De NAVO vervolgt de Kosovaarse president?

Het bericht in de krant vandaag dat de president van Kosovo Hashim Thaçi, samen met partijgenoten van de UCK, door de aanklagers van de Kosovo Specialist Chambers, een zoveelste Nederlandse uitzonderingsrechtbank, in beschuldiging werd gesteld is hoogst merkwaardig.

Het gaat hier immers vooral over daden, gepleegd tijdens de oorlog van de NAVO tegen Joegoslavië in de periode 1998 en 1999, zoals foltering, de handel in organen, moord en ontvoering. Maar dat is stokoud nieuws. Het zijn feiten die toen bij insiders goed gekend waren maar waarover men zedig zweeg. Zowel bij Europese regeringen, de pers als het wereldje van de ngo’s zoals Pax Christi.

Pax Christi wist het

Zijn UCK werd in die periode bij sommige politiediensten gezien als een van de gevaarlijkste criminele organisaties die in veel landen actief was met het plegen van criminele feiten waaronder drughandel en geweld.

Hashim Thaçi

Hashim Thaçi, president van Kosovo en volgens vele kenners van het dossier Joegoslavië gewoon een leider van een criminele bende die zijn ‘land’ graag lid wil zien worden van de EU. En plots ontdekt men bij de NAVO dat die man een crimineel is. Een die ze wel via een illegale oorlog en bezetting aan de macht brachten. En nu wil Nederland hem berechten. Wat een cynische grap. En hoe gaat Pax Christi reageren? Door te zwijgen? Wedden? Syrië achterna. En zoals het hoort is de man netjes in het pak. Hij is immers de baas.

Maar ja, het UCK kreeg toen de steun vanuit de NAVO tegen de toen rechtmatige Joegoslavische regering. Dat men er nu strafrechtelijk maatregelen tegen neemt roept dan ook vragen op. Waarom nu? Het was trouwens geen toeval dat na de machtsovername door de NAVO en het UCK orthodoxe kerken en abdijen overal in Kosovo werden vernietigd en niet-Kosovaren op de vlucht moesten.

Maar men bleef in de EU zwijgen, ook bij een ngo zoals het christelijk Pax Christi die toen erg begaan leek met de regio. Zoals de toenmalige voorzitter tijdens een gesprek met mij ook toegaf was de essentie van het probleem in Kosovo de weigering van bepaalde Kosovaren om met anderen, vooral maar niet alleen, Serviërs samen te leven. Vrede en mensenrechten dus!

Wat resulteerde in allerlei terreuracties tegen de Kosovaarse minderheden en de spiraal van geweld. Pax Christi wist met andere woorden dus dat ze leugens verkocht en massamoordenaars, folteraars en drughandelaars steunde.

Dat men pas in 2011, 12 jaar na de feiten, dit tribunaal voor Kosovo heeft opgericht kan dan ook alleen maar die vraag naar het waarom versterken. Wil men Servië paaien na de vernielingen in Servië aangebracht door de NAVO en zo verhinderen dat het nauwer gaat samenwerken met Rusland en China?

Verder kan men dit tribunaal alleen maar zien als een schertsvertoning die niets met rechtspreken te maken heeft. De oorlog die de NAVO tegen Servië voerde was immers zonder toestemming van de VN en dus illegaal en daarom crimineel. Men liet zelfs bommen vallen op de Chinese ambassade in Belgrado. Maar dit blijft allemaal buiten vervolging. Geen verrassing uiteraard.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar De Standaard.

Nord Stream 2 wordt afgewerkt

De Amerikaanse strafmaatregelen van eind vorig jaar tegen een serie Europese bedrijven betrokken bij de aanleg van Nord Stream 2, de gaspijpleiding die aardgas van Rusland via de Oostzee naar Duitsland moet brengen zal geen echte gevolgen hebben voor het afwerken van dit project. Vorig jaar trok de Zwitsers-Nederlands groep Allseas dat verantwoordelijk was voor de aanleg van Nordstream 2 zich immers omwille van die sancties terug. Kort voordien had Denemarken het licht op groen gezet voor de verdere realisatie van Nord Stream 2.

Veel gebrul

Nog deze week zal het schip Academic Cherskiy, eigendom van Gazprom en geschikt voor het leggen van pijpleidingen, blijkbaar bij het Deense eiland Bornholm in de Oostzee arriveren om Nord Stream 2 af te werken. Het betreft hier de laatste 160 kilometer die in de buurt van dit eiland nog moet gelegd worden. Het schip lag voorheen vlakbij de stad Nakhodka in het Russische Verre Oosten.

In wezen blijken de afkondiging door Washington van strafmaatregelen tegen de bij het project betrokken Europese bedrijven zonder echt nadelige gevolgen voor de zaak te zijn. Het was veel gebrul en verder niets. Het toonde wel nogmaals de uiterst agressieve houding van Washington tegenover Europa. Wil men in Europa een eigen beleid voeren dan is het opzetten van nieuwe structuren los van de VS essentieel.

Nordstream 2  - kaart

Bornholm is het eiland vlakbij Duitsland, Zweden en ook Polen. Het duurde lang voordat Denemarken en Zweden toelating gaven om er die pijpleiding in de Oostzee aan te leggen. Polen en Estland poogden dit eveneens te saboteren. Ook hier tevergeefs. Een gevolg van de heel grote Amerikaanse druk op deze normaal erg pro-Amerikaanse landen. Toen dat niet hielp kondigde men dan maar sancties af tegen de betrokken Europese bedrijven. Het gas is voor gans West-Europa bestemd, incluis het Verenigd Koninkrijk. (Kaart Nord Stream AG)

Nord Stream 2 is essentieel om de groei van de West-Europese economie te verzekeren en het gebruik van steen- en bruinkool af te bouwen. Essentieel voor de broodnodige energietransitie. En ommezwaai die op een zo goedkoopst mogelijke wijze moet gebeuren.

De VS wil immers liever haar eigen gas aan de EU verkopen maar dat komt uit schaliegesteente en moet men bovendien ook nog per LNG-schip naar hier vervoeren. Het is daarom veel duurder dan dit van Gazprom. Via de twee pijpleidingen van Nordstream 2 moet jaarlijks 55 miljard m³ aardgas kunnen stromen.

Geostrategisch

Belangrijk is bovendien dat deze gastoevoer niet via Oekraïne loopt en men dus geen transitkosten moet betalen. Bovendien kan de regering in Kiev ditmaal geen chantage meer plegen tegen Rusland. Voorheen na de eerste staatsgreep in 2004 ontstond er een prijsgeschil tussen Rusland en Oekraïne en toen dat laatste nog langer weigerde te betalen draaide Moskou de kraan dicht voor Oekraïne.

Waarna Kiev dan maar het voor de EU bestemde gas zonder toelating of betalen aftapte. Ditmaal kan Kiev dit drukkingsmiddel niet meer gebruiken. Is er een nieuw geschil rond de levering van gas aan Oekraïne dan staat de regering in Kiev ditmaal veel zwakker. Gazprom kan dan simpelweg stoppen met het sturen van gas via Oekraïne en dan krijgt het ook geen geld meer uit de transit van dat gas naar de EU.

Nordstream 2  - Start project

De ondertekening van het akkoord voor de constructie van Nord Stream 2 in 2017. Derde van rechts is Gerard Schröder, de vroegere Duitse sociaal-democratische kanselier en voorganger van Angela Merkel. Hij is het hoofd van het directiecomité. Ondanks de grootst mogelijke Amerikaanse druk zal het project dus dit jaar afgewerkt worden en kan het gas beginnen stromen. Ze loopt van Ust Luga in Rusland en Lubmin, een deel van de vroegere Hanzestad Greifswald in Duitsland. De kostprijs wordt geschat op bijna 10 miljard euro. (Foto Nord Stream AG)

Vandaar de woede van Washington die via Oekraïne een permanente wig wil drijven tussen Moskou en Brussel. De grote Amerikaanse vrees is immers het ontstaan van Eurazië, een gebied dat reikt van Beijing via Moskou tot Brussel en dat ook Indië kan omvatten. Een gigant waarbij de VS in vergelijking nog maar een dwerg is.

Het betekent dan het einde van wat men in de VS het Amerikaanse exceptionalisme noemt. Dit is de mogelijkheid van de VS om ongestraft overal via het gebruik van geweld, afpersing, omkoping en bedreigingen andere landen haar wil op te leggen.

Wat echter steeds moeilijker gaat. Zie Nordstream.2. Een project als Nordstream heeft dan ook verstrekkende geopolitieke gevolgen. Het gaat immers over veel meer dan alleen maar aardgas en een energietransitie.

Willy Van Damme

Knack bericht over Rusland en covid-19

Het zal zeker ook de redactie niet ontgaan zijn dat men vanuit het Westen al enkele jaren een economische en politieke oorlog voert tegen Rusland. En voor wie over Rusland bericht is het daarom essentieel om bij zijn berichtgeving daar rekening mee te houden wil men niet in de val van de propaganda trappen. Onderdeel van die oorlog is immers zoals steeds er heel veel propaganda is.

Het is voor de journalist dan geboden om voorzichtig te zijn. Maar dat lijkt onze media geheel te ontgaan. Ook Jeroen Zuallaert behoort tot die categorie (‘Het eindexamen van De Robot’, Knack 22 april 2020).

DSC_0685

Het door de Nederlandse overheid gefinancierde Instituut Clingendael (foto) is voor onze media de bron van alle wijsheid wanneer het gaat over onderwerpen als China, Rusland, Venezuela, Irak en Syrië. Landen waartegen de VS en NAVO, en dus Nederland, oorlog voert.

Voor zijn verhaal over covid-19 en Rusland gaat hij voor hun visie te raden bij het instituut Clingendael, een onderdeel van de Nederlandse regering, de Crisis Group, gefinancierd door de Amerikaanse miljardair George Soros, een der grote financiers van de tegen Rusland gerichte kleurenrevoluties in o.m. Georgië en Oekraïne, en Mark Galeotti van het Royal United Services Institute dat behoort tot het Britse leger.

Met andere woorden hij gaat te biechtte bij diegenen die oorlog voeren tegen Rusland. Anderen komen niet aan bod. Eenzijdigheid troef dus. Dat je dan een karikatuur van Rusland krijgt kan natuurlijk niet verbazen.

Zo lijkt het alsof er in Rusland maar een oppositiepartij is en dat is die van Alexei Navalny. De man die men vanuit het Westen geld toestopt om oppositie te voeren en na een klacht van de Franse onderneming Yves Rocher wegens fraude tot een gevangenisstraf werd veroordeeld.

Dat er in de Doema, het Russische parlement, meerdere oppositiepartijen zitten lezen we dan niet. Maar bronnenkritiek, de essentie van elke journalistiek, lijkt een onmogelijke zaak. En de resultaten laten zich dagelijks voelen.

Willy Van Damme

Corona–Britse groepsimmuniteit

Dat de Britse premier Boris Johnson als clown niet zou misstaan in een klassiek circus lijkt voor velen zeker. Zijn visie tot voor twee weken was dat men moest streven naar groepsimmuniteit. Besmet de ganse bevolking en iedereen is daarna veilig. Probleem opgelost. Voor de simpele van geest dan toch.

Dat was het idee van Boris Johnson en zijn adviseur Dominic Cummings, de Britse versie van de Rus Grigori Raspoetin. Ze hadden zelfs een wetenschapper die dat verdedigde, de bioloog Trofim Lysenko van London anno 2020.

Tot men dit gezelschap er attent op maakte dat dit enkele honderdduizenden Britten het leven kon kosten. En met het drama dat zich toen al in Italië voltrok leek hen dat toch wat te risicovol.

Hier hangt een clown in de lucht. Ongetwijfeld weet hij nu wat groepsimmuniteit is. Misschien kan hij het later verder vertellen.

Zie dat het volk in opstand komt? Nochtans hadden zij met de kennis opgedaan in China kunnen weten hoe gevaarlijk dit was. Maar ja, dat zijn voor het duo Boris & Dominic toch maar Chinezen. Ongetwijfeld minderwaardig volk.

En dus ging men veel te laat stap voor stap weg van die knotsgekke en dodelijke plannen en ging men vermoedelijk met tegenzin over naar meer klassieke recepten zoals die in Frankrijk en België. Niet dat het veel helpt. Nog dit weekend waren er beelden te zien van massa’s Britten die lekker naast elkaar flaneerden in de prachtige Londense parken.

En nadat het virus kroonprins voor het leven Charles velde is het nu sinds dit weekend de beurt aan premier Boris ‘Er is niets aan de hand’ Johnson om richting hospitaal te trekken en vandaag zelfs in de afdeling voor intensieve zorgen te belanden.

De man streefde naar groepsimmuniteit en is dus op weg. Ik vrees dat hij dat woord sinds het voorbije weekend niet meer wil horen. Zou zijn hedendaagse Raspoetin dat woord nog wel willen uitspreken?

Willy Van Damme

Bassam Ayachi–Voorlopige vrijheid onder voorwaarden

In Frankrijk werd volgens kringen bij het gerechtelijk onderzoek de Frans-Syrische jihadist Bassam Ayachi in april vorig jaar in alle stilte en onder voorwaarden voorlopig vrijgelaten. Intussen loopt het onderzoek tegen wat genoemd wordt als de sjeik van Molenbeek gewoon verder. Hij werd op 4 april 2018 gearresteerd in het kader van de anti-terrorismewetgeving en onder meer het rekruteren van Syriëstrijders.

Een leven van terreur

Sjeik Bassam Ayachi is een der meest merkwaardige figuren van de salafistische terreurbewegingen in de wereld. Zijn arrestatie is trouwens niet de eerste maar al de vierde. Een eerste maal was dat wegens zijn vermeende hulp bij de bestorming op 20 november 1979 van de Masjid al Harom, de Grote Moskee, in de Saoedische stad Mekka.

Een bezetting die tot 4 december zou duren en een sleutelmoment in de geschiedenis van dat land bleek. Bioscopen gingen nadien dicht en vrouwen verdwenen uit media. Maatregelen die pas recent door kroonprins Mohammed bin Salman werden opgeheven. Bassam Ayachi werkte er toen voor het Franse bouwconcern Bouygues.

Bassam Ayachi - 5

Bassam Ayachi, in het centrum en de man met de witte baard, hier in Syrië in gesprek met leden van al Qaeda. De man heeft een leven in dienst van allerlei salafistische terreurgroepen. Een vriendelijke oude man was het beeld dat men in de media veelal over de man schetste. Zie het zwaard op zijn lichaam. Het is een door jihadisten in Syrië regelmatig gebruikt instrument voor onthoofdingen.

In 1996 kwam hij opnieuw in het nieuws met de beruchte ‘Bende van Roubaix’ die zich specialiseerde in onder meer bankovervallen en in de periode van 20 januari tot 29 maart 1996 onder meer een autobom plaatste voor het hoofdkwartier van de politie in Rijsel. Onderzoeksrechter Jean-Louis Bruguière liet hem zelfs arresteren.

Deze overvallen moesten dienen om jihadistische terreurgroepen te financieren die toen in de oorlog in Bosnië-Herzegovina actief waren. Waarbij Bassam Ayachi volgens het onderzoek diende als geldsluis tussen de overvallers en het vroegere Joegoslavië.

Hij werkte er samen met figuren als Bin Laden en de Brit Abo Hamza, alias kapitein Haak en een man die gezien wordt als een rekruteerder die de steun genoot van de Britse veiligheidsdiensten die in die regio wel wat jihadisten konden gebruiken. Trouwens ook de Britse veiligheidsagent James le Mesurier, stichter van de Syrische Witte helmen, was er toen erg actief.

Molenbeek

Meest spectaculair verscheen Bassam Ayachi in de media in september 2001. Toen huwde hij als sjeik Malika el Aroud en Abdessatar Dahmane waarna die laatste snel op reis naar Afghanistan trok om er op 9 september de Afghaanse rebellenleider Achmed Sjah Massoud, een tegenstander van de Taliban en Bin Laden, te vermoorden. Exact twee dagen voor de aanslagen van 11 september in de VS. De link was duidelijk.

Desondanks bleef Bassam Ayachi ongemoeid. Het Belgische gerecht begon tegen hem geen onderzoek. En terwijl de VS en met haar bevriende spionagediensten pakken niet zelden totaal onschuldigen of kleine garnalen ontvoerden, folterden en voor de rest van hun leven in Guantanamo opsloten toonde Washington zo te zien geen enkele interesse voor de man.

2

Abdelrahman Ayachi, zoon van, was in Syrië gids en tolk voor Rudi Vranckx van de VRT. Hij kreeg tijdens de actie voor Syrië van de VRT op 26 maart 2012 van Vranckx zelfs een interview waarin die eens netjes de reden voor zijn optreden daar mocht verklaren. Over zijn veroordeling tot 4 jaar cel wegens terreur uiteraard geen woord. Zoals zijn advocaat Sebastien Courtoy tijdens zijn proces verklaarde werkte hij voor de Franse Veiligheidsdienst DGSE. De dienst dus van toen president Nicolas Sarkozy die zelfs deels van joodse afkomst is. Toen hij nog in Molenbeek actief was vergelijk hij op het internet joden met varkens en apen die men moest uitroeien. Niet dat deze groepen ooit zelfs maar een aanslag op Israël planden.

Wat toch minstens merkwaardig is en de indruk geeft dat men hem nuttiger vond als hij in vrijheid rondliep om voor de ‘heilige oorlog’ salafisten te rekruteren. Was de man dus een zoveelste provocateur van de CIA of de Mossad? Een kritisch denkend man zou het voor veel minder gaan geloven.

Zeker daar de dit jaar 74 wordende Bassam Ayachi in vele opzichten in België de vader van het salafisme is die deze vorm van terreur in Molenbeek zowat introduceerde. Het Centre Islamique Belge en een serie websites waren daarbij zijn instrumenten waarmee hij rond zich een ganse schare van fans aantrok.

Neem bijvoorbeeld Ali Tabich. Deze terrorist en leider van een groep salafisten kreeg in een zaak waar ook Abdelrahman werd veroordeeld toen in eerste aanleg in april 2012 11 jaar cel. In beroep in juni 2013 kreeg hij echter maar 5 jaar waarvan maar 40 maanden effectief. Een cadeau.

Zijn broer Brahim die aan de Brusselse Stalingradlaan een doe-het-zelfzaak uitbaatte leverde dan weer aan de aanslagplegers van Zaventem en Maalbeek het materiaal voor de springstof gebruikt bij die slachtpartij. Hij zal op het grote assisenproces in deze zaak een der beklaagden zijn. Anderen gingen dan weer vechten bij Al Qaeda in Irak, het latere ISIS of in Afghanistan. Syrië met o.a. Olivier Dassy komt pas later.

Bassam Ayachi - 3

Bassam Ayachi en zijn volgeling Olivier Dassy in Syrië. Onze ‘experten’ geloofden de man toen hij stelde tegen de aanwezigheid in Syrië van Europese Syriëstrijders te zijn. Een kwestie van naïviteit van hunnentwege of van bewust liegen? Ongetwijfeld een leuke foto voor het nageslacht.

Zoonlief Abdelrahman Ayachi trekt bijvoorbeeld ook naar Irak en kreeg er nadien in eerste aanleg 8 jaar effectieve celstraf voor met in beroep 4 jaar. Maar dan was de man al gaan vliegen richting Syrië waar hij op 19 juni 2013 sneuvelde en zijn 70 of zo maagden vervoegde. Kort voordien was zijn Franse vriend Raphael Gendron op 14 april er trouwens ook al gedood.

De vriendelijke oude man

Maar voor onze media bleef hij grotendeels de vriendelijk lachende oude sjeik – de oudste Syriëstrijder klonk het – en een man die feitelijk geen terrorist was maar een strijder voor het geloof en tegen onrecht. Iemand die bovendien ook tegen de komst van buitenlandse strijders naar Syrië was.

Het beste voorbeeld van dat witwassen is het verhaal van twee Belgische experten Guy Van Vlierden, man van Het Laatste Nieuws en de Amerikaanse studie- en propagandadienst The Jamestown Foundation, en Arabist Pieter Van Ostaeyen, actief bij de KUL en de European Foundation for Democracy, waarin die een lang betoog hielden om de man feitelijk vrij te pleiten.

Oeigoer TIP - Arslon Xudosi - Bellingcat - Maart 2020

Een oproep van Arslon Xudosi, een medewerker van Bellingcat, tot steun aan de Turkestan Islamic Party (TIP) die vooral bestaat uit Chinese Oeigoeren en actief is in het zuidwesten van de provincie Idlib. Geen wonder dat men in onze media als de dood zwijgt over de terreur die deze groep in het recente verleden in China veroorzaakte. Liever neemt men als zijnde waar onbewezen Amerikaanse verhalen over 1 miljoen in kampen opgesloten Oeigoeren.

Met argumenten zoals dat hij tegen journaliste Joannie de Rijke in Knack had gezegd tegen de komst van Europese Syriëstrijders te zijn. En met als tweede voorname reden dat hij betrokken was bij gevechten met ISIS en al Qaeda.

Alsof die jihadisten niet al 9 jaar op en af met elkaar op de vuist gaan. Veelal om de buit. Maar het is hier voor dit genre van ‘onderzoekers’ gewoon een kwestie van geloof natuurlijk en dan is kritisch onderzoek geheel uit den boze.

Ook was de Valken van de Levant, de fractie waarvan hij lid was, volgens hen een eerder gematigde groep die zich niet echt bezig hield met terreur. Vergetend dat toen eind 2013 bij de jihadisten een interne burgeroorlog uitbrak zijn Valken van de Levant bijna ten onder ging doordat de leden massaal overliepen naar… ISIS. En uiteraard werkte hij ook nauw samen met al Qaeda zelfs al was er onderling wel eens ruzie.

Grappig was natuurlijk dat Bassam Ayachi vijf dagen voorde publicatie van dit artikel in Frankrijk was aangehouden wegens zijn betrokkenheid bij het … rekruteren van Syriëstrijders. Wat zijn eerdere beweringen tegen Joannie de Rijke in een juist perspectief plaatste. Maar Bellingcat waar het artikel verscheen is dan ook gekend als een fanatiek verdediger van die Syrische jihadisten.

Arslon Xudosi - Bellingcat

Arslon Xudosi en Bellingcat op een screen saver van zondag 29 maart. De online onderzoeken van Bellingcat ondersteunen dan ook steevast de beweringen van al Qaeda & co in Syrië. Net zoals ze in de zaken van de familie Skripal met novichok en de Maleisische vlucht MH17 al snel de daders vonden in … Rusland. Er zijn zoiets als zekerheden in het leven.

Zo is er hun medewerker en specialist in de Oeigoerse kwestie Arslon Xudosi die op tweets oproept tot steun aan de Turkestan Islamic Party, een in Syrië erg actieve terreurgroep gelieerd aan al Qaeda. En dus wekt de publicatie van een in wezen op niets gebaseerde poging tot witwas van Bassam Ayachi op die site geen verbazing.

Bellingcat is immers ook een door de VS en sinds recent Nederland gefinancierde organisatie. Ze gaat er zelfs meehelpen bij de opleiding van nieuwe lichtingen journalisten. Wat belooft. De vraag is natuurlijk of Bassam Ayachi ditmaal zijn straf zal krijgen. Maar hij heeft duidelijk enkele goede en invloedrijke vrienden. Het is dus afwachten.

Willy Van Damme

1) Bellingcat, 9 april 2018, Pieter Van Ostaeyen en Guy Van Vlierden, ‘Separating Facts from Fiction about Belgium’s Oldest Foreign Fighter, Bassam Ayachi’. https://www.bellingcat.com/news/uk-and-europe/2018/04/09/separating-facts-fiction-belgiums-oldest-foreign-fighter-bassam-ayachi/

Rabbijn Moshe Friedman doet boekje open

Bij de ruzies rond de Mechelse Dossinkazerne en de Holocaust heeft men het in de media steevast over de joodse gemeenschap als men spreekt over de visie van Michael Freilich, André Gantman en Claude Marinower en wat ze te verklaren hebben over de rol van deze instelling en de holocaust tegen joden. Er is immers voor de pers maar een joodse gemeenschap en die is een en ondeelbaar.

Tussen New York, Wenen en Antwerpen

Wie jood is is zionist en is dus ook pro Israël. Het is een grote leugen en dat toont het recente boek ‘Mossad-operaties en politieke aanslagen in Europa’ van de Antwerpse rabbijn Moshe Friedman nogmaals goed aan (1). Hij is een man die niet terugschrikt om tegen de schenen te schoppen van bovenstaande figuren en Israël in in zijn geheel. Het is zijn levenswerk.

Alhoewel in New York geboren heeft hij om familiale reden goede contacten met Oostenrijk. Zo komt zijn vrouw Lea Rosenzweig uit de Oostenrijkse stad Klagenfurt. Bovendien leefden zijn voorvaderen in wat toen de Oostenrijks-Hongaarse dubbelmonarchie, het rijk van de Habsburgers was.

Moshe Friedman was in België een nobele onbekende tot hij in een controversie rond zijn kinderen en de Antwerpse joodse scholen terechtkwam. Men weigerde hen zelfs de toegang. Waarna de zionistische lobby in Antwerpen met op kop Michael Freilich, toen nog hoofdredacteur van Joods Actueel, spreekbuis van Israël en vooral de regeringspartij Likud, een zware lastercampagne tegen de man begon.

De Morgen

En dan was De Morgen er als de kippen bij. Geen verbazing want volgens een oud-gediende van de krant was de Israëlische ambassadeur er wel eens te gast. In een van die memorabele stukken van het blad deden Bjorn Maeckelebergh en Maud Oeyen op 12 december 2012 een boekje open over de man.

En wie was de bron? Michael Freilich natuurlijk die zonder weerwoord zijn gif kon spuwen over Friedman. Een mooi staaltje van wat journalistiek niet kan en mag zijn. Van een wederwoord of onderzoek van de feiten was geen sprake. Het woord van Freilich, tegenwoordig parlementslid voor de N-VA, was heilig. Ooit nam de N-VA het op voor de Palestijnen maar dat is vergeten en verleden tijd.

Moshe Friedman - Mossad-operaties en politieke aanslagen in Europa - boek 2020

Moshe Friedman doet een boekje open over de onfrisse praktijken van de Oostenrijkse Israelitische Kultusgemeinde en de Mossad.

Titel van het verhaal was ‘Ahmadinejads vriend slaat toe in Antwerpen’ Waarna de krant schreef: ‘Uitgespuwd in Wenen, weggejaagd in de VS en nu persona non grata van de joodse gemeenschap in Antwerpen: De omstreden jood Moshe Friedman….’ Een intro die doet denken aan hoe de Pravda of de Renmin Ribao ooit in ongenade gevallen politici in hun land aanpakten. Of de praktijken van het McCarthyisme in de VS.

Friedman werd hierin omschreven als een fraudeur, bedrieger en dief. Wie het verhaal echter bestudeerde kwam juist uit bij het tegenovergestelde. Met steun van de Mossad en gewapenderhand werd hem zijn Weense synagoge waar hij opperrabbijn was ontnomen. Oostenrijkse gerechtsdocumenten bewijzen dat. Hebben De Morgen en Freilich zich ooit voor die leugens verontschuldigd? Natuurlijk niet.

Het echte probleem is dat Moshe Friedman ooit op een foto verscheen met de toenmalige Iraanse president Mahmoed Ahmadinejad die toen voor onze pers de verpersoonlijking van de duivel was. En een dissidente jood moest men hoe dan ook het zwijgen opleggen.

Hij was dan ook een fel tegenstander van Israël en het zionisme en diende daarom gestraft en in de ban van de mensheid geslagen. En hij is verre van de enige jood die radicaal tegen Israël is. Er zijn er massa’s maar die hun stem raakt niet in bladen als The New York Times of De Morgen. Ze zijn als pest- of lepralijders.

Israelitische Kultusgemeinde

In dit boekje dat deels een verhaal over zijn leven is komt die zaak waar De Morgen toen over schreef uitvoerig ter sprake. Zij het meer in detail dan toen het hier ter sprake kwam. Zo spreekt hij over doodsbedreigingen en komt uiteraard ook de inbraak en diefstal van zijn synagoge ter sprake. En achteraan in het boekje staan er ook een aantal documenten die zijn gelijk hier staven.

Interessanter is de achtergrond van deze affaire die teruggaan tot een wet van 1890 uitgevaardigd onder de Oostenrijks-Hongaarse keizer Frans Jozef I en ‘das Israelitengezetz’, (De Israëlietenwet) genoemd. Deze gaf het judaïsme eindelijk de rechten die ze al lang vroeg: de vrijheid voor joden om in het openbaar hun godsdienst te belijden.

Zoals hij in het boek stelt was dat een goede zaak maar had het een enorm nadeel. Wie als jood wilde actief zijn moest o.m. voor subsidies voor gebedshuizen aansluiten bij de Israelitische Kultusgemeinde (IKG).

IMG_1744

Moshe Friedman, toont het optreden tegen hem van Israël en de Mossad. Hij is al jarenlang immers een stevige tegenstander van Israël. Figuren als Michael Freilich begonnen dan ook tegen hem een lastercampagne.

Het gevolg was dat deze het monopolie kreeg over de joodse gemeenschap in het land. Maar het grote kenmerk van het judaïsme is echter haar enorme verscheidenheid van visies om wat het ware geloof is. Het lijkt als iedere rabbijn voor zich.

En dan is een monopolistische structuur die zegt wie jood is en wie niet zoeken naar herrie. En zeker ook toen in die periode binnen het jodendom het zionisme zijn ruwe kop opstak. Een strekking die zich tegen andere joodse meer religieuze visies openlijk vijandig opstelde en mensen zelfs broodroofde. En zoals kon verwacht worden kreeg de groep rond Theodor Herzl, een Oostenrijker, en het zionisme de IKG in handen.

Orthodox jodendom

In het boek komt ook de figuur van de rabbijn Benjamin Scheiber de Weense vertegenwoordiger van de Agudath Israël die vanuit de Orthodox Joodse gemeenschap een tegengewicht wou zijn versus het seculiere zionisme.

Zijn pogingen om het monopolie van de IKG te doorbreken faalde. Dit ondanks het feit dat die constructie rond monopolist IKG door het gerecht als ongrondwettelijk werd gezien. Uiteindelijk slaagde men er zelfs in om de Agudath Israël onder zionistische controle te brengen.

En toen Moshe Friedman naar zijn Weense heimat terugkeerde als rabbijn van de orthodoxe synagoge aan de Lobeergasse 9 dan stond de IKG en de zionistische beweging in rep en roer. Zeker wanneer hij ook naar Iran trok voor een debat rond de Holocaust.Tonnen drek kreeg de man over zich heen.

Wie op dat ogenblik op het internet naar verhalen over de man speurde kon zijn ogen en oren bijna niet geloven. Sommigen stelden zelfs dat zijn kinderen niet van hem waren. Alles kon, het weerzinwekkende eerst.

Meewerken met Eichmann

Een ander hoofdstuk in het boek gaat over de relatie van de IKG en de nazi’s. Iets waarover men in zionistische kringen liefst zwijgt. Een onderwerp voor de Dossinkazerne onder leiding van het duo Gantman en Marinower zal het nooit zijn. Zelfs al is het zeer boeiend en een erg belangrijk aspect van de Holocaust.

Zo stelt Friedman in het boek dat de IKG en Adolf Eichmann samenwerkten bij het verzamelen van joden om ze naar de vernietigingskampen à la Auschwitz af te voeren. Waarbij de IKG voor haar diensten een deel van de buit kreeg.

Topfiguren van de IKG zoals Josef Löwenherz en Bienenfeld kregen het na 1945 dan ook hard te verduren. Zo schreef volgens Friedman het Jewish Telegraphic Agency in het blad Aufbau op 8 oktober 1946: “Löwenherz, zijn assistent Bienenfeld alsook hun helpers voerden getrouw alle nazibevelen uit voor de selectie van de om te brengen Weense joden. Ze deelden vaak het geconfisqueerde eigendom met de Gestapo.”

Joodse scholieren protesteren tegen Israël

Veel joden zijn fanatiek gekant tegen Israël en sommige joden in Palestina weigeren zelfs te betalen in shekel, de Israëlische munt. Ze gebruiken dan liever de dollar. Via allerlei methoden poogt Israël die groepen onder druk te zetten, o.m. via  hypothecaire leningen van de Israëlische Bank Leumi.

Dat klopt natuurlijk en Josef Löwenherz was zeker geen onbesproken figuur. Hij werd na de anschluss in 1938 door Eichmann direct aan het hoofd van het IKG gesteld een organisatie die ook nooit verboden werd en gans de oorlog verder actief was. De rol van het IKG was toen het in kaart brengen van de joden in Oostenrijk en te zorgen dat de deportatie naar de vernietigingskampen zo geruisloos mogelijk verliep.

Collaboratie

Vraag is natuurlijk wat Löwenherz en zijn team in die situatie konden doen? Door in te gaan op de eisen van de nazi’s maakten zij de jodenvervolging wel een stuk gemakkelijker. Het is een beetje als het verhaal van de Antwerpse en Brusselse houding in die periode tegenover de door Duitsland bevolen razzia’s in die steden tegen joden.

De Antwerpse politie met burgemeester Leo Delwaide gehoorzaamde de nazi’ en deed flink mee, de Brusselse autoriteiten weigerden. Vorig jaar werd het Leo Delwaidedok in de haven wel om die reden een nieuwe naam en werd het het Bevrijdingsdok. Een meer dan juiste beslissing.

Voor velen hadden er toen minder joden vermoord geweest moesten joodse notabelen en organisaties geweigerd hebben om mee te werken aan de plannen van Hitler. Sommigen van die joodse collaborateurs overkwam het trouwens slecht. Ook zij kregen toen iedereen al weggevoerd was ook een ticket enkele reis nach osten. Löwenherz werkte mee, overleefde de Holocaust en verdiende er zo te zien nog aan.

Löwenherz en Bienenfeld werden in augustus 1945 door de Sovjets die Wenen toen bezetten dan ook gearresteerd omdat ze niet alleen met de Gestapo meewerkten aan de Holocaust maar er zich ook mee hadden verrijkt. (2) Het Jewish Telegraphic Agency schreef het jaar nadien dan weer dat ze door een joodse jury werden vrijgesproken en er zelfs lof van kregen voor hun wat men ‘heroïsch’ gedrag noemde. (3) (4)

Overal actief

In een derde deel van zijn boek schetst hij een beeld van de rol van de Mossad, de immer actieve joodse buitenlandse veiligheidsdienst, bij een serie politieke gebeurtenissen. Dat die wereldwijd overal aanwezig is en achter de schermen – het is een veiligheidsdienst – een centrale rol speelt is geweten.

DSC_0311

Jacques Monsieur afkomstig uit Lot bij Halle werkte zoals hij aan het gerecht toegaf als wapenhandelaar jarenlang voor de Mossad.

Zo is het geweten dat de Lotse wapenhandelaar Jacques Monsieur zoals hij zelf toegaf voor de Mossad werkte en dat hetzelfde bijna zeker waar is voor de Belgische Marokkaan Abdelkader Belliraj, de man die enkele maanden voor de aanslagen op het WTC in New York een privégesprek had met Osama Bin Laden.

Het zijn onze voornaamste gekende spionnen van na WO II. Belliraj zette nadien in Marokko zelfs een terreurgroep op met hem als wapenleverancier. Hij kreeg hiervoor in Marokko levenslang.

De zaak is dat die organisatie zoals alle andere in haar genre onzichtbaar opereert. Je bent lid van een actiegroep rond bijvoorbeeld Palestina en je kan bijna zeker zijn dat een lid ervan ook werkt voor de Mossad. En je weet het niet. En twijfel niet, al die Syrische terreurgroepen hebben meerder spionnen in hun gelederen.

En behoudens de in Brussel in 1990 vermoorde wapenexpert Gerald Bull weten we niets van politieke moorden door die organisatie in België. En die moord blijft jaren later ook nog steeds in de dichte mist gehuld.

Jorg Haider

Als deels Oostenrijker volgt hij natuurlijk de tribulaties rond de dood van Jorg Haider, de politicus en demagoog die ooit de Oostenrijkse Vrijheidspartij groot maakte en op 11 oktober 2008 officieel omkwam bij een verkeersongeval. “Klopt niet, hij werd door de Mossad vermoord”, stelt Friedman.

Probleem hier is dat hij geen bewijzen aanbrengt voor die zware beschuldigingen. Het kan nooit worden uitgesloten maar zeker is dat hij die nacht op die weg waar 70km mocht worden gereden hij in een bocht een groot pak sneller reed. De toestand van zijn zware auto op de plek van het ongeluk toont dat aan. Ook stelde de politie en een getuige dat hij stomdronken was en bijna 2 promille aan alcohol in zijn bloed had.

Dat de Mossad de FPÖ had weten te infiltreren is zeker en de naam van de infiltrant is ook gekend: Peter Sichrovsky, voorheen de secretaris-generaal van de partij. Maar was hij de enige? We weten het uiteraard niet.

En dan is er de Israëlische krant Maariv die de dag van de dood van Haïder al kopt dat de Mossad hem had vermoord. Met verder ook nog de Israëlische zakenman Chaim Sharvit en Peter Linduska die de beveiliging van de FPÖ regelde en eveneens voor de Mossad zouden gewerkt hebben.

Josef Löwenherz IKG met Adolf Eichman - Maart 1938

Onmiddellijk na de verovering van Oostenrijk zette Adolf Eichmann Josef Löwenherz aan het hoofd van de IKG, de officiële vertegenwoordiger van de Oostenrijkse joden. Was die misschien meegaander dan zijn voorganger? De foto is genomen op 18 maart 6 dagen na de Anschluss.

Voldoende materiaal voor een grondig onderzoek natuurlijk maar men kan er gif op nemen dat er geen onderzoek komt en als er een komt dit zo zal doodlopen. Een organisatie zoals de Mossad strooit met gemak zoveel valse sporen rond dat zelfs de meest getrainde speurneus er zijn weg in verliest.

Heinz-Christian Strache

Ook het verhaal over de Ibiza-video die de politieke kop heeft gekost van OFP partijleider Heinz-Christian Strache en de val van de Oostenrijkse regering. Het was het politiek einde van Strache. De Ibiza-video was een poging tot corruptie die echter stiekem werd gefilmd en als de tijd kwam ook werd gelekt. Het zorgde op 22 mei 2019 voor de val van de regering Sebastian Kurz waarin hij vice-kanselier was.

Friedman noemt hierbij de Israëlische meesterspion Rafi Eitan, de man die o.m. betrokken was bij de ontvoering van Adolf Eichmann. En die had inderdaad goede contacten met Strache maar was – hij stierf vorig jaar – als zakenman ook betrokken bij activiteiten op Cuba. Dat soort lieden werkt nu eenmaal met meerdere agenda’s gelijktijdig. Zeker is dat men Strache via die ontmoeting op Ibiza chanteerbaar wou maken.

Maar er is hier nog heel veel onduidelijk. Wie was die zogenaamde dochter van een niet-geïdentificeerde Russische oligarch? Was het de Mossad? Het zou heel goed kunnen zijn maar ook hier – en dat is geen verrassing – zijn er alleen vermoedens. De Mossad zijn professionals en werken in het donker.

Duidelijk is dat iemand de regering Sebastian Kurz ten val wou brengen. Maar wie en waarom? We weten het niet en kunnen dus alleen maar gissen. Kurz regeert er nu met de Groenen. Maar die laatsten zullen het zeker niet gedaan hebben.

Filip Dewinter

Trekt hij soms zonder veel bewijs al te gemakkelijk conclusies – misschien heeft hij die bewijzen maar toont ze niet – dan is het laatste stuk over Filip Dewinter, Pim Fortuyn en Theo van Gogh ronduit slecht. Hij had het veel beter weggelaten. Zo stelt hij dat het cordon sanitaire uniek is voor België. Dat klopt niet want het is ook van toepassing in Frankrijk en Duitsland.

Nazi medaille bezoek Palestina - Leoold Edler von Middlestein - 1933

In 1933 kort na het aantreden van Adolf Hitler trok Leopold Edler von Middlestein, toen bij de SS hoofdverantwoordelijke voor het jodenvraagstuk, op uitnodiging van het joods zionistisch comité voor Palestina naar Palestina op bezoek. Hij schreef er een serie verhalen over in het blad Der Angriff (Aanval), de Berlijnse avondkrant van propagandachef Joseph Goebbels. De medaille is gemaakt ter herinnering aan dat bezoek. Zionisten waren heus niet vies van Hitler toen. Iets voor een debat in de Dossinkazerne?

Het is niet het gevolg van Israëlische trucs maar van de walg van politici en een breed publiek tegen het discours toen van het Vlaams Blok, nu Vlaams Belang. Een partij die een belangrijk deel van de bevolking wou uitsluiten, hen criminaliseerde en waarvan er een serieus aantal zelfs sympathiseren met het fascisme. Ze hoort niet thuis aan een bestuurstafel.

Dat een man als Dries Van Langenhove nu dankzij het Vlaams Belang in het parlement zit maakt dat nog duidelijker. Het heeft niets met Israël of wat dan ook te maken. Het is een kwestie van fatsoen tegenover de medeburgers. Zelfs al stemt een groot aantal mensen voor die partij.

En inderdaad kreeg Dewinter in het verleden al een pak doodsbedreigingen maar hij is verre van de enige in dit land. Ook hier kwamen er al drie toe. Maar als je massa’s mensen zit te beledigen dan wekt dat geen verbazing. Zijn manier om aan politiek te doen lokt het uit. En wie weet is dat ook zijn bedoeling wel.

En uiteraard zijn er niet de minste aanwijzingen dat de moorden op Pim Fortuyn en Theo Van Gogh ook maar iets met Israël te maken hebben. Het stoort in dit boek dat zo zelfs een deel van zijn waarde verliest. Spijtig. En ho ja Marine Le Pen en Geert Wilders staan met hun foto wel op de cover maar over hun geen woord in het boek.

Willy Van Damme

1) Moishe Friedman, 2019, ‘Mossad operaties en politieke aanslagen in Europa’, 127 pagina’s, 18 euro. Eigen uitgave en te verkrijgen via obrrabbiner.friedman@gmail.com.

Het boek is blijkbaar een hit in Oostenrijk waar zeer dubieuze figuren als Haider en Strache van de OFP nu eenmaal veelvuldig over de lippen gaan.

2) The Jewish Floridian, 10 augustus 1945, ‘Gives reason for arrest in Vienna of two leaders’. Jewish Telegraphic Agency. https://ufdc.ufl.edu/AA00010090/00914

3) Jewish Telegraphic Agency, 24 september 1946, Löwenherz Cleared by Investigating Committee; Conduct Found “beyond Reproach”.  https://www.jta.org/1946/09/24/archive/lowenherz-cleared-by-investigating-committee-conduct-found-beyond-reproach

Het onderzoekscomité bestond uit de Association of Austrian Jewish Refugees in Great Britain, the Alumni Association of Zionist Fraternities of Austrian Universities, and the Jacob Ehrlich Society in London.

Wat de waarde van hun onderzoek was is natuurlijk een goede vraag. Dit comité was vooral het werk van Wilhelm Bienenfeld, de rechterhand van Löwenherz en hoofd van het technisch departement van de IKG toen. Bienenfeld was ook lid van het Joods Wereldcongres en dus erg invloedrijk. De uitkomst stond dan ook al vast. Men koos ook bewust voor Londen en niet New York. Bovendien zijn zowat alle documenten hierover nadien verdwenen.

Of alle Oostenrijkse joden en hun overlevende naaste familieleden zich bij deze visie konden aansluiten is een even goede vraag. Over de winst die Löwenherz en het IKG dankzij de Holocaust maakte zweeg men blijkbaar heel zedig.

4) Meer gedetailleerde informatie over wat er na de oorlog met Josef Löwenherz gebeurde is te vinden in het boek ‘Jewish Honour Courts’ van Laura Jackusch en Gabriel N. Finder in 2015 uitgegeven bij Wayne State University Press in Detroit.  https://books.google.be/books?id=PlRQCgAAQBAJ&pg=PA172&lpg=PA172&dq=Aufbau+Josef+Lowenherz&source=bl&ots=eAy4290GpS&sig=ACfU3U1v0_EUG00b9RHj_FBREyBZ9Dbgcw&hl=nl&sa=X&ved=2ahUKEwiQlvCf2qjoAhVChqQKHWeLC3EQ6AEwDHoECAgQAQ#v=onepage&q=Aufbau%20Josef%20Lowenherz&f=false

Op zeker ogenblik ontkende Löwenherz, een zionist, en zijn vrienden dat hij ooit gecollaboreerd had en bij de Duitsers zelfs gesmeekt had om afgevoerd te worden naar Theresienstadt, een concentratiekamp voor joodse notabelen. Toen de joodse overlevenden van de holocaust naar Oostenrijk terugkeerden waren velen van hen dan ook woedend op de IKG en zeker op Löwenherz en Bienenfeld.

Hij werd door de toenmalige Oostenrijkse overheid aangeklaagd maar stierf ongestraft bij zijn kinderen in de VS. Benzion Lazar, zijn voornaamste criticus binnen het Weense jodendom werd binnen de IKG uitgerangeerd. Jozef Löwenherz stierf in 1960 in New York en verbleef in 1945 onder de Sovjetbezetting in Tsjechoslowakije drie maanden in een cel.

Verdere informatie kun je ook nog vinden bij Ilana Fritz Offenberger, The Jews of Nazi Vienna, 1938-1945, Rescue and destruction’, Palgrave MacMillan, Dartmouth, VS. 2018. https://books.google.be/books?id=ATLbDgAAQBAJ&pg=PA282&lpg=PA282&dq=%22Wilhelm+Bienenfeld%22&source=bl&ots=MAXeK59r6y&sig=ACfU3U3jLkJrmWi1rQo5fOn34frxdOyqBQ&hl=nl&sa=X&ved=2ahUKEwiF–Cr5qjoAhUQMewKHZltD2IQ6AEwAnoECAUQAQ#v=onepage&q=%22Wilhelm%20Bienenfeld%22&f=false

Wij vragen concentratiekampen–Vlaams-Nationalisten

Dezer dagen is het allemaal Auschwitz dat de klok slaat. Natuurlijk aangevoerd door Israël en haar bondgenoten die van de gelegenheid nog maar eens gebruik maken om in het Midden-Oosten de oorlogstrom nog wat luider te laten klinken. Een meer dan schandelijk schouwspel waar onze regeringen binnen de EU volop aan meewerkten en waarbij zij nadien zelfs geen vragen stelden of opmerkingen maakten.

Er waren echter ooit andere tijden toen men hier opriep om meer concentratiekampen te bouwen zoals dit pamflet uit de tweede wereldoorlog bewijst. Toen riepen Vlaams nationalisten zelfs op tot …. meer concentratiekampen waar men de ‘vijanden’ dan eens zou leren wat honger is.

De helden

Het dateert van 8 maart 1941 en werd in Dendermonde verspreid door de Nationaal-Socialistische Voorlichtingscentrale met adres Dijkstraat 3 en gelegen in het stadscentrum.

In diezelfde straat werden in deze periode enkele verzetsstrijders, Dendermondenaars, Vlamingen en Belgen, opgepakt en nadien doodgeschoten door de Duitsers. Het huidig stadsbestuur van CD&V en N-VA liet er eind vorig jaar ter herinnering struikelstenen plaatsen.

Of die uit de Dijkstraat 3 bij het horen van die moord op hun buren juichten weten we niet. Maar het zal wel zo zijn. Het toont nogmaals de diepten waar het Vlaams nationalisme toen en nog decennia nadien in verkeerde.

Verzetsstrijders werden in bladen als De Standaard en ‘t Pallieterke nog tientallen jaren uitgescholden. Beledigingen waren er schering en inslag.  En diegenen die ooit riepen om nog meer concentratiekampen waren er de dappere Vlamingen, de helden.

20191003_113537

Een pamflet van Vlaams nationalisten uit maart 1941 dat aan duidelijkheid weinig te wensen overlaat. Leve de concentratiekampen! Hun Vlaanderen moest geheel ten diensten staan van Nazi-Duitsland en er desnoods zelfs voor sterven. Het duurde nog bijna 80 jaar voor sommigen binnen de N-VA zich hiervoor in het openbaar verontschuldigden. Bij het Vlaams Belang is het nog steeds wachten. De ‘liefde’ voor Vlaanderen noemt men dat.

Nog recent schreef men op een tentoonstelling over Cyriel Verschaeve als zijnde een voorname Vlaming. Een man die in zijn liefde voor Hitler luidkeels vanop zijn kansel riep om het bloed van al diegenen die het fascisme en Hitler ’s Duitsland bestreden. In Breendonk (!), gekend om zijn concentratiekamp, is er zelfs een straat naar die zware misdadiger genoemd. Met dank aan CD&V.

Wat in dit pamflet ook vooral opvalt is dat men toen in maart 1941 het al volop had over wat moest gebeuren met de Sovjetunie. Zo schrijft men in dit pamflet: “Nemen wij het geval Rusland. Alle mannen, min dan 40 jaar oud, zijn opgeroepen om de kommunistische bloedhonden naar de keel te grijpen.” Duitsland had dus Belgisch kanonnenvlees nodig.

Met andere woorden iedereen die kon lezen wist toen al in maart 1941 dat de oorlog van Duitsland tegen de Sovjetunie nakend was. Operatie Barbarossa, zoals die invasie noemde, begon drie maanden later op 22 juni 1941 maar werd al van in de zomer van 1940 voorbereid en kreeg in december haar concrete vorm.

In het begin leek de Duitse opmars een groot succes en rukte men op tot aan de poorten van Leningrad (nu Sint-Petersburg) en Moskou. Daar stopte in december 1941 de opmars en een jaar later was het voor goede waarnemers duidelijk dat Duitsland ging verliezen.

In hoeverre was de Sovjetunie verrast door de inval en was er daarom in het begin amper weerstand? Of liet men zoals eerder met Napoleon Duitsland oprukken en zo in de val lokken?

Willy Van Damme


Naschrift

Gisterenavond heeft de gemeenteraad van Puurs-Sint-Amands besloten om voor de Cyriel Verschaevestraat een nieuwe naam te zoeken. Dit op voorstel van Groen. De gemeente heeft een absolute meerderheid van CD&V met als burgemeester Koen Van den Heuvel, de minister van o.m. Leefmilieu in de vorige Vlaamse regering. N-VA en het Vlaams Belang stemde tegen. Maar dat laatste wekt niet echt verbazing. Helden blijven helden.

Voor een nieuwe naam is het nog wachten. De straat ligt vlakbij het Fort Van Breendonk een vroeger onderdeel van de fortengordel rond Antwerpen welke tijdens de tweede wereldoorlog werd omgevormd tot een zeer berucht concentratiekamp waar Duitse en Belgische beulen folterden en doden naar believen.

Het Fort van Breendonk is nu een erfgoedsite die herinnert aan die bloedige periode. Een aantal van die kampbeulen kregen na de oorlog effectief de doodstraf. Puurs-Sint-Amands was samen met Lanaken en Kortrijk (Marke) de laatste gemeente waar er een Cyriel Verschaevestraat was. Lanaken en Kortrijk schrapten die naam al eerder.

NAVO–50 jaar vrede

Vandaag op Radio 1 was er een debat tussen John Crombez (SP.A) en Theo Francken (N-VA) over het al of niet laten liggen van de Amerikaanse atoombommen op de luchtmachtbasis van het Belgische leger in Kleine Brogel.

Nou Belgisch. Dat deel waar die atoombommen liggen staat geheel onder Amerikaanse controle.  Als onze ministers er willen gaan kijken dan moeten ze eerst bellen naar het Witte Huis. Belgische onafhankelijkheid heet dat.

Van Afrika naar Jemen

In dat debat bleek dat Crombez die bommen hier weg wou. Francken daarentegen wil ze hier houden. We moeten nu eenmaal solidair zijn met de NAVO was de essentie van zijn argumentatie. In de praktijk is dat natuurlijk ondergeschikt zijn aan de Amerikaanse grillen.

Ook zegde Francken dat wij dankzij de NAVO al 50 jaar vrede kennen. Vrede? In West-Europa wel maar dat is dan grotendeels het gevolg van eerst de EGKS, de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, en nadien de Europese Unie. Of zeg maar het verdrag tussen Frankrijk en Duitsland waarin de andere West-Europese landen zich dan maar pasten.

Die vrede dankzij de NAVO is echter een grove leugen. Vooreerst steunder de NAVO in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw de koloniale oorlogen van Portugal en Zuid-Afrika tegen de opstandig geworden Afrikaanse elite in de nog Portugese kolonies.

Zonder de geheim gehouden steun van de NAVO had het verarmde Portugal en de blanke racisten met hun Apartheid het nooit zolang uitgehouden. Het had veel minder bloedvergieten gekost. Vrede? In de kisten ja.

En nog erger is er de door de NAVO veroorzaakte oorlog in wat toen nog Joegoslavië was. In Europa dus. Een hebzuchtige Duitse kanselier Helmut Kohl en zijn adjudant op Buitenlandse Zaken Hans-Dietrich Genscher waren na de Duitse eenmaking in een expansionistische bui.

Bherlin Gildo - Zweeds lid al Nusra met vlag al Nusra

Theo Francken van de N-VA beweerde dat de NAVO al 50 jaar zorgt voor vrede. Zoals bijvoorbeeld in Syrië waar men ISIS, al Qaeda en aanverwanten met o.m. wapens en geld steunde. Hier de Zweed Bherlin Ghildo in Syrië fier met een vlag van al Qaeda.

Zij en de rest van de NAVO wilden na het inlijven van de landen van het vroegere Warschaupact ook Joegoslavië onder controle krijgen en stookten daarom de oude nationale tegenstellingen op. Met als gevolg een nog steeds voortwoekerende burgeroorlog met minstens 100.000 doden. Vrede? Eens vragen aan de doodskistenmakers.

En dan zijn er de door de NAVO mee georganiseerde oorlogen in Libië, Afghanistan, Irak, Jemen en Syrië. Het zijn moerassen met minstens een paar miljoen doden die maar verder blijven etteren dankzij de houding van de NAVO die slaafs achter Israël aanloopt.

Die 50 jaar vrede van de NAVO waar Theo Francken het deze ochtend op de radio over had doet denken aan George Orwell. Oorlog wordt er dan vrede en het ongebreideld afslachten van mensen omschrijft men als het verdedigen van de mensenrechten.

Vrienden van Saoedi-Arabië

Bovendien had Francken het ook over de steun van de PS met de wapenleveringen aan Saoedi-Arabië. Dat klopt natuurlijk en het is een schande. Maar hij vergeet gemakshalve dat Peter De Roover, zijn fractieleider in het federaal parlement, nog niet zolang geleden op Knack.be een smeekbede schreef om de Belgische steun aan Saoedi-Arabië verder te zetten. Er was immers in België toen luide kritiek op onze samenwerking met dit land.

En dan die atoombommen zelf? Nou de VS wat kennende – en de zaak met Iran en generaal Qassem Soeleimani toonde dat nogmaals perfect aan – trekt de VS zich niets aan van wat zogenaamde bondgenoten denken of doen. Als de VS morgen besluit om die atoombommen waar dan ook te gooien, in Iran, China, Rusland of Venezuela dan is het gedaan met ons land.

Want dan krijgen wij bijna zeker een koekje van eigen deeg. Ze werden afgevuurd van uit België en wij zijn dus staatsrechtelijk verantwoordelijk. En waarom zou de VS zich iets aantrekken van onze problemen? Wie hier ja zegt is verregaande naïef. Blijkbaar heeft Francken en zijn N-VA daar geen enkel probleem mee. De liefde voor Vlaanderen? Zolang de VS maar akkoord gaat.

Willy Van Damme

Franse waarschuwing aan de VS

Het aantal conflicten van de VS met de wereld neemt alsmaar toe. Na de dreiging met oorlog tussen Iran en de VS neemt nu ook de spanning tussen Washington en de EU exponentieel toe. De bedreigingen aan het adres van een aantal Europese landen door de regering van Donald Trump blijven zich immers opstapelen.

Franse eetwaren

Zo heeft de VS vooral Duitsland en Frankrijk in het vizier. Duitsland met zijn auto-industrie en Frankrijk met o.m. zijn voedingswaren zoals champagne, wijn en kazen. Daarbij voeren de Amerikanen allerlei excuses aan om strafmaatregelen te nemen. Voor Frankrijk betreft dat de plannen van de regering Emmanuel Macron om belastingen te effen op Amerikaanse internetbedrijven zoals Amazon, Google en Facebook.

Een beslissing door de Amerikaanse regering wordt nog deze maand verwacht en het vermoeden is dat de regering van Donald Trump ook hier zwaar zal toeslaan. De bedreigingen aan het Franse adres door Washington met 100% invoerbelastingen zijn alleszins niet min.

Trump als bokser Balboa

Donald Trump zoals hij zich recent op Twitter presenteerde als de Amerikaanse filmheld Rocky Balboa. Met dit soort tweets heeft Trump een grens overschreden: Die van de wansmaak.

Nog vorige maand besloot men in Washington om alle Europese bedrijven, waaronder Engie en Shell, die betrokken zijn bij de aanleg van Nordstream 2, de gaspijpleiding van Rusland naar Duitsland en zo West-Europa, de toegang tot de VS te verbieden voor nieuwe contracten. Volgens de krant The Financial Times van deze ochtend was de repliek vanuit Parijs kurkdroog maar keihard.

“Als we geen toegang meer krijgen tot de Amerikaanse markt dan is ons enige alternatief de Chinese consument”, stelde volgens de krant Bruno Le Maire, de Franse minister van Financiën in een brief aan Robert Lightizer, de Amerikaanse onderhandelaar voor de Buitenlandse Handel, een notoire havik. (1) Vertaald: Desnoods zeggen wij onze goede relaties met de VS op en gaan we een bondgenootschap aan met China.

Henry Kissinger

Toen men Henry Kissinger, de stokoude architect van het Amerikaanse imperialisme uit de vorige eeuw, vroeg wat hij dacht over de huidige Amerikaanse buitenlandse politiek dan was hij erg negatief over het beleid van Donald Trump.

Zijn visie was dat de VS de relaties met Rusland moeten normaliseren want nu drijft men Rusland in de armen van China en dat is teveel voor Amerika. Maar voor de huidige Amerikaanse leiders is dat onzin. Ze hebben in wezen zelfs de oorlog verklaard aan de EU en stellen nu zelfs openlijk – Onder Obama was dat stiekem – dat ze de Europese Unie kapot willen. Ook elders slaat men wild toe. Alleen Israël ontsnapt nog. Het typeert.

Het Witte Huis en de gehele regering Trump bestaat nu uit mensen die als het ware klaar komen bij het idee van een oorlog tegen Iran en bij het horen van de term strafmaatregelen. Men kan alleen maar bang afwachten en hopen op het beste. Maar Donald Trump gelijkt meer en meer op Hitler die de wereld afdreigde en de VS op Nazi-Duitsland die elke tegenstand, hoe braaf ook, met de grond wil gelijk maken.

Benjamin Netanyahu en Mike Pompeo

Mike Pompeo, de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken (links) en de Israëlische premier Benjamin Netanyahu. De twee strategen achter de oorlogsplannen met Iran. Kwam Pompeo in Israël zijn opdrachten ophalen?

Vraag is hoe in de VS de Republikeinse partij, het Huis van Afgevaardigden en het Pentagon gaan reageren. Blijven mensen als minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo mee aan het roer staan dan ziet het er heel slecht uit. De nu ook tegen Irak geuite bedreigingen over de eis tot terugtrekking van de Amerikaanse soldaten spreekt boekdelen. De sancties tegen Irak zouden volgens Trump nog erger worden dan die tegen Iran. Trump de keizer van de waanzin.

Angst

Om een goed idee te hebben over hoe het er intern in Washington DC aan toe gaat zijn de tweets van een zekere Reza Marashi zeer leerzaam. Die blijkt met een serie regeringsambtenaren te hebben gesproken en blijkbaar is daar de angst die overheerst en de ijzeren wil van sommigen voor een oorlog met Iran. Je kan die serie mails terugvinden op het twitteradres van Joshua Landis of bij de man zelf. (2)

Intussen komt de NAVO vandaag in spoedzitting bij elkaar. Zonder een gesprek met zijn ook in Irak aanwezige zogenaamde bondgenoten, en daar hoort tot nader orde ook London bij, pleegde die in Irak een serie moordende aanslagen die probleemloos kunnen leiden tot de derde wereldoorlog. En dat belooft aan tafel dus voor heel veel vuurwerk te zullen zorgen. Zouden ze op de vuist gaan?

Gelukkig wil behoudens de Israëlische premier Benjamin Netanyahu niemand meestappen in dit oorlogsscenario. Maar een cruciale stap is hier wel gezet. Deze gebeurtenissen tonen nogmaals de centrale rol aan van de zionistische staat in deze ontwikkelingen. Daar moet men eerst en vooral het probleem zoeken. Minder in Washington zelf. Zij hebben natuurlijk wel de kanonnen.

De huidige situatie doet een beetje denken aan de periode van het interbellum tussen de beide wereldoorlogen. In Duitsland klonk toen luid de roep om wraak tegen de joden die volgens hen Duitsland de oorlog hadden doen verliezen. In Washington zoekt men de zondebok voor hun nederlagen nu in Iran en roept men op om wraak te nemen. Of hoe de geschiedenis zich steeds herhaalt.

Willy Van Damme

1) Financial Times, 6-01-2020, ‘Europe will hit back if Trump punishes France for tax on Big Tech warns Paris’. https://www.ft.com/content/de451a5e-2fb6-11ea-9703-eea0cae3f0de

2) https://twitter.com/rezamarashi/status/1214031169173348352. De tweets dateren van deze ochtend 6 januari 04u49.

Reza Marashi is een specialist betreffende de Iraans-Amerikaanse betrekkingen en journalist. Hij werkt voor de Nationale Iraans-Amerikaanse Raad. Men kan hem zien als een insider van het politieke leven in de hoofdstad.

 

President Assad–Syrië zal gevangenen zelf berechten

In een gesprek eerder deze week met het Franse weekblad Paris Match (1) stelde de Syrische president Bashar al Assad dat de Syrische regering de leden van ISIS zelf zal berechten. Deze zitten nu nog in de gevangenissen van de Koerdische PKK/YPG en zullen dus door het Syrische gerecht worden berecht. En dit in overeenstemming met de eigen anti-terrorismewetgeving.

Volgens de tussen de Syrische regering en de PKK/YPG gesloten akkoorden zal die PKK/YPG opgaan in het Syrische leger en zal de nationale overheid de controle krijgen over het ganse gebied. Dit wordt nu geleidelijk aan uitgevoerd. Zelfs al zijn er nog wat strubbelingen deels als een gevolg van Amerikaanse manipulaties rond vooral die oliebronnen.

Een koloniale mentaliteit

Intussen blijft men in Nederland en ook in België doen alsof daar geen regering is en men ginds kan doen wat men wil. Het lijkt wel de conferentie van 1884/1885 in Berlijn over de verdeling van Afrika. De visie toen was: “Daar leven toch alleen maar wat wilden in de brousse en het is feitelijk daarom onze plicht dat te stelen en ermee te doen wat we nodig achten.”

Bashar al Assad - 1 - Instagram

Het idee om die ISIS-vrouwen en hun kinderen zomaar vanuit Syrië naar België of Nederland te kunnen overbrengen is deze week door president Bashar al Assad tijdens een interview met Paris Match begraven. Syrië is nu eenmaal een soeverein land.

En dus komt in gans die discussie in het parlement en de media over die gevangen ISIS-strijders en die kinderen met hun moeders het internationaal recht niet eens ter sprake. Afgaande op dit en vele andere mediaverhalen rond Syrië bestaat zoiets als het internationaal recht niet eens.

Typerend voor die mentaliteit is het interview in De Morgen van 23 november (2) van de vroegere jihadistenfan Montasser Alde’emeh met Darya Safai, de in Iran geboren volksvertegenwoordigster voor de N-VA, en Heidi De Pauw, de CEO van Child Focus, de organisatie die zich inzet voor het lot van Belgische kinderen waaronder die dus in Syrische gevangenschap.

Noch de interviewer noch de twee dames spreken in het zes pagina lange interview over dit nochtans cruciaal element van het internationaal recht. Syrië is een land met een regering waarmee wij zelfs officiële betrekkingen hebben. Er is hier in Brussel trouwens een ambassade.

Maar men zit pagina’s lang te praten over terreur, deradicalisering en de islam maar over dit essentieel aspect van de zaak zwijgt men compleet. Het geeft alles een heel hallucinante vertoning.

Als we die kinderen met of zonder hun moeders naar hier willen halen dan zal dat alleen maar met toestemming van de Syrische regering kunnen gebeuren. Wat ook de natuur is van die regering. Zij zijn staatsrechtelijk de baas en wij als natie dienen dat te respecteren. Het heet internationaal recht. Maar misschien moet Syrië zich dan ook komen bemoeien met het psychiatrisch onderzoek naar Marc Dutroux.

De onschendbaarheid van de grenzen

Het is erg simpel maar voor mensen als Alde’emeh, De Pauw of Safai is dat zelfs geen zaak om er veel woorden aan vuil te maken. De enige in België die het blijkbaar wel begrepen heeft is de chef van de AIVD, onze militaire Veiligheidsdienst, generaal Claude Van de Voorde die recent in het parlement duidelijk stelde dat men over die kwestie met de Syrische regering zal moeten praten. Pure logica heet dat.

ISIS - Met vliegtuig in Tabqa

ISIS toen ze ons nog wilden tonen dat ze zelfs vliegtuigen hadden. Alleen ze vlogen niet. En het door hen geopperde idee om België geheel te laten ontploffen is nu ook goed en wel opgegeven. Nu is het op smekende toon: “Kun je ons alstublieft naar België brengen?”

En dus als we die kinderen, zonder moeder want anders kan het gewoon niet, naar hier willen halen dan zullen we aan de Syrische regering braaf moeten vragen of dat voor hen geen probleem is. Voor die vrouwen van ISIS is het natuurlijk leuk. Men kweekt via de Televisie medelijden met hun kinderen en hoopt zo de zware straffen met mogelijks de doodstraf in Syrië te ontwijken door die te ruilen voor wat jaren in een Belgische cel.

En het lot van die moeders is een zuiver Syrische kwestie waar wij in het beste geval hen alleen juridische bijstand kunnen leveren. Waar geen probleem mee is. Krijgen zij de vrijspraak dan kunnen ze huiswaarts keren met een eventuele vervolging hier. Maar vrijspraak in Syrië? Daar zal veel volk komen naar kijken.

De houding van Montasser Alde’emeh, Darya Safai en Heidi De Pauw lijkt behept door de aloude westerse koloniale mentaliteit. Waarbij voor die landen buiten de westerse alliantie er alleen maar minachting is. Ze moeten gewoon braaf luisteren naar onze bevelen. Uit het gesprek kreeg je wel de indruk dat Darya Safai amper iets kent van de wetgeving, ook internationaal, betreffende de nationaliteit. Zelfs al sprak ze zich hier regelmatig tegen.

Intussen is het wel mooi om tegenwoordig op onze televisieschermen al die droevige gezichten te zien van die terroristen. Waar is de tijd naar toe toen ze brullend op het internet België in een orgie van geweld gingen laten ten ondergaan? Ze stellen tegenwoordig hun de ambities wat bij tot: “Hoe geraak ik in België?”

Willy Van Damme

1) Al Masdar, 27 november 2019, “ISIS fighters in SDF prisons to face trial in Syria: Assad”. https://www.almasdarnews.com/article/isis-fighters-in-sdf-prisons-to-face-trial-in-syria-assad/

Uiteraard besteden de Nederlandse en Belgische media geen enkele aandacht aan deze verklaring van de Syrische president. Waarom zou men? Hun stelling in de praktijk was nu eenmaal dat hij beter was vermoord en zijn land omgevormd tot een nieuw Libië. De slogan onderhuids was: “Nu ook slaven in Syrië.”

Het ganse interview van Assad met Paris Match kun je lezen via deze link:  <https://www.parismatch.com/Actu/International/Exclusif-Bachar-el-Assad-parle-a-Paris-Match-1661381&gt;

2) De Morgen Zeno, 23 november 2019, Montasser Alde’emeh, “IS-kinderen: Halen of niet,” Gesprek met Heidi De Pauw en Darya Safai.