Over Willy Van Damme

schrijver

Dendermonds paringsdansen

Op 14 oktober 2018 zijn er in België terug lokale verkiezingen en dus begint de spanning binnen het politieke wereldje stilaan toe te nemen. Opvallend daarbij is ook nu weer dat politici waarvan je lokaal jarenlang niets hoort nu plots elke week meerdere persberichten rondsturen. Matthias Diependaele van de N-VA is er blijkbaar zo een. Ze hopen zich al te kunnen kronen tot minstens schepen en liefst zelfs burgemeester.

Katholiek bolwerk

Maar wie het Dendermondse reilen en zeilen wat volgt weet dat de volgende burgemeester de naam van de huidige draagt, namelijk Piet Buyse van CD&V. Behoudens dan een grote ramp. En, inderdaad, je weet natuurlijk maar nooit. Het vel van de beer nietwaar.

IMG_7702

Al sinds het ontstaan van België is Dendermonde op een paar uitzonderingen na steeds door katholieke partijen als CD&V bestuurd. Dat zal nu in 2018 zo te zien niet veranderen.

Dendermonde is praktisch altijd een katholiek bolwerk geweest waar ondernemers, ambtenaren, paters en leraars de lakens uitdeelden en dat zal ook zo blijven. Zij het met een door de jaren sterker geworden vakbondsvleugel. De liberale periode van 1861 tot ongeveer 1880 en het succesrijke en zeer belangrijke burgemeesterschap van Norbert De Batselier (sp.a) waren een intermezzo, de uitzondering.

En dus houden de andere partijen daar rekening mee. De partij van Piet Buyse zal de vorming van een nieuw bestuur volgend jaar leiden. Weinigen die daar aan twijfelen. N-VA heeft wel een serieuze delegatie in de gemeenteraad maar is nationaal op haar retour. De top was bereikt en nu komt de afdaling. En dat zal zich ook lokaal wel laten voelen. Sommigen in de N-VA beseffen dat ook maar al te goed.

Voor Open VLD en sp.a lijkt er nationaal geen grote stijging te verwachten. Alleen lokaal zou het wat beter moeten gaan. Vorige legislatuur lagen beide partijen bijna KO tegen de grond met bij beiden interne ruzies tot zelfs in de gemeenteraad toe. Het was geen fraai zicht en toonde de politiek op zijn allersmalst.

Laurens Hofman lijsttrekker

En bij Open VLD zat men dan in de vorige legislatuur nog met een fractie die bij iedereen, ook intern, op hoongelacht werd onthaald. Het gevolg was na de verkiezingen van 2012 een erg afgeslankte fractie met nog drie leden. Maar wel allemaal nieuwe gezichten. De in wezen enigste valabele optie in die periode voor de partij.

En tot recent hielden deze zich ook erg kalm. Het was oppositie met de rem op. Men moest de stiel leren en dat ging feitelijk bijna vlekkeloos. Behoudens die ene zware fout toen ze op voorstel van de N-VA voor het ontslag van eerste schepen Leen Dierick (CD&V) stemden. Dit op basis van een door de N-VA gemaakt nepdossier. Een barslechte manier om aan de overkant vrienden te maken.

Dat veranderde echter nadat Laurens Hofman, zoon van ex-raadslid Hilde Dierickx, aangeduid werd als lijsttrekker voor de gemeenteraadsverkiezingen. En dan kwam er op 17 mei het nieuwe verkeerscirculatieplan in Sint-Gillis-Dendermonde, zijn thuisbasis, ter sprake. En dus borrelde de profileringsdrang bij de man plots op. Hij wou tonen een echte politicus te zijn. Iemand die de belangen van de burger serieus nam. Logisch. Maar….

Circulatieplan

De voorheen braaf en beleefd overkomende jonge liberaal haalde plots snoeihard uit naar de meerderheid. Niet vies van wat platte demagogie. Het was een nieuwe herboren man die alle klassieke trucs uit de politieke doos haalde. Hij wilde zich duidelijk naar de buitenwereld tonen en kiezers lokken. Ja, want de pers is op de gemeenteraad aanwezig en dus is er de kans van een foto in de krant.

IMG_3978

De nog jonge Laurens Hofman is de lijsttrekker voor Open VLD bij de komende lokale verkiezingen van 14 oktober 2018. Hij ziet een kans om zich via het verkeerscirculatieplan te tonen.

Het was dan ook eigenaardig dat bij de volgende gemeenraadszitting het niet Hofman was maar fractieleider Stijn Pluym die tijdens deze extra gemeenteraad van 31 mei over de zaak het hoge woord voerde. Het leek alsof men wat schrik had gekregen van dat jonge ‘geweld’.

Met Laurens Hofman welke die avond dan als tweede viool naar de achtergrond verdween. En Stijn Pluym klonk zoals hij dat tijdens deze legislatuur al altijd deed, bedaard maar kritisch. Hij is nu eenmaal fractieleider van de oppositionele Open VLD. Hij toonde wel een groot verschil met de eerdere interventie van zijn partijgenoot.

Waarom die plotse verandering van toon? Besefte men dat men door een te agressief gedrag zich als partner onmogelijk maakte bij CD&V? En die kan hen in 2018 eventueel uitnodigen om mee te besturen. En dus is men tegen die partij best op dit ogenblik vriendelijk. Vragen om het ontslag van schepen Leen Dierick zal er niet meer bij zijn. Bij niemand.

Andere toon

Ook bij de N-VA klinkt er plots een andere toon. Alhoewel Vlaams parlementslid Marius Meremans volgens insiders ook bij N-VA nog steeds hoopt en denkt na 2018 burgemeester te worden is er daar ook blijkbaar het besef ontstaan dat men om politiek strategische reden een minder hardere toon moet voeren tegen de CD&V.

Raadslid Tomas Roggeman, nationaal voorzitter van de jongerenafdeling van de N-VA en lieveling van de nationale partijleiding, is tegenwoordig dan ook een stuk minder scherp zoals onder meer het debat over het circulatieplan in Sint-Gillis bewees. Een getemde Roggeman? Een man die in de partij een rivaal is van Meremans. En die laatste heeft in de partij niet alleen vrienden.

IMG_1107

Tomas Roggeman is met vlag en wimpel de hardste van toon in de raad. Tot voor kort. Zo eiste het ontslag als schepen van Leen Dierick. Wat kaderde in een jarenlange serie scherpe aanvallen op het beleid van de meerderheid. Hopend hen zo in de verdediging te duwen. De laatste maanden is hij echter veel kalmer geworden want bij de N-VA beseft men nu dat men toen te ver is gegaan.

En kijk plots ging Marius Meremans bij zijn minister-president en partijgenoot Geert Bourgeois smeken om toch maar geld vrij te maken voor het herstellen van het wegdek van het Dendermondse begijnhof.

Voor de Unesco werelderfgoed dat er echter door geldgebrek erbarmelijk bijligt. De Dendermondse schande. Het is een dossier dat in Brussel al jaren stof zit te vergaren en nu bleek Bourgeois ineens toch bereid geld vrij te maken. Tegen de administratie in. Het werd een prioriteit voor Bourgeois. Een zaak waarmee burgemeester Piet Buyse (CD&V) dan kan pronken. Of hoe maak je het goed.

Zelfs een fietssuggestiestrook op de Sint-Gillislaan, een gewestweg en al jaren een groot knelpunt, zou van minister voor Verkeer Ben Weyts, eveneens N-VA, plots mogelijk zijn. Mits nog wel wat voorwaarden. Een huwelijk misschien? Het is een probleem dat in Brussel eveneens al jaren geblokkeerd zit. Ondanks de bewering van Weyts hoe prioritair verkeersveiligheid en het fietsenbeleid wel is.

Ook de Open VLD, ditmaal opnieuw bij monde van lijsttrekker Laurens Hofman, stuurde in diezelfde zomerperiode nog een boodschap rond. Het leek wel een huwelijksaanzoek aan CD&V van een overbezorgde geliefde. In het persbericht van 4 juli ‘Circulatieplan Sint-Gillis: Pleidooi tegen steekvlampolitiek’ stelde die:

Het is totaal ondermaats dat verschillende gemeenteraadsleden al na 2 dagen via Facebook publiek bakkeleien en onder andere gewag maken van onveilige situaties en een stortregen aan boetes. Blijkbaar is in Dendermonde Facebook-politiek het nieuwe “politieke normaal”, waarbij Facebook-politici aan platte politieke recuperatie doen, raadsleden met een zeer beperkte geschiedenis in Sint-Gillis op kop. Open VLD behoudt haar kalmte…

Een merkwaardig persbericht waarbij een lid van de oppositie enkele leden van de meerderheid kapittelt omdat ze volgens zijn bewering kritiek zouden hebben op een plan van het stadsbestuur. Een politiek zelden geziene actie hier ditmaal gericht tegen Dina Verhavert (sp.a) en vooral Dieter Mannaert van CD&V. Voor Dina Verhavert waren het gewoon enkele vage bemerkingen rond sluipverkeer, zoals ze stelt, maar zonder echter enige fundamentele kritiek op het plan zelf.

In het geval van Dieter Mannaert was de aanval op hem duidelijker want die had zich in de gemeenteraad akkoord verklaart met de proefopstelling voor het circulatieplan maar op Facebook al direct vrij zware kritiek geuit tegen het project van zijn schepencollege.

Groen en sp.a ten huwelijk

En dan kwam er een goeie twee maanden later het politiek huwelijk van de Dendermondse afdelingen van Groen met de sp.a. Wat vijf jaar eerder door verzet van bepaalde figuren binnen Groen niet lukte maar nu wel slaagde. Niet echt verrassend want politiek is de kloof tussen beiden niet groot en het viel al op dat mensen van de beide partijen steevast op de lokale nieuwjaarsreceptie van elkaar aanwezig waren.

De persconferentie van Groen en sp.a ging door op 14 oktober om 16u30 en reeds om 18u02 kwam er per mail hierover een persbericht binnen van CD&V. Dus terwijl men in brasserie Den Ommeganck nog bezig was op dit huwelijk een glas aan het drinken.

Een merkwaardige voorval want er bleek uit de reactie dat ze de door Groen en sp.a goedgekeurde teksten en op de persconferentie gepresenteerde tekst al kenden. Wat voorkennis doet veronderstellen. Immers over zo’n tekst moet vooraf binnen de top van de CD&V minstens uitgebreid overleg geweest zijn. En bij Groen en sp.a was hun visie maar tegen de middag goedgekeurd. “Met bijna unanimiteit”, stelden beiden.

DSC_0010

Ditmaal lukte het Groen en sp.a om toch een gezamenlijke lijst te vormen. Het grote knelpunt tussen beiden blijft echter bestaan, namelijk de doortrekking van de N-41 van Lebbeke naar Gijzegem en zo Aalst. Beide partijen gaven glimlachend een ‘geen commentaar’ op een vraag hierover.

Maar ook de inhoud van dit persbericht van CD&V was opvallend te noemen. Het leek wel een liefdesbrief richting het nieuwe kartel.

Geachte journalist,

Het “Vernieuwend sociaal – ecologisch project voor Dendermonde!” waarmee sp.a en Groen op 14 oktober 2018 voor de eerste keer samen in kartel naar de kiezer trekken, heeft CD&V Dendermonde wel verrast.

In Dendermonde maakt sp.a sedert 1994 deel uit van het stadsbestuur, sedert 2000 samen met CD&V, maar nu wil sp.a samen met Groen vorm geven aan Dendermonde.

Dat het een Dendermonde moet zijn waarop iedereen fier kan zijn, een stad met deelgemeenten en wijken waar het goed samenleven is, een stad van “wij” en niet van “wij tegen zij”, dat herkennen wij en is bovendien weinig vernieuwend: dit is de kernboodschap van CD&V, het is ons DNA! Dit is dan ook de manier waarop Dendermonde bestuurd wordt onder leiding van burgemeester Piet Buyse die als bruggenbouwer ‘verbinden’ tot zijn handelsmerk gemaakt heeft.

“CD&V maakt zich sterk dat de burgemeester en zijn ploeg de stad verder standvastig zullen besturen om het ambitieuze bestuursprogramma “20 stappen naar 20”, waarbij duurzaamheid en sociaal beleid belangrijke milestones zijn, verder uit te voeren tot het einde van deze bestuursperiode.”

#Wij, CD&V wenst het nieuwe kartel veel succes toe.

Dit terwijl er van een verassing zeker geen sprake kan zijn. Verscheidene bronnen stelden bijvoorbeeld dat men burgemeester Piet Buyse reeds de maandag voordien verwittigde van wat komende was. Veel meer kon men toen ook niet zeggen want het akkoord met de visietekst werd pas zaterdagvoormiddag door de beide partijen goedgekeurd.

Het doet vermoeden dat de tekst van dat akkoord misschien zelfs nog voor de pers aan de coalitiepartner werd getoond. Hoe anders kan men al om 18 uur die visietekst in een toch belangrijk persbericht bespreken? Wat nogmaals de nauwe relatie tussen beide coalitiepartners toont. De drie hebben volgens CD&V ook hetzelfde DNA en, logisch gezien, lijken ze dus voorbestemd om samen te besturen.

Persoonlijke aanvallen

En dat heeft natuurlijk zo zijn gevolgen voor het reilen en zeilen van de Dendermondse politiek. Tijdens de gemeenteraad van 18 oktober was het dan ook weer Laurens Hofman die het dossier van het circulatieplan voor Sint-Gillis nog maar eens bovenhaalde en daarbij zoals in mei al zijn oratorische kunsten bovenhaalde en nu zelfs in crescendo ging.

Daarbij was het voor de goede luisteraar duidelijk wat het echte probleem was. Eerst viel hij erg persoonlijk de raadsleden Judith De Smedt, Therese Van Gucht en Dieter Mannaert (CD&V) aan omdat ze volgens hem toelaten dat wat hem betreft men de middenstand in die deelgemeente via dit circulatieplan aan het wurgen is. Ook schepen Carine Verhelst en Dina Verhavert van sp.a dienden het om diezelfde reden van hem te ontgelden. Allen wonen in Sint-Gillis.

DSC_0059

Dieter Mannaert van de CD&V fractie is de luis in de pels van de meerderheid wat betreft het circulatieplan in Sint-Gillis. Voor Laurens Hofman was hij op het ene ogenblik te weinig strijdvaardig, op het andere ogenblik had hij hierover beter zijn mond moeten houden.

Een persoonlijke en in de raad zelden gezien aanval die tot een bits wederwoord leidde van o.m. Judith De Smedt, een leidende kracht achter het Dendermondse middenstandsgebeuren. Dat zij niet gaven om de lokale middenstand was naar haar zeggen onzin.

De dame is trouwens al decennia een leidende kracht achter de goed werkende plaatselijke Handelskern Verkén in Sint-Gillis en de Dendermondse Unizo. Wat men van bepaalde critici niet kan zeggen.

Maar naast de persoonlijke aanvallen viel de inhoud vooral op door het feit dat hij er tweemaal de recente samenwerking van Groen en sp.a in oprakelde. Een zaak die hier toch buiten stond. Het lag hem en vermoedelijk ook de Dendermondse Open VLD blijkbaar erg zwaar.

Zo stelde hij in zijn interpellatie:

De proefperiode van het circulatieplan, ingevoerd door de meerderheidspartijen CD&V, sp.a – en laat ons Groen er ook bijrekenen -, is afgerond? …… Dit weekend werd het kartel sp.a/groen voorgesteld. Van harte veel succes gewenst.

Niet verwonderlijk natuurlijk daar minstens de indruk is ontstaan dat de huidige coalitie ook na 2018 zal worden voortgezet. Versterkt dan met Groen. Mits wiskundig mogelijk natuurlijk. De indruk is trouwens dat Matthias Coppens, raadslid voor Groen, binnen CD&V, ook bij leden van de zogenaamde rechtervleugel, vrij goed ligt.

DSC_0054

De symbolische eerste spadestek voor het project Elsbos  door Volkswelzijn en SBK waar op termijn 480 sociale huur- en koopwoningen komen. Een project dat ooit in 1975 werd gestart en nu naar realisatie gaat. In Dendermonde bestaat bijna 10% van het woningenbestand uit sociale woningen. Iets waarop men fier is en dat men verder wil doen toenemen. De vraag voor sociale woningen in de stad blijft immers groot. De aanleg van de wegenis in Elsbos is deze week van start gegaan.

Aan de eerdere poging tot het afzetten van schepen Leen Dierick deed hij dan ook niet mee. Terwijl Open VLD, N-VA en Vlaams Belang in de gemeenteraad tot heden veelal een oppositioneel front vormden nam hij er in de meeste gevallen afstand van en bracht daarbij de eigen groene visie naar voor.

Woningbeleid

En dat CD&V opnieuw de voorkeur lijkt te geven aan de huidige partner hoeft ook niet echt te verbazen. Zoals CD&V het stelde is hun DNA ook dat van het kartel sp.a en Groen. De voorkeur voor de fietser en sociale woningbouw zijn hier voorbeelden van. Voor beide partijen van de huidige meerderheid zijn dit erg belangrijk beleidspunten.

Voor N-VA en ook Open VLD is dat al heel wat minder belangrijk. Zij zoeken hun kiezers zo te zien bij de betere middenklasse en hogerop en die behoeven geen sociale woningen. Integendeel die bouwgronden kunnen beter voor hen voorbehouden worden. Leve de goedbetaalde tweeverdieners, weg met de leefloners.

Sommige lokale mandatarissen van de N-VA noemen sociale woonwijken zelfs een poel van verderf, een waar misdaad welig tiert. Hilde Raman, N-VA en ex Vlaams Belang, luidde zelfs de alarmbel toen in de landelijke deelgemeente Mespelare het gerucht (ten onrechte) rondging dat men er sociale woningen wou neerpoten. Niemand bij N-VA distantieerde zich er van.

DSC_0040

De eerste spadesteek gedaan op 5 november in de Donckstraat waar Volkswoningen de huurwoningen waar nodig gaat renoveren. Een investering van een 11 miljoen euro. De gelijkaardige werken aan het Keur, die andere eveneens uit de jaren vijftig daterende sociale woonwijk, zijn bijna achter de rug. In totaal investeerde Volkswoningen de voorbije jaren ongeveer 30 miljoen euro in Dendermonde aan het verbeteren van haar woningen en de bouw van nieuwe. Samen met de restauratie en herwaardering van de Baasroodse sociale woonwijk Hof ten Rode – Het werk van Volkswelzijn en de stad – zijn daarmee alle woonwijken uit de naoorlogse periode of verfraaid of op weg daarheen. Een zeer belangrijke realisatie. Deze werken in de wijk Donckstraat gaan een 5 jaar duren.

En op 20 september interpelleerde Open VLD in de gemeenteraad over het sociale woonbeleid dat volgens hen dient aangepast om te streven naar wat zij noemt een ‘optimale mix van sociale huur- en koopwoningen’. Waarbij de vraag natuurlijk is wat die optimale mix voor de partij dan juist moet zijn.

Zo stelde ze:

Daarom dient men de doorstroming te stimuleren van de sterkste sociale huurders naar de private markt (al dan niet via een sociale lening)….. Het is duidelijk: sociale woningen kunnen niet langer gebouwd worden in de noodzakelijke open ruimtes in de dorpskernen….. Ter afronding: we breken een lans voor sociale koopwoningen in de plaats van sociale huurwoningen.

Met andere woorden: de mensen die zich geen koopwoning kunnen permitteren worden zoveel als maar kan naar elders buiten de stad verwezen. De balans is dus in wezen geen huur- maar allen nog koopwoningen. En mensen dienen via een sociale lening, dus op kosten van de belastingbetaler, naar de private woonmarkt verwezen. Een markt waar de huurprijzen voor velen stilaan onbetaalbaar worden.

Het toont hoe ook hier de Open VLD mede onder invloed van het succes van de N-VA en gelijkaardige partijen elders in Europa, steeds meer in de asociale richting aan het evolueren is. Geen toeval dat de traditioneel goede relaties van de partij met het ACLVB, de liberale vakbond, tegenwoordig barslecht zijn.

Voor CD&V staat de sociale woningbouw met o.m. de door CD&V gecontroleerde Volkswoningen, de Sociale Bouw- en Kredietmaatschappij en het door sp.a bestuurde Volkswelzijn echter centraal in haar visie op de lokale maatschappij. Dat Open VLD bij het vormen van een nieuwe coalitie dan uit de boot dreigt te vallen is feitelijk logisch. Het doet denken aan de discussies in Gent.

Ruziemakers

En wat betreft een mogelijke coalitie tussen CD&V en N-VA zal vermoedelijk eerder de Schelde dichtvriezen dan dat ze samen de stad gaan besturen. Het gedrag van de N-VA in deze gemeenteraad toont wel een nooit eerder gezien activisme maar het niveau is soms beneden alle peil. Wat niet alleen bleek rond de rel met schepen Dierick.

Zo interpelleerde de partij op zeker ogenblik over het feit waarom de stad geen interesse toonde voor de subsidies van het Vlaams gewest voor het inrichten van integratiecursussen. De brief van het kabinet van minister-president Geert Bourgeois (N-VA) die daarover ging was nog maar juist verstuurd en nog niet eens bij het stadsbestuur aangekomen.

 124GIF2W44 - Begijnhof met Piet Buyse - 1

Burgemeester Piet Buyse, een uitstekende redenaar, is op weg om voor de derde maal tot burgemeester te worden herkozen. Hij zal normaal gezien volgend jaar in oktober de paringsdans leiden.

Zoals een erg actief raadslid van die partij recent toegaf: “We moeten inderdaad nog veel leren”. De fractie is behoudens Marius Meremans en Hilde Raman ook nieuw in de lokale politiek wat zich de voorbije jaren goed liet voelen. En dat zal men ook nationaal dringend moeten gaan beseffen. Het ongenoegen over die partij, ook mede ontstaan door de Catalaanse kwestie, is bij haar nationale coalitiepartners zeer groot.

Het zal de N-VA in 2018 mogelijks een pak burgemeesterspostjes kosten, ook vermoedelijk in Antwerpen. In een huwelijk continu ruzie maken doet vroeg of laat dat huwelijk op de klippen lopen. Het is een simpele wijsheid waar een Bart De Wever, de absolute baas van de N-VA, geen kaas van lijkt te hebben geheten.

Willy Van Damme

Naschrift: Sint-Gillislaan

Goed nieuws voor de fietsers in Dendermonde waar het Vlaams Agentschap Wegen & Verkeer (AWV) nu toch haar zegen lijkt te gaan geven voor de aanleg van fietssuggestiestroken in zowel de Sint-Gillislaan als de Zandstraat in deelgemeente Appels. Dossiers die al vele jaren ondanks herhaaldelijk aandringen van de stad en de fietsersbond in Brussel onder lagen stof bedolven bleven.

Op 5 december organiseert AWV een Provinciale Commissie Verkeersveiligheid rond die zaken en alle ingewonnen adviezen blij ken volgens Schepen voor Mobiliteit Niels Tas en burgemeester Piet Buyse positief zodat realisatie niets nog in de weg staat.

Dagelijks moet de Sint-Gillislaan gemiddeld een 1300 fietsers verwerken. Voor de Zandstraat is dat een 600. Beiden zijn relatief smalle straten met parkeermogelijkheden en veel doorgaand zwaar verkeer. Op de Sint-Gillislaan gebeuren relatief veel ongevallen met fietsers. Vorig jaar verongelukte hier zelfs zo een fietser.

Toen een paar jaar terug in buurgemeente Lebbeke de Brusselsesteenweg, een gewestweg, werd heringericht kreeg die ook een fietssuggestiestrook. Volgens schepen Tas een primeur voor de provincie. Wat resulteerde in drastische daling van het aantal verkeersongevallen. Ook bleek dat autobestuurders er zich sindsdien strikt aan de snelheidslimiet van 50 km hielden.

DOCUMENT: Visietekst Groen – sp.a

clip_image002

Dendermonde

Visietekst

sp.a en Groen willen samen mee vorm geven aan Dendermonde. We willen met een frisse en open geest (verder) werken aan een stad waar iedere Dendermondenaar fier kan op zijn. Aan een stad waar er voor iedereen een plek is om aangenaam te wonen. Een stad met deelgemeenten en wijken waar het goed samen leven is. Aan een stad die met vertrouwen naar de toekomst kan kijken.

Zo een stad bouw je samen, door ruimte te laten: ruimte voor ideeën van inwoners, ruimte voor co-creatie en participatie. Van en voor groot en klein, jong en oud. Ruimte voor grote theorieën maar ook voor kleine concrete voorstellen die het leven van alledag aangenamer maken. Een stad waar burgers steevast meedenken en actief mee vorm geven. We brengen het beleid dichter bij de Dendermondenaars en garanderen transparantie.

Vanuit onze gedeelde sociaal – ecologische visie en beleidskeuzes willen we aan politiek doen door te verbinden. We koesteren actief pluralisme en werken op basis van respect. Voor iedere inwoner en zijn mening, maar ook voor toekomstige generaties en onze leefomgeving.

Onze concrete voorstellen worden getoetst aan volgende uitgangspunten:

– Dendermonde wordt dé zorgzame stad die door een krachtig en vernieuwend sociaal beleid elk van zijn inwoners, zeker ook mensen met een beperking of zorgnoden de nodige ondersteuning en kansen blijft bieden om volwaardig deel uit te maken van de samenleving. De stad blijft een actieve speler op gebied van zorg en welzijn. We zetten in op kwalitatieve ouderenzorg dichtbij, kinderopvang op maat, aandacht voor eenzaamheid… We voeren actief en creatief de strijd tegen armoede. Kortom we streven naar maximale leefkwaliteit voor iedereen en beseffen dat daar ook financiële middelen tegenover staan.

– Dendermonde wordt een gezonde, propere, klimaatneutrale en duurzame stad. We voeren een ambitieus beleid op gebied van hernieuwbare energie, stimuleren circulaire economie, zetten in op een netwerk van kwalitatieve groene infrastructuur, en gaan slim om met ‘afval’. En hoewel we meer energie willen sparen en infrastructuur en auto’s meer willen delen zijn we zeker niet gierig. Dendermonde speelt een voortrekkersrol en de stadsdiensten geven zelf het voorbeeld.

– In Dendermonde telt iedereen mee. Verschillende (leeftijds)groepen hebben uiteenlopende noden, wensen en eigen kwaliteiten. Een kindvriendelijke stad is vriendelijk voor iedereen. Kindvriendelijkheid is meer dan speeltuintjes. Kindvriendelijkheid zit in alle beleidsdomeinen Een toegankelijke en zorgzame stad voor ouderen is makkelijk voor iedereen. Ouderenbeleid is meer dan rusthuizen. We zetten in op samenwerking en versterken het netwerk rond kwetsbare personen. In Dendermonde wordt alles inclusief.

Een creatieve stad geeft zuurstof aan het samenleven. Aan kunst, cultuur en sport, aan verenigingen en clubs. Een creatieve stad versterkt en ondersteunt het sociaal weefsel. Dialoog, samenwerking, co-creatie maar ook artistieke vrijheid en diversiteit zijn sleutelwoorden.

– Een stad waar je graag woont en komt, waar je veel tijd wil spenderen, zet in op leefkwaliteit. Op kwaliteitsvolle en veilige openbare ruimte, plaatsen waar je anderen kan ontmoeten of net rust kan vinden. Op een aangename omgeving. Op natuur dicht bij de mensen, in alle wijken en deelgemeenten.

– Leefkwaliteit en veiligheid gaan hand in hand. We zetten onverkort in op een integraal veiligheidsbeleid dat oog heeft voor alle aspecten van het leven: verkeersveiligheid, sociale veiligheid, brandveiligheid, het voorkomen en bestrijden van criminaliteit, sluikstorten, …

– Iedereen doet aan mobiliteit. We willen een doorbraak realiseren op het vlak van verkeersveiligheid, leefbaarheid én bereikbaarheid. We maken slimme keuzes en zetten in op duurzaamheid. We passen het STOP-principe toe in al onze beslissingen. We zullen lokaal de nodige investeringen doen om de mobiliteitsproblemen van vandaag en morgen aan te pakken.

Lokale handelszaken en KMO’s, vrije beroepen geven mee vorm aan onze stad. In samenspraak met hen bekijken we op welke vlakken de stad hen kan ondersteunen. Bij ondernemen komt immers ook heel wat kijken en ook zij staan voor heel wat uitdagingen, bijvoorbeeld op gebied van duurzaamheid. We zetten in op leefkwaliteit. Ook voor hen. Want een stad of deelgemeente waar het aangenaam is om te vertoeven, daar doe je boodschappen en winkel je met plezier. Daar kom je graag buiten.

Advertenties

Catalaanse droom spat uit elkaar

Niet echt onverwacht spat de droom van de Catalaanse ultranationalisten steeds meer en meer uit elkaar. Vandaag heeft Carles Puigdemont, de afgezette minister-president van het ‘onafhankelijke’ Catalonië, in een gesprek met de Brusselse krant Le Soir dat feitelijk ook toegegeven. “Une autre solution que l’independence est possible” (Een andere oplossing dan de onafhankelijkheid is mogelijk) stelde de man in het gesprek dat de krant vandaag 13 november publiceerde.

Voor niets

Al het gemarcheer, getier en gefeest blijkt gewoon een droom, en voor velen nu een nachtmerrie. Hetzelfde voor de grote economische schade met meer dan 2.000 bedrijven die hun maatschappelijke zetel vanuit Catalonië naar elders verplaatsten, deels om veiligheidsredenen, deels uit protest.

Nog in september weigerde Puigdemont en zijn regering op het Spaanse regeringsvoorstel voor een grondwetswijziging in te gaan. In ruil moest men dan het onafhankelijkheidsreferendum afblazen. Neen, Puigdemont wou de boel doen ontploffen en een totale confrontatie met Madrid uitlokken. En hij wist dat dit met premier Antonio Rajoy en zijn PP wel zou lukken.

Carles Puigdemont - 2

Carles Puigdemont buigt voor Spanje maar de Catalaanse ultranationalisten zullen binnen 100 jaar hem ook dan nog blijven ophemelen zoals zijn voorgangers die eveneens op kluchtige wijze de onafhankelijkheid uitriepen. Net zoals er hier in Vlaanderen nog steeds nationalisten zijn die een oorlogsprofiteur als de Dendermondse dichter Wies Moens blijven aanbidden.

Dit vermoedelijk in de hoop zo nog meer Catalanen voor zijn dromen te kunnen winnen? Lukken deed het echter niet. Nogal wat Catalanen vonden dat Spaanse optreden fout en protesteerden maar wilden evenmin de plannen van Puigdemont aanvaarden. In wezen flopte zijn plan toen al op 2 oktober, de dag na het referendum.

En nu zijn partij PDeCat volgens de opiniepeilingen in vrije val lijkt ziet zijn politieke toekomst er slecht uit. Zijn vroegere coalitiepartner de ERC, de links republikeinse partij, doet het in verhouding dan weer beter maar een meerderheid zit er volgens alle peilingen voor hen niet meer in. Wel nog afwachten natuurlijk, maar alle peilingen tot heden zijn eenstemmig.

En de ERC weigert ditmaal zoals in 2015 met de PDeCat vooraf een alliantie te vormen. Ze ruikt blijkbaar de zetel van Puigdemont in coalitie dan met bijvoorbeeld de sociaaldemocratische PSC-PSOE. Bovendien ligt het politieke veld door de split in het ultranationalistische kamp qua coalitievorming er nu gans anders bij.

Het zal wikken en wegen worden wie met wie in het huwelijksbootje zal treden. Mogelijks kan dat zelfs een marriage à troi of zelfs quatre worden. Zeker is nu wel dat het nieuwe Catalaanse parlement die onafhankelijkheidsdroom netjes zal opbergen.

Want de PDeCat van Puigdemont haalt in die regio volgens die peilingen nog rond de 10%, ongeveer evenveel als de PP van Rajoy. En die hun score noemen onze Vlaamse media veelal onbetekenend.

Volgens de meeste opiniepeilingen zijn ook nog amper 29% der Catalanen gewonnen zijn voor de onafhankelijkheid. Zelfs bij de kiezers van de PDeCat lijkt het animo volgens opiniepeilers niet zo erg groot te zijn. Wat evenmin verbazing wekt. Men wordt nu stilaan wakker uit de droom.

Logisch als zelfs Carme Farcadell, de voorzitster van het afgezette parlement, in de rechtbank stelde dat het uitroepen van de onafhankelijkheid van haar parlement louter symbolisch een zonder verdere betekenis was. Je moet maar durven. Het land en de EU met een parlementaire stemming in rep en roer brengen en dan zeggen dat het alleen maar pure symboliek was.

Juiste strategie

Het is dus steeds duidelijker dat de strategie van Madrid en de EU tegen de Catalaanse ultranationalisten werkt. Zoals bij de eerdere acties om de onafhankelijkheid van Catalonië uit te roepen getuigde deze zoveelste poging van niet alleen een gebrek aan respect voor de mensen in de regio maar evenzeer van een zelden gezien amateurisme. Amateurs is zelfs een veel te brave uitdrukking.

In Brussel poogde Puigdemont via een wanhoopsprong nog enige kans te maken om de EU in zijn val te lokken en met Spanje te doen bemiddelen. Het mislukte grandioos. Waarna hij dan maar aan iedere persmus een interview geeft en toeristische uitstapjes poogt te doen naar o.a. de Gentse Krook, de nieuwe bibliotheek. Een mens moet iets doen met zijn verloren tijd.

Mariano Rajoy - 5

De Spaanse premier Mariano Rajoy heeft duidelijk de juiste strategie in de Catalaanse kwestie. In wezen kon hij ook moeilijk anders. Wie weet lokt hij nadien wel nationale parlementsverkiezingen uit om ditmaal toch aan een meerderheidsregering te geraken.

Ook voor de N-VA is dit slecht nieuws. Artikel 1 van haar statuten stelt dat men moet streven naar de Vlaamse onafhankelijkheid. Maar dat lusten amper Vlamingen. En dus begon men bij de N-VA de voorbije jaren dan maar te kletsen over het confederalisme. Gedaan met de statuten, het werd confederalisme. Een inhoudsloze slogan natuurlijk want er is geen definitie voor dat woord.

Maar ook dat valt in Vlaanderen op een koude steen. Het is dankzij dit nationalisme dat België nu eventjes 7 regeringen heeft, twee gemeenschapscommissies en 8 parlementen, senaat incluis. Wie meer? Instellingen die elkaar desnoods saboteren. Zie Zaventem en de geluidshinder.

En nu met de voor ultranationalisten zich aan het voltrekken desastreuze afgang in Catalonië ziet de toekomst voor de Vlaamse variant er al even weinig rooskleurig uit. Niemand in de EU zal nog de komende decennia zo’n poging wagen. Men leerde ongetwijfeld zijn lesje.

‘Gesloten wegens gebrek aan belangstelling’ zou het bordje aan de deur bij de N-VA en het Vlaams Belang kunnen zijn. Ze trekken wel veel kiezers aan maar dat heeft duidelijk bitter weinig te maken met het ultranationalistische sausje dat die partijen serveren. Laat Catalonië een dure les zijn voor al die dromers die ‘s nachts wakker liggen van de slogan: ‘Elk volk heeft recht op een eigen staat’.

Ho ja, deze toch wel heel belangrijke draai van Puigdemont stond vandaag vooraan in grote letters in Le Soir, veruit de belangrijkste Brusselse krant. De VRT bestede er vandaag geen aandacht aan. Het is een Franstalige krant en dan is er blijkbaar aan de Brusselse Reyerslaan geen interesse voor. En zeggen dat er tegenwoordig zoveel onderwijsinstellingen zijn die een opleiding voor journalisten geven.

Willy Van Damme

De bokkensprongen van kroonprins Mohammed bin Salman

Verrassing gisterenavond op de Libanese televisiezender Future, eigendom van de clan van premier Saad Hariri, toen de in Saudi Arabië gevangen zittende premier aankondigde de komende dagen terug te keren naar Libanon om daar officieel zijn ontslag als Eerste Minister aan de president te overhandigen. Een interview waarop hij er erg vermoeid uitzag. Waarbij hij ook stelde dat ontslag eventueel te heroverwegen en mits voorwaarden opnieuw te willen samenwerken met Hezbollah. Een draai van 180°.

Saad Hariri - 2

Saad Hariri nam vanuit Saoedi Arabië via de Saoedische televisie ontslag als premier van Libanon. Dit dient echter te gebeuren door persoonlijk een ondertekende brief met dit ontslag af te geven aan president Michael Aoun, een bondgenoot van Hezbollah. Hij wil zijn ontslag nu heroverwegen en zelfs met Hezbollah verder regeren.

Alleenheerser

Het is erg heet daar in het zand van Saoedi-Arabië. Dit niet zozeer letterlijk maar figuurlijk. Onder de huidige koning Salman bin Abdoel Aziz kent het land een ongeziene instabiliteit die vragen doet reizen over het voortbestaan van de dynastie van de familie van Abdoel Aziz bin Saoed, stichters en feitelijk eigenaars van Saoedi-Arabië.

De familie Saoed bestuurde het land steeds in onderlinge afspraken tussen de verschillende zoons en kleinzoons van Abdoel Aziz al Saoed, de veroveraar van het land.

Dit officialiseerde men in 2007 met de Raad van Getrouwheid waarin 34 leden van de verschillende clans der koninklijke familie zetelen. Die benoemde de kroonprins(en) en zo de opvolging. Met verder de 150 koppige Majlis al Shoera als een soort van raadgevend orgaan voor de koning en de ministerraad.

Mohammed bin Salman en koning Salman Abdoel Aziz - 1

Vader en zoon Salman zullen na de grote blamage met Saad Hariri nu wel minder hard lachen.

Recent lijkt dit systeem echter opgeborgen en blijkt de zieke koning Salman bin Abdoel Aziz te regeren als een absoluut vorst die in de praktijk alle beslissingen doorschuift naar zijn zoon Mohammed bin Salman.

Voordien reeds werd de toen 29-jarige prins in 2015, na de kroning van Salman bin Abdoel Aziz, tot tweede kroonprins benoemd en werd prins Moekrin bin Abdul Aziz, tot dan de troonopvolger, zonder veel ceremonie als kroonprins gedumpt in ruil voor prins Mohammed bin Nayef, geen zoon als Moekrin maar een kleinzoon van Abdoel Aziz.

Maar ook diens liedje duurde niet lang en enkele maanden geleden schoof men ook die plots opzij en werd Mohammed bin Salman de enige kroonprins en verantwoordelijk voor zowat alle belangrijke zaken waar het salafistische koninkrijk mee bezig is, zijnde de olieverkoop, defensie en economie. Van Mohammed bin Nayef heeft men sindsdien niets meer gehoord. Anonieme bronnen stellen dat hij onder huisarrest staat.

En dat gaat verder. Recent werden een 200 prinsen en prominente figuren binnen het koninkrijk gearresteerd op verdenking van corruptie. Waaronder een der ‘s werelds rijkste figuren prins Alwaleed bin Talal, zakenpartner bij o.a. het imperium van mediabaron Rupert Murdoch en Twitter. De strijd tegen corruptie is altijd een goed excuus, zeker in dictaturen als Saoedi-Arabië waar elke vorm van zelfs maar de lichtste dissidentie desnoods eindigt op het kapblok.

Oorlogen

Prins Mohammed bin Salman is sinds hij de facto alleenheerser werd begonnen met de oorlog tegen Yemen die van een zelden geziene brutaliteit getuigt, lanceerde een blokkade van Qatar en dreigde nu openlijk een oorlog tegen Libanon te beginnen. En uiteraard zette hij ook de oorlog tegen Syrië voort die hij erfde van zijn oom de in 2015 overleden koning Abdoellah Abdoel Aziz.

Niets hiervan lijkt enig succes te hebben. Integendeel. De oorlog in Jemen zit in een totale impasse waar alleen en dankzij de door het Westen gesteunde totale blokkade de bevolking enorm te leiden heeft. Maar daarover valt het Westen het land niet lastig. Integendeel, Westerse oorlogsschepen helpen bij het in stand houden van dit embargo.

Qatars-North-Field-Infrastructure

Qatar en het gasveld van Zuid-Pars. Zonder dit veld staat het land praktisch aan de bedelstaf. Goede relaties met Iran zijn daarom ook niet onlogisch.

En dan is er de koude oorlog met Qatar die evenmin nergens raakt en er alleen voor zorgt dat Qatar verder toenadering zoekt tot Iran. Logisch want beide landen bezitten immers een deel van het gigantische in de Perzische Golf gelegen gasveld Zuid Pars en moeten daarom best samenwerken. Zonder Pars is het immers praktisch gedaan met Qatar. Weg gas, weg geld.

Maar Qatar is per capita nog rijker dan Saoedi-Arabië en kan die blokkade perfect doorstaan. Met hulp uiteraard van Iran die zijn grenzen met genoegen openstelde voor vliegtuigen en schepen richting Qatar. Ook hier heeft de uiterst oorlogszuchtige prins Salman geen schijn van kans. In de Qatarese hoofdstad Doha zit men hem vermoedelijk uit te lachen en wacht men tot hij toegeeft.

Libanon

Enkele weken terug waarschuwde Thamer al Sabhan, de minister voor Golf Zaken, de regio dus, voor belangrijke gebeurtenissen wat betreft Libanon. En zie, zijn woorden waren amper koud of de Libanese premier Saad Hariri nam vanuit de Saoedische hoofdstad Riyad via de televisie ontslag als premier.

Stellende dat Hezbollah, en dus Iran, zinnens waren hem te vermoorden. Rafik Hariri, zijn vader en vroegere premier werd eerder in 2005 met een autobom om het leven gebracht. Een onopgeloste zaak waar Washington eerst Syrië en daarna Hezbollah van beschuldigde.

Waarna de Saoedi’s beweerden dat Libanon een oorlogsdaad had gepleegd tegen het salafistische koninkrijk. Wat betekent dat kroonprins Mohammed bin Salman met dit excuus een vierde oorlog, dus na Syrië, Jemen en Qatar, zou kunnen beginnen tegen Libanon. Men eiste dan ook dat alle Saoedische onderdanen Libanon onmiddellijk zouden verlaten.

Maar ook hier lijkt prins Salman op een muur te botsen en alleen maar zichzelf pijn te doen. In de praktijk heeft het land namelijk geen operationeel leger en beschikt het alleen maar over een deels functionerende luchtmacht, vermoedelijk gevlogen en onderhouden door huurlingen. Het kan daardoor militair niet echt optreden. Reden waarom het blijkbaar in stilte andere landen heeft zitten polsen om het vuile werk voor hen op te knappen.

Iedereen zegt neen

Maar zoals voorheen toen men tegen Jemen ten strijd trok en Pakistan en Egypte vroeg om troepen te sturen, weigerde Cairo ook nu weer kanonnenvlees te leveren voor de dolle avonturen van de kroonprins. Zo wees de Egyptische president Abdoel Fatah al Sisi hem in het publiek over Libanon terecht. Eenzelfde nul op het rekwest in Israël waar men geen zin heeft om een tweede oorlog met Hezbollah uit te lokken.

Benjamin Netanyahu - 3

Ook Benjamin Netanyahu premier van Israël had ditmaal geen zin in een zoveelste oorlog met Libanon en Hezbollah. De vorigen liepen immers allen faliekant af. Het risico dat steden als Haifa of Tel Aviv deels tot puin worden geschoten is ook vrij groot. Hij stuurde de kroonprins dan ook wandelen. Het moet een schok geweest zijn voor prins Salman.

En volgens sjeik Hassan Nasrallah, de leider van Hezbollah, beloofde Saoedi Arabië de zionistische leiders die oorlog met tientallen miljarden te financieren. Een straf verhaal maar zeker niet ongeloofwaardig voor wie de Saoedi’s kent.

Maar Hezbollah is te sterk en te gevaarlijk geworden voor de zionistische leiders. Het risico bij oorlog op massale vernielingen en zo de vlucht van joden naar elders zou te groot zijn. En dat is een echte nachtmerrie voor figuren als een Benjamin Netanyahu.

Ook elders valt de oorlogszucht van kroonprins Salman op een ijskoude steen. Zelfs bij hondstrouwe met zeer veel geld gekochte bondgenoten. In wezen neemt zelfs niemand de verdediging op van de Saoedi’s in deze kwestie. Zo stelden zowel Frankrijk als de VS in officiële verklaringen dat Saad Hariri door de Saoedi’s wordt vastgehouden. (1)

Zo opperde Heather Naurt, de woordvoerster van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, tijdens een persbriefing in Washington dat:

In terms of the conditions of him being held or the conversations between Saudi Arabia and the Prime Minister Hariri, I would have to refer you to the Government of Saudi Arabia and also to Mr. Hariri’s office.

Over de kwestie van de voorwaarden waaronder hij wordt vastgehouden en de gesprekken tussen Saoedi Arabië en premier Hariri moet ik U hiervoor doorverwijzen naar de regering van Saoedi-Arabië en het bureau van Hariri.

Eenzelfde maar wel krachtiger reactie kwam er uit Frankrijk, de vroegere kolonisator van Libanon, waar Reuters een woordvoerder van Buitenlandse Zaken citeerde die stelde:

“We would like Saad al-Hariri to have all his freedom of movement and be fully able to play the essential role that is his in Lebanon,”

“We zouden willen dat Saad al Hariri zijn volledige vrijheid van handelen heeft en hij zijn essentiële rol in Lebanon geheel kan spelen.”

Wie beseft welke financiële drukkingsmiddelen het Huis van Saoed op Washington, Cairo en Parijs heeft beseft dat dit ongezien is. Zelfs al klonk dit op het eerste gezicht erg braaf. Ook viel de reactie op van Antonio Guterres, de Portugese secretaris-generaal van de VN. Deze riep in deze kwestie op tot kalmte. Een verklaring duidelijk richting de Saoedische kroonprins.

Maar Guterres is een man uit de stal van de NAVO en de EU en dus die voor zijn  handelen zeker eerst zal overleggen met Brussel en ook de nummer twee van de VN, Jeffrey Feltman, de Amerikaanse diplomaat die jarenlang de oorlog tegen Syrië mee leiding gaf.

Libanon eendrachtig 

Nog erger voor kroonprins Salman is de reactie in Lebanon. Zo eisten, behoudens Samir Geagea, leider van de christelijke Lebanese Forces, en Ashraf Rifi, gewezen minister van Justitie en dissident binnen de groep rond Hariri, zowat alle belangrijke figuren er de terugkeer van ‘hun’ president en stelden ze eensluidend dat de Saoedi’s Hariri hadden ontvoerd.

Zelfs parlementslid Bahia Hariri, zuster van Rafik Hariri, de vader van Saad, sprak van een ontvoering. En zij is gezien haar sleutelposities in de clan, achter de schermen in de familie zowat de vrouw die de broek draagt.

Bahia Hariri - 3

Ook Bahia Hariri, parlementslid voor de stad Sidon en tante van Saad Hariri, protesteerde tegen het arresteren van Saad Hariri. Vroeger toonde de dame trouwens met trots haar erg weelderige haartooi. Nu is er de hoofddoek.

In plaats van het creëren van instabiliteit in Libanon heeft de actie van Saoedi-Arabië nu gezorgd voor een versterken van de eendracht in het normaal sterk verdeelde land. Met president Michel Aoun, de clan Hariri en Hezbollah die aan Riyad eenzelfde eisen stelden. Ongezien. Wat het startschot moest zijn voor de Saoedische herovering van de verloren invloed in Libanon en de vernieling van Hezbollah had juist het omgekeerde effect.

Dat Rafik Hariri gisteren totaal onverwacht aankondigde terug naar Libanon te keren, eventueel zijn ontslag te herzien en terug met Hezbollah te willen werken is dan ook geen echte verrassing. Alleen het feit dat het zo snel kwam is het dat wel.

Het betekent wel een enorm gezichtsverlies voor oorlogsstoker Mohammed bin Salman. De man loopt van de ene enorme blunder naar de volgende en maakt in de tussentijd massa’s vijanden en zorgt in de regio voor enorm veel leed en spanningen.

In wezen wees het ganse Westen hem in het publiek terecht. Een nooit geziene blamage. En de vraag is dan ook welke gevolgen op termijn dit allemaal voor de kroonprins, zijn vader de koning en het Huis van Saoed gaat hebben.

Voorheen moest hij ook al de grootsprakerige praatjes rond onder meer de Saoedische staatsolieproducent Aramco opbergen. Eerst ging men dit via de beurs privatiseren, daarna werd dat dan maar 5% maar nu stelt men die 5 % aan private investeerders te willen verkopen. Ja, een beursgang vergt immers een beperkte transparantie, maar die openheid van bestuur is het laatste wat de familie al Saoed wil. 

De gevolgen voor Syrië

Zeker is dat de invloed van Hezbollah in Libanon nu nog veel meer toenam. Het heeft leden en fans in zowat alle lagen van de bevolking en behoort tot het winnende Syrische kamp welke tegen al Qaeda & Co vecht. En wie wil behoudens een kleine groep nu eenmaal al Qaeda steunen?  Het is dan ook niet verrassend geen zuiver sjiitisch groepje meer maar een die ook rekruteert buiten de religieuze groep waaruit ze ooit ontstond.

Hassan Nasrallah - 2

In het gevecht met de Saoedische kroonprins Mohammed bin Salman is sjeik Hassan Nasrallah van Hezbollah de duidelijke winnaar. Bij de komende parlementsverkiezingen die via een proportioneel systeem zullen worden gehouden wordt hij dan ook bijna zeker de grote winnaar.

De invloed van Riyad is daarentegen nu bijna zero. Ook is dit allemaal zeer positief nieuws voor Syrië. Het Westen, met Israël, toonde met deze kortstondige crisis in de regio naar ontspanning te streven en de oorlogstrom (voorlopig?) te laten rusten. Vader en zoon Salman dachten die eventjes boven te halen maar werden in wezen brutaal de mond gesnoerd.

Hadden Israël, de VS, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk de spanning in de regio verder willen doen toenemen dan had men prins Salman gewoon, en desnoods maar alleen met woorden, kunnen steunen. Ze deden het niet en dat is cruciaal en toont welke richting zij op dit ogenblik in het Midden-Oosten willen gaan. En dat is naar ontspanning.

De kansen op een echte politieke regeling en een einde aan de Syrische oorlog nemen dan ook verder sterk toe. Vermoedelijk zal er dan volgend jaar een alles omvattend akkoord over het land worden gesloten en kan Bashar al Assad gewoon verder regeren. Zelfs al zal het land anno 2018 in veel opzichten anders zijn dan dit in 2011.

En er zal veel werk aan de winkel zijn. Iets voor Oger, het Saoedische bedrijf van de familie Hariri? Oger is de tweede grootste Saoedische bouwonderneming maar zit in zware moeilijkheden. Saad Hariri is trouwens in Saoedi-Arabië geboren en bezit zowel de Saoedische als de Libanese nationaliteit.

Maar de jihadisten waaronder die van de Moslimbroeders zullen zich na dat politiek akkoord wel geen illusie moeten maken. Ze zullen hun mond moeten blijven houden en braaf zijn. Na hun eerste mislukte opstand van 1979 tot 1982 leiden ze nu een tweede nog zwaardere nederlaag. En winnaars hebben altijd succes bij de massa’s.

Bij welke serieuze verkiezingen dan ook lijkt de zege van Bashar al Assad een bijna zekerheid. Het optreden van de Moslimbroeders zal behoudens bij de harde en kleine kern op geen sympathie kunnen rekenen. Hun acties maakten hen nu eenmaal bij velen gehaat.

Een Syrische provincies als het door de Moslimbroeders en al Qaeda bestuurde Idlib kent naast een harde repressie alleen maar plunder, willekeur en een voortdurende oorlog tussen de serie jihadistische groepen. Wat men beweerde een bevrijding te zijn werd een ongezien nachtmerrie voor de lokale bevolking. Ook daar zorgden de Saoedi’s voor.

Willy Van Damme

1)

– Reuters, Ellen Francis, 11 november 2017, ‘Lebanese president presses Saudi to say why Hariri has not returned’. https://www.reuters.com/article/us-lebanon-politics-aoun/lebanese-president-presses-saudi-to-say-why-hariri-has-not-returned-idUSKBN1DB0ET

– US Department of State, Press Briefing, 9 november 2017. https://www.state.gov/r/pa/prs/dpb/2017/11/275450.htm

De val van al Bukamal

Regeringsgezinde bronnen in Syrië en elders in het Midden-Oosten melden dat het Syrische leger en zijn bondgenoten nu ook al Bukamal zijn binnengetrokken. Het is de laatste door ISIS gecontroleerde Syrische stad gelegen aan de Eufraat en de grens met Irak. De bevrijding van deze stad is dus nog maar een kwestie van uren, hoogstens enkele dagen.

Iraaks en Syrisch leger samen

Opvallend hierbij is dat naast het Syrische leger, de Libanese Hezbollah en lokale milities ook het Iraakse leger en de PMU, een soort vrijwilligersleger, mee de stad binnenrukten. Zelfs Russische en Iraanse troepen werden er de voorbije paar weken in de omgeving gesignaleerd.

Voorheen had men het in dit milieu steeds maar over Russische instructeurs en Iraanse vrijwilligers. Zij het dat hun aanwezigheid vermoedelijk wel erg beperkt is. Wel zouden er Russen verbonden aan private huurlingenlegers op het slagveld actief zijn.

Voordien had Irak reeds de Iraakse grensstad al Qaim tegenover al Bukamal weten te bevrijden. Eens al Bukamal gevallen zal ISIS geen enkele stad de naam waardig meer bezitten. Wat nog overblijft zijn in essentie vooral stukken woestijn in de Syrische provincies Homs en vooral Deir Ezzor en amper bewoonde delen van de Iraakse provincie al Anbar in de buurt van al Qaim.

Verder bezet ISIS nog dan een stuk van Yarmouk, het Palestijns vluchtelingenkamp bij Damascus, en een zone in het uiterste zuidwesten pal aan de grens met Israël en Jordanië. Gebieden waar het ook in conflict ligt met andere salafistische terreurgroepen, vooral dan rivaal al Qaeda.

Al Bukamal - Militaire situatie - 2 - 8 november 2017

De situatie deze ochtend rond de stad al Bukamal, de laatste stad in handen van ISIS. Vanaf deze week kan het Syrische leger zich dan concentreren op al Qaeda en haar bondgenoten in het westen van Syrië. De doodsklokken luiden voor het Syrische salafisme. De kaart deze middag.

Wat betekent dat op ongeveer 5 maanden tijd het zeer grote door ISIS gecontroleerde gebied in het Syrische oosten en het centrum werd veroverd door het leger. Met de Koerdische PKK/YPG die met steun van de VS het gebied aan de linkeroever van de Eufraat grotendeels van ISIS zuiverden.

Op minder dan een jaar tijd bevrijdde het Syrische leger met steun van zijn bondgenoten dus niet alleen de helft van de provincie Aleppo en die provinciehoofdstad, maar ook grote delen van de provincies Homs, Hama, Damascus, Rakka en nu Deir Ezzor.

Het toont de almacht van het Syrische leger dat terug op zijn originele sterkte van voor de oorlog midden maart 2011 lijkt gekomen. De stad Aleppo kwam volledig in regeringshanden eind december 2016.

Aboe Bakr al Baghdadi

Ondertussen is er de vraag waar ‘kalief’ Aboe Bakr al Baghdadi nu verblijft. Bijna zeker is dat hij ondanks de berichten over zijn dood nog in leven is. In die zin gaan er op het internet vele verhalen rond over een geheime samenwerking van ISIS met de VS. Wat gezien de historiek van de Syrische oorlog en de geschiedenis van de salafistische terreur natuurlijk niemand mag verbazen.

Harde bewijzen zijn er wel nog niet maar ook dat is geen verrassing. Als die collusie er werkelijk is dan zal die zo geheim mogelijk worden gehouden. Willen de VS en zijn bondgenoten hen bewaren voor gebruik elders op een latere datum? Het is een vraag die zowat alle regeringen, geheime diensten en diplomaten van belanghebbende landen zoals bijvoorbeeld Indië zal bezig houden.

Nu moet men alleen nog maar met de fijne kam gaan door die nog niet geheel onder controle zijnde stukken nabijgelegen woestijn. Wat wel minder troepen gaat vergen. De hoofdmacht van het leger gaat dan in het westen ingezet worden om er de laatste veelal geïsoleerde verzetsaarden op te ruimen zoals rond Damascus. Hayat Tahrir al Sham, de lokale franchise van al Qaeda, is dan ook gewaarschuwd.

En dat ze tegen dat leger geen kans maken weten ze. Gebleken is bijvoorbeeld dat hun offensieve capaciteit bijna nul geworden is. Ook hun laatste deze week gestart offensief in het noorden der provincie Hama eindigde nog maar eens met een flop. De slag om Aleppo en hun offensief daarna in het noorden van de provincie Hama heeft duidelijk hun rug gebroken.

De laatste fase van de eindstrijd wordt dus nog deze maand ingezet. Op 11 maart 2018 is het 7 jaar dat de VS en haar bondgenoten de oorlog tegen Syrië begonnen. Die datum zal vermoedelijk nu het einde betekenen van die oorlog. Het land kan dan herademen.

De wederopbouw is trouwens al volop bezig. Waar wachten onze regering en het bedrijfsleven nog op? Frankrijk, mede de vernielers van Aleppo, wil trouwens die stad mee heropbouwen. (1) En andere landen tekenden al series van contracten.

Al Bukamal - Syrische en Iraakse troepen - 8 november 2017

De bestorming van al Bukamal is een gemeenschappelijke actie van het Syrische en Iraakse leger en beider bondgenoten. Hier verbroederend aan hun gezamenlijke grens.

Kroonprins Mohammed bin Salman

Ook de YPG/PKK weet dat ze geen kant op kan met dat grote door haar bezette gebied. Men is ook onzeker ook wegens de verwarde Amerikaanse signalen over de toekomst. Een vertegenwoordiger van de CIA was trouwens recent op bezoek bij zijn collega’s in Damascus. Naar verluidt om te spreken over de vermoedelijk vele mensen van de CIA die in Syrische gevangenissen zitten. Een verhaal dat uitlekte.

En tegen het Syrische leger maakt de PKK/YPG evenveel kans als de Iraakse Koerden van nu ex-president Massoed Barzani tegen het Iraakse leger. De hebzucht van de PKK en de clan Barzani worden dan ook hun ondergang.

Te begrijpen dus dat de Saoedische kroonprins Mohammed bin Salman, de echte heerser van Saoedi-Arabië, woest is en Libanon zelfs beschuldigde van oorlogsdaden tegen zijn land. Het klassiek excuus voor oorlog. Maar Israël heeft bij monde van de krant Haaretz (2) deze week al omfloerst laten weten dat de man zijn eigen boontjes mag doppen en het niet meedoet.

170316-D-SV709-036

Kroonprins Mohammed bin Salman wil met ijzeren hand het Midden-Oosten in een totale oorlog storten. En alle tegenstand in zijn land snoerde hij op voor het land ongeziene agressieve wijze de mond. Maar in Israël lijkt men voor zijn voorstellen geen zin te hebben. Ook Egypte zegde bij monde van president Abdoel Fatah al Sisi in deze kwestie al in het openbaar neen tegen hem. Blijkbaar heeft de kroonprins al wat rondvraag gedaan in de regio. Iemand nog wat meer oorlog?

Maar kroonprins Salman is al vastgereden in het kleine armtierige Jemen. Met ook hier een ongeziene brutaliteit. De man heeft bergen militaire hardware maar amper eigen soldaten. Het is dus op militair vlak een papieren tijger. Zijn onervarenheid en roekeloosheid worden op termijn ook diens ondergang. Is dat besef tot hem doorgedrongen en reageert hij in eigen land daarom op een voor het land ongeziene wijze brutaal?

Willy Van Damme

1) Le Monde, 4 november 2017, Florence Evin, ‘Les nouvelles technologies au chevet des trésors d’ Alep.’ (De nieuwe technologieën voor de schatten van Aleppo). Het betreft een verhaal over het Salon voor het Cultureel Erfgoed dat tot 5 november in Parijs liep en waar het redden van het onschatbare erfgoed van Aleppo centraal stond.

Jarenlang stond Le Monde achter de vernieling van Aleppo door al Qaeda & Co. Aleppo is mogelijks de oudste constant bewoonde stad er wereld met enorm veel erfgoed. Het verhaal toont voluit de schaamteloosheid van de Franse elite.

2) Haaretz, Daniel B. Shapiro, ‘Opinion: Is Saudi Arabia Pushing Israel Into War With Hezbollah and Iran?’, 7 november 2017. https://www.haaretz.com/middle-east-news/1.821085

Haaretz is een Israëlische Engelstalige krant die gebruikt wordt om Israël naar de westerse wereld toe een goed imago te bezorgen. Ze is op dat vlak ook erg professioneel. Daniel B. Shapiro is een voormalig Amerikaans ambassadeur in Tel Aviv en tegenwoordig verbonden aan het Instituut voor Nationale Veiligheidsstudies in Tel Aviv. Een volbloed zionist dus.

Zijn idee is dat israël wel naar een oorlog met Hezbollah en Libanon moeten gaan maar nu niet en zeker niet op vraag van wat hij de Saoedische bondgenoot noemt. Het probleem van Israël is ook dat, nu de oorlog in Syrië naar haar laatste fase gaat, men zit met een Hezbollah dat nog nooit zo sterk is geweest als nu.

Het beschikt tegenwoordig over een vernietigingskracht die zeer zware schade kan aanrichten aan Israëlische steden en de economie. En de vlucht van massa’s joden naar veiligere oorden zal betekenen. Een zionistische nachtmerrie.

En het is verre van zeker dat Israël het ook ditmaal zal halen. De feitelijke nederlaag tegen Hezbollah van juli en augustus 2006 moet als een nachtmerrie over de Israëlische politiek hangen. En er is bovendien een sterk Iraans leger dat indien nodig zijn Libanese bondgenoot ter hulp zal snellen met alles wat het ter beschikking heeft.

Israël zit dus met een zwaar dilemma dat misschien wel onoplosbaar is. Want wat als Iran uit weerwraak de olie-installaties van de Israëlische bondgenoot in Saoedi Arabië in puin schiet. Het is in wezen een kwestie van slechts enkele uren.

Daniel B. Shapiro wijst de oorlogszuchtige kroonprins Mohammed bin Salman dan ook op een beleefde en indirecte wijze de deur. Hij mag verder in Riyad gaan blaffen. En blaffende honden bijten doorgaans niet. Zeker als ze geen tanden blijken te hebben.

Al Bukamal - Militaire situatie - 3 - 8 november 2017

De militaire toestand rond al Bukamal deze avond woensdag 8 november.

Naschrift:

Sinds gestart werd met het schrijven van dit stuk werd de stad reeds bevrijd. Het was dus slechts een kwestie van een paar uren. ISIS is als georganiseerde strijdmacht dus dood. Het betekent echter vooral dat de weg van Syrië naar Irak terug kan geopend worden voor verkeer en dus ook voor de internationale handel. Een groot pluspunt voor beide landen. Intussen trekken steeds meer en meer Syrische troepen zich samen in de omgeving van de provincie Idlib, het bolwerk van al Qaeda.

Een uitgestoken hand

In ‘Geen morzel gronds’ in De Morgen van vandaag 6 november schrijft Bart Eeckhout: “Het is de regering-Rajoy die onderhandelingen weigert over de door Catalonië gewenste ruimere autonomie”.

Dit klopt niet want o.a. in september, de maand voor het referendum, stelde die regering van Rajoy aan de Catalaanse regering voor om het referendum af te gelasten in ruil voor een grondwetswijziging. Men moet er maar de pers uit die periode op na lezen. Ook nu ligt dit voorstel nog steeds op tafel, mede op initiatief van de sociaaldemocratische PSOE. De regering van Carles Puigdemont weigerde echter die uitgestoken hand.

Het gemak waarmee Bart Eeckhout het door o.a. de N-VA verspreidde verhaal overneemt wekt natuurlijk geen verwondering. De invloed van die partij en haar gedachtegoed blijkt immers nogmaals groot te zijn. Met als gevolg dat men de feiten dan maar een draai geeft.

Willy Van Damme

Ook Catalaanse dromen zijn bedrog

Er is dus een einde gekomen aan de droom van de Catalaanse ultranationalisten voor wie de onafhankelijkheid de poort naar het paradijs was. Gedaan om nog te betalen aan die arme Spanjaarden, de boerenkinkels uit Madrid en elders. Het Catalaanse herenvolk ging zijn eigen boontjes doppen. En dat ging alleen maar geluk meebrengen. Dacht men.

Dolgelukkige gezichten

Het alles overstemmende geluid van Catalaans minister-president Carles Puigdemont en zijn medestanders was duidelijk. Het uitroepen der onafhankelijkheid zorgde er alleen maar voor lachende en dolgelukkige gezichten. Een droom leek werkelijkheid.

Het werd nog diezelfde vrijdag al een nachtmerrie toen de regering in Madrid ingreep en de deelregering afzette. Het eindigt nu in een zelden geziene politieke farce. Dat begon trouwens al bij het uitroepen van de onafhankelijkheid en in wezen al ervoor. Maar men moet de signalen wel kunnen zien natuurlijk.

Zo riep men onmiddellijk na het referendum een algemene staking uit maar amper een bedrijf lag die dag stil. Wat toonde dat gans die heisa beperkt was tot een bepaalde middenklasse. Vooral op het platteland dan.

Sinds de Spaanse regering op maandag het Catalaanse regeringsroer overnam is alles voor zover geweten er rustig en normaal gebleven. Wat wel opviel was het geluid komende uit de massale betoging op zondag van tegenstanders van Puigdemont en zijn club.

Geen eenheid meer

Daar hoorden men verhalen komende van tegenstanders over grootschalige intimidatie door het Catalaanse ultranationalisme. Wie Spaans sprak werd vies bekeken en wie zich tegen die roep om onafhankelijkheid verzette was een franquista, een aanhanger van generalissimi Francisco Franco, een fascist dus.

De honderdduizenden betogers wierpen die zondag die intimidatie van zich af en lieten hun visie even luidkeels als de andere kant horen. Het moet een schok geweest zijn voor diegenen, waaronder heel veel journalisten, die het steeds maar hadden over het ‘streven van het Catalaanse volk’. Maar welk streven en welk volk dan? Het was een leugen die men ook nog gisteren in het journaal van de VRT kon horen. Le Monde - Plantu - 13 oktober 2017

Cata… Catastrophe. De visie van cartoonist Plantu in Le Monde van 13 oktober 2017.

Wat ook al onmiddellijk opviel was dat er van enige eenheid binnen die Catalaanse regering geen sprake meer is. Het is er iedereen voor zich. Minister Santi Villa, verantwoordelijk voor ondernemingen, nam uit protest al ontslag nog voor de stemming over onafhankelijkheid in het Catalaanse parlement plaats had. Zijn voorganger op die post, Jordi Baiget ,eveneens een tegenstander van de onafhankelijkheid, was voordien al door Puigdemont de deur gewezen.

Verder vlucht Puigdemont met enkele regeringsleden naar België om zo wat extra dagen uit de handen van het Spaanse gerecht te blijven. Ook hopende van een hun vriendelijke Belgische regering wat extra publiciteit te krijgen. Een ander minister ging op maandag dan protesterend naar kantoor, anderen bleven thuis en gingen braaf naar Madrid voor hun verhoor en arrestatie. Iets waartegen ze wel in beroep gingen.

Ook lieten een deel van die naar België getrokken ministers Puigdemont al na twee dagen achter en keerden huiswaarts. Van een gezamenlijk front is dus geen enkele sprake meer. Bovendien verliep de overname van de Catalaanse ministeries, politie en media zonder voor zover geweten enig gemor. Met andere woorden: Puigdemont staat bijna helemaal alleen.

En nu het Spaanse gerecht een aanhoudingsbevel gaat uitvaardigen is het zeker dat hij de komende weken een gratis ticket enkele reis vanuit België naar een Spaanse gevangenis krijgt aangeboden. Hij zal dan beseffen dat ook een minister niet boven de wet staat en de grondwet zonder gevolgen zomaar aan zijn laars kan lappen.

Peilingen

Opmerkelijk was zeker ook het verhaal in De Morgen van donderdag 2 november van correspondent Tom Lievens ‘Strijdbijl begraven of doorgaan’:

En de ontvangst van de vier terugkerende ministers (uit Brussel, nvdr.) op de luchthaven van Barcelona getuigde ook niet van overtuiging met ‘de strijd’. De enigen die hen stonden op te wachten, was een groep mensen met Spaanse vlaggen zwaaiend die scandeerden: “Naar de gevangenis gaan jullie! Soto Real wordt jullie bestemming! Ter info: Soto Real is de Madrileens vipgevangenis. Van independistas was geen spoor te bekennen.

Nog erger voor Puigdemont is en zoals verwacht kon worden de sterk dalende populariteit van de man. Volgens alle opiniepeilingen verliezen ze op 21 december bij de verkiezingen hun parlementaire meerderheid. Vooral zijn eigen partij CDC, sinds 2016 PEDECat, stort volgens die peilingen in elkaar. Het verklaart waarom hij geen vervroegde verkiezingen wou organiseren.

Volgens bepaalde peilingen is het aantal voorstanders van onafhankelijkheid van ongeveer 42% al op 29% gevallen. Het is dus niet alleen de gevangenis maar ook de vergetelheid die Puigdemont en zijn groep wacht. Na hun veroordeling zal er, behoudens bij de kleine heel harde kern, niemand nog over hen spreken. Behalve misschien over hun ultieme waanzin.

Hun daad zal bij die andere voorgaande pogingen tot onafhankelijkheid worden gevoegd. De zoveelste dwaasheid van enkele Catalaanse intellectuelen. Een roekeloosheid die aan Catalonië veel geld heeft gekost.

Financial Times - Banx - 18 oktober 2017

Ook cartoonist Banx van The Financial Times stak op 18 oktober de draak met de strategie van de Catalaanse ultra’s.

N-VA en Charles Michel

Ondertussen blijkt ook wat een blunders de Belgische regering van Charles Michel in deze zaak beging. Men veroordeelde wel fors het zogenaamde politiegeweld – er werden naar verluidt die zondag 4 mensen gehospitaliseerd – maar zweeg praktisch geheel over het flagrante overtreden van de grondwet door de Catalaanse regering. Van partijdigheid gesproken.

En de oproep van Michel tot dialoog is mooi maar men zegde er nooit bij op welke voorwaarden. Dat de Spaanse regering dan woest is op Charles Michel is begrijpelijk en dat men weerwraak zal nemen of al genomen heeft hoeft dan ook niet te verbazen. Voor wat, hoort wat. Het is een gouden regel in de diplomatie. Waar bleef trouwens Didier Reynders in dit verhaal? Was hij plots geen minister van Buitenlandse Zaken meer?

En dan was er de oproep van zaterdag van staatssecretaris voor Asiel Theo Francken (N-VA) aan het adres van Carles Puigdemont dat hij hier wel asiel kon aanvragen. Een open verzoek om naar België te vluchten. Wat de man dan ook deed.

Wat Francken echter niet zegde was dat hij hier geen asiel kon krijgen en men een uitlevering niet kan tegenhouden. Het was advocaat Paul Bekaert die het diezelfde zaterdagavond in het VRT journaal stelde en Francken zo voor schut zette. Bekaert werd twee dagen later door Puigdemont en zijn vluchtende ministers tot hun advocaat aangesteld. Wat een ironie.

Het is duidelijk dat de N-VA de regering en zo België in een lastig diplomatiek parket bracht. Wat de aard van de N-VA toont. Zo was er hun Europarlementslid Sander Loones die zonder blikken of blozen stelde dat Spanje een man wil arresteren wegens het simpel uiten van een mening. Alsof Puigdemont en zijn regering niet de onafhankelijkheid hadden uitgeroepen. Het schenden van de grondwet nota bene. Loones is dan ook een leugenaar.

En dan is er Geert Bourgeois, Vlaams minister-president, die stelde dat het niet kon dat men  een gekozen politicus zomaar in de cel gooit. Misschien moet hij de dolle avonturen van de Partido Popular van eerste minister Mariano Rajoy eens bekijken.

Nogal wat van de gekozen excellenties van die partij werden de voorbije jaren tot celstraffen veroordeeld wegens misdaden begaan bij het uitoefenen van hun ambt. Het is geen toeval dat José Maria Aznar, de voorganger van Rajoy, van het politieke toneel verdween.

Zelfbeschikkingsrecht

Carles Puigdemont - 5

Vanuit blijkbaar een Brusselse hotelkamer stelde Carles Puigdemont als Catalaans minister-president gisteren eisen aan het Spaanse gerecht. Ze moesten zijn minister onmiddellijk en onvoorwaardelijk vrijlaten. Van een clown gesproken.

De bewering van Loones en die van andere Vlaams-nationalisten zoals Jan Jambon en Willy Kuijpers dat elke volk recht heeft op een eigen staat is juridisch ook klinkklare onzin. Het begrip ontstond na 1918 toen de Britten en de Fransen de na de eerste wereldoorlog overwonnen Oostenrijks-Hongaarse Dubbelmonarchie en het Ottomaanse rijk onder elkaar verdeelden via een systeem van semi-onafhankelijkheid en van mandaatgebieden.

Dan begon men plots over het zelfbeschikkingsrecht te spreken. Maar dat was larie want het ‘Indische volk’ moest dan maar zwijgen, om maar niet te spreken over het ‘Congolese volk’ of dat van bijvoorbeeld Vietnam en China. Trouwens, er is nooit een definitie gegeven van wat dan juist ‘een volk’ is. Men gebruikte het gewoon om de verslagen vijanden te ontmantelen. Zie Joegoslavië. Meer niet. Het is een inhoudsloos principe, te gebruiken naar eigen goeddunken.

Het is trouwens nog steeds hetzelfde. Je krijgt dan plots het Zuid-Soedanese volk waar bij een referendum zogenaamd 97% voor onafhankelijkheid stemt om de dag nadien dan elkaar de kop in te kloppen. En als het ‘Koerdische volk’ recht heeft op een eigen staat, waarom dan niet de daar eveneens wonende Turkmenen, Assyriërs, Arabieren en Jezidi’s? Zijn dat dan burgers met minder rechten? Blijkbaar.

Die kunnen dan op hun kin kloppen en braaf de repressie van de Iraaks Koerdische president Massoed Barzani aanvaarden op straf van de gevangenis of de kogel. Maar Barzani is trouwens ongeveer hetzelfde lot beschoren als Puigdemont.

Ook zijn referendum over een eigen staat eindigde in een ramp, hier dan in een oorlog met Irak, Turkije en Iran waarbij de VS en de EU gewoon toekeken. Met een smadelijke nederlaag en zijn aftreden tot gevolg. Dit terwijl de VS en Israël steeds de drijvende krachten waren achter dit Koerdisch separatisme. Ook hier werd de droom voor de clan Barzani een nachtmerrie.

En in Vlaanderen is het trouwens niet anders. Wee de gekozenen van het ‘Linkebeekse volk’ als ze op de gemeenteraad Frans, hun eigen taal, durven spreken. Van repressie gesproken. Eenzelfde verhaal in Catalonië waar gebieden die stelden dat ze bij Spanje wilden blijven een hondsbrutaal njet kregen van Puigdemont en zijn kliek. Zelfbeschikking? Nog in geen 1000 jaar als het hen uitkomt.

Vandaag nog verspreidde de N-VA in Ronse een persbericht waarin ze protesteren tegen het feit dat de lokale afdeling van Groen een deels in het Frans opgestelde bericht verspreidde. Dit terwijl Ronse toch een taalgrensgemeente is met faciliteiten voor de Franstaligen. Zo ver gaan de Vlaamse nationalistische ultra’s in hun onverdraagzaamheid en respect voor de wet. De stad heeft trouwens niet eens een tweetalige website.

Pau Claris i Casademunt

Pau Claris, de held van de Catalaanse ultra’s, was de man die in 1641 in opdracht van de Catalaanse bisschoppen een alliantie aanging met Frankrijk tegen Spanje en zo de Roussillon aan Frankrijk verloor. Een maand na het uitroepen van de (sic) onafhankelijkheid stierf de man. Hij heeft het verlies van de streek van de Roussillon, zijn levenswerk, niet meer kunnen meemaken.

Pau Claris

Maar misschien kan men binnen 100 jaar als de ultranationalistische dromers deze kater doorspoelden zoals voor Pau Claris, de vader van het Catalaanse nationalisme, ook voor Carles Puigdemont een standbeeld oprichten en straten naar hem noemen.

De toenmalige leider van de Generalitat Pau Claris, een geestelijke en jurist, is de man die in 1641 in een alliantie met Frankrijk ten strijde trok tegen Spanje. Dit op vraag van zijn bazen de bisschoppen, vooral die van Urgell, die geen geld wilden afstaan aan Madrid voor de oorlog met Frankrijk.

Het werd een ramp en een week na het uitroepen van de onafhankelijkheid maakte men de Franse koning Louis XIII snel graaf van Barcelona en verkocht men zich dus aan Frankrijk. Sindsdien is de Roussillon, de streek rond Perpignan Frans. Proficiat dus. Als dat geen standbeeld verdiende.

Maar dat verhaal van een egoïstische kerk en onvoorstelbaar verraad en dwaasheid zal men wel niet horen in de omgeving van Puigdemont. Maar dromen zijn zoals hier nog maar eens bewezen werd bedrog. Gelukkig wordt men in Catalonië wakker uit de droom. Het kan de schade beperken.

Willy Van Damme

Een gouden of blikken tip?

Advocaat Jef Vermassen beweerde gisteren op zijn duidelijk favoriete televisiezender VTM dat hij een ‘gouden tip’ had die eindelijk voor de doorbraak in het dossier van de Bende Van Nijvel moet zorgen. Blijkbaar had volgens onze advocaat een rijkwachter die aan de Delhaize in Aalst kort voor de aanslag van 1985 op wacht stond een verklaring gedaan aan het gerecht.

Is dit nieuw?

Die, stelde Vermassen, had de naam gegeven van zijn hiërarchische overste die hem het bevel gaf om samen met zijn eveneens bewapende collega te vertrekken. Korte tijd nadien verscheen dan de Bende Van Nijvel met eventueel rijkswachter Christiaan Bonkoffsky om voor een laatste maal moordend toe te slaan.

Een merkwaardig verhaal. Het was immers meerdere getuigen van die terreuraanval op dat ogenblik reeds opgevallen dat die rijkswachters met hun R4 kort voor die aanslag waren verdwenen. Reeds toen zei men bij mensen die het dossier volgden en getuigen dat rijkswachters betrokken waren bij die aanslagen van de Bende.

Men kan zich dan ook afvragen of die verklaring wel nieuw is. Is dat zo dan is dat een zoveelste bewijs van grootschalig geknoei van de gerechtelijke onderzoekers. Een beetje onderzoeker de naam waardig had immers dit ‘toeval’ al in ‘85 zo opgemerkt. Het zal hen door getuigen wel gezegd zijn en het haalde na die slachtpartij ook de media.

Maar dan stelt zich eventueel ook de vraag waarom men die verklaring niet al jaren geleden verzamelde. Bovendien moet dit bevel normaal te vinden zijn in de interne nota’s van de Aalsterse rijkswacht. Kan men dan spreken van de ‘gouden tip’? Eigenaardig alleszins.

Jef Vermassen - 4

Heeft Jef Vermassen informatie over een ‘gouden tip’, of is het gewoon publiciteit?

Is dit Vermassen die op zoek is naar extra publiciteit voor zijn boek en advocatenpraktijk? Zijn dit de media –  Hier dan de groep Van Thillo met VTM/Het Laatste Nieuws en zusterkrant De Morgen – die geld rieken? Dit verhaal doet nu eenmaal kranten verkopen.

Ook dat is mogelijk. Maar uiteraard is iedere druk vanuit de media op gerecht en politie in deze zaak hoe dan ook een meer dan welkome zaak. Dat het dient onderzocht is eveneens duidelijk en dat het eventueel een nieuw spoor kan betekenen is zeker mogelijk.

Maar of dit de zaak gaat oplossen lijkt mij straf. Alles is mogelijk natuurlijk en men mag als onderzoeker geen spoor negeren. Maar men mag evenmin overlopen van optimisme en oeverloos naïef zijn. Met beide voeten op de grond graag.

Guido De Saeger

Er was trouwens in die periode bij de parketten in het ganse land afgesproken dat er bij een volgende aanslag van de Bende men nationaal alarm ging slaan. Het parket van de toenmalige en in 2005 overleden Dendermondse procureur des konings Guido De Saeger liet dit echter na. De substituut van wacht was het naar verluidt vergeten.

Geweten is dat dit parket op dat ogenblik bij het parket-generaal en bij de advocatuur wegens haar interne werking een barslechte reputatie had. Substituten ontvluchten toen de stad en De Saeger. Wat zorgde voor een continue onderbemanning.

De Saeger ging trouwens later na een artikel over hem in Knack geschreven door wijlen Frank De Moor, echtgenoot van de toenmalige advocaat-generaal in Gent en verantwoordelijke voor tucht (!) in haar regio, ook voortijdig op pensioen. Een artikel waar volgens insiders wel wat fouten in zaten.

Een echt onderzoek had de verantwoordelijke(n) voor die fout toen ook snel ondervraagd. Niet om deze daarom verdacht te maken maar gewoon ter informatie omdat men als onderzoeker nu eenmaal de verdomde en soms heel onaangename plicht heeft alles na te kijken. Hoe onwaarschijnlijk het spoor ook moge klinken.

Maar dat zal men gezien het manke onderzoek vermoedelijk ook wel niet gedaan hebben. Hilde Geens heeft misschien in haar hier eerder besproken blunderboek over de zaak nog niet hard genoeg geweest. Hallucinant is een veel te braaf woord voor dit dossier.

Willy Van Damme

Naar oplossing Bende van Nijvel?

Ongelooflijk maar waar, er lijkt nu toch een doorbraak in zicht voor het dossier van de Bende Van Nijvel, de bende aanslagplegers die in een ware golf van terreur van 1982 tot 1985 28 doden maakte en vele zwaar gewonden. Christiaan Bonkoffsky, een reeds lang bij specialisten van het dossier bekende naam, zou nu de beruchte reus van die Bende van Nijvel zijn. Deze overleed in 2015 en zou kort voor zijn overlijden aan zijn broer bekend hebben die reus geweest te zijn.

Gladio

Alle voor zover tot heden bekende gegevens lijken dit ook te bevestigen. Bovendien was de man voorheen lid van de later ontbonden antiterreureenheid van de gendarmerie Diane, later omgedoopt tot Speciaal Interventie Eskadron (SIE). Christiaan Bonkoffsky kende dus hun werkmethodes.

2phDDU8

Christiaan Bonkoffsky is volgens vele getuigenissen de zogenaamde reus uit de Bende van Nijvel. De man eindigde als een marginale dronkenlap in de goot. Uit wroeging over wat hij ooit had gedaan en hoe zijn vermoedelijke opdrachtgevers hem desondanks behandelden? Links de robotfoto en rechts de man in carnavalsplunje.

Voor vele kenners van het dossier rond de Bende van Nijvel was een deel van hun harde kern immers afkomstig uit die groep Diane. Alleen praktisch zij immers kenden de wapentechnieken die door de bende bij hun aanslagen werden toegepast. Ze beheersten ook de knepen van het vak om steeds te ontsnappen aan hun onderzoekers. Zelfs hun vroegere baas en oprichter van de groep Diane was die mening toegedaan.

Bovendien was reeds lang de algemeen theorie dat zij in hogere kringen bescherming genoten. Daarbij werd vooral verwezen naar Gladio, een netwerk van geheime en bewapende figuren die ondergronds moesten werken. Waarbij vooral de Belgische militaire veiligheidsdienst AIVD en de NAVO instonden voor zowel de opleiding, bewapening als de begeleiding. En wie NAVO zegt denkt aan de VS.

Voor velen was dit of de voorbode van een staatsgreep of een poging om een zogenaamd sterke staat te installeren waarbij politie en bepaalde militairen voor of achter de schermen aan zoveel mogelijk touwtjes trokken. Ook in Turkije, Italië en Luxemburg grepen dergelijke veelal dodelijke acties plaats. Waarbij de Turkse generaal Kenan Evren op 12 september 1980 na jaren van terreur een militaire dictatuur kon installeren.

Vielsalm

Bijna zeker is dat in al die gevallen Amerikaanse steun een cruciale rol speelde. Zo was er in die periode de fameuze aanval op de basis van de Ardeense Jagers in Vielsalm waarbij men stelt dat leden van de Amerikaanse Special Forces een bewaker neerschoten en er wapens ontvreemden.

Wapens die nadien in Frankrijk deels bij de ‘linkse’ terreurgroep Action Directe werden teruggevonden. Action Directe was officieel een ultralinkse groep die nauwe banden had met de Belgische Cellules Communistes Combattantes (CCC), ook een zogenaamd ultralinks groepje die in diezelfde periode als de Bende van Nijvel eveneens aanslagen pleegde. Action Directe en de CCC hadden trouwens ongeveer het zelfde logo.

Eerst schreef de Nijvelse procureur des konings Jean De Prêtre de zaak toe aan ordinair banditisme en werkte hij alle onderzoeken in een andere richting brutaal tegen. Tot woede van vele gerechtelijke onderzoekers en bepaalde persmensen. Daar wees men al snel richting kringen bij de rijkswacht.

Bovendien hadden de overvallers amper interesse in een buit en wilden ze duidelijk de bevolking angst aanjagen. Daarom die aanvallen op een vrijdagavond op supermarkten als er veel volk aanwezig was. Gaan winkelen bleek plots een levensgevaarlijke zaak. Verder werd er ondanks de vele aanslagen nooit enig spoor gevonden van de daders. Wat bescherming doet vermoeden en het werk van insiders en specialisten.

Eigenbrakel

De Delhaize in Eigenbrakel die op 27 september 1985 door de bende brutaal werd overvallen. Met als resultaat 8 doden waaronder een kind van 14 jaar en een buit van een schamele 388.000 frank (9.620 euro).

Nu 32 jaar na de laatste feiten komt zo te zien eindelijk het definitieve bewijs boven tafel dat de Bende van Nijvel en de groep Diane elkaar tot op zekere hoogte overlapten. Wat terreur moest bestrijden bleek zo te zien deels zelf terreur te veroorzaken.

Staatsgreep

Daarbij is de getuigenis belangrijk van Marc Van Damme, zoon van Willy Van Damme, toen de uitbater van café Tijl in de periode dat Christiaan Bonkoffsky er regelmatig zat. Die stelde dat Bonkoffsky een staatsgreep nodig achtte. Marc Van Damme gaf zijn informatie in 1998 al anoniem aan het gerecht door maar voelde zich nadien afgeluisterd en gevolgd en werd bang. En het gerecht negeerde zo te zien deze info. Nooit ondervroeg men Bonkoffsky.

De vraag is of er nog meer bewijs boven tafel zal komen en of we de namen van de andere bendeleden zullen leren kennen. Cruciaal is echter te weten wie hun bevelhebbers waren en de opdrachtgevers. Christiaan Bonkoffsky is immers een simpele uitvoerder. Misschien zitten die namen in het archief van de militaire veiligheid, de AIVD. Een dienst die steeds op goede voet leefde met hun Amerikaanse collega’s.

Het ganse verhaal toont hoe machtig de ‘staat binnen de staat’ in België wel is. Ministers, parlement en de Comités P en I en eventueel magistraten en politielui mogen doen wat ze willen. Men zorgt er steeds voor dat ze nergens geraken, minister van Justitie of Binnenlandse Zaken, het doet er niet toe. Men lacht hen achter de schermen desnoods gewoon uit.

Chrtistiaan Bonkoffsky in Café Tijl

Dendermondse carnavalisten gezellig onder elkaar in café Tijl zot te doen niet beseffend wat voor een figuur er zich in hun midden bevond. De schok bij hen is dan ook enorm geweest.

De recente golf van aanslagen door allerlei salafistische groepen kadert praktisch zeker in hetzelfde verhaal, het is de Bende van Nijvel 2. Ook nu weer wil men de Belgen, of Fransen en anderen, bang maken en hen allerlei maatregelen doen aanvaarden die de controle op hun doen en laten enorm doen toenemen.

Met camera’s die een gelaat of nummerplaat herkennen, stofzuigers die doorseinen wat er in de huiskamer van Jan Modaal gebeurt en televisietoestellen die afluisteren en de zenderkeuze en programmavoorkeur doorzenden naar… Wie feitelijk? Big Brother is al gearriveerd en machtiger dan ooit tevoren. Zie Facebook, Google, etc… niet toevallig allen Amerikaans.

Militaire achtergrond

Christiaan Bonkoffsky is een telg van een Poolse voorvader die in het begin van de achttiende eeuw naar Dendermonde kwam als militair in dienst van de Habsburgse vorsten. (1) Dendermonde was immers een garnizoensstad. En die militaire traditie werd ook nadien in eer gehouden.

Zo was François Bonkoffsky, vader van Christiaan, tijdens de Duitse bezetting in WOII lid van het Geheim Leger en nadien beroepsmilitair. En de vroegtijdig overleden oom Luc en broer van François was dan weer bij de Dendermondse politie. Een man met trouwens een goede reputatie in de stad.

Ironisch is het feit dat Christiaan Bonkoffsky afkomstig was uit de Dendermondse Greffelinck. In datzelfde straatje woonde ook de vroeg overleden substituut procureur Willy Acke die tot zijn zelfmoord – Voor velen een verdachte zaak – er woonachtig was en met onderzoeksrechter Freddy Troch het onderzoek leidde. In wezen hoefde hij voor zijn reus dus niet echt ver te zoeken. Bi de buur eens aankloppen.

In Dendermonde was hij erg actief bij eerst de scouts en daarna de carnavalsvereniging de Tijlvrienden waar hij ondervoorzitter was en met als stamkroeg het toen populaire café  Tijl van stads- en naamgenoot Willy Van Damme.

Delhaize-Aalst

Een na de overval in Aalst zwaar beschadigde Aalsterse politieauto. Christiaan Bonkoffsky eindigde zijn carrière bij die Aalsterse politie.

Geen verbazing dat men er in het milieu van de Dendermondse carnavalisten door het nieuws zwaar geschokt was. “Hij vertelde wel eens dat hij straffe dingen kon doen maar dat leek ons toen eerder een soort van grap”, klinkt het bij een oude carnavalsvriend. “De man kon als het er op aan kwam bij een caféruzie een man zo tegen de muur kletsen”, stelt een vroegere Dendermondse collega.

Ondertussen heerst er bij bepaalde kennissen van de man, waaronder de vroegere carnavalisten, een grote woede over een bepaalde pers en de sociale media die er niet voor terugschrikken, aldus een betrokkene, om mensen woorden in de mond te leggen die men niet eens heeft uitgesproken.

Een vroegere vriend carnavalist promoveerde men op het internet zelfs al bijna tot lid van de bende. Ja want hij was….rijkswachter geweest en condoleerde in 2015 de overleden vroegere gewezen vriend.

Zelfs Dendermondse naamgenoten van Christiaan Bonkoffsky waaronder zelfs kinderen worden zo al in de sociale media met de vinger gewezen en beklad. Grenzen zijn er hier zo te zien niet meer. Roddel en laster lijken wel de regel. De riool is opengetrokken en de ratten lopen vrij rond.

Hilde Geens

Voor Hilde Geens (2) is er blijkbaar weinig echt reden voor optimisme in de zaak. Hilde Geens was een van de weinige journalisten die zich professioneel op de zaak gooiden. Ze schreef er ook veel over in tijdschriften als Humo en in een boek over de manipulaties en flaters in dit dossier.

Hilde Geens

Hilde Geens is zeer sceptisch wat betreft het gerechtelijk onderzoek naar de Bende van Nijvel. Voor haar kunnen historici zoals bij de zaak van de moord op Julien Lahaut eventueel voor een oplossing zorgen.

Hilde Geens: “Er is in dit dossier al van bij de eerste overval in september 1982 bij wapenhandelaar Daniel Dekaise in Waver sprake van manipulaties, en dat is er niet op verbeterd. En als we zien dat men er na 32 jaar nog niet in slaagde zelfs maar een dader te arresteren hoe kan men dan verwachten dat men de regisseurs zou kunnen identificeren? En dan hebben we het nog niet over de mannen die hen inhuurden. Neen, ik ben niet optimistisch. Een goed idee is dat wat de historici Emmanuel Gerard en Rudi Van Doorslaer dit weekend opperden in De Standaard. Zij stelden hier de aanpak te gebruiken zoals bij het dossier van de eveneens nooit opgeloste rakende moord uit 1951 op parlementslid en CP-leider Julien Lahaut. Die historici konden wel de daders identificeren wat het gerecht nooit lukte.” (3)

Ook wist men al jaren van de mogelijke betrokkenheid van Christiaan Bonkoffsky en pas op vrijdag 20 oktober ondervroeg men zijn vroegere echtgenote. Maanden nadat de broer van Christiaan met zijn verhaal naar het gerecht was gestapt. Gerommel in de pers dreef hen blijkbaar in die richting. Echt (sic) kwaliteitsvol politiewerk dus.

De indruk is daarom dat ook deze huidige onderzoekscel er een soep van maakt. Bewust? En wie gaat nu nog een magistraat of politieman in deze zaak geloven? Debielen? Ook voor diegenen in die milieus die het goed menen en hard werken is dit een drama. Men sleurt hen mee het modderbad in.

Willy Van Damme

1) Op het einde van de zeventiende eeuw verzwakt de positie van Polen sterk en komt er zelfs een Saksische vorst aan het bewind. Waarna vrij snel het land als onafhankelijk natie ophoud te bestaan en men het verdeelde tussen Oostenrijk, Rusland en later Duitsland. Dit tot in 1917-1918 wanneer als gevolg van de nederlaag van Oostenrijk-Hongarije en Duitsland en de Russische revolutie Polen met Frans-Britse steun terug onafhankelijk kan worden.

Gelijktijdig heerst er rond 1700 in onze regio toen een oorlog rond de opvolging van de Spaanse troon waar Karel II de bezittingen overlaat aan een kleinzoon van Lodewijk XIV die echter alles voor zichzelf wil hebben. Waarna er tussen Frankrijk en de alliantie van de Nederlandse republiek, het Verenigd Koninkrijk, Oostenrijk en Beieren een langdurige oorlog losbarst. Die oorlog duurt tot de Vrede van Utrecht uit 1713-14.

Waardoor onze regio in handen valt van de Oostenrijkse Habsburgers. De Oostenrijkse Habsburgers hadden hier dus veel militairen nodig. Bij de Vrede van Utrecht creëerde men ook het Barrièreverdrag van 1715 dat tot 1781 duurde en waarbij een aantal steden waaronder Dendermonde een Nederlands en Oostenrijks garnizoen kregen. De eerste Oostenrijkse vorst voor het latere België was Karel VI. In die periode krijgt ook de naam België geleidelijk ingang onder de intelligentsia.

Hilde Geens - Beetgenomen - De Bende Van Nijvel

In beetgenomen geeft Hilde Geens vele voorbeelden van de machinaties van dit dossier met als ultieme bedoeling dat men de daders nooit zou vinden.

2) Op 4 augustus 2013 werd hier het boek van journaliste Hilde Geens besproken. Gelijktijdig verscheen er ook een gesprek hierover met haar. Het boek ‘beetgenomen’ gaat over het falen van het gerecht in de zaak en de blijkbaar bewuste sabotage van het onderzoek. Het verscheen in 2013 bij uitgeverij Manteau.

3) Ook in dit onderzoek van die historici werd verwezen naar allerlei politiek als rechts bestempelde milieus verbonden met mensen uit de VS die Lahaut en zijn CP definitief uit de machtscentra wilden verdrijven. Geheime netwerken met een crimineel karakter. Waarbij allerlei politionele en gerechtelijke manipulaties de enquête naar die moord eveneens saboteerden.

ISIS–het einde

Ooit droomden Israël, de VS en hun bondgenoten in Europa en het Midden-Oosten ervan om via al Qaeda in Irak, het latere ISIS, de totale vernieling van Irak en Syrië te realiseren en de oprichting daar van een salafistisch ‘kalifaat’ in de regio. Het einde van het Arabisch nationalisme en de seculiere republieken. Een doorn in het Westerse oog.

Nog enkele dagen

Die droom ligt nu na de komst van Rusland aan de zijde van Syrië en ook Irak geheel aan diggelen. Sinds eergisteren zijn het Iraakse en Syrische leger in een duidelijk gezamenlijke operatie begonnen aan de aanval op de laatste steden die nog in het bezit zijn van ISIS, al Bukamal in Syrië en Qaim aan de andere zijde van de grens in Irak. Steden aan de Eufraat.

Syrië - Militaire situatie - 14 - 14 oktober 2017.jpg

De militaire situatie nu. Geel is het gebied onder controle van de PKK/YPG, zwart is ISIS, roze is het Syrische leger, groen de andere salafistische terreurgroepen. Zijn de kleuren wat flauwer dan betekent dat praktisch onbewoond gebied, woestijn of semi-woestijn.

Bovenaan het midden is er een lichte variant van groen. Het is een door Turkije en haar huurlingen bezet gebied. Steden in het rood zijn in handen van het leger. Onderaan rechts is de stad al Bukamal. Tussen het licht roze gebied aan de Iraaks-Jordaanse grens ligt de zone Al Tanf die door de VS wordt bezet.

Al na twee dagen zit het Iraakse leger aan de poorten van Qaim en veroverde het Syrische leger het sterk verdedigde T2, een ongebruikt vliegveld en pompstation, het laatste bolwerk van ISIS voor al Bukamal. De verovering van beide steden en het omliggende woestijngebied is dan ook hoogstens een kwestie van enkele dagen.

Wat het rijk was van veruit de sterkste salafistische terreurgroep ooit ligt nu geheel aan diggelen. Wat nog overblijft zijn twee geïsoleerde plekken in Syrië, een pal aan de Israëlisch grens en een in het Palestijnse vluchtelingenkamp Yarmouk bij Damascus.

Met andere woorden: Op 11 maanden tijd heeft het Syrische leger niet alleen de helft van de stad Aleppo en grotendeels het omliggende gebied bevrijd maar ook het ganse centrale deel van het land en de vallei van de Eufraat. Militair een hoogstandje.

Qaim - 1 -Militaire situatie - 26 oktober 2017

De militaire toestand in het gebied bij de stad Qaim. Het zwart gekleurde gebied is in handen van ISIS, het rode is bezet door het Iraakse leger, het gele is het zogenaamde Iraaks Koerdistan, met rechts de zone van de clan Talabani (PUK) en links dat van de groep Barzani (KDP). De bruine zone is het gebied dat het leger woensdag en donderdag veroverde. Men zou op een 3 km van Qaim zitten.

Rug tegen de muur

De overblijvende salafistische terreurgroepen in Syrië zoals Nour Din al Zinki, Het leger van Islam, Al Qaeda en Ahrar al Sham zitten dan ook met hun rug tegen de muur en beseffen maar al te goed dat hun einde nabij is. Want na ISIS komen zij aan de beurt.

Er is zelfs al een generaal aangeduid voor de bevrijding van de provincie Idlib, Mohammad Khaddoer, bevelhebber van het derde leger. Het is voor die terreurgroepen de dood of meewerken. En voor velen wordt het dat laatste. Zeker nu hun broodheren in het Westen hen laten vallen.

Na de verovering met Amerikaanse steun van de provinciehoofdstad Rakka door de troepen van de Koerdische PKK/YPG is nu ook het laatste verzet van ISIS in Deir Ezzor, die andere aan de Eufraat gelegen provinciehoofdstad, aan het instorten. Het Syrische leger is gewoon te sterk. De totale bevrijding van Deir Ezzor is ook hier zo te zien een kwestie van dagen.

Turkse invasie Syrië - 24 augustus 2016

Jihadisten met een tank van het Turkse leger in Syrië. Ze vormen in Syrië aan de grens een cordon die het vluchten naar Turkije zo moeilijk mogelijk zal maken. Voorheen wou men zoveel mogelijk vluchtelingen lokken om hen dan te gebruiken als kanonnenvoeder voor die terreurbewegingen. Dat is voor Ankara blijkbaar niet meer nodig.

Detail is wel dat terwijl het Syrische parlement protesteerde tegen deze invasie, Turkije en Rusland stelden dat dit in onderlinge afspraak gebeurde. Afspraken die ook met Iran werden gemaakt. En Iran zweeg hier. Het is er wat moeilijk in bed.

Wel wordt de weg tussen Irak en Turkije kortelings geopend, een weg los van het gebied van de clan Barzani. Ook de wegen in Syrië tussen Aleppo en Turkije, Damascus en Jordanië en Irak zouden kortelings geopend worden. Wat voor de internationale handel daar cruciaal is.

Verder overhandigde de PKK/YPG de controle over de luchtmachtbasis van Minh ten noorden van de stad Aleppo aan het Russische leger. Het zijn uiteraard voor de regio erg positief signalen.

Zodra het leger de laatste verzetshaarden van ISIS in het oosten heeft opgekuist en zich weet te hergroeperen en herbewapenen zal het zich met al zijn kracht richten tegen die al zwaar verzwakte groepen in het westen van het land. En dan is het dus sterven, vluchten of zich overgeven.

Het is geen toeval dat het Turkse leger in akkoord met Rusland de provincie Idlib is binnengevallen en het grensgebied met Turkije bezette. De meeste aanhangers van het Salafisme zitten immers samen opgepakt in die provincie en Turkije wil gewoon verhinderen dat ze eens het Syrische leger aanvalt naar Turkije vluchten. Wat een koerswijziging.

Wat het leger na ISIS in Syrië dan eerst gaat aanpakken is natuurlijk de vraag. Worden het de paar verzetsaarden rond Damascus? Of het gebied aan de grensovergang met Jordanië rond de stad Daraa of de autoweg van de stad Homs naar Aleppo.

En verder is er nog de vooral door al Qaeda gecontroleerde provincie Idlib. Of valt men alles gelijktijdig aan? Het is afwachten. Zeker is dat in de zomer van 2018 over het militair verzet van die salafisten hoe dan ook een kruis dient gemaakt. Wat ze ook doen.

Westerse veiligheidsdiensten 

En ongetwijfeld is dit de grootste nederlaag voor de salafistische terreurgroepen ooit. Na hun overwinning in 1990 in Afghanistan kwam er dan de nederlaag in 2001 in Tsjetsjenië en nu de ramp in Syrië en Irak. De vraag voor hen is natuurlijk wat nu. Gaan de CIA, MI6, de Franse DGSE en de Mossad hen nog in leven houden om hen dan later elders te gebruiken?

Dat al Qaeda en ISIS voor die veiligheidsdiensten gewoon kanonnenvoeder zijn is stilaan voor iedereen overduidelijk. Zal men hen blijven gebruiken om overal in de wereld een klimaat van angst en instabiliteit te blijven creëren? Een macht om onwillige regeringen op de knieën te krijgen zoals Libië en Syrië? Het is een voor de wereldstabiliteit erg belangrijke vraag.

Het grote probleem op dit ogenblik is echter de VS. Dat land heeft gewoon geen buitenlands beleid de naam waardig. Onder Barack Obama had men al chaos, nu is het complete waanzin. Een ware klucht. Er is president Donald Trump, er is minister van Defensie generaal John Mattis, de CIA, minister van Buitenlandse Zaken Rex Tillerson, de Senaat, enzovoort. Maar een coherent beleid ontbreekt totaal.

Rakka - Vlag PKK met Ocalan - PKK verovering - Oktober  2017

Na de verovering van de provinciehoofdstad Rakka verscheen er in het centrum van de stad een immens grote spandoek met de foto van Abdullah Ocalan, de leider van de Turks-Koerdische PKK.

Het toont hoezeer de YPG en het zogenaamd Arabisch component van de SDF, de Syrische Democratische Krachten, in wezen niets meer dan een scherm is waarachter de PKK verscholen zit. Voor vele Syriërs is dit dan ook geen bevrijding van Rakka maar de bezetting door een vreemde macht, en dan nog een Turkse en met Amerikaanse steun. .

Zonder problemen zal men in Washington van de topbeleidsmakers op juist hetzelfde ogenblik totaal tegenstrijdige verklaringen horen. En daarmee onderhandelen is voor andere staten een uiterst moeilijke zaak. De VS controleert nu via de PKK – Officieel voor de VS nochtans een terreurgroep – grotendeels het oostelijk van de Eufraat gelegen deel van Syrië maar weet er zo te horen in geen duizend jaar wat mee te doen.

Icarus achterna

Voor de Koerdische PKK/YPG moet dat wat vorige week gebeurde in Irak echter ook een zeer onheilspellend voorteken zijn. Washington liet de Koerden van ‘president’ Massoed Barzani en zijn KDP vallen als een baksteen. Eerst zat men hen te bewapenen en op te hitsen en de dag nadien waren hij en zijn fanclub in Washington plots persona non grata.

Bij de YPG heeft men dat uiteraard ook gezien. De PKK/YPG bezit nu wel een aantal olievelden maar aan wie gaan ze die olie verkopen? Dat moeten of Turkije of Syrië zijn want er is geen alternatief. En ik zie bij geen van beiden echt interesse. Behalve dan op hun voorwaarden. Kniel PKK/YPG of … barst.

Neen, ook hier loopt dat zoals in Irak voor hen slecht af. Ze dachten, aangevuurd door de VS en Israël, hoog te kunnen vliegen en kwamen echter te dicht bij de zon en vielen neerwaarts, de dood tegemoet. Icarus achterna. En hun houding in hun gebied tegenover andere groepen dan de PKK/YPG zal zich zeker ook wreken. Wraak is een gerecht dat men koud serveert.

Willy Van Damme

Een zeer gevaarlijk man

De crisis rond Catalonië lijkt stilaan naar haar hoogtepunt te gaan. Een cruciale dag is nu dinsdag wanneer de Catalaanse president Carles Puigdemont ‘s avonds een toespraak voor het Catalaanse parlement zal houden. De man is een fanaticus die maar een ding wil: De onafhankelijkheid voor zijn ‘geliefde’ Catalonië. Reden waarvoor hij in alle illegaliteit en ondanks de dreiging van politieoptreden hierover toch een referendum liet houden.

Een droomwereld

En dat er amper een 42,3% van de stemgerechtigden kwamen opdagen waarvan dan een 90% voor onafhankelijkheid stemden was voor hem geen zorg. 48 uur na dat referendum ging hij het parlement vragen de onafhankelijkheid uit te roepen. Ook de kennis dat dit idee in Catalonië slechts de steun van een minderheid heeft deert de man niet. Een rare visie op de democratie natuurlijk. Je breekt de wet en gaat in tegen de meerderheid der bevolking!

Maar dat gedrag wekt natuurlijk geen verbazing. Het toont nogmaals hoe ultranationalisten leven in een droomwereld waar ieder besef van de realiteit uit den boze is. De feiten worden dan verdreven en de geschiedenis vervalst. Neen, Catalonië wordt uitgezogen door die boosaardige doortrapte Castilianen.

Carles Puigdemont - 5

Carles Puigdemont wil tegen de meerderheid der Catalanen in de onafhankelijkheid doorduwen en zijn Catalonië in de afgrond storten.

Dat Catalonië zijn welvaart te danken heeft aan de Spaanse markt vergeet men dan. Neem die Spaanse markt weg en de economie van Catalonië stuikt nog diezelfde dag in elkaar richting de bedelstaf. Het is die markt die de rijkdom van Catalonië is.

En die zit men uit te schelden voor rotte vis en buiten te gooien. Elke winkelier zal je zo zeggen dat men zijn kopers nooit mag beledigen. De klant is immers ‘koning’. Zelfs al is dit pure illusie. Voor Puigdemont & co is dit beledigen duidelijk geen probleem. Zelfmoordneigingen zegt men dan. In wezen is het dan ook niet Spanje die Catalonië leegzuigt meer eerder omgekeerd. 

Maar vertel zoiets eens aan dolgedraaide opgezweepte Catalanen? Het toont nogmaals aan dat nationalisme een soort kankergezwel is dat een samenleving dodelijk kan raken. Een samenleving is zoals het woord zelf zegt een groepering van mensen met heel uiteenlopende visies en karakters die in onderlinge verstandhouding in min of meer harmonie met elkaar samen leven.

Nationalisme is hier het gif dat die samenleving aantast, want hier split men die samenleving en ontstaan er steeds meer conflicten want de nationalisten willen kost wat kost hun idee opdringen aan de rest. En die lust die pap niet altijd en dus poogt men die pap door het strot van de medemens te duwen.

Blindheid

En zoals hier enkele jaren terug bleek bij het plotse succes van de N-VA gaat dat gepaard met intimidatie tegen bijvoorbeeld Clouseau en Kim Gevaert en desnoods zelfs geweld tegen andersdenkenden. Zie het optreden bijwijlen van het TAK, het Taal Aktie Comité. Zo was er ook op tv het beeld te zien hoe Catalaanse ultra’s journalisten van een Spaanse krant aanvielen. Die deelden immers hun visie niet. Democraten?

Mariano Rajoy - 4

De Spaanse premier Mariano Rajoy zal bij het uitroepen van de onafhankelijkheid van Catalonië niets anders kunnen dan de Catalaanse regering en het parlement ontbinden. Hij zal eventueel zelfs het leger moeten sturen om de orde en het Spaanse gezag te handhaven

Nationalisten zijn blind en zien alleen het grote gelijk aan hun kant en het grote ongelijk en onrecht aan de andere kant. Voor hen zijn de anderen: dictators, profiteurs, dieven, smeerlappen en imperialisten. En dan is racisme vlak om de hoek. Maar dat zal men in die hoek hardnekkig ontkennen. Zelfs als men hen hun eigen teksten voorleest en analyseert. Het staat immers niet voor heren en dames die zich weldenkend noemen.

Die verregaande blindheid blijkt perfect uit de gebeurtenissen in Catalonië. Men gaat de onafhankelijkheid uitroepen want er was dat referendum en de (nipte) meerderheid in het parlement. En dit al 48 uur na dat referendum. Het is er nu al meer dan een week geleden. Maar de onafhankelijkheid uitroepen is niet zomaar iets als naar de bioscoop gaan of een voetbalmatch van FC Barcelona bijwonen.

De vorige Catalaanse president Artur Mas maakte dan ook wegens het ontbreken van zo te zien elke voorbereiding brandhout van het optreden van zijn opvolger en diens regering. Een kritiek die vermoedelijk ook is ingegeven door weerwraak omdat hij na de laatste verkiezingen geen president meer mocht zijn.

Diens woorden kwamen bij de Catalaanse ultra’s echter heel zwaar aan en men poogde eerst nog te zeggen dat de Britse krant The Financial Times die hem zaterdag citeerde dat foutief deed. Tevergeefs.

Fanatiek

Neen, onafhankelijkheid uitroepen is de meest verregaande staatskundige beslissing die men kan nemen. Een verstandig mens had kunnen denken dat men dit in overleg en met een consensus doet. Ook zou men mits wat gezond verstand kijken wat de gevolgen kunnen zijn, de dag zelf en de jaren nadien. Maar neen, het moet en zal de onafhankelijkheid worden. President Puigdemont heeft volgens de media een missie en die kan niet uitgesteld worden.

Blijkbaar ging de man als hij vanuit Barcelona of Gerona naar Madrid vloog eerst naar een ander land om dan via de uitgang internationale vluchten als ‘buitenlander’ te kunnen arriveren. Hoe clownesk kan het zijn. De man blijkt zo fanatiek op zijn doel af te willen stevenen dat hij er desnoods een nieuwe burgeroorlog voor wil riskeren. Elk realiteitsbesef is die man vreemd. De man is dan ook zeer gevaarlijk.

Al dagenlang praten vakbonden, zowat alle respectabele juristenverenigingen en de ondernemerswereld in op de man om hem van koers te doen veranderen. Vandaag en gisteren kwamen misschien miljoenen Spanjaarden, incluis honderdduizenden Catalanen, op straat om hem tot gematigdheid te dwingen. Tot heden gaf die man zelfs nog geen kik.

Caixa Bank - 1

De Catalaanse bank Caixa neemt voorzorgen tegen het dolle avontuur van Puigdemont en verhuist de hoofdzetel weg van Catalonië

De man duwt door zijn optreden zijn eigen ‘geliefde’ Catalonië richting de afgrond. Zo niet naar een burgeroorlog dan toch richting een economische, sociale en culturele ruïne. Het vertrek van een ganse serie grote in Catalonië gevestigde bedrijven en banken zoals de Catalaanse Caixa hadden hij en zijn aanhang zo kunnen voorspellen. Maar hun blindheid voor de realiteit doet hen als een wilde om hen heen slaan.

Caixa

Welke onderneming gaat immers willen opereren in dat ‘’onafhankelijke’ Catalonië. Een ‘land’ zonder officiële munt, zonder paspoort, zonder een legaal kader, financiën, grenscontroles, enzovoort. Natuurlijk kozen Caixa en al vele anderen voor zekerheid. Zij werkt immers met de gelden van massa’s mensen. Miljarden euro’s die men als een goed huisvader moet beheren en niet overlaten aan de grillen van een extremistisch nest.

Best wel symbolisch is dat ook Freixenet, de grootste producent van cava, een der best gekende Catalaanse uitvoerproducten, besloot zijn zetel eveneens buiten Catalonië te verplaatsen. Het leger werklozen dreigt enorm te groeien. En wie gaat dat betalen? Puigdemont?

Ook voetbalploeg FC Barcelona tot begin vorige week een uithangbord van het separatisme, heeft de bui al blijkbaar zien hangen. Na eerst aan de mislukte algemene staking van dinsdag te hebben deelgenomen roept men daar nu plots op tot dialoog. De vrees voor massaal inkomensverlies dreigt immers. Hoe gaan ze in Madrid ontvangen worden als ze tegen Atlético of Real moeten spelen. Of in Valencia?

En men kan er dan ook gif op nemen dat als Puigdemont en zijn vrienden dinsdagavond de onafhankelijkheid uitroepen Madrid met alle hen voorhanden zijnde kracht dezelfde minuut zal antwoorden. Men kan immers ook niet anders. Voor een staat is de controle over het grondgebied nu eenmaal essentieel, meer dan wat ook.

Het uitroepen van de onafhankelijkheid zou immers betekenen dat er twijfel is of Spanje nog de grens met Frankrijk onder controle heeft. Hetzelfde met de havens van Barcelona en Gerona en de luchthavens. Het afzetten en eventueel arresteren van de regering, parlement en vele onwillige topambtenaren zal dan ook praktisch onvermijdelijk zijn. Het is echter ook de laatste halte voor de burgeroorlog.

Geen buitenlandse steun

Hadden Puigdemont maar een greintje gezond verstand gehad dan hadden zij vooraf gezien dat hun plan niet kon lukken. Natuurlijk hebben zij door hun gedrag de bruggen met Madrid opgeblazen en is elk overleg, zeker publiek, onmogelijk. Maar bovendien is er geen enkele natie ter wereld die hen zal steunen. Verhalen over Amerikaanse of Russische geheime steun lijken uit de lucht gegrepen.

En elke zelfs maar oppervlakkige studie van afscheidingsbewegingen toont dat er twee essentiële voorwaarden nodig zijn voor het slagen van dit separatisme. Eerst moet de moedernatie in chaos verkeren zodat het centraal gezag moeite heeft om op te treden. Tweedes moet er vanuit het buitenland steun zijn. En geen van die twee essentiële voorwaarden zijn voorhanden.

Artur Mas - 3

De vorige Catalaanse president Artur Mas maakte brandhout van het optreden van de huidige regering in Barcelona.

Zo kon België zich in 1830 van Nederland pas afscheuren doordat Frankrijk die Brusselse opstand steunde en Londen akkoord ging. Hetzelfde voor Kosovo en Zuid-Soedan die in essentie Amerikaanse creaties, monsters, zijn die de moederstaat eerst op de knieën dwong.

En dat gaat ook op voor dat separatisme in Iraaks Koerdistan, het ‘paradijs’ van de roversclan Barzani die er alleen dankzij Amerikaanse en Israëlische steun bestaat. Maar zelfs dit lijkt een flop te gaan worden. Een bloedige. Puigdemont en zijn vrienden weten dat zij geen buitenlandse steun hebben en roepen daarom op tot een buitenlandse bemiddeling. Een illusoire droom.

Neen, Puigdemont en zijn entourage in de regering en parlement zijn extremisten die blind en wars van elk realiteitsbesef hun Catalonië richting de afgrond duwen. Eventueel zal hij de onafhankelijkheid dinsdagavond niet uitroepen maar dat betekent dan wel een gigantische nederlaag, een gezichtsverlies dat moeilijk te dragen zal zijn. Zijn regering is al erg wankel en dreigt dan ten onder te gaan.

En voor de nationalisten in Catalonië zal het een brutaal wakker worden. Hun dromen waren dan zoals eerder in 1934 puur bedrog. Ze lieten zich vangen door de gekende rattenvanger van Hamelen en die bracht volgens dat verhaal alleen maar onheil voor zijn volgelingen

Willy Van Damme