1

Peter De Roover, eind 2015 de fanatieke verdediger van Saoedi Arabië nu is er plots kritiek. Een zaak van voortschrijdend inzicht? Kom nou, de man is hoog intelligent. Gewoon een zaak van plat opportunisme. Schone schijn, dat ja.

Dit kan men bijvoorbeeld al direct tonen in Syrië. Een simpelweg teken van begrip in de richting van Damascus zou al genoeg zijn. Maar men durft het niet want dan gaat men in tegen de belangen van een land als Saoedi-Arabië. Een land dat dollar- en eurobriefjes vanuit de hemel laat neerdwarrelen alsof het confetti is op een Aalsters carnaval.

Het is te begrijpen dat men in de jaren zeventig ooit de Grote Moskee in Brussel in erfpacht gaf aan Saoedi-Arabië. Het was een gevolg van een gebrek aan inzicht in de kwade bedoelingen van dat land.

Dat inzicht zou er nu moeten zijn. En het is bijvoorbeeld de vraag wat men gaat doen met de volgens velen meinedige verklaring gedaan voor de parlementscommissie rond die terreuraanslagen van de door Saoedi-Arabië betaalde leiders van die moskee. Vervolging door het parket lijkt een noodzaak. En hen het land uitzetten lijkt hier zeker een absoluut minimum. 

Ook is de vandaag door minister van Justitie Koen Geens (CD&V) aangekondigde maatregel om de geldstromen van vzw’s, lees de gelden die toestromen vanuit de Golfstaten naar allerlei schimmige vzw’s, beter te controleren goed. Het is echter maar een begin.

Zo kan men gewoon de uitvoer van wapens of materiaal met dubbel gebruik verbieden en de diplomatieke relaties met die staten op een erg laag pitje zetten. De strijd tegen de wereldwijde salafistische terreur is primordiaal en dat vergt soms zeer drastische maatregelen. De tijd om vriendelijk te zijn tegen deze landen moet definitief voorbij zijn. Zij zijn onze vijanden.

Willy Van Damme

Knack.be, 22 september 2015, Els Van Doesburg, ‘Doen de Golfstaten dan echt niks voor de vluchtelingen?’ http://www.knack.be/nieuws/wereld/doen-de-golfstaten-dan-echt-niks-voor-de-vluchtelingen/article-opinion-607099.html & Knack.be, 26 november 2015, Peter De Roover, ‘Hoe huiveringwekkend ook, we moeten kiezen: Saoedi-Arabië óf IS’ http://www.knack.be/nieuws/wereld/hoe-huiveringwekkend-ook-we-moeten-kiezen-saudi-arabie-of-is/article-opinion-629207.html

De vraag stelt zich dan ook waarom beiden plots zo hardnekkig dat land begonnen te verdedigen. Nochtans wist iedereen al die toen de zaak volgde dat Saoedi-Arabië de financier is van al die salafistische terreurgroepen. Bewijzen hiervoor zijn er zat.

Escalatie Syrische oorlog

Er zijn duidelijk nog zekerheden in het leven. Alle presidenten uit de geschiedenis van de VS hebben voor zover geweten oorlog gevoerd. En dus stond het in de steren geschreven dat ook Donald Trump dat zou doen. Mensen die dachten dat het ditmaal anders zou zijn blijken dan ook uitermate naïef te zijn geweest. De geschiedenis herhaalt zich want dat was met Barack Obama hetzelfde.

Valse voorwendsels

En dat men daarbij oorlog voert onder valse voorwendsels is ook niet nieuw. De originele bevolking van de VS had er zelfs een befaamde term voor: ‘Ze spreken met dubbele tong’. Ze zeggen A maar doen B. Niet dat dit voor wie wat van geschiedenis kent iets nieuw is.

Neem chemische wapens. Toen De Iraakse president Saddam Hoessein – nota bene een oud-agent van de CIA – op 16 maart 1988 in het stadje Halabja gifgas gebruikte staken zowel de CIA als de Amerikaanse militaire veiligheid DIA en dus de regering in Washington de schuld op … Iran.

Achteraf bleek uit later bekend gemaakte rapporten van diezelfde diensten dat men al 1983 wist dat het Saddam Hoessein was die sinds dan die wapens gebruikte. Het was Donald Rumsfeld die toen in 1983 als speciaal gezant van President Ronald Reagan voor het Midden-Oosten bij Saddam op bezoek ging om hem alle hulp toe te zeggen. Hij en de VS steunden dus het gebruik van gifgas.

Donald Trump - 1

Is de impulsieve en zonder regeringservaring zijnde Donald Trump erin geluisd? Het is een mogelijkheid. Zijn optreden gaat de oorlog in Syrië vermoedelijk alleen verlengen en al Qaeda & Co versterken. 

Twintig jaren later beweerde diezelfde Rumsfeld met een uitgestreken gezicht dat men Irak wel moest aanvallen want het land had …. chemische wapens. Een leugen zoals feitelijk toen al bleek. Men kan er bijna gif op nemen dat hetzelfde scenario zich nu aan het herhalen is.

Het is Michael T. Flynn, tot voor kort Nationaal Veiligheidsadviseur van Donald Trump en gewezen baas van de DIA, die stelde dat de aanval met sarin in 2013 het werk was van die jihadisten en niet van de Syrische regering. Maar de man werd uitgezuiverd, kaltgestellt.

Wat nu met Syrië 

De vraag is hoe het nu met Syrië verder moet. Wat bij de eerste reacties zeer opviel waren de snelle hoerakreten uit Israël. In regel zwijgt die zionistische regering in alle talen over Amerikaanse acties in het Midden-Oosten. Met als typevoorbeeld hun stilte bij de invasie van Irak in 2003. Dit terwijl zij achter de schermen een der drijvende krachten waren van de vernieling van dat land.

De indruk is dat men Donald Trump bewust in de richting van oorlog duwde, weg van een politieke oplossing voor Syrië. Wat trouwens de goede richting uitging. De nooit geziene perscampagne tegen de vermeende Russische invloed op Trump en bepaalde adviseurs uit zijn entourage tonen dit.

Over de allesomvattende invloed van Saoedi-Arabië, toch medeverantwoordelijk voor de ongeveer 3.000 doden kostende aanval op het New Yorkse WTC van 11 september 2001, zwijgt de klassieke pers en politiek in de VS. Geen woord over de entourage van Hillary Clinton met de Moslimbroeders en Saoedi-Arabië. Men doet het zelfs af als ‘fake news’, de nieuwste modeterm van onze persmuskieten. .

Donald Rumsfeld - 2

In 1983 steunde Donald Rumsfeld het gebruik van gifgassen door de Iraakse president Saddam Hoessein. In 2003 was diens bezit – waarvan Rumsfeld toen al wist dat het een leugen was – de reden waarom Donald Rumsfeld als minister van Oorlog Irak aanviel en bezette. Met catastrofale gevolgen zoals het ontstaan later van al Qaeda in Irak en daarna ISIS.

Gans die hetze was een bewuste poging om de neoconservatieven meer invloed op het beleid te geven. Die zitten nu natuurlijk te juichen en hun reacties van de voorbije twee dagen in de Amerikaanse pers zijn duidelijk. Ze feesten.

De grote vraag is dan ook welke gevolgen dit gaat hebben voor de oorlog tegen Syrië en de relaties met Rusland, China en de wereld. Zeker is dat dit optreden van Donald Trump de zaak geen enkele stap vooruit brengt. Integendeel.

Al Qaeda en Israël juichen

Dat al Qaeda vandaag staat te juichen zegt boekdelen. Evenzeer als de vanuit pro-Syrische bronnen gemelde aanval van ISIS in de provincie Homs waar die getroffen luchtmachtbasis ligt. Trump de man van al Qaeda. Gisteren verscheen er bij Reuters een bericht dat de heersers van Bahrein zeer tevreden zijn met Donald Trump. Uiteraard. Maar dat zijn wel de vrienden van die salafistische bendes.

Onder het mom van de strijd tegen oorlogsmisdaden begaan Donald Trump en de rest van de westerse alliantie de grootst mogelijke oorlogsmisdaden. Want wat is het steunen van een gewapende opstand in een ander land anders dan een oorlogsmisdaad?

Zeker als we zien dat ze hier al zeven jaar een nest koppensnellers van al Qaeda en consoorten steunen, zelfs met wapens. Figuren als een Alexander De Croo, vice-premier voor Open-VLD in de regering Charles Michel, zijn dan ook hypocrieten van de hoogste orde.

Geld inzamelen voor noodhulp aan Jemen en ondertussen de Saoedische oorlog tegen dat land, incluis met een blokkade, steunen. Een oorlog waarbij al Qaeda meevecht met de Saoedi’s en dus de Belgen. En intussen maar zeuren over Waalse wapenleveranties aan die salafistische prinsen daar. Een kwestie van durf of pure domheid. Geloofwaardigheid: –100.

Willy Van Damme

Een hoogdag voor het cynisme

Gisteren werden in het land overal herdenkingen gehouden voor de terreuraanslagen van 22 maart 2016 in het metrostation Maalbeek en op de luchthaven van Zaventem. Daarbij lieten 32 mensen het leven en was er voor een massa anderen onnoemlijk veel leed.

Dat men die mensen herdenkt en alle mogelijke steun geeft aan de vele gekwetsten en familieleden, vrienden van de doden en de hulpverleners is logisch, erg belangrijk en een zeer goede zaak. En daarbij zijn vanwege de slachtoffers heel mooie staaltjes te horen en zien geweest. Het toont dat de mens niet alleen een roofdier kan zijn maar ook een zorgzaam en liefhebbend wezen. Iets om eeuwig te koesteren.

Steun aan ISIS

Maar toch laat alles hier een bijzonder bittere nasmaak achter. Terwijl we hier overal ons medeleven met die slachtoffers van Zaventem en Maalbeek toonden vielen er in het westen van de stad Aleppo doden en gewonden door terreuraanvallen van al Qaeda en haar bondgenoten. En daar hoorden wij in onze media niets over. Die doden telden dus niet mee.

Didier Reynders - In Saoedi Arabië met Nayef en Saud  al Shalaan

Belgisch Minister voor Buitenlandse Zaken Didier Reynders (MR), hier op bezoek bij de Saoedische gebroeders Nayef en Saud al Shalaan. Beiden zijn gekend als financiers van die terreurbewegingen in Syrië en Irak en kregen in Frankrijk jaren cel voor groothandel in cocaïne. Ongetwijfeld geheel halal. En dan in Zaventem tranen plegen voor de slachtoffers van de terreur. Durf is alles.

Maar vooral was dit gebeuren van gisteren een hoogtepunt van cynisme vanwege onze elite van politici, academici en de media. Wie met wat aandacht kijkt naar wat deze heren en dames de voorbije zes jaar rond Syrië en ook Libië deden ziet niet bepaald iets om fier over te zijn. Integendeel, het is een gigantische schande waaraan die heren en dames wel niet zullen herinnerd willen worden.

Neem bijvoorbeeld de unaniem door de EU genomen beslissing van 23 mei 2013 betreffende Syrië. Nadat men in 2011 vanuit de EU een praktisch totaal embargo op Syrië afkondigde werd dit zeer merkwaardig die 23ste mei deels opgeheven. Wat was er gebeurd en waarom deed de EU dat? Het is een beslissing waaraan men op het kabinet van Didier Reynders, minister van Buitenlandse zaken toen, niet aan herinnerd wil worden.

De maand ervoor hadden salafistische terreurgroepen, in essentie al Qaeda en vooral Ahrar al Sham, een kloon van al Qaeda, het olie- en gasrijke oosten van Syrië veroverd. Waarna er intern ruzie ontstond over de opbrengst van die olie en gas en ISIS zich van al Qaeda losscheurde en dat gebied voor zich nam. De kassa bij ISIS kon beginnen rinkelen.

En daarom reageerde de EU, en dus ook de regering Elio Di Rupo, door onmiddellijk het embargo alleen voor olieproducten uit Syrië op te heffen. Er was dus haast bij. Leve de kassa van ISIS. Beweren dat de EU in Syrië alleen die ‘gematigde’ oppositie steunde is dan ook boerenbedrog. Een gigantische leugen.

Een andere zaak waarover men liefst zal zwijgen is het toekennen in 2011 van de Nobelprijs voor de Vrede aan de Jemenitische Tawakkol Karman, een prominent lid van de al Islah partij, de lokale versie van de Moslimbroeders. Een beslissing die kaderde in de politiek van de steun van het Westen aan de Moslimbroeders, en dus al Qaeda, hun vaste partner in crime.

Tawakkol Karman - 5

De Jemenitische Tawakkol Karman fier met haar Nobelprijs voor de Vrede. Een gift van de Noorse sociaal-democratische regering van premier Jen Stoltenberg, nu secretaris-generaal van de NAVO. Hij steunt dan ook voluit de Saoedische oorlog tegen Jemen. Al Qaeda zal hem er dankbaar voor zijn.

En zoals bij alle afdelingen van de Moslimbroeders zijn er immers ook hier directe contacten tussen deze door Saoedi-Arabië gefinancierde partij en de lokale afdeling van al Qaeda, al Qaeda van het Arabisch Schiereiland. Dat is de afdeling die tekende voor de bloedige aanslag op Charlie Hebdo van 7 januari 2015. Nobelprijs voor de Vrede? Welke vrede?

Haar partij steunt trouwens de oorlog van Saoedi-Arabië en het Westen tegen Jemen waarbij men het land zelfs uithongert. Een oorlog die dan weer resulteert in een steeds sterker wordende lokale afdeling van al Qaeda. Met andere woorden: De Belgische regering Charles Michel, met de N-VA, steunt hier Saoedi-Arabië en helpt zo ook de moordenaars van de redactie van Charlie Hebdo sterker worden.

De valse tranen van de media

De oorlog tegen de terreur van het Westen is dan ook een groot toneelstuk, een farce, en een ware ode aan het cynisme. Men toont zijn medeleven met de slachtoffers van de terreur maar blijft die terroristen steunen. Met dien verstaande natuurlijk dat onze media dit lekker voor die slachtoffers en de rest van het publiek weten verborgen te houden.

En dan zijn er onze media en academici. Om nooit te vergeten is natuurlijk de uitlating van Rik Coolsaet, emeritus professor in de internationale politiek van de UGent, die op 30 mei 2012 in Terzake op de VRT-televisiezender Canvas die Syriërstrijders idealisten noemde. Misschien kan hij dat eens aan hun slachtoffers in Zaventem en Maalbeek gaan uitleggen. En zich diep wentelen in de excuses. En dat is dus de top van onze academici.

En dan er zijn onze media natuurlijk die nu vette titels plakten boven hun van tranen en emotie doorweekte artikels. Met televisieheld Rudi Vranckx die in Syrië optrok met topterrorist Abdelrahman Ayachi – in beroep in Brussel 4 jaar cel voor terrorisme – en hem op televisie zelfs een vrije tribune gaf. Diezelfde ‘terrorisme-expert’ – althans volgens de VRT – die al Qaeda in 2011 dood verklaarde.

Abdelrahman Ayachi - 1

Abdelrahman Ayachi, zoon van De Molenbeekse sjeik Bassam Ayachi, de geestelijke vader van het salafisme in België. Hij kreeg in Brussel wegens terrorisme in eerste aanleg 8 jaar en in beroep 4 jaar. Desondanks bleef Rudi Vranckx met hem in Syrië rondtoeren waarbij deze massamoordenaar voor onze terrorisme-expert gids en tolk speelde. Tijdens de televisieactie 12-12 voor Syrië kreeg hij van Vranckx in ruil op de VRT zelfs nog een interview ten geschenke om zo zijn (sic) goede bedoelingen uit te leggen.

Of een Jens Franssen van de VRT die toen hij met een groepje reporters op 11 januari 2012 in de Syrische stad Homs verzeild raakte in een betoging van Assad aanhangers en beschoten werd door terroristen. Waarna hij, samen met Vranckx en de rest van dat aanwezige journaille, alles staken op het regeringsleger. Ze gingen daarbij zelfs zover om kloosterzuster Agnes Myriam te beschuldigen van betrokkenheid bij die aanslag.

En dan was er Guy Van Vlierden van Het Laatste Nieuws die vorig jaar opriep om in Syrië die terreurgroepen aan de macht te brengen. Uiteraard niet ISIS maar wat hij dan de ‘gematigden’ noemde. Een zoals hij hoort te weten alleen in de Westerse verbeelding bestaande categorie. Waarna men vanuit Syrië elders in de wereld de ene aanslag na de andere kan plegen. Syrië als een paradijs voor terroristen.

Ook De Morgen mag men natuurlijk niet vergeten. Die plaatste op 14 december 2016 naar aanleiding van de bevrijding van het oostelijk deel van de stad Aleppo een ganse pagina interview met topterrorist Bilal Abdul Kareem, een man van al Qaeda die moslims via zijn media oproept om in Syrië te komen vechten. En dat op de voorpagina van De Morgen. Of uitgever Christian Van Thillo die in zijn kranten pleidooien laat plaatsen om terroristen te steunen.

En dan is er uiteraard De Standaard waar ‘expert’ Chams Eddine Zaougui op 6 juni vorig jaar nog opriep om aan die terreurgroepen ultramoderne luchtafweerraketten te leveren. Goed bruikbaar in Zaventem of Schiphol natuurlijk. En het lijstje van dat soort artikels is in wezen oneindig. Want met hetzelfde gemak waarmee men nu de tranen laat vloeien zo ook steunde men de terreurgroepen in Syrië en elders in het Midden-Oosten.

En niemand van hen die maar denkt aan verontschuldigingen. Dat pas zou grootmoedig geweest zijn van een Rudi Vranckx, Rik Coolsaet, Didier Reynders, Elio Di Rupo, Jens Franssen, Charles Michel, Guy Van Vlierden, De Morgen en De Standaard. Maar dat doet men niet en daarom zijn al hun tranen en woorden van medeleven pure hypocrisie.

De 22ste maart 2017 was dan ook de hoogdag van het cynisme. Dat is de reden waarom men de slachtoffers in Syrië zelf gisteren vergeten is. Het zijn slachtoffers waarvoor die elite zelf verantwoordelijk is. Zoals ze feitelijk ook die in Zaventem, de Bataclan, Maalbeek en Charlie Hebdo indirect op hun kerfstok hebben. Zou een van hen weten wat schaamte is?

Willy Van Damme