Britse schipbreuk

Het nieuws dat er een ‘akkoord’ is over fase 1 van de onderhandelingen over de Brexit komt natuurlijk als geen verrassing. Het enige wat een beetje verrast is dat de eurohaters genre Boris Johnson voor zover geweten niets meer van zich laten horen. Zoals Philippe Stephens van Britse krant The Financial Times deze ochtend in een opiniestuk schreef is het voor hen de dag van de realiteit.

Britse armada schipbreuk - Cartoon - Financial Times - 8 december 2017

De Britse armada anno 2017. Met hangende pootjes richting Juncker en Tusk. De visie van The Financial Times deze ochtend 8 december 2017.

Natuurlijk is dit nog maar het begin van de gesprekken maar de contouren van het akkoord tussen beiden zijn duidelijk. De Britten zullen geen aparte handelsakkoorden met andere landen kunnen sluiten en blijven betalen voor de kosten van het onderhoud van de Europese bureaucratie. Het was de dag na het referendum over de Brexit toen al duidelijk dat dit ging gebeuren. Maar toen was Nigel Farage met zijn UKIP er de ster van de show.

In Londen droomde men nog wat verder en dacht men eerst nog aparte gesprekken over handelsakkoorden te sluiten met andere landen. En dus trokken May en haar regering op reis naar de VS, Saoedi-Arabië, China, de VS, Japan en Canada. Het werd overal een fors njet. En als er eventueel later een ja zou komen dan zou dat voor het Verenigd Koninkrijk zo negatief zijn dat men het best maar snel kon vergeten.

Neem China wiens elite een olifantengeheugen heeft en ongetwijfeld nog steeds denkt aan de opiumoorlogen uit de negentiende eeuw. Een periode toen de Britten om hun handelsbalans met China aan te zuiveren het land de invoer en consumptie van Brits-Indische opium met het kanon oplegden. Een ramp boven een ramp voor het toenmalige Chinese keizerrijk. Ongetwijfeld ging men de Britten dan de rekening voor die massamoord serveren.

Speciale relatie VS en VK - Cartoon - Financial Times - 2 december 2017

De Britse conservatieven dachten o.m. gebruik te maken van wat zij noemen hun ‘speciale band’ met de VS. Dit was de visie hierop van The Financial Times zaterdag 2 december 2017. In 1945 opperde de toenmalige Britse premier Winston Churchill dat de Britten de oorlog hadden gewonnen. Privé dacht hij wel anders. Maar velen in het Verenigd Koninkrijk bleven decennia later nog steeds dromen dat zij immer ‘onoverwinnelijk’ zijn.

En dus zat er voor Theresa May niets anders op dan met hangende pootjes en het schaamrood op de wangen naar Brussel te trekken, de witte vlag hoog in het vaandel. Uiteraard moeten nu de details van het akkoord rond de Brexit nog verder worden ingevuld. Er is duidelijk in die Europese gifbeker nog wat drank over voor de Britse regering. Santé.

Tony Blair, Irak en de Speciale relatie VS en VK - Cartoon - Financial Times - 30 april 2015

Niets toont beter de relatie tussen Londen en Washington als deze cartoon uit 2005 waarbij de toenmalige Britse premier Tony Blair stelde: “En dus nam ik de beslissing om (de Iraakse president) Saddam (Hoessein) af te zetten.”

Willy Van Damme

NASCHRIFT:

Zowel Michael Gove als Boris Johnson, de voornaamste EU-haters in de huidige Britse regering, juichten publiek het akkoord van vorige vrijdag van premier Theresa May met de EU toe.

Alleen Nigel Farage van de UKIP liet hierover nog van zich op een negatieve wijze horen. Maar die heeft dan ook niets te zeggen. De twee reden voor het Britse kapseizen is dat men zonder vernederende toegevingen op een financieel-economische ramp dreigde af te stevenen.

De tweede reden lijkt dat men in het Verenigd Koninkrijk het risico liep om Jeremy Corbyn, de nieuwe leider van Labour, aan de macht te brengen. En dat is de baarlijke duivel voor zowat het ganse Britse establishment dat nu aan de macht is en de sociale welvaartstaat verder wil vernielen.

Het akkoord betekent wel dat er geen douanecontroles komen aan de grens tussen Ierland, lid van de EU, en Noord-Ierland, onderdeel van het Verenigd Koninkrijk. En als er daar geen douanecontroles komen, dan kunnen er logisch gezien ook geen komen tussen het Verenigd Koninkrijk en het continentaal Europa dat lid is van de EU. Iets anders zou zorgen voor chaos en lijkt daarom dus waanzin.

Maar dat wil men in Londen voorlopig nog niet in het publiek gezegd hebben. Nog wat geduld hiervoor. De Britse regering heeft nu al zoveel gezichtsverlies geleden dat nog meer publieke toegevingen te moeilijk liggen voor Theresa May en haar entourage.

Eerst nog wat verse make-up voor de dame voor men haar in Brussel figuurlijk terug tegen een Europese muur gooit. Met erbij een publieke glimlach van Juncker en Tusk. Zo hoort dat onder gentlemen.

12 december

Advertenties

De farce genaamd Brexit

Het wordt stilaan meer en meer duidelijk dat de Brexit, het Verenigd Koninkrijk dat de EU verlaat, een grote farce geworden is. Allerlei Britse demagogen gesteund door een de EU hatende pers zoals The Daily Mail en The Telegraph, wilden los komen van de EU want het ‘trotse en grootse Albion’ ging het veel beter doen zonder die smeerlappen van Brussel.

Jeremy Corbyn als angstvisioen

Volgens meesterdemagoog Nigel Farage van de UK Independence Party (UKIP) ging men zo zelfs de al decennia in crisis verkerende Britse gezondheidszorg van de ondergang redden. Al die gelden die men afdroeg aan de ‘verspilzieke’ EU zou men dan aan die National Health Service besteden. Prietpraat die hij de dag na het referendum onmiddellijk introk. Het typeert dit klein mannetje.

Praatjesmaker Nigel Farage en zijn UKIP kreeg geld vanuit de VS om het Verenigd Koninkrijk uit de EU te halen. Hij beloofde dat men zo miljarden pond in de nationale gezondheidszorg ging kunnen stoppen. Het bleek een grove leugen.

Sindsdien is het land geheel op de sukkel. Premier David Cameron nam dan maar uit schaamte ontslag en werd na een intern gevecht bij de conservatieve partij opgevolgd door Theresa May. Het werd een nog grotere ramp toen ze verkiezingen organiseerde denkend zo een grote parlementaire meerderheid te bekomen.

Het werd een voor het land bijna ongeziene nederlaag. Het zorgde onder meer voor de heropstanding van Labour onder de nieuwe wind van voorzitter Jeremy Corbyn. Een haatfiguur voor het Britse establishment die nu op weg lijkt naar het premierschap. Het moet paniek zijn in de Britse salons.

Het niveau van de huidige conservatieve Britse regering wordt ook duidelijk door een gisteren ontstaan incident in het parlement. Al vele maanden beweerde David Davis, minister verantwoordelijk voor de Brexit, dat de regering over de economische gevolgen van de Brexit 58 heel gedetailleerde studies had laten maken.

Waarbij men na vragen naar die studies eerst stelde dat men die documenten wegens de gevoeligheid ervan niet kon vrijgeven. Nu gaf Davis gisteren in het parlementaire comité voor de Brexit toe dat die studies niet eens bestaan. Het was volgens hem wegens de instabiliteit ontstaan door de Brexit toch onmogelijk om die te maken. Maar geen probleem, de minister mag ondanks die grove leugen tegen het parlement toch blijven zitten.

Theresa May - 7

Theresa May is politiek zowat de gevangene van iedereen. Zijnde de EU, de Ierse Republiek, de EU-haters in haar partij, de Noord-Ierse DUP, Labour en de voorstanders bij de conservatieven van zo nauw mogelijke relaties met Brussel. Die laatste lijken het te halen.

May haalde geen meerderheid en dient om verder te ‘regeren’ sindsdien gebruik te maken van steun van de Democratic Unionist Party, de groep van wijlen de Rome hatende dominee en donderpreker Ian Paisley. Die partij paaide men dan met een groot pak geld in ruil voor parlementaire steun. Hopend hen zo via platte omkoperij stil te houden. Dat leek deels te lukken.

Stilte bij Gove en Johnson

Maar dan kwam de realiteit van het dagelijks leven en de Brexit terug om de hoek loeren. Al het Europa hatende gebral van topconservatieven zoals de ministers Boris Johnson en Michael Gove ten spijt diende de Britse regering de kelk van Europa tot het bittere einde uit te drinken. Een voor figuren als Gove, Farage en Johnson erg pijnlijke zaak.

Neem het geld dat London aan Brussel moet. Zestig miljard euro stelden de Europese leiders die hier in deze kwestie een voorheen zelden geziene eenheid vertonen. Waarop minister van Buitenlandse Zaken Boris Johnson hautain verklaarde: ‘Dat ze er kunnen naar fluiten’. En vorige week kwam in Brussel dan May stellen dat men ongeveer dat bedrag ook ging betalen. Van Farage, Gove en Johnson hoorde men daarna opvallend genoeg niets.

En dan was er de kwestie van de grens tussen Ierland en Noord-Ierland. Sinds het einde van de Noord-Ierse burgeroorlog – eufemistisch in Londen ‘the troubles’, de ‘herrie’, genoemd – floreert de handel tussen beiden als nooit voorheen. Tot groot genoegen van de mensen aan beide zijden van die grens die de daardoor gestegen welvaart zeer goed konden gebruiken. Zeker in het arme Noord-Ierland.

David Davis - 4

David Davis, de Britse minister verantwoordelijk voor de onderhandelingen over de Brexit, beweerde 58 heel gedetailleerde studies over de Brexit en haar economische gevolgen voor het Verenigd Koninkrijk te hebben laten maken. Er is niets gemaakt. De man loog voor het Britse parlement, deed dus ook geen onderzoek naar de gevolgen van de Brexit en blijft gewoon minister. Het Verenigd Koninkrijk en de Britse conservatieve partij toont haar karakter.

Wat figuren als Johnson en Farage natuurlijk niet wilden beseffen was dat men door de Brexit die handel tussen Belfast en Dublin deels de nek zou omwringen en zo zorgen voor een verarming. Maar ja, zoiets vertel je niet als je de bevolking niets anders dan platte demagogie en leugens verkoopt. En dus zweeg de Britse regering erover in zowat alle talen mogelijk.

De DUP

Maar door de verkiezingsuitslag en de machtspositie van de DUP zat men in Downing Street 10 plots met een reuzengroot probleem. Er is immers ook het feit dat door onenigheid in het Noord-Ierse parlement in Stormont er al praktisch een jaar geen regering, een coalitie van de DUP en Sinn Féin/IRA, meer is. En dus is het voor Theresa May erg voorzichtig manoeuvreren want ook hier poogt ze te bemiddelen.

En de kelk van de Brexit helemaal verder tot het bittere einde leegdrinkend dacht May de oplossing gevonden te hebben door Noord-Ierland een wat leek apart statuut binnen het Verenigd Koninkrijk te bezorgen. Het werd een spel met woorden eigen aan de politiek en de diplomatie.

Een moeilijkheid voor Londen is ook dat Ierland van de EU in deze zaak carte blanche kreeg. De eisen van Dublin zijn die van Brussel. En na lang beraad dacht May een uitweg gevonden te hebben. Noord-Ierland ging met Europa een ‘regulatory alignment’  (gelijklopende regelgeving) hebben. Eerst vroeg Ierland om de woorden ‘no regulatory divergence’ (geen afwijkende regelgeving) met de EU te gebruiken. Wat de DUP weigerde.

Voor de Ierse premier Leo Varadkar betekenen beiden inhoudelijk echter hetzelfde. De DUP wil essentieel dat er geen verschil in behandeling van de EU met het Britse vasteland en Noord-Ierland zou zijn en dus ging die bewoording voor haar te ver. Alsof er voor Ulster in de Britse wetgeving geen uitzonderingen zijn gemaakt. Zie onder meer de abortuswetgeving waarbij abortus er verbonden is.

De DUP is echter voorstander van de Brexit. Ierland en de EU willen een wat men noemt zachte grens op het Ierse schiereiland en in feite de toestand als nu laten bestaan. De DUP is dan weer voorstander van een gelijklopend douaneregime zoals London dat zal hebben met de EU. En dus een zogenaamde harde grens met Ierland.

Arlene Foster - 2

Arlene Foster, leidster van de Noord-Ierse DUP, kan als ze neen blijft zeggen tegen het voorstel van Theresa May de regering in Londen doen vallen. Die van haar regering viel al begin dit jaar. Maar als de regering in Westminster valt dan dreigt Jeremy Corbyn en Labour aan de macht te komen. Haar nachtmerrie.

Toen de nieuwe versie maandagmiddag vanuit Brussel uitlekte zorgde het onmiddellijk voor een enorme rel. Zo stelden de leiders van Wales, Londen en Schotland dat ook zij dit type van relaties met de EU willen en dus een Brexit feitelijk verwierpen. En in Belfast zegde de DUP plots fors neen.

Hoe dit gaat aflopen is natuurlijk moeilijk te zeggen. Het kan leiden tot de val van deze conservatieve regering. Maar dan komt heel waarschijnlijk Corbyn aan de macht. Voor het conservatieve Britse establishment en de DUP een idee om bij te gruwelen. Het kan ook betekenen dat May nog maar eens met een extra grote zak geld naar Belfast moet gaan om Arlene Foster, leidster van de DUP, van gedacht te doen veranderen.

Gelijklopende regelgeving

Maar de kwestie is dat men door dit systeem van ‘gelijklopende regelgeving’ voor Noord-Ierland in te voeren men niets anders zal kunnen dan dit systeem voor het ganse Verenigd Koninkrijk te gebruiken. Het ziet er onwerkbaar uit. Het zou immers betekenen dat Noord-Ierland twee regelgevingen gaat hebben. Wat een nieuwe vorm van Britse waanzin lijkt.

De conclusie is dan ook dat Londen zonder dat te zeggen in feite aanvaard onder de Europese regelgeving te gaan vallen en dus ook onder de Europese rechtbanken die toezien dat die regels worden toegepast. Een soort toestand als die met Zwitserland en Noorwegen. Opvallend is ook dat er rond het duo Gove en Johnson alleen wat stil gemor te horen is maar niet meer. Het lijkt op de laatste stuiptrekkingen van de EU-haters

De Britse premier en David Davis, de minister verantwoordelijk voor de Brexit, bevestigden dit feitelijk woensdag. Zo stelden zij dat dit systeem van ‘gelijklopende regelgeving’ voor het ganse Verenigd Koninkrijk zal gelden.

Leo Varadkar - 5

De nieuwe Ierse premier Leo Varadkar, die met een minderheidskabinet regeert, heeft van Brussel het vetorecht gekregen over de onderhandelingen rond de grens van de Ierse Republiek met Noord-Ierland. Tot groot ongenoegen van zowel Londen als de Britse loyalistische partijen in Ulster zoals de DUP.

Het wordt dus zo te zien een nieuwe versie van het Europees Vrijhandelsakkoord zoals dat met Noorwegen en Zwitserland. Londen zal zich in de toekomst vermoedelijk dan ook moeten blijven richten op de Europese regelgeving waarover zij echter dan geen inspraak meer heeft.

Eindelijk lijken de Brexit aanhangers zo te zien tot het besef gekomen dat hun woordenkramerij over de EU een hoop demagogische praatjes waren die hun land alleen maar veel schade berokkenden. In Brussel heerst er binnenskamers dan ook bijna zeker grote vreugde. Weg de woede van in het begin.

Intern was men al heel lang de Britten beu. Die waren langs de ene kant de ogen en oren van Washington en waren door hun EU-haat pure saboteurs van de werking van de EU. Die zijn nu weg van de onderhandelingstafels en dus kan men in Brussel zonder hen voort besturen. Zo komt er nu de Britten bijna de deur uit zijn eindelijk een nauwe militaire samenwerking los van de NAVO. En dat is helemaal geen toeval.

Wel zal Londen zo te zien in de toekomst moeten gehoorzamen telkenmale men in de EU nieuwe regels invoert. Of hoe de leiders van het Verenigd Koninkrijk met een groot kanon een gat in beide voeten schoten. De weerwraak van Brussel is dan ook zoet. Misschien krijgt David Cameron in Brussel wegens bewezen diensten ooit zelfs nog een standbeeld.

Willy Van Damme

1) The Irish Times, 6 december 2017, Denis Staunton, Pat Leahy, ‘Brexit: Foster and May speak by phone amid efforts to resolve impasse’. https://www.irishtimes.com/news/world/europe/brexit-foster-and-may-speak-by-phone-amid-efforts-to-resolve-impasse-1.3317545?utm_source=lunchtime_digest&utm_medium=email&utm_campaign=news_digest

Britse regering financiert Syrische terroristen

Deze avond brengt de Britse staatsomroep BBC in haar actualiteitsprogramma Panorama een reportage over hoe de Britse regering in de Syrische provincie Idlib een lokale politiedienst financiert en zo terroristen steunt. (1) Een vele miljoenen kostende operatie. Het gevolg van de uitzending is dat de Britse regering nu al dat project dat via het privébedrijf Adam Smith International liep heeft stopgezet.

Geen verbazing

Blijkt volgens de reportage dat men op die wijze samenwerkt met terreurgroepen als Hayat Tahrir al Sham, de lokale tak van al Qaeda, en Noer al Din al Zinki. Die laatste is de groep waarvan enkele topfiguren zich in juli 2016 lieten filmen toen ze een feestje bouwden rond het onthoofden van een 12-jarig Palestijns jongetje. Een kind dat nog een infuus in zijn arm had en dus ontvoerd was uit een hospitaal.

Verbazing wekt dat verhaal van Panorama natuurlijk niet. De enige verbazing is dat de BBC deze reportage brengt. Sinds de start van de Syrische oorlog produceerde de BBC massa’s juist tegenovergestelde verhalen zoals dat van midden 2013 over een vermeend napalmbombardement door het leger op een Syrische school. Zelfs een kind kon toen zien dat dit filmpje nep was.

Noer al Din al Zinki - Handarat-Aleppo - Juli 2016 - onthoofding Palestijns kind

Leiders van Noer al Din al Zinki hier bij dat feestje dat men maakte bij het onthoofden van het ontvoerde en gehospitaliseerde Palestijnse kind Abdoellah Issa. De groep werd omschreven als gematigd en kreeg dus veel Westerse steun, incluis wapens. In de krant Het Laatste Nieuws schreef hun ‘specialist’ Guy Van Vlierden ooit dat men het land in handen van die (sic) gematigde jihadisten moest geven. De foto komt uit het filmpje van de groep. De man onderaan de foto is Omar Salkho.

Al zeven jaar kon men nochtans met wat zoeken honderden gelijkaardige gegevens vinden over hoe de Britse overheid die terroristen, in feite een nest rovers en moordende psychopaten, niet alleen financierde maar zelfs hielp oprichten. Kijk maar naar de Witte Helmen.

The Financial Times schreef enkele maanden geleden zelfs hoe MI5, de binnenlandse spionagedienst, op grote schaal in Manchester verblijvende ooit naar het Verenigd Koninkrijk gevluchte salafisten terug naar Libië stuurde om Kadhaffi te vermoorden.

Terroristen die deels nadien terugkeerden om dan op 22 mei dit jaar tijdens een concert van tieneridool Ariana Grande in de Manchester Arena een aanslag te plegen, gebruik makend van o.m. een splinterbom. Met 23 doden en 512 gewonden tot gevolg, vooral dan kinderen en jongeren. (2)

Zo schreef Sam Jones, de specialist voor de veiligheidsdiensten van deze krant:

UK’s domestic intelligence agency facilitated the travel of many islamist Mancunians back to Libya.’ (De binnenlandse veiligheidsdienst (MI5, nvdr.) regelde de terugkeer naar Libië – om de regering van president Moammar Kadhaffi ten val te brengen, nvdr – van veel islamisten uit Manchester)

Recent bracht de BBC nog het verhaal over hoe de VS een vierduizend leden van ISIS, waaronder heel veel buitenlanders, uit de door de Koerdische PKK omsingelde stad Rakka hielp ontsnappen. (3)

Waarbij deze zelfs hun zware wapens mochten meenemen naar een onbekende bestemming. Volgens die reportage via smokkelroutes deels richting Turkije en zo Europa. Waarbij men ook een Franse terrorist citeerde die stelde men de opdracht had gekregen om in Europa aanslagen te plegen.

Controleposten

Volgens Adam Smith International zijn de beweringen van Panorama allemaal gelogen en was er voldoende toezicht op de bestede gelden. Men controleerde dat volgens het bedrijf ter plekke. Hoe leden van dat Britse bedrijf zomaar in die provincie konden rondreizen zonder gedood of ontvoerd te worden is dan een goede vraag.

Boris Johnson - 5

Boris Johnson, de huidige conservatieve Britse minister van Buitenlandse Zaken. Toen hij nog burgemeester van Londen was riep hij op om de Syrische regering te steunen. Nu is hij als minister de financier in Syrië van al Qaeda en andere bendes psychopaten. De man hoopt zelfs premier te worden. Het levend bewijs van de waardeloosheid van het conservatieve establishment.

Ook beweerde het bedrijf dat er geen gelden naar al Qaeda gingen. Merkwaardig. Iedereen die de toestand in die provincie wat kent weet dat bij het overschrijden van de Turkse grens iedereen een ganse serie controleposten van al Qaeda moet passeren en dan moet afdokken. In natura want Visa kent men daar niet. Volgens een serie verhalen kan dit oplopen tot zelfs 50% van de waarde die men Idlib binnenbrengt.

De oorlog van het Westen tegen Syrië is nog meer dan die tegen Libië en voorheen Afghanistan en Irak de grootste stommigheid en grootste smeerlapperij die men in het Westen ooit bedacht heeft.

Aleppo - Gemeenteraad salafisten - 15 november 2016

Het op 15 november 2016 nieuw samengestelde stadsbestuur voor Oost-Aleppo, het stadsdeel in handen van die terreurbewegingen. Een maand later was ook dit deel van de stad bevrijd van dat ongedierte. Vierde van links zit Omar Salkho van Noer al Din al Zinki. De man die een feestje bouwde bij het onthoofden van dat kind Abdoellah Issa (zie foto boven). Ook dit ‘stadsbestuur’ kreeg via diezelfde door schandalen omgeven Adam Smith International geld van het budget van de dienst  Ontwikkelingssamenwerking van de Britse regering.

Het is duizendmaal erger dan wat men in 1991 deed met Joegoslavië. Een land dat nog steeds niet bekomen is van de door de EU en de VS georkestreerde burgeroorlog. En dan heeft men in de EU de lef te spreken over de nood voor meer mensenrechten.

Willy Van Damme

1) Vanavond maandag BBC1 om 20u30. In wezen is dit een simpel excuus voor de regering van Theresa May om de steun aan het Syrische terrorisme geleidelijk stop te zetten. Men brengt een schandaal uit en de Britse regering neemt in de goede richting actie. Mooi toch!

The Guardian, 4 december 2017, ‘British aid scheme suspended amid allegations of payments to Syrian jihadis’, https://www.theguardian.com/uk-news/2017/dec/04/british-aid-scheme-suspended-amid-allegations-of-payments-to-syrian-jihadis?utm_source=esp&utm_medium=Email&utm_campaign=GU+Today+main+NEW+H+categories&utm_term=255090&subid=13761869&CMP=EMCNEWEML6619I2

2) Financial Times, 27 mei 2017, ‘Big Read, Terror Attack – A forgotten civil war comes home to Manchester’. Sam Jones.

MI5 beloofde na de onthullingen een intern onderzoek te doen. Het is nog wachten op het resultaat. Tot met Sint-Juttemis? Veel salafistische Libische ballingen hokten samen in die stad.

3) BBC, 13 november 2017, ‘Raqqa’s Dirty secret’, Quentin Sommerville en Riam Dalati, http://www.bbc.co.uk/news/resources/idt-sh/raqqas_dirty_secret.

Dit zeer gedetailleerd en voor Europese politiediensten erg verontrustend verhaal kwam er bijna zeker met medewerking van de Britse veiligheidsdiensten. Geweten is dat er bij de strijd om Rakka Britse troepen, alsmede Franse, aanwezig waren. De Britse staatsomroep kon zonder steun van insiders immers bijna onmogelijk aan al die gegevens geraken. En de BBC is en blijft een door de overheid gesubsidieerde omroep.

Nadien liet Frankrijk officieel weten dat dit geen daad was van de tegen ISIS strijdende coalitie waarvan de VS de leiding heeft en waaraan ook Nederland en België deelnemen. Met dan als vraag of de VS hier soms alleen handelde.

Ook de nieuwe Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken Halbe Zijlstra (VVD) stelde hierover publiek een vraag. Een brave diplomatieke sneer richting de VS. In België is het voor zover geweten in de regering stil hierover.

Europese liberalen de vrienden van al Qaeda

Het is soms leuk en vooral boeiend om eens wat oudere teksten over een nog bestaand conflict te lezen. Zeker over Syrië waar er sinds de start van die oorlog in maart 2011 door de kranten de zowat grofste leugens mogelijk werden geschreven. Wie die oudere teksten vergelijkt met wat onze klassieke media nu zelfs al toegeven dan vallen bij sommigen de maskers zo af.

Koert Debeuf versus Aron Lund

Een van die figuren die de voorbije jaren grossierde in de meest onwaarschijnlijke fantasieën over deze oorlog is zeker Koert Debeuf, ooit woordvoerder van gewezen liberaal premier Guy Verhofstadt, de man die nu voorzitter is van ALDE, de vereniging van liberale partijen in het Europees Parlement.

Recent haalde de Amerikaanse professor Joshua Landis via Twitter en via zijn blog een verhaal van 19 maart 2013 van Koert Debeuf over Syrië terug boven water (1). Het was een antwoord op een er eerder geplaatst stuk over die oorlog van Aron Lund.

Lund en Landis zijn twee onderzoekers die zich sinds jaren bezig houden met Syrië en tot de hierover beter ingelichte waarnemers dienen gerekend te worden. Lund schreef ook nadien nog een repliek op dit stuk van Debeuf. Beiden zijn samen te lezen, met daarbij nog tientallen soms bijtende reacties richting Debeuf. Leuke literatuur.

In zijn tekst van maart 2013 haalt Debeuf scherp uit naar Lund stellende dat het Vrij Syrisch Leger (VSL) geen chaotische boel is zoals Lund opperde maar een goed georganiseerd en gestructureerd bevrijdingsleger is.

Hij baseerde zich daarbij op een serie gesprekken gevoerd tijdens drie korte voordien georganiseerde bezoeken aan het ‘bevrijd’ gebied waar zijn helden toen de baas waren. Zijn gesprekspartners waren een aantal leidende figuren van dat Vrij Syrisch Leger daar, waaronder enkele ‘generaals’.

Hij beschuldigde Aron Lund er in feite van toe te geven aan de door hem als propaganda bestempelde verhalen van de regering in Damascus. En daar hoorde volgens hem ook de bewering bij dat al Qaeda er actief is.

Salim Idris & Guy Verhofstadt in Europees parlement

Generaal Salim Idriss, van 14 december 2012 tot 16 februari 2014 officieel chef van de generale staf van het Vrij Syrisch leger, hier op 6 maart 2013 met Guy Verhofstadt in het Europees Parlement in Brussel. Wie betaalde Idriss om van het leger over te lopen naar dat salafistisch gespuis? En hoeveel kreeg hij? Een vaste kamer in het hotel Four Seasons in Istanbul met wat miljoentjes erbij?

Al Qaeda en ISIS

Zo stelt hij dat de propaganda van Assad erg effectief is en dat de regering daar over dat Vrij Syrisch Leger beweert:

      1. The FSA is chaos. So it’s Assad or chaos in Syria and the region;
      2. The FSA is a danger to minorities. Assad is the only guarantee for the security of minorities in Syria;
      3. The FSA is extremist. Assad is the only one who can keep out Al Qaeda.

Hij geeft wel in zijn kritiek op Aron Lund toe dat er een ‘extremistisch’ probleem is en schrijft

‘The growing importance of extremist battalions like Jabhat Al Nusra is a problem for the image and the organization of the FSA.’ (Het groeiend belang van extremistische bataljons zoals Jabhat al Nusra is een probleem voor het imago en de organisatie van het VSL)

Alsof hij toen al niet wist dat Jabhat al Nusra – nadien omgedoopt tot Hayat Tahrir al Sham – gewoon de naam was van de Syrische tak van al Qaeda. Maar hij wil die link voor de lezers zo te zien verzwijgen. Bovendien is dit geschreven na drie bezoeken aan die salafistische groepen in het begin van 2013 toen al Qaeda in Syrië nog één structuur was en het latere ISIS er deel van uitmaakte.

Kolonel Abdul Jabbar al Akidi met Aboe Jandal, ISIS

Kolonel Abdoel Jabbar al Okaidi (midden), rechterhand van Salim Idriss en in die periode de militair verantwoordelijke voor de provincie Aleppo, in het gezelschap van (rechts) Aboe Jandal al Kuwaiti, emir van ISIS, bij de verovering van de militaire basis van Menagh in augustus 2013. Jandal werd gezien als een zeer nauwe medewerker van al Baghdadi, de baas van ISIS, en is vermoedelijk eind december 2016 omgekomen bij een Amerikaans bombardement in de buurt van het stadje Tabqa vlakbij Rakka. De man was een ware psychopaat die genoot van het moorden en folteren.

De interne oorlog bij al Qaeda zou kort na augustus 2013 uitbarsten toen men de Syrische oliebronnen had veroverd en er ruzie ontstond over deze toch wel aanzienlijke buit. Ook is het geweten dat al Qaeda al vanaf de eerste dag bij deze Syrische oorlog betrokken was. Wat hij als kenner van het dossier toen al had moeten weten.

Koert Debeuf vergelijkt het Vrij Syrisch Leger in zijn stuk qua organisatiestructuur zelfs met dat van het Franse verzetsleger op haar hoogtepunt in 1943. Overal zijn er zoals toen in Frankrijk in Syrië eengemaakte militaire structuren beweerde de man. En in Idriss zag hij zelfs een nieuwe Bernard Montgomery, de Britse veldmaarschalk uit WO II, oprijzen!

Aron Lund, toen ook nog een verdediger van die opstand, heeft het dan ook gemakkelijk om Debeuf van antwoord te dienen en beschrijft o.m. de toestand van die opstandelingen in de provincie Homs. Hij telt er minstens 33 verschillende groepen.

Liwa Talbisa, Liwa Rijal Allah, Liwa Fajr al-Islam, Kataeb Ahl al-Athar (part of the Jabhat al-Asala wal-Tanmiya, a salafi alliance), Katibat Shuhada Tal-Kalakh, Katibat Mouawiya lil-Maham al-Khassa, Liwa al-Quseir, several subunits of Kataeb al-Farouq, several other small Syria Liberation Front factions which are allied to Kataeb al-Farouq, al-Murabitoun (the armed wing of the Homs Revolutionaries’ Union), Firqat al-Farouq al-Mustaqilla, Liwa al-Nasr, Katibat Thuwwar Baba Amr, Harakat al-Tahrir al-Wataniya, Jund al-Sham (Lebanese jihadis), armed groups affiliated to the Muslim Brotherhood (like Liwa Dar’ Ahrar Homs, Liwa Dar’ al-Haqq, and Liwa Dar’ al-Hudoud), Jabhat al-Nosra, the Syrian Islamic Front (including the five Ahrar al-Sham factions Katibat Junoud al-Rahman, Katibat al-Hamra, Katibat Ansar al-Sunna wal-Sharia, Katibat Adnan Oqla, and Katibat Ibad Allah; and Liwa al-Haqq and its subfactions, such as Katibat al-Ansar, Katibat al-Furati, etc) … and many others.

Ook blijkt uit het antwoord van Aron Lund dat Koert Debeuf die bezoeken deed in opdracht van ALDE, de liberale fractie in het Europees Parlement geleid door Guy Verhofstadt. En in die zin was deze repliek van Debeuf dan ook een neerslag van het rapport dat hij voor de liberale Europarlementsleden had gemaakt.

Verenigde Arabische Emiraten

Guy Verhofstadt zal later zelfs Salim Idriss, toen nominaal hoofd van dat Vrij Syrisch Leger naar het Europees Parlement halen. Voor hem natuurlijk een gepast ogenblik om met een ‘goed doel’ nog eens de kranten te halen. Kort nadien zal men echter topmensen van dat Vrij Syrisch leger op foto’s zien verbroederen met leiders van ISIS. Maar dat haalde onze pers natuurlijk niet.

Koert Debeuf - 3

Koert Debeuf, nu gewezen adviseur voor de liberale fractie ALDE in het Europees parlement, een jarenlange verdediger van de Syrische salafistische terreurgroepen waarbij ook zelfs ISIS en al Qaeda zaten. In een vorig leven was hij de woordvoerder voor premier Guy Verhofstadt.

Koert Debeuf werkt nu als Europees directeur voor het Amerikaanse in Washington gevestigde Tahrir Institute for Middle East Policy (TIMEP) dat zich vooral op Egypte lijkt te concentreren. Het land waar hij vanaf 2011 enkele jaren woonde.

Hier steunde hij o.m. de Moslimbroederschap en wist hij ooit fier in De Morgen te melden dat hij een afspraak had met een veteraan van die salafistische groepen uit Afghanistan. Een goede kerel stelde hij want ze gingen een biertje drinken! Ook Europarlementslid Marietje Schaake van de Nederlandse liberale regeringspartij D66, een onderdeel van ALDE, is verbonden aan TIMEP.

Vraag is wie de financiers zijn van deze nieuwe Amerikaanse studiedienst. Want dat soort organisaties opzetten kost geld, heel veel geld. De senior fellow van TIMEP is een zekere Hassan Hassan, een man verbonden aan het Delma Institute en als adjunct werkend voor de opiniepagina’s van het dagblad The National, beiden uit Abu Dhabi in de Verenigde Arabische Emiraten (VAE). Ook hij steunt al jaren die Syrische salafisten.

Geweten is dat al die Amerikaanse en Britse studiediensten door regeringen, vooral uit het Arabisch schiereiland, of door in politiek geïnteresseerde multimiljonairs worden gefinancierd. In die zin is een opiniestuk van Koert Debeuf van dit jaar 7 juni in De Morgen interessant. Hier bespreekt hij het conflict tussen Qatar en Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten. Met onder meer een blokkade door Saoedi-Arabië en de VAE van Qatar.

Daarin neemt hij het op voor Saoedi-Arabië en de VAE. Zo schrijft hij:

“Het gaat hier niet zomaar om wat onenigheid. Voor Saudi-Arabië staat momenteel niets minder dan het eigen overleven op het spel.” 

Een schreeuw om hulp dus. Dit volgens hem wegens de steun van Qatar voor de Moslimbroeders die Saoedi-Arabië willen ondermijnen, en wegens de vermeende te nauwe relatie van Qatar met Iran, een dodelijk gevaar naar hij stelt, voor de familie al Saoed.

Een wel heel rare bewering. Alsof Qatar of de Moslimbroeders de dictatuur van de immens rijke en wereldwijd over zeer veel invloed beschikkende clan al Saoed in gevaar zouden kunnen brengen. Dit terwijl het toch duidelijk is dat het Saoedi-Arabië en de VAE zijn die brutaal hun wil willen opleggen aan Qatar.

Aron Lund

De Zweedse in de VS werkende onderzoeker Aron Lund stak de draak met de beweringen van Koert Debeuf over het Vrij Syrische leger. Over de juiste relatie van de VS en Israël met al Qaeda en ISIS zwijgt hij echter.

Wie is hier de financier?

Het conflict tussen Qatar met Saoedi-Arabië en de VAE heeft een onverwacht voordeel in die zin dat het soms duidelijk maakt waar de loyaliteit van bepaalde opiniemakers over het Midden-Oosten ligt. Voor Chams Eddine Zaougui (zie de eerdere boekbespreking hier) is dat Qatar, voor Koert Debeuf ligt die zo te zien in Abu Dhabi en Riyad.

Voor de salafistische heersers op het Arabisch schiereiland is het belangrijk om via allerlei opiniemakers in de VS en Europa het debat in hun richting te beïnvloeden. Vandaar het vele Arabische geld voor bijvoorbeeld het Britse Chatham House. En zoals The Financial Times onlangs onthulde is men daar bij die studiediensten niet bepaald transparant wanneer het op de financiën aankomt. Ook op de website van TIMEP zwijgt men hierover trouwens.

De reden voor die belangstelling voor deze ’specialisten’ vanwege bijvoorbeeld de familie al Saoed is begrijpelijk. Journalisten willen als ze teksten publiceren als kenner overkomen en om die indruk te versterken voegt men er dan wat citaten van vermeende ‘experts’ aan toe genre Chams Eddine Zaougui, Koert Debeuf en Montasser Alde’emeh.

Het maakt het verhaal geloofwaardiger zelfs al bevat het de grootst mogelijke onzin en staat het vol leugens. De indruk, het imago is belangrijk. De rest is onbelangrijk. Voor kranten tellen immers op de eerste plaats de verkoopcijfers, niet het gelijk of ongelijk.

Het is dus begrijpelijk dat men zwijgt over de financiering van die instellingen. Moesten de namen van de financiers achter de schermen van sommige van deze studiediensten bekend raken dan zou amper iemand hen nog geloven.

En dan hebben ze voor die salafistische Arabische dictators geen nut meer en komt het voortbestaan van bijvoorbeeld Chatham House in gevaar en zo de broodwinning van al die ‘specialisten’. En wiens brood men eet…

Schaamteloos

Op het opiniestuk van Debeuf zijn pakken reacties gekomen. Een van een zekere Revenire geeft de sfeer van de meeste reacties goed weer. Deze schrijft:

Debuef is covering for terrorism and a comparison to Charles DeGaulle and the Free French is absurd and insulting. Debuef is a man that European police agencies should be investigating for links to Al-Qaeda and the Muslim Brotherhood.

Debeuf neemt het terrorisme in bescherming en een vergelijking met Charles de Gaulle en het Vrij Frans Leger is absurd. Debeuf is een man die de Europese politiediensten zouden moeten onderzoeken wegens zijn contacten met al Qaeda en de Moslimbroeders.

Deze week barstte de etterbuil rond Libië eindelijk open. Het land van wijlen Kadhaffi is nu een markt geworden waar men Afrikaanse zwarten koopt en verkoopt, vrouwen à volonté verkracht, foltert, mensen levend vilt en waar er op grote schaal een handel in menselijke organen floreert. Een zelden geziene hel.

Allemaal mede omdat figuren als Koert Debeuf, Jorn De Cock en Chams Eddine Zaougui stelden dat Kadhaffi een dictator was die men maar best kon uitschakelen, lees vermoorden. In ruil ging men dan een beter, nieuw Libië krijgen. We weten nu wat ‘beter’ hier betekent. Maar geen probleem hoor.

Immigranten uit zwart Afrika in gevangenschap in Libië - 2

Met de doodsangst in hun ogen wachten deze Afrikaanse vluchtelingen bang hun lot af. Wat wordt het? Verkocht worden als slaven? Het in stukken snijden voor de organen? Hen levend villen, folteren, verkrachten of gewoon vermoorden? Maar de Franse president Emmanuel Macron beweerde gisteren al een oplossing te hebben. Zich met zijn twee voorgangers als boetedoening terugtrekken in een klooster?

Deze ochtend vrijdag 1 december citeerde De Standaard Koert Debeuf als ‘Libiëkenner’ over wat men dan met dat land moet aanvangen (2). Een normaal mens zou na wat men hier mee hielp aanrichten zwijgen en zich in schaamte uit de publieke arena terugtrekken.

Maar voor de media is het gewoon een nieuw verhaal, lekker sappig dat extra papier doet verkopen. Juist zoals de moord op Kadhaffi en de ‘bevrijding’ van het land in 2011 eveneens extra papier over de toonbank deed gaan. Iemand Mea culpa? Vergeet het! Het is gewoon big business.

Voor arrogante typetjes gelden nu eenmaal andere normen. Zij blijven beweren het best te weten wat men in het Midden-Oosten moet doen. Zwijgen misschien? En inderdaad, Revenire zou het wel eens bij het rechte eind kunnen hebben.

Willy Van Damme

1) http://www.joshualandis.com/blog/the-free-syrian-army-is-growing-stronger-every-day-by-koert-debeuf-response-by-lund/#comment-1017194

Aron Lund is van origine een Zweed die er werkte voor o.m. het Swedish Institute for Interrnational Affairs en SIPRI, het Swedish International Peace Research Institute. In de periode van deze tekst werkte hij voor de Amerikaanse Carnegie Endowment for International Peace, een studiedienst die wereldwijd actief is om er de Amerikaanse belangen te verdedigen.

Tegenwoordig zit hij bij The Century Foundation, een andere Amerikaanse studiedienst die zich als ‘progressief’ voorstelt. Ten tijde van de publicatie van die tekst steunde hij nog mits wel wat voorbehoud de oorlog tegen Syrië. Nu neemt hij een meer neutrale positie in.

Zij het dat hij, zoals trouwens ook Joshua Landis, de ware relatie van de VS met al Qaeda en ISIS verzwijgt. Gezien hun grote kennis van het dossier duidelijk bewust. Wat natuurlijk dodelijk is voor hun geloofwaardigheid.

2) ‘Noodplan voor slaven in Libië’, De Standaard, Gissele Nath en Matthias Verbergt, 1 december 2017. Pagina’s 2 & 3.

Catalaanse droom spat uit elkaar

Niet echt onverwacht spat de droom van de Catalaanse ultranationalisten steeds meer en meer uit elkaar. Vandaag heeft Carles Puigdemont, de afgezette minister-president van het ‘onafhankelijke’ Catalonië, in een gesprek met de Brusselse krant Le Soir dat feitelijk ook toegegeven. “Une autre solution que l’independence est possible” (Een andere oplossing dan de onafhankelijkheid is mogelijk) stelde de man in het gesprek dat de krant vandaag 13 november publiceerde.

Voor niets

Al het gemarcheer, getier en gefeest blijkt gewoon een droom, en voor velen nu een nachtmerrie. Hetzelfde voor de grote economische schade met meer dan 2.000 bedrijven die hun maatschappelijke zetel vanuit Catalonië naar elders verplaatsten, deels om veiligheidsredenen, deels uit protest.

Nog in september weigerde Puigdemont en zijn regering op het Spaanse regeringsvoorstel voor een grondwetswijziging in te gaan. In ruil moest men dan het onafhankelijkheidsreferendum afblazen. Neen, Puigdemont wou de boel doen ontploffen en een totale confrontatie met Madrid uitlokken. En hij wist dat dit met premier Antonio Rajoy en zijn PP wel zou lukken.

Carles Puigdemont - 2

Carles Puigdemont buigt voor Spanje maar de Catalaanse ultranationalisten zullen binnen 100 jaar hem ook dan nog blijven ophemelen zoals zijn voorgangers die eveneens op kluchtige wijze de onafhankelijkheid uitriepen. Net zoals er hier in Vlaanderen nog steeds nationalisten zijn die een oorlogsprofiteur als de Dendermondse dichter Wies Moens blijven aanbidden.

Dit vermoedelijk in de hoop zo nog meer Catalanen voor zijn dromen te kunnen winnen? Lukken deed het echter niet. Nogal wat Catalanen vonden dat Spaanse optreden fout en protesteerden maar wilden evenmin de plannen van Puigdemont aanvaarden. In wezen flopte zijn plan toen al op 2 oktober, de dag na het referendum.

En nu zijn partij PDeCat volgens de opiniepeilingen in vrije val lijkt ziet zijn politieke toekomst er slecht uit. Zijn vroegere coalitiepartner de ERC, de links republikeinse partij, doet het in verhouding dan weer beter maar een meerderheid zit er volgens alle peilingen voor hen niet meer in. Wel nog afwachten natuurlijk, maar alle peilingen tot heden zijn eenstemmig.

En de ERC weigert ditmaal zoals in 2015 met de PDeCat vooraf een alliantie te vormen. Ze ruikt blijkbaar de zetel van Puigdemont in coalitie dan met bijvoorbeeld de sociaaldemocratische PSC-PSOE. Bovendien ligt het politieke veld door de split in het ultranationalistische kamp qua coalitievorming er nu gans anders bij.

Het zal wikken en wegen worden wie met wie in het huwelijksbootje zal treden. Mogelijks kan dat zelfs een marriage à troi of zelfs quatre worden. Zeker is nu wel dat het nieuwe Catalaanse parlement die onafhankelijkheidsdroom netjes zal opbergen.

Want de PDeCat van Puigdemont haalt in die regio volgens die peilingen nog rond de 10%, ongeveer evenveel als de PP van Rajoy. En die hun score noemen onze Vlaamse media veelal onbetekenend.

Volgens de meeste opiniepeilingen zijn ook nog amper 29% der Catalanen gewonnen zijn voor de onafhankelijkheid. Zelfs bij de kiezers van de PDeCat lijkt het animo volgens opiniepeilers niet zo erg groot te zijn. Wat evenmin verbazing wekt. Men wordt nu stilaan wakker uit de droom.

Logisch als zelfs Carme Farcadell, de voorzitster van het afgezette parlement, in de rechtbank stelde dat het uitroepen van de onafhankelijkheid van haar parlement louter symbolisch een zonder verdere betekenis was. Je moet maar durven. Het land en de EU met een parlementaire stemming in rep en roer brengen en dan zeggen dat het alleen maar pure symboliek was.

Juiste strategie

Het is dus steeds duidelijker dat de strategie van Madrid en de EU tegen de Catalaanse ultranationalisten werkt. Zoals bij de eerdere acties om de onafhankelijkheid van Catalonië uit te roepen getuigde deze zoveelste poging van niet alleen een gebrek aan respect voor de mensen in de regio maar evenzeer van een zelden gezien amateurisme. Amateurs is zelfs een veel te brave uitdrukking.

In Brussel poogde Puigdemont via een wanhoopsprong nog enige kans te maken om de EU in zijn val te lokken en met Spanje te doen bemiddelen. Het mislukte grandioos. Waarna hij dan maar aan iedere persmus een interview geeft en toeristische uitstapjes poogt te doen naar o.a. de Gentse Krook, de nieuwe bibliotheek. Een mens moet iets doen met zijn verloren tijd.

Mariano Rajoy - 5

De Spaanse premier Mariano Rajoy heeft duidelijk de juiste strategie in de Catalaanse kwestie. In wezen kon hij ook moeilijk anders. Wie weet lokt hij nadien wel nationale parlementsverkiezingen uit om ditmaal toch aan een meerderheidsregering te geraken.

Ook voor de N-VA is dit slecht nieuws. Artikel 1 van haar statuten stelt dat men moet streven naar de Vlaamse onafhankelijkheid. Maar dat lusten amper Vlamingen. En dus begon men bij de N-VA de voorbije jaren dan maar te kletsen over het confederalisme. Gedaan met de statuten, het werd confederalisme. Een inhoudsloze slogan natuurlijk want er is geen definitie voor dat woord.

Maar ook dat valt in Vlaanderen op een koude steen. Het is dankzij dit nationalisme dat België nu eventjes 7 regeringen heeft, twee gemeenschapscommissies en 8 parlementen, senaat incluis. Wie meer? Instellingen die elkaar desnoods saboteren. Zie Zaventem en de geluidshinder.

En nu met de voor ultranationalisten zich aan het voltrekken desastreuze afgang in Catalonië ziet de toekomst voor de Vlaamse variant er al even weinig rooskleurig uit. Niemand in de EU zal nog de komende decennia zo’n poging wagen. Men leerde ongetwijfeld zijn lesje.

‘Gesloten wegens gebrek aan belangstelling’ zou het bordje aan de deur bij de N-VA en het Vlaams Belang kunnen zijn. Ze trekken wel veel kiezers aan maar dat heeft duidelijk bitter weinig te maken met het ultranationalistische sausje dat die partijen serveren. Laat Catalonië een dure les zijn voor al die dromers die ‘s nachts wakker liggen van de slogan: ‘Elk volk heeft recht op een eigen staat’.

Ho ja, deze toch wel heel belangrijke draai van Puigdemont stond vandaag vooraan in grote letters in Le Soir, veruit de belangrijkste Brusselse krant. De VRT bestede er vandaag geen aandacht aan. Het is een Franstalige krant en dan is er blijkbaar aan de Brusselse Reyerslaan geen interesse voor. En zeggen dat er tegenwoordig zoveel onderwijsinstellingen zijn die een opleiding voor journalisten geven.

Willy Van Damme

Een uitgestoken hand

In ‘Geen morzel gronds’ in De Morgen van vandaag 6 november schrijft Bart Eeckhout: “Het is de regering-Rajoy die onderhandelingen weigert over de door Catalonië gewenste ruimere autonomie”.

Dit klopt niet want o.a. in september, de maand voor het referendum, stelde die regering van Rajoy aan de Catalaanse regering voor om het referendum af te gelasten in ruil voor een grondwetswijziging. Men moet er maar de pers uit die periode op na lezen. Ook nu ligt dit voorstel nog steeds op tafel, mede op initiatief van de sociaaldemocratische PSOE. De regering van Carles Puigdemont weigerde echter die uitgestoken hand.

Het gemak waarmee Bart Eeckhout het door o.a. de N-VA verspreidde verhaal overneemt wekt natuurlijk geen verwondering. De invloed van die partij en haar gedachtegoed blijkt immers nogmaals groot te zijn. Met als gevolg dat men de feiten dan maar een draai geeft.

Willy Van Damme

Ook Catalaanse dromen zijn bedrog

Er is dus een einde gekomen aan de droom van de Catalaanse ultranationalisten voor wie de onafhankelijkheid de poort naar het paradijs was. Gedaan om nog te betalen aan die arme Spanjaarden, de boerenkinkels uit Madrid en elders. Het Catalaanse herenvolk ging zijn eigen boontjes doppen. En dat ging alleen maar geluk meebrengen. Dacht men.

Dolgelukkige gezichten

Het alles overstemmende geluid van Catalaans minister-president Carles Puigdemont en zijn medestanders was duidelijk. Het uitroepen der onafhankelijkheid zorgde er alleen maar voor lachende en dolgelukkige gezichten. Een droom leek werkelijkheid.

Het werd nog diezelfde vrijdag al een nachtmerrie toen de regering in Madrid ingreep en de deelregering afzette. Het eindigt nu in een zelden geziene politieke farce. Dat begon trouwens al bij het uitroepen van de onafhankelijkheid en in wezen al ervoor. Maar men moet de signalen wel kunnen zien natuurlijk.

Zo riep men onmiddellijk na het referendum een algemene staking uit maar amper een bedrijf lag die dag stil. Wat toonde dat gans die heisa beperkt was tot een bepaalde middenklasse. Vooral op het platteland dan.

Sinds de Spaanse regering op maandag het Catalaanse regeringsroer overnam is alles voor zover geweten er rustig en normaal gebleven. Wat wel opviel was het geluid komende uit de massale betoging op zondag van tegenstanders van Puigdemont en zijn club.

Geen eenheid meer

Daar hoorden men verhalen komende van tegenstanders over grootschalige intimidatie door het Catalaanse ultranationalisme. Wie Spaans sprak werd vies bekeken en wie zich tegen die roep om onafhankelijkheid verzette was een franquista, een aanhanger van generalissimi Francisco Franco, een fascist dus.

De honderdduizenden betogers wierpen die zondag die intimidatie van zich af en lieten hun visie even luidkeels als de andere kant horen. Het moet een schok geweest zijn voor diegenen, waaronder heel veel journalisten, die het steeds maar hadden over het ‘streven van het Catalaanse volk’. Maar welk streven en welk volk dan? Het was een leugen die men ook nog gisteren in het journaal van de VRT kon horen. Le Monde - Plantu - 13 oktober 2017

Cata… Catastrophe. De visie van cartoonist Plantu in Le Monde van 13 oktober 2017.

Wat ook al onmiddellijk opviel was dat er van enige eenheid binnen die Catalaanse regering geen sprake meer is. Het is er iedereen voor zich. Minister Santi Villa, verantwoordelijk voor ondernemingen, nam uit protest al ontslag nog voor de stemming over onafhankelijkheid in het Catalaanse parlement plaats had. Zijn voorganger op die post, Jordi Baiget ,eveneens een tegenstander van de onafhankelijkheid, was voordien al door Puigdemont de deur gewezen.

Verder vlucht Puigdemont met enkele regeringsleden naar België om zo wat extra dagen uit de handen van het Spaanse gerecht te blijven. Ook hopende van een hun vriendelijke Belgische regering wat extra publiciteit te krijgen. Een ander minister ging op maandag dan protesterend naar kantoor, anderen bleven thuis en gingen braaf naar Madrid voor hun verhoor en arrestatie. Iets waartegen ze wel in beroep gingen.

Ook lieten een deel van die naar België getrokken ministers Puigdemont al na twee dagen achter en keerden huiswaarts. Van een gezamenlijk front is dus geen enkele sprake meer. Bovendien verliep de overname van de Catalaanse ministeries, politie en media zonder voor zover geweten enig gemor. Met andere woorden: Puigdemont staat bijna helemaal alleen.

En nu het Spaanse gerecht een aanhoudingsbevel gaat uitvaardigen is het zeker dat hij de komende weken een gratis ticket enkele reis vanuit België naar een Spaanse gevangenis krijgt aangeboden. Hij zal dan beseffen dat ook een minister niet boven de wet staat en de grondwet zonder gevolgen zomaar aan zijn laars kan lappen.

Peilingen

Opmerkelijk was zeker ook het verhaal in De Morgen van donderdag 2 november van correspondent Tom Lievens ‘Strijdbijl begraven of doorgaan’:

En de ontvangst van de vier terugkerende ministers (uit Brussel, nvdr.) op de luchthaven van Barcelona getuigde ook niet van overtuiging met ‘de strijd’. De enigen die hen stonden op te wachten, was een groep mensen met Spaanse vlaggen zwaaiend die scandeerden: “Naar de gevangenis gaan jullie! Soto Real wordt jullie bestemming! Ter info: Soto Real is de Madrileens vipgevangenis. Van independistas was geen spoor te bekennen.

Nog erger voor Puigdemont is en zoals verwacht kon worden de sterk dalende populariteit van de man. Volgens alle opiniepeilingen verliezen ze op 21 december bij de verkiezingen hun parlementaire meerderheid. Vooral zijn eigen partij CDC, sinds 2016 PEDECat, stort volgens die peilingen in elkaar. Het verklaart waarom hij geen vervroegde verkiezingen wou organiseren.

Volgens bepaalde peilingen is het aantal voorstanders van onafhankelijkheid van ongeveer 42% al op 29% gevallen. Het is dus niet alleen de gevangenis maar ook de vergetelheid die Puigdemont en zijn groep wacht. Na hun veroordeling zal er, behoudens bij de kleine heel harde kern, niemand nog over hen spreken. Behalve misschien over hun ultieme waanzin.

Hun daad zal bij die andere voorgaande pogingen tot onafhankelijkheid worden gevoegd. De zoveelste dwaasheid van enkele Catalaanse intellectuelen. Een roekeloosheid die aan Catalonië veel geld heeft gekost.

Financial Times - Banx - 18 oktober 2017

Ook cartoonist Banx van The Financial Times stak op 18 oktober de draak met de strategie van de Catalaanse ultra’s.

N-VA en Charles Michel

Ondertussen blijkt ook wat een blunders de Belgische regering van Charles Michel in deze zaak beging. Men veroordeelde wel fors het zogenaamde politiegeweld – er werden naar verluidt die zondag 4 mensen gehospitaliseerd – maar zweeg praktisch geheel over het flagrante overtreden van de grondwet door de Catalaanse regering. Van partijdigheid gesproken.

En de oproep van Michel tot dialoog is mooi maar men zegde er nooit bij op welke voorwaarden. Dat de Spaanse regering dan woest is op Charles Michel is begrijpelijk en dat men weerwraak zal nemen of al genomen heeft hoeft dan ook niet te verbazen. Voor wat, hoort wat. Het is een gouden regel in de diplomatie. Waar bleef trouwens Didier Reynders in dit verhaal? Was hij plots geen minister van Buitenlandse Zaken meer?

En dan was er de oproep van zaterdag van staatssecretaris voor Asiel Theo Francken (N-VA) aan het adres van Carles Puigdemont dat hij hier wel asiel kon aanvragen. Een open verzoek om naar België te vluchten. Wat de man dan ook deed.

Wat Francken echter niet zegde was dat hij hier geen asiel kon krijgen en men een uitlevering niet kan tegenhouden. Het was advocaat Paul Bekaert die het diezelfde zaterdagavond in het VRT journaal stelde en Francken zo voor schut zette. Bekaert werd twee dagen later door Puigdemont en zijn vluchtende ministers tot hun advocaat aangesteld. Wat een ironie.

Het is duidelijk dat de N-VA de regering en zo België in een lastig diplomatiek parket bracht. Wat de aard van de N-VA toont. Zo was er hun Europarlementslid Sander Loones die zonder blikken of blozen stelde dat Spanje een man wil arresteren wegens het simpel uiten van een mening. Alsof Puigdemont en zijn regering niet de onafhankelijkheid hadden uitgeroepen. Het schenden van de grondwet nota bene. Loones is dan ook een leugenaar.

En dan is er Geert Bourgeois, Vlaams minister-president, die stelde dat het niet kon dat men  een gekozen politicus zomaar in de cel gooit. Misschien moet hij de dolle avonturen van de Partido Popular van eerste minister Mariano Rajoy eens bekijken.

Nogal wat van de gekozen excellenties van die partij werden de voorbije jaren tot celstraffen veroordeeld wegens misdaden begaan bij het uitoefenen van hun ambt. Het is geen toeval dat José Maria Aznar, de voorganger van Rajoy, van het politieke toneel verdween.

Zelfbeschikkingsrecht

Carles Puigdemont - 5

Vanuit blijkbaar een Brusselse hotelkamer stelde Carles Puigdemont als Catalaans minister-president gisteren eisen aan het Spaanse gerecht. Ze moesten zijn minister onmiddellijk en onvoorwaardelijk vrijlaten. Van een clown gesproken.

De bewering van Loones en die van andere Vlaams-nationalisten zoals Jan Jambon en Willy Kuijpers dat elke volk recht heeft op een eigen staat is juridisch ook klinkklare onzin. Het begrip ontstond na 1918 toen de Britten en de Fransen de na de eerste wereldoorlog overwonnen Oostenrijks-Hongaarse Dubbelmonarchie en het Ottomaanse rijk onder elkaar verdeelden via een systeem van semi-onafhankelijkheid en van mandaatgebieden.

Dan begon men plots over het zelfbeschikkingsrecht te spreken. Maar dat was larie want het ‘Indische volk’ moest dan maar zwijgen, om maar niet te spreken over het ‘Congolese volk’ of dat van bijvoorbeeld Vietnam en China. Trouwens, er is nooit een definitie gegeven van wat dan juist ‘een volk’ is. Men gebruikte het gewoon om de verslagen vijanden te ontmantelen. Zie Joegoslavië. Meer niet. Het is een inhoudsloos principe, te gebruiken naar eigen goeddunken.

Het is trouwens nog steeds hetzelfde. Je krijgt dan plots het Zuid-Soedanese volk waar bij een referendum zogenaamd 97% voor onafhankelijkheid stemt om de dag nadien dan elkaar de kop in te kloppen. En als het ‘Koerdische volk’ recht heeft op een eigen staat, waarom dan niet de daar eveneens wonende Turkmenen, Assyriërs, Arabieren en Jezidi’s? Zijn dat dan burgers met minder rechten? Blijkbaar.

Die kunnen dan op hun kin kloppen en braaf de repressie van de Iraaks Koerdische president Massoed Barzani aanvaarden op straf van de gevangenis of de kogel. Maar Barzani is trouwens ongeveer hetzelfde lot beschoren als Puigdemont.

Ook zijn referendum over een eigen staat eindigde in een ramp, hier dan in een oorlog met Irak, Turkije en Iran waarbij de VS en de EU gewoon toekeken. Met een smadelijke nederlaag en zijn aftreden tot gevolg. Dit terwijl de VS en Israël steeds de drijvende krachten waren achter dit Koerdisch separatisme. Ook hier werd de droom voor de clan Barzani een nachtmerrie.

En in Vlaanderen is het trouwens niet anders. Wee de gekozenen van het ‘Linkebeekse volk’ als ze op de gemeenteraad Frans, hun eigen taal, durven spreken. Van repressie gesproken. Eenzelfde verhaal in Catalonië waar gebieden die stelden dat ze bij Spanje wilden blijven een hondsbrutaal njet kregen van Puigdemont en zijn kliek. Zelfbeschikking? Nog in geen 1000 jaar als het hen uitkomt.

Vandaag nog verspreidde de N-VA in Ronse een persbericht waarin ze protesteren tegen het feit dat de lokale afdeling van Groen een deels in het Frans opgestelde bericht verspreidde. Dit terwijl Ronse toch een taalgrensgemeente is met faciliteiten voor de Franstaligen. Zo ver gaan de Vlaamse nationalistische ultra’s in hun onverdraagzaamheid en respect voor de wet. De stad heeft trouwens niet eens een tweetalige website.

Pau Claris i Casademunt

Pau Claris, de held van de Catalaanse ultra’s, was de man die in 1641 in opdracht van de Catalaanse bisschoppen een alliantie aanging met Frankrijk tegen Spanje en zo de Roussillon aan Frankrijk verloor. Een maand na het uitroepen van de (sic) onafhankelijkheid stierf de man. Hij heeft het verlies van de streek van de Roussillon, zijn levenswerk, niet meer kunnen meemaken.

Pau Claris

Maar misschien kan men binnen 100 jaar als de ultranationalistische dromers deze kater doorspoelden zoals voor Pau Claris, de vader van het Catalaanse nationalisme, ook voor Carles Puigdemont een standbeeld oprichten en straten naar hem noemen.

De toenmalige leider van de Generalitat Pau Claris, een geestelijke en jurist, is de man die in 1641 in een alliantie met Frankrijk ten strijde trok tegen Spanje. Dit op vraag van zijn bazen de bisschoppen, vooral die van Urgell, die geen geld wilden afstaan aan Madrid voor de oorlog met Frankrijk.

Het werd een ramp en een week na het uitroepen van de onafhankelijkheid maakte men de Franse koning Louis XIII snel graaf van Barcelona en verkocht men zich dus aan Frankrijk. Sindsdien is de Roussillon, de streek rond Perpignan Frans. Proficiat dus. Als dat geen standbeeld verdiende.

Maar dat verhaal van een egoïstische kerk en onvoorstelbaar verraad en dwaasheid zal men wel niet horen in de omgeving van Puigdemont. Maar dromen zijn zoals hier nog maar eens bewezen werd bedrog. Gelukkig wordt men in Catalonië wakker uit de droom. Het kan de schade beperken.

Willy Van Damme

Een zeer gevaarlijk man

De crisis rond Catalonië lijkt stilaan naar haar hoogtepunt te gaan. Een cruciale dag is nu dinsdag wanneer de Catalaanse president Carles Puigdemont ‘s avonds een toespraak voor het Catalaanse parlement zal houden. De man is een fanaticus die maar een ding wil: De onafhankelijkheid voor zijn ‘geliefde’ Catalonië. Reden waarvoor hij in alle illegaliteit en ondanks de dreiging van politieoptreden hierover toch een referendum liet houden.

Een droomwereld

En dat er amper een 42,3% van de stemgerechtigden kwamen opdagen waarvan dan een 90% voor onafhankelijkheid stemden was voor hem geen zorg. 48 uur na dat referendum ging hij het parlement vragen de onafhankelijkheid uit te roepen. Ook de kennis dat dit idee in Catalonië slechts de steun van een minderheid heeft deert de man niet. Een rare visie op de democratie natuurlijk. Je breekt de wet en gaat in tegen de meerderheid der bevolking!

Maar dat gedrag wekt natuurlijk geen verbazing. Het toont nogmaals hoe ultranationalisten leven in een droomwereld waar ieder besef van de realiteit uit den boze is. De feiten worden dan verdreven en de geschiedenis vervalst. Neen, Catalonië wordt uitgezogen door die boosaardige doortrapte Castilianen.

Carles Puigdemont - 5

Carles Puigdemont wil tegen de meerderheid der Catalanen in de onafhankelijkheid doorduwen en zijn Catalonië in de afgrond storten.

Dat Catalonië zijn welvaart te danken heeft aan de Spaanse markt vergeet men dan. Neem die Spaanse markt weg en de economie van Catalonië stuikt nog diezelfde dag in elkaar richting de bedelstaf. Het is die markt die de rijkdom van Catalonië is.

En die zit men uit te schelden voor rotte vis en buiten te gooien. Elke winkelier zal je zo zeggen dat men zijn kopers nooit mag beledigen. De klant is immers ‘koning’. Zelfs al is dit pure illusie. Voor Puigdemont & co is dit beledigen duidelijk geen probleem. Zelfmoordneigingen zegt men dan. In wezen is het dan ook niet Spanje die Catalonië leegzuigt meer eerder omgekeerd. 

Maar vertel zoiets eens aan dolgedraaide opgezweepte Catalanen? Het toont nogmaals aan dat nationalisme een soort kankergezwel is dat een samenleving dodelijk kan raken. Een samenleving is zoals het woord zelf zegt een groepering van mensen met heel uiteenlopende visies en karakters die in onderlinge verstandhouding in min of meer harmonie met elkaar samen leven.

Nationalisme is hier het gif dat die samenleving aantast, want hier split men die samenleving en ontstaan er steeds meer conflicten want de nationalisten willen kost wat kost hun idee opdringen aan de rest. En die lust die pap niet altijd en dus poogt men die pap door het strot van de medemens te duwen.

Blindheid

En zoals hier enkele jaren terug bleek bij het plotse succes van de N-VA gaat dat gepaard met intimidatie tegen bijvoorbeeld Clouseau en Kim Gevaert en desnoods zelfs geweld tegen andersdenkenden. Zie het optreden bijwijlen van het TAK, het Taal Aktie Comité. Zo was er ook op tv het beeld te zien hoe Catalaanse ultra’s journalisten van een Spaanse krant aanvielen. Die deelden immers hun visie niet. Democraten?

Mariano Rajoy - 4

De Spaanse premier Mariano Rajoy zal bij het uitroepen van de onafhankelijkheid van Catalonië niets anders kunnen dan de Catalaanse regering en het parlement ontbinden. Hij zal eventueel zelfs het leger moeten sturen om de orde en het Spaanse gezag te handhaven

Nationalisten zijn blind en zien alleen het grote gelijk aan hun kant en het grote ongelijk en onrecht aan de andere kant. Voor hen zijn de anderen: dictators, profiteurs, dieven, smeerlappen en imperialisten. En dan is racisme vlak om de hoek. Maar dat zal men in die hoek hardnekkig ontkennen. Zelfs als men hen hun eigen teksten voorleest en analyseert. Het staat immers niet voor heren en dames die zich weldenkend noemen.

Die verregaande blindheid blijkt perfect uit de gebeurtenissen in Catalonië. Men gaat de onafhankelijkheid uitroepen want er was dat referendum en de (nipte) meerderheid in het parlement. En dit al 48 uur na dat referendum. Het is er nu al meer dan een week geleden. Maar de onafhankelijkheid uitroepen is niet zomaar iets als naar de bioscoop gaan of een voetbalmatch van FC Barcelona bijwonen.

De vorige Catalaanse president Artur Mas maakte dan ook wegens het ontbreken van zo te zien elke voorbereiding brandhout van het optreden van zijn opvolger en diens regering. Een kritiek die vermoedelijk ook is ingegeven door weerwraak omdat hij na de laatste verkiezingen geen president meer mocht zijn.

Diens woorden kwamen bij de Catalaanse ultra’s echter heel zwaar aan en men poogde eerst nog te zeggen dat de Britse krant The Financial Times die hem zaterdag citeerde dat foutief deed. Tevergeefs.

Fanatiek

Neen, onafhankelijkheid uitroepen is de meest verregaande staatskundige beslissing die men kan nemen. Een verstandig mens had kunnen denken dat men dit in overleg en met een consensus doet. Ook zou men mits wat gezond verstand kijken wat de gevolgen kunnen zijn, de dag zelf en de jaren nadien. Maar neen, het moet en zal de onafhankelijkheid worden. President Puigdemont heeft volgens de media een missie en die kan niet uitgesteld worden.

Blijkbaar ging de man als hij vanuit Barcelona of Gerona naar Madrid vloog eerst naar een ander land om dan via de uitgang internationale vluchten als ‘buitenlander’ te kunnen arriveren. Hoe clownesk kan het zijn. De man blijkt zo fanatiek op zijn doel af te willen stevenen dat hij er desnoods een nieuwe burgeroorlog voor wil riskeren. Elk realiteitsbesef is die man vreemd. De man is dan ook zeer gevaarlijk.

Al dagenlang praten vakbonden, zowat alle respectabele juristenverenigingen en de ondernemerswereld in op de man om hem van koers te doen veranderen. Vandaag en gisteren kwamen misschien miljoenen Spanjaarden, incluis honderdduizenden Catalanen, op straat om hem tot gematigdheid te dwingen. Tot heden gaf die man zelfs nog geen kik.

Caixa Bank - 1

De Catalaanse bank Caixa neemt voorzorgen tegen het dolle avontuur van Puigdemont en verhuist de hoofdzetel weg van Catalonië

De man duwt door zijn optreden zijn eigen ‘geliefde’ Catalonië richting de afgrond. Zo niet naar een burgeroorlog dan toch richting een economische, sociale en culturele ruïne. Het vertrek van een ganse serie grote in Catalonië gevestigde bedrijven en banken zoals de Catalaanse Caixa hadden hij en zijn aanhang zo kunnen voorspellen. Maar hun blindheid voor de realiteit doet hen als een wilde om hen heen slaan.

Caixa

Welke onderneming gaat immers willen opereren in dat ‘’onafhankelijke’ Catalonië. Een ‘land’ zonder officiële munt, zonder paspoort, zonder een legaal kader, financiën, grenscontroles, enzovoort. Natuurlijk kozen Caixa en al vele anderen voor zekerheid. Zij werkt immers met de gelden van massa’s mensen. Miljarden euro’s die men als een goed huisvader moet beheren en niet overlaten aan de grillen van een extremistisch nest.

Best wel symbolisch is dat ook Freixenet, de grootste producent van cava, een der best gekende Catalaanse uitvoerproducten, besloot zijn zetel eveneens buiten Catalonië te verplaatsen. Het leger werklozen dreigt enorm te groeien. En wie gaat dat betalen? Puigdemont?

Ook voetbalploeg FC Barcelona tot begin vorige week een uithangbord van het separatisme, heeft de bui al blijkbaar zien hangen. Na eerst aan de mislukte algemene staking van dinsdag te hebben deelgenomen roept men daar nu plots op tot dialoog. De vrees voor massaal inkomensverlies dreigt immers. Hoe gaan ze in Madrid ontvangen worden als ze tegen Atlético of Real moeten spelen. Of in Valencia?

En men kan er dan ook gif op nemen dat als Puigdemont en zijn vrienden dinsdagavond de onafhankelijkheid uitroepen Madrid met alle hen voorhanden zijnde kracht dezelfde minuut zal antwoorden. Men kan immers ook niet anders. Voor een staat is de controle over het grondgebied nu eenmaal essentieel, meer dan wat ook.

Het uitroepen van de onafhankelijkheid zou immers betekenen dat er twijfel is of Spanje nog de grens met Frankrijk onder controle heeft. Hetzelfde met de havens van Barcelona en Gerona en de luchthavens. Het afzetten en eventueel arresteren van de regering, parlement en vele onwillige topambtenaren zal dan ook praktisch onvermijdelijk zijn. Het is echter ook de laatste halte voor de burgeroorlog.

Geen buitenlandse steun

Hadden Puigdemont maar een greintje gezond verstand gehad dan hadden zij vooraf gezien dat hun plan niet kon lukken. Natuurlijk hebben zij door hun gedrag de bruggen met Madrid opgeblazen en is elk overleg, zeker publiek, onmogelijk. Maar bovendien is er geen enkele natie ter wereld die hen zal steunen. Verhalen over Amerikaanse of Russische geheime steun lijken uit de lucht gegrepen.

En elke zelfs maar oppervlakkige studie van afscheidingsbewegingen toont dat er twee essentiële voorwaarden nodig zijn voor het slagen van dit separatisme. Eerst moet de moedernatie in chaos verkeren zodat het centraal gezag moeite heeft om op te treden. Tweedes moet er vanuit het buitenland steun zijn. En geen van die twee essentiële voorwaarden zijn voorhanden.

Artur Mas - 3

De vorige Catalaanse president Artur Mas maakte brandhout van het optreden van de huidige regering in Barcelona.

Zo kon België zich in 1830 van Nederland pas afscheuren doordat Frankrijk die Brusselse opstand steunde en Londen akkoord ging. Hetzelfde voor Kosovo en Zuid-Soedan die in essentie Amerikaanse creaties, monsters, zijn die de moederstaat eerst op de knieën dwong.

En dat gaat ook op voor dat separatisme in Iraaks Koerdistan, het ‘paradijs’ van de roversclan Barzani die er alleen dankzij Amerikaanse en Israëlische steun bestaat. Maar zelfs dit lijkt een flop te gaan worden. Een bloedige. Puigdemont en zijn vrienden weten dat zij geen buitenlandse steun hebben en roepen daarom op tot een buitenlandse bemiddeling. Een illusoire droom.

Neen, Puigdemont en zijn entourage in de regering en parlement zijn extremisten die blind en wars van elk realiteitsbesef hun Catalonië richting de afgrond duwen. Eventueel zal hij de onafhankelijkheid dinsdagavond niet uitroepen maar dat betekent dan wel een gigantische nederlaag, een gezichtsverlies dat moeilijk te dragen zal zijn. Zijn regering is al erg wankel en dreigt dan ten onder te gaan.

En voor de nationalisten in Catalonië zal het een brutaal wakker worden. Hun dromen waren dan zoals eerder in 1934 puur bedrog. Ze lieten zich vangen door de gekende rattenvanger van Hamelen en die bracht volgens dat verhaal alleen maar onheil voor zijn volgelingen

Willy Van Damme

Het Journaal over Catalonië–Propaganda

Ik erger mij al een tijd aan de eenzijdige en foutieve berichtgeving op de VRT in het Journaal over de problemen in Spanje met Catalonië. Al dagenlang hanteren jullie in dat Journaal een taal als van: ‘Catalanen wil een referendum, Catalanen verzetten zich tegen Madrid’, enzovoort.

Partijdige berichtgeving die een totaal gebrek aan professionaliteit toont. Vooreerst is er de vraag wie dan wel Catalaan is. Diegene geboren in Barcelona maar die al een jaar in Madrid woont, of die Madrileen die sinds een jaar in Barcelona woont?

Maar het is erger. Uit diverse peilingen uit het recente verleden blijkt dat een meerderheid van de inwoners van Catalonië tegen afscheiding te zijn. In plaats van continu te zeggen: ‘De Catalanen willen dit, of willen dat’, zou een professioneel verslaggever het hebben over: ‘Nationalistische Catalanen willen bv een referendum’.

Bovendien heb ik de voorbije dagen nooit een Catalaans tegenstander van dat referendum en/of die afscheiding in het journaal aan het woord gehoord, laat staan iemand uit een andere Spaanse regio. Die tellen dus niet. Een andere zware beroepsfout.

Wat jullie hier brengen is dan ook geen berichtgeving maar pure propaganda voor Catalaanse nationalisten.

Willy Van Damme

Mail aan de redactie van het journaal van TV1 van de VRT over hun ‘berichtgeving’ over Catalonië en Spanje van de voorbije week.

NASCHRIFT – 30 september

Daarjuist opnieuw naar Uw Journaal gekeken en de reportage over Catalonië. De commentaar in de studio en sommige beelden waren ditmaal goed. Maar kunt U Uw medewerker in Barcelona eens de opdracht geven om ook de andere zijde aan het woord te laten. Het is om misselijk van te worden. Misschien hem in de toekomst alleen nog het Eurosongfestival laten doen.

Toch nog een detail. Het is niet de Spaanse regering die zegt dat het referendum ongrondwettelijk is maar het Grondwettelijk Hof zelf. Een belangrijk nuanceverschil. Ze baseert zich immers op een besluit van rechters en zit niet zomaar wat beweringen uit de losse pols te doen. Het heet de rechtstaat.

Tweede reactie.

NASCHRIFT 2 Oktober

Het Journaal van zondag en zeker de commentaar ter plaatste leek wel een uitzending van de N-VA. 60% van de Catalanen ging niet stemmen. Maar die kregen wij amper of nooit aan het woord. Beschamend.

Jan Leyers of Kuifje in Moslimland

Er werd op televisie, radio en in de gedrukte media veel reclame gemaakt voor de op televisiezender Eén van de VRT te bekijken serie van Jan Leyers over de islam in Europa. (1) Voorheen maakte hij al een reportagereeks over de islam in het Midden-Oosten. Maar dat was voor de door de VS en haar bondgenoten georkestreerde opstand genaamd Arabische Lente. Het ziet er in de regio nu wat minder fraai uit. Maar zo gaat dat als de VS er zich mee bemoeit.

Jan Leyers - 1

Jan Leyers ging op zoek naar de islam in Bosnië. Het werd een ware catastrofe of Kuifje in Moslimland. Hij toonde geen enkel serieus inzicht in zijn onderwerp en zou beter thuis zijn gebleven en wat muziek gemaakt.

Gematigde islam

En nu trok Leyers in Europa rond om te zien wat de islam in deze regio juist betekent. Het verhaal over de Europese moslims blijft namelijk amper degelijk besproken. Met in de publieke opinie hierover vooral veel haatzaaierrij die de islam verengt tot een stel Allahoe Akbar roepende baardmannen met wat bommen om hun gordel.

Als eerste trok hij naar Bosnië. Geen slecht idee want na het verjagen van de Moslims uit Andalusië eind 15de eeuw bleef er alleen nog de Balkan over met o.m. Bosnië. Hier heersten de Ottomaanse kaliefen. Tot in de negentiende eeuw toen de Oostenrijks-Hongaarse dubbelmonarchie Bosnië veroverde en Servië onafhankelijk werd.

Als gevolg van historische omstandigheden was de islam in Bosnië er zeer gematigd, Europees. Soefisme was er belangrijk en de raki vloeide er rijkelijk, zoals elders in de regio. Maar de oorlog in de jaren negentig van de vorige eeuw veranderde alles. (2)

Bosnië is anno 2017 nog steeds niet hersteld van de diepe wonden die toen werden geslagen. Haat voor de ‘anderen’ is ook nu nog steeds een belangrijke drijfveer bij de verschillende groepen in het land. Alhoewel de term land in dit geval feitelijk misplaatst is.

En dus kwam Jan Leyers er polshoogte nemen over hoe het met de islam is gesteld. Het werd een enorme flop. De man interviewde enkele moslims, een soefist, een modernistische dame met hoofddoek die modeontwerpster is. Alles leek min of meer peis en vree daar onder moslims. Over het ontbreken van een echte staatsstructuur hoorde men echter bijvoorbeeld niets. Als er al problemen waren dan was dat met de heel stoute Serviërs.

Een wit-zwart verhaal

Ook bleek Leyers helemaal niets begrepen te hebben van wat er tijdens die oorlog juist gebeurde. Uiteraard moest hij de slachtpartij in Srebrenica en de Servische generaal Ratko Mladic er bijhalen. Waarna een moslim hierop mocht reageren. Een voorspelbare reactie. En volgens Leyers had Europa en het Westen de Bosnische Moslims toen ze hun onafhankelijkheid uitriepen gewoon in de kou laten staan.

Gornja Maoca - ISIS dorp - 4 februari 2015

Deze foto van het Bosnische dorp Gornja Maoca werd op 4 februari 2015 genomen. Nadat men de foto met het logo van ISIS publiceerde verdween dit bord onmiddellijk.

Een lachwekkende bewering daar datzelfde Westen toen zorgde voor massale wapenleveranties aan die Bosnische moslimregering. Ook was Mohammed Sacirbey, de eerste Bosnische minister van Buitenlandse Zaken, een Amerikaans staatsburger en toen de minnaar van de verre van onbesproken Nederlandse Mabel Wisse Smit, weduwe van prins Friso van Oranje.

De man bleek later volgens het Bosnische gerecht en de Amerikaanse politie zelfs een crimineel. En dan was er nog de ongelimiteerde diplomatieke steun vanuit de NAVO voor het Bosnische separatisme.

Iedereen die professioneel de Joegoslavische oorlog onderzocht weet dat die het gevolg was van vooral Duitse en Amerikaanse machinaties. Die wilden kost wat kost na de landen van het vroegere Warschaupact ook Joegoslavië onder controle krijgen. Het was na het instorten van de Sovjetunie het enige land dat niet onder hun toezicht viel.

Reden waarom zij ultranationalisten als Franjo Tudjman en Alija Izetbegovic financierden en bewapenden. Dit om het land zo staatkundig te vernielen. De onlangs in eerste aanleg in Brussel tot drie jaar effectieve cel veroordeelde Belg Jacques Monsieur speelde bij het illegaal bewapenen van die regeringen zelfs een sleutelrol. (3)

Salafisme in Bosnië

Neen, hierover niets. Jan Leyers herhaalt gewoon de toenmalige officiële praatjes van de landen van de NAVO over goede moslims en moorddadige Serviërs. Over de aanwezigheid van Bin Laden en zijn salafistische bendes geen woord. En nochtans hebben ook die zware misdaden begaan.

Hij kon natuurlijk in die korte tijdspanne van deze reportage niet in details gaan, maar als je een zijde wit kleurt en de andere pikzwart dan vervals je de feiten. Je bent dan een bedrieger, een leugenaar. Jan Leyers is misschien een brave jongen en mogelijks een goede muzikant maar voor dit soort werk is hij duidelijk niet geschikt.

Maar nog erger is dat hij de de huidige toestand van de islam in Bosnië geheel verkeerd voorstelde. Het is ergerlijk. En op maatschappelijk vlak gevaarlijk. Het salafisme is in de wereld een enorm groot probleem dat men in geen geval mag onderschatten. Van het feit dat Bosnië met een bevolking van een geschatte 3,7 miljoen ongeveer 300 Syriëstrijders heeft – het procentueel hoogste aantal in Europa – hoorden wij niets. (4)

Osama Bin Laden - 2

Osama bin Laden, de man van al Qaeda, was een regelmatige gast in Sarajevo onder meer bij president Alija Izetbegovic. Diens Mujahedeen hebben na Afghanistan ook in Bosnië op grootschalige wijze gruwelijkheden begaan. Verder gebruikte de huidige Saoedische koning Salman bin Abdoel Aziz al Saoed toen Bosnië om zo Al Qaeda te financieren in de periode voor de aanslagen in New York. Hij was toen  voorzitter van zogenaamde Saoedische liefdadigheidsinstellingen en gouverneur van de hoofdstad Riyad. Feiten waarover er een pak documentatie zo te vinden zijn. Maar dat is blijkbaar allemaal veel te moeilijk voor Jan Leyers.

Over de zware salafistische missioneringsdrang – het regent er nieuwe door Turkije, Saoedi-Arabië, Qatar en Koeweit gefinancierde moskeeën – geen woord. De grootste moskee in Bosnië is trouwens genoemd naar de vroegere Saoedische koning Fahd. Even zag je toevallig de Saoedische vlag wapperen naast die gloednieuwe moskee. (5)

Een detail dat bij de kenners zeker opviel. Het had een gelegenheid geweest om dit beter in beeld te brengen met wat uitleg. Hij vertikte het. Men zou eens gealarmeerd kunnen zijn door het in Europa oprukkende salafisme. (6)

Best hilarisch te noemen was de vluchtig ogende ontmoeting met de Turk Bilal Erdogan, zoon van. Deze bezocht het kerkhof om hulde brengen aan wijlen president Alija Izetbegovic en sprak daarbij over wat hij zag als de schande dat zoveel moslims ook nu nog worden vermoord. Hij kan het weten. Zakenman Bilal Erdogan wordt algemeen genoemd als de man die de olie van ISIS commercialiseerde, onder meer via Frankrijk. Om over de misdaden van zijn vader in Syrië maar te zwijgen.

En wat stelde Leyers na dat kort gesprek? Ja, Europa moet niets hebben van zijn vader maar misschien heeft Turkije ook wel reden om boos te zijn op Europa. Conclusie: Jan Leyers zou zich verder beter concentreren op zijn muziek en dit soort zaken overlaten aan mensen die bereid zijn om echt onderzoek te doen om dat dan in een reportage goed uit te werken. Dit is ronduit beschamend en een slechte zaak, ook voor de moslims in Europa. Schoenmaker, blijf bij uw leest.

Willy Van Damme

1) https://www.vrt.be/nl/over-de-vrt/nieuws/2017/08/17/allah-in-europa-/

2) Michel Collon, ‘Bluf poker- De grootmachten Joegoslavië en de komende oorlogen’, Epo, 1998.

3) Willy Van Damme, ‘Handelaar des doods. Het verhaal van Jacques Monsieur.’ 2011, Borgerhoff & Lamberigts’.

Onder druk van de VS en de EU vaardigde de EU na het uitbreken van de oorlog een wapenembargo uit voor gans Joegoslavië. Nog diezelfde dag riep de VS Monsieur ter hulp om aan de Kroaten wapens te leveren. Men liet nadien zelfs toe dat Iran, naast dan o.m. Saoedi-Arabië, wapens gaf aan de troepen van Izetbegovic. De NAVO controleerde de Adriatische zee en het luchtruim en kon dus doen wat ze wou.

4) Business Insider, 24 december 2015, Pamela Engel, ‘An under-the-radar European country has become a ‘recruitment hotbed’ for ISIS’.  http://www.businessinsider.com/bosnia-isis-recruitment-hotbed-2015-12?international=true&r=US&IR=T.

Volgens een studie van Timothy Holman van 30 juni 2014 van het Combatting Terrorism Center van het Amerikaanse militaire academie van West Point zou van die jihadisten er 83% hebben gekozen voor al Qaeda en 10% voor ISIS.

Deze schat het aantal Bosnische jihadisten toen op ergens tussen de 50 en de 330. Hierbij dient men natuurlijk te beseffen dat het Amerikaanse leger direct betrokken partij is bij die oorlog tegen Syrië. De VS is ook de hoofdverantwoordelijke voor de toestand nu in Bosnië en voor de stroom jihadisten richting het Midden-Oosten. Zie: https://ctc.usma.edu/posts/foreign-fighters-from-the-western-balkans-in-syria.

Bijna alle hierover gepubliceerde schattingen hebben het over een goeie 300 Bosnische jihadisten.

5) PBS Newshour, 16 mei 2016, Malcolm Brabant, ‘Is Saudi-funded mosque in Sarajevo threat to Bosnia’s moderate Muslims?’  http://www.pbs.org/newshour/bb/is-saudi-funded-mosque-in-sarajevo-threat-to-bosnias-moderate-muslims/

6) Licentiaatsthesis Tom Van Dijck, 2006, KUL, ‘Importislam = exportterrorisme ? Een onderzoek naar de buitenlandse islamitische invloed in Bosnië-Herzegovina tijdens en na de Balkanoorlog (1992-2006)’. Promotor professor Raymond Detrez.