Corona–Britse groepsimmuniteit

Dat de Britse premier Boris Johnson als clown niet zou misstaan in een klassiek circus lijkt voor velen zeker. Zijn visie tot voor twee weken was dat men moest streven naar groepsimmuniteit. Besmet de ganse bevolking en iedereen is daarna veilig. Probleem opgelost. Voor de simpele van geest dan toch.

Dat was het idee van Boris Johnson en zijn adviseur Dominic Cummings, de Britse versie van de Rus Grigori Raspoetin. Ze hadden zelfs een wetenschapper die dat verdedigde, de bioloog Trofim Lysenko van London anno 2020.

Tot men dit gezelschap er attent op maakte dat dit enkele honderdduizenden Britten het leven kon kosten. En met het drama dat zich toen al in Italië voltrok leek hen dat toch wat te risicovol.

Hier hangt een clown in de lucht. Ongetwijfeld weet hij nu wat groepsimmuniteit is. Misschien kan hij het later verder vertellen.

Zie dat het volk in opstand komt? Nochtans hadden zij met de kennis opgedaan in China kunnen weten hoe gevaarlijk dit was. Maar ja, dat zijn voor het duo Boris & Dominic toch maar Chinezen. Ongetwijfeld minderwaardig volk.

En dus ging men veel te laat stap voor stap weg van die knotsgekke en dodelijke plannen en ging men vermoedelijk met tegenzin over naar meer klassieke recepten zoals die in Frankrijk en België. Niet dat het veel helpt. Nog dit weekend waren er beelden te zien van massa’s Britten die lekker naast elkaar flaneerden in de prachtige Londense parken.

En nadat het virus kroonprins voor het leven Charles velde is het nu sinds dit weekend de beurt aan premier Boris ‘Er is niets aan de hand’ Johnson om richting hospitaal te trekken en vandaag zelfs in de afdeling voor intensieve zorgen te belanden.

De man streefde naar groepsimmuniteit en is dus op weg. Ik vrees dat hij dat woord vanaf het voorbije weekend niet meer wil horen. Zou zijn hedendaagse Raspoetin dat woord nog wel willen uitspreken?

Willy Van Damme

Bassam Ayachi–Voorlopige vrijheid onder voorwaarden

In Frankrijk werd volgens kringen bij het gerechtelijk onderzoek de Frans-Syrische jihadist Bassam Ayachi in april vorig jaar in alle stilte en onder voorwaarden voorlopig vrijgelaten. Intussen loopt het onderzoek tegen wat genoemd wordt als de sjeik van Molenbeek gewoon verder. Hij werd op 4 april 2018 gearresteerd in het kader van de anti-terrorismewetgeving en onder meer het rekruteren van Syriëstrijders.

Een leven van terreur

Sjeik Bassam Ayachi is een der meest merkwaardige figuren van de salafistische terreurbewegingen in de wereld. Zijn arrestatie is trouwens niet de eerste maar al de vierde. Een eerste maal was dat wegens zijn vermeende hulp bij de bestorming op 20 november 1979 van de Masjid al Harom, de Grote Moskee, in de Saoedische stad Mekka.

Een bezetting die tot 4 december zou duren en een sleutelmoment in de geschiedenis van dat land bleek. Bioscopen gingen nadien dicht en vrouwen verdwenen uit media. Maatregelen die pas recent door kroonprins Mohammed bin Salman werden opgeheven. Bassam Ayachi werkte er toen voor het Franse bouwconcern Bouygues.

Bassam Ayachi - 5

Bassam Ayachi, in het centrum en de man met de witte baard, hier in Syrië in gesprek met leden van al Qaeda. De man heeft een leven in dienst van allerlei salafistische terreurgroepen. Een vriendelijke oude man was het beeld dat men in de media veelal over de man schetste. Zie het zwaard op zijn lichaam. Het is een door jihadisten in Syrië regelmatig gebruikt instrument voor onthoofdingen.

In 1996 kwam hij opnieuw in het nieuws met de beruchte ‘Bende van Roubaix’ die zich specialiseerde in onder meer bankovervallen en in de periode van 20 januari tot 29 maart 1996 onder meer een autobom plaatste voor het hoofdkwartier van de politie in Rijsel. Onderzoeksrechter Jean-Louis Bruguière liet hem zelfs arresteren.

Deze overvallen moesten dienen om jihadistische terreurgroepen te financieren die toen in de oorlog in Bosnië-Herzegovina actief waren. Waarbij Bassam Ayachi volgens het onderzoek diende als geldsluis tussen de overvallers en het vroegere Joegoslavië.

Hij werkte er samen met figuren als Bin Laden en de Brit Abo Hamza, alias kapitein Haak en een man die gezien wordt als een rekruteerder die de steun genoot van de Britse veiligheidsdiensten die in die regio wel wat jihadisten konden gebruiken. Trouwens ook de Britse veiligheidsagent James le Mesurier, stichter van de Syrische Witte helmen, was er toen erg actief.

Molenbeek

Meest spectaculair verscheen Bassam Ayachi in de media in september 2001. Toen huwde hij als sjeik Malika el Aroud en Abdessatar Dahmane waarna die laatste snel op reis naar Afghanistan trok om er op 9 september de Afghaanse rebellenleider Achmed Sjah Massoud, een tegenstander van de Taliban en Bin Laden, te vermoorden. Exact twee dagen voor de aanslagen van 11 september in de VS. De link was duidelijk.

Desondanks bleef Bassam Ayachi ongemoeid. Het Belgische gerecht begon tegen hem geen onderzoek. En terwijl de VS en met haar bevriende spionagediensten pakken niet zelden totaal onschuldigen of kleine garnalen ontvoerden, folterden en voor de rest van hun leven in Guantanamo opsloten toonde Washington zo te zien geen enkele interesse voor de man.

2

Abdelrahman Ayachi, zoon van, was in Syrië gids en tolk voor Rudi Vranckx van de VRT. Hij kreeg tijdens de actie voor Syrië van de VRT op 26 maart 2012 van Vranckx zelfs een interview waarin die eens netjes de reden voor zijn optreden daar mocht verklaren. Over zijn veroordeling tot 4 jaar cel wegens terreur uiteraard geen woord. Zoals zijn advocaat Sebastien Courtoy tijdens zijn proces verklaarde werkte hij voor de Franse Veiligheidsdienst DGSE. De dienst dus van toen president Nicolas Sarkozy die zelfs deels van joodse afkomst is. Toen hij nog in Molenbeek actief was vergelijk hij op het internet joden met varkens en apen die men moest uitroeien. Niet dat deze groepen ooit zelfs maar een aanslag op Israël planden.

Wat toch minstens merkwaardig is en de indruk geeft dat men hem nuttiger vond als hij in vrijheid rondliep om voor de ‘heilige oorlog’ salafisten te rekruteren. Was de man dus een zoveelste provocateur van de CIA of de Mossad? Een kritisch denkend man zou het voor veel minder gaan geloven.

Zeker daar de dit jaar 74 wordende Bassam Ayachi in vele opzichten in België de vader van het salafisme is die deze vorm van terreur in Molenbeek zowat introduceerde. Het Centre Islamique Belge en een serie websites waren daarbij zijn instrumenten waarmee hij rond zich een ganse schare van fans aantrok.

Neem bijvoorbeeld Ali Tabich. Deze terrorist en leider van een groep salafisten kreeg in een zaak waar ook Abdelrahman werd veroordeeld toen in eerste aanleg in april 2012 11 jaar cel. In beroep in juni 2013 kreeg hij echter maar 5 jaar waarvan maar 40 maanden effectief. Een cadeau.

Zijn broer Brahim die aan de Brusselse Stalingradlaan een doe-het-zelfzaak uitbaatte leverde dan weer aan de aanslagplegers van Zaventem en Maalbeek het materiaal voor de springstof gebruikt bij die slachtpartij. Hij zal op het grote assisenproces in deze zaak een der beklaagden zijn. Anderen gingen dan weer vechten bij Al Qaeda in Irak, het latere ISIS of in Afghanistan. Syrië met o.a. Olivier Dassy komt pas later.

Bassam Ayachi - 3

Bassam Ayachi en zijn volgeling Olivier Dassy in Syrië. Onze ‘experten’ geloofden de man toen hij stelde tegen de aanwezigheid in Syrië van Europese Syriëstrijders te zijn. Een kwestie van naïviteit van hunnentwege of van bewust liegen? Ongetwijfeld een leuke foto voor het nageslacht.

Zoonlief Abdelrahman Ayachi trekt bijvoorbeeld ook naar Irak en kreeg er nadien in eerste aanleg 8 jaar effectieve celstraf voor met in beroep 4 jaar. Maar dan was de man al gaan vliegen richting Syrië waar hij op 19 juni 2013 sneuvelde en zijn 70 of zo maagden vervoegde. Kort voordien was zijn Franse vriend Raphael Gendron op 14 april er trouwens ook al gedood.

De vriendelijke oude man

Maar voor onze media bleef hij grotendeels de vriendelijk lachende oude sjeik – de oudste Syriëstrijder klonk het – en een man die feitelijk geen terrorist was maar een strijder voor het geloof en tegen onrecht. Iemand die bovendien ook tegen de komst van buitenlandse strijders naar Syrië was.

Het beste voorbeeld van dat witwassen is het verhaal van twee Belgische experten Guy Van Vlierden, man van Het Laatste Nieuws en de Amerikaanse studie- en propagandadienst The Jamestown Foundation, en Arabist Pieter Van Ostaeyen, actief bij de KUL en de European Foundation for Democracy, waarin die een lang betoog hielden om de man feitelijk vrij te pleiten.

Oeigoer TIP - Arslon Xudosi - Bellingcat - Maart 2020

Een oproep van Arslon Xudosi, een medewerker van Bellingcat, tot steun aan de Turkestan Islamic Party (TIP) die vooral bestaat uit Chinese Oeigoeren en actief is in het zuidwesten van de provincie Idlib. Geen wonder dat men in onze media als de dood zwijgt over de terreur die deze groep in het recente verleden in China veroorzaakte. Liever neemt men als zijnde waar onbewezen Amerikaanse verhalen over 1 miljoen in kampen opgesloten Oeigoeren.

Met argumenten zoals dat hij tegen journaliste Joannie de Rijke in Knack had gezegd tegen de komst van Europese Syriëstrijders te zijn. En met als tweede voorname reden dat hij betrokken was bij gevechten met ISIS en al Qaeda.

Alsof die jihadisten niet al 9 jaar op en af met elkaar op de vuist gaan. Veelal om de buit. Maar het is hier voor dit genre van ‘onderzoekers’ gewoon een kwestie van geloof natuurlijk en dan is kritisch onderzoek geheel uit den boze.

Ook was de Valken van de Levant, de fractie waarvan hij lid was, volgens hen een eerder gematigde groep die zich niet echt bezig hield met terreur. Vergetend dat toen eind 2013 bij de jihadisten een interne burgeroorlog uitbrak zijn Valken van de Levant bijna ten onder ging doordat de leden massaal overliepen naar… ISIS. En uiteraard werkte hij ook nauw samen met al Qaeda zelfs al was er onderling wel eens ruzie.

Grappig was natuurlijk dat Bassam Ayachi vijf dagen voorde publicatie van dit artikel in Frankrijk was aangehouden wegens zijn betrokkenheid bij het … rekruteren van Syriëstrijders. Wat zijn eerdere beweringen tegen Joannie de Rijke in een juist perspectief plaatste. Maar Bellingcat waar het artikel verscheen is dan ook gekend als een fanatiek verdediger van die Syrische jihadisten.

Arslon Xudosi - Bellingcat

Arslon Xudosi en Bellingcat op een screen saver van zondag 29 maart. De online onderzoeken van Bellingcat ondersteunen dan ook steevast de beweringen van al Qaeda & co in Syrië. Net zoals ze in de zaken van de familie Skripal met novichok en de Maleisische vlucht MH17 al snel de daders vonden in … Rusland. Er zijn zoiets als zekerheden in het leven.

Zo is er hun medewerker en specialist in de Oeigoerse kwestie Arslon Xudosi die op tweets oproept tot steun aan de Turkestan Islamic Party, een in Syrië erg actieve terreurgroep gelieerd aan al Qaeda. En dus wekt de publicatie van een in wezen op niets gebaseerde poging tot witwas van Bassam Ayachi op die site geen verbazing.

Bellingcat is immers ook een door de VS en sinds recent Nederland gefinancierde organisatie. Ze gaat er zelfs meehelpen bij de opleiding van nieuwe lichtingen journalisten. Wat belooft. De vraag is natuurlijk of Bassam Ayachi ditmaal zijn straf zal krijgen. Maar hij heeft duidelijk enkele goede en invloedrijke vrienden. Het is dus afwachten.

Willy Van Damme

1) Bellingcat, 9 april 2018, Pieter Van Ostaeyen en Guy Van Vlierden, ‘Separating Facts from Fiction about Belgium’s Oldest Foreign Fighter, Bassam Ayachi’. https://www.bellingcat.com/news/uk-and-europe/2018/04/09/separating-facts-fiction-belgiums-oldest-foreign-fighter-bassam-ayachi/

Rabbijn Moshe Friedman doet boekje open

Bij de ruzies rond de Mechelse Dossinkazerne en de Holocaust heeft men het in de media steevast over de joodse gemeenschap als men spreekt over de visie van Michael Freilich, André Gantman en Claude Marinower en wat ze te verklaren hebben over de rol van deze instelling en de holocaust tegen joden. Er is immers voor de pers maar een joodse gemeenschap en die is een en ondeelbaar.

Tussen New York, Wenen en Antwerpen

Wie jood is is zionist en is dus ook pro Israël. Het is een grote leugen en dat toont het recente boek ‘Mossad-operaties en politieke aanslagen in Europa’ van de Antwerpse rabbijn Moshe Friedman nogmaals goed aan (1). Hij is een man die niet terugschrikt om tegen de schenen te schoppen van bovenstaande figuren en Israël in in zijn geheel. Het is zijn levenswerk.

Alhoewel in New York geboren heeft hij om familiale reden goede contacten met Oostenrijk. Zo komt zijn vrouw Lea Rosenzweig uit de Oostenrijkse stad Klagenfurt. Bovendien leefden zijn voorvaderen in wat toen de Oostenrijks-Hongaarse dubbelmonarchie, het rijk van de Habsburgers was.

Moshe Friedman was in België een nobele onbekende tot hij in een controversie rond zijn kinderen en de Antwerpse joodse scholen terechtkwam. Men weigerde hen zelfs de toegang. Waarna de zionistische lobby in Antwerpen met op kop Michael Freilich, toen nog hoofdredacteur van Joods Actueel, spreekbuis van Israël en vooral de regeringspartij Likud, een zware lastercampagne tegen de man begon.

De Morgen

En dan was De Morgen er als de kippen bij. Geen verbazing want volgens een oud-gediende van de krant was de Israëlische ambassadeur er wel eens te gast. In een van die memorabele stukken van het blad deden Bjorn Maeckelebergh en Maud Oeyen op 12 december 2012 een boekje open over de man.

En wie was de bron? Michael Freilich natuurlijk die zonder weerwoord zijn gif kon spuwen over Friedman. Een mooi staaltje van wat journalistiek niet kan en mag zijn. Van een wederwoord of onderzoek van de feiten was geen sprake. Het woord van Freilich, tegenwoordig parlementslid voor de N-VA, was heilig. Ooit nam de N-VA het op voor de Palestijnen maar dat is vergeten en verleden tijd.

Moshe Friedman - Mossad-operaties en politieke aanslagen in Europa - boek 2020

Moshe Friedman doet een boekje open over de onfrisse praktijken van de Oostenrijkse Israelitische Kultusgemeinde en de Mossad.

Titel van het verhaal was ‘Ahmadinejads vriend slaat toe in Antwerpen’ Waarna de krant schreef: ‘Uitgespuwd in Wenen, weggejaagd in de VS en nu persona non grata van de joodse gemeenschap in Antwerpen: De omstreden jood Moshe Friedman….’ Een intro die doet denken aan hoe de Pravda of de Renmin Ribao ooit in ongenade gevallen politici in hun land aanpakten. Of de praktijken van het McCarthyisme in de VS.

Friedman werd hierin omschreven als een fraudeur, bedrieger en dief. Wie het verhaal echter bestudeerde kwam juist uit bij het tegenovergestelde. Met steun van de Mossad en gewapenderhand werd hem zijn Weense synagoge waar hij opperrabbijn was ontnomen. Oostenrijkse gerechtsdocumenten bewijzen dat. Hebben De Morgen en Freilich zich ooit voor die leugens verontschuldigd? Natuurlijk niet.

Het echte probleem is dat Moshe Friedman ooit op een foto verscheen met de toenmalige Iraanse president Mahmoed Ahmadinejad die toen voor onze pers de verpersoonlijking van de duivel was. En een dissidente jood moest men hoe dan ook het zwijgen opleggen.

Hij was dan ook een fel tegenstander van Israël en het zionisme en diende daarom gestraft en in de ban van de mensheid geslagen. En hij is verre van de enige jood die radicaal tegen Israël is. Er zijn er massa’s maar die hun stem raakt niet in bladen als The New York Times of De Morgen. Ze zijn als pest- of lepralijders.

Israelitische Kultusgemeinde

In dit boekje dat deels een verhaal over zijn leven is komt die zaak waar De Morgen toen over schreef uitvoerig ter sprake. Zij het meer in detail dan toen het hier ter sprake kwam. Zo spreekt hij over doodsbedreigingen en komt uiteraard ook de inbraak en diefstal van zijn synagoge ter sprake. En achteraan in het boekje staan er ook een aantal documenten die zijn gelijk hier staven.

Interessanter is de achtergrond van deze affaire die teruggaan tot een wet van 1890 uitgevaardigd onder de Oostenrijks-Hongaarse keizer Frans Jozef I en ‘das Israelitengezetz’, (De Israëlietenwet) genoemd. Deze gaf het judaïsme eindelijk de rechten die ze al lang vroeg: de vrijheid voor joden om in het openbaar hun godsdienst te belijden.

Zoals hij in het boek stelt was dat een goede zaak maar had het een enorm nadeel. Wie als jood wilde actief zijn moest o.m. voor subsidies voor gebedshuizen aansluiten bij de Israelitische Kultusgemeinde (IKG).

IMG_1744

Moshe Friedman, toont het optreden tegen hem van Israël en de Mossad. Hij is al jarenlang immers een stevige tegenstander van Israël. Figuren als Michael Freilich begonnen dan ook tegen hem een lastercampagne.

Het gevolg was dat deze het monopolie kreeg over de joodse gemeenschap in het land. Maar het grote kenmerk van het judaïsme is echter haar enorme verscheidenheid van visies om wat het ware geloof is. Het lijkt als iedere rabbijn voor zich.

En dan is een monopolistische structuur die zegt wie jood is en wie niet zoeken naar herrie. En zeker ook toen in die periode binnen het jodendom het zionisme zijn ruwe kop opstak. Een strekking die zich tegen andere joodse meer religieuze visies openlijk vijandig opstelde en mensen zelfs broodroofde. En zoals kon verwacht worden kreeg de groep rond Theodor Herzl, een Oostenrijker, en het zionisme de IKG in handen.

Orthodox jodendom

In het boek komt ook de figuur van de rabbijn Benjamin Scheiber de Weense vertegenwoordiger van de Agudath Israël die vanuit de Orthodox Joodse gemeenschap een tegengewicht wou zijn versus het seculiere zionisme.

Zijn pogingen om het monopolie van de IKG te doorbreken faalde. Dit ondanks het feit dat die constructie rond monopolist IKG door het gerecht als ongrondwettelijk werd gezien. Uiteindelijk slaagde men er zelfs in om de Agudath Israël onder zionistische controle te brengen.

En toen Moshe Friedman naar zijn Weense heimat terugkeerde als rabbijn van de orthodoxe synagoge aan de Lobeergasse 9 dan stond de IKG en de zionistische beweging in rep en roer. Zeker wanneer hij ook naar Iran trok voor een debat rond de Holocaust.Tonnen drek kreeg de man over zich heen.

Wie op dat ogenblik op het internet naar verhalen over de man speurde kon zijn ogen en oren bijna niet geloven. Sommigen stelden zelfs dat zijn kinderen niet van hem waren. Alles kon, het weerzinwekkende eerst.

Meewerken met Eichmann

Een ander hoofdstuk in het boek gaat over de relatie van de IKG en de nazi’s. Iets waarover men in zionistische kringen liefst zwijgt. Een onderwerp voor de Dossinkazerne onder leiding van het duo Gantman en Marinower zal het nooit zijn. Zelfs al is het zeer boeiend en een erg belangrijk aspect van de Holocaust.

Zo stelt Friedman in het boek dat de IKG en Adolf Eichmann samenwerkten bij het verzamelen van joden om ze naar de vernietigingskampen à la Auschwitz af te voeren. Waarbij de IKG voor haar diensten een deel van de buit kreeg.

Topfiguren van de IKG zoals Josef Löwenherz en Bienenfeld kregen het na 1945 dan ook hard te verduren. Zo schreef volgens Friedman het Jewish Telegraphic Agency in het blad Aufbau op 8 oktober 1946: “Löwenherz, zijn assistent Bienenfeld alsook hun helpers voerden getrouw alle nazibevelen uit voor de selectie van de om te brengen Weense joden. Ze deelden vaak het geconfisqueerde eigendom met de Gestapo.”

Joodse scholieren protesteren tegen Israël

Veel joden zijn fanatiek gekant tegen Israël en sommige joden in Palestina weigeren zelfs te betalen in shekel, de Israëlische munt. Ze gebruiken dan liever de dollar. Via allerlei methoden poogt Israël die groepen onder druk te zetten, o.m. via  hypothecaire leningen van de Israëlische Bank Leumi.

Dat klopt natuurlijk en Josef Löwenherz was zeker geen onbesproken figuur. Hij werd na de anschluss in 1938 door Eichmann direct aan het hoofd van het IKG gesteld een organisatie die ook nooit verboden werd en gans de oorlog verder actief was. De rol van het IKG was toen het in kaart brengen van de joden in Oostenrijk en te zorgen dat de deportatie naar de vernietigingskampen zo geruisloos mogelijk verliep.

Collaboratie

Vraag is natuurlijk wat Löwenherz en zijn team in die situatie konden doen? Door in te gaan op de eisen van de nazi’s maakten zij de jodenvervolging wel een stuk gemakkelijker. Het is een beetje als het verhaal van de Antwerpse en Brusselse houding in die periode tegenover de door Duitsland bevolen razzia’s in die steden tegen joden.

De Antwerpse politie met burgemeester Leo Delwaide gehoorzaamde de nazi’ en deed flink mee, de Brusselse autoriteiten weigerden. Vorig jaar werd het Leo Delwaidedok in de haven wel om die reden een nieuwe naam en werd het het Bevrijdingsdok. Een meer dan juiste beslissing.

Voor velen hadden er toen minder joden vermoord geweest moesten joodse notabelen en organisaties geweigerd hebben om mee te werken aan de plannen van Hitler. Sommigen van die joodse collaborateurs overkwam het trouwens slecht. Ook zij kregen toen iedereen al weggevoerd was ook een ticket enkele reis nach osten. Löwenherz werkte mee, overleefde de Holocaust en verdiende er zo te zien nog aan.

Löwenherz en Bienenfeld werden in augustus 1945 door de Sovjets die Wenen toen bezetten dan ook gearresteerd omdat ze niet alleen met de Gestapo meewerkten aan de Holocaust maar er zich ook mee hadden verrijkt. (2) Het Jewish Telegraphic Agency schreef het jaar nadien dan weer dat ze door een joodse jury werden vrijgesproken en er zelfs lof van kregen voor hun wat men ‘heroïsch’ gedrag noemde. (3) (4)

Overal actief

In een derde deel van zijn boek schetst hij een beeld van de rol van de Mossad, de immer actieve joodse buitenlandse veiligheidsdienst, bij een serie politieke gebeurtenissen. Dat die wereldwijd overal aanwezig is en achter de schermen – het is een veiligheidsdienst – een centrale rol speelt is geweten.

DSC_0311

Jacques Monsieur afkomstig uit Lot bij Halle werkte zoals hij aan het gerecht toegaf als wapenhandelaar jarenlang voor de Mossad.

Zo is het geweten dat de Lotse wapenhandelaar Jacques Monsieur zoals hij zelf toegaf voor de Mossad werkte en dat hetzelfde bijna zeker waar is voor de Belgische Marokkaan Abdelkader Belliraj, de man die enkele maanden voor de aanslagen op het WTC in New York een privégesprek had met Osama Bin Laden.

Het zijn onze voornaamste gekende spionnen van na WO II. Belliraj zette nadien in Marokko zelfs een terreurgroep op met hem als wapenleverancier. Hij kreeg hiervoor in Marokko levenslang.

De zaak is dat die organisatie zoals alle andere in haar genre onzichtbaar opereert. Je bent lid van een actiegroep rond bijvoorbeeld Palestina en je kan bijna zeker zijn dat een lid ervan ook werkt voor de Mossad. En je weet het niet. En twijfel niet, al die Syrische terreurgroepen hebben meerder spionnen in hun gelederen.

En behoudens de in Brussel in 1990 vermoorde wapenexpert Gerald Bull weten we niets van politieke moorden door die organisatie in België. En die moord blijft jaren later ook nog steeds in de dichte mist gehuld.

Jorg Haider

Als deels Oostenrijker volgt hij natuurlijk de tribulaties rond de dood van Jorg Haider, de politicus en demagoog die ooit de Oostenrijkse Vrijheidspartij groot maakte en op 11 oktober 2008 officieel omkwam bij een verkeersongeval. “Klopt niet, hij werd door de Mossad vermoord”, stelt Friedman.

Probleem hier is dat hij geen bewijzen aanbrengt voor die zware beschuldigingen. Het kan nooit worden uitgesloten maar zeker is dat hij die nacht op die weg waar 70km mocht worden gereden hij in een bocht een groot pak sneller reed. De toestand van zijn zware auto op de plek van het ongeluk toont dat aan. Ook stelde de politie en een getuige dat hij stomdronken was en bijna 2 promille aan alcohol in zijn bloed had.

Dat de Mossad de FPÖ had weten te infiltreren is zeker en de naam van de infiltrant is ook gekend: Peter Sichrovsky, voorheen de secretaris-generaal van de partij. Maar was hij de enige? We weten het uiteraard niet.

En dan is er de Israëlische krant Maariv die de dag van de dood van Haïder al kopt dat de Mossad hem had vermoord. Met verder ook nog de Israëlische zakenman Chaim Sharvit en Peter Linduska die de beveiliging van de FPÖ regelde en eveneens voor de Mossad zouden gewerkt hebben.

Josef Löwenherz IKG met Adolf Eichman - Maart 1938

Onmiddellijk na de verovering van Oostenrijk zette Adolf Eichmann Josef Löwenherz aan het hoofd van de IKG, de officiële vertegenwoordiger van de Oostenrijkse joden. Was die misschien meegaander dan zijn voorganger? De foto is genomen op 18 maart 6 dagen na de Anschluss.

Voldoende materiaal voor een grondig onderzoek natuurlijk maar men kan er gif op nemen dat er geen onderzoek komt en als er een komt dit zo zal doodlopen. Een organisatie zoals de Mossad strooit met gemak zoveel valse sporen rond dat zelfs de meest getrainde speurneus er zijn weg in verliest.

Heinz-Christian Strache

Ook het verhaal over de Ibiza-video die de politieke kop heeft gekost van OFP partijleider Heinz-Christian Strache en de val van de Oostenrijkse regering. Het was het politiek einde van Strache. De Ibiza-video was een poging tot corruptie die echter stiekem werd gefilmd en als de tijd kwam ook werd gelekt. Het zorgde op 22 mei 2019 voor de val van de regering Sebastian Kurz waarin hij vice-kanselier was.

Friedman noemt hierbij de Israëlische meesterspion Rafi Eitan, de man die o.m. betrokken was bij de ontvoering van Adolf Eichmann. En die had inderdaad goede contacten met Strache maar was – hij stierf vorig jaar – als zakenman ook betrokken bij activiteiten op Cuba. Dat soort lieden werkt nu eenmaal met meerdere agenda’s gelijktijdig. Zeker is dat men Strache via die ontmoeting op Ibiza chanteerbaar wou maken.

Maar er is hier nog heel veel onduidelijk. Wie was die zogenaamde dochter van een niet-geïdentificeerde Russische oligarch? Was het de Mossad? Het zou heel goed kunnen zijn maar ook hier – en dat is geen verrassing – zijn er alleen vermoedens. De Mossad zijn professionals en werken in het donker.

Duidelijk is dat iemand de regering Sebastian Kurz ten val wou brengen. Maar wie en waarom? We weten het niet en kunnen dus alleen maar gissen. Kurz regeert er nu met de Groenen. Maar die laatsten zullen het zeker niet gedaan hebben.

Filip Dewinter

Trekt hij soms zonder veel bewijs al te gemakkelijk conclusies – misschien heeft hij die bewijzen maar toont ze niet – dan is het laatste stuk over Filip Dewinter, Pim Fortuyn en Theo van Gogh ronduit slecht. Hij had het veel beter weggelaten. Zo stelt hij dat het cordon sanitaire uniek is voor België. Dat klopt niet want het is ook van toepassing in Frankrijk en Duitsland.

Nazi medaille bezoek Palestina - Leoold Edler von Middlestein - 1933

In 1933 kort na het aantreden van Adolf Hitler trok Leopold Edler von Middlestein, toen bij de SS hoofdverantwoordelijke voor het jodenvraagstuk, op uitnodiging van het joods zionistisch comité voor Palestina naar Palestina op bezoek. Hij schreef er een serie verhalen over in het blad Der Angriff (Aanval), de Berlijnse avondkrant van propagandachef Joseph Goebbels. De medaille is gemaakt ter herinnering aan dat bezoek. Zionisten waren heus niet vies van Hitler toen. Iets voor een debat in de Dossinkazerne?

Het is niet het gevolg van Israëlische trucs maar van de walg van politici en een breed publiek tegen het discours toen van het Vlaams Blok, nu Vlaams Belang. Een partij die een belangrijk deel van de bevolking wou uitsluiten, hen criminaliseerde en waarvan er een serieus aantal zelfs sympathiseren met het fascisme. Ze hoort niet thuis aan een bestuurstafel.

Dat een man als Dries Van Langenhove nu dankzij het Vlaams Belang in het parlement zit maakt dat nog duidelijker. Het heeft niets met Israël of wat dan ook te maken. Het is een kwestie van fatsoen tegenover de medeburgers. Zelfs al stemt een groot aantal mensen voor die partij.

En inderdaad kreeg Dewinter in het verleden al een pak doodsbedreigingen maar hij is verre van de enige in dit land. Ook hier kwamen er al drie toe. Maar als je massa’s mensen zit te beledigen dan wekt dat geen verbazing. Zijn manier om aan politiek te doen lokt het uit. En wie weet is dat ook zijn bedoeling wel.

En uiteraard zijn er niet de minste aanwijzingen dat de moorden op Pim Fortuyn en Theo Van Gogh ook maar iets met Israël te maken hebben. Het stoort in dit boek dat zo zelfs een deel van zijn waarde verliest. Spijtig. En ho ja Marine Le Pen en Geert Wilders staan met hun foto wel op de cover maar over hun geen woord in het boek.

Willy Van Damme

1) Moishe Friedman, 2019, ‘Mossad operaties en politieke aanslagen in Europa’, 127 pagina’s, 18 euro. Eigen uitgave en te verkrijgen via obrrabbiner.friedman@gmail.com.

Het boek is blijkbaar een hit in Oostenrijk waar zeer dubieuze figuren als Haider en Strache van de OFP nu eenmaal veelvuldig over de lippen gaan.

2) The Jewish Floridian, 10 augustus 1945, ‘Gives reason for arrest in Vienna of two leaders’. Jewish Telegraphic Agency. https://ufdc.ufl.edu/AA00010090/00914

3) Jewish Telegraphic Agency, 24 september 1946, Löwenherz Cleared by Investigating Committee; Conduct Found “beyond Reproach”.  https://www.jta.org/1946/09/24/archive/lowenherz-cleared-by-investigating-committee-conduct-found-beyond-reproach

Het onderzoekscomité bestond uit de Association of Austrian Jewish Refugees in Great Britain, the Alumni Association of Zionist Fraternities of Austrian Universities, and the Jacob Ehrlich Society in London.

Wat de waarde van hun onderzoek was is natuurlijk een goede vraag. Dit comité was vooral het werk van Wilhelm Bienenfeld, de rechterhand van Löwenherz en hoofd van het technisch departement van de IKG toen. Bienenfeld was ook lid van het Joods Wereldcongres en dus erg invloedrijk. De uitkomst stond dan ook al vast. Men koos ook bewust voor Londen en niet New York. Bovendien zijn zowat alle documenten hierover nadien verdwenen.

Of alle Oostenrijkse joden en hun overlevende naaste familieleden zich bij deze visie konden aansluiten is een even goede vraag. Over de winst die Löwenherz en het IKG dankzij de Holocaust maakte zweeg men blijkbaar heel zedig.

4) Meer gedetailleerde informatie over wat er na de oorlog met Josef Löwenherz gebeurde is te vinden in het boek ‘Jewish Honour Courts’ van Laura Jackusch en Gabriel N. Finder in 2015 uitgegeven bij Wayne State University Press in Detroit.  https://books.google.be/books?id=PlRQCgAAQBAJ&pg=PA172&lpg=PA172&dq=Aufbau+Josef+Lowenherz&source=bl&ots=eAy4290GpS&sig=ACfU3U1v0_EUG00b9RHj_FBREyBZ9Dbgcw&hl=nl&sa=X&ved=2ahUKEwiQlvCf2qjoAhVChqQKHWeLC3EQ6AEwDHoECAgQAQ#v=onepage&q=Aufbau%20Josef%20Lowenherz&f=false

Op zeker ogenblik ontkende Löwenherz, een zionist, en zijn vrienden dat hij ooit gecollaboreerd had en bij de Duitsers zelfs gesmeekt had om afgevoerd te worden naar Theresienstadt, een concentratiekamp voor joodse notabelen. Toen de joodse overlevenden van de holocaust naar Oostenrijk terugkeerden waren velen van hen dan ook woedend op de IKG en zeker op Löwenherz en Bienenfeld.

Hij werd door de toenmalige Oostenrijkse overheid aangeklaagd maar stierf ongestraft bij zijn kinderen in de VS. Benzion Lazar, zijn voornaamste criticus binnen het Weense jodendom werd binnen de IKG uitgerangeerd. Jozef Löwenherz stierf in 1960 in New York en verbleef in 1945 onder de Sovjetbezetting in Tsjechoslowakije drie maanden in een cel.

Verdere informatie kun je ook nog vinden bij Ilana Fritz Offenberger, The Jews of Nazi Vienna, 1938-1945, Rescue and destruction’, Palgrave MacMillan, Dartmouth, VS. 2018. https://books.google.be/books?id=ATLbDgAAQBAJ&pg=PA282&lpg=PA282&dq=%22Wilhelm+Bienenfeld%22&source=bl&ots=MAXeK59r6y&sig=ACfU3U3jLkJrmWi1rQo5fOn34frxdOyqBQ&hl=nl&sa=X&ved=2ahUKEwiF–Cr5qjoAhUQMewKHZltD2IQ6AEwAnoECAUQAQ#v=onepage&q=%22Wilhelm%20Bienenfeld%22&f=false

Wij vragen concentratiekampen–Vlaams-Nationalisten

Dezer dagen is het allemaal Auschwitz dat de klok slaat. Natuurlijk aangevoerd door Israël en haar bondgenoten die van de gelegenheid nog maar eens gebruik maken om in het Midden-Oosten de oorlogstrom nog wat luider te laten klinken. Een meer dan schandelijk schouwspel waar onze regeringen binnen de EU volop aan meewerkten en waarbij zij nadien zelfs geen vragen stelden of opmerkingen maakten.

Er waren echter ooit andere tijden toen men hier opriep om meer concentratiekampen te bouwen zoals dit pamflet uit de tweede wereldoorlog bewijst. Toen riepen Vlaams nationalisten zelfs op tot …. meer concentratiekampen waar men de ‘vijanden’ dan eens zou leren wat honger is.

De helden

Het dateert van 8 maart 1941 en werd in Dendermonde verspreid door de Nationaal-Socialistische Voorlichtingscentrale met adres Dijkstraat 3 en gelegen in het stadscentrum.

In diezelfde straat werden in deze periode enkele verzetsstrijders, Dendermondenaars, Vlamingen en Belgen, opgepakt en nadien doodgeschoten door de Duitsers. Het huidig stadsbestuur van CD&V en N-VA liet er eind vorig jaar ter herinnering struikelstenen plaatsen.

Of die uit de Dijkstraat 3 bij het horen van die moord op hun buren juichten weten we niet. Maar het zal wel zo zijn. Het toont nogmaals de diepten waar het Vlaams nationalisme toen en nog decennia nadien in verkeerde.

Verzetsstrijders werden in bladen als De Standaard en ‘t Pallieterke nog tientallen jaren uitgescholden. Beledigingen waren er schering en inslag.  En diegenen die ooit riepen om nog meer concentratiekampen waren er de dappere Vlamingen, de helden.

20191003_113537

Een pamflet van Vlaams nationalisten uit maart 1941 dat aan duidelijkheid weinig te wensen overlaat. Leve de concentratiekampen! Hun Vlaanderen moest geheel ten diensten staan van Nazi-Duitsland en er desnoods zelfs voor sterven. Het duurde nog bijna 80 jaar voor sommigen binnen de N-VA zich hiervoor in het openbaar verontschuldigden. Bij het Vlaams Belang is het nog steeds wachten. De ‘liefde’ voor Vlaanderen noemt men dat.

Nog recent schreef men op een tentoonstelling over Cyriel Verschaeve als zijnde een voorname Vlaming. Een man die in zijn liefde voor Hitler luidkeels vanop zijn kansel riep om het bloed van al diegenen die het fascisme en Hitler ’s Duitsland bestreden. In Breendonk (!), gekend om zijn concentratiekamp, is er zelfs een straat naar die zware misdadiger genoemd. Met dank aan CD&V.

Wat in dit pamflet ook vooral opvalt is dat men toen in maart 1941 het al volop had over wat moest gebeuren met de Sovjetunie. Zo schrijft men in dit pamflet: “Nemen wij het geval Rusland. Alle mannen, min dan 40 jaar oud, zijn opgeroepen om de kommunistische bloedhonden naar de keel te grijpen.” Duitsland had dus Belgisch kanonnenvlees nodig.

Met andere woorden iedereen die kon lezen wist toen al in maart 1941 dat de oorlog van Duitsland tegen de Sovjetunie nakend was. Operatie Barbarossa, zoals die invasie noemde, begon drie maanden later op 22 juni 1941 maar werd al van in de zomer van 1940 voorbereid en kreeg in december haar concrete vorm.

In het begin leek de Duitse opmars een groot succes en rukte men op tot aan de poorten van Leningrad (nu Sint-Petersburg) en Moskou. Daar stopte in december 1941 de opmars en een jaar later was het voor goede waarnemers duidelijk dat Duitsland ging verliezen.

In hoeverre was de Sovjetunie verrast door de inval en was er daarom in het begin amper weerstand? Of liet men zoals eerder met Napoleon Duitsland oprukken en zo in de val lokken?

Willy Van Damme


Naschrift

Gisterenavond heeft de gemeenteraad van Puurs-Sint-Amands besloten om voor de Cyriel Verschaevestraat een nieuwe naam te zoeken. Dit op voorstel van Groen. De gemeente heeft een absolute meerderheid van CD&V met als burgemeester Koen Van den Heuvel, de minister van o.m. Leefmilieu in de vorige Vlaamse regering. N-VA en het Vlaams Belang stemde tegen. Maar dat laatste wekt niet echt verbazing. Helden blijven helden.

Voor een nieuwe naam is het nog wachten. De straat ligt vlakbij het Fort Van Breendonk een vroeger onderdeel van de fortengordel rond Antwerpen welke tijdens de tweede wereldoorlog werd omgevormd tot een zeer berucht concentratiekamp waar Duitse en Belgische beulen folterden en doden naar believen.

Het Fort van Breendonk is nu een erfgoedsite die herinnert aan die bloedige periode. Een aantal van die kampbeulen kregen na de oorlog effectief de doodstraf. Puurs-Sint-Amands was samen met Lanaken en Kortrijk (Marke) de laatste gemeente waar er een Cyriel Verschaevestraat was. Lanaken en Kortrijk schrapten die naam al eerder.

NAVO–50 jaar vrede

Vandaag op Radio 1 was er een debat tussen John Crombez (SP.A) en Theo Francken (N-VA) over het al of niet laten liggen van de Amerikaanse atoombommen op de luchtmachtbasis van het Belgische leger in Kleine Brogel.

Nou Belgisch. Dat deel waar die atoombommen liggen staat geheel onder Amerikaanse controle.  Als onze ministers er willen gaan kijken dan moeten ze eerst bellen naar het Witte Huis. Belgische onafhankelijkheid heet dat.

Van Afrika naar Jemen

In dat debat bleek dat Crombez die bommen hier weg wou. Francken daarentegen wil ze hier houden. We moeten nu eenmaal solidair zijn met de NAVO was de essentie van zijn argumentatie. In de praktijk is dat natuurlijk ondergeschikt zijn aan de Amerikaanse grillen.

Ook zegde Francken dat wij dankzij de NAVO al 50 jaar vrede kennen. Vrede? In West-Europa wel maar dat is dan grotendeels het gevolg van eerst de EGKS, de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, en nadien de Europese Unie. Of zeg maar het verdrag tussen Frankrijk en Duitsland waarin de andere West-Europese landen zich dan maar pasten.

Die vrede dankzij de NAVO is echter een grove leugen. Vooreerst steunder de NAVO in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw de koloniale oorlogen van Portugal en Zuid-Afrika tegen de opstandig geworden Afrikaanse elite in de nog Portugese kolonies.

Zonder de geheim gehouden steun van de NAVO had het verarmde Portugal en de blanke racisten met hun Apartheid het nooit zolang uitgehouden. Het had veel minder bloedvergieten gekost. Vrede? In de kisten ja.

En nog erger is er de door de NAVO veroorzaakte oorlog in wat toen nog Joegoslavië was. In Europa dus. Een hebzuchtige Duitse kanselier Helmut Kohl en zijn adjudant op Buitenlandse Zaken Hans-Dietrich Genscher waren na de Duitse eenmaking in een expansionistische bui.

Bherlin Gildo - Zweeds lid al Nusra met vlag al Nusra

Theo Francken van de N-VA beweerde dat de NAVO al 50 jaar zorgt voor vrede. Zoals bijvoorbeeld in Syrië waar men ISIS, al Qaeda en aanverwanten met o.m. wapens en geld steunde. Hier de Zweed Bherlin Ghildo in Syrië fier met een vlag van al Qaeda.

Zij en de rest van de NAVO wilden na het inlijven van de landen van het vroegere Warschaupact ook Joegoslavië onder controle krijgen en stookten daarom de oude nationale tegenstellingen op. Met als gevolg een nog steeds voortwoekerende burgeroorlog met minstens 100.000 doden. Vrede? Eens vragen aan de doodskistenmakers.

En dan zijn er de door de NAVO mee georganiseerde oorlogen in Libië, Afghanistan, Irak, Jemen en Syrië. Het zijn moerassen met minstens een paar miljoen doden die maar verder blijven etteren dankzij de houding van de NAVO die slaafs achter Israël aanloopt.

Die 50 jaar vrede van de NAVO waar Theo Francken het deze ochtend op de radio over had doet denken aan George Orwell. Oorlog wordt er dan vrede en het ongebreideld afslachten van mensen omschrijft men als het verdedigen van de mensenrechten.

Vrienden van Saoedi-Arabië

Bovendien had Francken het ook over de steun van de PS met de wapenleveringen aan Saoedi-Arabië. Dat klopt natuurlijk en het is een schande. Maar hij vergeet gemakshalve dat Peter De Roover, zijn fractieleider in het federaal parlement, nog niet zolang geleden op Knack.be een smeekbede schreef om de Belgische steun aan Saoedi-Arabië verder te zetten. Er was immers in België toen luide kritiek op onze samenwerking met dit land.

En dan die atoombommen zelf? Nou de VS wat kennende – en de zaak met Iran en generaal Qassem Soeleimani toonde dat nogmaals perfect aan – trekt de VS zich niets aan van wat zogenaamde bondgenoten denken of doen. Als de VS morgen besluit om die atoombommen waar dan ook te gooien, in Iran, China, Rusland of Venezuela dan is het gedaan met ons land.

Want dan krijgen wij bijna zeker een koekje van eigen deeg. Ze werden afgevuurd van uit België en wij zijn dus staatsrechtelijk verantwoordelijk. En waarom zou de VS zich iets aantrekken van onze problemen? Wie hier ja zegt is verregaande naïef. Blijkbaar heeft Francken en zijn N-VA daar geen enkel probleem mee. De liefde voor Vlaanderen? Zolang de VS maar akkoord gaat.

Willy Van Damme

Franse waarschuwing aan de VS

Het aantal conflicten van de VS met de wereld neemt alsmaar toe. Na de dreiging met oorlog tussen Iran en de VS neemt nu ook de spanning tussen Washington en de EU exponentieel toe. De bedreigingen aan het adres van een aantal Europese landen door de regering van Donald Trump blijven zich immers opstapelen.

Franse eetwaren

Zo heeft de VS vooral Duitsland en Frankrijk in het vizier. Duitsland met zijn auto-industrie en Frankrijk met o.m. zijn voedingswaren zoals champagne, wijn en kazen. Daarbij voeren de Amerikanen allerlei excuses aan om strafmaatregelen te nemen. Voor Frankrijk betreft dat de plannen van de regering Emmanuel Macron om belastingen te effen op Amerikaanse internetbedrijven zoals Amazon, Google en Facebook.

Een beslissing door de Amerikaanse regering wordt nog deze maand verwacht en het vermoeden is dat de regering van Donald Trump ook hier zwaar zal toeslaan. De bedreigingen aan het Franse adres door Washington met 100% invoerbelastingen zijn alleszins niet min.

Trump als bokser Balboa

Donald Trump zoals hij zich recent op Twitter presenteerde als de Amerikaanse filmheld Rocky Balboa. Met dit soort tweets heeft Trump een grens overschreden: Die van de wansmaak.

Nog vorige maand besloot men in Washington om alle Europese bedrijven, waaronder Engie en Shell, die betrokken zijn bij de aanleg van Nordstream 2, de gaspijpleiding van Rusland naar Duitsland en zo West-Europa, de toegang tot de VS te verbieden voor nieuwe contracten. Volgens de krant The Financial Times van deze ochtend was de repliek vanuit Parijs kurkdroog maar keihard.

“Als we geen toegang meer krijgen tot de Amerikaanse markt dan is ons enige alternatief de Chinese consument”, stelde volgens de krant Bruno Le Maire, de Franse minister van Financiën in een brief aan Robert Lightizer, de Amerikaanse onderhandelaar voor de Buitenlandse Handel, een notoire havik. (1) Vertaald: Desnoods zeggen wij onze goede relaties met de VS op en gaan we een bondgenootschap aan met China.

Henry Kissinger

Toen men Henry Kissinger, de stokoude architect van het Amerikaanse imperialisme uit de vorige eeuw, vroeg wat hij dacht over de huidige Amerikaanse buitenlandse politiek dan was hij erg negatief over het beleid van Donald Trump.

Zijn visie was dat de VS de relaties met Rusland moeten normaliseren want nu drijft men Rusland in de armen van China en dat is teveel voor Amerika. Maar voor de huidige Amerikaanse leiders is dat onzin. Ze hebben in wezen zelfs de oorlog verklaard aan de EU en stellen nu zelfs openlijk – Onder Obama was dat stiekem – dat ze de Europese Unie kapot willen. Ook elders slaat men wild toe. Alleen Israël ontsnapt nog. Het typeert.

Het Witte Huis en de gehele regering Trump bestaat nu uit mensen die als het ware klaar komen bij het idee van een oorlog tegen Iran en bij het horen van de term strafmaatregelen. Men kan alleen maar bang afwachten en hopen op het beste. Maar Donald Trump gelijkt meer en meer op Hitler die de wereld afdreigde en de VS op Nazi-Duitsland die elke tegenstand, hoe braaf ook, met de grond wil gelijk maken.

Benjamin Netanyahu en Mike Pompeo

Mike Pompeo, de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken (links) en de Israëlische premier Benjamin Netanyahu. De twee strategen achter de oorlogsplannen met Iran. Kwam Pompeo in Israël zijn opdrachten ophalen?

Vraag is hoe in de VS de Republikeinse partij, het Huis van Afgevaardigden en het Pentagon gaan reageren. Blijven mensen als minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo mee aan het roer staan dan ziet het er heel slecht uit. De nu ook tegen Irak geuite bedreigingen over de eis tot terugtrekking van de Amerikaanse soldaten spreekt boekdelen. De sancties tegen Irak zouden volgens Trump nog erger worden dan die tegen Iran. Trump de keizer van de waanzin.

Angst

Om een goed idee te hebben over hoe het er intern in Washington DC aan toe gaat zijn de tweets van een zekere Reza Marashi zeer leerzaam. Die blijkt met een serie regeringsambtenaren te hebben gesproken en blijkbaar is daar de angst die overheerst en de ijzeren wil van sommigen voor een oorlog met Iran. Je kan die serie mails terugvinden op het twitteradres van Joshua Landis of bij de man zelf. (2)

Intussen komt de NAVO vandaag in spoedzitting bij elkaar. Zonder een gesprek met zijn ook in Irak aanwezige zogenaamde bondgenoten, en daar hoort tot nader orde ook London bij, pleegde die in Irak een serie moordende aanslagen die probleemloos kunnen leiden tot de derde wereldoorlog. En dat belooft aan tafel dus voor heel veel vuurwerk te zullen zorgen. Zouden ze op de vuist gaan?

Gelukkig wil behoudens de Israëlische premier Benjamin Netanyahu niemand meestappen in dit oorlogsscenario. Maar een cruciale stap is hier wel gezet. Deze gebeurtenissen tonen nogmaals de centrale rol aan van de zionistische staat in deze ontwikkelingen. Daar moet men eerst en vooral het probleem zoeken. Minder in Washington zelf. Zij hebben natuurlijk wel de kanonnen.

De huidige situatie doet een beetje denken aan de periode van het interbellum tussen de beide wereldoorlogen. In Duitsland klonk toen luid de roep om wraak tegen de joden die volgens hen Duitsland de oorlog hadden doen verliezen. In Washington zoekt men de zondebok voor hun nederlagen nu in Iran en roept men op om wraak te nemen. Of hoe de geschiedenis zich steeds herhaalt.

Willy Van Damme

1) Financial Times, 6-01-2020, ‘Europe will hit back if Trump punishes France for tax on Big Tech warns Paris’. https://www.ft.com/content/de451a5e-2fb6-11ea-9703-eea0cae3f0de

2) https://twitter.com/rezamarashi/status/1214031169173348352. De tweets dateren van deze ochtend 6 januari 04u49.

Reza Marashi is een specialist betreffende de Iraans-Amerikaanse betrekkingen en journalist. Hij werkt voor de Nationale Iraans-Amerikaanse Raad. Men kan hem zien als een insider van het politieke leven in de hoofdstad.

 

President Assad–Syrië zal gevangenen zelf berechten

In een gesprek eerder deze week met het Franse weekblad Paris Match (1) stelde de Syrische president Bashar al Assad dat de Syrische regering de leden van ISIS zelf zal berechten. Deze zitten nu nog in de gevangenissen van de Koerdische PKK/YPG en zullen dus door het Syrische gerecht worden berecht. En dit in overeenstemming met de eigen anti-terrorismewetgeving.

Volgens de tussen de Syrische regering en de PKK/YPG gesloten akkoorden zal die PKK/YPG opgaan in het Syrische leger en zal de nationale overheid de controle krijgen over het ganse gebied. Dit wordt nu geleidelijk aan uitgevoerd. Zelfs al zijn er nog wat strubbelingen deels als een gevolg van Amerikaanse manipulaties rond vooral die oliebronnen.

Een koloniale mentaliteit

Intussen blijft men in Nederland en ook in België doen alsof daar geen regering is en men ginds kan doen wat men wil. Het lijkt wel de conferentie van 1884/1885 in Berlijn over de verdeling van Afrika. De visie toen was: “Daar leven toch alleen maar wat wilden in de brousse en het is feitelijk daarom onze plicht dat te stelen en ermee te doen wat we nodig achten.”

Bashar al Assad - 1 - Instagram

Het idee om die ISIS-vrouwen en hun kinderen zomaar vanuit Syrië naar België of Nederland te kunnen overbrengen is deze week door president Bashar al Assad tijdens een interview met Paris Match begraven. Syrië is nu eenmaal een soeverein land.

En dus komt in gans die discussie in het parlement en de media over die gevangen ISIS-strijders en die kinderen met hun moeders het internationaal recht niet eens ter sprake. Afgaande op dit en vele andere mediaverhalen rond Syrië bestaat zoiets als het internationaal recht niet eens.

Typerend voor die mentaliteit is het interview in De Morgen van 23 november (2) van de vroegere jihadistenfan Montasser Alde’emeh met Darya Safai, de in Iran geboren volksvertegenwoordigster voor de N-VA, en Heidi De Pauw, de CEO van Child Focus, de organisatie die zich inzet voor het lot van Belgische kinderen waaronder die dus in Syrische gevangenschap.

Noch de interviewer noch de twee dames spreken in het zes pagina lange interview over dit nochtans cruciaal element van het internationaal recht. Syrië is een land met een regering waarmee wij zelfs officiële betrekkingen hebben. Er is hier in Brussel trouwens een ambassade.

Maar men zit pagina’s lang te praten over terreur, deradicalisering en de islam maar over dit essentieel aspect van de zaak zwijgt men compleet. Het geeft alles een heel hallucinante vertoning.

Als we die kinderen met of zonder hun moeders naar hier willen halen dan zal dat alleen maar met toestemming van de Syrische regering kunnen gebeuren. Wat ook de natuur is van die regering. Zij zijn staatsrechtelijk de baas en wij als natie dienen dat te respecteren. Het heet internationaal recht. Maar misschien moet Syrië zich dan ook komen bemoeien met het psychiatrisch onderzoek naar Marc Dutroux.

De onschendbaarheid van de grenzen

Het is erg simpel maar voor mensen als Alde’emeh, De Pauw of Safai is dat zelfs geen zaak om er veel woorden aan vuil te maken. De enige in België die het blijkbaar wel begrepen heeft is de chef van de AIVD, onze militaire Veiligheidsdienst, generaal Claude Van de Voorde die recent in het parlement duidelijk stelde dat men over die kwestie met de Syrische regering zal moeten praten. Pure logica heet dat.

ISIS - Met vliegtuig in Tabqa

ISIS toen ze ons nog wilden tonen dat ze zelfs vliegtuigen hadden. Alleen ze vlogen niet. En het door hen geopperde idee om België geheel te laten ontploffen is nu ook goed en wel opgegeven. Nu is het op smekende toon: “Kun je ons alstublieft naar België brengen?”

En dus als we die kinderen, zonder moeder want anders kan het gewoon niet, naar hier willen halen dan zullen we aan de Syrische regering braaf moeten vragen of dat voor hen geen probleem is. Voor die vrouwen van ISIS is het natuurlijk leuk. Men kweekt via de Televisie medelijden met hun kinderen en hoopt zo de zware straffen met mogelijks de doodstraf in Syrië te ontwijken door die te ruilen voor wat jaren in een Belgische cel.

En het lot van die moeders is een zuiver Syrische kwestie waar wij in het beste geval hen alleen juridische bijstand kunnen leveren. Waar geen probleem mee is. Krijgen zij de vrijspraak dan kunnen ze huiswaarts keren met een eventuele vervolging hier. Maar vrijspraak in Syrië? Daar zal veel volk komen naar kijken.

De houding van Montasser Alde’emeh, Darya Safai en Heidi De Pauw lijkt behept door de aloude westerse koloniale mentaliteit. Waarbij voor die landen buiten de westerse alliantie er alleen maar minachting is. Ze moeten gewoon braaf luisteren naar onze bevelen. Uit het gesprek kreeg je wel de indruk dat Darya Safai amper iets kent van de wetgeving, ook internationaal, betreffende de nationaliteit. Zelfs al sprak ze zich hier regelmatig tegen.

Intussen is het wel mooi om tegenwoordig op onze televisieschermen al die droevige gezichten te zien van die terroristen. Waar is de tijd naar toe toen ze brullend op het internet België in een orgie van geweld gingen laten ten ondergaan? Ze stellen tegenwoordig hun de ambities wat bij tot: “Hoe geraak ik in België?”

Willy Van Damme

1) Al Masdar, 27 november 2019, “ISIS fighters in SDF prisons to face trial in Syria: Assad”. https://www.almasdarnews.com/article/isis-fighters-in-sdf-prisons-to-face-trial-in-syria-assad/

Uiteraard besteden de Nederlandse en Belgische media geen enkele aandacht aan deze verklaring van de Syrische president. Waarom zou men? Hun stelling in de praktijk was nu eenmaal dat hij beter was vermoord en zijn land omgevormd tot een nieuw Libië. De slogan onderhuids was: “Nu ook slaven in Syrië.”

Het ganse interview van Assad met Paris Match kun je lezen via deze link:  <https://www.parismatch.com/Actu/International/Exclusif-Bachar-el-Assad-parle-a-Paris-Match-1661381&gt;

2) De Morgen Zeno, 23 november 2019, Montasser Alde’emeh, “IS-kinderen: Halen of niet,” Gesprek met Heidi De Pauw en Darya Safai.

Mensenrechtenschending door China… Niet door België.

Het is het klassieke verhaal dezer dagen op onder meer onze VRT waar men het nodig acht om China te kastijden omdat het de mensenrechten niet respecteert. Dit op een ogenblik dat een meer dan 600-koppige handelsmissie dat land bezocht zoekend naar allerlei contracten. En dan komt het nu klassieke verhaal over de Oeigoeren en sinds een paar maanden ook Hongkong.

En dan zijn wij, de zuiveren, die China hier een lesje moeten leren en met het vingertje wijzen richting de ‘stoute’ leerling. Wat een karikatuur en zowat het toppunt van durf en arrogantie. Het doet denken aan de kolonisatie toen wij de Congolezen zo nodig de deugden van onze beschaving moesten brengen. En we weten hoe dat afliep.

Definitie

Naar gelang de definitie die men op de term mensenrechten plakt is er in wezen geen enkel land dat respect toont voor de mensenrechten. Zeker en vast ook België niet. Onze serie ministers voor armoedebestrijding doen allerlei peperdure plechtige beloftes over het bestrijden van die schande. Met als resultaat een in ons land almaar toenemende armoede.

Men moet tegenwoordig maar na 18 uur door de Brusselse Nieuwstraat, ‘s lands winkelstraat bij uitstek, wandelen om scenes te zien die voor wie menselijke gevoelens heeft alleen maar schokkend overkomen. Kleine kinderen leven er gewoon op straat. De Belgische welvaartstaat in volle glorie.

Maar dat is maar een klein deel van de mensenrechtenschendingen door België. Het was toch België die door in 2003 de Antwerpse haven voor Amerikaanse wapentransporten open te stellen dat de VS Irak kon vernielen. Medeplichtigheid dus.

DSC_0251

Het Deurganckdok in de Antwerpse haven. Deze haven diende in 2003 als draaischijf voor het Amerikaans leger om haar in Europa opgeslagen materiaal naar Irak te kunnen verschepen nodig voor de verovering en bezetting van het land. België hielp dus mee bij de bezetting en vernieling van het land. Een oorlogsmisdaad.

Het land is er nog steeds niet van bekomen en het zal nog heel veel jaren vergen om terug te raken waar het voor de Amerikaanse interventie stond. Kostprijs naast de materiële schade en psychologische destructie bij de bevolking: Honderdduizenden doden. Dat is wat andere koffie dan het vermeend aantal doden in China op het Tiananmenplein van 4 juni 1989.

Verniel eens een land

En dan zijn er onze F16’s die Servië met Kosovo, Libië en Syrië zonder toestemming van de VN gingen bombarderen. Ook hier vielen er honderdduizenden doden en het aantal doden tikt verder aan en de schade loopt lustig door.

Het waren een voor een oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid. Maar ja, onze ‘vrije’ pers juichte vanop de zijlijn vrolijk toe. En dus is er hier geen probleem van mensenrechtenschendingen. Grapjassen.

En uiteraard heeft ons land met haar pers al 8 jaar die jihadisten – sorry idealisten – in Syrië gesteund. Door onze pers als vrijheidsstrijders voorgestelde salafisten die hun actieterrein op zeker ogenblik dan verlegden naar Charlie Hebdo, Manchester Arena, de Ramblas en Zaventem. Zou men het hier aan de bevolking durven uitleggen wat er werkelijk gebeurde? Nog in geen 1.000 jaar.

Al een journalist gezien van onze zogenaamd vrije pers die een verhaal maakte over onze steun aan Al Qaeda en zelfs ISIS. Bijlange niet. Geweten is dat men machinegeweren van het Luikse FN levert aan al Qaeda in Jemen, jawel de mannen van de slachtpartij bij Charlie Hebdo. Men zwijgt en doet alsof er niets gebeurde gewoon verder. Maar de persvrijheid in China: Dat is een groot thema voor onze bladen.

Inderdaad de mensenrechten en België. Betaalde ons land trouwens al een schadevergoeding aan de nabestaanden van de met Belgische hulp vermoorde Congolese premier Patrice Lumumba?

Jihadist met onthoofde kop

De ’vrienden’ van België en haar mensenrechtenbeleid met betrekking tot Syrië. En niemand in ons parlement die er ooit over protesteerde. Hetzelfde voor de media waar men frisse kerels als dit zelfs omschreef als ‘idealisten’. Fier toont hij zijn oorlogsbuit op het internet. Krijgt onze cultuur veel minder subsidies dan was er in het verleden voor deze helden wel geld voorhanden.

Dat onze persmuskieten dan komen stellen dat België de schendingen van de mensenrechten in China moet aankaarten is daarom feitelijk schandelijk. Er is een gezegde dat gaat over het vegen voor de eigen deur.

Maar ja, China is de aartsvijand van de VS geworden daar het economisch sterker is dan de VS en dus moet België, slaafs als ze is, meedoen. Het is het perfecte jachtterrein van veel van onze papagaaien – Zie De Morgen met de recente serie ‘Het oog van Peking’ – die niet veel meer kunnen dan bladen als The Washington Post, The Economist en Foreign Policy overschrijven. Of leuke verhalen overnemen van onze Staatsveiligheid.

Oeigoeren

En uiteraard zijn er in China schendingen van wat men de mensrechten kan noemen. De werkdruk bijvoorbeeld in veel bedrijven – waar men hier dan weer naar opkijkt want dat toont ‘efficiëntie’ – en de blijvende armoede. En ja, er zijn de Oeigoeren en de Tibetanen.

Maar het probleem van de Oeigoeren is wat anders dan hoe men het hier voorstelt. Zo verzwijgt men – uiteraard heel bewust – wat de kern van dit probleem is. En dat is in wezen hetzelfde al hier, zijnde de grootschalige verspreiding van het salafisme en hier ook  de infiltratie door de Westerse en Turkse geheime diensten. Onze media willen het niet weten.

Er werden tot in het recente verleden in Xinjiang door salafisten vrij veel terroristische aanslagen gepleegd, tot zelfs op het Tiananmenplein in Beijing. Duizenden Chinese Oeigoeren strijden in Syrië aan de zijde van al Qaeda en ook ISIS. De Turkestan Islamic Party vecht nu in de provincie Idlib met al Qaeda. En hoe geraakten die daar? Niet met een vliegend tapijt.

Zo werden op zeker ogenblik op de luchthaven van Shanghai een grote groep Oeigoeren gearresteerd die onder begeleiding van Turkse geheime agenten op weg waren naar Syrië. Wat later onderschepte men dan Chinese Oeigoeren in het noorden van Thailand eveneens komende van China en met Turkse begeleiding ook op weg naar Syrië.

Erawantempel Bangkok

De hindoeïstische Erawan tempel in Bangkok is populair bij toeristen in Thailand. Na het terug naar China sturen van die ongeveer 100 Oeigoerse jihadisten door de Thaise regering vielen er bij een bomaanslag bij die tempel 20 doden. Niemand eiste de aanslag op maar wel arresteerde men twee Oeigoeren, Adam Karadag, alias Mohammed Bilal, Yusuf Mieraili en de Thaise Wanna Suansan, echtgenote van de Turk Emrah Davutoglu die eveneens verdacht is. De zaak moet nog voor de rechtbank komen. Adam Karadag gebruikte een vals paspoort en had in zijn Bangkoks appartement meer dan 200 valse Turkse paspoorten liggen. Turkije heeft na Chinese klachten haar steun voor de Oeigoeren recent laten vallen.

En toen Thailand hen naar China wou terugsturen oefende de VS enorme druk uit op de de Thaise regering om hen toch houden en door te sturen naar Turkije om er politiek asiel te geven. Zodat ze hun weg konden verder zetten daar het Westen in Syrië vers kanonnenvlees nodig had? Daarop leek het toch.

Bomaanslag

Thailand legde de Amerikaanse bevelen echter naast zich neer en dan pleegde men uit weerwraak in Bangkok dan maar een aanslag op een bij toeristen populaire hindoeïstische tempel. Ook sloeg men de inboedel van het Thaise consulaat in Istanbul aan diggelen. Bij die aanslag van 17 augustus 2015 op de Erawan tempel vielen er 20 doden en 125 gewonden. Vooral Aziatische toeristen. Die lieve Oeigoeren toch.

Men wou het voor Thailand economisch belangrijke toerisme treffen, haar achilleshiel. “Raak niet aan mijn Oeigoeren”, was de kreet in Ankara en de VS. Maar om het allemaal op een professionele wijze te duiden was men bij onze media aan het verkeerde adres.

Het probleem voor China is deels het ook daar in Xinjiang, de provincie waar veel Oeigoeren wonen, actief geworden nationalisme dat door het Westen op alle mogelijke wijze wordt gesteund. Wat zich dan vermengde met het door Saoedi Arabië gestimuleerde salafisme.

Men heeft in China dit – zoals trouwens ook in België – laten escaleren en pas enkele jaren geleden ontdekt dat het de boel ernstig destabiliseerde. Veel erger dan hier. Zie de serie bloedige aanslagen.

En wat gebeurt er dan? Zoals in België was er een overreactie. Hier o.m. met het verbieden op school van de hoofddoek, ginds met het eveneens verbieden van alle uiterlijke vormen van salafisme of van wat daarvoor moet doorgaan. .

En dat het er brutaal zal aan toe gaan hoeft men niet te betwijfelen. De Chinese regering gaat er trouwens prat op dat er al enkele jaren daar geen aanslagen meer gebeuren. En dat verkrijg je alleen maar door radicaal en hondsbrutaal op te treden.

En uiteraard zijn de totaal onbewezen cijfers uit onze media van 1 miljoen Oeigoeren die in concentratiekampen zitten met bijna grote zekerheid sterk overdreven. Het is praktisch zeker eerder propaganda dan een weergave van de realiteit. Wie nuchter al die verhalen bekijkt kan hierover alleen maar grote scepsis hebben.

Zhonghua

En ja, China is een eenpartijstaat zodat andere partijen los van de CCP verboden zijn. Dat is inderdaad de realiteit. En de door de VS georkestreerde zogenaamde kleurenrevoluties met als bedoeling een regimewissel te bekomen maken China nog veel achterdochtiger. Het versterkt als gevolg de politieke controle.

Wil dat zeggen dat men bijvoorbeeld geen kritiek op het beleid kan hebben? Natuurlijk kan dat maar mits men binnen bepaalde grenzen blijft. Stakingen en milieuprotesten zijn er bijvoorbeeld frequent. En zoals overal in de wereld is er uiteraard ook hier grootschalige corruptie. Mensen zijn nu eenmaal mensen. Ook in China.

Starbucks vernield - November 2019

Annie Wu van de groep Maxim’s Caterers, een keten van meerdere horecazaken die o.m. de franchise in Hong Kong heeft van Starbucks Coffee, had publiek kritiek geuit op de relschoppers en haar steun uitgesproken voor de politie. Het gevolg was dat die betogers zich daarna keerden tegen die keten en er zoveel als mogelijk kort en klein sloegen. Van enige tolerantie voor andere opinies is bij deze ‘democraten’ geen sprake.

Maar in China heerst – terecht – de vrees voor het uiteenvallen van het land dat verzwakt zoals in het verleden dan terug de speelbal zou worden van andere grootmachten. De natte droom van Washington. Het is voor de Chinese leiders zelfs een obsessie. “Een rode lijn”, stelt men in Beijing met heel forse stem.

China noemt zich niet voor niets in het Chinees ‘Zhonghua’, het Centrale Rijk. Het eengemaakte land dat het centrum van de wereld is. Vandaar de soms arrogante trekjes bij bepaalde Chinezen. Het is een traditie.

Hongkong

En dan Hongkong en die opstand. Wat kan men China hier kwalijk nemen? Toch niets. We krijgen hier langs de ene kant grote betogingen van mensen die wijzingen willen aan het statuut en het bestuur van de vroegere Britse kolonie en de regering van Hongkong en China die dat weigeren en alles willen behouden. Grotendeels uit vrees voor separatisme. Lievelingen van onze media als rellenleider Joshua Wong van Demosisto, een partij van separatisten, roepen zelfs op tot onafhankelijkheid.

Zoals de Gele Hesjes in Frankrijk ook op straat komen om veranderingen te eisen. Is de Franse president Emmanuel Macron dan een mensenrechtenschender omdat hij weigert toe te geven? Het hangt af van de definitie van de term mensenrechten.

Met verder bij die betogers bendes die publieke en private eigendommen op grote schaal vernielen, plunderen en brandstichten. De 70-jarige Luo Changqing een tegenstander van die relschoppers werd om die reden zelfs vermoord terwijl ze niet welgevallen burgers in het hospitaal schoppen en in het openbaar zelfs een tegenstander in brand staken. (1)

Dat zijn dus de ‘goeden’. En de politie die poogt die vernielingen en aanvallen op mensen te verhinderen zijn dan de smeerlappen en daarvoor is Beijing verantwoordelijk. Waarover praat men feitelijk? Over George Orwell misschien. Maar ook dit is feitelijk simpel want achter de schermen blijken die rellen bij nader toezicht allemaal telegeleid te zijn door de VS, het rijk van het (sic) goede. (2)

Willy Van Damme

1) Het Franse staatspersbureau AFP wist gisteren via haar zogenaamde Factchecksite te melden dat het voorval met de man die men in brand stak gewoon een stunt was. Er was volgens die factcheck immers geen enkel hospitaal die een sterk verbrande man had binnengekregen. Tot het persbericht van het Prince of Wales hospitaal verscheen. Waarna men bij AFP dan maar stelde juist dit niet te hebben onderzocht. En dan verschieten dat de term leugenpers zo populair is.

2) Hierover weldra een uitgebreide analyse van de feiten met info over o.m. het Albert Einstein Institute dat evenveel met Einstein te maken heeft als met een pakje friet.

MH17 en Nederland – Democratie aan banden

Vorige week woensdag toonde men in het vergadercentrum Nieuwspoort in Den Haag de documentaire van de Russische journaliste Jana Yerlashova en haar Nederlandse collega Max van der Werff over het neerhalen van de vlucht MH17 van Malaysia Airlines en het Nederlands onderzoek ernaar. Zowat gans politiek Den Haag kreeg daarbij een uitnodiging incluis ook de media en vele van de andere betrokkenen.

Het grote stilzwijgen

In Nederland is er nu eenmaal erg veel belangstelling voor deze zaak. Zo loopt het onderzoek hiernaar in Nederland en stierven er 298 mensen, waaronder 196 Nederlanders, toen de Boeing 777-200ER op weg van Schiphol naar Kuala Lumpur op 17 juli 2014 boven Oekraïne in het gebied van de zelf uitgeroepen republiek van Donetsk neerkwam. In oorlogsgebied dus en waar toen fel gevochten werd..

DSC_0816

Er waren op de voorstelling in Den Haag van de film ‘Call for Justice’ verslaggevers uit o.m. Spanje, Tsjechië, Rusland en Oekraïne met zelfs de Amerikaanse regeringszender RFE die aanwezig was. Nederland ontbrak echter geheel. Geen toeval. Als men het niet kan bekladden dan kan men het nog altijd doodzwijgen. De Groene Amsterdammer had het eerder dit jaar over: ‘Russische trollen, ideologisch gemotiveerde burgerjournalisten en uitgesproken complotdenkers.’

De documentaire stelt een boel kritische vragen over het onderzoek en de zaak in het algemeen. Vragen die de Nederlandse traditionele media tot heden niet stellen. Maar wie dacht dat er vanuit dit milieu hiervoor grote belangstelling was zat fout. Geen enkel politicus of vertegenwoordiger van de massamedia daagde op. En er kwamen in de media nadien ook geen persverslagen. Alleen een oorverdovende stilte.

Ooit kritische media als De Groene Amsterdammer, Vrij Nederland of de VPRO bleven weg. Ze zijn gelijkgeschakeld met de rest. Geen interesse voor vragen bij dit voor Nederland zo belangrijk dossier. Dit toont de sfeer in Nederland in die zaak. Het is het grote stilzwijgen. Er vielen 298 doden waaronder dus 196 Nederlanders en wat de overheid zegt is voor de media en de politiek DE WAARHEID. De rest zijn leugens.

Vervalste geluidsopnames

Reeds 4 uur na het neerhalen van het vliegtuig had de Oekraïense veiligheidsdienst SBU al een bandopname klaar waaruit ondubbelzinnig moest blijken dat die opstandelingen in Donetsk en/of hun Russische vrienden dat ook feitelijk toegaven. Met als vraag: Lag die band soms al klaar?

Bij die snelheid waarmee de SBU al ‘bewijzen’ had stelde niemand in het Westen, noch in de politiek noch in de journalistiek zich vragen. De berichtgeving door de media is hier het hondstrouw overschrijven van wat vadertje staat beweert.

In de documentaire laat men onder meer twee uit NAVO-landen afkomstige expertteams aan het woord die ieder apart na onderzoek van die band stellen dat het een vervalsing is. Maar hiervoor is er in de pers geen enkele belangstelling.

En dat is nochtans heel belangrijk want men bewees hier, indien dit klopt, dat de SBU niet alleen liegt maar ultrasnel valselijk stelde wie de daders waren. Hun mogelijks vervalst verhaal zet tot heden in Nederland en elders in het Westen echter de toon. En geen krant of weekblad die dat opmerkt.

Het is vermoedelijk geen toeval dat de onderzoekers van het JIT, het Joint Investigation Team, dit gesprek niet als bewijsmateriaal weerhouden hebben. Het is immers aangebrand. Wel neemt men andere door de SBU geleverde geluidsopnames als bewijsmateriaal aan. Een verdachte die mee het onderzoek doet en bewijsmateriaal vervalst en levert over de eveneens verdachte tegenpartij! Raar gerechtelijk onderzoek.

Daily Mail - 19-07-2014 - Voorpagina MH17 - Poetin

Reeds op 19 juli 2014, twee dagen nadat het vliegtuig neerstortte wisten de media al te melden wie de dader was van die massamoord. Hier de Britse sensatiekrant The Daily Mail van die dag. Vanaf het neerstorten van vlucht MH17 wou men alleen ‘bewijzen’ dat Rusland dit had gedaan en werden alle andere pistes afgeblokt. Geweten is dat nogal wat journalisten en academici, ook in Nederland en België met o.m. de Brusselse VUB, werken voor Integrity Initiative, een door de Britse geheime dienst MI6 en de Londense regering opgezette organisatie die als doel het bekladden heeft van Rusland en ook Jeremy Corbyn, leider van de Britse Labourpartij.

Die bandopnames werden door derden echter niet onderzocht naar eventueel nieuwe vervalsingen. Al de geluidsopnames die de JIT voor haar onderzoek gebruikt komen van de SBU, een partij die direct in deze zaak betrokken is en zo te zien gegevens vervalst.

NRC gooit met modder

En als Pieter Omtzigt, lid voor de christendemocratische CDA van de Tweede Kamer, op zeker ogenblik aan de regering over de zaak toch enkele kritische vragen stelt, dan is de vermeende kwaliteitskrant NRC er als de kippen bij om die man met modder te besmeuren in een over drie dagen lopende serie artikels. Met als gevolg dat de CDA hem het dossier over MH17 afnam.

Het is de hedendaagse Nederlandse vorm van het McCarthyisme. Een Amerikaanse politieke zuiveringscampagne uit de jaren vijftig genoemd naar senator Joseph McCarthy waarvan o.a. Charlie Chaplin het slachtoffer werd. Iedereen die niet in de pas liep werd zwart gemaakt en veelal ontslagen. Het was een heksenjacht.

Niemand in het parlement, de advocatuur of de media stelt zich vragen bij wat het JIT als bewijsmateriaal presenteert en waarop het zich baseert om van mensen massamoordenaars te maken. Angstaanjagend.

En als schrijvers zoals Kees van der Pijl, Eric van de Beek of Karel van Wolferen zich kritisch over dat onderzoek van de JIT uitlaten dan is er onmiddellijk de krant NRC en enkele gelijkgestemden om hen de mond pogen te snoeren met als argument dat .…. ze hierover contacten hebben met Russen of Oekraïense vermeende verdedigers van die opstandelingen in Donetsk en Loehansk.

DSC_0808

Professor emeritus Kees van der Pijl van de School of Global Studies, University of Sussex en auteur van het boek ‘Flight MH17 and the new cold war’. Hij wordt in de Nederlandse media doodgezwegen of beklad.

Het zijn dan fans van Poetin, Russische trollen en complottheoretici. En dat betekent dat ze of gek, ter kwader trouw zijn of een spion van Rusland. Een soort vijfde colonne. Kortom fantasten die voor niets goed zijn en zeker niet te vertrouwen. Je hoort dan thuis in het verdomhoekje waar men je liefst niet meer ziet of hoort. Je mag wel verder leven maar moet wel zwijgen. Je wordt verbannen alsof je de pest hebt.

Bronnenkritiek

Geen probleem voor het Nederlandse journaille is dan weer dat hun media zich voor het dossier over MH17 bijna geheel baseren op de verhalen van Bellingcat en van de Oekraïense veiligheidsdienst SBU. Een veiligheidsdienst die in wezen werkt als een bijhuis van de Amerikaanse CIA en in deze zaak als verdacht zou moeten gezien worden.

Met de ‘onderzoekers’ van Bellingcat die gefinancierd zijn door o.m. de VS, welke tegen Rusland een keiharde politieke en economische oorlog voert. Het zal hen worst wezen en het is niet het minste probleem voor een krant als de NRC. En wee diegene die aan hun bewijskracht twijfelt.

Het begrip bronnenkritiek lijkt in de Nederlandse journalistiek geheel verdwenen. En nochtans is dit een essentieel element voor elke onderzoeker, zowel bij het gerecht als in de journalistiek. De term bronnenkritiek lijkt hier geheel geschrapt in het vocabularium van de Nederlandse journalistiek. En dat met al die opleidingen in journalistiek in die hogescholen.

Waakhonden van de macht

Neen, contacten hebben of samenwerken met de Nederlandse Elena Plotnikova afkomstig uit Donetsk is voldoende om je te omschrijven als een man/vrouw van Poetin. En als Russen via de sociale media hun visie over MH17 geven dan is dat sterk te veroordelen want het is Russische inmenging en een poging om zich te mengen in de Nederlandse politiek en de kiezers te beïnvloeden.

Dat landen als Nederland fortuinen uitgeven om in Rusland via Novaya Gazeta, Alexei Navalny en het Levada Center de Russische politiek te beïnvloeden is aanvaardbaar. Dat heet democratie bevorderen. Het is trouwens gericht tegen Vladimir Poetin en dat is voor bladen als NRC een corrupte tiran die men best snel omverwerpt.

Vragen stellen rond MH17 is in de ogen van de media gewoon een Russisch complot om verdeeldheid te zaaien. Dat schrijven diegenen die mensen met een andere visie over bijvoorbeeld MH17 voor complotdenkers uitschelden. Vooral de Nederlandse NRC lijkt hier haantje de voorste te spelen zoals blijkt uit de online gezette correspondentie tussen Max van der Werff en Wilmer Heck van die krant. (2)

DSC_0811

Documentairemaakster Jana Yerlashova toonde in haar samen met Max van der Werff gemaakte reportage ‘Call for Justice’ een serie mankementen aan het officieel gerechtelijk dossier over het neerhalen van vlucht MH17 en stelde ook veel vragen over het onderzoek. De Nederlandse media toonde geen interesse. En nochtans is het voeren van een debat een essentieel onderdeel van een goed functionerende democratie.

Diezelfde krant die enkele maanden geleden na de arrestatie door de Britse politie van klokkenluider Julian Assange deze een ‘stokebrand’ noemde. En inderdaad er is volgens Global Rights of Peaceful People en Elena Plotnikova, de organisatoren van die filmvoorstelling, die avond aan de ingang wel een journalist eventjes komen kijken.

Hij wou weten of er in de zaal een politicus was. Toen hij een negatief antwoord kreeg ging hij zonder zijn naam te noemen snel terug weg. Hij was van de NRC. Wie weet kwam hij wel kijken of ze in de krant geen nieuwe karaktermoord moesten plegen.

Want het is duidelijk; dit is geen communistenjacht meer zoals in de VS onder senator Joseph McCarthy maar een campagne gericht tegen iedereen die een andere visie heeft dan die van de NAVO en de Nederlandse regering over onder meer MH17. Beef en sidder, daar zijn de Russen. Dissidentie, een andere visie en vragen stellen is verboden. Of hoe de Nederlandse media de democratie aan banden legden.

Journalisten zien zich idealiter in allerlei theoretische beschouwingen als de vierde macht die de andere drie machten onder controle moet houden. In de praktijk zijn het gewoon de waakhonden, de bloedhonden, van allerlei duistere krachten die achter de schermen aan de touwtjes trekken. Hun namen: CIA, MI6, Mossad, AIVD, MI6 enzovoort.

Willy Van Damme.

1) De documentaire Call For Justice over het neerschieten van vlucht MH17 is gemaakt voor Bonanza Media door Max van der Werff en Jana Yerlashova en duurt 28 minuten. https://www.youtube.com/watch?v=9CFDH4jQOB8.

2) http://kremlintroll.nl/wp-content/uploads/2017/11/NRC-Wilmer-Heck.pdf. Het verhaal verscheen dan ook zoals verwacht met een opeenstapeling van verdachtmakingen. Een stevig modderbad en echte Nederlandse journalistiek. In zijn reportage stelt Max van der Werff alleen vragen over de zaak zonder een schuldige aan te wijzen.

Beide reportagemakers en de experts die de geluidsopnames analyseerden zijn intussen door de Oekraïense geheime dienst op de lijst van Myrotvorets geplaatst. Dezelfde organisatie die mee het onderzoek doet! Deze publiceerde eerder de private gegevens van enkele kritische Oekraïners die daarna dan dood werden teruggevonden. Het nieuwe Oekraïne en zijn vrijheid, blijheid en… de dood.

Gifgasaanval - 21-08-2013 - Slachtoffers

Door die Syrische salafistische terreurgroepen netjes uitgestalde lijken van kinderen die het slachtoffer zouden geweest zijn van die aanval met het gifgas sarin op 21 augustus 2013 in de regio Oost-Ghouta. Bellingcat leverde toen de ‘bewijzen’ dat de Syrische regering verantwoordelijk was. Het was een leugen en bleek vrij snel een onderdeel van een Amerikaans complot, vermoedelijk van de CIA en of Buitenlandse Zaken van Hillary Clinton. Volgens Karel Knip, de specialist van de NRC, gebeurde die aanval door middel van een … handgranaat afkomstig van het leger. In diezelfde krant en op diezelfde dag maar wat verder in het blad had Ko Colijn, de andere specialist van ditmaal het overheidsinstituut Clingendael, het over een vliegtuigbom. De aanval bleek volgens het ter plaatse gedane onderzoek van de VN-missie echter gedaan met een van nabij afgevuurde raket. Foto’s ervan zijn gekend.

Wat voor kwaliteit de NRC levert bewijst nog maar eens hun versies van de chemische aanval met sarin van 21 augustus 2013 in het Syrische Oost-Ghouta. Zo gaf de krant op 6 april 2017 twee totaal verschillende maar foute versies van dat gebeuren.

Waarbij Ko Colijn, de ‘expert’ van het overheidsinstituut Clingendael, stelde dat een vliegtuig die bom had gegooid. Nog eventjes en hij had ‘vatenbom’ geschreven. Dat klinkt gruwelijker. Karel Knip, de ‘specialist’ voor chemische wapens van de krant had het dan weer over een… handgranaat.

Ze waren beiden fout want zoals feitelijk bewezen is kwam het gif van een raket die afgevuurd was door een van de serie er toen actieve salafistische terreurgroepen. Karel Knip is ook de ‘expert’ van de krant voor het dossier van MH17.

De moorddadige taal van de macht

Toch leuk hoe men onze media vult met tientallen, zelfs honderden analyses en andere beschouwingen over de recente gebeurtenissen in Syrië. De media zijn in rep en roer. Ja, want raken aan die heilig verklaarde Koerden kun je in het Westen niet zomaar doen. Trouwens, wie zijn die Koerden? Die van de PKK/YPG of die van de tientallen andere rivaliserende groepen en groepjes? En wat de massa gemengde huwelijken? Scheiden?

Perscensuur

Maar al die pakken teksten zijn van geen waarde. Wie wil schrijven over de toestand in de regio moet vertrekken van de bewezen feiten, zeker als ze cruciaal zijn en de basis vormen voor de huidige toestand in de regio. Maar dat vertikt men omwille van de perscensuur die in de westerse media duidelijk aanwezig is.

DIA - Rapport 12 augustus 2012 - Syrië, Irak, al Qaeda - pag 3 - Deel C & D

Pagina 3, deel C. & D van de analyse van DIA, de Amerikaanse militaire veiligheidsdienst, van augustus 2012. Een document dat de DIA als authentiek bestempelde. De VS, met ook België en Nederland, wilden een door ISIS bestuurde staat, een kalifaat, dat op ernstige wijze de eenheid van Irak in gevaar zou brengen. Merk ook op dat de DIA reeds in 2012 sprak van ISI, een naam die in de media pas eind 2013 verschijnt. Lees ook dat de provincie Hasaka, met zijn meerderheid aan Koerden, tot dit kalifaat moest behoren. Bye bye PKK/YPG. Onze gezagsgetrouwe media zwijgen hierover als de dood. Zij schrijven liever prietpraat.

Dat België en een serie andere lidstaten nog steeds wapens leveren aan al Qaeda in Jemen – En dat zijn toch diegenen die tekenden voor de afslachting van bijna de gehele redactie van Charlie Hebdo – weigert men te schrijven.

Dat de VS ook in 2018 nog wapens leverde aan ISIS in Jemen verzwijgt men eveneens. Gans die zogenaamde oorlog tegen de terreur is nep, vals. Achter al Qaeda en ISIS staat immers de NAVO, de westerse militaire alliantie.

De zogenaamde opstand in 2011 van vrijheidslievende Syriërs tegen de corrupte tiran Bashar al Assad was een grote leugen. Het was het Westen dat gebruik maakte van terreurbendes gelieerd aan al Qaeda en de Syrische Moslimbroeders om alles te doen ontploffen. En dat weet de pers. Het staat ook zo te lezen in een openbaar gemaakte analyse over die opstand van de Amerikaanse militaire veiligheidsdienst DIA van augustus 2012.

Het document is openbaar en gekend bij de kenners van deze oorlog. Maar door de essentie te verzwijgen krijg je in de media natuurlijk de grofst mogelijke vervalsingen van de situatie daar en de meest complete onzin. Een goed typevoorbeeld is het opiniestuk welke vrijdag verscheen in De Standaard van de hand van Ruud Goossens ‘De taal van de macht’.

Internationale rechtsorde

Neen, niet de EU is volgens hem schuldig aan wat er de voorbije decennia in het Midden-Oosten gebeurde. En als er een verantwoordelijke is dan is dat de VS en vooral natuurlijk wel de grote ‘boosdoener’ Vladimir Poetin, de ultieme slechterik. .

Instemmend schrijft Goossens:

‘Tal van landen, ook jarenlange partners van Europa, lappen de internationale rechtsorde aan hun laars. Borrell (nvdr. De Spanjaard Josep Borrell is als nieuwe verantwoordelijke voor het buitenlands beleid van de EU de opvolger van de Italiaanse Federica Mogherini) pleitte voor meer Europees realisme….. Hij hamerde op de nood aan een grotere militaire capaciteit. De Europese Unie moet leren om de taal van de macht te spreken.”

Dat soort verhalen en prietpraat krijg je dus als je de essentie van wat er daar gaande is verzwijgt. Neem bijvoorbeeld de Belgische en Nederlandse bombardementen in het oosten van Syrië en de aanwezigheid van Franse en Britse militairen daar. Nou, waar is het legaal mandaat voor dit optreden van deze landen van de EU?. Nergens toch. Het zijn gewoon oorlogsmisdaden.

De VN-resolutie die men hiervoor ter rechtvaardiging inroept eist immers dat men eerst over die zaak consulteerde en toestemming vraagt aan de Syrische regering in Damascus. Het gebeurde nooit. Hetzelfde verhaal in Libië waar men de bescherming van de betogers in Benghazi inriep – In wezen sympathisanten en leden van de Moslimbroeders en al Qaeda – om een regering ten val te brengen.

Frans anti-tankraketten Apilas - Gevonden in Daraa - 11-07-2018

Nabij de Syrische stad Daraa ontdekte men na de bevrijding van dit gebied van al Qaeda & Co Franse antitankraketten Milan waarover die salafistische terreurgroepen beschikten. In het kader van de internationale rechtsorde van professor David Criekemans?

Met onze F16’s en met de nu gekende gevolgen. De door de Franse president Nicolas Sarkozy aangestoken Libische oorlog creëerde een mislukte staat waar men zelfs terug de slavenhandel invoerde. Hetzelfde gebeurde in Joegoslavië waar men illegaal zelfs Belgrado bombardeerde. De laatste die dat deed was een zekere Adolf Hitler. Proficiat EU. De internationale rechtsorde? Het is toiletpapier voor de EU.

Hetzelfde gebrek aan ernst kan men ook aantreffen bij David Criekemans, professor Internationale Relaties aan de UA, in een interview in De Morgen van vrijdag ‘Erdogan is ons met deze aanval aan het testen’. Voor hem is het terughalen naar hier van die IS-strijders niet alleen een noodzaak maar ook geen groot probleem; Wat Franse of andere Europese troepen naar die kampen sturen en klaar is kees.

Dat die jihadisten misdaden begingen in Syrië en Irak tegen mensen ginds zal hem zo te zien worst wezen. Hun vraag om gerechtigheid is blijkbaar van geen waarde. Nee, België en de EU zijn superieure landen wier belangen gaan boven die van de lokale bevolking daar die er toch het slachtoffer van is. En internationaal recht? Ach daar maalt Criekemans ook niet om. De EU is baas en zal in zijn visie zeggen wat gerechtigheid is.

Trouwens de problemen rond de gevangenkampen met mensen van ISIS zijn alleen de verantwoordelijkheid van de VS en haar vazallen waaronder België, Nederland en de PKK/YPG. Internationale verdragen zijn hierover duidelijk.

Zij moeten zorgen voor orde en veiligheid in de door hen bezette gebieden. Zelfs al is de bezetting illegaal. En gezien de positie van de VS zijn zij de hoofdverantwoordelijke. Maar de VS kijkt vanop enkele kilometers vanuit hun pantserwagens gewoon toe hoe men de ‘bondgenoten’ uitroeit. 

Pure gangsters

Leuk is wel te constateren dat Ruud Goossens het in zijn stuk ook heeft over wat men ooit het Vrij Syrisch Leger noemde. Zo schrijft hij dat Erdogan zich: ‘…liet bijstaan door gewelddadige Syrische milities’. Merkwaardig. Toen de oorlog tegen Syrië uitbrak waren dat volgens emeritus professor Rik Coolsaet ‘idealisten’. En al die jaren kreeg men die nu ‘gewelddadige Syrische milities’ in De Standaard voorgeschoteld als de goeden.

En deze toon gaat ook zaterdag in De Standaard verder wanneer men uitvoerig de journaliste Nuvin Ibrahim citeert in ‘Stemmen uit de oorlogszone Rojava’:

Daar hebben de Turken de stad (Ras al Ayn, nvdr.) ingenomen met milities van Syrische huurlingen. Dat zijn pure gangsters…… Ze dwingen alle vrouwen in zwarte sluiers. In Afrin (Een door Turkije bezette Syrische regio waar voorheen de PKK/YPG de plak zwaaide, nvdr.) zijn er ook voortdurend ontvoeringen voor losgeld, verkrachtingen en andere misdaden)

De mede door Jorn De Cock, correspondent van diezelfde De Standaard, naar eigen zeggen opgeleide ‘vrijheidsstrijders’ blijken dus gangsters te zijn. Lieden voor wie zo te horen ontvoeringen, folteringen en moord een dagelijkse praktijk is.

Maar ja, in de gradatie van onze media zijn de ultieme goede jongens ‘de Koerden’. Wie daaraan durft te twijfelen raakt aan het allerheiligste.  Dit terwijl die ‘Koerden’ als politieke en culturele eenheid niet eens bestaan. Het is gewoon een westerse fantasie. Zij kunnen immers yezidi, soenniet, sjiiet, christen of atheïst zijn en in het Iraakse, Turkse en Syrische leger vechten voor of tegen de PKK en de andere partijen en partijtjes in de regio.

Ahrar al Sham jihadisten in vechttenu

Leden van toen nog Ahrar al Sham die zich nu herdoopten tot het Syrische Nationale Leger. Wat tot voor kort helden waren blijken in De Standaard nu ineens ‘gangsters’ die folteren, moorden, stelen en verkrachten.

Toen men in 2014 in de Amerikaanse Senaat aan generaal Martin Dempsey, op dat ogenblik voorzitter van de generale staf, vroeg waarom de VS tegen ISIS een oorlog waren gestart was het voor hem simpel en kwam dit omdat ISIS de Koerden van de clan Barzani en de stad Erbil aanviel. Dat was in de Amerikaanse plannen niet voorzien toen ISIS dat jaar Irak binnenviel. En dus ging ISIS ten onder.

Israël

En inderdaad aan de Koerden raak je niet zomaar. Het is geen toeval dat er in Israël op relatief grote schaal wordt opgeroepen om vrijwilligers te sturen naar Syrië om de PKK/YPG te steunen (1). De Koerden worden in Israël – zij het zo stiekem mogelijk – nu eenmaal gezien als de bondgenoten van Israël tegen die Arabische regeringen en krijgen steun. Men ziet ze als de dolk in de rug van de tegen Israël zijnde Arabieren.

Toen de clan Barzani in Erbil in april 2017 tevergeefs de onafhankelijkheid uitriep vielen trouwens de maskers af en zag je in Erbil overal Israëlische vlaggen verschijnen en gaf men openlijk toe al decennia van hen militaire steun te krijgen.

Het verklaart waarom de VS al veel jaren de PKK steunt en waarom men in België en elders in de EU de PKK ongestraft laat werken. Zelfs al is het voor de EU officieel een terreurorganisatie. Folteringen, gijzeling en afpersing, geen probleem. De Israëlische wil is nu eenmaal wet. Je kunt er niet naast kijken.

Reservisten Israëlisch leger - Oktober 2019

Reservisten van het Israëlische leger riepen recent in de media op om de PKK/YPG ter hulp te snellen. Wat in Israël openlijk op een koude steen zal vallen. Zionisten houden die samenwerking immers zoveel mogelijk geheim.

Het is gemakkelijk om op Erdogan te schelden – en de man heeft dit vooral aan zichzelf te danken – maar als men bij de NAVO en de EU geen begrip heeft voor de nationale veiligheid van Turkije dan moet men niet verbaasd zijn dat Erdogan dreigende taal spreekt tegen de EU. Het klinkt arrogant van Turkije maar een terreurgroep steunen die in ‘bondgenoot’ Turkije dodelijke aanslagen pleegt is politiek onaanvaardbaar.

Je moet dan rekening houden met de gevolgen. Hoe zou de EU reageren moest Turkije groepen steunen die hier terreurdaden plegen? Men zou terecht kwaad zijn en dreigen met tegenmaatregelen. Maar wat Turkije nu doet is juist dat. De EU steunt de PKK en dus mag men logischerwijze vanuit Ankara een tegenzet verwachten. Poets wederom poets.

Oliebronnen

Opvallend is natuurlijk dat een serie Europese landen een wapenembargo uitvaardigden tegen Turkije. Waarbij, al even opvallend, België zwijgt. Wat betreft Jemen en Saoedi-Arabië is er in de EU echter geen enkel probleem.

Toen Duitsland hier Saoedi-Arabië viseerde was er zelfs protest van Frankrijk want veel militaire systemen hebben nu eenmaal componenten afkomstig uit beide landen. Conclusie: Een Jemeniet heeft geen waarde.

Maar zoals reeds herhaalde malen gezegd: De schuld voor dit probleem ligt hem bij de EU die hoogstnodig Syrië indirect de oorlog moest verklaren en er onze criminelen op af sturen. Een daad van een zelden geziene immoraliteit.

Men roept in het Westen nu op tot steun en hulp aan de PKK/YPG. De burgers daar verdienen inderdaad alle mogelijke humanitaire hulp. Had de NAVO echter respect getoond voor de Syrische soevereiniteit dan had Turkije zich zeker niet in deze oorlog geworpen.

Olie-installaties Syrië - 1-2019

De PKK/YPG veroverde op Amerikaanse vraag de olie-installaties ten oosten van de Eufraat vlakbij de stad Der Er Zor Net voor het Syrisch leger er arriveerde. Een race tegen de tijd gewonnen door de VS met steun van de PKK/YPG. Deze laatsten eisen nu in een definitieve regeling met de regering in Damascus alle opbrengsten van die olie.

En de PKK/YPG moest zich hoogstnodig voor de Amerikaanse kar laten spannen en de in het oosten gelegen oliebronnen, waar amper een Koerd woont, voor rekening van de VS bezetten. Snel voor het Syrisch leger er ISIS ging verjagen. Het was op dat ogenblik een race tegen de tijd.

De VS wil verhinderen dat Syrië zich dankzij de inkomsten van die oorlog kan herstellen en dus liet de PKK/YPG zich hiervoor gebruiken en bezette het op vraag van Washington die oliebronnen. Denkt de PKK/YPG, een in essentie Turkse beweging dan nog, dat de regering in Damascus hen daarvoor gaat belonen? Ernstig blijven.

Maar dat soort door Europa voorgestelde hulp voor de bevolking van het door de PKK/YPG bezette gebied wordt via verregaande sancties door dezelfde EU weerhouden aan de Syrische bevolking. Ruud Goossens zou van schaamte zijn pen moeten weggooien. Deze is hier alleen maar goed voor het verspreiden van leugens en bedrog.

Dat militair de PKK/YPG geen partij blijkt voor het Turkse leger lag in de lijn der verwachtingen. Terwijl al Qaeda & Co in Syrië zware wapens kregen en zelfs telegeleide hypermoderne anti-tankraketten gaf de VS aan de PKK/YPG alleen lichte infanteriewapens. Ze hadden toen al moeten weten dat ze in de kortste keren door de VS bedrogen zouden worden.

Willy Van Damme

1)  Jerusalem Post, 11/10/2019, Anna Ahronheim, ‘Reservists: We, as Israelis and Jews, must not stand by’. https://www.jpost.com/Israel-News/Dozens-of-reservists-call-on-Netanyahu-Kochavi-to-help-Kurds-604235

PS: De Russische president Vladimir Poetin komt maandag op bezoek aan in Saoedi-Arabië waar men nu openlijk toegeeft te onderhandelen met Ansar Allah in Jemen. Dit zo te zien op basis van voorwaarden van Ansar Allah. De aanval op de Saoedische oliebronnen lijkt voor resultaten te zorgen.

Ook arriveerde een Russische militaire delegatie op de internationale luchthaven van Qamishli, de stad op de grens met Turkije waar ook de Syrische regering administratief en militair aanwezig is en de PKK/YPG troepen heeft. Het Turkse landleger heeft de stad nog niet aangevallen.

ANNEX – Naar akkoord Damascus en PKK/YPG

Volgens recente berichten onder meer vanuit de PKK/YPG is er een akkoord tussen de regering in Damascus en de PKK/YPG en SDF (De Syrian Democratic Forces, een stel huurlingen van de VS die vechten samen met de PKK/YPG).

Daarbij nemen de Tiger Forces van generaal Soehail al Hassan de steden Kobani, Hasaka, Qamishli en de provincie Der Er Zor met zijn vele oliebronnen over. Ook de stad Manbij, de zeer belangrijke dam op de Eufraat in Tabqa en vermoedelijk de provinciehoofdplaats Rakka behoren hiertoe. Volgens die berichten zal het leger die steden op maandag binnentrekken. De VS zouden er dus geheel verdwijnen op mogelijks de grenspost al Tanf na.

Daar behoort volgens die berichten ook de controle door het Syrische leger bij over de gevangenkampen met leden van ISIS. In dat geval is dit een enorme overwinning voor de regering van Damascus. In de grensstad Qamishli zouden per vliegtuig al de eerste Syrische versterkingen zijn toegekomen en waren er volgens De Washington Post vreugdeschoten te horen.

Dan rest de vraag wat Turkije en Erdogan met hun invasie willen bereiken. Gaan ze uiteindelijk de Syrische grenzen respecteren? Het betekent ook dat de EU over die kampen met Damascus zal moeten onderhandelen. Dat wordt tandengeknars.

Zeker is dat de PKK als machtsblok praktisch al uitgeschakeld is. En dat op nog geen vijf dagen strijd. Men kan er dan ook bijna zeker van zijn dat de PKK/YPG al hun eisen hebben moeten laten vallen. De vernedering is dan totaal! Eerst duizenden mannen opofferen om de VS te plezieren en dan komen, met steun van diezelfde VS, daarna de Turken. Mooi toch! Je acht het als scenario voor een film bijna niet voor mogelijk!

En voor Rusland is dit dan een grote overwinning. Ik zie Poetin en zijn staf al de champagne laten aanrukken. Om van Bashar al Assad maar te zwijgen. Dat wordt er een groot feest.  En voor Macron: Een rauwe citroen.

Willy Van Damme