Over Willy Van Damme

schrijver

Syrië–Een vergeefse vlucht

Bij de nu voorbije slag om de controle over de Syrische stad Khan Sheikhoun stuurde de Turkse regering een vrij omvangrijk konvooi met o.m. tanks duidelijk om te verhinderen dat het Syrische leger deze stad zou bevrijden van die terreurgroepen, vooral dan al Qaeda.

Dit konvooi werd ook voorafgegaan door een voertuig van een van die groepen. Het werd een grote flop. Het leger is trouwens al volop bezig met het opruimen in de stad van allerlei mijnen en te controleren op sluipschutters. .

Gelijktijdig stegen vanop de Turkse luchtmachtbasis van Inçirlik – waar ook Amerikaanse atoombommen liggen – enkele F16’s op om deze troepenbeweging te ondersteunen. Een grap bleek al snel. Immers bijna gelijktijdig vertrokken vanop de Russische luchtmachtbasis van Hmeimim in Syrië twee SU 35 die richting deze F16’s vlogen die dan maar snel huiswaarts keerden. Ze geraakten in Syrië een goeie 30 km ver.

Khan Sheikhoun - Turks militair konvooi - 19 augustus 2019.png

De Turkse president Recep Erdogan dacht vlug nog wat lekkers te brengen voor zijn vrienden van al Qaeda. Het was immers voor Ankara duidelijk dat de stad Khan Sheikhoun wegens de grote zwakte van al Qaeda snel zou bevrijd worden van die terreurgroepen. En dus kwam de Turkse Sinterklaas met wat speelgoed voor de vrienden. De oorlog tegen de terreur nietwaar!!

En uiteraard was men in Damascus in alle staten over het gedrag van de regering van Recep Erdogan (AKP). En die terreurgroepen? Die waren eveneens woedend en scholden op hun sociale media Erdogan uit voor onder meer ‘hoer van Poetin’. De politiek van Erdogan rond Syrië is dan ook een enorme flop. Het is in de regio wachten op een nieuwe Turkse regering zonder Erdogan om hier vrede te brengen. Met hem lukt dat niet.

Het toont ook aan hoever hij van Moskou mag gaan. Praten mag, het Russische luchtafweergeschut S400 kopen en met de Russen een oliepijpleiding richting de EU aanleggen mag eveneens.

Effectief zijn salafistische terreurgroepen in Syrië steunen is dan weer geheel uit den boze. En hij gehoorzaamt, zij het na wat braaf tegenstribbelen. Dat is nu nog maar eens bewezen. En bij al Qaeda & Co heeft men dat goed gezien. De provincie Idlib wordt terug Syrisch. Geen twijfel mogelijk. Na de bevrijding van de steden Aleppo, Douma, Der Er Zor en Daraa is dit een nieuwe belangrijk overwinning voor het leger. Game over.

Willy Van Damme

Syrië–Al Qaeda krijgt klappen

Het Syrische regeringsleger is deze ochtend langs de westelijke en noordwestelijke zijde de stad Khan Sheikhoun in de provincie Idlib binnengetrokken. Hayat Tahrir al Sham, De Syrische tak van al Qaeda die de stad bezet dreigt hier een enorme nederlaag te lijden. Haar grootste sinds de val van het door hen bezette oostelijke deel van de stad Aleppo eind 2016. De eerste verdedigingslinie ten westen van Khan Sheikhoun zou al gevallen zijn.

Nederlaag dreigt

Met in vredestijd ongeveer 35.000 inwoners is dit qua inwonersaantal de vierde grootste stad van deze provincie. Het vormt de toegang vanuit het zuiden tot Idlib en ligt aan de autostrade MI die loopt van Damascus naar de stad Aleppo, het industriële hart van het land.

Hier dreigt een enorme nederlaag niet alleen omwille van de stad Khan Sheikhoun maar omdat meer omdat zuidwaarts het gebied tussen de door Hayat Tahrir al Sham gecontroleerde steden Taminah, Morek en Kafr Zita geheel omsingeld dreigt te worden. Alleen via de hoogte van Tal al Terri loopt er dan nog een verbindingsweg vanuit het noorden naar die steden. En het Syrische leger zit er op amper een kilometer afstand vandaan.

Khan Sheikhoun - 1 - 17 augustus 2019 - Militaire situatie . - Detailkaartjpg

De steden Kafr Zita, Morek en al Lataminah liggen nog in de provincie Hama. Sinds begin deze maand is het Syrische leger hier beginnen oprukken. Het eerder gesloten staakt-het-vuren werkte zoals te verwachten niet. Bovendien waren Hayat Tahrir al Sham en enkele andere terreurgroepen van dit akkoord uitgesloten. En die bezetten ongeveer drie kwart van de provincie Idlib. Dat akkoord kon dus nooit werken. Hier is goed te zien waarom de controle over Tal al Terri zo belangrijk is. Het was vorige week kort in handen gevallen van het leger. De M5 is de dikke gele lijn. (kaart Wikimapia)

Opmerkelijk is dat het Syrisch leger niet heeft gewacht op een omsingeling van dit gebied en nu al in de aanval gaat. Wat riskant lijkt. Duidelijk is dat Hayat Tahrir al Sham en de andere hen geallieerde groepen salafisten niet in staat blijken om die pletwals van het leger te stoppen. Alle tegenaanvallen werden tot heden met serieuze verliezen steeds gestopt. Alleen bij de hoogte van Tal al Terri weet men het leger nog te weerstaan. Maar voor hoelang?

Illusies maken

Duidelijk is dat het Syrische leger de meerdere is van die salafistische terreurgroepen. Zo stuurde men al verscheidene konvooien van andere zogenaamd pro-Turkse groepen zoals Ahrar al Sham naar het zuidelijk front zonder een voor hen echter positief resultaat.

De hoop van de westerse massamedia met hun vele experten dat men het Syrische leger zou kunnen weerstaan lijkt nog maar eens een grote illusie te zijn geweest. De zoveelste al in deze oorlog.

Herinner maar hoe ‘grote’ specialisten zoals Jorn De Cock van De Standaard reeds in 2012 de val van de Syrische regering voorspelde. Of hoe Montasser Alde’emeh in 2016 zijn toenmalige salafistische vrienden zegevierend Damascus zag binnentrekken.

Na deze zo te zien onvermijdelijke salafistische nederlaag lijkt het volgende doelwit wel eens het 15 kilometer gelegen Maarrat al Numan te zijn. Het ligt eveneens aan de M5 en is met in vredestijd een 372.000 inwoners de grootste stad in de provincie. Voorlopig echter lijken de Syrische en Russische luchtmacht die met rust te laten. Hier zijn ook veel mensen uit de nu belegerde steden zoals Morek heen gevlucht.

Moet er nog sarin zijn?

Khan Sheikhoun kwam internationaal in beeld toen een zekere Shajul Islam van Hayat Tahrir al Sham beweerde dat het Syrische leger op 4 april 2017 er een of meerdere vliegtuigbommen met sarin had gegooid. Een verhaal dat zonder serieus onderzoekswerk door het Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens werd overgenomen. Waarna de klassieke media dit verhaal voor waar aannamen.

Khan Sheikhoun - Foto krater 1

Hier was volgens terrorist Shajul Islam van al Qaeda in Khan Sheikhoun een vliegtuigbom met sarin neergekomen. Nog diezelfde dag zaten enkele van zijn kompanen alleen voorzien van een simpel mondmasker en rubberen handschoenen in die hoogstens een decimeter diepe put bezig. Met vlakbij enkele toeschouwers zonder welke bescherming ook. Een barslechte enscenering en een hilarische foto. Onze kwaliteitskranten namen dit verhaal zonder uiteraard nadenken echter klakkeloos over. Hayat Tahrir al Sham stuurde deze wereldwijd rond.

Shajul Islam – De man was eerder geschrapt van het register van Britse geneesheren – was betrokken bij de ontvoering van een serie journalisten en werd nadien bij aankomst op de Britse luchthaven van Heathrow gearresteerd. Doordat geen enkele van de gekidnapte journalisten nadien kwam getuigen – de Nederlandse fotograaf Jeroen Oerlemans beloofde dat wel maar kwam niet – kon hij probleemloos terugkeren naar Syrië.

Shajul Islam werkte dan ook vermoedelijk voor MI6. De afdeling van al Qaeda in deze stad werd trouwens in die periode bevoorraad door de officieel erkende Britse liefdadigheidsinstelling One Nation. Vlak voor die vermeende aanval met sarin leverde One Nation – uiteraard een salafistische ngo die herhaaldelijk in opspraak kwam – er nog gasmaskers. Die had men natuurlijk nodig om wat later een show te kunnen opvoeren.

Belangrijk is ook dat de Turkse militaire observatiepost ten zuiden van de stad Morek nu afgesneden dreigt te worden van Turkije. Die is daar als gevolg van het akkoord tussen Iran, Turkije en Rusland om het staakt-het-vuren te bewaren. Het akkoord van Astana. Wel heeft de Syrische regering belooft dat deze verder bevoorraad zal kunnen worden.

Opvallend is dat Turkije deze ochtend een zogenaamde observatie-eenheid stuurde naar Khan Sheikhoun. Het vermoeden is dat die zal pogen de weg naar Maarrat al Numan zal pogen te blokkeren. Ze geraakte volgens Syrische regeringsbronnen nog niet in de stad.

Volgens het Britse Observatorium voor de Mensenrechten, een onderdeel van de Syrische Moslimbroeders, zouden Russische en Syrische gevechtsvliegtuigen pogen om die Turkse militairen tegen te houden. Wat zowat alles zegt over de Turks-Russische verhoudingen.

Willy Van Damme

Naschrift: Het Syrische leger slaagde er in om enkele kilometers van de M5, de hoofdverbinding, te veroveren en zo die vanuit het noorden komende militaire kolonne van het Turkse leger te stoppen. Bij de luchtbombardementen zouden volgens Syrische bronnen enkele Turkse soldaten zijn gedood.

En uit filmbeelden kon men verder opmaken dat hier bovendien een aantal voertuigen werden vernield. Nog steeds zouden ook Turkse vliegtuigen in de lucht geweest zijn. Zonder voor zover geweten in actie te zijn gekomen. Vraag is hoe het nu verder moet met Turkije in die coalitie met Rusland en Iran. Het voorval bewijst ook zwart op wit dat de regering in Ankara al Qaeda blijft steunen. Maar echt verbazen doet dat niet.

Naschrift 2: Val van Khan Sheikhoun?

Volgens berichten van de Syrische media zou de stad Khan Sheikhoun al bevrijd zijn en is ook de stad Kafr Zita, in het zuidwesten van deze corridor leeg. Vermoedelijk pogen de jihadisten van Hayat Tahrir al Sham en hun bondgenoten via Tal Terri te vluchten. (zie kaart).

Dit lijkt dan ook op een enorm succes voor de Syrische regering, Iran en Rusland. Het is ook een enorme nederlaag voor al Qaeda en haar bondgenoten waaronder het Turkse leger. Een evolutie die zeker grote gevolgen gaat hebben voor de verdere afwikkeling van deze oorlog.

Op dit ogenblik pogen Rusland, Turkije en Iran een grondwettelijk comité uit de grond te stampen die een nieuwe grondwet voor Syrië moet maken. Maar dat gaat erg traag met ruzies we er wie zal vertegenwoordigen. Nu de val van de ganse provincie Idlib voor de deur lijkt te staan zijn de tegenstanders van de Syrische regering helemaal verzwakt en gaan zij in die discussie binnen die commissie veel minder invloed hebben.

Een Waterloo voor al Qaeda, Turkije en bewegingen zoals Ahrar al Sham, een groep komende uit Al Qaeda die door velen in verband wordt gebracht met de Moslimbroeders waartoe ook de Turkse AKP van president Recep Erdogan behoort.

Jacques Monsieur in Portugese gevangenis

Toen de Belgische wapenhandelaar Jacques Monsieur zich op 6 september voor de 12de kamer van het Brusselse hof van beroep moest verantwoorden in de zaak van zijn serie illegale wapenhandels beloofde Jacques Monsieur aan de rechters dat hij zijn Franse eigendom bij de stad Tarascon ging verkopen en naar België verhuizen. Dat blijkt dus nu een van de zovele leugens te zijn die de man aan de buitenwereld poogde wijs te maken.

De Vlucht naar Portugal

Wat België moest zijn blijkt nu Herdade do Zambujal vlakbij Evora, hoofdplaats van het gelijknamige district. Het ligt in de regio van Alentejo en niet ver van de toeristische trekpleister Algarve aan de Atlantische kust.

Een landelijk gebied gekend voor zijn beschermde natuurgebieden met hier en daar ver uit elkaar enkele woningen naast een mooi luxe hotel. Het ligt op een goede vijftig kilometer zuidwaarts van de stad Evora waar hij nu in de cel zit.

Volgens het persbericht van de Belgische politie werd hij er woensdag opgepakt en moest hij vrijdag in Evora voor de rechter verschijnen. België heeft immers een Europees aanhoudingsbevel uitgeschreven voor onze mogelijks grootste illegale wapenhandelaar ooit.

Op 21 maart dit jaar verloor hij bij het Hof van Cassatie immers zijn beroep tegen het arrest van het hof in de zaak rond zijn illegale wapenhandel. En toen men hem opriep om in de gevangenis zijn straf uit te zitten bleek de man verdwenen. Waarna de mensen van het FAST (Fugitive Action Search Team) op zoek gingen, ook hier met succes.

Jacques Monsieur - Stoeterij Tarascon - 1

De villa annex paardenkwekerij van Jacques Monsieur in het Quartier Saint-Gabriel bij Tarascon in de Provence. Zodra Cassatie weigerde om zijn arrest van het hof van beroep te verbreken verkocht hij de zaak en liet zijn paarden overbrengen naar de omgeving van de stad Evora en de Herdade do Zambujol. De politie ontdekte echter die transportfactuur met daarop zijn nieuw adres. Domme Monsieur.

Op vraag van het FAST trok de Franse politie op zoek in zijn vroegere woning in Tarascon en ontdekte er de bewijzen van de verhuis van zijn Lusitaanse paarden naar het gehucht Herdade do Jambujol. Waar de Portugese politie hem woensdag dan kon oppakken. Gezien het hier om een Europees aanhoudingsbevel gaat komende na een definitieve veroordeling kan die uitlevering moeilijk een probleem vormen.

Jacques Monsieur begon zijn carrière bij het Belgisch leger en nadien in de paardensport, in essentie die van de Lusitaanse paarden waar hij ook een gekend en relatief succesvol figuur zowel als kweker en als ruiter is. Het was ook via die paardensport dat hij in contact kwam met het wereldje van de Poolse paardenliefhebberij en ook de militairen in dat milieu. Het was de periode dat Polen nog lid was van het Warschaupact.

Deze contacten waren voor de Westerse veiligheidsdiensten vermoedelijk erg interessant. En die contacten met Polen bleken ook voor hem tot voor kort waardevol. Zo werkte hij de laatste jaren voor zijn wapenhandel veel met de Poolse firma Uni Mesko, zijn dekmantel. “Het waren de Polen die handelden, ik was maar een simpele tussenpersoon”, was een van zijn voornaamste argumenten ter verdediging. Zonder succes.

Al snel viel zijn naam in allerlei onderzoeken rond de Brusselse onderwereld en haar bovengrondse contacten rond de plaatselijke jetset. Hij verhuisde mede daarom naar Frankrijk waar hij zich als hobby verder toelegde op de kweek en opleiding van Lusitaanse paarden. Ook trok hij toen ook op stage naar Portugal om zich verder te bekwamen in deze in origine vooral Portugese tak van de paardensport.

DSC_0313

Jacques Monsieur zag er altijd gekleed uit als een gentleman, een figuur die steeds met pak en das rondliep. En die volgens sommigen binnen de veiligheidsdiensten daardoor teveel opviel.

Mossad

Zaken doen dat was voor hem de wapenhandel. En tot zijn veroordelingen in Iran, Frankrijk en België was dat in essentie vooral via westerse veiligheidsdiensten zoals de Franse DGSE, de DIA (Defense Intelligence Agency) en vooral de Israëlische Mossad. Zij moesten aan iemand in het geheim wapens leveren en dan riep men de man ter hulp.

Zo was hij een belangrijk figuur in het grote Amerikaanse schandaal gekend als Iran-Contra Gate (1985-1987) dat zich afspeelde onder de Amerikaanse president Ronald Reagan. Wat Reagan bijna zijn job kostte.

Het argument dat hij te weinig de zaken volgde en dus niet op de hoogte was redde de toenmalige president. Daarbij leverde de VS gratis onder meer telegeleide raketten (TOW) aan Israël die het dan met medeweten van Washington via Monsieur doorverkocht aan Iran.

Officieel was het om in Libanon door pro-Iraanse groepen vastgehouden gijzelaars vrij te krijgen. In de praktijk wou men gewoon die oorlog tussen Irak en Iran zo lang als mogelijk laten voortduren. Een kwestie om die landen zowel politiek als militair te vernielen. Wat op termijn alleen bij Irak en dan nog maar deels lukte. Niet bij Iran.

Toppunt was toen hij in 1993 op vraag van de Mossad in de VS materiaal voor de Iraanse luchtmacht kocht. Officieel was het materiaal, zijnde luchtafweergeschut en vliegtuigonderdelen, voor onze luchtmach in Evere bestemd.

Reden waarom hij samen met een kompaan de handtekeningen van de toenmalige baas van de aankoopdienst en de chef van de luchtmacht vervalste. Op zeker ogenblik verkocht Monsieur op de internationale markt zelfs Iraans wapentuig. Hij leek de perfecte infiltrant.

Door zijn ontmaskering in de Franse en Belgische pers als gevolg van het schandaal rond de Franse oliemaatschappij Elf Aquitaine (nu een onderdeel van Total) ontdekte de pers het tot dan geheel anonieme bestaan van Monsieur. Deze was intussen naar Iran gevlucht waar het gerecht, die ook de pers leest, hem dan maar wegens spionage arresteerde. Het einde van de spion Monsieur want de Mossad kon met hem nadien niets meer doen.

Ontvoering

Maar Monsieur, die nochtans zeer rijk is, besloot verder te werken in de illegale wapenhandel. Tot de VS hem in 2009 wegens die wapentrafiek met Iran in het vizier kreeg, hem met nepcontracten in de val lokte en in Panama ontvoerde. Het werk van de Drug Enforcement Administration (DEA) die hun betrokkenheid in een gesprek ook erkenden. Ditmaal vloog hij in Alabama in de cel.

Maar door dit Amerikaanse optreden wakker geworden werd ook het Belgisch parket en politie terug actief rond zijn handel en wandel en begon in Brussel een nieuw onderzoek met rogatoire missies tot in Polen en Frankrijk toe. En zeker als het federaal parket met Véronique Melot de zaak overneemt raakt Monsieur toch voor de rechtbank.

En terwijl Jacques Monsieur, die rechten studeerde aan de ULB, in eerste aanleg in een gesprek stelde zich geen zorgen te maken en wel zou vrijgesproken worden draaide dat heel anders uit. Terwijl het parket 2 jaar effectief vroeg kreeg hij drie jaar.

In beroep werden er dat dan echter 4 jaar effectief plus een stevige boete van meer dan 1 miljoen euro. Na de zitting waren zijn drie advocaten en de man dan ook weggevlucht uit de rechtszaal. Geen gesprekken met de pers ditmaal. Waarna in maart dit jaar ook Cassatie dit arrest volgde.

Voldoende reden dus voor Jacques Monsieur om te vluchten naar wat men zijn derde vaderland, na België en Frankrijk, kan noemen. Daar werd hij dinsdag op vraag van het FAST door de Portugese politie opgepakt en verscheen er vrijdag voor het Tribunal de Relàçao – Dit is een onderdeel van het hof van beroep – die zijn verdere aanhouding tot zijn uitlevering aan België beval. (1)

En zoals zijn vlucht in november 2000 van Frankrijk naar Iran eindigde in een cel zo eindigde deze ontsnapping opnieuw in een cel, ditmaal niet in de Iraanse stad Mashad maar in het Portugese Evora. Men kan Monsieur dan ook de specialist van het internationaal gevangeniswezen noemen.

Met tweemaal in Frankrijk, tweemaal  in België en eenmaal in Iran, Turkije en de VS en nu Portugal. Dit in afwachting van de vier jaar in België die hem wachten. Zes verschillende landen dus. Weinig Belgen zullen hem dit vermoedelijk ooit hebben voorgedaan. De man is een expert van het leven achter de tralies. En zeggen dat hij met zijn paarden zulk een rustig leven had kunnen leiden.

Willy Van Damme

1) Sapo, 16 augustus 2019, ‘Jacques Monsieur. Detido em Évora um dos maiores traficantes de armas belga’. https://sol.sapo.pt/artigo/668256/jacques-monsieur-detido-em-evora-um-dos-maiores-traficantes-de-armas-belga

Correctie:

Verder onderzoek leerde dat deze Herdade do Zambujal waar Jacques Monsieur werd opgepakt niet in het stadje Castro Verde ligt maar nabij de stad Evora zelf. Het probleem is dat er meerdere Herdado do Zambujal zijn.

Volgens de nieuwswebsite van Luso Jornal zou hij al vorig jaar naar Portugal verhuist zijn. Dus mogelijks rond zijn veroordeling door het hof van beroep in oktober 2018. Zijn arrestatie ginds was in Portugal ook overal in de media groot nieuws. Zijn naam is er gemaakt.

NASCHRIFT:

FAST, het team van de federale politie die voorvluchtige veroordeelden opspoort, heeft donderdag Jacques Monsieur al overgebracht van zijn cel in Evora in Portugal naar de gevangenis in Sint-Gillis te Brussel. Vermoedelijk zal zijn levenspartner verder zorgen vor het onderhouden van de paarden. Dat was zo al het geval in Tarascon toen hij in Amerikaanse detentie zat.

 

Het Verenigd Koninkrijk en de Iraanse tankeroorlog

Nadat de Iraanse media gisteren melden dat de Iraanse tanker Grace 1 door de Britten  vandaag zou worden vrijgelaten bevestigde ook het Britse sensatieblad The Sun woensdagavond dat dit vandaag zou gebeuren, zich daarbij baserend op bronnen uit de omgeving van de eerste minister Fabian Picardo, de lokale zetbaas van de Britten in Gibraltar.

John Bolton faalt

Wel poogde de VS vandaag nog de vrijlating van die Iraanse tanker te verhinderen door via een eigen klacht zelf beslag te leggen op de Grace 1. John Bolton, strateeg achter het oorlogsbeleid van de VS rond Iran, was van zondag tot dinsdag in Londen en moet blijkbaar achter de nu tevergeefs gebleken poging zitten. Toen het Iraanse schip werd aangeslagen noemde hij dit trouwens ‘excellent nieuws’.

De rechter in Gibraltar heeft de vraag van de VS echter gewoon naar een andere rechtbank verwezen maar intussen is dat schip al weg. Op welke gronden de VS hier poogde het Iraanse schip toch nog aan te slagen weigerde men in de VS blijkbaar te zeggen.

Deze tanker werd door de Britten op 4 juli dit jaar gekaapt toen deze door de Straat van Gibraltar voer, een internationale waterweg waar schepen er bij internationale wet normaal de vrije doorgang hebben.

Ditmaal echter gebruikten de Britten het nepargument van de Europese sancties – Dit op een ogenblik dat de Britten bijna weg zijn uit de EU – tegen Syrië want die supertanker, stelde Londen, was op weg naar de raffinaderij van Banyas in Syrië.

Voorbedachten rade

Een bizar verhaal want die Syrische haven is te klein om supertankers te ontvangen. Iraanse schepen met olie voor Banyas varen dan ook steeds door het Suezkanaal. Om uit de impasse te raken stelde de vorige Britse minister van Buitenlandse Zaken Jeremy Hunt dan voor dat Iran de garantie gaf dat de olie niet voor Syrië bestemd was.

aar is

De Gibralteekse eerste-minister Fabian Picardo liet de aangeslagen Iraanse supertanker Grace 1 dan maar vrij. Te hoog gegrepen voor de Britten.

Een onmogelijke eis voor Teheran want dat aanvaarden zou beteken dat Iran zich neerlegde bij dit Brits beleid rond de Straat van Gibraltar. Het zou het aanvaarden door Iran betekenen van een grove schending van het zeerecht. Niemand is daar trouwens mee gediend, zeker ook een zeevarende mogendheid als het Verenigd Koninkrijk kan dat missen.

Bovendien varen er via de Straat van Gibraltar regelmatig schepen voor Syrië zonder dat men die ooit verontrust. Er zijn zelfs Russische schepen met wapens voor het Syrische leger bij. Het aanslagen van een Russisch schip zal Londen wel niet durven maar een Iraans dachten ze blijkbaar nog wel aan te kunnen. Verkeerd gegokt.

Wel is duidelijk dat alles met voorbedachten rade gebeurde. Zo werd de dag voor de kaping in Gibraltar de wet gewijzigd om het breken van de Europese sancties betreffende Syrië strenger aan te kunnen  pakken. Ook stuurde men diezelfde dag 40 mariniers vanuit London om het schip te kapen. Op vraag van de VS stelden de Spanjaarden.

Toen het verhaal over die vrijlating gisteren vanuit Iran lekte poogde men in Londen en Gibraltar nog te doen alsof het allemaal onzin was. Maar wie goed de verklaring van gouverneur Picardo las zag in wezen dat het Iraanse verhaal klopte. En dat bleek deze ochtend toen Picardo dan verklaarde zich niet meer te zullen verzetten tegen de vrijlating van het schip en zijn bemanning.

Schaakmat

De Iraniërs hadden de Britten immers schaakmat gezet door op 19 juli de onder Britse vlag varende olietanker Stena Impero eveneens aan te slaan. Onder meer omdat deze vuil in de zee had gedumpt en een vissersvaartuig hadden aangevaren en niet had gestopt. In theorie onder zeerecht voldoende om het schip voor verder onderzoek aan de kaai te leggen.

Brits schip gekaapt in Straat van Hormuz - Juli 2019

De onder Britse vlag varende en door Iran aangeslagen tanker de Stena Impero zal na de vrijlating van de Grace 1 ongetwijfeld eerstdaags ook kunnen doorvaren. Na natuurlijk, zoals in Gibraltar, de nodige officiële plichtplegingen voor de rechtbank.

Argumenten die echter weinig steek hielden. Immers diezelfde 19 juli had men in Gibraltar de verdere aanhouding tot 15 augustus van het schip bevolen. Waarbij de Iraniërs en de Britten de dag voordien in Londen tevergeefs overlegden. Iran nam simpelweg weerwraak. En zoals verwacht waren het de Britten die in deze kwestie het eerst door de knieën gingen.

Uit de zaak blijkt ook nog maar eens de ware internationale positie van de Britten. De in wezen lachwekkende poging van de vorige Britse regering om onder Europese vlag een flottielje samen te stellen dat Iran moest afschrikken raakte in de EU nergens.

Waarom zou men die Britten met hun Brexit nog helpen om zo de spanning in de regio nog verder te verhogen? Londen en minister Hunt moeten dat zo geweten hebben. Maar de vraag klonk mooi.

En daar het antwoord neen was konden de Britten niets anders dan bij grote broer Uncle Sam gaan om bescherming te vragen. Bescherming voor wat? Wat de regering van Boris Johnson desondanks ook deed. Deze regering van Brexitiers die in de media luid roept van ‘de controle terugnemen’ (van de EU) geeft in de realiteit echter alle controle aan de VS.

In de Angelsaksische wereld zijn er wat betreft de EU twee opties: De EU via infiltratie door Londen aan de VS binden, of de EU verzwakken via de Brexit. Waarbij men ook reeds allerlei sancties in gereedheid brengt.

En desnoods stookt men de interne tegenstellingen in de EU verder aan en krijgen wij ook hier kleurenrevoluties zoals nu in Hong Kong. De Amerikaanse politieke strateeg Steve Bannon is hier trouwens al neergestreken

Hadden de Britten in de EU nog enige medezeggenschap dan zal men nu als klein jongetje alles moeten slikken wat Washington hen zal bevelen. Misschien kan Washington van hen de overdracht van de controle over Gibraltar eisen. Alhoewel ze dat in de praktijk nu al grotendeels hebben.

Willy Van Damme

Naschrift:

De rechtbank in Gibraltar heeft het Amerikaanse verzoek om beslag te laten leggen op de Iraanse tanker Grace 1 verworpen. Het argument is dat het verzoek was gebaseerd op Amerikaanse wetgeving die niet van toepassing is in Europa.

De Grace 1 vaart verder onder Iraanse vlag en heet nu de Adrian Darya 1 en ligt nog steeds voor anker in Gibraltar. Over het verdere lot van de Britse in Iran aangeslagen tanker Stena Impero is nog niets geweten.

De plunder van Oekraïne en vlucht MH17

De Nederlandse analist Kees van der Pijl is al jaren bezig met de problematiek van Oekraïne en is verbonden aan het Centre for Global Political Economy en was voorheen professor aan de ermee gelieerde School of Global Studies van de Universiteit van Sussex in het Verenigd Koninkrijk. vorig jaar verscheen van zijn hand het boek ‘Flight MH17, Ukraine and the new cold war – Prism of disaster’ (1) (Vlucht MH17, Oekraïne en de nieuwe koude oorlog – Analyse van een ramp)

Emeritus professor Kees van der Pijl is in de Nederlandse media een nobele onbekende. Volgende week is hij wel te gast voor een debat over vlucht MH17 aan de International Islamic University in Kuala Lumpur over wat er gebeurde met vlucht MH17 van Malaysian Airlines die op 17 juni boven Oekraïne werd neergehaald.

In Nederland hebben de klassieke media of de regering geen enkele aandacht voor zijn info en visie op de zaak en de miserie die dat land al jaren ondergaat. In Maleisië wil men daarentegen wel naar een andere visie luisteren. Arm en in wezen dictatoriaal Nederland.

Schrijnende armoede

Dat de bevolking van het land sinds 1991 daalde van 51,99 miljoen inwoners naar nog maar 44,83 zijn rauwe cijfers die men hier zelden zal lezen. In die periode daalde de bevolking dus met bijna 14%. En ook in 2018 waren er opnieuw een goeie 100.000 minder. Het land is gewoon aan het leegbloeden.

boek Kees van der Pijl

Kees van der Pijl toont met dit boek een erudiet man te zijn. Hij legde hier de machinaties van de voorbije decennia rond Oekraïne bloot.

“Een Oekraïense neuropatholoog die nu in Duitsland werkt verdiende in zijn land 120 euro per maand”, stelt een Belg met Oekraïense wortels die tot voor een paar jaar ook werkte voor een Oekraïense bedrijf. Het is een realiteit die Kees van der Pijl minutieus in zijn boek toont. En hij doet niet zomaar wat beweringen met de losse pols en zich baserend op anonieme, partijdige of louche bronnen.

Zo bevat zijn werk in totaal 803 voetnoten en een bibliografie van eventjes 22 pagina’s. Goed is ook dat het een namenregister bevat, ook nog eens goed voor 6 pagina’s. Mede daarom kan dit ook goed dienen als naslagwerk. Wel is het omwille van de vele namen van allerlei figuren, politieke partijen en groepen alsmede bedrijven geen vlot leesbaar boek. Men moet er zijn hoofd bijhouden. Maar het boeit enorm.

Historiek van het drama

Hij begint uiteraard ook niet met het neerschieten op 17 juli 2014 van dat Maleisische burgervliegtuig of de uiterst gewelddadige staatgreep van 21 februari eerder dat jaar. Neen, hij begint met de periode van de tweede wereldoorlog en die daarna en koppelt deze aan de verschillende fases van de koude oorlog en plaatst al de gebeurtenissen rond Oekraïne in hun context. Ook het neerschieten van dat vliegtuig en de harde strijd tussen oligarchen om de poen komen in detail aan bod.

Maar om te begrijpen waarom dit een zo apart land is had hij misschien beter kunnen beginnen met de stichting van het vorstendom Kiev Rus, de handel vanuit Scandinavië met Byzantium en de bekering van de vorst van Kiev tot de orthodoxe versie van het christendom na de verovering van de Krim op Byzantium in de tiende eeuw.

Belangrijk daarbij is ook de uitbreiding van dat rijk tot Moskou en ver daarbuiten, de Mongoolse bezetting, de verovering door de Pools-Litouwse alliantie en de herovering vanuit het oosten door de Kozakken. Met onder meer Galicië met als hoofdstad Lvivv, ooit Lemberg, dat heen en weer ging tussen Polen, Rusland en de Sovjetunie en de Oostenrijks-Hongaarse dubbelmonarchie.

Het was ook Jozef Stalin die het land zijn grote vorm gaf en die de gespletenheid van het land verklaart, de openlijke vijandschap van velen, zeker in het westen, tegenover Rusland en ook Polen. Het maakt duidelijk waarom er in dat land meerdere orthodoxe kerken zijn en taal een groot probleem vormt.

Europees dubbelspel

Het vertaalt zich in de politiek zoals van der Pijl met kaarten van de kiesresultaten ook aantoont. Men spreekt er ook, zeker in het westen als volkstaal veelal een mengvorm van Oekraïens en Pools of andere talen zoals het Hongaars en in het oosten en zuiden Russisch, een taal die men er wil uitroeien. Iets waartegen in het Westen bij regeringen en hun media niemand protesteert. Het is zelfs een en al applaus.

Voorheen deed men bij de Baltische staten trouwens hetzelfde. Bij de toetreding tot de EU verloren zo honderdduizenden Balten hun rechten omdat ze onvoldoende de lokale talen kenden. Veelal mensen die er geboren waren en er al decennia woonden. In de EU gaf niemand een kik. Het was veroverd. Mensenrechten op zijn Europees.

Boeiend is zijn relaas over de vele gevechten om de macht en het geld onder de oligarchen met daartussen jonglerend de buitenlandse machten zoals de EU, Rusland en de VS. Waarbij Washington aan zowat alle touwtjes trekt en Moskou en Brussel op dit ogenblik grotendeels machteloze toeschouwers blijken.

De Belg met Oekraïense wortels: “Europa speelt gewoon dubbelspel in de zaak.” Ook Kees van der Pijl merkt dat herhaaldelijk op. Zoals het voorval toen de EU midden februari 2014 via druk met president Janoekovitsj een akkoord had gesloten voor nieuwe presidentsverkiezingen later dat jaar.

Dit terwijl men iets eerder op de Duitse ambassade in Kiev in overleg met de VS aan fascistische knokploegen zoals Svoboda het startschot had gegeven voor de staatsgreep. Hoeft het te verwonderen dat het Europees overleg, dus zonder Washington, zoals het akkoord van Minsk en het overleg genaamd Normandië met Oekraïne en Rusland een lachertje is dat niemand serieus kan nemen.

ComiteWaak24of-1

Kees van der Pijl spreekt ook in Maleisië en in de alternatieve media in Nederland. De massamedia en televisie negeren de man geheel. Censuur op zijn Nederlands.

Die dubbelzinnigheid blijkt ook bij de in het boek uitgebreid besproken zaak van de gaspijpleidingen. Oekraïne is traditioneel het doorvoerland voor de bevoorrading van West-Europa met relatief goedkoop Russisch gas. Maar met een door de VS gecontroleerde regering is dat instabiel geworden.

Reden waarom Rusland en vooral Duitsland bezig zijn met het aanleggen van alternatieve pijpleidingen via de Oostzee en ook via Turkije nadat hier Bulgarije onder Amerikaanse druk eerder afhaakte.

Tot vreugde van Ankara dat hieraan een flinke duit gaat verdienen. En tot ergernis dan van diezelfde Bulgaren die nu deels afhankelijk worden van de Turkse aartsvijand. De Belg met Oekraïense wortels: “Onder meer het Duitse Siemens heeft grote contracten in Rusland en dus wil Berlijn met Rusland op zo goed mogelijke voet blijven staan.”

Fascisme

Kees van der Pijl gaat hier dieper op in en bespreekt ook de schietpartijen tijdens de staatsgreep waarbij hij de daders situeert bij die fascistische knokploegen. Geen kleurenrevolutie zonder sluipschutters lijkt het wel. Zie bijvoorbeeld Sarajevo, Syrië, Egypte en Tunesië. Het behoort als frieten bij mosselen.

Geen wonder dat 5 jaar later nog niemand voor de rechtbank verscheen voor die moordpartijen. Hetzelfde met de slachtpartij in Odessa waar op 2 mei 2014 42 opposanten levend verbrand werden.

Maar ook nu nog weigert men in het Westen te erkennen wat er daar gebeurde. Een Guy Verhofstadt (Open VLD) bijvoorbeeld die op verzoek van oligarch Ihor Kolomoyskyi samen met Europees partijgenoot en Nederlander Hans van Baalen (VVD) de massa nog wat kwam opjutten en loze beloften doen. De Belg met Oekraïense wortels: “In wezen speelde alles zich af op enkele vierkante kilometers rond het het Maidanplein. Daarbuiten was er amper iets te beleven.”

Nadien schreef Verhofstadt met een uitgestreken gezicht in De Morgen dat hij daar in Kiev geen enkel spoor van fascisme had gezien. En bij de NRC beweerde men onlangs zelfs dat het allemaal nepnieuws was afkomstig van Russische trollen.

Fascisten in Oekraïne

De liberale politici Guy Verhofstadt en Nederlander Hans van Baalen evenals Hubert Smeets van Raam op Rusland en de NRC ontkennen dat er toen in 2014 bij de gewelddadige staatsgreep in Oekraïne fascistische groepen actief waren. Zo opperde de NRC op 14 mei 2019: “… werd het Russische publiek overspoeld met verhalen over veronderstelde fascisten in Kiev die onder invloed zouden staan van het Westen.”  Die Russische trollen toch. Eventjes geduld en de NRC ontkent dat de aarde rond is.

Een gelijkaardige reactie bij ex-journalist Hubert Smeets van het door de Nederlandse regering gefinancierde Raam op Rusland voor wie het allemaal door Rusland verspreidde leugens waren. Hij is dan ook een expert. .

Sommigen in de EU willen wel nauwer met Rusland samenwerken maar wie de verhalen van een Corry Hancké in De Standaard leest of Geert Groot Koerkamp op de VRT hoort weet dat de Russofobie in de media alomtegenwoordig is. Elke dissidente stem hierover wordt morsdood gemaakt.

Het is voor wie onze kranten volgt alsof Alexei Navalny de enige opposant in Rusland is. Een na een klacht van het Franse concern Yves Rocher voor oplichting veroordeelde crimineel. Maar ja, wat soort lieden willen voor een staat gaan werken dat zijn vaderland wil vernielen en die desnoods de buren zou doden? Alleen mislukte politici en criminelen zoals hier in België tijdens de tweede wereldoorlog met demagoog en opportunist Léon Degrelle.

Landbouwkolonie

Wel zijn er natuurlijk de via de Oostzee lopende gaspijpleidingen Nordstream 1 en de bijna afgewerkte Nordstream 2 zodat de bevoorrading van Europa met Russisch aardgas veilig wordt gesteld. Nordstream 2 is normaal eind dit jaar af maar er dreigen vanuit de VS draconische sancties tegen de betrokken Europese bedrijven. De VS zou liever haar veel duurder LNG aan Europa willen verkopen.

Men kan Oekraïne, dat deels leeft van die doorvoer, financieel via die alternatieve gaspijpleidingen zo in een lastig parket kunnen brengen. Ooit immers tapte het na de zogenaamde Oranje Revolutie van 2004 als gevolg van een zoveelste ruzie met Rusland illegaal voor West-Europa bestemd gas af. Nu wordt dat onmogelijk.

Opvallend in zijn relaas is hoe men vanuit de VS en Europa de soms hoogtechnologische ondernemingen zoals in de militaire industrie, de vliegtuigsector en de autobedrijven gewoon de nek omwrong. De Belg met Oekraïense wortels: “Het wordt een agrarisch land waar het naar de EU alleen landbouwproducten zoals kip, eieren en aardappelen mag uitvoeren. Met bedrijven als Monsanto, nu Bayer, die er enorme gronden in beheer namen.”

Volgens hem zit het land ook tot over de oren in de door het IMF geschapen schuldenberg. Het kan die nooit terugbetalen en is er dus aan vastgeketend. Kees van der Pijl maakt hierbij ook melding van het feit dat het IMF op zeker ogenblik een noodkrediet van 5 miljard dollar gaf om de banken te herstructureren. Waarbij Privatbank van Ihor Kolomoyskyi er in slaagde om via een serie belastingparadijzen en valse facturatie 2 miljard dollar ervan in de eigen zakken te steken.

Heel belangrijk in het boek is ook dat hij schrijft over het westerse strategische denken in  de kwestie. Al decennia werkt de VS eraan om het land op alle mogelijke gebieden los te weken van eerst de Sovjetunie en nadien Rusland. Dit niet alleen politiek maar ook economisch, sociaal en vooral cultureel. Het moet de aartsvijand worden van Moskou, een kankergezwel voor de leiders in het Kremlin.

Fascisme

Het steunt dan ook al van kort na de tweede wereldoorlog fascistische groepen zoals de OUN, de Organisatie van Oekraïense Nationalisten, die eerst voor 1939 vooral in Pools Galicië actief waren. Stepan Bandera (2), baas van de OUN, een massamoordenaar en terrorist die vele Poolse burgers ombracht, is er nu een held op wie geen kritiek mag geuit worden. Het is alsof onze Brusselse Wetstraat nu de Leon Degrellelaan zou heten.

De OUN waren tijdens de tweede wereldoorlog nog moorddadiger dan de Duitse SS. Maar dat is geen bezwaar voor onze regeringen. Eerst gaat men bedevaarten naar het uitroeiïngskamp van Auschwitz om nog diezelfde dag wat verder in Kiev de fans van de OUN, bewakers van onder meer Auschwitz, te gaan aanmoedigen.

Maar deze groepen zijn fanatiek tegen elke Rus – en Pool en Jood zolang die laatste hen niet betaalt – en dus zijn ze voor Washington perfect bruikbaar. Hun visie op de Oekraïense geschiedenis is er in de scholen nu de norm. En wee diegene die over de OUN de waarheid durft te schrijven.

Fascistische acties tegen opposanten - Oktober 2014

In een klimaat van bloedige terreur organiseerde men in Oekraïne in het najaar van 2014 zogenaamd vrije verkiezingen. In de EU protesteerde niemand. Hier een tot bloedens toe geslagen parlementslid die in de weg liep en men dan maar bij het vuil dumpte.

De Belg met zijn Oekraïense wortels: ”Men herschrijft nu de geschiedenis waarbij alles de fout is van Rusland. Maar als je hen dan zegt dat het land nu Rusland weg is nog maar 44 van de bijna 52 miljoen inwoners telt dan zwijgen ze. Rusland behandelde hen altijd veel beter dan Europa nu. Zonder het geld van de emigranten zou het land trouwens moeilijk overleven. Het is een ruïne.”

Bellingcat

Natuurlijk heeft Kees van der Pijl het ook over de neergehaalde Boeing van Malaysian Airlines vlucht MH17. Hij  gaat trouwens volgende week naar Maleisië om er over te spreken. Alhoewel hij hier geen zekerheden verschaft – dat kan ook niet – lijkt hij geen geloof te hechten aan de beweringen die men vanuit de Nederlandse regering, de VS en Oekraïne vertelt.

Zo toont hij de contradicties in hun verhaal en wijst ook op een aantal eigenaardigheden zoals het wissen bij het Nederlandse ministerie van Justitie van het mailverkeer uit die periode over de zaak. Met als vraag of dit vernielen van bewijsmateriaal een strafbaar feit

Verder constateert hij dat vlak voor de aanval op vlucht MH17 de VS tegen Rusland een boel sancties getroffen had waarbij de EU twijfelde wat men hier ging doen. De aanslag op MH17 veranderde plots alles, ondanks enorme druk vanuit Washington. Het trok de EU onmiddellijk richting de VS.

En dan is er het opmerkelijke feit dat Bellingcat, die stelt via het internet onderzoek te doen, plots op 15 juli, twee dagen voor het neerhalen van die Boeing, rond Oekraïne actief wordt en, wat dacht je, in de kortste keren de ‘bewijzen’ ontdekt voor de Russische betrokkenheid bij de zaak. Wat zacht uitgedrukt niet alleen verdacht is maar ook voorbedachte rade doet vermoeden.

De Oekraïense veiligheidsdienst wist zelfs al praktisch de dag zelf de bewijzen hiervoor te hebben. Bellingcat is een onderdeel van de Atlantic Council, een aan de NAVO gelieerde studie- en propagandadienst. En vanuit o.m. de NAVO stuurde men de staatsgreep in Kiev en de daarop volgende duizenden mensenlevens kostende burgeroorlog.

Corry Hancké schreef in De Standaard van 8 augustus 2019: “De Berkoet (de oproerpolitie toen, nvdr.) vielen vreedzame betogers aan die op het Maidanplein protesteerden.” Hier enkele van die vreedzame betogers. De Standaard is dan ook een kwaliteitskrant.

Bellingcat kwam voor het eerst prominent in het wereldnieuws met de gifgasaanval van 21 augustus 2013 op het Syrische stadje Ain Tarma in Oost-Ghouta. Eliot Higgins, de man achter Bellingcat, gaf zich toen uit voor de grote raketspecialist en beweerde op basis van een foto van die gebruikte raket dat die van het Syrisch leger kwam.

Een die volgens hem meer dan 9 kilometer kon vliegen en afkomstig was van de 104de brigade van de Republikeinse Garde. Het is de elite-eenheid die het presidentieel paleis toen bewaakte.

De bedoeling van hem en zijn kompanen, zijnde oud militair C.J. Chivers bij de New York Times en Human Rights Watch, was duidelijk om het Amerikaanse leger massaal te doen ingrijpen. Human Rights Watch publiceerde toen zelfs een persbericht met een oproep tot bombardementen. Maar Obama weigerde en liet het vernielen van Syrië liever afwerken door al Qaeda en hun vrienden zoals toen nog ISIS.

Al snel bleek het verhaal over die raket ook leugens te zijn en kon die raket maximum 2 kilometer vliegen en kwam die dus van de jihadisten. Die hadden op 9 december 2012 een voorraad sarin kunnen bemachtigen toen ze de basis van regiment 111 bij Aleppo veroverden.

Aanbidding van de heiligen

Maar geen probleem. Bellingcat zag overal via het internet bewijzen voor de verhalen van de NAVO en haar bondgenoten. Zolang men natuurlijk geen kritische vragen stelde of inzoomde op die vermeende bewijzen. Ook in de affaire Skripal kreeg men van Bellingcat hier hetzelfde verhaal. Het is de lieveling van onze massamedia en vragen hierbij diende men niet te stellen.

Wel kwam dit boek te vroeg om meer duidelijkheid te kunnen scheppen in de zaak van MH17. Sindsdien is er weer een nieuw rapport van het Nederlandse JIT, Joint Investigation Team, en met de bewijzen komende van Bellingcat kon men volgens het JIT zelfs met (sic) absolute zekerheid de namen geven van vier mensen die verantwoordelijk waren voor het vanuit Rusland overbrengen van die Russische raket.

Breed in de media smeerde men hun namen uit – Ondanks de strenge Nederlandse regel dat men in gerechtszakengeen in de pers geen namen noemt was er ditmaal geen enkele terughoudendheid bij bladen als de NRC – als zijnde schuldig aan massamoord op burgers. Dit terwijl ze volgens dit verhaal van de JIT alleen maar schuldig zouden zijn aan het vervoer van een raket. Maar geen probleem hoor, Bellingcat zal desnoods wel de man vinden die toen op dat knopje drukte nodig voor de lancering.

En men weet dat Bellingcat daarmee wegkomt want vanuit de massamedia moet men nog de eerste kritische vraag stellen over hun beweringen. Deze journalisten zijn allen als die vrome katholieken die in Lourdes hopend op genezing bidden bij het beeld van Christus of de vermeende maagd Maria. Bellingcat is als de teksten van de Evangelisten, dus heilig.

Militaire strategie

Zeer belangrijk is ook dat Kees van der Pijl het heeft over de militair strategische implicaties van het geheel. Waarbij men in de VS herinneringen oproept aan de mislukte invasies van Napoleon en Hitler die vastliepen in de oneindige diepte van Rusland. Nu zit men dankzij de verovering van Oekraïne zelfs aan de Zwarte Zee en niet ver meer van de Wolga. Het doet sommige Amerikaanse generaals ongetwijfeld dromen.

 Poetin en vlucht MH17 - Kamagurka - Humo - 29-07-2014

Veel bewijzen heeft men niet nodig om de schuldige te vinden en dat is zoals steeds de Russische president Vladimir Poetin. Hier Kama & Seele in Humo van 29 juli 2014. De Russofobie is in onze media alomtegenwoordig. Voorheen was hij in 2013 volgens de cartoonist van de Britse krant The Times ook al de dader van de aanval met gifgas in de Syrische stad Ain Tarma (Oost-Ghouta). Informatie noemt men dat.

Waarbij hij ook herinnert aan de oproepen tegen Poetin van Carl Gershman, voorzitter van de National Endownment for Democracy, de tak van de Amerikaanse regering die verantwoordelijk is voor de serie staatsgroepen en burgeroorlogen gekend als kleurenrevoluties. Deze bedreigde Poetin op 26 september 2013 zelfs persoonlijk in de Washington Post. De herbewapening van Rusland is dan ook logisch.

Het is de VS, en ook zo te zien de EU, nooit te doen geweest om van Rusland een zogenaamd democratische staat te maken maar het verder te vernielen en opdelen in een serie kleinere staten. Het was trouwens het idee van de nu overleden Amerikaans-Poolse strateeg Zbigniev Brzezinski. De man die als Amerikaans Nationaal Veiligheidsadviseur in 1978 Afghanistan in brand stak. Een vuur dat meer dan 40 jaar later blijft branden.

Sinds het verschijnen van dit boek zijn er in Oekraïne terug verkiezingen geweest voor het presidentschap en het parlement. De president is nu Volodymyr Zelensky en zijn partij Dienaar van het Volk. De man was een cabaretier. Een partij waarachter voor wie wil kijken opnieuw Ihor Kolomoyskyi opduikt, de oligarch en grote rivaal van o.m. Porosjenko, de vorige president en oligarch.

Als Kolomoyskyi een bedrijf wou overnemen dan stuurde hij desnoods eerst een knokploeg waarna de overname steeds vlot verliep. Knokploegen die hij ook gebruikte om in het oosten van het land de opstand zoveel mogelijk de kop in te drukken.

Zijn Privatbank, toen de grootste van het land, werd op vraag van het IMF onteigend nadat men stelde grote onregelmatigheden te hebben ontdekt die tot een faling konden leiden. Hij zal met president Zelensky, die via zijn televisiezender zijn show uitzond en zo populair werd, deze nu wel terugkrijgen. Hij is al terug in het land na zijn verblijf in Israël.

En alhoewel de staatsgreep werd uitgevoerd door het uitschot van Svoboda en Pravy Sektor gekend voor hun extreme jodenhaat was hij, jood zijnde, hun vriend. Overal rondom Zelensky zie je ook de mannen van Kolomoyskyi opduiken. Het belooft.

Een van zijn voornaamste bedrijven is de gasholding Burisma waar Hunter Biden, de zoon van de vroegere Amerikaanse Democratische vice-president en huidig presidentskandidaat Joe Biden, bestuurder bij werd.

igork_1

De Oekraïense oligarch Ihor Kolomoyskyi moet de verkiezing van zijn mannetje Volodymyr Zelensky tot president gevierd hebben. De weg lijkt nu vrij om zijn rivalen binnen de oligarchie uit te schakelen.

Toen het gerecht in Kiev met een onderzoek tegen zoonlief begon vroeg Joe Biden het ontslag van de procureur en het stopzetten van het onderzoek. Zo niet kon Kiev fluiten achter een miljardenlening. De lening kwam er en de procureur kon gaan.

De Belg met Oekraïense wortels: “Die verkiezingen met Zelensky waren een poppenkast. Er is in het land nergens geld behalve bij de oligarchen. En verkiezingen als dit organiseren kost veel geld. Zelensky is dan ook simpelweg de handpop van de oligarchen.” Niet de dienaar van het volk dus maar die van een kliek oligarchen.

Willy Van Damme

1) Kees van der Pijl, Flight MH17, Ukraine and the new cold war, prism of disaster, Manchester University Press, 198 pagina’s, 2018, 18,99 euro.

Zeer interessant is ook het debat tussen Kees van der Pijl en de Nederlandse journalist Karel van Wolferen bij internettelevisie Weltschmerz. Ooit een jarenlange medewerker van de NRC en als journalist de grootste kenner van Japan ooit. Hij publiceerde er ook meerdere boeken over, tot in Japan toe. Nu is hij in de Nederlandse media persona non grata.

Hij werkte ook voor de Far Eastern Economic Review in Hong Kong, het beste nieuwsblad ooit dat na de pensionering van hoofdredacteur Derek Davies gekocht werd door Rupert Murdoch die het koelbloedig de nek omwrong. Zie: https://player.fm/series/caf-weltschmerz/reflecties-rond-de-mh17-kees-van-der-pijl-en-karel-van-wolferen

2) Stepan Bandera leefde na de oorlog in het zuiden van Duitsland onder Amerikaanse bescherming maar werd door onbekenden in München op 15 oktober 1959 vermoord. Vermoedelijk door de Sovjets. Tegenwoordig bestaan er in Oekraïne postzegels met zijn beeltenissen evenals pleinen en straten met zijn naam en die van zijn kompanen.

Een duidelijke waarschuwing van de familie al Saoed

De ongebreidelde arrogantie van de familie al Saoed, feodale heersers over hun land, is gekend. Soms gaan ze echter nog in crescendo en vallen op dit vlak alle grenzen weg. Hoe walgelijk ook. Deze onderstaande tweet is hiervan een zeer mooi en ook veelzeggend voorbeeld. Ze was vorig jaar gericht aan de Canadese regering. Iemand met een geheugen haalde hem netjes een jaar later terug boven water.

Saoedi-Arabië - Canada - 9-11-2001 - 6 augustus 2018

Een duidelijke waarschuwing van de familie al Saoed voor Canada.

De toenmalige Canadese minister van Buitenlandse Zaken, Chrystia Freeland protesteerde vorig jaar in de lente en zomer tegen de arrestatie door de familie al Saoed van allerlei opposanten en hun behandeling in de gevangenis.

Daarop reageerde de familie al Saoed met strafmaatregelen tegen Canada en stuurde het onder meer deze tweet rond. Een die niets aan de verbeelding overlaat en stellende: “Zoals het Arabisch spreekwoord zegt: Hij die zijn neus in andermans zaken steekt ontdekt dingen het hij niet leuk zal vinden.” Met daarbij een foto die zonder enige twijfel herinneringen oproept aan de aanvallen van 11 september 2001 op de VS.

Prins Bandar bin Sultan al Saoed, de toenmalige Saoedische ambassadeur in de VS, was een van de financiers van die terroristen die volgens de officiële versie betrokken waren bij die erg dodelijke aanslagen. Deze tweet van de familie al Saoed raakte amper in onze media. De lezers en televisiekijkers zouden immers eens vragen kunnen stellen over wat er toen in 2001 exact gebeurde.

De Belgische vrienden van de N-VA

In 2015 plaatste de N-VA op Knack.be via twee van haar mandatarissen stevige pleidooien voor Belgische steun aan dat land. De eerste was op 22 september 2015 van het toenmalige Antwerpse partijlid Els Van Doesburg. Waarbij zij tekeer ging tegen diegenen die kritiek hadden op het land van de Al Saoed omwille van het feit dat het amper of geen Syrische vluchtelingen opnam.

Zo stelt zij op haar persoonlijke pagina over haar: ‘Geen excuustruus die toevallig aan de beurt is. Wij, jonge zelfbewuste vrouwen…’ En neen, zij draagt op die webpagina geen nikab. Zij is tegenwoordig gemeenteraadslid in Antwerpen en parlementair medewerkster van Peter De Roover, de fractieleider van de partij in het federaal parlement.

Waarna Peter De Roover op 16 november 2015 dat in diezelfde Knack.be nog eens overdeed en zelfs in crescendo ging stellende dat men dit land onvoorwaardelijk moest steunen. Het vocht immers mee tegen ISIS stelde de man zonder enig aarzelen tegen de critici van dat land, geboorteplaats van het salafisme. In werkelijkheid was Saoedi-Arabië een van de voornaamste financiers en wapenleveranciers van ISIS.

Els van Doesburg

Els Van Doesburg (N-VA) nam het niet dat men kritiek had op het vluchtelingenbeleid van de familie al Saoed.

Zelfs toen de Iraakse strijdkrachten hun hoofdkwartier in de Iraakse stad Mosoel belegerden leverde het nog wapens aan ISIS. Dit volgens de door de EU en Duitsland bestelde studie bij de Britse ngo Conflict Armament Research. Deze volgde gewoon het spoor van de op het slagveld gevonden wapens die Bulgaars bleken te zijn. Het is geweten dat de familie al Saoed vrijgevig is voor wie haar steunt. Washington DC leeft er van.

Ondertussen zit Vlaams minister van Binnenlandse Zaken Liesbeth Homans wel te ageren tegen moskeeën die volgens haar het Saoedische salafisme propageren. Bewijzen hiervoor lijkt zij echter nog niet te hebben gegeven. Maar het klink in de media natuurlijk erg stoer. En meer moet dat zo te zien niet zijn.

En in Canada is het wat betreft Saoedi Arabië zo te zien tegenwoordig erg stil. Het land stond toen in 2018 ook moederziel alleen in haar conflict met de familie al Saoed. Het was een bittere les voor Canada om te zien hoe haar vermeende bondgenoten en (sic) verdedigers van de mensenrechten in wezen de kant kozen van de familie al Saoed. Of woorden in de wind.

Willy Van Damme

 

 

 

 

De Dendermondse gevangenis–Het einde van een strijd

De Raad voor Vergunningsbetwistingen, de administratieve rechtbank die als laatste in de rij moet oordelen over bouwvergunningen en wat men nu omgevingsvergunningen noemt gaf het groen licht voor de bouw van de nieuwe Dendermondse gevangenis. Zij heeft nu de bezwaren tegen bouwvergunning en de ontsluitingsweg naar deze gevangenis verworpen. En haar oordeel is definitief.

Overleg na bouwverlof

Het is het zoals hier eerder geschreven verwachte einde van een ongeveer 10 jaar (!) durende juridische strijd van een aantal omwonenden en de Regionale Actiegroep Leefmilieu Dender en Schelde (RALDES). De bouw van die weg kan theoretisch vandaag aanvatten.

Gevangenisgebouw Dendermonde - Omgeving

Een computersimulatie van de nieuwe gevangenis die zoals men kan verwachten een heel idyllisch beeld schept van die instelling.

Er is nog wel een geschil bij de Raad van State rond het wijzigen door Geert Bourgeois, toenmalig minister voor Erfgoed, van het beschermingsdecreet voor het landschap van de Oude Dender. De aanpassing van dit besluit was nodig om de ontsluitingsweg naar de gevangenis aan te kunnen leggen.

Maar volgens de woordvoerster van de Regie der Gebouwen, bouwheer van de gevangenis, is dat geen echt probleem. “We hebben een bouwvergunning voor zowel de gevangenis als de ontsluitingsweg en kunnen dus starten”, klinkt het daar.

Al snel na het bouwverlof zal er overleg zijn tussen de verschillende partijen, en dat zijn vooral de Regie der Gebouwen, de tijdelijke bouwvereniging BAM die de bouw moet realiseren, het ministerie van Justitie, de stad en de Vlaamse Waterweg. Die laatste moet zorgen voor de afwerking van de ontsluitingsweg.

Grondspeculatie

Normaal gezien zal de weg met de brug er eerst komen want anders moet al het zwaar verkeer nodig voor de bouw langs de Boonwijk en de Meersstraat rijden en die is hiervoor feitelijk niet geschikt. Vermoedelijk zal men vlug dit najaar dus die al klaar liggende brug plaatsen en de weg afwerken. Wat snel kan gaan.

Oud Klooster - 25-04-2009 - 2

De kouter van het Oud-Klooster. De gevangenis zal een 10% beslaan van die kouter en komt rechts achteraan niet ver van die spoorlijn.

Waarmee dan definitief een einde komt aan een al meer dan 16 jaar aanslepende zaak. Talrijk waren de protesten, bezwaarschriften en beroepen bij allerlei rechtbanken en hogere overheden. Driemaal moest de provincie een nieuw ruimtelijk uitvoeringsplan opmaken en ook hier was het dus derde keer, goede keer.

Deze landbouwkouter van het zogenaamde Oud Klooster – hier stond bij het prille begin van Dendermonde een klooster dat nu feitelijk geheel verdwenen is – was bij de opmaak van de gewestplannen rond 1970 aangeduid als een woonuitbreidingsgebied.

Waarna DDS, de lokale intercommunale voor streekontwikkeling, begon met de aankoop van gronden daar. Ook verwittigde men enkele plaatselijke politiek goed geïntroduceerde families over die gewestplannen. Het gevolg was een beperkte vorm van grondspeculatie. Die hoopten op een lekkere extra spaarcent en zagen door de bouw van deze gevangenis die wens vervliegen. Hun gronden werden immers als landbouwgrond aangekocht.

Eksterstraat

Bij het begin van de protesten waren een aantal onder hen er trouwens als de kippen bij om te klagen over die plannen. Sommigen in de buurt zwegen dan weer en slikten hun extra winst in terwijl de anderen die gevangenis elders wilden, bijvoorbeeld bij de Eksterstraat, een sterk geïsoleerd gebied niet ver van de expresweg N41.

DSCN4696

De Eksterstraat in Sint-Gillis-Dendermonde waar sommige actievoerders dan de gevangenis wilden. al snel was er ook hier al een actiecomité tegen.

Vanuit de toenmalige lokale Open VLD, die toen sterk ageerde tegen die gevangenis op het Oud Klooster, ondernam men zelfs pogingen om die via de provincie en een door Grontmij gemaakte studie toch aan de Eksterstraat te plaatsen. Wat praktisch bijna onmogelijk was.

Het dossier zat op de provincie in handen van de Open VLD. Maar Dendermonde doorzag die manoeuvres en het plan faalde. Een van de tenoren van het verzet wiens familie op het Oud Klooster gronden had was gemeenteraadslid voor Open VLD. De Dendermondse liberalen steunen sinds de vorige legislatuur nu wel het project geheel.

Als gevolg van de bouw van die ontsluitingsweg ontstonden er ook protesten aan de Tragelweg, een doodlopende straat op de linkeroever van de Oude Dender. Die bewoners daar zagen in die op een goeie 100 meter van hun woningen gelegen weg immers een gevaar voor de rust. Enkelen beschouwden het zelfs als een soort autostrade.

En dan waren er natuurlijk ook veel natuurliefhebbers want die kouter van het Oud-Klooster is een mooi natuurgebied. Wel gaat die gevangenis maar een 10% van deze kouter innemen en verloor de rest sindsdien zijn statuut van woonuitbreidingsgebied. Bouwen is er nu verboden.

DSCN3907

De actiecomités tegen de gevangenis tijdens een persconferentie in café Tijl in betere tijden toen het hen nog voor de wind ging.

Alleen digitaal

In het begin hadden de protesten groot succes. Ze was er bij het eerste PRUP volgens de Raad van State (RvS) onduidelijkheid over de ontsluiting van die gevangenis. Ging dat via de Meersstraat, een nu nog niet geasfalteerde doodlopende straat, of via die nieuwe toen nog aan te leggen weg. Het was voor de RvS voldoende reden om het PRUP in de vuilbak te gooien.

En dan had de Raad van State bij het tweede PRUP opnieuw bezwaren omdat de geplande opmaak van het milieueffectenrapport voor dit PRUP alleen via het internet was kenbaar gemaakt en niet als vroeger via een gedrukte publicatie. Wat het gevolg was van een eerdere decreetwijziging van het Vlaams parlement. Maar dat schade de belangen van de burger stelde het tweede arrest.

Een wel heel raar besluit daar het Staatsblad, de bron van alle wetgeving, toen al jaren alleen nog digitaal verscheen. Zeker ook omdat de afdeling Wetgeving van diezelfde raad bij haar advies rond dit parlementair voorstel geen bezwaar had gemaakt tegen die decretale wijzing over deze zaak

Volgens drie goed geplaatste bronnen aan beide zijden van het conflict was dit een gevolg van de oprichting eerder door de Vlaamse regering van de Raad voor Vergunningsbetwistingen (RVVB). Die nam zo een belangrijke bevoegdheid af van de Raad van State en, volgens die drie bronnen, nam de Raad van State hierom via dat arrest weerwraak op de Vlaamse regering.

DSCN1786 (2)

De ondertekening op 28 juni 2011 van het contract voor de bouw van de nieuwe gevangenis op het Dendermondse stadhuis. Met vooraan minister van Financiën Didier Reynders (MR), daarachter minister van Justitie Stefaan De Clerck (CD&V), de man van de tijdelijke bouwvereniging BAM en achteraan de Dendermondse burgemeester Piet Buyse (CD&V).

Hiërarchie in rechtspraak

Wat indien waar een grote schandvlek is op onze rechtspraak. Het is Vrouw Justitia naakt. De economische schade van dit arrest was ook groot. Zo was er daardoor een serieuze vertraging bij bouw van de elektriciteitscentrale in Zeebrugge die nodig is om de door die windmolens in zee geproduceerde energie aan land te brengen.

Intussen blijkt uit dit dossier echter dat er goede afspraken gemaakt zijn tussen de Raad van State en de Raad voor Vergunningsbetwistingen (RVVB). Want dat was nodig. Zo liepen er bij beide administratieve rechtbanken procedures rond deze zaak en het kwam er daarom op aan dat ze elkaar niet voor de voeten zouden lopen.

Zo schortte de RVVB de vergunning voor de bouw van de gevangenis en de ontsluitingsweg in afwachting van een definitief arrest van de Raad van State. Het probleem – en een grote fout – van onze regionalisering is immers dat er geen hiërarchie is tussen een regionaal decreet en de nationale wetgeving. Dat is hier netjes opgelost.

RALDES woest

Terwijl de overheden en een groot deel van de bevolking in de stad blij zijn met de evolutie van dit dossier is men echter bij RALDES woedend. Zo stellen zij dat de Raad van State tweemaal neen zei maar nu ja, ondanks ook ditmaal een nee van de adviseur bij de raad.

Zo schrijven ze in hun persbericht: “Welke machinaties hebben hier gespeeld? De logica hierachter is alleszins ver te zoeken!” Vergetend dat men het PRUP tweemaal had aangepast aan de eerdere bezwaren van de raad die kwamen van …. RALDES en de protesterende buurtbewoners.

IMG_0661

De bouw van de sluis en brug over de Oude Dender. De verdere afwerking van de sluis zal volgens een bericht van de Vlaamse Waterweg, de eigenaar, blijkbaar nog op zich laten wachten.

Verder hebben zij het ook over: “… nog maar eens uiterst kostbare ruimte verloren door onbesuisd gedrag van de machthebbers….. Alternatieve inplantingen werden nooit ernstig onderzocht! Om één of andere duistere reden, zeker niet het algemeen belang, moest en zou de gevangenis op die plaats komen.”

Over de plek waar de gevangenis moest komen zijn die voorbije 16 jaar en tot nog dit jaar hevige discussies gevoerd, van de Dendermondse gemeenteraad tot herhaalde malen voor de Raad van State. Woedend was de reactie als gewezen burgemeester Norbert De Batselier (SPA) nu ongeveer 15 jaar terug tijdens de gemeenteraad de kwestie van grondbezit en speculatie opwierp.

De reden voor die keuze zijn al die jaren steeds duidelijk geweest en hadden te maken met de geschikte ruimte en de ligging in het kleinstedelijk gebied. Als er hier machinaties waren dan was het bij diegenen die actie voerden tegen de gevangenis.

In de fameuze studie van Grontmij klonk het grote argument voor de inplanting in de Eksterstraat dat dit zo’n mooi gebouw was dat die bij het naderen van Dendermonde via de N41 aan de bezoekers een positieve indruk ging geven. Nou!!

De open ruimte

Bovendien zit er een serieuze tegenstrijdigheid in hun persbericht. Eerst protesteren zij tegen de aanslag op de openbare ruimte – wat klopt – maar gelijktijdig klagen zij aan dat men niet koos voor een inplanting elders. Er is dus in hun visie zo te zien een hiërarchie in het aanslagen van de open ruimte en het negeren van de nog niet bestaande betonstop.

Wat zij echter natuurlijk helemaal vergeten is dat het hier niet gaat over een bedrijventerrein of woningbouwproject maar over de bouw van een gevangenis. De huidige in Dendermonde is te klein en vooral totaal verouderd. Ze stamt uit het midden van de negentiende eeuw.

IMG_2129

Het interieur van de oude gevangenis in Dendermonde aan de Leopoldlaan. Deze dateert van 1863 en is een geklasseerd gebouw. Het is een der oudste gevangenissen van het land. De vraag is dan ook wat de Regie der Gebouwen hiermee later gaat doen.

België werd hierover wegens de schending van de mensenrechten van die gevangenen al herhaaldelijk veroordeeld. Ook terecht. Een nieuwe gevangenis is geen luxe maar om reden van de mensenrechten hoogst noodzakelijk. Tellen de mensenrechten dan niet?

Er loopt nu een dossier voor een groots bouwproject aan Krijgem, pal bij de Tragelweg, de Oude Dender en het Oud Klooster. Maar hiertegen hoorde men tot heden geen enkel bezwaar, noch van RALDES, noch van de omwonenden. Dat kan zo te zien dus wel. Logica???

Willy Van Damme

:

Little Britain en Iran

Door de Britse kaping van de Iraanse olietanker Grace 1 in de Straat van Gibraltar maakte Londen zich internationaal gewoon belachelijk. In London denken sommigen nog steeds dat ze een machtige natie zijn die zoals voorheen de wateren van de wereld beheersen. Britain rules the waves klinkt het mooi in dat tijdens The Proms uit volle borst gezongen lied. Nostalgie volop en leve de illusies.

Geen vloot de naam waardig

In de praktijk is dat echter iets totaal anders. Het Verenigd Koninkrijk controleert geen enkele zee meer, behoudens misschien de Ierse. Gemeten volgens de door het IMF verzamelde index van de koopkrachtpariteit – naar deze organisatie stelt de meest betrouwbare maatstaf om de economische kracht der landen te meten – is de Britse economie goed voor een magere 2,2% van de wereld.

Het staat daarmee achter China (19,29%), de VS (15,3%), Indië (8,07%), Japan (4,05%), Duitsland (3,15%), Rusland (3,07%), Indonesië (2,64%) en Brazilië (2,46%). Het staat qua economische macht dus met zijn 2,2% (1) maar op de 9de plaats meer. En het zakt alsmaar verder in die hitlijst. Bovendien heeft het ook nog amper oorlogsschepen.

Typerend is dat toen die onder Britse vlag varende olietanker door de Iraniërs met vermoedelijk drogreden in beslag werd genomen de Britten moesten toegeven in de Perzische Golf maar een oorlogsschip te hebben. Maar, opperde de Britse regering, ze gingen er nog een sturen. Twee dus. Tot echter bleek dat dit ‘nieuwe’ schip gewoon diende om het andere te vervangen. Dat is de staat van de hedendaagse Britse vloot.

Brits schip gekaapt in Straat van Hormuz - Juli 2019

De onder Britse vlag varende olietanker Stena Impero werd, gebruik makend van vermoedelijke drogreden, aangeslagen door Iran. Wat te verwachten was. Of hoe de Britse regering van Theresa May zich in de eigen voet schoot. Blijkbaar was de herrie met Brexit voor haar nog niet genoeg. Die Conservatieven toch.

Dat men niet met de voeten van Iran moet spelen bleek trouwens vrij snel. De dag na onderhandelingen in Londen tussen de gouverneur van Gibraltar, de Britse minister van Buitenlandse Zaken en de Iraanse ambassadeur en nadat diezelfde dag een richtbank in deze Britse kolonie besloot de aanhouding van de bemanning van de Grace 1 tot 15 augustus te verlengen sloeg Iran toe. Men kaapte dan maar een onder Britse vlag varend schip.

Een oog voor een oog klonk het in bijbelse termen. Waarna de nu ontslagen Jeremy Hunt als minister van Buitenlandse Zaken stelde dat Iran dan maar de gevolgen zou moeten dragen. Waarop hij zijn Europese (sic) collega’s opriep om een Europese vloot samen te stellen om de Straat van Hormuz te bewaken. Een lachwekkend idee.

Stikken in eigen moeras

Officieel klonk er in Brussel sympathie voor de Britse problemen maar men liet de Britten gewoon stikken in hun eigen moeras. En hier verder doen met de VS wilden de Britten in geen geval. De door Israël en de Amerikaanse nationale veiligheidsadviseur John Bolton verhoopte oorlog ziet men ook in Londen niet zitten. Dat gaat hen gewoon veel te ver.

En dus zit er voor de Britten niets anders op dan door de knieën te gaan en achter de schermen met Iran een geheim akkoord te maken waarbij beide schepen vrij komen. Vermoedelijk eerst de Iraanse in Gibraltar aangeslagen tanker.

En zoals te verwachten steunde de Britse media, van The Sun over Reuters, BBC, The Guardian tot en met The Financial Times verenigd de oerdomme arrogantie van hun regering. Waarmee ze nogmaals hun totale onbetrouwbaarheid bewezen. Dat de Straat van Gibraltar een internationale waterweg is waar er vrijheid van navigatie is verzweeg men.

In het geval van de Straat van Hormuz vlakbij bij Iran schreeuwen diezelfde media dan weer heel luid over ‘het recht op de vrijheid van navigatie’. Zoals men er eensgezind  eveneens netjes vergat te schrijven dat het olie-embargo tegen Syrië alleen slaat op schepen van de EU en niet op die van andere landen zoals Iran. De Britse media zijn gewoon slaven van hun regering.

Er varen trouwens regelmatig Russische schepen door deze Straat van Gibraltar met wapens voor Syrië aan boord. Maar die durven de ‘dappere’ Britse mariniers niet kapen. Ze zouden het eens moeten durven doen. Maar met Iran dacht men in Londen zo te zien echter een zacht gekookt eitje te hebben. Mis.

Waar zou Penny Mordaunt de nu afgezette Britse minister voor Defensie en hier de vermoedelijke verantwoordelijke trouwens eindigen? Waarschijnlijk in de totale anonimiteit. Of als bemanningslid van een tanker in de Perzische Golf misschien. Ze zullen er haar graag zien komen.

Willy Van Damme

1) De cijfers zijn die van april 2019.

Gekeuvel over terreurbestrijding in Humo

Een gezellig gekeuvel met de EU-coördinator voor de terrorismebestrijding Gilles de Kerckhove (Humo 26 juli).

Maar dat bijvoorbeeld de aanslag op de Manchester Arena gepleegd werd door terroristen die de Britse geheime dienst MI6 voordien volgens The Financial Times naar Libië had gestuurd om Moeammar Kadhaffi te vermoorden en het land om te toveren tot een jihadistisch paradijs lezen wij niet.

Evenmin lezen we dat de dodelijke salafistische aanslag op de Rambles in Barcelona gepland werd door een informant (Es Satty) van de Spaanse geheime dienst (De Morgen). En dat al Qaeda in Jemen (de daders van de aanslag op Charlie Hebdo) nu met Europese en ook Belgische wapens (tientallen bronnen) aan de zijde van Saoedi Arabië en het Westen vechten lezen we evenmin.

Het interview is dus een gezellige babbel met veel dooddoeners. Maar meer had ik ook niet verwacht als we zien we het gesprek afnam.

Willy Van Damme

Reactie op een interview met Gilles de Kerckhove, EU-coördinator voor de terrorismebestrijding in Humo van 26 juli. Afnemer van het gesprek was Montasser Alde ’Emeh naar eigen zeggen een gewezen informant van onze Staatsveiligheid die in die periode onder meer vanuit jihadistisch Syrië in onze media reclame maakte voor die salafistische terreurgroepen ginds. Wat zeker extra volk naar Syrië en Irak lokte.

Naar sommigen uit zijn omgeving beweren was dat om zo te infiltreren in dit milieu. Of hoe onze Staatsveiligheid zo steun verleende aan al Qaeda en andere terroristenbendes. Misschien iets voor een interpellatie in het parlement en het Comité I dat onze veiligheidsdiensten moet controleren. Wie durft?

De centrale vraag is om die reden waarom die veiligheidsdiensten toelieten dat al Qaeda & co hier die zwaar moorddadige aanslagen konden plegen en waarom ze hen ook nu nog blijven bewapenen. En wanneer gaat onze pers dat eens durven aanklagen? Met Sint-Juttemis?

Montasser is van Palestijnse origine wiens familie haar eigendom verloor aan zionistische roversbendes. Geen probleem, in het Midden-Oosten speelde hij door zijn optreden gewoon het spel mee van Israël die de regio in een orgie van geweld wil zien ten onder gaan.

Met veel spijt

Het was woensdag een gemeenteraad die grotendeels al in vakantiestemming was. Punten zoals de kermis op de gedempte Dender – dat wordt tot een tijdelijk mooi parkje omgetoverd – of de bodycams bij de politie passeerden zonder enig debat of vraagstelling. Slechts een punt verknoeide die sfeer, de sluiting van de Freinetschool Appelbloesem in Appels. Het stadsbestuur van N-VA en CD&V wil die sluiten en dit tot groot ongenoegen van de oppositie en natuurlijk die schoolgemeenschap.

Stevig debat

De reden voor die sluiting zijn volgens de meerderheid de grote te verwachten kosten – tot 1 miljoen euro zegt men – en het dalend leerlingenaantal met dit komend schooljaar slechts een nieuw ingeschreven kleuter. Maar dat van de kosten blijkt nep want die dringen zich niet op en de nodige nieuwbouw kan men zonder veel discussie uitstellen tot de hogere overheid subsidies ter beschikking heeft.

Eigenaardig is zeker het dalend leerlingenaantal dat ingaat tegen de tendens elders waar Freinetscholen een groeiende populariteit kennen. Desnoods dus eventueel leerlingen aantrekken van buiten Dendermonde zou zo te zien normaal geen probleem mogen zijn. Maar het huidig stadsbestuur weigert hierover voorstellen te doen of een onderzoek te gelasten. Met andere woorden: Ze moet dicht, terecht of onterecht en geen discussie.

DSC_0786

Ook voor de gemeenteraad woensdagavond voerden ouders en leerlingen van de basisschool Appelbloesem actie. Er waren ditmaal wel minder actievoerders dan de vorige maand. Vermoedelijk een gevolg van het verlof.

Het werd woensdagavond zoals men kon verwachten dan ook een stevig debat, toch vanwege de oppositie. Die herhaalde in wezen vooral de al gekende argumenten. Voor Niels Tas (SP.A), die een amendement van zijn fractie ter stemming voorlegde (1), overheerste bij hem: “verontwaardiging, treurnis en woede”.

Waarbij hij er op wees dat tot vorig jaar men bij het stadsbestuur, waar hij deel van uitmaakte, sprak van verdere groei en men geen enkel probleem had met de eventuele en beperkte kosten die zich op lange termijn gingen opdringen. De overheid zorgt namelijk voor de nodige subsidies. Het is alleen (lang) wachten.

Hij sprak daarom van vuile spelletjes, het werk van politieke ego’s en ongezien in de Dendermondse politiek. Waarbij hij bovendien opperde dat men zelfs stadspersoneel onder druk zette om zich hier naar wat Tas noemde “in te tomen”.

Advies schoolraad

Ook wees hij op het volgens hem zwaar gebrek aan participatie. Voor hem was hier geen inspraak meer betrof het gewoon ‘bezigheidstherapie’. Men kreeg wel cijfermateriaal maar pas na veel aandringen en onvoldoende, opperde hij.

Het advies van de schoolraad is hier typerend. Die stelde geen advies te kunnen geven wegens het ontbreken van voldoende gegevens.en eisten die alsnog op. Opvallend is dat, volgens Tas, het verslag van de schoolraad op de interne gegevensbank van de stad niet het echte verslag is.

Ook Iris Uyttersprot van Groen liet zich uiteraard erg negatief uit over de plannen tot sluiting van de school. En ze had haar huiswerk duidelijk goed gemaakt. Van een politiek lichtgewicht ontpopte ze zich plots tot een gemeenteraadslid met degelijke kwaliteiten.

DSC_0795 - kopie

Iris Uyttersprot (Groen) had haar interpellatie ditmaal goed voorbereid en leverde haar tot heden beste prestatie tijdens deze nog prille legislatuur.

Een degelijk spreker zal ze misschien nooit worden maar ze liet alleszins een goede indruk na. Voor haar ontbrak het bij het bestuur aan een masterplan voor onderwijs. Waarbij zij wees op de voorziene bevolkingsgroei in de stad waar men geen rekening mee hield. En zoals Niels Tas stelt ook zij dat men nooit naar oplossingen en alternatieven zocht. Een bij de oppositie weerkerend thema.

Rancune 

Voor Stefaan Van Gucht (Vlaams Belang) was het simpel en zijn er in dit dossier veel vragen maar weinig antwoorden: “Het is gewoon rancune bij CD&V want zij wilden er nooit een kleuterschool. En dat is de ware reden voor deze sluiting.”

Laurens Hofman (Open VLD) volgde Van Gucht in die redenering en stelde de vraag of men bij een daling van het leerlingenaantal in een andere gemeenteschool die dan ook zomaar gaat sluiten. Waarbij hij wees op de Baasroodse gemeenteschool die een 9 jaar terug eveneens met een drastische daling van het leerlingenaantal zat maar dat men daar wel naar oplossingen zocht. “Ze draait nu goed”, aldus Hofman.

Ook Barbara Pas, fractieleidster van het Vlaams Belang, was scherp voor de meerderheid. Ze had het over een bedenkelijke gang van zaken.en een verrottingsstrategie waarbij men allerlei geruchten lanceerde om zo de school kapot te maken. Haar fractie steunde ook de klacht van de ouders bij de Commissie voor Deugdelijk Bestuur. “Geef hen tenminste de kans om een alternatief bij een andere onderwijskoepel te zoeken”, was haar stelling.

Bedroevend

Waren de tussenkomsten van de oppositie van een degelijk niveau dan waren de antwoorden van de meerderheid bedroevend te noemen. Martine Van Hauwermeiren (CD&V), schepen voor Onderwijs was ultrakort: “Het was een zeer moeilijke beslissing en ik heb alles gedaan om te helpen maar we werken met belastinggeld….. Ik doe dit zeker niet voor mijn plezier en heb altijd alle informatie gegeven.” Wat schoolraad en oppositie ten stelligste ontkennen.

En ditmaal in tegenstelling tot vorige maand liet de meerderheid ook anderen van haar coalitie aan het woord. Het was erg povertjes. Buiten dat er zich teveel kosten aandienen en dat het leerlingenaantal daalde wist men er niet te vertellen. Antwoorden op de kritiek was er niet bij.

En dan was er Walter Deygers, fractieleider van N-VA, die beweerde dan weer dat sommige leden van de oppositie in privégesprekken de meerderheid gelijk gaven. Namen noemde hij natuurlijk niet. Maar in de vorige legislatuur had hij als kritiek op het toenmalig stadsbestuur in de raad over de goede prestaties van de Aalsterse IBO, de naschoolse kinderopvang, Die bestaat echter niet. Wat hij nadien toegaf een leugen te zijn.

Ook burgemeester Piet Buyse (CD&V), een historicus en leraar aan het Oscar Romerocollege, wist niet beters dan tot meer dan tien jaar in de tijd terug te keren. Toen waren er immers ook problemen met die school, er waren op zeker ogenblik zelfs maar 12 leerlingen meer.

IMG_0763

Lien Verwaeren wou als fractieleidster van de CD&V de beslissing tot sluiting verdedigen maar leverde een pover stukje theater over kosten en dalend leerlingenaantal. Antwoorden op de striemende kritiek van de oppositie was er bij haar niet bij.

Waarbij hij de interne ruzies binnen SP.A en haar toenmalige schepen voor Onderwijs Pierre Caudron (2) aanhaalde en zich de geestelijke vader van die Freinetschool noemde. “Een leugen”, verklaarde Niels Tas, leraar in het GO-onderwijs. Fundamenteel op de opmerkingen van de oppositie antwoorden deed hij echter evenmin.

De macht van het getal 

De gemeenteraad deed dan ook denken aan die uit de periode van een burgemeester als Albert Cool (CD&V) toen men door de kracht van het getal er in de gemeenteraad alles doorduwde, zinvol of niet. En veel daarvan was toen zacht uitgedrukt discutabel.

Veel spijt met die leefgemeenschap betonen maar wel zonder mededogen keihard toeslaan. Het belooft voor deze legislatuur. Nu al rijst de vraag wat men gaat doen met deze site van Appelbloesem. De schepen voor Onderwijs liet daarbij over die gronden eerder het woord “tijdelijk” vallen. Iets voor projectontwikkelaar Erik Parijs?

En toen de stemmingen kwamen met eerst het amendement van Niels Tas klitte de meerderheid netjes bij elkaar. Het was meerderheid tegen oppositie. Raadslid Luc Van Mol (CD&V) volgde ditmaal trouw de partijlijn. Na zijn tegenstem vorige maand rond een procedurekwestie in deze zaak liep hij ditmaal braaf in de pas. Hij had het bevel duidelijk begrepen. Vrijbuiters zijn er niet gewenst.

Intussen gaat de actie vanuit Appelbloesem verder. Met een petitie die nu reeds bijna 1500 handtekeningen verzamelde. De vraag is of er tegen dit raadsbesluit over de sluiting beroep zal worden aangetekend. Men kan het zeker niet uitsluiten.

Willy Van Damme

1) Het amendement luidde:

De gemeenteraad geeft het College van Burgemeester en Schepenen de opdracht om, in een participatief traject, een analyse op te maken van de oorzaken van de problemen en plotse daling van het aantal leerlingen in de gemeentelijke Freinetschool van Appels . Hiermee wordt aan de slag gegaan om een doorstart van de school in Appels te garanderen. Dit kan o.m. op de volgende manieren:

     A) Er wordt een dossier voor vervangingsbouw bij Agion aangevraagd. In afwachting kent de school een doorstart in containerklassen.

    B) Er wordt onderzocht of er interesse is van een andere onderwijsverstrekker die de vrije keuze qua levensbeschouwing garandeert.

2) https://willyvandamme.wordpress.com/2011/04/28/een-kleuterschool-voor-appelbloesem/