Van Manchester naar Tripoli–J’ accuse

Voor de zoveelste maal sloegen salafistische terreurgroepen toe in Europa. De in het Verenigd Koninkrijk geboren 22-jarige Salman Abedi pleegde dinsdag een zelfmoordaanslag op de met kinderen en jongeren gevulde Manchester Arena. Het resultaat: 22 doden, waaronder een kind van 8 jaar, en tientallen gewonden.

Gelijktijdig pleegden andere gelijkaardige terroristen dinsdag en woensdag een aanslag in de Indonesische hoofdstad Jakarta en viel een aan ISIS gelieerde terreurgroep Marawi, een provinciehoofdstad op het Filipijnse eiland Mindanao, aan goed voor meer dan 200.000 inwoners.

En dan waren er diezelfde dag bomaanslagen in de Syrische stad Homs en in een voorstad van Damascus. Alsmede een in Mogadishu, hoofdstad van Somalië. En uiteraard is dit maar een kleine greep uit de vele terreuraanvallen die de voorbije drie dagen gepleegd werden door groepen verbonden aan dit islamitische fascisme.

Men wist wat hij deed

En wat blijkt nu? Salman Abedi komt uit een gezin dat zacht uitgedrukt ruikt naar het salafisme. Zijn vader Ramadan Abedi ontvluchtte naar Manchester het Libië van Kadhaffi want hij was zo te zien een salafist. Men beschuldigde hem trouwens van lidmaatschap van de Islamitische Strijdgroep, de lokale afdeling van al Qaeda.

En deze link met het salafisme blijkt eveneens uit zijn huidige functie. Hij is namelijk het administratief hoofd van de Centrale Veiligheidsdienst in de hoofdstad Tripoli. En dat is een salafistisch nest. Wat gezien zijn functie ook betekent dat vader Abedi voor de Britten een gekende figuur was.

Manchester-Arena-incident

De steun van het Westen voor salafistische terreurgroepen in de wereld veroorzaakte in Manchester 22 doden, vooral jongeren en kinderen.

Ook de twee andere broers blijken zo te horen uit het zelfde extremistische en gewelddadige hout gesneden. Met andere woorden: Het Westen bracht hen en hun salafistische vrienden in Libië aan de macht en krijgt in Manchester en elders nu de gepeperde rekening aangeboden.

Bovendien blijkt nu uit een verklaring van de Franse minister van Binnenlandse Zaken Gerard Collomb dat de Franse veiligheidsdiensten hem kenden en wisten van zijn sympathie voor ISIS en zijn reisjes naar Libië en Syrië. Wat sterk doet vermoeden dat ook de Britten daar weet van hadden. Want die spionagediensten stellen toch dat ze rond deze kwestie innig samenwerken.

Amerikaanse veiligheidsdiensten

En uit een verhaal vandaag in de Londense krant The Times (1) blijkt dat de Britse veiligheidsdiensten al vijf jaar terug door meerdere personen gewaarschuwde waren over zijn liefde voor gewelddadig extremisme.

En die krant maakt, samen met o.m. het persbureau Reuters, melding van een zware ruzie over de zaak met de Amerikaanse veiligheidsdiensten. Volgens Londen lekten zij allerlei details en foto’s over de zaak aan The New York Times – de lieveling van de CIA – wat het onderzoek zwaar hypothekeerde.

Salman Abedi, Terreuraanslag Manchester Arena

Salman Abedi kreeg thuis het salafisme met de paplepel opgediend. Al vijf jaar terug waarschuwden mensen de Britse veiligheidsdiensten voor zijn liefde voor salafistisch geweld. En de Britse regering liet gewoon betijen. Wat is er nodig om binnen de Britse regering en veiligheidsdiensten koppen te doen rollen? Ach, de slachtoffers zijn toch maar gewone lieden.

De Britse premier Theresa May, die vandaag Donald Trump in Brussel ontmoet, ging naar eigen zeggen de zaak met hem ook bespreken. Waarom die lekken? Wou men mensen de tijd geven om zich in veiligheid te brengen? Waarschijnlijk.

Moet men dan verbaasd zijn dat velen die wat dieper in dit dossier kijken – en wakkere burgers moeten dat doen – het idee krijgen dat alles gewoon opgezet spel is. Dat onze veiligheidsdiensten hem gewoon zijn gang lieten gaan. Welke andere conclusie moet men dan misschien trekken? Of is het algehele incompetentie? Moeilijk te geloven.

Bovendien is het een feit dat het Westen door president Moeammar Kadhaffi te laten vermoorden ze ginds uitschot van de ergste soort aan de macht brachten. Dat ze massamoord pleegden en een relatief goed bestuurde natie vernielden. En bovendien de stroom veelal economische vluchtelingen uit Afrika zo hielpen aanzwengelen.

Woordvoerders van al Qaeda

Maar wat moet een simpele burger denken als we zien dat Reem Maghribi, de echtgenote van Jorn De Cock, de man die voor de krant De Standaard de Libische oorlog versloeg, vanuit Qatar, toch een financier van al Qaeda, die salafistische revolte via het internet aanwakkerde.

Met andere woorden: De Standaard en met uitbreiding de rest van onze media, steunden voluit dit gespuis, dit crapuul. Hun zoveelste stortvloed van tranen naar aanleiding van die slachtpartij in Manchester is dan ook om kostmisselijk van te worden. Hun gedrag is gewoon wraakroepend.

Ramadan Abedi - Terreuraanslag in Manchester

Vader Ramadan Hashemi, man van de Libische tak van al Qaeda. Eerst ontkende hij dat zijn zoon dat zou gedaan hebben want hij is, zegde vader, een tegenstander van geweld. Gans de zaak toont nogmaals de innige samenwerking van het Westen met al Qaeda.

Wanneer worden die heren en dames die zich journalist noemen ter verantwoording geroepen? En wanneer worden de politici zoals een Nicolas Sarkozy, Barack Obama en hier Yves Leterme, Di Rupo en Charles Michel op hun daden afgerekend? Zij hebben wel niet die bom geplaatst in die Manchester Arena – het zijn heren en dames met standing – maar hebben het door hun beleid mogelijk gemaakt.

Zij zijn dan ook in wezen even schuldig als die extremist die zich daar opblies. Toen ons parlement over Libië die fatale beslissing nam om mee te bombarderen heeft geen enkele fractieleider in het federaal parlement daar enig bezwaar over geuit. Iedereen wou zo snel mogelijk en blind een dubieus figuur als Nicolas Sarkozy achterna lopen.

Politieke nullen

Geen enkele van de vele politici in dat parlement vroeg wat onze ambassadeur – die tegen was – daarover dacht. Neen, zij hadden de verhalen van Jorn De Cock gelezen en dat was voldoende. En tot heden heeft niemand zich hiervoor publiek verontschuldigd. Grof gewoon. Moeten we dan verschieten dat mensen neerkijken op de politiek?

Van Groen tot het Vlaams Belang allemaal trapten ze in de leugens van o.a. een Jorn De Cock over een massamoord die dreigde in de stad Benghazi en die moest gestopt worden. Wat echter in wezen vooral een door de Fransen georkestreerde opstand van de Libische Islamitische Strijdgroep (al Qaeda) en de Moslimbroeders was, werd in onze kranten voorgesteld als een gigantische volksopstand. Een leugen die men nadien nog eens overdeed in Syrië.

Hashem Abedi, broer terreuraanslag Manchester Arena, 23 mei 2017

Ook de eveneens gearresteerde broer Hashem Abedi is een man van het geweld zoals blijkt uit deze foto. Hij en zijn vader zijn gevangen gezet in Libië. Vermoedelijk pure schijn om zo de reputatie van die salafistische regering die Tripoli beheerst wat op te poetsen.

Neen, Salman Abedi was een massamoordenaar maar hij kon dit maar doen dankzij de steun van westerse regeringen die alleen met woorden strijd voeren tegen die salafistische terreur.

Uiteindelijk geniet de Moslimbroederschap in het Verenigd Koninkrijk toch de steun van de Britse regering. Om van het recente meer dan wansmakelijk vertoon van de Amerikaanse president Donald Trump in Saoedi-Arabië, met Qatar de financier van die terreur, maar te zwijgen. Zelden zo’n grote komedie gezien.

Willy Van Damme

1) The Times, 25 mei 2017, Fiona Hamilton e.a., ‘MI5 was warned about bomber Salman Abedi’s support of Islamists’.https://www.thetimes.co.uk/edition/news/mi5-was-warned-about-bomber-salman-abedi-s-support-of-islamists-6nrmtkmbk.

NASCHRIFT:

De Nederlandse journalist Harald Doornbos ontdekte een posting van vader Ramadan Abedi uit 2013 waarin hij zijn steun toezegde al Jabhat al Nusra, de Syrische tak van al Qaeda. Zie de berichten van Doornbos op twitter.

John McCain en Abdel Hakim Belhaj, oprichter van de Libische Islamitische Strijdersgroep, al Qaeda

De Amerikaanse republikeinse senator John McCain – een gewezen presidentskandidaat en een zeer invloedrijk senator – hier op de foto broederlijk samen met Abdul Hakim Belhaj, stichter van de Libische Islamitische Strijdersgroep (LIS), officieel de lokale afdeling van al Qaeda. Maar over die publieke samenwerking tussen al Qaeda en figuren als een John McCain geen woord in de Amerikaanse media en de toppolitiek in Washington. Deze LIS is volgens de Amerikaanse regering al veel jaren officieel een terreurgroep en dus is samenwerking correctioneel strafbaar.

Het zou ook interessant zijn om te weten op welke juridische gronden men vader Ramadan en zijn in Libië verblijvende zoon juist arresteerde. Was een gewon telefoontje vanuit Londen van MI6 genoeg? En dan is er de volgende vraag: Wie is baas in Tripoli?

Macron – Neen bedankt, geen nood aan!

Wie ooit ‘Le Chinois à Paris’, de Franse film van regisseur Jean Yanne, gezien heeft weet welke illusies de Franse elite zich ondanks een eindeloze serie verloren oorlogen nog steeds maakt. De film vertelt het verhaal van de Chinezen, nog onder Mao Zedong, die Frankrijk zonder een schot te lossen hadden veroverd. Waarbij Franse met gouddraad overbeladen generaals vruchteloos op zoek gaan naar de sleutel van hun ‘force de frappe’, hun atoomwapen.

Tot een Chinees vriendelijk op de deur klopt, de kamer betreedt, een schuif opentrekt en onderaan die schuif een ouderwetse sleutel ontdekt. De farce de frappe dus. De Chinezen worden uiteindelijk wel verslagen maar dit alleen door het bandeloze gedrag van de Fransen die de ‘zuivere’ Chinezen – Mao leefde nog – totaal corrumpeerden. Waarna zij dan maar naar het Vaticaan trokken weg van die vuile decadente Fransen.

Kaas en wijn

Een bijtende satire op Frankrijk, het maoïsme en deels ook het katholicisme die zowel in China als in Frankrijk vijandige kritieken kreeg. Een film die nochtans in zijn genre een meesterwerk was, te vergelijken met The Life of Brian van Monthy Python.

Emmanuel Macron - 2

Emmanuel Macron wil van Frankrijk terug een grootmacht maken, een niet te realiseren idee. Het is een Trumpiaans make France great again. Macron wordt nu al zeker een falend president.

Die Franse mentaliteit blijft ook nu nog bestaan. Kijk maar naar het vlaggengezwaai en het geschreeuw tijdens de voorbije presidentsverkiezingen over grandeur, de nooit ingeloste slogans over een zogenaamd maar niet eens bestaand republicanisme en het illusoir gebleken ideaal van Liberté, Fraternité en Egalité.

Nieuwbakken president Emmanuel Macron kan gezien zijn gedane beloften natuurlijk moeilijk wat anders verkondigen dan dat soort gelul en had het tijdens zijn toespraak als president zelfs over het feit dat de wereld Frankrijk nodig heeft.

Als de wereld Frankrijk nodig heeft dan zal het voor zijn kazen, wijnen, champagne en cognac zijn. De rest maken de Chinezen tegenwoordig even goed, zo niet beter en bovendien veel goedkoper. En zij hebben veel geld, Frankrijk heeft veel schulden.

Hij is nu gaan schreien bij de Duitse bondskanselier Angela Merkel. Om samen te dromen van nieuwe imperialistische avonturen? Een nieuw Libië, Oekraïne of Syrië? Misschien kan iemand Macron en zijn entourage eens uit die droom wakker maken en hem zeggen dat de Franse rol in de wereldpolitiek voorbij is.

In plaats van tienduizenden zwaarbewapende jihadisten naar Syrië en elders te sturen – dit uiteindelijk alleen om Israël te plezieren – zou men beter de binnenlandse problemen van armoede en de vervreemde voorsteden aanpakken. Emmanuel Macron, verkoper van illusies. Sukkel.

Willy Van Damme

Chris Kaspar de Ploeg–een ander beeld van Oekraïne

De nog erg jonge Chris Kaspar de Ploeg is een auteur die ondanks die leeftijd er niet voor terugschrok om een boek te schrijven over de complexe toestand rond Oekraïne. Dit werk ‘Oekraïne in het kruisvuur – Beeld en werkelijkheid achter de informatieoorlog’ brengt een ander portret dan wat de traditionele media en vele boeken brengen. Het is met 192 pagina’s een relatief dun boekje geworden maar wel een waaraan hij gezien de 661 voetnoten hard aan werkte. En dit met een te waarderen kritische instelling.

Dit belooft dus voor de toekomst. Er staat ook geen onzin in zoals bijvoorbeeld bij Joanie de Rijke in Knack die de Krim-Tataren de oorspronkelijke bewoners van de Krim noemde. Dit terwijl dit afstammelingen zijn van de Mongolen die in de dertiende eeuw Rusland bijna geheel veroverden. Of die van een Corry Hancké in De Standaard die bij de salafistische terreurgroep Hizb ut Tahrir de ‘waarheid’ over de problematiek van die Tataren ging halen.

Chris Kaspar de Ploeg - Oekraïne in het kruisvuur - Papieren Tijger

Chris Kaspar de Ploeg fileerde op een degelijke wijze het drama rond Oekraïne.

Het boek is zowat het enige origineel eerst in het Nederlands verschenen boek over de zaak welke enig niveau heeft. Immers wat er tot heden over die zaak werd uitgegeven is waardeloos en zijn klonen van wat Amerikaanse studiediensten als Brookings, het Project for a New American Century of de Atlantic Council schreven. Hun verhaal over een democratische opstand in Kiev wordt hier professioneel doorprikt.

Een menselijk drama

Wat er sinds de onafhankelijkheid met Oekraïne gebeurde is een van de grootste misdaden die Europe na de tweede wereldoorlog meemaakte. Na de georkestreerde oorlog tegen Joegoslavië dan.

Een simpel gegeven zegt alles. In 1988 had het land 51,377 miljoen inwoners en in 1991 waren er dat 52,052. En dan kwam de zogenaamde onafhankelijkheid met de VS, het IMF en de EU waarna er in 1997 nog maar 50,668 miljoen inwoners (-1,4 miljoen) overbleven. Dat is in 2015 al gezakt tot 45,224 miljoen (-6,828 miljoen of -13,1 %) en voor 2020 zou dat volgens voorspellingen nog maar 42,626 bedragen om in 2030 te zakken tot amper 40,286 miljoen (-11,739 miljoen of -22,5%).

Een drama. Wat ooit een geïndustrialiseerde natie was met een redelijk inkomen is nu een land zo geplukt uit de arme derde wereld. Voor een geboorte staan er 1,5 overlijdens. De levensverwachting voor mannen is nog maar 66 jaar en voor vrouwen 76. Ook klapte de industriële productie sinds de onafhankelijkheid in elkaar met 50% en het bruto binnenlands product met een schokkende 60%.

Een gelijkaardig beeld bij de evolutie van de hryvnia, de nationale munt. Kreeg je op 22 maart 2007 voor 5,045 hryvnia nog een dollar dan moet je er tien jaar later zelfs 26,94 voor betalen (X5). Hetzelfde voor de euro versus de hryvnia die ging van 6,76 hryvnia voor een euro op 22 maart 2007 tot 28,41 tien jaar later in 2017 (X4). En al sinds 1991 beloven de EU, VS en IMF het wanbeheer en de corruptie er te zullen bestrijden.

Het gevolg is dat massa’s mensen sterven door een gebrek aan gezondheidszorg, slechte voeding, kou en te voorkomen ongelukken. Het is de menselijke tragedie achter een beleid dat men hier naar de bevolking toe verkoopt als een van diepe moraliteit en zorg voor de bevolking. Het kan niet cynischer zijn.

Plunder naar believen

En ondertussen wordt het land al meer dan dertig jaar leeggezogen door criminelen die zich meester maakten van het ganse industriële arsenaal waar het land over beschikte. Met de banken idem dito.

Ihor Kolomoisky

Igor Kolomoiski, de Israëlisch-Oekraïense zakenman, beschikt zelfs over knokploegen om zijn economische belangen kracht bij te zetten.

Zogenaamde oligarchen, niet zelden zoals elders in de vroegere Sovjetunie figuren met een Israëlisch paspoort, met als typevoorbeeld Igor Kolomoiski, een man die knoploegen gebruikt om bedrijven over te nemen, heersen en stelen wat ze maar wensen. Alleen grijpgrage andere oligarchen staan in de weg. In het land heerst er een totale wetteloosheid.

Blijkens het boek doet Nederland hier trouwens flink aan mee. Zo schrijft hij:

“In 2012 betrof ruim 95 procent van de Nederlandse directe buitenlandse investeringen in Oekraïne ‘Speciale Financiële Instellingen’. Met andere woorden: Brievenbusmaatschappijen om de belastingen te ontduiken.’’ (p 60)

De auteur is dan ook vlijmscherp voor wat er daar gebeurde, vooral sinds de staatsgreep van februari 2014. Nog steeds beschouwen velen in het westen Barack Obama als een zeer goed president die terecht de Nobelprijs voor de Vrede verdiende. Maar het is diezelfde Obama die naast het steunen van de salafistische moslimbroeders en al Qaeda ook een fascistische knokploeg als Pravy Sektor financierde om in Kiev een staatsgreep te plegen.

Amerikaanse strategie

Oekraïne is gewoon een Amerikaanse kolonie geworden waar de plaatselijke Amerikaanse ambassadeur Geoffrey Pyatt als een soort onderkoning de bevelen geeft en alleen de details overlaat aan zijn lokale ondergeschikten.

“Een parlementslid voor de partij van de Oekraïense president Porosjenko bevestigde dat, in vergelijking met normale lobbyisten, “Pyatt een ander verhaal is. Je kunt tegen hem geen neen zeggen…. Geoffrey Pyatt ontmoet de baas (Porosjenko) ongeveer eenmaal per twee weken. Ik was bij een van die bijeenkomsten aanwezig. Die duurden een kwartier. De ambassadeur haalde onmiddellijk zijn aantekeningen tevoorschijn en stipte op ferme wijze welke stappen er moesten worden gezet. Daarna somde de baas kort op wat er al was gedaan.’ (p 56)

En terwijl de Duitse en Franse overheden samen met Rusland en de regering van Porosjenko in de Wit-Russische hoofdstad Minsk en in Normandië onderhandelden over een diplomatieke oplossing ging de VS echter een andere weg op, die van meer conflict. Het zegt alles over de relatie van de EU met de VS. Zo schrijft de Ploeg:

Daarnaast berichtte Der Spiegel:

Berlijnse functionarissen hebben opgemerkt dat Oekraïense functionarissen, na bezoeken van Amerikaanse politici of militaire leiders aan Kiev, veel strijdlustiger en optimistischer zijn over de kansen van het Oekraïense leger om het conflict op het slagveld te beslechten. “We moeten dan iedere keer weer veel moeite doen om de Oekraïners terug te brengen op het onderhandelingspad’’, aldus een Berlijnse official. (p 109)

Geen verrassing natuurlijk. Terwijl Barack Obama en de democraten in de VS bij het begin van zijn presidentschap het voorstelden dat zij gingen breken met het buitenlands beleid van George Bush Jr. bleef Obama gewoon diezelfde koers varen. Waarbij zaken als de folteringen die verdwenen en het terugtrekken der troepen uit Irak werden verkocht als een substantiële wijziging. Onzin zoals de auteur aantoont:

Zo wijst hij naar onderminister voor Europese Zaken Victoria Nuland die de koers in Oekraïne uitstippelde en gehuwd is met Robert Kagan, een centraal figuur binnen het neoconservatisme, de politieke beweging die tekende voor de invasie in 2003 van Irak.

Kagan is medestichter van het Project for a New American Century, het centrum van deze extreme imperialisten waartoe ook iemand als de vroegere minister van Defensie Donald Rumsfeld behoorde. Nuland was trouwens een topadviseur van gewezen vicepresident Dick Cheney, de grote architect van de invasie van Irak. (p 110)

Victoria-Nuland-in-Independence-Square-in-Kiev-Ukraine

Onderminister voor Europese Zaken van de VS Victoria Nuland is de dame die in een gesprek met Geofrey Pyatt, haar ambassadeur in Kiev, de fameuze woorden ‘fuck Europe’ uitsprak als het ging over het beleid van de EU in Oekraïne. Het gesprek lekte echter uit en toont de reële attitude van de VS tegenover de EU. De ijzige relatie die we nu zien van de EU met Trump en de VS is dus niets nieuws. Het is gewoon een bevestiging die wel veel duidelijker is. Trumpiaans dus.

De staatsgreep van 2014 is dan ook een ramp op een ramp want sindsdien zit het land met een nog groter drama met miljoenen vluchtelingen, vele duizenden doden, een verdeeld land en een industriële productie die nog meer dan voorheen in elkaar stuikte. Allemaal dankzij Obama die hoogstnodig een zoveelste Amerikaanse staatsgreep moest organiseren.

Verniel Rusland

Waarom? Erg simpel. De VS had zich in 1990 voorgenomen om Rusland klein te krijgen en het nog verder in stukken te hakken zoals ze dat met de Sovjetunie en Joegoslavië had gedaan en nu nog plant voor Syrië en Irak.

En dus moest Rusland omgeven worden door zoveel mogelijk vijandige staten. De ultieme bedoeling is Rusland op te splitsen in zoveel mogelijke stukjes, een soort vorstendommen, zodat het nooit nog een bedreiging kan vormen voor de Amerikaanse alleenheerschappij.

Zo citeert de auteur Zbigniev Brzezinski, de vroegere Nationale Veiligheidsadviseur onder president Jimmy Carter en de grote geostrateeg van de Amerikaanse democratische partij. De man die in 1979 het startschot gaf voor de vernieling van Afghanistan door de Taliban en het jihadisme in het leven te roepen. Naast dan de handel in opium en heroïne. Dit gewoon om de Sovjetunie te pesten wegens de Amerikaanse nederlaag in Vietnam.

Brzezinski is er ook van overtuigd dat “Eurazië het … schaakbord is waarop de strijd om mondiale suprematie gespeeld blijft worden.” Rusland wordt vervolgens beschreven als een ‘zwart gat’, dat ondergeschikt zou zijn aan het veiligheidsbeleid van de NAVO en economische instellingen als de Wereldbank en het IMF. Op een bepaald punt oppert hij zelfs dat Rusland in drieën moet worden opgedeeld, waardoor een “losse Russische confederatie ontstaat, bestaande uit Europees Rusland, een Siberische republiek en een republiek in het Verre Oosten.” (p 121)

Daarom dat men in 1990 bij hun onafhankelijkheid in de Baltische staten nationalistische ultra’s aan de macht bracht en de Russischtaligen er hun stemrecht ontnam. Daarom dat men via een zoveelste staatsgreep hun poppetje Micheil Saakasjvili in Georgië president maakte. Ook steunde men achter de schermen in sterke mate de opstanden in de Kaukasus van die salafistische groepen.

Het extra en zeer belangrijk voordeel van deze politiek is dat men op die wijze ook Europa destabiliseert. Dat is trouwens een der reden waarom de VS in Bosnië en Kosovo islamisten aan de macht bracht die met Saoedisch geld van hun land een ideaal rekruteringsoord maken voor salafistische bendes. Het zijn de landen in Europa met procentueel het hoogst aantal jihadisten. De kanker aan de grenzen van de EU!

En de EU laat gewoon begaan en doet zelfs mee. Zo voor zichzelf zware economische en politieke problemen veroorzakend en zelfs haar eigen toekomst in gevaar brengen. Het is de ultieme dwaasheid van het beleid van de EU dat ze hierin al sinds 1990 zijn meegegaan.

Joe Biden - 1

Typisch de Amerikaanse diplomatie. Terwijl Joe Biden, de nu gewezen Amerikaanse vicepresident, het publiek in Kiev toespreekt over de nood aan het bestrijden van de corruptie speelt zoon Hunter er het spel gewoon mee.

Chris Kaspar de Ploeg citeert de Amerikaanse diplomaat George Kennan – in de VS gezien als de meest invloedrijke geostrateeg na 1945 – die na de tweede wereldoorlog de Amerikaanse diplomatie vorm gaf. Hij schreef in 1948:

“We bezitten ongeveer 50% van de welvaart op aarde, maar vertegenwoordigen slechts 6,3% van de wereldbevolking … Onze werkelijke opdracht de komende periode is het ontwerpen van een patroon van betrekkingen, dat ons in staat zal stellen deze ongelijkwaardige positie in stand te houden, zonder nadelige gevolgen voor onze nationale veiligheid. Om dat te doen zullen we moeten afrekenen met alle sentimentaliteit en dagdromerij. (p 47)

Hij brengt ook het verhaal (p 55) van de vorige Amerikaanse vicepresident Joe Biden ter sprake wiens zoon Hunter Biden mee aan de bestuurstafel zit bij Burisma holdings, de grootste gasproducent van het land. Samen dan met Christopher Heinz, de schoonzoon John Kerry, de nu gewezen minister van Buitenlandse Zaken van de VS. Met als grootste eigenaar de van een Israëlisch paspoort voorziene Igor Kolomoiski;

En intussen hield Joe Biden in Kiev maar toespraken over het bestrijden van de corruptie en eisten het IMF en de EU maatregelen ertegen. Wat wil je, ze zouden in het publiek eens het omgekeerd moeten gaan eisen. En met media die dit soort woordenkramerij dan nog allemaal slikken.

Racisme

Schokkend is natuurlijk ook het virulente racisme welke herinneringen oproept aan de zwartste dagen in Europa met Adolf Hitler, zijn NSDAP en SS. Geen verbazing natuurlijk want de SS divisie Galicië, een Duitse legerafdeling die bestond uit Oekraïense fascisten verklaarde men in Kiev sinds 2014 zelfs heilig. Kritiek hierop is zelfs strafbaar.

Het gevolg is dat fascistische knokploegen zoals Pravy Sektor of het Azov-Bataljon amper onder controle gehouden worden. Zo brengt hij (p 77) het schokkend verhaal van 2 mei 2014 in Odessa toen leden van Pravy Sektor tientallen mensen (officieel 40) die opgesloten zaten in het vakbondsgebouw levend verbranden. Alles onder het toeziend oog van de politie. Met Pravy Sektor die nadien op haar website sprak van een ‘stralende pagina in onze nationale geschiedenis’.

Fascistische betoging

De vrijheidsstrijders van Barack Obama, Guy Verhofstadt en Herman Van Rompuy in actie in Kiev in februari 2014. Deze fascistische groepen hebben nu vrij spel en al wie hen niet aanstaat riskeert in het beste geval een ferm pak slaag. Allemaal ongestraft. Met fascistenleiders uit de tweede wereldoorlog die straten en pleinen naar zich genoemd zien. Het verheerlijken van de Holocaust en de massamoord. Gesteund door Israël!

Het is nu bijna drie jaar later nog steeds wachten op een gerechtelijke actie tegen die barbarij. Arseni Jatsenjoek, de door Nuland in 2014 aangestelde premier noemde Russen in het openbaar zelfs ‘sub-humane types’. (p 86) Een taaltje als het ware rechtstreeks komende uit de mond van Adolf Hitler. Een van de vele in het boek gegeven voorbeelden toont het politiek niveau in dit land:

“Het televisiestation van president Porosjenko heeft een commercial uitgezonden die belooft de kevers (een scheldwoord voor Russischtaligen, nvdr.) ‘ter plekke’ te doden.” (p 86)

Mensen, en dat zijn er nogal wat in de EU en de VS, die dit blijven verdedigen ontbreekt het dan ook aan een elementair respect voor hun medemens. Men zit in onze media continu bezig over het gevaar van een Wilders, Dewinter en Le Pen maar bracht in Kiev ware monsters aan de macht. Mensen die het ergst mogelijk kwaad in de praktijk brengen. En onze regeringen en media die hier zwijgen en laten begaan. Schandelijk.

Maar geen verrassing want in het Midden-Oosten bewapende men zelfs tienduizenden koppensnellers resulterend in een gigantische orgie van geweld. Waarbij de praatjesmakers in onze hoofdsteden steeds maar diezelfde argumenten als mensenrechten, vrijheid, democratie blijft gebruiken.

Opmerkingen

Toch ook enkele opmerkingen. Zo schijft hij dat splinterbommen, brandbommen zoals napalm en fosfor en bommen met verrijkt uranium verboden zijn (p 117) zoals dat het geval is met chemische en biologische wapens. Dat klopt echter niet. Er zijn officieus wel enkele regels over het gebruik ervan maar waar bijvoorbeeld Israël en de VS zich niet aan houden. Waarom zouden ze als er geen regels zijn en ze toch al alles mogen doen?

Ook noemt hij de Britse Jane’s Information Group ‘prestigieus’ (p 124) Nou, het is een in wezen commerciële uitgeverij van informatie rond militaire veiligheid en daarom in de marge opereert van de Britse veiligheidsdiensten en hen ook naar de mond praat. Zij zijn immers de bron van hun informatie.

Ooit hadden zij het verhaal over Servië dat tijdens de oorlog in Joegoslavië chemische wapens gebruikte. Deze bewering kwam exclusief van Gentenaar Aubin Heyndrickx die op dat ogenblik al enkele veroordelingen achter de rug had en daarbij zelfs zijn tittel van professor in de toxicologie was afgenomen. Hierover gecontacteerd hoorde je aan de telefoon alleen een stotterende hoofdredacteur. Er is dan ook niets ‘prestigieus aan Jane’s. Integendeel, het zijn bedriegers.

Ook noemt hij het Amerikaanse onderzoeksbureau Pew Research ‘een vermaarde Amerikaanse opiniepeiler’ (p 69). Nou, het wordt geleid door Madeleine Albright, gewezen Amerikaans minister van Buitenlandse Zaken en dient vooral om de trends qua opinie in de wereldbevolking te kunnen inschatten. Deze data zijn essentieel voor de VS om via haar agitatie en propaganda overal waar nodig en kan opstanden te organiseren. Vermaard? Er is een andere term voor.

Madeleine Albright en Zbigniev Brzezinski

Zbigniev Brzezinski en Madeleine Albright, de twee voornaamste geostrategen van de Amerikaanse democratische partij. Tot boven hun knieën in het bloed.

Ook heeft hij het over de problematiek van de Krim-Tateren. Wat hij vergeet bij zijn bespreking zijn echter de wonden ontstaan door de Duitse bezetting van de Krim tijdens de tweede wereldoorlog. Ook hier speelde de Duitse bezetter de mensen tegen elkaar uit en begingen bepaalde Tartaarse groepen zware misdaden tegen hun buren op de Krim. Een feit dat men hier in het Westen niet wil zien maar een verklaring geeft voor de latere deportaties.

Tsjetsjenië

Helemaal mis slaat hij echter de bal bij het bespreken van de toestand in Tsjetsenië. Het hoort in wezen niet thuis in dit boek over Oekraïne en hij blijkt er ook niet veel van te bakken. In essentie schrijft hij hier gewoon de westerse propaganda over. Een misser van jewelste die schade berokkent aan het anders uitstekende boek.

Tsjetsjenië had zich na de implosie van de Sovjetunie in een door de VS en Londen gesteunde opstand afgescheurd en dat ontaarde in een zoveelste salafistische republiek waar zelfs het vieren van Kerstdag verboden was. Na Afghanistan, Bosnië en Kosovo was dit een nieuwe prooi voor Saoedi-Arabië en Bin Laden & Company.

Zo schrijft hij op pagina 130:

“In september 1999 werden flats opgeblazen in Moskou, waarbij meer dan tweehonderd mensen het leven lieten. De aanslag werd nooit opgeëist en er zijn sterke aanwijzingen voor betrokkenheid van de Russische geheime diensten, waar we in het kader van dit onderzoek niet verder over kunnen uitweiden.”

Het is het klassieke verhaal uit onze pers en de bron (584 tot 589) voor dit verhaal is een rapport van de in Londen gevestigde Islamic Human Rights Commission. En deze is in feite een zoveelste mantelorganisatie van de Moslimbroeders. Een organisatie die voluit achter al die salafistische opstanden, ook in Tsjetsjenië, zit. Dit is zijn enige bron voor dit verhaal en dat is natuurlijk zeer zwak. Het ruikt zelfs naar laster.

Geweten is dat vele van dit soort verhalen afkomstig zijn van de gewezen Russische mediamagnaat Boris Berezovski die onder de zatte president Boris Jeltsin mogelijks de machtigste man van het land was.

Hij hielp in 2000 Poetin aan de macht maar toen Poetin zeer vlug nadien optrad tegen de Britse en Amerikaanse invloed nam Berezovski pijlsnel de biezen naar zijn nieuw vaderland, het Verenigd Koninkrijk. Op 23 maart 2013 pleegde hij er volgens de Britse politie zelfmoord.

Boris Berezovski - 4

Boris Berezovski, ooit de vermoedelijk machtigste man in Rusland. Toen men hem wou vervolgen wegens wapenhandel met die Tsjetsjeense salafistische bendes begonnen zijn kranten met een ware hetze tegen Evgeny Primakov, ex-premier en de verantwoordelijke voor de campagne tegen Berezovski’s link met die salafisten. Die man haalde bakzeil en trok zijn kandidatuur voor het presidentschap in. Waarna Berezovski koos voor Vladimir Poetin. Het bekwam hem echter zeer slecht. De rechterhand van Berezovski, Alexander Litvinenko, had zich op het einde van zijn leven trouwens bekeerd tot het salafisme. Hij werd in Londen in november 2006 in duistere omstandigheden vermoord met polonium 210, een radioactief gif. Wat twee jaar voordien in de Palestijnse stad Nablus ook Yasser Arafat was overkomen. Litvinenko werkte eveneens voor de Britse veiligheidsdiensten en was de bron van vele verhalen over Tsjetsjenië die in onze pers raakten.

Zelfs de Britse massamedia schreven dat de man voor de Britse veiligheidsdiensten werkte en in Rusland was het geweten dat hij de wapenleverancier was van die salafistische groepen die Tsjetsjenië in hun greep hadden. Bovendien was Poetin als president staatsrechtelijk verantwoordelijk voor wet en orde in Tsjetsjenië en was hij alleen al daarom verplicht om de orde in dat deel van de Russische federatie te herstellen.

En dat het er daarbij hondsbrutaal aan toeging zal wel. Niemand die dat betwist. Maar als iemand een andere methode kent om die salafistische terreurbendes aan te pakken mag hij het altijd komen vertellen. De veiligheidsdiensten, zowel in België als in Spanje, Egypte en Thailand of China zullen het advies met veel genoegen aanvaarden.

Chris Kaspar de Ploeg maakte een uitstekend boek. Alleen het niets ter zake doende deel over Tsjetsenië is een misser en werpt een negatieve schaduw over het geheel. Spijtig want hij toont zich een degelijk researcher, toch in het deel over Oekraïne zelf. Zelfs al laat hij de kwestie van het neerhalen van het Maleisische vliegtuig MH17 bewust links liggen. Spijtig ook dat er in het boek geen namenregister werd opgenomen.

Willy Van Damme

Chris Kaspar de Ploeg, ‘Oekraïne in het kruisvuur – beeld en werkelijkheid achter de informatieoorlog’, 2016, Uitgeverij Papieren Tijger, 192 pagina’s, 15 euro.

NRC en de doden in Donbas

Lezersbrief gestuurd naar de NRC betreffende het artikel van Eva Cukier ‘Raadselachtrige doden in de Donbas’ van 14 februari 2017.

Een wat late reactie daar ik het artikel ‘Raadselachtige doden in de Donbas’ van NRC 14 februari pas nu las. Dit verhaal is typerend voor de infantiele wijze waarop jullie over bepaalde zaken in de krant schrijven.

Zo heeft jullie medewerkster Eva Cukier het in dat artikel over de serie doden die er de voorbije twee jaar in Donbas of met de regio Donbas verbonden personen vielen. Daarbij kopt men in een tussentitel ‘De dode commandanten wisten meer over de rol van Moskou in het conflict.’

Conclusie voor de veelal weinig oplettende lezer is dus duidelijk: Moskou en president Poetin zijn hier de dader. Maar waarop baseert ze zich om die toch wel heel zware beschuldiging van seriemoordenaar te uiten? Erg simpel zo blijkt bij grondige lectuur van dat stuk.

Vooreerst stelt ze: “Experts noemen het onwaarschijnlijk dat Oekraïense spionnen erin slagen zo veel kopstukken te elimineren.”. De ‘experts’ dus. Maar wie die experts dan zijn en op welke basis men die onbekenden dan experts mag noemen en waarop die zich voor hun toch wel zwaarwichtige verklaring baseren weten we niet. Mevrouw Cukier schrijft het niet. Met andere woorden: Dit is een in het verhaal cruciale maar nergens door gestaafde bewering.

Wat verder in haar stuk heeft zij het weer over ‘experts’ als zij schrijft: “Experts sluiten de hand van Moskou in de aanslagen niet uit.” Hoe experts? Natuurlijk mag je bij onderzoek van onder meer criminele feiten nooit iets uitsluiten. Dus ook de ‘hand van Moskou’ niet. Maar voordien sluit ze, zich baserend op anonieme ‘experts’, wel de piste van ‘Oekraïense spionnen’ uit.

En dan citeert ze wat verder een zekere als Russisch onderzoeksjournalist omschreven Ilja Barabanov die stelt: “Zolang er actieve strijd werd geleverd, waren deze mensen nodig, maar na het tweede Minsk-akkoord nam de behoefte aan zichtbare commandanten sterk af.” Iets wat, stelt ze, welke Ilja Barabanov vorige week schreef op basis van anonieme bronnen. Anonieme bronnen dus.

Vooreerst is die verklaring van Barabanov een die niets zegt over de moorden en dus over deze zaak ook geen enkel uitsluitsel geeft. Bovendien stond er vorige week in de NRC nog te lezen over zware gevechten in de Donbas. De verklaring van Barabanov wordt dus tegengesproken door de feiten.

NRC - Raadselachtige doden in de Donbas - Eva Cukier - 14 februari 2017

Zich baserend op niet nader genoemde ‘experts’, ‘anonieme bronnen’ en twee opposanten weet Eva Cukier al waar men de daders voor die serie moorden in de Donbas moet zoeken. Neen, zeker niet bij de CIA maar uiteraard bij Poetin en zijn maatjes. Wat dacht je? Infantiele journalistiek dus.

Ook is Ilja Barabanov een opposant die in 2010 van de door de Franse regering gefinancierde ngo Reporters sans Frontières en het Franse staatspersbureau Agence France Press de Peter Mackler Prijs kreeg. Een lieveling van het Westen dus. Geen probleem maar men moet die man wel politiek correct situeren.

En dan is er die andere persoon die mevrouw Cukier opvoert als: ‘de Oekraïense analist Dmytro Snjehyrov’. Die wordt in Oekraïne onder meer omschreven als een ‘sociaal activist’ en blijkt ook een Oekraïense journalist te zijn die uitblinkt in ultranationalistische verhalen met als continue thema: Het verraderlijke Rusland en het ‘monster’ Poetin. Ook hier kleeft men er het neutrale woord ‘analist’ op terwijl men eerder van een tegen Rusland agerende politiek activist zou moeten spreken.

Volgens Cukier ziet Snjehyrov: “.. geen toeval in de moorden.” Waarna zij verder gaat stellende: “De dode commandanten beschikken over informatie over de rol van Moskou in het slepende conflict, en worden door het Kremlin mogelijk als risico gezien.” ‘Mogelijk’ dus. Of mogelijk niet? En welke informatie hadden ze dan? Ook dit is dus een gewoon uit de losse pols geschudde nergens door serieuze bronnen gestaafde bewering.

Een journalist hoort te berichten op een evenwichtige wijze met woord en wederwoord, meerdere bronnen te raadplegen en bij dergelijke zaken ook steeds een open geest te behouden. Hier is het simpel, op basis van niet genoemde ‘experts’, ‘anonieme bronnen’ en twee gekende tegenstanders van Rusland is het voor haar duidelijk: ‘De dode commandanten wisten meer over de rol van Moskou in het conflict.

Zou het bijvoorbeeld ook niet simpelweg kunnen dat gezien het aantal doden er hier sprake is van meerder motieven voor die moorden en dus meerdere daders? Het is maar een van de mogelijkheden natuurlijk. En ook in zwaar bewaakte plaatsen kunnen er aanslagen gebeuren. Heeft mevrouw bijvoorbeeld ooit gehoord van de moord op president J.F. Kennedy? Of de vrij recente bomaanslag op een politiekantoor in het zeer sterk bewaakte Damascus?

Maar dit soort journalistiek is ergerlijk genoeg verre van het enige voorbeeld waaraan de NRC en de andere Westerse massamedia zich schuldig maken. Het artikel doet mij trouwens denken aan die ‘schokkende’ rapporten over Syrië van Human Rights Watch en Amnesty International die, gebaseerd op niets anders dan opposanten en anonieme bronnen, de zwaarst mogelijke beschuldigingen uiten aan het adres van de regering in Damascus.

Willy Van Damme

Salafisme is racisme

Er is in de Belgische politiek en zelfs de media eindelijk een discussie ontstaan over het gevaar van het in ook België succesvolle salafisme (1). Waarbij de centrale rol van Koeweit, Qatar en Saoedi-Arabië in deze zaak eveneens ter sprake komt. Jaren te laat maar het is er en dus moet men blij zijn.

Saoedi-Arabië de wacht aanzeggen

Het aanpakken hiervan is echter geen gemakkelijke zaak. Zo is er natuurlijk het essentiële gegeven van de vrijheid van meningsuiting en de daaraan gekoppelde godsdienstvrijheid. En dat dienen we uiteraard ten alle koste te respecteren, te koesteren.

Maar zoals alle vrijheden is niets absoluut. Zo kan die vrijheid van meningsuiting botsen met andere voor deze samenleving cruciale zaken. Zo mag men niet zomaar iemand in de media zonder bewijs beschuldigen een moordenaar, verkrachter of dief te zijn. En dat men niet mag oproepen tot moorden is ook nogal duidelijk. Hetzelfde voor racistische beweringen. Respect voor de persoonlijke integriteit van mensen is immers essentieel.

Peter De Roover - 5

Peter De Roover moest op 26 november 2015 hoogstnodig op de website van Knack in een opiniestuk de verdediging opnemen van Saoedi-Arabië. Parlementair medewerkster Els Van Doesburg deed het hem voor op 22 september 2015. Ook heeft vicepremier en minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon, eveneens van de N-VA, geen problemen met de link tussen de Grote Moskee in Brussel en Saoedi-Arabië. Laat ze maar komen de predikanten van de haat.

Het is dus een zaak om bij het bestrijden van dit reëel gevaarlijk salafisme voorzichtig te zijn. Maar mogelijkheden om op te treden zijn er wel. Zo gebeurt het rekruteren van nieuwe zieltjes voor dit salafisme veelal via schimmige vzw’s die vanuit landen als Koeweit en Saoedi-Arabië worden geleid.

Velen zijn wettelijk niet eens in orde. Hier kan simpel nazicht soelaas geven. Ze ontbinden is een eerste stap in de strijd tegen dit gevaar. Verder kan men via de EU bijvoorbeeld satellietzenders uit de lucht halen die via Europese satellieten hun gif verspreiden. Men deed dat bijvoorbeeld met pro-Syrische regeringszenders maar van al die salafistische televisiestations bleef men tot heden af. Opvallend!

Verder zijn een aantal salafistische organisaties in België nog steeds niet verboden zoals Hizb Ut Tahrir en de Moslimbroeders. De eerste is wel in enkele landen van de EU zoals Duitsland verboden maar opereert open en bloot in o.m. Brussel. De Moslimbroeders heeft dan  weer de openlijke steun van het Verenigd Koninkrijk. Dat mag echter voor ons geen enkel belet zijn om ze wel te verbieden.

De N-VA

En uiteraard dienen onze veiligheidsdiensten al die geldstromen en de eraan verbonden figuren in kaart te brengen en op te volgen. Met eventueel gerechtelijke gevolgen bij gevallen van bijvoorbeeld witwassen of verbanden naar andere vormen van criminaliteit. Een immense grote taak waarvoor onze overheid dan maar de nodige extra middelen moet voorzien. Onze veiligheid en maatschappelijke stabiliteit is nu eenmaal essentieel.

Verder lijkt mij zware diplomatieke druk op die landen van het Arabisch schiereiland gepast. Men moet hen duidelijk maken dat het verspreiden van dit gedachtengoed gezien wordt als een voor ons land zeer vijandige daad die zijn consequenties heeft.

Waarom bijvoorbeeld de link tussen de Grote Moskee in Brussel en Saoedi-Arabië niet doorknippen? Jan Jambon (N-VA), minister van Binnenlandse Zaken en vice-premier, ziet hier echter geen probleem.

Yousuf al Qaradawi - 1

De Egyptische predikant Yusuf Qaradawi is zowat de topideoloog van de moslimbroeders en een der belangrijkste figuren binnen het salafisme. De man leeft in ballingschap in Qatar. Tot Saoedi-Arabië protesteerde zat de man elke week te prediken op de Qatarese Arabischtalige televisiezender Al Jazeera. Deze zender is te bekijken via het kabelnetwerk van Belgacom, een overheidsbedrijf. En dan maar verschieten dat mensen hier onder invloed van die sekte komen. De man roept o.m. op om alle vijanden van het salafisme te vermoorden. Daar hij op zeker ogenblik wegens de toestand in Egypte ook Saoedi-Arabië aanviel trad men daar echter op.

Onderzoeken van o.m. Raf Sauviller in Humo tonen echter het omgekeerde aan. En is het een toeval dat o.m. N-VA fractieleider in de Kamer Peter De Roover en Els Van Doesburg, een parlementaire medewerkster van die partij, vorig jaar op www.knack.be Saoedi-Arabië zaten te verdedigen?

Verder is het voor elke onderzoeker toch duidelijk dat salafisme gelijk staat met racisme. Salafisten zijn er van overtuigd dat anderen, ook moslims, minderwaardig zijn en daarom moeten aangepakt worden. En zodra men sterk genoeg is hoort daar geweld bij. De bewijzen hiervoor zijn enorm. Men hoeft hun geschriften maar te lezen of hun praktijk in die landen waar ze ietwat sterk staan. Hun terreur slaat hier trouwens al toe.

Racismewetgeving

Beweringen van o.m. een Fouad Belkacem dat België moet islamitisch worden en dat dit gevolgen zal hebben voor onze samenleving zijn toch duidelijk. Zij willen desnoods met alle middelen een islamofascistisch regime installeren. En dus heeft onze overheid in wezen hier een middel om dit salafisme gerechtelijk aan te pakken. En dat is simpelweg de racismewetgeving.

Haatpredikanten moet men dus niet het land uitzetten om dan elders haat te laten zaaien maar omwille van de racismewetgeving naar een cel verwijzen. Desnoods wijzigt men de wetten als een gevolg van de maatschappelijke evolutie.

Ook moet het gedaan zijn met het steunen van salafistische groepen in Libië, Syrië of waar ook. Mensen als een Rik Coolsaet die Syriëstrijders ooit op televisie idealisten noemde dienen met de vinger gewezen.

En dus is er ook een grote rol voorzien voor onze media die volop moeten wijzen naar dit gevaar. Dat gebeurt echter niet of onvoldoende. Belgische Syriëstrijders beschrijft een blad als De Morgen als staatsgevaarlijk, maar diezelfde Syriëstrijders worden zodra zij niet-Europees zijn in de krant dan plots ware helden.

Sterven doen we sowieso toch - Pagina 1 - 14 december 2016 - De Morgen

Dat De Morgen al Qaeda & Co steunt bewijst deze voorpagina van 14 december vorig jaar voluit. De Amerikaanse Syriëstrijder Bilal Abdul Kareem, gelieerd aan al Qaeda, kon het er allemaal eens komen uitleggen over wat er in Aleppo juist gebeurde. De Syriërstrijder als held. Ook andere Westerse massamedia namen gretig zijn discours over.

Zie maar hoe die krant een zekere Amerikaan Bilal Abdul Kareem bij de bevrijding van Aleppo eind vorig jaar omtoverde tot een ware held die daarom navolging verdiende. De man, een grote fan van al Qaeda riep al herhaaldelijk moslims op om aan de zijde van al Qaeda in Syrië te komen vechten. Zolang onze kranten zich daaraan bezondigen raakt men natuurlijk nergens. De hoofdredacties hierop wijzen lijkt mij dringend nodig.

Tandeloze motie

Verder is het best hallucinant te noemen dat men vanuit de Open VLD met Annemie Turtelboom in het parlement een motie laat stemmen waarin men de regering oproept om op te treden tegen het salafisme. Een onzinnige en onnodige motie. Groen, Vlaams Belang en de SPA, via voorzitter John Crombez, zeggen te willen optreden tegen dit salafisme. Eindelijk en goed zo. Maar zo’n motie is pure waanzin. Harde maatregelen zijn er nodig en geen praatjes voor de vaak.

Onze houding tegenover Saoedi-Arabië moet zeker ook veranderen. Dat FN dan geen wapens meer verkoopt aan Saoedi-Arabië is zeer spijtig voor dat bedrijf, maar onze nationale veiligheid heeft voorrang.

Ik moet hier wachten op mijn dood - 14 demcember 2016 - De Morgen - 1

Ook binnen de krant kon Bilal Abdul Kareem het nog eens allemaal uitleggen. Over zijn praktijken en connecties met al Qaeda echter geen woord. En een kritische vraag kon er ook al niet af. Al Qaeda & co gijzelden zoals na de bevrijding duidelijk werd in hun deel van Aleppo een 100.000 burgers. Daarover bij De Morgen geen enkel woord.

Dat onze koning bij het overlijden van de vorige Saoedische koning ginds zijn medeleven ging betuigen was totaal misplaatst en had nooit toegelaten mogen worden. Uiteindelijk is dit land niet alleen door en door corrupt en een brutale dictatuur maar ook een ondermijner van onze samenleving. In wezen voert het dus zelfs oorlog tegen ons. Een gepast antwoord is dan ook meer dan nodig en dus zeker geen koningsbezoek.

Laat een stel specialisten het salafisme ontmaskeren tot wat het is en die verspreiders van deze vorm van fascisme voor de rechtbank brengen. Het is gewoon een racistische versie van de islam die men met alle middelen moet bestrijden. Waarbij gewone moslims onze beste bondgenoot zijn. Hen hierbij nauw betrekken is dan ook essentieel. Want zij zijn nog meer het slachtoffer van deze nieuwe vorm van fascisme dan wij niet-moslims.

Willy Van Damme

1) Op de VRT had men het de voorbije dagen herhaaldelijk over het ‘wahhabistisch salafisme’. Een onzinnige term die klinkt zoals fascistisch nazisme. Wahhabisme is de term die men in het Westen gaf aan de Saoedische versie van de islam.

Hij komt van een predikant uit de achttiende eeuw genaamd sjeik Mohammed ibn Abdul al Wahhab (1703-1792, Uyainah – al-Dir’yah – beiden voorsteden van Riyad, hoofdstad van Saoedi-Arabië), de zoon van een rechter wiens versie van de islam overgenomen werd door de stam van de Saoedi’s de Annazah, toen een van de serie stammen die onder de Ottomaanse bezetting op het Arabisch schiereiland woonden.

Met Britse steun wist die in de twintigste eeuw haar gezag over het Arabisch schiereiland te vestigen waarbij zij die interpretatie van de islam tot de staatsgodsdienst maakten. Toen het Huis van Saoed dankzij de olie schatrijk werd begon zij met de wereldwijde verspreiding van deze versie van de islam. Miljarden euro’s werden hier al aan uitgegeven.

Bilal Abdul Kareem - 4

Bilal Abdul Kareem op ‘reportage’. Hier in december vorig jaar in Aleppo in gesprek met een met o.m. een bommengordel gewapende salafist. Hij is zowat de vaste interviewer van de top van de Syrische al Qaeda. Via zijn websites roept hij regelmatig moslims op om in Syrië te komen vechten. Een held voor De Morgen. Je kan hem volgen op http://www.bilalabdulkareem.com/, https://twitter.com/bilalkareem?lang=nl, https://www.facebook.com/bilal.a.kareem/ en http://ogn.news/. Een bezig baasje dus. De man leeft al jarenlang in het Midden-Oosten. Voor zijn fratsen in Syrië vooral in Qatar.

Op vraag van de VS en met akkoord van Israël werd dit vanaf 1979 omgevormd tot een terreurbeweging die al honderdduizenden levens eiste, in essentie moslims. Het is de gewapende arm van de Saoedi’s en de VS.

In het westen noemde men dit dus wahhabisme maar die term is voor de volgelingen van die visie op de islam godslasterend. Immers volgens die interpretatie zijn alleen de geschriften van de eerste drie generaties na Mohammed heilig en is de rest heiligschennis. Daarom dat zij voor zichzelf soms de term salafisten gebruiken, de zuiveren van de leer en komt van de Arabische term al salaf al salih, de vrome voorvaders.

Uiteraard zijn er bij de vele salafistische groepen grote verschillen. Het zijn bijvoorbeeld ook opportunisten en hypocrieten. Zo zijn veel leden van het Huis van Saoed betrokken geweest bij grootschalige drughandel en wordt het land door sommige waarnemers gezien als de grootste invoerder van drugs als XTC en captagon.

En tot de jaren dertig van de vorige eeuw was alcohol zelfs toegelaten. Nu wordt het alleen stiekem gebruikt. Hetzelfde doet zich trouwens voor in Iran dat volgens de Wereldgezondheidsorganisatie een der grootste consumenten is van alcohol, zelfs voor Duitsland.

Afbeeldingsresultaat voor Mohammed abdul Wahhab

Vanaf 1740 predikte sjeik Muhammad bin Abdul al Wahhab in de regio van het huidige Riyad de opstand tegen de volgens hem afvallige Ottomaanse heersers die in zijn visie het rechte pad van het geloof hadden verlaten. Wat van pas kwam voor emir Muhammad bin Saoed die toen in onvrede leefde met de Ottomanen die in die periode heersten over het grootste deel van het Arabisch schiereiland. In 1747 schaarde het Huis van Saoed zich achter de leer van Wahhab en kwam in opstand. Dit mislukte zoals ook de tweede opstand faalde. Pas met Britse hulp slaagde het Huis van Saoed met een strijd die duurde van 1902 tot 1936 in hun machtsgreep. De gevolgen kennen wij.

Ook elders bij andere salafistische groepen is men op dit vlak zeer ‘soepel’. Zo is het een publiek geheim dat al die salafistische terreurgroepen in Syrië op grote schaal captagon gebruiken om hun soldaten zo urenlang te kunnen laten vechten. En dan was er de taliban die tien jaar lang van hun Afghanistan ‘s werelds grootste producent van opium en heroïne maakten.

Verder zijn er onder salafisten nogal wat verschillen in visie op wat voor hen maatschappelijk aanvaardbaar is en wat niet. Zo laat Saoedi-Arabië op beperkte schaal andere interpretaties van de islam toe zoals het sjiïsme. Dit terwijl die door onder meer al Qaeda, de taliban en ISIS normaal brutaal worden vermoord. Het is trouwens een van de grote discussiepunten tussen het Huis van Saoed en andere salafistische groepen.

Uiteraard zijn niet alle salafisten gewapende terroristen maar hun visie op de samenleving is wel steeds een racistische. En de stap van een simpel extremistische versie van de islam naar terreur is zo gezet.

The Special Relationship

In Britse regeringskringen heeft men het op bepaalde ogenblikken, dit is als ze Washington nodig hebben, dolgraag over ‘the special relationship’, de speciale relatie’ tussen de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk. Een der vaste cartoonisten van The Financial Times wist die speciale relatie in de zaterdagkrant perfect uit te beelden.

Theresa May en Donald Trump - The Special Relationship

Een goedgezinde Trump had toch nog een watertje over voor haar. In het door haar gepresenteerde vlees had hij vermoedelijk echter geen interesse. Zielige May, zielige Britse regering. En om hem toch maar te lokken beloofde men Trump dan een bezoek aan het Verenigd Koninkrijk met alles erop en eraan, incluis een verblijf in Buckingham Palace bij de queen. Met bijna 2 miljoen Britten die een petitie tegen het bezoek ondertekenden. Iets wat in de moderne Britse geschiedenis nooit eerder gebeurde. Ook dat is een deel van die speciale relatie.

Maar met haar korte benen en grijs haar is de Britse premier Theresa May echter niet de geschikte partner voor Donald Pinoccio Trump. Die verlangt immers lang blond haar, een zeer slanke lijn en lange benen. Was het een toeval dat het Witte Huis haar eerst had aangekondigd als Teresa May, een pornoster?

De bezoeken van May met smeekbedes bij Trump, de salafistische sjeiks op het Arabisch schiereiland en bij islamist Recep Erdogan in Turkije zijn beschamend. Het ooit oppermachtige koninkrijk – Brittannia rules te waves – moet nu gaan bedelen om de schok van de Brexit zo goed als mogelijk op te vangen. Dat de cartoonist May hier toont als een dame die te koop is is dan ook heel raak.

Maar iedereen zal zich in Whitehall herinneren wat er gebeurde tijdens de Falklandsoorlog in 1982 toen de VS, onder president Ronald Reagan, de Britten, onder premier Margaret Thatcher, weigerde te helpen en liever zelfs in zee ging met de er op los folterende Argentijnse generaals. Voor zover die speciale relatie.

Iedereen die de geschiedenis van de VS wat kent hoort te weten dat dit een totaal onbetrouwbare partner is. Dat men dit in de EU en Londen nog steeds niet inziet en op vraag van de VS liever met Rusland oorlogje voert toont de zwakheid van zowel Londen als Brussel.

De openlijke bedreigingen van Trump – Obama deed hetzelfde maar op een sluikse wijze – aan het adres van de EU zouden Brussel eindelijk moeten wakker schudden. Maar vergeet het. Men laat de Europese president Donald Tusk – toch algemeen gezien als de pion van de VS in de EU – wat overreageren en zal het erbij laten. Iets anders zou zeer verbazen.

Rusland en China legden de EU nooit iets in de weg. De VS al jaren, met o.m. de aanval op de euro, de bankencrisis, de gigantische boetes tegen Europese bedrijven, de door de Amerikaanse oorlogen in Irak en Syrië ontstane vluchtelingencrisis en de steun van Washington aan de hier terreur zaaiende salafistische koppensnellers.

Veel verstand moet men niet hebben om te beseffen dat men China en Rusland eerder als vriend en partner moet zien dan zoals nu als vijand. Niet dat men de VS nu plots de les moet gaan spellen. Dat de EU eerst voor haar deur alles schoon veegt. Daar is al genoeg werk.

Willy Van Damme

Hysterische prietpraat van Corry Hancké in De Standaard

Dat Uw redacteur wanneer ze bericht over Rusland niet zelden de pedalen helemaal kwijt raakt bewijst ze nogmaals ten volle in haar stuk vandaag: ‘De wereld op zijn Russisch’. Daarin schrijft zij: “het lijden van de bevolking wordt niet in beeld gebracht, of het wordt afgeschilderd als Westerse propaganda.” Het is een verklaring die best wel hilarisch kan genoemd worden.

Recent nog berichten, om maar een van de duizenden voorbeelden te noemen, zowel RT als de Syrische media uitvoerig over het saboteren door de Syrische jihadisten van de watertoevoer naar de ongeveer 5 miljoen inwoners van de regio van Damascus. Wat voor grote humanitaire problemen zorgde. Hierover echter in onze massamedia amper een woord.

Verder is zij van oordeel dat RT de Syrische regering niet verantwoordelijk stelt voor de aanvallen met chemische wapens. Voor haar een voorbeeld van partijdigheid. Daar ik dit probleem op de voet volg en tot heden voor die beweringen over dit chemisch wapengebruik nog geen begin zelfs van een bewijs zag zou ik dan graag van haar die bewijzen wel krijgen.

Verder ben ik over die zaak enkele malen op RT aan het woord geweest en heb daar de zaak besproken. Hierbij kwamen de beschuldigingen ruim aan het woord. Met een analyse van die beweringen, een bespreking van de vele documenten en de ontkenningen.

Mevrouw Hancké bewijst hier nogmaals dat ze niet bezig is met verslag uit te brengen maar in het verspreiden van leugens op het hysterische af.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar De Standaard naar aanleiding van het artikel van Corry Hancké ‘De wereld op zijn Russisch’ in de krant van vandaag 30 januari. In 1983 beweerde dit dagblad op basis van beweringen van Aubin Heyndrickx, de toenmalige professor in de toxicologie (Universiteit Gent), dat de Sovjetunie op grootschalige wijze biologische wapens gebruikte in Laos en Cambodja.

Een pak leugens komende van Washington zoals nadien is gebleken. Ook toen al geloofde trouwens geen enkel serieus wetenschapper waar ook die beweringen. Aubin Heyndrickx was toen hij die verklaringen deed zelfs de risee van de wetenschappelijke wereld.

De man werd enkele jaren later – zijn gerechtelijke bescherming was wegevallen – wegens fraude bij het uitoefenen van zijn beroep meermaals veroordeeld en zelfs zijn titel van professor afgepakt. 

De toenmalige hoofdredacteur Lode Bostoen weigerde echter in die periode enige kritische opmerking over die beweringen te publiceren. De Standaard is qua niveau nog niets veranderd. Integendeel zelfs, elke kritische stem op de redactie buitenland die er toen was werd buiten gegooid en vervangen door pennenlikkers die vooral uitblinken in het overschrijven van Amerikaanse propaganda.

En dan is men verbaasd dat onze media nog amper over enige geloofwaardigheid beschikken. Een probleem dat ze alleen aan zichzelf te danken hebben. En om dat probleem van een gebrek aan geloofwaardigheid aan te pakken zorgt men niet voor een meer professionelere journalistiek maar begint men met het verkopen van hysterische prietpraat over de ‘tegenstander’, de vijand. Zielig.

The New York Times en Russische sportdoping

Merkwaardig hoe een krant als The New York Times zich in de Russische dopingkwestie in de kijker werkte. In zeker geval was het die krant die de zaak tegen Rusland definitief op gang trok. Ditmaal echter lijkt ze zich met een verhaal van Rebecca R. Ruiz (1), haar correspondent in Moskou, verbrand te hebben met beweringen die zij zo te zien niet kan hard maken. Zwijgen lijkt voor de krant het alternatief te zijn.

Rebecca R. Ruiz citeert

In een interview dat Rebecca R. Ruiz over meerdere dagen deed met verantwoordelijken van het Russische antidopingprogramma voerde stelde de krant op 28 december dat Rusland voor het eerst toegaf dat het actief betrokken was bij een dopingprogramma voor haar atleten bij de Olympische Spelen. ‘Russians No Longer Dispute Olympic Doping Operation’, kopte de krant (Russen betwisten niet langer een operatie voor het dopinggebruik bij de Olympische Spelen).

Rebecca Ruiz - A

Rebecca R. Ruiz dacht een primeur te hebben toen ze kopte dat Rusland institutioneel dopinggebruik toegaf. Maar die ontkenden en daartegen had zij amper verweer. Vals spel?

Een verhaal dat gezien de straffe titel wereldwijd werd overgenomen. In onze kranten zonder veel serieus wederwoord. Maar wie het verhaal kritisch leest wordt echter achterdochtig. Blijkt dat die tittel feitelijk nergens door de inhoud van het artikel bewezen wordt.

Al de hier ter zaken doende citaten uit het verhaal van Rebecca R. Ruiz in The New York Times:

Russia is for the first time conceding that its officials carried out one of the biggest conspiracies in sports history: a far-reaching doping operation that implicated scores of Russian athletes, tainting not just the 2014 Winter Olympics in Sochi but also the entire Olympic movement.

Rusland heeft voor de eerste maal toegegeven dat zijn ambtenaren betrokken waren bij een van de grootste samenzweringen uit de geschiedenis van de sport. Een verreikende dopingoperatie die zeer veel Russische atleten en niet alleen de Olympische Winterspelen in Sotsji (een Russische badplaats, nvdr.) maar de ganse Olympische beweging in een slecht daglicht plaatste.

Over several days of interviews here with The New York Times, Russian officials said they no longer disputed a damning set of facts that detailed a doping program with few, if any, historical precedents.

Gedurende een over verscheidene dagen lopende serie interviews met The New York Times stelden Russische ambtenaren dat ze niet langer de zware feiten betwisten betreffende een dopingprogramma dat in de geschiedenis zijn weerga niet heeft.

“It was an institutional conspiracy,” Anna Antseliovich, the acting director general of Russia’s national antidoping agency, said of years’ worth of cheating schemes, while emphasizing that the government’s top officials were not involved…..

“Het was een institutionele samenzwering”, aldus Anna Antseliovich, de waarnemende directeur-generaal van het Russische antidopingagentschap, over het jarenlange bedrog. Daarbij wel stellende dat de regering niet betrokken was….

The officials, however, continue to reject the accusation that the doping program was state-sponsored. They define the Russian state as President Vladimir V. Putin and his closest associates.

Deze ambtenaren blijven echter ontkennen dat het dopingprogramma georganiseerd was door de overheid. Waarbij zij de overheid definiëren als president Vladimir Poetin en zijn nauwste medewerkers.

Ms. Antseliovich, who has not been directly implicated in the investigations, said she was shocked by the revelations….

Anna Antseliovich

Anna Antseliovich, waarnemend directeur-generaal van RUSADA, stelde dat Rebecca R. Ruiz haar woorden had verdraaid en totaal uit de context gehaald.

Mevrouw Antseliovich, die niet direct betrokken was bij deze onderzoeken, stelde dat zij geschokt was door de onthullingen.

Vitaly Smirnov, 81, a top sports official whose career dates to the Soviet era and who was appointed this year by Mr. Putin to reform the nation’s antidoping system, said he did not want “to speak for the people responsible.” Mr. Smirnov said he had not met most of the individuals implicated in a report by Mr. McLaren — emphasizing that they had been dismissed as a result — nor did he know where they were.

Vitaly Smirnov, 81 jaar oud, een topman voor sport wiens carrière teruggaat tot de periode van de Sovjetunie en die door Poetin benoemd werd om het antidopingsysteem te hervormen, stelde dat hij: “niet wil spreken namens de verantwoordelijken”. Smirnov stelde dat hij diegenen die in het rapport van McLaren genoemd werden niet had ontmoet – waarbij hij nog stelde dat diegenen die genoemd werden ook ontslagen zijn – en dat hij ook niet wist waar ze verbleven.

“From my point of view, as a former minister of sport, president of Olympic Committee — we made a lot of mistakes,” he said, echoing Mr. Putin’s broad denials…..

“Vanuit mijn standpunt als een gewezen minister voor Sport en voorzitter van het Olympisch Comité gezien is het zeker dat wij veel fouten maakten”, stelde hij (Smirnov, nvdr.). Daarbij de ontkenningen van Poetin herhalend.

“We have to find those reasons why young sportsmen are taking doping, why they agree to be doped,” Mr. Smirnov said,….

“We moeten de reden zoeken waarom jonge sportlui doping nemen en waarom zij akkoord gingen om zich te laten doperen”, aldus nog Smirnov….

RUSADA reageert

De journaliste interviewde dus gedurende meerdere dagen die Russische specialisten en haalde er amper citaten uit. Een ZEER pover resultaat. En bovendien kan de titel van haar verhaal alleen gebaseerd zijn op de vijf woorden toegeschreven aan Anna Antseliovich, de dienstdoende directeur-generaal van RUSADA. Zijnde:’It was an institutional conspiracy”.

Rusada

RUSADA, het Russische antidopingagentschap, werd geleid door Grigory Rodchenkov die speciale cocktails ontwikkelde die dopinggebruik konden maskeren. En met die gegevens perste hij volgens de beschuldigingen dan atleten af.

Maar iedereen die dit nauwgezet leest ziet dat die vijf woorden komen uit een grotere zin en bijna zeker ook uit een nog grotere analyse van de feiten. Het uit de context rukken van die vijf woorden lijkt dan ook goed mogelijk en zelfs heel waarschijnlijk.

Het is bovendien een in de journalistiek veelvuldig gebruikte techniek. Men laat beide partijen onder het mom van objectiviteit wel aan het woord maar zorgt ervoor dat de citaten van de ene partij gemakkelijk foutief te interpreteren zijn, zeker in het geheel van het gebrachte verhaal. Een klassieke truc van als journalisten vermomde moddergooiers.

Reeds de volgende dag reageert men onder meer bij RUSADA, het Russische antidopingagentschap, stellende dat men de woorden van hun baas Anna Antseliovich bewust had gemanipuleerd.

Typerend is dan de wijze waarop Reuters (2), het Brits-Canadees persbureau, dit verhaal brengt. Reuters geeft wel de reactie van RUSADA maar brengt helemaal geen duidelijkheid over wat er volgens het Russische agentschap dan fout was aan het verhaal van Rebecca R. Ruiz.

Men liet het (bewust?) vaag. Het stuk verscheen bij de krant bovendien alleen op de website maar niet in de krant.  Een ontkenning van een voor de krant topverhaal wordt niet afgedrukt! Merkwaardig toch en minstens zeer onprofessioneel. De krantenlezers zouden eens het wederwoord kunnen opmerken en wat dan?

Reuters:

Russia’s anti-doping agency RUSADA said on Wednesday it had not admitted to mass doping in the country’s sports system and that a report in the New York Times which suggested it had was a distortion of its position.

Ruslands antidopingagentschap RUSADA stelde woensdag dat het niet had toegegeven betrokken te zijn bij het dopingsysteem in het land en dat een verslag in The New York Times dat dit had geïnsinueerd een verdraaiing was van hun standpunt.

The U.S. newspaper reported earlier on Wednesday that RUSADA officials had for the first time admitted there had been an organized conspiracy to dope in Russia.

De Amerikaanse krant had eerder op woensdag geschreven dat topfiguren van RUSADA voor het eerst hadden toegegeven dat er sprake was geweest van een georganiseerde dopingsamenzwering in Rusland.

It cited Anna Antseliovich, the acting director general of RUSADA, as making the admission in an interview. “It was an institutional conspiracy,” it cited her as saying. She said top officials had not been involved.

Het citeerde Anna Antseliovich, waarnemend directeur-generaal van RUSADA, als zou zij dit tijdens een interview hebben toegegeven. “Het was een institutionele samenzwering” aldus het citaat in de krant. Zij stelde daarbij dat topfunctionarissen hierbij niet betrokken waren

Uit zijn contextGrigory Rodchenkov - 4

Grigory Rodchenkov, volgens het eerste rapport van het WADA van eind 2015 een zware crimineel die dopingsystemen ontwikkelde die men niet kon ontdekken. Nadien de kroongetuige voor het WADA en The New York Times.

Maar waar was de manipulatie volgens Rusland dan juist? Dat zegt Reuters ons echter dus niet. Daarvoor moeten we naar RT (3) gaan, de Russische Engelstalige nieuwszender. En hier klinkt het zo:

“The words of the acting Director General, Anna Antseliovich, have been distorted and taken out of context,” the statement issued by RUSADA says.

“De woorden van waarnemend directeur-generaal Anna Antseliovich werden verdraaid en uit hun context gehaald”, aldus een verklaring van RUSADA.

No The agency went on to explain that Antseliovich was actually just drawing attention to the fact that Richard McLaren, the Canadian lawyer who compiled a report detailing the results of an investigation into doping allegations against Russia, used the words “institutional conspiracy” instead of “state doping system” in his latest December 9 report.

Neen, het agentschap stelde dat Antseliovich feitelijk aandacht trok op het feit dat Richard McLaren, de Canadese jurist die een rapport opmaakte met de details over zijn onderzoek naar de beschuldigingen over doping in Rusland, in zijn laatste rapport van 9 december de woorden ‘institutionele samenzwering’ had gebruikt en niet had gesproken over een ‘staatsdopingsysteem’.

At that time, McLaren said at a news conference that “it was a cover-up that evolved from uncontrolled chaos to an institutionalized and disciplined medal-winning conspiracy.”

Toen (9 december nvdr.) stelde McLaren tijdens een persconferentie dat: “het een bedrog was dat evolueerde van een ongecontroleerde chaos tot een geïnstitutionaliseerd strak gecontroleerde samenzwering om medailles te winnen.”

Antseliovich stressed that McLaren ruled out the possibility of the involvement of the Russian leadership in the alleged doping program but she never confirmed the existence of any “institutional conspiracy,” the RUSADA statement emphasizes.

Antseliovich stelde daarbij dat McLaren de mogelijkheid van betrokkenheid van de Russische overheid bij de zaak uitsloot. Nooit bevestigde zij echter het bestaan van een ‘institutionele samenzwering’, aldus nogmaals RUSADA .

Het zou voor Rebecca R. Ruiz en The New York Times erg gemakkelijk zijn om fors hierop te reageren en aan de hand van de bandopname van dat gesprek zwart op wit te bewijzen dat men in Rusland liegt. En dat op hun website zetten is poepsimpel. Wat kan een krant als The New York Times nog meer wensen om haar campagne tegen Moskou en Poetin extra schwung te geven?

Crimineel wordt betrouwbaar

In navolging van de Amerikaanse regering voert zij immers al jaren een harde pershetze tegen het land. Het was uiteindelijk deze krant die Grigory Rodchenkov, de naar de VS gevluchte in opspraak geraakte vroegere baas van RUSADA, interviewde. Wat de aanleiding was voor het WADA, het in Canada gevestigde antidopingagentschap, om er McLaren op af te sturen. Met voor Rusland op sportgebied zware gevolgen.

Maar noch de krant noch de journaliste maken die bandopnames echter bekend. Merkwaardig toch. Het enige wat Rebecca Ruiz doet is via Twitter drie berichten rondsturen waarin zij zegt dat ze bij haar verhaal blijft. Een uitermate zwakke verdediging.

Rebecca R. Ruiz - New York Times - Verhaal over Rusland en doping

Het povere antwoord van Rebecca R. Ruiz op de ontkenningen van RUSADA.

Terwijl De Tijd en De Standaard de ontkenningen van RUSADA wel brachten was dit voor De Morgen niet eens nodig. Alleen het verhaal van Rebecca R. Ruiz raakte in de krant. Het wederwoord niet. De krant is dan ook haantje de voorste om RT de propagandazender van Poetin te noemen.

Niet dat De Standaard, De Tijd en Het Laatste Nieuws de ontkenning door RUSADA op een degelijke manier brachten zodat de lezer enige duidelijkheid kreeg over de beschuldigingen heen en weer. Alleen De Standaard deed het hier wat beter en legde deels de door Rusada gebrachte context uit.

Wederwoord niet nodig

De vraag is ook wat de waarde is van de beschuldigingen die het Canadese WADA, het Wereld Antidoping Agentschap, uitte tegen Rusland. De website The Durand onderzocht de zaak. (4 & 5)

Zo werd Grigory Rodchenkov, de vroegere directeur van het Russische antidopinglaboratorium, in het eerste van november 2015 daterende rapport van WADA over de zaak omschreven als een groot misdadiger. Waarna die man in Rusland op staande voet werd ontslagen en men tegen hem een gerechtelijk onderzoek start.

Rodchenkov ontvlucht echter onmiddellijk Rusland en loopt over naar de VS waar hij met zijn verhaal naar de pers stapt – waarbij deze trouwens zijn crimineel handelen toegeeft – en zo naar WADA en de Canadese rechtsprofessor Richard McLaren. Die maakt in juli 2016 een voorlopig rapport dat in essentie gebaseerd is op diens beweringen en waar Rodchenkov plots wordt omschreven als een betrouwbaar persoon.

Waarbij McLaren in dat rapport zelf toegeeft dat zijn onderzoek wegens een gebrek aan tijd onvolledig is en hij een onderzoek in Rusland zelf of een Russisch wederwoord niet nodig vond. Voor een rechtsspecialist een zeer bizarre en onaanvaardbare stelling.

Het verhaal van Rodchenkov over de betrokkenheid van de Russische overheid is essentieel ook gebaseerd op de bewering dat de flesjes met urinestalen afkomstig van de Zwitserse firma Berlinger opengebroken waren en de stalen zo vervangen. Waarop Berlinger in een persbericht stelt dat die flesjes nooit ongezien kunnen opengebroken worden. (6)

Richard McLaren - 5

Alleen als Rusland zijn versie van de feiten aanvaard wil Richard McLaren met hen praten.

Nationaal prestige en geld

Dat sport soms meer met nationaal prestige en geld te maken heeft dan met het pure sportieve zou voor iedereen duidelijk moeten zijn. Ook dit verhaal toont dat perfect aan. De altijd zeer mooie woorden die sportbazen groot en klein bij elke gelegenheid vertellen zijn gewoon holle woorden. Leugens waarachter de hebzucht – niet zelden hun eigen – schuil gaat.

Sportlui willen via hun soms bijna bovenmenselijke prestaties centen verdienen en dat kan men hen niet kwalijk nemen. Het is hun beroep en veelal ook hun passie waarbij men soms op een paar jaar tijd voldoende moet verdienen om er voor de rest van hun leven te kunnen van genieten.

Wat wel duidelijk is is het feit dat het bij topsport in bepaalde gevallen om zo’n enorme bedragen gaat dat het voor de gewone buitenwereld schandelijk wordt. Bovendien gebruiken de grote landen sport ook om zich te profileren als DE natie. Dit is zo voor China, Japan, de VS, Rusland en het Verenigd Koninkrijk maar niet exclusief. Nationaal prestige heet dat.

En dat er hier continu sprake is van vals spel is daarom onvermijdelijk. Gokken op de eigen voetbalwedstrijden, pure omkoperij, wonderdokters met ‘speciale’ preparaten en zwartgeldcircuits, het vormt er allemaal een onderdeel van. Dat Russische atleten dus soms bedriegen is een zekerheid en ook bewezen.

Evenmin mag het verbazen dat Rusland dit, al of niet oogluikend, tolereerde. De Russische president Vladimir Poetin is zelf een sportman en ziet sport als belangrijk voor ‘s lands prestige. Maar om dat echt vast te stellen is er een echt onderzoek nodig en dat ontbreekt. We houden na de rapporten van WADA in wezen alleen veel roddel over. De sport, hun beoefenaars, de entourage en de fans verdienen meer.

Maar dit gaat ook op voor de andere grote landen voor wie aanzien eveneens erg belangrijk is. En dat men het daarbij niet altijd netjes speelt is ook zeker. Teveel topsporters blijken immers van hun nationale sportorganisaties om ‘gezondheidsreden’ de toelating te hebben om prestatieversterkende middelen te gebruiken.(7)

Vladimir Poetin - Sotsji - 3Vladimir Poetin bij het aansteken van de Olympische vlam bij de winterspelen van Sotsji. Ook voor hem is sport een methode om het nationaal prestige, en dus ook dat van hem, te verbeteren. Het dossier tegen hem is echter voor zover geweten praktisch onbestaande.

Dit stinkt misschien nog meer dan het verhaal van Richard McLaren, WADA en RUSADA. Maar hier verbood men dan wel atleten deel te nemen aan een voor hen cruciaal sportgebeuren zonder dat ze ooit – ondanks de in bepaalde gevallen tientallen dopingcontroles – betrapt werden. Dit in essentie gebaseerd op de beweringen van een gezochte crimineel. Van discriminatie en broodroof gesproken.

Willy Van Damme

1) The New York Times, 27 december 2016, Rebecca R. Ruiz, ‘Russians No Longer Dispute Olympic Doping Operation’. http://www.nytimes.com/2016/12/27/sports/olympics/russia-doping.html?rref=collection%2Fsectioncollection%2Fsports&action=click&contentCollection=sports&region=rank&module=package&version=highlights&contentPlacement=7&pgtype=sectionfront&_r=1

2) The New York Times, 28 december 2016, Reuters, ‘Russia’s Anti-Doping Body Says Did Not Admit to Sports Dope Conspiracy’. http://www.nytimes.com/reuters/2016/12/28/sports/olympics/28reuters-doping-russia.html?_r=0

3) RT, 28 december, geen auteur, ‘NYT ‘distorted & took out of context’ words of Russian anti-doping agency head – RUSADA’. https://www.rt.com/sport/372081-nyt-russia-doping-distorted/

4) The Duran, 2 augustus 2016, Rick Sterling, ‘Here’s how Russian athletes were unfairly banned from the Olympics’. http://theduran.com/heres-russian-athletes-unfairly-banned-olympics/

Rick Sterling, de auteur van dit artikel, doet een grondige analyse van de eerste twee rapporten van het WADA, waaronder het eerste rapport van McLaren, en komt tot de conclusie dat ze feitelijk als onderzoeksrapport waardeloos zijn.

Volgens een ganse serie verhalen in allerlei media was Rodchenkov een meester op het vlak van dopinggebruik die ook nieuwe cocktails had ontwikkeld. Daarbij gebruikte hij zijn positie bovendien om atleten af te persen. Een bron waar men als onderzoeker dus erg mee moet oppassen.

5) The Duran, 10 december 2016, Alexander Mercouris, ‘Professor McLaren again attacks Russian sport’. http://theduran.com/professor-mclaren-attacks-russian-sport/.

Hier bespreekt hij het van 9 december 2016 daterende tweede en definitieve rapport van McLaren over de zaak. Ook nu weer achtte McLaren het niet nodig de Russische autoriteiten hierover te ondervragen. Zolang ze hun fouten niet toegeven was het voor hem nutteloos met hen te spreken, opperde hij. De man is professor aan de rechtsfaculteit van de universiteit in de Canadese stad Ontario.

6) http://www.berlinger.com/drug-and-doping-control/media/media-release-detail/sochi-2014-doping-allegations/

In zijn tweede rapport geeft Richard McLaren toe dat er geen enkele getuige is die zo’n flesje met urinestalen van Berlinger ooit illegaal heeft zien openen. Het is dus gewoon allemaal van ‘horen zeggen’ door Rodchenkov. Maar dat verhaal vormde juist de basis van het WADA voor de beschuldiging over de betrokkenheid van de Russische overheid bij dit schandaal. Met andere woorden: WADA heeft dus geen dossier tegen de Russische overheid.

NASCHRIFT

7) Een persoon met ervaring op het vlak van het internationaal sportgebeuren stelt het zo: “Men vraagt aan zijn huisarts om een doktersbriefje dat je medicijn zus of zo moet nemen en stuurt dat via een internationaal standaardformulier op naar de desbetreffende nationale sportfederatie en dat is voldoende.”

Zo simpel dus als een gewoon ziektebriefje dus. “Je moet al een idioot zijn om nog op dopinggebruik betrapt te worden”, aldus zijn uitleg. Een wanttoestand die natuurlijk in het milieu perfect gekend moet zijn maar waarover men in de media nooit schrijft.

Qatar en Frankrijk–een natie van bedelaars

In oktober verscheen in Frankrijk bij uitgever Michel Lafon een nieuw boek van het duo Christian Chesnot en Georges Malbrunot. (1) ‘Nos très chers émir$’ (Onze zeer goede emir$) is de titel en het vertelt het verhaal van de recente relaties van het Frankrijk van Nicolas Sarkozy en François Hollande met de heersers van de golfstaten.

Christian Chesnot en Georges Malbrunot - Nos tres chers emir$

De Franse politiek te boek, naakter kan niet.

Het is al hun tweede boek in het genre. Voorheen verscheen reeds bij uitgeverij Robert Laffont een relaas over de Franse relatie met de vroegere kolonie Syrië. (2) Ditmaal gaat het over de erg gekruide betrekkingen met vooral Qatar en Saoedi-Arabië. In de Franse krant Libération (3) verscheen op 20 oktober een gesprek met de beide auteurs over hun boek.

Een citaat:

Vous écrivez que, dans ces relations, des personnalités politiques se sont laissées aller à des pratiques relevant du trafic d’influence ?

U schrijft dat in het kader van die relaties politici zich hebben laten omkopen?

Nous avons observé ces dérives notamment avec l’ambassade du Qatar. De 2003 à 2013, Mohamed Jaham Al-Kuwari, l’ambassadeur à Paris, a copieusement arrosé nos responsables politiques. Sans tenir un fichier, il savait très bien qui se laissait corrompre. «Les Français sont les plus faciles à acheter», nous avait dit un proche de Hamad Al-Thani, l’émir qui régnait à l’époque.

Wij constateerden die praktijk bij de ambassade van Qatar. Van 2003 tot 2013 heeft Mohamed Jaham al Kuwari, de ambassadeur in Parijs, heel uitgebreid politieke verantwoordelijken zitten omkopen. Zonder een namenlijst bij te houden wist hij heel goed wie er te koop was. ‘De Fransen zijn het gemakkelijkst omkoopbaar’, stelde een nauwe medewerker van Hamad al Thani, de toenmalige emir van Qatar.

Puis lui a succédé son fils Tamim qui a souhaité nettoyer les écuries. Mais les habitudes ne se perdent pas facilement et, dans un premier temps, les politiques français ont continué à demander des cadeaux. Des membres de la nouvelle équipe étaient stupéfaits et en avaient marre d’être pris pour des «distributeurs de billets de 500 euros».

Toen deze (de emir, nvdr) werd opgevolgd door zijn zoon Tanim wou die deze stallen uitmesten. Maar die gewoonten verdwenen niet zomaar. En in het begin bleven de Franse politici maar geschenken vragen.

De leden van het nieuwe team waren verbaasd en hadden er genoeg van om altijd maar gezien te worden als een soort geldautomaat die biljetten van 500 euro distribueerde.

Rachida Dati en Marine le Pen

François Hollande met top Samenwerkingsraad voor de Golf - 5 mei 2015

De ‘socialistische’ president François Hollande in zijn biotoop. En zijn handen dicht bij zijn zakken. Waarom?

Het is dankzij de vorige president Nicolas Sarkozy en de dubieus gebleken ontslagen EUFA-baas Michel Platini dat Qatar na Rusland in 2022 de wereldbeker voetbal mag organiseren. Het organiseerde dit jaar ook de wereldkampioenschappen wielrennen. De bouwwerken voor die wereldbeker voetbal zorgden in Qatar al voor vele honderden doden. Die stonden in Parijs niet te wachten aan die Qatarese ‘geldautomaat’

Leuk is het verhaal van Rachida Dati, van 28 mei 2007 tot 23 juni 2009 minister van Justitie onder president Sarkozy. Deze vroeg op 22 november 2015 tijdens een diner met Meshaal al Thani, de huidige vice-emir van Qatar, aan de man 400.000 euro’s bestemd voor een van haar ‘verenigingen’.

Dit is negen dagen na de aanvallen op onder meer de Parijse muziekzaal de Bataclan. Iedereen die vertrouwd is met Qatar en die salafistische terreurbewegingen weet dat Qatar er een der grootste financiers van is.

Maar geen zorg. De dag nadien viel ze op Radio Monte Carlo o.m. Qatar aan omwille van het verspreiden van het salafisme, de religie van de haat. Passeren eveneens de revue zijn onder meer Jack Lang, ex-sociaal-democraat en nadien gerekruteerd door Sarkozy, de huidige directeur van het Arabisch Instituut in Parijs, en Jean Marie Le Guen, minister in de regering van president François Hollande.

Marine Le Pen - 2

Zich in Frankrijk om de haverklap wentelen in de Franse vlag, de andere politici beschuldigen van incompetentie en corruptie en tot voor kort grossieren in moslimhaat. Maar ondertussen volgens dit boek bedelen bij de Verenigde Arabische Emiraten.

Met verder nog Bruno Le Maire, getipt als toekomstig minister van Buitenlandse Zaken, en Dominique de Villepin, ex-minister van Buitenlandse Zaken onder president Jacques Chiraq. Het ogenschijnlijk trotse La France is in wezen dan ook verworden tot een corrupte bende bedelaars die de kont likt van het grootste crapuul die deze wereld op dit ogenblik kent. Bedelaars die echter niet onder een Parijse brug hoeven te slapen.

Zelfs Marine Le Pen, bazin van het Front National en tot recent gekend als een moslimhaatster par excellence, passeerde volgens het boek aan de kassa. Ditmaal echter die van de Verenigde Arabische Emiraten. Geld stinkt nu eenmaal niet, ook niet dat van Arabieren en moslims. Dus waarom de neus ervoor ophalen?

En is het dan verwonderlijk dat Parijs op dit ogenblik door Rusland, Iran, Syrië en Turkije totaal genegeerd wordt bij de gesprekken over Syrië? Natuurlijk niet. De naam valt zelfs niet eens in de huidige discussies over de zaak. Zelfs hun vrienden de jihadisten noemen hen niet eens. Moest het niet zo smerig zijn men zou met hen nog medelijden krijgen. Nu rest hen alleen nog de grootst mogelijk minachting.

Willy Van Damme

1) ‘Nos très chers émir$’, Christian Chesnot en Georges Malbrunot, Michel Lafon, 2016. 299 pagina’s, 17,95 euro.

2) ‘Les chemins de Damas’, Christian Chesnot en Georges Malbrunot, Robert Laffont, 2014, 386 pagina’s. Christian Chesnot is journalist bij de Franse radiozender France Inter en Georges Malbrunot bij de Parijse krant Le Figaro.

3) Libération, 20 oktober 2016, Georges Malbrunot : «L’ancien ambassadeur du Qatar a copieusement arrosé nos politiques» (De oud ambassadeur van Qatar heeft op grootschalige wijze onze politici omgekocht), Ismaël Halissat. http://www.liberation.fr/auteur/16504-ismael-halissat.

François Fillon en de Saoedische prins

Terwijl men zich in de VS duizend en een vragen stelt over het buitenlands beleid van de toekomstige president Donald Trump ten overstaande van Rusland en Syrië, doet er zich in Parijs een wat gelijkaardig geval voor met de te verwachten toekomstige president François Fillon, presidentskandidaat van de partij les Républicains. Die presidentsverkiezingen worden in het voorjaar van 2017 gehouden en lijken al een gedane zaak voor Fillon.

Een njet voor prins Salman

Stonden de toenmalige presidentskandidaten van les Républicains Alain Juppé en Nicolas Sarkozy enkele maanden geleden in Parijs te wachten aan de hoteldeur om ontvangen te worden door prins Mohammad bin Salman, de Saoedische tweede kroonprins, dan blijkt dat met Fillon gans anders af te lopen.

Zo was prins Mohammad Salman nog maar eens op discreet bezoek gegaan naar Parijs. Volgens de Franse journalist Georges Malbrunot van de krant Le Figaro, zich baserend op verklaringen uit wat hij omschrijft als de entourage van Fillon zelf, heeft de Saoedische prins herhaalde malen aan Fillon gevraagd voor een gesprek op zijn hotelkamer. Volgens die bronnen echter tevergeefs.

De Saoedi’s hadden gerekend op Alain Juppé als nieuwe president en die vermoedelijk dus ook flink gesteund. Maar dit liep verkeerd af. En dus trok men vanuit Riyad terug naar Parijs in de hoop de toekomstige president en zijn kamp tot (sic) beter inzicht te bewegen. Men kan zich de Saoedische gewoontes kennende daar natuurlijk wel iets bij voorstellen.

Prins Mohammed bin Salman bin Abdoelaziz al Saoed - 6

De te verwachten toekomstige president van Frankrijk François Fillon heeft in zeer ondiplomatische taal aan de Saoedische prins Mohammad bin Salman laten weten dat hij vijandig tegenover hen staat.

Maar Fillon bewoog niet en lekte het verhaal via Malbrunot ook nog eens naar Le Figaro en liet zijn entourage zelfs als bron aanduiden. Ongehoord bijna. Georges Malbrunot is wat betreft het Midden-Oosten een monument in de Franse journalistiek zelfs al wordt hij door zijn krant zo kort mogelijk gehouden. Hij is o.m. de auteur van ‘Les Chemins de Damas’ (2) waarin haarfijn de malversaties van Sarkozy rond Syrië bloot komen te liggen.

Wapenindustrie

In Saoedi-Arabië begint men nu ongetwijfeld heel ongerust te worden. Ook de verwachte komst van Bruno Le Maire op Buitenlandse Zaken boezemt hen volgens Malbrunot angst in. Zo viel Fillon tijdens de eerste kiesronde het salafistisch koninkrijk van het Huis van Saoed herhaaldelijk frontaal aan wegens hun wereldwijde en ook op Frankrijk gerichte verspreiding van het salafisme en dus de pseudoreligie van die terreurgroepen.

Fillon is ook de man die al zeer lang ijvert voor goede relaties met Rusland en welke ook deze met Syrië wil herstellen. Het moet, na de grote overwinning in Aleppo, als muziek in de oren van Damascus klinken.

Voor de Franse wapenindustrie is dit vermoedelijk een barslechte zaak. Het idee van de ‘grote’ Franse strategen was dat een sterke wapenindustrie voor ‘s lands veiligheid essentieel was. En die Saoedische massale wapenaankopen waren om dit betaalbaar te houden essentieel. En in ruil voor die aankoop liet Parijs de verspreiding van het salafisme toe. Wat, hoeft het gezegd, de veiligheid van het land echt ondermijnde.

De heren en dames uit de Parijse salons die nu Fillon aan de macht gaan brengen zijn dat – veel te laat – zo te zien beginnen te beseffen en willen met het oude buitenlandse beleid blijkbaar breken door gaullist Fillon aan de macht te brengen. Benieuwd hoe de krant Le Monde, spreekbuis van die salafistische terreurgroepen, nu op termijn gaat reageren. Vermoedelijk komt er hier ook zo’n bocht van 180°.

Willy Van Damme

1) Le Figaro, 19 december 2016, Georges Malbrunot, ‘François Fillon fait attendre le prince saoudien Mohammed Ben Salman’. http://www.lefigaro.fr/international/2016/12/19/01003-20161219ARTFIG00093-francois-fillon-refuse-de-rencontrer-le-prince-saoudien-mohammed-ben-salman.php

2) Christian Chesnot, Georges Malbrunot, ‘Les Chemins de damas’, Robert Laffont, 2014.