Big Brother in Israël en elders

Dat de digitalisering van vooral de communicatie voor vele zaken een zegen is kan niet worden betwist. Er is echter een schaduwzijde aan dit fenomeen dat weinig belicht wordt of waarbij men zelden of nooit kijkt naar de consequenties.

Zo heeft de Shin Bet, de binnenlandse veiligheidsdienst, vorige week op bevel van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu de opdracht gekregen om wegens de coronacrisis de data van miljoenen gsm’s te traceren op het vlak van de bezitter en gebruiker en waar en wanneer hij ergens gaat of staat. (1)

Officieel is het om de problemen rond het coronavirus beter te bestrijden en zou dat alleen maar voor beperkte tijd gelden. Maar men ziet onmiddellijk wat hier aan de hand is. Het betekent dat de Shin Bet, en vermoedelijk ook zo alle veiligheidsdiensten wereldwijd met een voldoende professionele werking, in staat zijn de bewegingen van alle inwoners, en wie weet die van andere landen, in kaart te brengen.

1

De Israëlische premier Benjamin Netanyahu wil weten waar alle Israëlisch gaan en staan. Om het coronavirus beter te bestrijden zegt hij. Volgens het Israëlisch gerecht is hij een crimineel. En niet alleen volgens het Israëlisch gerecht trouwens. Met als vraag: Hoeveel gegevens verzamelde de Mossad al in België?

Bovendien is er het digitale betalingsverkeer en winkelen via het internet. En dan zijn er op de markt ook al luidsprekers en televisietoestellen te koop die aan of niet alle geluiden en beelden in de kamer registreren. En waarom maakt bijvoorbeeld Samsung dergelijke televisietoestellen? Om een betere beeldkwaliteit te krijgen misschien? 

Het invoeren van een totalitaire staat die alle woorden en daden van zijn inwoners zo kan registreren en desnoods ingrijpen is geen onmogelijkheid meer. Het is in wezen alleen nog wachten op de politieke wil van de overheid om dat te realiseren. Technisch staat alles klaar. En wie gaat dat verhinderen? De media of ngo’s als Human Rights Watch? Kom nou. Die eten allen uit de hand van diezelfde overheid.

Willy Van Damme

1) The Financial Times, 18 maart 2020, Mehul Srivastava, ‘Netanhyahu enlists Israeli intelligence to keep track of sufferers’.

Daarvoor mocht Shin Bet dat alleen doen in het kader van terreuraanslagen en de nationale veiligheid. Maar kan iemand voor dat begrip een goede en sluitende definitie geven?

Midden-Oosten–Dansen rond de Iraakse vulkaan

De oorlog in het Midden-Oosten blijft voorlopig beperkt tot wat men schermutselingen zou kunnen noemen. Gevechten hier en daar, wat bomaanslagen en het sociaal en economisch wurgen van wie in de weg van de VS en zo Israël loopt. Een algehele oorlog met gevolgen voor de wereld als geheel komt er (voorlopig) niet. Niemand lijkt het op dit ogenblik te willen. Ook Israël niet want die werkt achter de schermen met kleine stappen gewoon verder om haar doel, Groot Israël, te bereiken.

Geen vrienden?

Na de moord op de Iraanse generaal Qassem Soeleimani en Abu Mahdi al Muhandis (1), de topman van de Iraakse met het leger verbonden milities was het de vraag of er hierna nieuwe stappen richting een algehele oorlog zouden gezet worden. Voorlopig lijkt dat niet het geval te zijn en lijkt de oorlogsretoriek te stoppen. De spanning in de regio blijft echter te snijden en kan zonder probleem opnieuw verder escaleren.

Veel landen in de wereld, vooral dan die van de EU en Azië wachten bang af want zij hebben de olie uit het Midden-Oosten broodnodig en bij een algehele oorlog in de regio kan men er gif op nemen dat de oliebevoorrading uit het Midden-Oosten komt stil te liggen. En onze nijverheid.

Een ramp voor de Europese economie en die van de landen in het Verre Oosten. Niet zo tegenwoordig voor de VS die sinds het succesvol ontginnen van olie en gas uit schaliegesteente een olie-uitvoerder werd. Het is een van de reden waarom die landen en ook de olieproducenten in de regio zich in deze zaak van de VS afkeerden.

Qassem Soeleimani - 12

Generaal Qassem Soeleimani (links) bij het graf van een gesneuvelde soldaat in de Syrische stad al Bukamal, vlakbij de Iraakse grens en gelegen aan de Eufraat. En zoals bijna steeds gekleed in een burgerpak.

Zelfs Benjamin Netanyahu, de Israëlische premier, trok na zich eerst enthousiast te hebben getoond plots terug. Bondgenoten in deze zaak heeft de VS niet echt. Er werd binnen de NAVO wel geen openlijke kritiek geuit maar steun is er nergens te vinden. Onderhuidse kritiek wel. Dat men overal bij de zogenaamde bondgenoten oproept tot terughoudendheid en de-escalatie is niet alleen immers een oproep richting Iran en Irak.

Het is eerst en vooral gericht naar de VS die hier heel op eigen initiatief de Iraanse generaal Qassem Soeleimani en de Iraakse militair en politicus Abu Mahdi al-Muhandis, topman van de Iraakse militie de Volksmobilisatiekrachten, om het leven bracht. In de eindverklaring vorige maandag van de NAVO bijeenkomst was er dan ook geen enkele steun te horen voor het optreden van president Donald Trump.

Onderlinge ruzie

Dat meerdere landen van de NAVO en partners zoals Australië de voorbije week aankondigden hun soldaten deels terug te trekken is hier een teken aan de wand (2). Het was duidelijk dat er over die kwestie binnen de NAVO wel is gesproken – De VS eiste zelfs meer troepen van de ‘bondgenoten’ – maar dat daarover geen eensgezindheid bestond. De VS zal er bij de NAVO zeker zware kritiek te verduren hebben gehad.

Er zijn in Irak immers vele honderden soldaten van NAVO-landen en die kwamen door de acties van de VS in een situatie van bijna oorlog. En daar waren die Canadese, Nederlandse en Belgische soldaten helemaal niet geschikt voor. Laat staan dat ze applaudisseerden. Vandaar de in de officiële verklaringen van de vrienden bijna zichtbare woede over het Amerikaanse optreden.

Ook in de VS was er op vele plaatsen zware kritiek te horen. Zoals bij de normaal altijd oorlogszuchtige media. Het was geen toeval dat de beslissing om Soeleimani te vermoorden alleen door een piepklein kransje van ingewijden was genomen, in wezen de ministers van Defensie, Buitenlandse Zaken, de vice-president en Trump zelf. Bang dat anderen die men normaal consulteert zouden alarm slagen?

En die interne onenigheid in de VS is blijven duren. Typerend is het voorval met het door Liz Sly van de Washington Post uitgebrachte verhaal waarin de opperbevelhebber van de Amerikaanse troepen in Irak met een brief aan de eerste-minister Adel Abdul Mahdi de terugtrekking van zijn troepen uit Irak aankondigde. (3)

Brief generaal William H. Seeley III over terugtrekking Amerikaanse troepen - 6 januari 2020

De brief van generaal William Seely hoofd van de Amerikaanse troepen in Irak aan de eerste minister van Irak Adel Abdul Mahdi waarin die het terugtrekken van de Amerikaanse troepen weet te melden. Waarna in de uren nadien de VS zich in allerlei bochten wringt om uiteindelijk te stellen dat dit een vergissing is.

De journaliste kreeg zelfs een kopie van die brief die nadien werd bevestigd door de woordvoerder van het Amerikaans leger in Irak. Maar dat bleek voorbarig. Na enkele uren ontstond er plots commotie in Washington DC waar men alles ontkende.

Waarbij de versies hierover vanuit het Witte Huis elkaar snel opvolgden. Het was maar een ontwerp, men had het nooit mogen versturen, dit was een vergissing en die brief was trouwens niet eens ondertekend en dus waardeloos. Probleem was echter dat premier Mahdi stelde dat hij er een ondertekende versie van had gekregen en zelfs een tweede omwille van de slechte vertaling naar het Arabisch van de eerste brief.

Het was duidelijk dat er intern een ernstige ruzie was ontstaan tussen de generaals, als bijna naar traditie weigerachtig tegenover allerlei militaire avonturen, en de van grote rijken en veroveringstochten dromende politici. En dus trokken de generaals ditmaal aan het kortste einde en diende brigade-generaal William H. Seely III zich diep in het stof te wentelen De brief was een “vergissing,” opperde hij nederig.

De verdoken steun aan ISIS

Waarbij Trump zich weeral liet opmerken als een pokerspeler met slechte kaarten en vooral een grote mond. Zo bedreigde hij Irak met een miljardenfactuur en met nog zwaardere sancties dan die tegen Iran. En wat betreft Iran had hij 52 doelwitten in zicht waaronder ook historische erfgoedsites genre de remake van de stad Persepolis.

De fierheid van bijna de ganse Iraanse natie. Dat hij nadien een tweet lanceerde waarin hij beweerde het Iraanse volk dolgraag te zien toont het niveau van de man. Een gek die er maar op los praat zonder te beseffen wat hij zegt en met zero kennis van het onderwerp waarover hij bezig is.

DIA - Rapport 12 augustus 2012 - Syrië, Irak, al Qaeda - pag 3 - Deel C & D

De studie van de DIA, de Amerikaanse militaire veiligheidsdienst over de toestand in Syrië die dateert van augustus 2012. Vermoedelijk wist de auteur hiervan toen nog niet dat de aanval op de steden Damascus en Aleppo feitelijk mislukt was. Merk ook op dat men hier in de eerste zin van de laatste alinea spreekt van ‘other terrorist organizations’ die dan met Al Qaeda en ISIS (beiden zaten toen nog in een organisatie) samen dat kalifaat moesten besturen. Of iets in die aard dan. Ze wisten bij het Westen dus heel goed dat ze samenwerkten met terreurgroepen. Diezelfde die nadien in o.m. Zaventem toesloegen.

In beide gevallen kreeg hij het deksel op zijn neus. Zo kwamen kranten plots boven water met de overeenkomsten tussen Irak en de VS over het gebruik van militaire basissen. Nog erger werd het met die culturele doelwitten. Terwijl ook Mike Pompeo dat bleef herhalen stelde het leger bij monde van defensieminister Mark Esper dat het leger dat nooit zou doen. Het is nu eenmaal een oorlogsmisdaad stelde men er. Een open rebellie tegen Trump dus.

Het conflict van de VS met Iraq kan dan ook moeilijk anders dan verder escaleren; Zo heeft de missie van de VS en de NAVO officieel twee taken, het strijden tegen ISIS en het opleiden van het Iraakse leger. Maar beiden zijn een lachertje.

Vooreerst is geweten dat het de VS en de NAVO waren die aandrongen op de expansie van ISIS van Syrië naar Irak. De analyse van augustus 2012 over de toestand in Syrië en Irak van de Amerikaanse militaire veiligheidsdienst DIA is hierover duidelijk. Men wou ISIS terug in Irak actief zien worden en Irak als staat zo zien verdwijnen. Het staat er letterlijk.

Bovendien trok de VS pas vanaf midden september 2014 tegen ISIS in Irak ten strijde. Het eerste bombardement van de VS op stellingen van ISIS buiten het Koerdische deel van Irak dateert van 15 september 2014. (4) Dit terwijl ISIS al op 2 januari 2014 de Iraakse steden Fallujah en Hit in de provincie Anbar veroverde en op 10 juni de miljoenenstad Mosoel in hun handen viel.

Ook was er op 13 juni de oproep aan de bevolking van de opperste sjiitische geestelijke Ali al Sistani voor een nationale mobilisatie die dan op 15 juni officieel leidde tot de oprichting van de Volksmobilisatiekrachten. De oproep was een groot succes.

De Amerikaanse interventie bleef trouwens maandenlang grotendeels beperkt tot het bombarderen van ISIS-stellingen ter verdediging van eerst en vooral Erbil, de ‘hoofdstad’ van het Iraakse Koerdistan van de clan van Masoed Barzani. En die zat duidelijk mee in het complet van Israël, de VS en de NAVO om ISIS grote delen van Irak te laten veroveren. (5) en (6)

Heropbouw Iraakse leger een flop

Zoals uit een analyse van de Amerikaanse bombardementen blijkt kwam de eerste echte grote Amerikaanse actie er feitelijk pas na september 2015. Waarom? Toen trad de Russische luchtmacht in Syrië in actie en wist de VS dat op termijn de dagen van de jihadisten in Syrië geteld waren. De regering in Damascus ging de strijd winnen.

En dus trok de VS dan maar de kaart van plan B, zijnde steun aan de ook al door Israël gesteunde PKK/YPG in het Syrische noordoosten rond de provinciale hoofdstad Hasakah. Een gebied dat de VS voordien normaal eerst voorzien had voor ISIS.

Bovendien is uit een serie documenten gebleken dat de VS en Saoedi-Arabië aan ISIS nog Bulgaarse wapens leverde toen men in 2017 de door de terroristen bezette stad belegerde. Met de VS die nu vanuit Servië tonnen mortiergranaten gaf aan ISIS in Jemen. De beweringen dat de VS en haar bondgenoten essentieel zijn voor de strijd tegen ISIS is dan ook lachwekkend. (7)

Conflict Armamants Research - P 39 - December 2017 - kopie

Pagina 39 van het rapport over de wapens van ISIS van de ngo Conflict Armament Research. Hier staan foto’s van wapens die op 23 juni 2014 aan het Amerikaans leger waren geleverd door een Bulgaarse firma. Ze werden nadien gevonden bij door ISIS achtergelaten wapens in Syrië. De datum van 23 juni is significant want op 10 juni 2014 was Mosoel in handen gevallen van ISIS. De oorlog tegen ISIS van het Westen was en is dus nep. Nadien leverde de VS aan ISIS in Jemen eveneens mortieren, ditmaal Servische.

En dan het opleiden van het Iraakse leger. Nou ook dit is een bewering die men best hilarisch kan noemen. Er zijn na de Amerikaanse bezetting van Irak in 2003 ettelijke miljarden dollars gestopt in dat leger. Maar toen ISIS eind 2013 Irak binnenviel met wat toch een zeer bescheiden troepenmacht was bleek vluchten zowat het enige dat het Iraakse leger deed. De weerstand leek eerder symbolisch.

Typisch was de strijd voor de olieraffinaderij van Baiji, de grootste van het land en dus een cruciale installatie voor Irak. Toen ISIS naderde stelde het leidinggevende officierenkorps tegen de verbaasde soldaten dat men onmiddellijk moest vluchten. Toen dan een andere kleinere troepenmacht met andere officieren kwam stelden die tegen de achtergelaten militairen dat men moest vechten. En dat gebeurde … en met met succes.

De Volksmobilisatiekrachten

Pas toen de religieuze leider Ali Sistani op 13 juni 2014 de bevolking opriep om zich te verdedigen stonden plots duizenden Iraakse vrijwilligers op om de hoofdstad te verdedigen en het land te bevrijden van die terreurgroep.

De VS hield zich tot dan, behoudens de Koerdische regio rond Erbil, gewoon afzijdig van de gevechten in Irak en het waren Iran en Rusland die zorgden voor de eerste spoedhulp met o.m. vliegtuigen en trainers van het Libanese Hezbollah en met generaal Qassem Soeleimani als topadviseur.

Zonder dat was het een strijd geworden voor controle over de hoofdstad. Het is dan ook niet verbazend dat men zowel bij ISIS als bij al Qaeda en de andere terreurgroepen een luid hoerageroep hoorde toen de moord op Soeleimani bekend raakte.

Het waren die vrijwilligers die uiteindelijk zorgden voor de overwinning op ISIS want buiten training en bombardementen deed men bij de NAVO niets. En een luchtmacht alleen kan zo’n klus nooit klaren. Grondtroepen zijn essentieel en luchtbombardementen verlenen alleen steun aan de pantsertroepen en de infanterie die dan moeten zorgen voor de feitelijke overwinning.

VS bombardeerde Iraaks leger

Ook is als gevolg van de Amerikaanse bombardementen op de militaire basissen bij de Iraakse grensstad Qaim de trainingsopdracht van de VS en de NAVO voor het leger eveneens een onmogelijke zaak geworden. Men stelt in onze massamedia wel steeds dat het basissen van Kataeb Hezbollah betroffen, een van de bij het leger nu aangesloten milities.

Kataeb Hezbollah - Basis Qaim - 29 December 2019

Een van de door de VS aangevallen Iraakse militaire basissen bij de stad Qaim. Deze moeten de autoweg tussen Damascus en Bagdad en zo Iran bewaken en zorgen dat ISIS er niet terug actief wordt. Ooit bombardeerde de VS de lang door ISIS omsingelde Syrische luchtmachtbasis van Der Ezzor niet ver daar vandaan. Waarna onmiddellijk erna ISIS ten aanval trok en een belangrijke juist door de VS gebombardeerde hoogte kon veroveren. De VS als luchtmacht van ISIS. “Het was een vergissing’’, zegde de VS nadien.

Maar het merendeel van de slachtoffers toen waren Iraakse militairen van het reguliere leger en politiemensen. Slechts 9 van de 25 er vermoorde troepen waren lid van Kataeb Hezbollah naast enkele politiemensen. Maar hoe kan men een leger opleiden als men hen gelijktijdig uitroeit? Iets wat alleen mogelijk is als men de fantasie van Washington, de NAVO en van hun massamedia voor waar aanneemt natuurlijk.

Bovendien is die aanval van de VS op de stellingen daar van het Iraakse leger niet de eerste. Zo werden die troepen er al op 16, 17 en 18 september aangevallen. Ditmaal door Israël, de nauwste vriend van de VS. Is het een toeval dat juist die grenspost cruciaal is voor zowel de strijd tegen ISIS als voor het beveiligen van de grensovergang tussen Syrië en Irak en zo ook Iran? Willen Israël en de VS die grenscontrole saboteren? (8)

Vernielen van Irak

En in die driehoeksverhouding van ISIS, de VS en Irak is er ook het feit dat de vorige president Barack Obama op 21 oktober 2011 de terugtrekking aankondigde van de Amerikaanse troepen uit Irak.

Toen in oktober 2011 was de opstand van de salafistische terreurgroepen met Al Qaeda in Irak en de Moslimbroeders in Syrië al volop bezig. Ook krijgen deze een militair steeds betere structuur.

De voorbereiding van de aanvallen in de zomer van 2012 op de steden Aleppo en Damascus waren ongetwijfeld eveneens al volop bezig. En die moesten al Qaeda in Irak en de Moslimbroeders in Syrië aan de macht brengen maar vooral Syrië in complete chaos storten.

 

 

Niet alleen de jezidi’s maar ook andere minderheden in het noorden van Irak, waaronder de Assyrische christenen, werden het slachtoffer van de koehandel tussen ISIS en de Koerdische clan van Masoed Barzani en zijn Koerdische Democratische Partij.

En zoals we weten uit de analyse van de DIA van augustus 2012 – toen de terugtrekking van het Amerikaans leger uit Irak vermoedelijk grotendeels afgerond was en de aanvallen op Aleppo en Damascus grotendeels mislukt waren – moest ISIS zich volgens de DIA op vraag van de NAVO op Irak richten.

Het lijkt er dan ook op dat het terugtrekken van het Amerikaanse leger vermoedelijk bedoeld was om ISIS in Irak vrije baan te geven. Waarbij de VS dan vanop afstand de grote onschuld kon spelen. Met andere woorden: Die terugtrekking lijkt een onderdeel van dit plan te zijn geweest.

Wat er met Irak gebeurde is dan ook bijna in detail wat de Israëlische strateeg Oded Yinon in 1979 op papier zette. Eerst het leger verzwakken, het land dan economisch op de knieën brengen en als laatste politiek destabiliseren. Waarna Irak als een rijpe vrucht pluk klaar was voor de Amerikaanse en westerse invasie van 2003. Als bij jagers: eerst het dier observeren, dan verzwakken en daarna doden.

Saddam Hoessein

Eerst bracht men op 16 juli 1979 in Irak CIA-agent Saddam Hoessein aan de macht en wat later op 3 december 1979 in Iran Ayatollah Ruhollah Khomeini. De man verbleef toen in ballingschap in Frankrijk.

Waarna de twee landen zich tegen elkaar erg agressief begonnen te gedragen en op 22 september 1980 de 8 jaar durende oorlog tussen beiden uitbrak. Met naar schatting een miljoen doden. Waarbij westerse mogendheden aan beide zijden wapens leverden, deels in het geheim natuurlijk.

Bovendien kon men de mensen in het Midden-Oosten zo beter tegen elkaar opzetten door het probleem van sjiieten en soennieten aan te wakkeren en te vergroten. Er was nu immers een sjiitische republiek versus de salafisten in Saoedi-Arabië. Mooi toch.

 

 

Madeleine Albright, de sleutelfiguur binnen de Amerikaanse Democratische Partij op het vlak van het buitenlands beleid. Zij bepaalde voor een groot deel de buitenlandse politiek onder Bill Clinton en nadien Hillary Clinton. Amnesty International America nodigde haar zelfs uit op een speciale conferentie om er te komen spreken. De toenmalige directeur van deze ngo werkte voordien op Buitenlandse Zaken bij Hillary Clinton. De video dateert van 12 mei 1996. De toespraak zal wel niet over Iraakse kinderen zijn gegaan. Ze heeft 3 kinderen maar geen Iraaks.

Tot men in Irak na verloop van tijd begon te beseffen erin te zijn geluisd en dat het Westen gewoon dubbelspel speelde. Het was de periode van het Iran-Contra schandaal met onder meer de Belgische wapenhandelaar Jacques Monsieur als tussenpersoon. Wat in Bagdad woedende reacties moet hebben veroorzaakt.

En alsof die uitputtende oorlog tegen Iran nog niet voldoende was vroeg de VS aan Saddam Hoessein in 1983 herhaaldelijk om ook Syrië aan te vallen om reden dat het de Iraakse pijpleiding naar de Middellandse Zee had gesloten. (9) Het resultaat was een virtueel failliet Irak dat in leven werd gehouden door lenigen van o.m. Saoedi-Arabië, de rivaal in de regio van Iran.

En dan kwam de invasie door Irak van Koeweit. Reden was het geschil tussen Koeweit en Saddam over de exploratie van het zeer grote Rumalla olieveld aan de grens van Koeweit met Irak. Waarbij Irak Koeweit ervan beschuldigde om teveel olie uit dat veld op te pompen en dus Iraakse olie te stelen. Van de 625 Iraakse olievelden lagen er toen 225 in dat veld.

Embargo voor Irak

Tijdens een gesprek op 25 juli 1990 van de Amerikaanse ambassadeur in Irak April Glaspie met Saddam Hoessein wekte die de indruk dat de VS zich in dit geschil neutraal zou opstellen – Irak had toen aan de Koeweitse grens massaal troepen samengetrokken – waarbij Saddam de indruk gaf geen invasieplannen te hebben. Waarna op 2 augustus 1990 Irak Koeweit veroverde en de VS hierover de tweede Golfoorlog begon. (10)

Het betekende een verpletterende nederlaag voor Irak welke nadien tot 2003 onderworpen werd aan een zeer streng embargo waarbij het nog wel olie mocht uitvoeren maar de opbrengsten ervan door de VN zouden worden beheerd. Het werd een zelden geziene plunder. Het land stuikte verder in elkaar. Met het in de VS vastgehouden geld van die olieverkoop dat nadien spoorloos verdween.

Historisch daarbij is het interview van het acualiteitsprogramma 60 minutes van televisiezender CBS met de toenmalige ambassadeur bij de Verenigde Naties Madeleine Albright. Daarbij vraagt de journaliste aan Albright of de vermeende 500.000 door het embargo gestorven kinderen het allemaal wel waard waren. Waarop zij na eventjes aarzelen ja zegt. (11)

Toen de VS in 2003 Irak binnenvielen bood het Iraakse leger dan ook nog amper weerstand. Bovendien was Rusland toen in 2003 nog maar bezig te herstellen van de rampzalige jaren onder het bestuur van de Russische president Boris Jeltsin en zijn Amerikaanse en West-Europese vrienden. Verzet van die kant kon men dus niet verwachten.

Sectaire opdeling

Waarna de VS Irak een grondwet oplegde die het land instabiel maakte. Zo kreeg men wel een grondwet maar konden bijvoorbeeld de Koerden in Erbil met de clan Barzani en die van de familie Talabani in de stad Soeleimani die grondwet aan hun laars lappen. Voortaan moest de president een Koerd zijn, de premier een sjiiet en de parlementsvoorzitter een soenniet. De etnische-religieuze opdeling in minstens drie stukken werd voorbereid. (11)

Het is alsof er in het land alleen maar Koerden, sjiieten en soennieten zijn en dus geen gemengde huwelijken, christenen, jezidi’s en seculiere Irakezen. Die worden – zoals dat het geval is in Libanon – uitgesloten van de macht. In dit geval een erfenis van de Franse bezetting.

Waarna de rivaliteit tussen die groepen zoals eerder in Joegoslavië gebeurde kan beginnen te groeien en uitmonden in een burgeroorlog. Ook het kiessysteem zorgde voor vele kleine partijen waarbij coalitievorming en zo een regering erg lastig blijkt.

Hoe zwaar het land onder de Amerikaanse bezetting heeft geleden blijkt overduidelijk uit het boek ‘The sacking of Fallujah’ van Ross Caputi, Richard Hil en Donna Mulhearn waarin die het verhaal doen van het wedervaren van die stad. (12)

Ze kwam in opstand tegen de Amerikaanse bezetting en werd tweemaal aangevallen door het Amerikaanse bezettingsleger. Waarbij als gevolg van het door de VS uitgebreid gebruik van munitie met verarmd uranium er amper nog gezonde kinderen geboren worden.

DSC_0797

De Canadese Donna Mulhearn spreekt van een ecocide in de stad Fallujah.

De stad met toen vermoedelijk een 285.000 inwoners lijkt dan ook als het ware uit te sterven. Na de twee Amerikaanse bezettingen kwam ISIS er ook nog over de vloer. Een ongezien drama.

“Dit is geen genocide maar een ecocide”, stelt mede-auteur Donna Mulhearn tijdens een boekvoorstelling in Brussel. Maar geen zorg, hiervoor is in de massamedia geen enkele aandacht. Niet verrassend natuurlijk.

Iraaks nationalisme

Recent zijn tegen die wantoestanden en de wijd verspreide corruptie en onbekwaamheid in het land grote betogingen ontstaan die in een aantal gevallen ook bloedig onderdrukt zijn door de overheid en bepaalde milities.

Daarbij valt vooral het streven naar een eengemaakt Irak en een Iraaks nationalisme los van religies op. En dat keert zich tegen de Amerikaanse en ook Iraanse invloed. Het leidde zelfs tot het aftreden van de sindsdien demissionaire premier Adel Abdel Mahdi.

Betogingen die zelfs na de Amerikaanse moordaanslagen zijn blijven voortduren maar waarover tegenwoordig in onze media amper of niet wordt bericht. Wat sterk doet vermoeden dat deze geen Amerikaanse steun genieten. Een Iraaks nationalisme past nu eenmaal niet in de Israëlische en westerse plannen voor het land.

Bovendien hebben vele Iraakse politici op sleutelposities de dubbele nationaliteit, bijna steeds met een westers land. Anderen hebben weer de Iraanse nationaliteit gehad of zijn er geboren zoals Ali al Sistani. Wat doet vermoeden dat Parijs, Londen, Washington en ook Iran er wel hun mannetjes hebben zitten om alles netjes in de gaten te houden. En te manipuleren? Een erfenis van de Amerikaanse bezetting.

Troepenterugtrekking

Vraag is hoe de gesprekken tussen de VS en de Iraakse regering over die troepenterugtrekking gaan verlopen. De VS zegt openlijk neen tegen Bagdad maar wie goed leest ziet dat men een opening mogelijk maakt. Wel zijn er de zware bedreigingen van Donald Trump. Bagdad zou miljarden moeten betalen voor de gemaakte kosten – wat niet was afgesproken – en sancties krijgen die nog erger zijn dan die tegen Iran.

Zo stelde Mike Pompeo, de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken op 10 januari:

“We’ve been there to perform a training mission and to help the Iraqi security forces be successful and to continue the campaign against ISIS. We’re going to continue that mission. We are happy to continue the conversation with the Iraqis about what the right structure is.”

“We zijn daar met een trainingsopdracht en om te zorgen dat de Iraakse veiligheidsdiensten met succes hun campagne tegen ISIS kunnen verder zetten. We zullen die opdracht verder uitvoeren. We zijn tevreden om met Irak te kunnen praten over wat voor hen de gepaste structuur is.”  (13)

Vermoedelijk zal Trump zijn beslissing pas bekend maken eens de herrie rond de ontzetting uit zijn ambt van president door het parlement achter de rug is. Alhoewel je met Trump nooit weet. De man is gewoon onvoorspelbaar.

PMU - Parade Kirkoek - 8 juni 2018 - 4

De met steun van Iran, de Libanese Hezbollah en Rusland opgerichte Iraakse Volksmobilisatiekrachten speelden een sleutelrol bij de oorlog tegen ISIS.

Recent wijzigde Trump echter opnieuw maar eens van koers en was er nadien sprake van het bevriezen van de Iraakse rekening bij de Federal Reserve in New York, de nationale bank van de VS. Bovendien is al het Iraakse goud er opgeslagen. En krijg dat terug? (14)

Na het opheffen in 2003 van het olie-embargo tegen Irak vaardigde de VN resolutie 1483 uit en kreeg Irak terug zeggenschap over zijn olie-inkomsten. Maar dat was in wezen echter beperkt. Het geld van de olie kwam immers op een rekening bij de New Yorkse afdeling van de Federal Reserve, het systeem van nationale banken in de VS. Met andere woorden: Het Iraakse oliegeld bleef in de VS.

Daarna dreigde Donald Trump in het geheim tijdens een gesprek van Donald Trump met premier Mahdi dat hij dat geld zou bevriezen. Dat werd nadien dan wat afgezwakt tot een beperking van de toegang. Wat premier Mahdi naar verluidt woedend maakte. Olie is immers praktisch de enige inkomstenbron van Irak en maandelijks haalt het land een 2 miljard dollar van die rekening om o.m. de lonen te betalen en goederen aan te kopen.

Het laatste voorstel is dat men de Amerikaanse steun aan Irak sterk zou verminderen. Washington weet het dus ook niet hoe men Irak moet afpersen. Zelfs bij de Federal Reserve zou men boos zijn toen men daar de nationale bank wou betrekken in een zuiver politieke ruzie. En het is de officiële taak van die bank dat die buiten de politiek blijft en haar beleid onafhankelijk ervan voert.

In essentie heeft de VS echter geen alternatief dan te vertrekken. Ze wordt nu al door velen er gezien als een bezettingsmacht en zal af te rekenen krijgen met allerlei vijandige acties. Wat het zogenaamd opleiden van het Iraakse leger praktisch onmogelijk maakt en de zogenaamde strijd van het Westen tegen ISIS tot nul zal herleiden. Als er al sprake is van een strijd tegen ISIS.

En dan komt ook de aanwezigheid van het Amerikaanse leger in Syrië op de helling te staan want die wordt bevoorraad vanuit Irak. Amerikaanse militairen worden tegenwoordig in Syrië soms zelfs tegengehouden en door de bevolking met stenen onthaald.

Nu krijg je in Syrië soms waanzinnig lijkende video’s te zien van Amerikaanse pantserwagens die langs een controlepost van het Syrische leger passeren of van een Amerikaanse controlepost bestaande uit amper twee pantsers die een grote kolonne Russische militairen laten passeren. De onderhandelingen met Irak voor het vastleggen van een terugtrekkingsschema zouden kortelings beginnen. Of al begonnen zijn.

Qassem Soeleimani

En dan is er natuurlijk de moord op onder meer generaal Qassem Soeleimani en Abu Mahdi al-Muhandis, topman van Kataeb Hezbollah. Het verhaal van de regering Trump dat Soeleimani aanvallen plande op Amerikaanse doelwitten waaronder ambassades wordt in de VS algemeen weggelachten tot zelfs binnen zijn eigen Republikeinse partij. Uiteindelijk gaf zelfs Trump recent toe dat hij hiervoor geen enkel bewijs had.

De Iraanse Opperste Leider Ayatollah Ali Khamenei, De Iraakse politicus, een sleutelfiguur zowel in de lokale politiek als bij de milities, Moqtada al Sadr (midden) en Qassem Soeleimani (rechts). Moqtada al Sadr keerde zich na lang twijfelen na de Amerikaanse bombardementen tegen de Amerikaanse aanwezigheid in het land en activeerde zijn militie.

Zelfs binnen de regering werd hij in het openbaar afgevallen. Zo stelden Mark Esper, minister van Defensie, en Robert O’Brien, Nationaal Veiligheidsadviseur, beiden apart aan Amerikaanse televisiezenders op zondag 12 januari dat ze geen weet hadden van plannen om vier Amerikaanse ambassades aan te vallen. (15) Het voornaamste excuus van Donald Trump en Mike Pompeo voor de moord op Qassem Soeleimani.

Tijdens de regering van George Bush Jr. en zijn vicepresident Dick Cheney stelde men als reden voor de invasie van Irak tenminste nog een zogenaamd dossier samen. En zelfs al waren dat allemaal nepverhalen er was tenminste nog een dossier. Nu heeft men zelfs dat niet meer. Er rest alleen nog maar wat elkaar tegensprekende beweringen. Niveau kletspraat.

Of het verhaal komende van de Iraakse premier Abel Abdel Mahdi klopt dat Soeleiman in Bagdad voor een diplomatieke missie was weten we niet met zekerheid. Wel is het zeker dat Soeleiman voorheen regelmatig als een soort alternatieve diplomaat werkte en pendelde tussen de hoofdsteden in de regio.

Volgens Mahdi kwam Soeleiman om in Bagdad gesprekken te voeren rond de Iraakse relaties met Saoedi-Arabië en de VS. Zeker is dat Soeleimani voorheen in Libanon en Damascus had gezeten. Het lijkt raar maar is zeker geen onmogelijkheid.

De aanslag is wel de eerste die de VS openlijk tegen een topman van een andere regering pleegde. Veelal liet men in het verleden dat vuile werk opknappen door allerlei door Washington gefinancierde rebellengroepen of huurmoordenaars zoals met Saddam Hoessein. Hier deed men dat open en bloot.

Iraanse reactie

En de reactie hierop van Iran was al even uniek. Voor het eerst sinds de Koreaanse oorlog viel een andere staat een Amerikaanse legerbasis aan. Eerder was dat in essentie alleen het werk van allerlei verzetsgroepen zoals Hezbollah in Libanon of de Vietcong in Vietnam, de Rode Khmer in Cambodja en de Pathet Lao in Laos. Die kregen dan wel steun van andere landen natuurlijk.

Wat echter mogelijks nog meer opviel was dat geen enkele van de vermoedelijk 15 op de twee basissen in Erbil en Ain al Assad afgeschoten raketten werd neergehaald door welk afweergeschut dan ook. Waren die basissen dan onbeschermd? Heeft men ze laten passeren? Wat heel onwaarschijnlijk is. Of faalde men geheel? Wat hoe dan ook erg beschamend is voor een leger dat er prat op gaat technologisch veruit het beste te zijn.

De Russen hebben in Syrië twee basissen die regelmatig met drones en raketten worden aangevallen maar waar er nooit een raket of drone doorgeraakte. Waar zat Raytheon, de hofleverancier van het Pentagon, met zijn fameus Patriot luchtafweergeschut? Bezig hun centen te tellen?

Wat eveneens opvalt is de precisie van de Iraanse luchtaanval. Alhoewel de Iraanse regering de eerste uren sprak over 80 doden lijkt dit vermoedelijk eerder een fantasieverhaal dan realiteit. Wel blijkt de Amerikaanse ontkenning achteraf dat er zelfs geen gewonden waren een leugen.

Een aantal werden zelfs overgebracht naar een legerhospitaal in Duitsland. Wat doet vermoeden dat deze zwaar gekwetst waren. Verder is de kans groot dat de VS vooraf weet had van een aanval op die basissen. Mede omdat Tehran voordien de Iraakse premier Mahdi over die komende aanval had ingelicht en die vermoedelijk de buitenlandse troepen op die basissen verwittigde.

Op die basis van Ain al Assad zitten immers niet alleen Amerikaanse troepen maar ook soldaten van andere landen van de NAVO en die zou men zeker niet willen raken. Er zitten bovendien op die getroffen basis van Ain al Assad ook nog een contingent Iraakse soldaten. En die zijn al zeker of-limit voor de Iraanse raketten.

Met andere woorden: De aanvallen moeten heel waarschijnlijk met grote precisie zijn uitgevoerd door raketten met ook een vaste brandstof die men dan snel naar elders kan verhuizen. Wat hen minder kwetsbaar en accurater maakt. Raketten met vloeibare brandstof dienen nu eenmaal eerst te tanken. Wat tijd vergt. En dat is dus allemaal geen goed nieuws voor de vijanden van Iran.

Het Arabisch schiereiland

Landen zoals Saoedi-Arabië, Bahrein, Qatar en de Verenigde Arabische Emiraten blijken erg kwetsbaar te zijn en zullen normaal gezien zich in de toekomst veel behoedzamer opstellen. Wars van onnodige provocaties. Zeker omdat uit berichten blijkt dat de VS hen niet echt gaan verdedigen.

De Saoedische kroonprins en sterke man van het land Mohammed bin Salman zit met een dilemma. De steun van de VS lijkt geen absolute zekerheid meer en hij is duidelijk begonnen aan het heroriënteren van zijn buitenlands Beleid. De man is tegenwoordig dan ook regelmatig in Moskou op visite bij Vladimir Poetin, de Russische president. Was er in het Westen voorheen amper of geen kritiek op het Saoedische beleid dan is dat nu in de westerse media bijna dagelijkse kost.

Dat zou gebleken zijn tijdens een gesprek tussen de Saoedische kroonprins Mohammed bin Salman en de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo. Toen de Jemenitische regering in Sanaa met een raketaanval de Saoedische olieraffinaderij van Abqaiq-Khurais deels vernielde was er blijkbaar niet alleen geen actief rakettenafweersysteem maar nadien evenmin een Amerikaans antwoord. Men stuurde alleen wat extra troepen. En daarmee was de kous af.

De VS keek toe en noteerde, meer niet. Dat men in Riyad en de Verenigde Arabische Emiraten nadien eieren voor hun geld koos is dan ook logisch. Toen de Russische president Vladimir Poetin op 15 oktober vorig jaar bij de Emiraten op bezoek kwam werd hij dan ook verwelkomd alsof hij de gezant van god was, de heerser over de wereld.

Het was een ontvangst die men zeker niet aan Trump zou gunnen en een signaal naar de buitenwereld dat kan tellen. Geen enkele diplomaat de naam waardig ontging het en het toonde met al zijn symboliek dat het Midden-Oosten aan het veranderen is. Het betekent als het ware het naderend einde van de Pax Americana die sinds de Tweede Wereldoorlog over die regio heerst. Deels met Britse steun.

Geen vijandige buur

Eveneens typerend is dat de emir van Qatar Sjeik Tamim bin Hamad al Thani zondag 12 januari op het hoogtepunt van de herrie rond de moord op Soeleimani op staatsbezoek ging naar Iran. Het toont de souplesse van de Arabische diplomatie. Qatar steunde of steunt al Qaeda in Syrië maar gaat toch op staatsbezoek naar Iran dat in het Syrische conflict aan de kant van de regering in Damascus staat en dus vecht tegen al Qaeda

De overwinnaar van deze episode is dan ook zonder twijfel Iran en haar bondgenoten. De VS heeft door haar optreden de relatie met Bagdad zo verknoeid dat de Iraanse invloed er alleen maar kan toenemen. Wel zal men in Teheran terdege moeten rekening houden met de nationalistische gevoeligheden van delen van de Iraakse bevolking. Er is amper of geen interesse om te eindigen als een aanhangsel van Iran. Ook niet bij iemand als al Sistani.

Maar voor Iran is Irak vooral belangrijk om zo geen vijandige buur te hebben maar een staat waarmee men vrij kan samenwerken en handel drijven. Het zijn buren en zo gedoemd om samen te werken. Belangrijk en zeker niet te onderschatten zijn bijvoorbeeld de massale bedevaarten vanuit Iran naar de sjiitische heiligdommen in Irak zoals die in Karbala.

Hier komen miljoenen Iraniërs op bezoek en dat bezorgt de lokale horeca en de ayatollahs een fortuin aan inkomsten. En die wil niemand missen. Iran zal dus hoe dan ook lang een belangrijke partner blijven. Een waar men zaken mee kan doen. En de VS? Die zit duizenden kilometers ver en zal zo vervangen worden door China en Rusland. De gesprekken met Beijing over trainers voor het leger zijn trouwens al volop gestart.

Ukrainian Air International

Een negatief punt voor Iran leek even het neerstorten van de Boeing 737-800 van Ukrainian Air International vlucht PS752. Al snel stelde de VS dat dit gebeurde door een Iraanse raket. Wat logischerwijze weinig weerklank vond tot de VS haar geheime informatie met de bondgenoten begon te delen. Vermoedelijk bestond die uit afgeluisterde Iraanse communicatiesignalen en satellietobservaties.

Bernard Henri Levy met Massoud Barzani - 1

Bernard Henri Levy (tweede van rechts) , de Franse lobbyist voor Israël hier in gesprek met Masoed Barzani (rechts), de baas van het Koerdisch gebied rond de stad Erbil. Volgens Turkse bronnen gelieerd aan de AKP zat hij met Barzani mee in het complot van de VS en Israël voor de verovering door ISIS van delen van Irak. Men noemde Bernard Henri Levy zelfs de hedendaagse T.E. Lawrence naar de Britse avonturier die met Arabische stammen tijdens de Eerste Wereldoorlog delen van het Midden-Oosten op het Ottomaanse rijk en voor de Britten veroverde.

Een twee dagen aarzelende en ontkennende regering moest zaterdag uiteindelijk toegeven dat haar luchtafweer dit inderdaad had neergeschoten. Waarmee 176 vooral Iraniërs het leven lieten. Een drama die intern binnen de Iraanse Revolutionaire Wacht, verantwoordelijk voor de luchtafweer, qua personeel zware gevolgen zal hebben. Hier vallen zondebokken.

Wel zeer opvallend is dat de Canadese premier Justin Trudeau enkele dagen later het neerschieten stak op de nervositeit die door de gespannen toestand was ontstaan. Waarbij hij echter wel de VS en niet Iran bij naam noemde. Een vingerwijzing naar de grote buur die kan tellen en die men in Washington niet zo snel zal vergeten.

Wel poogde het Westen hier nogmaals garen bij te spinnen. Zo moest de Britse ambassadeur Rob Macaire zich in deze zaak hoogstnodig tijdens een manifestatie tegen de regering laten zien. Waarbij hij volgens de Iraanse media zich zelfs moeide met die betoging.

Hij werd dan ook eventjes voor controle door de politie meegenomen en mocht zich nadien op het ministerie van Buitenlandse Zaken in Teheran uitleg geven. Hij is nu officieel persona non grata en werd vorige woensdag het land uitgezet.

Artikel 41 van de Conventie van Wenen over Diplomatieke Relaties stelt immers dat diplomaten in het land waar ze geaccrediteerd zijn zich niet mogen moeien met de binnenlandse aangelegenheden van het land waar zij werken. Macaire stelde echter dat hij op die plek alleen zijn deelneming aan de slachtoffers wou betuigen. Waarop men vanuit Iran beelden openbaar maakte die het tegendeel leken te bewijzen.

Iran als winnaar

Ook in Syrië moesten de Amerikaanse en Franse ambassadeurs begin 2011 hoogstnodig op de kop van betogingen tegen de regering lopen. Klassieke grootmachtenpolitiek waarvoor het Westen een monopolie heeft. Het is in wezen dan ook geen toeval dat Duitsland zijn steun gaf aan de praktijken van de Britse diplomatie. Een land waar de Weense conventie blijkbaar geen thema is bij de opleiding van haar diplomaten.

Het is ook geen toeval dat de westerse media zeer veel aandacht aan die betogingen besteden. Die hoogstens een paar honderd manifestanten waren maar meer dan een week lang soms zelfs voorpaginanieuws waren. Met van de pot gerukte beweringen bij onder meer Reuters dat de regering erdoor in nesten zat. Dat andere Iraanse betogers aan de Britse ambassade tegen de praktijken van Londen gingen betogen las men dan niet.

Voor Iran is de moord op Soeleimani in wezen een soort van godsgeschenk. Als een man schaarde de natie zich achter de regering, de verdediger van het ‘fiere’ land tegen die ‘vieze’ Amerikanen. Het Iraanse nationalisme is nu eenmaal onder de bevolking een grote politieke factor.

Uitingen van ongenoegen over het regeringsbeleid en de verhoging van de benzineprijzen zijn plots weg uit de Iraanse straten en pleinen. Men lijkt op rozen te zitten. Bovendien is de economie na twee jaren van zeer scherpe daling terug aan het groeien. Al zij het beperkt. Maar die verwachting voor dit jaar is wel hoger dan die bij de EU zoals voor Duitsland. (16)

Europese Unie

Wat natuurlijk ook opviel in de zaak is de houding van de EU. Die nodigde onmiddellijk Javaad Zarif de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken uit naar Brussel. Die kwam dan wel maar met veel vertraging. Wat toch opvalt. De EU lijkt in deze zaak als het ware warm en koud te blazen. In essentie toont men echter dat de EU amper nog een rol van betekenis te spelen heeft. En dat heeft Brussel geheel aan zichzelf te danken.

Zo riep Charles Michel, voorzitter van de Europese ministerraad, op tot stabilisatie van de toestand in de regio. Een uitspraak die deels een bewijs is van durf en een vorm van ongebreidelde arrogantie. Ook hebben Duitsland, het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk gezamenlijk Iran in gebreke gesteld in de zaak van het ook met de VS, Rusland en China afgesloten nucleair akkoord. Dit terwijl zij in wezen hier zelf in gebreke zijn.

Waarbij de Britten echter al snel dicht tegen Washington gingen aanleunen en deels Trump begonnen te steunen. Het leek wel alsof de Brits-Amerikaanse alliantie van 1953 tegen de toenmalige premier Mohammed Mossadeq nog springlevend is. De eerste gevolgen van de Brexit lijken zich al te laten voelen. De controle terugnemen heet dat in Downingstreet 10.

Maar als snel bleek deze ingebrekestelling van Iran het resultaat was van wat men in Europa omschreef als maffia-achtige praktijken en chantage door de VS. Daar dreigde men immers met het heffen van 25% op de invoerrechten van Europese auto’s. Dat dit uitlekte en vanuit de Duitse regering bevestiging kreeg zegt natuurlijk ook veel over de relatie van de EU met de VS. IJskoud lijkt een goede omschrijving. (17)

Charles Michel - EU

Charles Michel, voorzitter van de Europese ministerraad, roept op tot stabilisatie in het Midden-Oosten. Hij is wel de man die mee Libië hielp vernielen en als premier jarenlang al Qaeda en ISIS in Syrië en Irak steunde. Stabilisatie dus.

De EU is al vele decennia bezig de politieke stabiliteit van het Midden-Oosten aan het ondergraven. Dat begon al met de Eerste Wereldoorlog toen men het Ottomaanse rijk deed instorten om het daarna onder de overhebzuchtige Britten en Fransen te verdelen. Ieder zijn brok van de taart genaamd het Midden-Oosten was de slogan. Met een leuke brok natuurlijk voor de Europese zionisten die zo begonnen aan hun kolonisatie.

Waarbij de Britten en de Fransen zich na de zogenaamde onafhankelijkheid bleven bemoeien met die landen. Zij bepaalden of poogden dat wie president of koning werd en waar de grenzen lagen. En als Israël in Gaza honderden kinderen vermoord – Operatie Gegoten Lood van 27 december 2008, twee dagen na Kerstmis – dan kwamen de Europese leiders de zionisten in Israël persoonlijk zelfs feliciteren met hun slachtpartij.

En het is toch de EU die mee tekende voor de vernieling van Libië en de moord op Moeammar Kadhafi die het land samen hield en zorgde voor gratis onderwijs, huizing en gezondheidszorg. Dankzij de EU heeft men nu een burgeroorlog met massa’s doden en tuinduizenden bootvluchtelingen. Met zelfs slavenhandel en gratis folteringen. Met andere woorden: Het door de EU geschapen paradijs.

Hetzelfde in Syrië waar men salafistisch uitschot steunde en beweerde dat het vrijheidsstrijders waren. Idem ook voor Irak, Jemen en Iran waar men ontelbare mensenlevens kostende blokkades organiseerde en organiseert. Dan oproepen tot stabiliteit is gewoon schandelijk. Als er al geen straffere woorden voor te vinden zijn. De EU heeft niets anders gedaan dan werken aan de instabiliteit van de regio.

Wat de EU moet doen is zich publiek tegenover die regio verontschuldigen en werken aan goede relaties met die landen en hun burgers. De EU eist toch – terecht – verontschuldigingen van Iran voor het neerhalen van die Boeing. Dat zij dat dan ook doen.

De EU heeft belang aan goede economische en culturele relaties met die regio zodat wij onze handel kunnen opdrijven en dus onze bedrijven en economie kunnen verbeteren. En cultureel kunnen wij ontzettend veel leren van die landen waar ooit het schrift ontstond. Nergens behoudens misschien in China is er zoveel erfgoed te vinden. De Via Recta uit de Romeinse periode gekend van de apostel Paul ligt nog steeds in Damascus.

Maar of de EU die durf en intelligentie gaat tonen is verre van zeker. Vorige week maandag had The Financial Times het over hoe de VS zorgt voor het ‘safeguarding’ (beveiligen) van die regio.

George Orwell had het niet beter kunnen zeggen. Instabiliteit is stabiliteit en het onveilig maken noemt men dan beveiligen. Zolang de EU hierin blijft volharden zal zij in de regio met steeds meer misprijzen ontvangen worden. En dan gaan China e.a. met de leuke contracten lopen.

Willy Van Damme

1) Dit is een alias, zijn echte naam is Jamal Jafar Muhammed Ali al Ibrahim. Het veranderen van naam is een in het Midden-Oosten veel voorkomend fenomeen bij milities.

2) Financial Times, ‘Nato has little appetite for Trumps mission in the Middle East’, Helen Warrell, 13 januri 2020. https://www.ft.com/content/9ebed986-33aa-11ea-a329-0bcf87a328f2

Nederland toonde zich weeral een der beste leerlingen van Washington en zei dat het zijn troepen niet uit Irak zal terugtrekken. De regering van Mark Rutte (VVD) wil in Irak dus de rol van bezettende mogendheid spelen. Wat beloftevol is.

3) Washington Post, Liz Sly, 6 januari 2020. Dit artikel lijkt wel verdwenen. Het bevatte ook een niet ondertekende versie van die brief die de correspondente vermoedelijk per mail vanuit het hoofdkwartier in Irak van generaal Seely had gekregen.

Wat toch een merkwaardige verdwijning is. Liz Sly werkt vanuit Beiroet. Op haar Twitteradres geeft zij over de zaak nog meer uitleg en toont ze de brief zowel in het Engels als in het Arabisch. Die info kun je echter niet vinden bij de Washington Post. Zo werkt de media.

Een relaas over het geritstel met excuses is te vinden bij een bericht van het Amerikaanse persbureau Associated Press welke de dag nadien op 7 januari gepubliceerd werd bij The Washington Post door Lolita C. Baldor and Robert Burns  in ‘Honest mistake’ sets off alarm about US troops in Iraq”. https://www.washingtonpost.com/world/national-security/honest-mistake-sets-off-alarm-about-us-troops-in-iraq/2020/01/06/81deba3a-30e8-11ea-971b-43bec3ff9860_story.html

Blijkbaar mocht het vervolg erover niet meer door Liz Sly geschreven worden. Er moet die 6de januari bij het Pentagon, het Witte Huis en bij de Washington Post heel hard op tafel zijn geslagen.

4) MSNBC, 16 september 2014, ‘Martin Dempsey: US ground troops are possible’, Aliyah Frumin. http://www.msnbc.com/msnbc/hagel-dempsey-met-protesters-no-more-war

5) De troepen van de clan Barzani ontwapenden zelfs de gewapende eenheden van de Jezidi’s rond de berg Sinjar, hun traditionele woonplaats. Waarna deze peshmerga’s de vlucht namen naar Erbil en het gebied rond Sinjar dat normaal tot hun Koerdistan behoorde overlieten aan ISIS.

ISIS was blijkbaar op zoek naar vrouwen, vermoedelijk om er zo hun ‘behoeften’ mee te doen. De Syrische YPG/PKK zijn dan tussenbeide gekomen en hebben de overblijvende mensen rond Sinjar gered van totale uitroeiing. De Iraakse Koerden namen in ruil dan maar de Iraakse oliestad Kirkuk  gewapenderhand over van de Iraakse regering. Dit voor zover geweten zonder een schot te lossen. Nadien veroverde het Iraakse leger de stad terug.

6) Yeni Safak, 5 oktober 2017, ‘Barzani supports Daesh established by US, Israel’. https://www.yenisafak.com/en/world/barzani-supports-daesh-established-by-us-israel-2795120.

Merk hierbij de centrale rol op van de Franse filosoof Bernard-Henri Levy. Een sleutelfiguur in de internationale strategie van Israël. Hij speelde als speciale gezant van de Franse president Nicolas Sarkozy ook een grot rol in het vernietigen van Libië en de moord op president Moeammar Kadhaffi.

Sarkozy wou de Libische olie afnemen van de Italianen (ENI). Terwijl de Britten en Amerikanen zich gewoon wilden wreken op de Libische president omdat hij ooit hun militaire basissen had gesloten. Yeni Safak is een blad onder controle van de AKP, de partij van de Turkse president Recep Erdogan. Het vormt een onderdeel van de Albayrak mediagroep.

7) Conflict Armament Research, The weapons of the Islamic State, December 2017. Het is een rapport gemaakt met geld van de Duitse regering en de EU. Na publicatie gebeurde er niets mee en verdween het onder dikke lagen stof. Conflict Armament Research is een Britse ngo die in dit geval drie jaar lang vele door ISIS achtergelaten wapens onderzocht. Een dossier vol politieke dynamiet.

8) Times of Israel, 5 januari 2020, ‘Iraqi PM: US told us Israel bombed pro-Iran militias in Iraq last summer’.  https://www.timesofisrael.com/iraqi-pm-us-said-israel-bombed-pro-iran-militias-in-iraq/

Hert is merkwaardig maar wie wil weten in hoeverre Israël al Qaeda en andere terreurgroepen steunt kan probleemloos terecht bij de Israëlische media. Onze kranten nemen er geen jota van over. Een zoveelste bewijs voor de censuur in Europa.

9) Mail Online, 20 januari 2017, Thomas Burrows, Secret 1983 CIA intelligence report suggested America should encourage Saddam Hussein to attack Syria to secure oil pipeline to Med and Gulf. https://www.dailymail.co.uk/news/article-4140190/America-urged-Saddam-attack-Assad-Syria.html

10) Wikipedia. https://en.wikipedia.org/wiki/April_Glaspie.

Zij beweerde als verdediging voor haar neutrale houding tijdens het gesprek met Saddam Hoessein dat niemand kon verwachten dat Irak Koeweit zou binnenvallen. Als men echter na vele boze woorden van Saddam Hoessein hij ook nog het leger aan die grens samentrekt dan kan zelfs een idioot zien dat men gaat aanvallen. Bovendien moet de CIA wel geweten hebben wat men van plan was.

11) CBS, 60 minutes, 12 mei 1996, stuk uit interview met toenmalig Amerikaans ambassadeur bij de VS Madeleine Albright. Zij is een sleutelfiguur voor het buitenlandse beleid binnen de Democratische Partij en voorzitster van Pew Research een overheidsinstelling die wereldwijd en continu opiniepeilingen doet.

Het is een essentieel onderdeel om te weten hoe de gemoedsgesteldheid is in de onderzochte landen. Op die wijze kan men weten hoe groot het ongenoegen bij de bevolking is over het lokaal overheidsbeleid en welke de grootste knelpunten zijn. Als je opstanden zoals nu in Hongkong wil uitlokken dan is dat een cruciaal beleidsinstrument. Anders vaar je blind.

11) Global Research, 3 januari 2020, Dirk Adriaensens, Iraq: ‘The October Revolution of 2019 and the Iran-US Conflict’. https://www.globalresearch.ca/iraq-october-revolution-2019/5698521

12) The Sacking of Fallujah, Ross Caputi, Richard Hil en Donna Mulhearn, University of Massachusets Press, 2019, 171 pagina’s, 39,99 euro.

13) The National, 16 januari 2020, ‘US military resumes operations against ISIS in Iraq’.https://www.thenational.ae/world/mena/us-military-resumes-operations-against-isis-in-iraq-1.964982.

De titel van dit artikel is een leugen. Het was gebaseerd op een verhaal van The New York Times die zich op haar beurt baseerde op twee anonieme Amerikaanse militaire bronnen. De Iraakse regering ontkende het verhaal bijna onmiddellijk waarna ook de VS haar woorden introk. Het was en klassiek staaltje van desinformatie van The New York Times en de Amerikaanse regering. Het toont de hardnekkigheid in dit dossier van de VS.

14) Business Insider, Alex Morrell, 11 januari 2020, ‘The US warned Iraq that its access to a key bank account holding billions is in jeopardy if the country expels American troops.’ https://www.businessinsider.nl/us-warn-iraq-access-fed-bank-account-risk-troop-expulsion-2020-1?international=true&r=US

15) Associated Press, 12 januari 2020, Robert Burns, ‘Esper says he’s seen no hard evidence embassies under threat’.  https://apnews.com/5a168a5d8f560e928f3924f7af10f1d8

16) Volgens de prognoses zou de Iraanse economie dit jaar met 1,2% groeien, die van België met 1,2% en die van Duitsland met 0,5%. Dit zijn uiteraard prognoses en geen realiteit. Maar in de media heeft men het steeds over de zware economische crisis in Iran. Wat dan met Duitsland?

17) The Washington Post, 15 januari 2020, ‘Days before Europeans warned Iran of nuclear deal violations, Trump secretly threatened to impose 25% tariff on European autos if they didn’t’, John Hudson en Souad Mekhennet. https://www.washingtonpost.com/world/national-security/days-before-europeans-warned-iran-of-nuclear-deal-violations-trump-secretly-threatened-to-impose-25percent-tariff-on-european-autos-if-they-didnt/2020/01/15/0a3ea8ce-37a9-11ea-a01d-b7cc8ec1a85d_story.html

Jeremy Shapiro, Amerikaans onderzoeksdirecteur bij de European Council of Foreign Relations (ECFR), sprak van een ‘maffia-like act’. Deze ECFR is nochtans nauw gelieerd aan de NAVO en is gehuisvest in London met o.m. prinses Mabel van Oranje en Marietje Schaake van D66 als beheerders. Dames die in de marge van de NAVO wat bijverdienen.

Franse waarschuwing aan de VS

Het aantal conflicten van de VS met de wereld neemt alsmaar toe. Na de dreiging met oorlog tussen Iran en de VS neemt nu ook de spanning tussen Washington en de EU exponentieel toe. De bedreigingen aan het adres van een aantal Europese landen door de regering van Donald Trump blijven zich immers opstapelen.

Franse eetwaren

Zo heeft de VS vooral Duitsland en Frankrijk in het vizier. Duitsland met zijn auto-industrie en Frankrijk met o.m. zijn voedingswaren zoals champagne, wijn en kazen. Daarbij voeren de Amerikanen allerlei excuses aan om strafmaatregelen te nemen. Voor Frankrijk betreft dat de plannen van de regering Emmanuel Macron om belastingen te effen op Amerikaanse internetbedrijven zoals Amazon, Google en Facebook.

Een beslissing door de Amerikaanse regering wordt nog deze maand verwacht en het vermoeden is dat de regering van Donald Trump ook hier zwaar zal toeslaan. De bedreigingen aan het Franse adres door Washington met 100% invoerbelastingen zijn alleszins niet min.

Trump als bokser Balboa

Donald Trump zoals hij zich recent op Twitter presenteerde als de Amerikaanse filmheld Rocky Balboa. Met dit soort tweets heeft Trump een grens overschreden: Die van de wansmaak.

Nog vorige maand besloot men in Washington om alle Europese bedrijven, waaronder Engie en Shell, die betrokken zijn bij de aanleg van Nordstream 2, de gaspijpleiding van Rusland naar Duitsland en zo West-Europa, de toegang tot de VS te verbieden voor nieuwe contracten. Volgens de krant The Financial Times van deze ochtend was de repliek vanuit Parijs kurkdroog maar keihard.

“Als we geen toegang meer krijgen tot de Amerikaanse markt dan is ons enige alternatief de Chinese consument”, stelde volgens de krant Bruno Le Maire, de Franse minister van Financiën in een brief aan Robert Lightizer, de Amerikaanse onderhandelaar voor de Buitenlandse Handel, een notoire havik. (1) Vertaald: Desnoods zeggen wij onze goede relaties met de VS op en gaan we een bondgenootschap aan met China.

Henry Kissinger

Toen men Henry Kissinger, de stokoude architect van het Amerikaanse imperialisme uit de vorige eeuw, vroeg wat hij dacht over de huidige Amerikaanse buitenlandse politiek dan was hij erg negatief over het beleid van Donald Trump.

Zijn visie was dat de VS de relaties met Rusland moeten normaliseren want nu drijft men Rusland in de armen van China en dat is teveel voor Amerika. Maar voor de huidige Amerikaanse leiders is dat onzin. Ze hebben in wezen zelfs de oorlog verklaard aan de EU en stellen nu zelfs openlijk – Onder Obama was dat stiekem – dat ze de Europese Unie kapot willen. Ook elders slaat men wild toe. Alleen Israël ontsnapt nog. Het typeert.

Het Witte Huis en de gehele regering Trump bestaat nu uit mensen die als het ware klaar komen bij het idee van een oorlog tegen Iran en bij het horen van de term strafmaatregelen. Men kan alleen maar bang afwachten en hopen op het beste. Maar Donald Trump gelijkt meer en meer op Hitler die de wereld afdreigde en de VS op Nazi-Duitsland die elke tegenstand, hoe braaf ook, met de grond wil gelijk maken.

Benjamin Netanyahu en Mike Pompeo

Mike Pompeo, de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken (links) en de Israëlische premier Benjamin Netanyahu. De twee strategen achter de oorlogsplannen met Iran. Kwam Pompeo in Israël zijn opdrachten ophalen?

Vraag is hoe in de VS de Republikeinse partij, het Huis van Afgevaardigden en het Pentagon gaan reageren. Blijven mensen als minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo mee aan het roer staan dan ziet het er heel slecht uit. De nu ook tegen Irak geuite bedreigingen over de eis tot terugtrekking van de Amerikaanse soldaten spreekt boekdelen. De sancties tegen Irak zouden volgens Trump nog erger worden dan die tegen Iran. Trump de keizer van de waanzin.

Angst

Om een goed idee te hebben over hoe het er intern in Washington DC aan toe gaat zijn de tweets van een zekere Reza Marashi zeer leerzaam. Die blijkt met een serie regeringsambtenaren te hebben gesproken en blijkbaar is daar de angst die overheerst en de ijzeren wil van sommigen voor een oorlog met Iran. Je kan die serie mails terugvinden op het twitteradres van Joshua Landis of bij de man zelf. (2)

Intussen komt de NAVO vandaag in spoedzitting bij elkaar. Zonder een gesprek met zijn ook in Irak aanwezige zogenaamde bondgenoten, en daar hoort tot nader orde ook London bij, pleegde die in Irak een serie moordende aanslagen die probleemloos kunnen leiden tot de derde wereldoorlog. En dat belooft aan tafel dus voor heel veel vuurwerk te zullen zorgen. Zouden ze op de vuist gaan?

Gelukkig wil behoudens de Israëlische premier Benjamin Netanyahu niemand meestappen in dit oorlogsscenario. Maar een cruciale stap is hier wel gezet. Deze gebeurtenissen tonen nogmaals de centrale rol aan van de zionistische staat in deze ontwikkelingen. Daar moet men eerst en vooral het probleem zoeken. Minder in Washington zelf. Zij hebben natuurlijk wel de kanonnen.

De huidige situatie doet een beetje denken aan de periode van het interbellum tussen de beide wereldoorlogen. In Duitsland klonk toen luid de roep om wraak tegen de joden die volgens hen Duitsland de oorlog hadden doen verliezen. In Washington zoekt men de zondebok voor hun nederlagen nu in Iran en roept men op om wraak te nemen. Of hoe de geschiedenis zich steeds herhaalt.

Willy Van Damme

1) Financial Times, 6-01-2020, ‘Europe will hit back if Trump punishes France for tax on Big Tech warns Paris’. https://www.ft.com/content/de451a5e-2fb6-11ea-9703-eea0cae3f0de

2) https://twitter.com/rezamarashi/status/1214031169173348352. De tweets dateren van deze ochtend 6 januari 04u49.

Reza Marashi is een specialist betreffende de Iraans-Amerikaanse betrekkingen en journalist. Hij werkt voor de Nationale Iraans-Amerikaanse Raad. Men kan hem zien als een insider van het politieke leven in de hoofdstad.

 

De durf van Karel De Gucht & Co

Je moet maar durven. Dat lijkt het motto van een aantal gewezen topleiders van de EU en de NAVO in hun open brief over de kwestie van Palestina en het Amerikaanse beleid onder president Donald Trump.

In een opiniestuk dat vandaag in een serie westerse kranten waaronder De Standaard verscheen stellen onder meer Willy Claes, Javier Solana – beiden sociaal-democraten en gewezen bazen van de NAVO – Louis Michel, Guy Verhofstadt en Karel De Gucht dat het Amerikaanse beleid ten aanzien van Israël en Palestina totaal fout is.

Zij wijzen daarbij op de Amerikaanse erkenning van Jeruzalem als hoofdstad van Israël, het aanvaarden van de door Israël bezette Golan hoogvlakte als Israëlisch grondgebied en het stoppen van de financiering door Washington van de UNRWA, de United Nations Relief and Works Agency, het VN-agentschap dat instaat voor de hulp aan de in 1948 door zionisten van hun land en huis verdreven en in kampen levende Palestijnen.

DSCN7855

Karel De Gucht (Open VLD), gewezen minister van Buitenlandse Zaken, stelt dat de EU de internationale rechtsregels moet respecteren. Iets wat hij toen hij minister was gewoon aan zijn laars lapte.

Dat dit Amerikaans beleid gewoon crimineel is hoeft men niet te bewijzen. Alleen getuigt hun open brief van eenzelfde arrogantie – zij het wat netter verpakt – dan die van Trump en de VS. Zo stelt men in de aanhef: “De EU hecht veel belang aan de multilaterale internationale orde die op regels gebaseerd is…. Wij vinden dat Europa een plan moet omarmen en promoten dat de basisregels van het internationaal recht respecteert,…”

Je moet maar durven natuurlijk. In een opiniestuk beweren dat een internationale op rechtsregels gebaseerde orde essentieel is en die, toen ze aan het bewind waren, die regels gewoon aan hun laars lapten. Waarbij hun daden zorgden voor de ene massamoord na de andere en daarbij zelfs de veiligheid van de EU in gevaar brengen. Zie Libië, Irak, Libanon en Syrië

Vooreerst is hun pleidooi voor twee aparte staten, zijnde Israël en Palestina, reeds in tegenstrijd met de meest elementaire rechtsregels en die van de mensenrechten die ze beweren te verdedigen. Israël is immers een apartheidsstaat, goed voor joden en niet voor anderen.

Jihadist met onthoofde kop

Jarenlang steunde de EU, met o.m. Guy Verhofstadt (Open VLD), dit soort lieden in Syrië. Men noemde hen zelfs vrijheidsstrijders, idealisten, die vochten tegen dat brutale regime ginds. En dan maar lullen over de internationale rechtsregels. Nadien pleegden diezelfde (sic) vrijheidsstrijders dan aanslagen in Europa. Wanneer gaan Guy Verhofstadt en co zich hiervoor verontschuldigen? Met Sint-Juttemis?

Waar zijn de rechten van de daar wonende niet-joden? Nergens toch. Bovendien zijn de zionisten kolonisatoren, misdadigers die hun staat stichten via massamoord, terreur en diefstal. Wie pleit voor een Israël kan niet beweren de mensenrechten in zijn hart te dragen. Integendeel met steunt zo slachtpartijen en plunderingen.

En dan de internationale rechtsorde en die politici of gewezen politici? Zijn zij hun brutale oorlog in Joegoslavië vergeten? Zijn zij de illegale oorlog tegen Libië vergeten? Zijn zij de steun voor dat salafistisch tuig in Irak, Libanon en Syrië vergeten? Of hun steun aan de Amerikaanse bezetting van Irak vergeten en de gewelddadige coup in Oekraïne van 2014? En ga zo maar door met nu Venezuela en de poging tot staatsgreep.

De Antwerpse haven waarover Louis Michel, Karel De Gucht en Guy Verhofstadt toen regeerden was toch een der grootste draaischijven via welke de VS hun oorlogsmateriaal naar Irak verscheepten.

En dan was er de massaslachting in Gaza genaamd Cast Lead van nota bene de kerstdagen van 2008 waarbij een 300 kinderen omkwamen. Nadien gingen de Europese topleiders zoals Angela Merkel er de Israëlische regering zelfs hun steun betuigen. Steun voor massale kindermoord dus.

Hoeft het dan ook te verwonderen dat men in dat opiniestuk in wezen alleen maar vrijblijvende praatjes zit te verkopen? Wat kappen op Donald Trump, niet meer. Men zegt wel dat Israël sommige dingen niet mag doen maar verder gaat men niet. Sancties tegen Syrië of Rusland dat is voor hen nooit een probleem geweest.

Maar maatregelen tegen een racistisch op gebiedsroof gebaseerd Israël dan kan niet. Zelfs al voert die staat continu agressie, zorgt de Mossad voor moordaanslagen, waaronder in Europa, steunt het ook met wapens al Qaeda en voert het oorlog tegen Syrië.

Daarvoor sluiten Verhofstadt en Co netjes de ogen. Feitelijk kakken ze gewoon op het internationaal recht en de mensen die als gevolg daarvan het slachtoffer zijn. Incluis die in Europa.

Willy Van Damme

Jacques Monsieur naar Cassatie

Zoals te verwachten heeft de Belgische wapenhandelaar Jacques Monsieur bij het Hof van Cassatie beroep aangetekend tegen zijn veroordeling door het Brusselse hof van beroep in een zaak van illegale wapenleveringen aan o.m. Iran, Indonesië en Mauritanië. Nadat men hem in eerste aanleg veroordeelde tot drie jaar effectieve celstraf werd dat in beroep zelfs vier jaar.

Dat Jacques Monsieur dan bij Cassatie in beroep gaat hoeft dan ook niet te verwonderen. Bovendien is er sprake van verjaring van het dossier in april 2019. Het wordt dan ook voor het federaal parket afwachten. Een parket dat enorm veel tijd stak in die zaak en die zij ook met succes tot heden wist af te ronden. Voordien voor het federaal parket de zaak in handen nam bleef het in Brussel volgens betrokkenen gewoon slabakken.

Jacques Monsieur was als wapenhandelaar een belangrijk figuur en betrokken bij een ganse serie grote dossiers uit de wereldgeschiedenis. Zo leverde hij in het kader van de Iran-Contra affaire onder de Amerikaanse president Ronald Reagan wapens aan Iran. Eventjes dreigde in deze zaak toen zelfs de afzetting van Reagan.

Nadien werkte hij in opdracht van de Israëlische Mossad, de Amerikaanse Defense Intelligence Agency (DIA) en de Franse DGSE door in veel conflictgebieden illegaal wapens te leveren.

DSC_0311

Wapenhandelaar Jacques Monsieur, afkomstig uit het bij Halle gelegen Lot, hoopt alsnog zijn 4 jaar gevangenisstraf te ontlopen en stapt daarvoor naar het Hof van Cassatie.

Zo verkocht hij, spijts een VN-embargo, op vraag van de DIA wapens aan de Kroatische regering tijdens de oorlog in Joegoslavië. Ook bij het uitbreken van de burgeroorlog van 1997 in de Republiek Congo (Congo-Brazzaville) leverde hij op verzoek van de Franse DGSE wapens.

In Iran was hij dan weer in overleg met de Mossad betrokken bij de Iraanse wapenexport. Hij leverde er ook in het geheim zelfs Amerikaanse wapens. Waarbij zelfs de handtekeningen van generaals van onze luchtmacht werd vervalst. 

Hij overleefde die avonturen maar zat wel herhaaldelijk in de cel zoals in Iran, de VS, Frankrijk, België en, wachtend op zijn uitlevering, in Turkije. Ondanks zijn gevangenisstraf in de VS bleef hij echter ook nadien betrokken bij illegale wapenverkopen. Merkwaardig genoeg zelfs aan Iran. Vandaar dat hij wegens zijn recidive een relatief zware straf kreeg. Voor de zitting over de zaak van Cassatie is er nog geen datum afgesproken.

Willy Van Damme

Meer over Jacques Monsieur in het boek: ‘Handelaar des doods’, Borgerhoff & Lamberigts, 2011, Willy Van Damme.

Onder vrienden

 

Vandaag op de G20 in Argentinië, een high five tussen Vladimir Poetin en de Saoedische kroonprins Mohammed bin Salman. De Turkse minister van Buitenlandse Zaken keek maar sip.

Als morgen Saoedi-Arabië zijn olie niet langer verkoopt in dollars maar in andere munten dan is de dollarhegemonie van de VS ten einde. Beide landen bepalen op dit ogenblik in overleg de prijs van de olie.

Willy Van Damme

De moord op de Wereldhandelsorganisatie

Het zijn op dit ogenblik zowel voor diplomaten, regeringen als de bedrijfswereld ongetwijfeld zeer hectische dagen. Trad de Verenigde Staten voorheen al uiterst agressief op dan is het nu helemaal chaos en is het woord handelsoorlog alom. Typerend was dat velen in de media deze week in Brussel al dachten het officieel overlijden van de NAVO te kunnen meemaken. Alsof die niet al op sterven na dood is. Alleen men geeft het bij de lidstaten nog niet toe.

GATT

Ondertussen regent het vanuit de VS strafmaatregelen met ofwel meer sancties of extra invoerrechten tegen zowat alle vermeende bondgenoten – lees vazallen – en handelspartners van de VS. En we zijn nog maar aan het begin. Het gevolg is dat die door extra invoerheffingen getroffen landen zeggen met hun klacht naar de Wereldhandelsorganisatie (WHO) te trekken om de VS te verplichten de regels te volgen. Er is hiermee echter een probleem: De WHO is dood, vermoord door de VS.

Wereldhandelsorganisatie - Algemene Vergadering

De algemene vergadering van de WHO. Officieel nog springlevend maar feitelijk dood. Iets wat mijn blijkbaar zo stil mogelijk wil houden. Je zult er in de gespecialiseerde media zoals The Financial Times dan ook amper iets over vinden.

De Wereldhandelsorganisatie (in het Engels afgekort als WTO) werd opgericht in 1995 toen er bij het GATT, het General Agreement on Tariffs and Trade, onoverkomelijke problemen ontstonden rond allerlei handelsgeschillen tussen de lidstaten. Vooral de houding van de VS zorgde voor veel herrie.

Dat was de reden waarom de WHO werd opgericht met als bedoeling een beter systeem te krijgen om die geschillen te beslechten. Zowat alle landen met ietwat naam zijn nu lid, ook bijvoorbeeld Jemen en de Seychellen. En in het begin leek dat ook goed te werken waarbij de grote machtige naties het soms moesten afleggen tegen kleinere staten. Typerend was de door Costa Rica gewonnen rechtszaak rond ondergoed tegen de VS.

Volgens de regels van de WHO stapt een land naar het Bureau voor Geschillenregeling (Dispute Settlements Body) van deze organisatie. Die werkt als een soort dienst voor eerste aanleg. Het is echter het Beroepshof (Appelate Body) dat zal beslissen wie gelijk heeft.

Bij consensus

Deze instelling bestaat normaal uit zeven rechters die voor vier jaar worden benoemd, wat dan eenmaal kan verlengd worden. De rechters hier zijn geen beroepsmagistraten maar specialisten in internationale handel. Zo is er de Belg professor Peter Van den Bossche die verbonden is aan een serie onderwijsinstellingen in Bern, Barcelona, Maastricht; de LUISS Universiteit in Rome en het Brugse Europacollege.

Deze rechters krijgen een geschil te behandelen dat ze dan moeten onderzoeken en op die hun beslissingen is voor zover geweten nooit veel kritiek geweest. Van de zeven rechters zijn er echter nu nog maar vier over en in september worden er dat praktisch zeker nog maar drie. Dan eindigt immers de termijn van Shree Baboo Chekitan Servansing uit Mauritius.

Zodat de Chinese Hong Zhao op 30 september 2020 achter haar als laatste er het licht kan uit doen. Want op 10 december 2019 eindigen de termijnen van de Amerikaan Thomas R. Graham en de Indische voorzitter Ujal Singh Bhatia en dus blijft die Chinese dame eenzaam en alleen over tot ook zij op 30 november 2020 moet vertrekken.

De insider: “Het probleem is dat men deze mensen bij consensus dient te benoemen en een land ligt al meer dan een jaar dwars. En dat is de VS. Wel mogen de rechters als ze vertrekken de dossiers die ze behandelen normaal verder afwerken. Maar in bepaalde gevallen poogt de VS zich ook hier tegen te verzetten. Het is bovendien onduidelijk waarom de VS neen zeggen tegen tegen de benoeming van nieuwe rechters. Soms krijg je een lijstje met klachten en hebben zij het onder meer over het activisme van de rechters. Namelijk dat zij in de plaats van regeringen beslissingen doorduwen.”

Appelate Body WTO

De rechters van het Beroepshof toen ze nog met zes waren. De zevende werd rechts op de fot handig weggesneden. Van links naar rechts Shree Baboo Chekitan Servansing (Mauritius), Hong Zhao (China), Peter Van den Bossche (België), Ukal Singh Bhattia (Indië), Thomas R. Graham (VS) en Ricardo Ramirez-Hernandez (Mexico).

Bovendien eisen de VS nu ook dat dit Beroepshof ten laatste binnen negentig dagen een beslissing neemt zo niet aanvaarden zij die niet meer en stellen zij hun veto. De insider: “Toen men dit reglement in 1995 om ten laatste binnen 90 dagen te vonnissen invoerde werkte dat zoals het hoort, maar sindsdien is het afhandelen van die geschillen veel complexer geworden en lukt dat niet meer. Zo is er natuurlijk een pak jurisprudentie bijgekomen waarmee die rechters rekening moeten houden en bovendien is de wereldhandel een stuk ingewikkelder geworden.”

Steroïden

Het gevolg is natuurlijk dat de WHO wel nog bij naam bestaat maar het niet meer in staat is geschillen op te lossen en we dus een totale chaos dreigen te krijgen, de macht van de sterksten. En dit is wat de VS lijkt te willen.

De insider: “Deze aanval op de wereldhandel is goed voorbereid en komt niet zomaar uit de lucht vallen. Eerst legt men de WHO lam en nadien begint men een handelsoorlog. We krijgen de indruk dat de VS terug wil naar het GATT, maar geen enkele andere lidstaat van de WHO gaat hiermee akkoord. Nu werkt men met een soort consensus waarbij een beslissing alleen wordt verworpen als iedereen neen zegt. En dat gebeurt namelijk niet want wie gewonnen heeft zal nooit neen zeggen. De VS wil het omgekeerde waarbij het vonnis pas aanvaard wordt als iedereen akkoord gaat en elke land zo zijn veto kan stellen, dus ook de VS. Dat kan niet werken. Men speelt hier met vuur.” Op een berg dynamiet.

Verassend is dit echter niet. De VS hebben zich altijd gezien als de leider van de wereld die als heer en meester zegt wat anderen moeten doen. De insider: “Natuurlijk is dit het verder zetten van het beleid van de vorige Amerikaanse presidenten maar onder Trump is dat wel een op steroïden. Zo ging er het verhaal rond dat de VS met Donald Trump de WHO ging verlaten. Maar dat ontkende men dan later.”

Of de VS hier hun slag gaan thuishalen is echter uiterst twijfelachtig. De insider: “De VS is goed voor een 15% van ‘s wereld bnp en 13% van de wereldhandel. Wat een totaal andere toestand is dan toen ze na de tweede wereldoorlog oppermachtig de wereldhandel domineerden. Maar met 15% van het BNP en 13% van de wereldhandel kun je de andere landen niet meer op de knieën dwingen. Dat is voorbij.”

De dollar

Voor de wereldeconomie en dus voor iedereen breken er onvoorspelbare tijden aan. De insider: “We gaan naar een periode met veel onzekerheid, en voor bedrijven is dat een ramp. Wat gaan bijvoorbeeld de regels worden om te exporteren? Verder zullen die in nogal wat gevallen niet meer worden toegepast. Ook de VS gaan hier trouwens een groot slachtoffer van worden. Zo voert de VS veel landbouwproducten zoals granen uit naar China maar die onderwerpt men in China nu aan extra invoerheffingen. Niemand gaat de VS nog als een betrouwbare handelspartner zien.”

Donald Trump - 5

Zo groot wil president Donald Trump de andere landen.

Alleen nog de positie van de dollar zorgt voor het overeind blijven van de VS als de wereldmacht. De insider: “Internationale handel is tegenwoordig er een die werkt volgens de regels van de bevoorradingsketen. Men koopt en verkoopt onderdelen die anderen dan op een bepaalde plaats tot een computer of een auto maken. Wat de VS hier doet is het ondergraven van haar eigen economie en machtspositie.”

Het is dan ook duidelijk dat de positie van de dollar als ‘s wereldhandels- en reservemunt bijgehouden door de zowat alle centrale banken, vooral dan de vazalstaten als Japan en het Verenigd Koninkrijk, ten dode is opgeschreven. Nu is al minder dan 60% van de wereldhandel in dollar en praktisch 20% in euro.

Mits maatregelen van de Chinese, Russische, Europese, Indische en Japanse centrale banken om het gebruik van hun munten in de internationale handel te vergemakkelijken zal het belang van de dollar afnemen. Wat onvermijdelijk lijkt.

Het is in wezen ook in het voordeel van de VS. Door het grote belang van de dollar in de handel is de vraag naar dollars groot en stijgt dus de prijs van die munt tegenover andere munten. Kwestie van vraag en aanbod.

Maar een dure dollar maakt de VS juist minder concurrentieel op de wereldmarkten. En zo knijpt men in de VS de industrie dood. De VS kan in wezen dus alleen maar in eigen vlees snijden, die van wereldmacht of die van de concurrentieel handel voerende natie.

Containers in haven - 1

De Britse premier Theresa May ontdekte met de herrie rond de brexit hoe complex de internationale handel is en ze haar land niet zomaar kon isoleren van de EU, haar handelspartner bij uitstek. De VS is nu een aanval begonnen tegen die internationale handel.

We gaan op internationaal vlak op termijn dus terug tot de periode van voor 1940 toen er vier munten in de internationale handel in gebruik waren, de Amerikaanse dollar, het Britse pond, de Franse frank en de Duitse mark.

Dat zal dit jaar niet gebeuren maar is iets voor het komende decennium wanneer men hiervoor, soms met veel tegengoesting, klaar denkt te zijn. De periode waarbij één munt de wereld overheersende is ook uniek in de geschiedenis en komt aan zijn einde. Wanneer is onduidelijk maar Donald Trump zal dit zeker doen versnellen.

Willy Van Damme

NASCHRIFT:

De problemen bij de Wereldhandelsorganisatie kwamen ter sprake tijdens het recente onderhoud in Washington tussen de Amerikaanse president Donald Trump en Jean-Claude Juncker, voorzitter van de Europese Commissie van de EU. Zonder dat er echter hierover iets concreets te horen viel.

De nieuwe wereldorde

De recente gebeurtenissen rond de top van de G7, zijnde de VS, Italië, Japan, Frankrijk, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk en Canada tonen nogmaals aan hoe de oude geopolitieke structuren aan het instorten zijn.

Het toont ook aan hoe groot nog steeds de illusies in de VS en West-Europa zijn waar men nog steeds denkt de wereld te kunnen beheersen. Zo niet door het sturen van het leger of de salafistische huursoldaten dan door het instellen van allerlei sancties tegen diegenen die hun hebzucht in de weg staan zoals Rusland of Syrië.

Niets nieuw

Uiteraard eindigde de G7 top in Canada als te verwachten in een zeer hoog oplopende ruzie die nu voor het eerst ook duidelijk zichtbaar was. Waarbij de Amerikaanse president Donald Trump zijn zogenaamde bondgenoten in het publiek zat uit te schelden voor oplichters, bloedzuigers en meer van dat fraais. Waarbij hij tegen zijn nepvrienden de ene economische sanctie na de andere nam. Ze moeten knielen en smeken om genade.

G7 Top in Canada 10 juni 2018 - 1

De G7 hier in Canada broederlijk naast elkaar denkt nog steeds dat ze de wereld naar hun pijpen kan doen dansen. In wezen is de G7 de opvolger van de fameuze conferentie van Berlijn van 1884-‘85 toen men als ware het een taart Afrika onder elkaar verdeelde. Maar toen leefde Leopold II nog.

In wezen is dat niet anders dan wat voor de goede waarnemer al veel jaren zichtbaar is. Men herinnert zich maar de strijd om de controle over Rwanda met de door de VS, Nederland en het Verenigd Koninkrijk gesteunde Oegandese militair Paul Kagame die nu als een bloedige dictator over Rwanda heerst.

Deze verjoeg er het pro-Franse bewind van president Juvénal Habyarimana. Wat men in de massamedia dan maar verkocht als een conflict tussen Hutu en Tutsi maar wat wezenlijk een Frans-Amerikaanse oorlog via derden was.

Echt openlijk werd het conflict in 2003 met de Iraakse invasie van de VS en haar trouwste bondgenoten. Waarbij België, Frankrijk en Duitsland zich hard opstelden tegen die Amerikaanse oorlog. Even dreigde Washington zelfs met de ontvangst van Vlaams Belanger Filip Dewinter in het Witte Huis. Een signaal aan onze regering dat kon tellen.

Zoals Obama

En dan was er de gigantische speculatiegolf tegen de euro van een paar jaar terug. Als we sommige Belgische pro-Amerikaanse economen moesten geloven dan was het instorten van de euro zelfs maar een kwestie van dagen hooguit weken. Met Griekenland dat men zeker zou buitengooien en dat dan omgetoverd wordt in een soort remake van het kolonelsregime van weleer. Veel fantasie had men daar, dat wel.

Maar na een bijna geheim overleg  – er kwam van geen der partijen nadien zelfs een verklaring en één persfoto was voldoende – van de toenmalig Amerikaanse president Barack Obama met de Europese top, waaronder Herman Van Rompuy, viel plots de druk op de euro weg. Wat er toen juist gebeurde blijft nog steeds een mysterie en wie toen wat beloofde zal nog lang top secret blijven.

G7 Top in Canada 10 juni 2018

Donald Trump heeft een groot doel en dat is de rest van de G7 naar zijn pijpen te doen dansen en hen publiek vernederen. Wat er met die structuren zoals de NAVO en de G7 zal gebeuren is een goeie vraag. Vermoedelijk zal men alles op een laag pitje zetten en zien hoe het verder evolueert. En intussen kijken naar nieuwe structuren. In Nederland lijkt premier Mark Rutte plots erg Europees te klinken en in België is de optie voor de Rafale, een Frans gevechtsvliegtuig, en geen Amerikaanse F35 ineens een plausibel alternatief. Minister van Defensie Steven Vandeput (N-VA) en zijn partij zullen er niet blij mee zijn.

En dan was er het fameuze interview van Barack Obama met het blad The Atlantic (1) waarin hij zijn ‘bondgenoten’ er van beschuldigde profiteurs te zijn die zonder tegenprestatie genieten van de Amerikaanse paraplu, de vermeend genereuze Uncle Sam.

Het zijn bijna letterlijk ook de woorden die Donald Trump tegenwoordig gebruikt. Alleen is Trump karakterieel nu eenmaal een ander figuur dan Obama maar in wezen past hij perfect bij de al jaren bezig zijnde steeds hardere opstelling van de VS tegenover de wereld. Trump is dus geen toeval of een tijdelijke zo te herstellen fout in de relatie van de Washington met haar vermeende partners. Integendeel.

Amerikaanse dollar

Het heeft allemaal te maken met het feit dat de VS op wereldvlak relatief machteloos geworden is. Ze heeft natuurlijk nog een zeer grote macht zoals de enorme capaciteit van haar leger, de aantrekkelijkheid van de grote Amerikaanse markt, de soft power met onder meer Hollywood en de media en vooral de positie van de Amerikaanse dollar. Haar voornaamste wapen tegen de rest van de wereld.

Maar die haar invloed neemt steeds meer af. Zo gebeurt volgens sommige berekeningen nog minder dan 60% van de buitenlandse handel in dollar. Het was een der reden waarom men vanuit de VS de euro kapot wou maken. Het is haar voornaamste rivaal. En dat internationaal gebruik van de dollar gaat – dankzij Trump – zeker nog verder afnemen. En zakt dat almaar dieper dan daalt ook de Amerikaanse dominantie over de wereld.

Wat Donald Trump en zijn regering doen is in wezen een wanhoopspoging om toch nog meester te blijven van de wereld door het nemen van steeds meer economische en politieke sancties en destabiliseringspogingen tegen onwillige regeringen.

Donald Trump - 5

Zo klein wil hij zijn partners binnen het westerse bondgenootschap hebben. In wezen echter is dit in een meer brutale vorm een voortzetting van de politiek onder zijn voorgangers. De VS is als een kat in het nauw en die maakt soms rare sprongen.

Maar kijk naar Iran. Eventjes toen in 2012 onder hevige druk van de VS heel zware sancties tegen het land werden genomen nam de economie een stevige duik maar daarna herstelde die zich gewoon en bleef ze groeien. Zij het misschien minder dan zonder die strafmaatregelen maar de groei bleef.

Kijk ook naar Rusland waar de plotse daling van de olieprijs drie jaar terug meer schade aan de economie veroorzaakte dan de vele door de VS en de EU genomen politieke en economische sancties tegen Moskou. Officieel een gevolg van de terugkeer van de Krim naar Rusland. De VS wilde onwillige landen als Rusland in haar gareel duwen en de EU hielp domweg mee. En als dank kreeg de EU nadien een scheldpartij van Donald Trump.

De Shanghai Cooperation Organisation

In onze media heeft men in wezen amper of geen aandacht voor de nieuwe economische realiteit die vooral aan de basis lag was van wat zich op de G7 afspeelde. Dat werd de voorbije week opnieuw goed bewezen. Neem de verslaggeving over de top van de G7 waar elke krant pakken pagina’s aan bestede. Niet onlogisch natuurlijk.

Maar gelijktijdig liep in de Chinese kuststad Qingdao de top van de Shanghai Cooperation Organisation (SCO), een groepering van China, Rusland, Indië, Pakistan, en behoudens Turkmenistan alle staten in Centraal-Azië van de vroegere Sovjetunie. Met onder meer Iran, Wit Rusland, Afghanistan en Mongolië als kandidaat lid of waarnemers. 

En dat is goed voor meer dan 3,2 miljard mensen, ongeveer de helft van de wereldbevolking. En las je daarover iets in de Europese of Amerikaanse massamedia? Feitelijk zero. In de Belgische pers verscheen er niets over, geen enkel woord, en in Nederland alleen een kort amper iets zeggend stuk in de Volkskrant. En voor de radio en televisie voor zover geweten idem.

Shanghai Cooperation Organisation - Met presidenten waarnemende landen

De presidenten van de Shanghai Cooperation Organisation samen met die van hun waarnemers en kandidaat leden, Iran, Afghanistan, Mongolië en Wit-Rusland. Toen men Poetin vroeg of hij interesse had om terug bij de G7 te komen stelde hij dat hij nu op een economisch interessantere organisatie aanwezig was. Wie kan hem ongelijk geven?

Eenzelfde beeld in de internationale ho zo geroemde media. Geen woord in Le Monde, The Guardian of The Financial Times. Alleen The Washington Post en The New York Times wisten het te melden. In wezen echter alleen in relatie tot het geruzie op de G7.

Veel over wat er daar in Qingdao werd gezegd las je in de EU en de VS nergens. Ja, men stelde zich bij die SCO volgens die beide Amerikaanse kranten voor als het betere voorbeeld dat de vrije wereldhandel beschermt in tegenstelling tot de altijd maar over handelssancties sprekende en ruzie makende VS en de andere leden van de G7.

Salafistische terreur als centraal punt

Dat de top in Qingdao in het teken stond van de strijd tegen de salafistische terreur las je voor zover kon gezien worden niet in onze massamedia. Wat natuurlijk schril afsteekt tegen de G7 waar men wel veel praat over de oorlog tegen de salafistische terreur maar deze zolang men uit de EU en de VS blijft nog steeds steunt.

Maar voor de leden van de SCO is deze aandacht voor die vorm van terreur zeer logisch want alle lidstaten hebben er zeer grote problemen mee. Indië in Kasjmir, Pakistan intern en aan de grens met Afghanistan, Rusland intern en vooral dan in de Kaukasus en China voornamelijk in Xinjiang, een gebied waar veel Oeigoeren wonen en waar het salafisme vaste voet aan de grond kreeg. Met veel terreuraanslagen tot gevolg.

Maar door er niet over te schrijven verdwijnt die SCO natuurlijk niet, maar wel blijft de bevolking van haar bestaan op die wijze onwetend zodat de doorsnee burger de indruk blijft hebben dat het de G7, die zogenaamde Internationale Gemeenschap, zijn die overal de baas is want er is als tegenmacht niets anders van enige omvang.

Koopkracht

Het is een karikatuur van formaat want het zijn niet de landen van de G7 die de toekomst van deze planeet en de economische macht exclusief bezitten. Neen, deze eeuw onderging de aarde een fundamentele herstructurering. Het zijn niet langer de landen van de NAVO met de EU, Canada en de VS die de wereldeconomie domineren. Er is een macht opgekomen die in wezen sterker is, zeker economisch.

IMF statistiek - PPP - Juni 2018

De zogenaamde advanced nations, de ontwikkelde landen in deze grafiek bevatten ook Zuid-Korea, Taiwan, Hong Kong, in wezen tegenwoordig een deel van China, en Singapore. Wat de balans in het nadeel van de EU en de Angelsaksische landen nog verder doet doorslaan. De blauwe lijn rechts is die van de ontwikkelde landen, de rode is die van de groeilanden. Op dit ogenblik bezitten de groeilanden ongeveer 60% van de wereldeconomie en de rest 40%. De statistieken komen van het IMF en dateren van dit jaar. De 21ste eeuw is dus voor diegenen die misschien nog twijfelen de eeuw van Azië. 

Statistieken van het IMF tonen aan dat sinds 2007 de zogenaamde groeilanden van o.m. de SCO en de BRICS, en daarbij horen ook Brazilië en Zuid-Afrika, die in de wereldeconomie een groter gewicht hebben dan de zogenaamde ontwikkelde landen. En daar rekent het IMF ook de zogenaamde vier Aziatische tijgers – een benaming uit de jaren tachtig – bij, zijnde Zuid-Korea, Hong Kong, Taiwan en Singapore.

In wezen is de kloof tussen de groeilanden en de EU met de Angelsaksische landen dan ook nog en pak groter. Maar om dat te ontdekken moet men de grote van een economie niet rekenen volgens de waarde van de wisselkoersen versus de Amerikaanse dollar maar volgens de lokale koopkracht, de Power Purchasing Parity (PPP).

Het is de maatstaf die het IMF, het Internationaal Monetair Fonds, tegenwoordig veel gebruikt om reden dat die dan een wel geen 100% correct beeld van ‘s werelds welvaart geeft maar voor hen toch een betere maatstaf is van de werkelijke economische kracht van een land. Een auto in China kost nu eenmaal veel minder dan hier. Hetzelfde voor een brood, een biertje, een rit met de taxi, een GSM of een kledingstuk.

Illusie

Maar onze media houden nog steeds grotendeels vast aan het oude systeem van de berekeningen via de wisselkoersen omdat dit ervoor zorgt dat de illusie van het rijke machtige westen zo blijft behouden.

Maar wie kijkt naar de rangorde van de landen qua bruto nationaal product gemeten via de PPP ziet hoe die wereld sinds deze eeuw een grote metamorfose onderging. Zo is China met voorsprong de grootste economie ter wereld (in 2016 was dat 19% van het globaal totaal als men er ook Hong Kong en Macao bijrekent) voor de VS (15,12%) dus en waarbij Indië dan op de derde plaats komt (7,69%).

Met daarna op nummer 4 Japan (4,16%) gevolgd door Duitsland (3,24%), Rusland (3,09%), Indonesië (2,59%), Brazilië (2,51%) met verder op de negende plaats het Verenigd Koninkrijk (2,24%) en Frankrijk met 2,19% op tien.

PPP landenstatistiek 2018 - IMF

Wat onder meer opvalt is natuurlijk de groei van Rusland en vooral ook het feit dat hun economie bijna even groot is als de Duitse en dus nummer twee in Europa. In onze vooral propaganda verkopende massamedia wordt bijna steevast meewarig gedaan over Rusland en het louter een olie- en gasbron met wat wapens genoemd. Ook Napoleon en Hitler dachten voor ze het aanvielen op dezelfde wijze over het land. Wat er met beide heren gebeurde is gekend. Deze foto komt uit The Financial Times. $tn = Trillion dollar, zijnde 1.000 miljard dollar.

Met andere woorden: Europa stelt in het globaal van de wereldeconomie nog relatief weinig voor waarbij de Russische economie bijna zo groot is als die van Duitsland. Een schokkende statistiek dus. En het wordt er met verloop van tijd niet beter op zoals een andere statistiek van het IMF toont.

En Nederland en België, de twee kleine dwergen? Zo is Nederland goed voor 0,72% van de wereldeconomie en België 0,41%. Wat betekent dat het Nederland van de hoog van de toren blazende Mark Rutte (VVD) economisch minder voorstelt dan Egypte (0,96%), Maleisië (0,74%), Iran (1,3%), Taiwan (0,92%), Thailand (0,97%) en Pakistan (0,85%).

België is dan qua economische sterkte kleiner dan landen als het nochtans zwaar vernielde Irak (0,52%), Vietnam (0,52%), de Filippijnen (0,71%) en Zuid-Afrika (0,59%). Het zijn cijfers die tot nadenken zouden moeten leiden en het besef dat wij niet langer de baas  over de wereld zijn. Want dat is een wel heel grote illusie.

Het is dan ook nodig om de ganse geopolitieke strategie van de EU te herzien en ook te streven naar minder arrogantie en naar meer samenwerking met de wereld, waaronder ook Rusland, Indië en China. Het is goed voor iedereen. Kan er wat meer realiteitszin komen bij de EU? Het kolonialisme is als de art nouveau, Het is het verleden. En dat was voor sommigen misschien wel mooi maar het is definitief voorbij. Wordt wakker!

Willy Van Damme

1) The Atlantic, April 2016, Jeffrey Goldberg, ‘The Obama Doctrine.’ https://www.theatlantic.com/magazine/archive/2016/04/the-obama-doctrine/471525/

De geheime diensten en de Syriëstrijders–De zaak Fouad Belkacem en Bassam Ayachi

VOORWOORD:

Na veel zwoegen hier dan mijn geschenk voor de vele lezers omwille van het 1 miljoen aantal bezoekers. Veel leesgenot.

Willy Van Damme

____________________________________

Gegevens rond de persoon van de Britse en erg belangrijke salafistische predikant Anjem Choudary (1), de man van Shariah4UK, tonen aan dat deze een infiltrant was van de Britse veiligheidsdienst MI5. Hij moest salafistische kernen oprichten en rekruteerde zo onder meer de Belg Fouad Belkacem, de stichter van Sharia4Belgium.

Ook rond de persoon van de Molenbeekse predikant Bassam Ayachi hangt er een verdacht geurtje. In Europa kwam die voor het eerst in 1996 met het gerecht in contact toen men hem noemde als de draaischijf die geld van erg gewelddadige overvallen gepleegd door de salafistische Bende van Roubaix doorsluisde naar terreurgroepen in Bosnië. En die steun van Bassam Ayachi aan de terreur blijft nu al 22 jaar lang te duren en desondanks is de man nog nooit veroordeeld. Hoe kan dat?

Een groot huurlingenleger

Geweten is dat westerse veiligheidsdiensten al sinds de Afghaanse oorlog in 1978 begon massaal investeerden in de ontwikkeling van een enorm groot geworden leger van moslimextremisten. Dit bevat vele tienduizenden jihadisten uit zowat alle landen ter wereld. Het is de culminatie van de al sinds de jaren twintig van de vorige eeuw gegroeide samenwerking van eerst de Britten en daarna de Verenigde Staten met het salafistische Saoedi-Arabië.

Deze huurlingen waren voor de westerse alliantie al nuttig in een ganse serie door de VS en haar bondgenoten georganiseerde oorlogen zoals in Tsjetsjenië, Afghanistan, Libië, Kasjmir, Somalië, Mali, Libië, Joegoslavië, Irak, Libanon en Syrië.

Al Nusra - strijders

Leden van al Qaeda in Syrië, een onderdeel van het salafistische huurlingenleger aangestuurd door westerse inlichtingendiensten.

Ook in Iran gebruikte men dergelijke groepen voor terreuraanslagen. Zo is er de in Iraans Baluchistan, een gebied in het zuidoosten aan de grens met Pakistan, opererende Jundallah, de Volksverzetsbeweging van Iran, opgericht door een zekere Abdolmalek Rigi. De man werd echter gevangen genomen, kreeg de doodstraf en werd opgehangen.

Zonder die tienduizenden terroristen zou de VS immers haar eigen troepen moeten sturen wat echter in de VS politiek niet meer te verkopen is. Vandaar dat men die salafistische moordbendes inschakelde. Overigens in veel gevallen met groot succes zoals bleek in Afghanistan, Libië en in het begin ook in Tsjetsjenië met de eerste van 1994 tot 1996 gevoerde oorlog met het Russische leger.

Eerst met de tweede oorlog in 2000 in Tsjetsjenië en nu in Syrië loopt het echter totaal fout en toont het de zwakte van die groepen. Een goed uitgerust en gemotiveerd leger haalt het er van het veelal ongeregeld maar wel gemotiveerd en voldoende bewapend jihadistenleger.

Duidelijk is dat het de westerse geheime diensten pakken werk bezorgt met de rekrutering, training, bewapening en ondersteuning via onder meer de media van die salafistische groepen. Dat de Israëlische Mossad hierbij betrokken is staat eveneens vast en is logisch. Zo is er de zionistische steun in de vorm van financiering en bewapening van in Syrië actieve terreurgroepen. (2)

Abdelkader Belliraj

En er is ook het verhaal van de Marokkaanse Belg Abdelkader Belliraj die in Marokko levenslang kreeg wegens het oprichten van een salafistische terreurgroep met een link naar al Qaeda. Het aan het Belgisch parlement verbonden Comité I dat de inlichtingendiensten moet onderzoeken legde de zaak bloot (3). Uit dat bij de Senaat neergelegde rapport bleek dat de man naast informant van onze Staatsveiligheid ook werkte voor een andere maar dan grote dienst.

Verder onderzoek leerde dat volgens de toenmalige voorzitter van het Comité I wijlen Anne-Marie Lizin en drie andere betrokken bronnen die grote geheime dienst de Israëlische Mossad was.

Onder meer op voorstel van Anne-Marie Lizin (PS), toen voorzitster van de Senaat, werd het verhaal rond Abdelkader Belliraj door het Comité I onderzocht. Bleek de man Bin Laden te hebben ontmoet, een Marokkaans terreurnetwerk te hebben opgezet en te werken voor de Mossad. Nadien viel ze politiek in ongenade. Geen toeval natuurlijk.

Daarbij bleek dat Belliraj, ogenschijnlijk een gewone huisvader uit Evergem, kort voor de aanslagen van 11 september 2001 een privaat gesprek had met zowel Osama Bin Laden als met Ayman al Zawahiri, respectievelijk nummer een en twee van al Qaeda. De Mossad wist dus waar Bin Laden verbleef.

Op 15 januari 2008 werd Belliraj dan in Marokko opgepakt als de stichter en wapenleverancier van een nieuwe salafistische terreurgroep. Het hof van beroep in het Marokkaanse Salé zal hem op 17 juli 2010 hiervoor veroordelen tot een levenslange celstraf. (4) Of hoe een infiltrant van de Mossad in Marokko vanuit de centrale positie van stichter en wapenleverancier de terreur poogde te organiseren.

Britse veiligheidsdiensten

Aan veel van de aanslagen in Europa zelf hangt niet verbazend dan ook een geurtje van de veiligheidsdiensten. Zo onthulde de Britse zakenkrant The Financial Times in een gedetailleerd artikel (5) hoe de aanslag van 22 mei 2017 tegen de Manchester Arena en het concert van Ariana Grande het werk was van mensen die MI5 voorheen van Manchester naar Libië had gestuurd.

Omar Bakri Muhammed - 1

Omar Bakri Muhammed, een infiltrant van MI5, is hier zijn volgelingen aan het opzwepen. Rechts naast hem Abu Hamza al Masri, nog een man van MI5.

Dit om het land te vernielen en president Moeammar Kadhaffi te vermoorden. Er vielen in Manchester toen 23 doden en 512 gewonden. Men wacht nog op het resultaat van het beloofde onderzoek naar de rol van de veiligheidsdiensten in de zaak. En dat zal zo te zien nog lang wachten worden.

Uit verder speurwerk blijkt nu dat die Britse veiligheidsdiensten op grote schaal en al decennia niet alleen zomaar samenwerken met die salafistische terreurbendes maar er integendeel een centrale rol in spelen.

Zo blijken drie der kopstukken van het Britse salafisme agenten te zijn van MI5. Wat betekent dat dit feitelijk geen veiligheidsdiensten zijn zoals het hoort maar oorlogsstokers en de ware leiders van terroristenbendes, verantwoordelijk voor een enorm aantal moorden en een massale destructie wereldwijd.

Zowel Abu Hamza al Masri, alias kapitein Haak, Omar Bakri Muhammed als Anjem Choudary blijken figuren te zijn die voor rekening van MI5 in moslimkringen ageerden en zo rekruten verzamelde voor de vele oorlogen van Afghanistan tot nu Syrië die het Verenigd Koninkrijk, de VS en Israël voor hen in petto hadden. Lekker kanonnenvoer dus.

Het is een wereldje gelieerd aan zowat alle terreuraanslagen en andere vormen van criminaliteit die salafisten op hun kerfstok hebben. Met onder meer de aanslagen op de Londense metro van 7 juli 2005, de aanslagen van Mohammed Merah, de moordenaar van Toulouse, de bende van Roubaix met haar uiterst gewelddadige overvallen tot de aanslagen in Zaventem en de Brusselse metro in Maalbeek van 22 maart 2016.

Anjem Choudary

Vooral de figuren van Omar Bakri Muhammed en Anjem Choudary zijn hierbij interessant. Deze Choudary, een geschorste advocaat, leidde in zijn jongere jaren een erg liederlijk leven met grote hoeveelheden drugs, drank en het nodige vrouwelijke gezelschap.

Plots echter ontpopte die man zich als een uiterst fanatiek predikant voor wie het provoceren en uitschelden van de Britse maatschappij dagelijkse kost was. Hij werd dus geen advocaat maar onrustzaaier die maar niet genoeg kreeg van het beledigen van zijn thuisland. De drank, drugs en seks veranderden in donderpreken.

Omar Bakri en later Choudary richten eerst al Muhajiroun op en daarna Shariah4UK, Sharia4Islam en Mulims4Crusades op. Organisaties die na verloop van tijd werden verboden maar de leiders als Choudary en Omar Bakri bleven gerechtelijk merkwaardig steeds netjes buitenschot.

Anjem Chadoury - 6

Anjem Choudary toen hij nog geen salafist en agent van MI5 was.

Een van hun strafste daden was het uitschelden in het stadje Wootton Bassett van de in Afghanistan gestorven Britse soldaten. Die werden er door de overheid ceremonieel in een kist door het stadje vervoerd, uiteraard in aanwezigheid van hun nabestaanden. Choudary en zijn vrienden kwamen er telkens tegenbetogen en uiteraard al de omstaanders, incluis verwanten, beledigen.

Scheldpartijen

Wat voor de Britse pers dan weer een thema bij uitstek was om Choudary en Bakri en hun organisaties eveneens uit te schelden. Choudary werd voor de pers en de doorsnee Brit zo vijand nummer één. Het regende in het Verenigd Koninkrijk beledigingen heen en weer. Het leek dat ook voor de Britse regering Anjem Choudary en Omar Bakri Muhammed eveneens vijand nummer één waren.

Maar buiten de scheldpartijen en harde woorden van de regering gebeurde er niets. En dankzij die steeds maar opgedreven spanningen werden Choudary en zijn kompanen steeds populairder bij een bepaald segment van de Britse bevolking, jonge moslims, oudere tieners en twintigers die in de marge der samenleving zich veelal bezig hielden met allerlei vormen van kleinere criminaliteit.

Hun bestaan hier stelde niet veel voor maar Choudary schotelde hen een nieuw leven voor en een waar er nog wat te verdienen was, huurling bij het almaar groeiende leger van jihadisten in Syrië en elders. En verloren ze hun leven dan waren er nog de 64 of zo maagden in de hemel, een neukparadijs. En men kreeg ginds niet alleen een loon maar men kon er ook naar hartenlust stelen, moorden en verkrachten.

Volgens een serie bronnen zijn Choudary en Omar Bakri verantwoordelijk voor de rekrutering van een 500 van de 850 Britten die in het Midden-Oosten voor al Qaeda, ISIS en andere terreurgroepen gingen vechten. (1)

Abu Hamza al Masri

Een andere vriend van Omar Bakri en Choudary was Abu Hamza al Masri, alias Kapitein Haak. Dit omwille van de prothese waarbij een van zijn handen had vervangen door een haak zoals men die wel eens in zeeroverfilms ziet. Wat zijn imago van onrustzaaier nog verbeterde.

Ook die kon jarenlang vanuit de moskee van Finsbury Park in Londen waar hij imam was de heilige oorlog prediken, o.m. op de bijeenkomsten van al Muhajiroun die daar gehouden werden. Zijn eerste publiek gekende salafistische terreuractiviteiten dateren van rond 1990 en situeren zich in Bosnië.

Ook deze werd jarenlang, tot grote frustratie van zelfs de koningin, de volledige vrijheid gelaten om zoals Choudary op te roepen tot steun voor al Qaeda en andere terreurgroepen. Hij vocht trouwens mee in de oorlogen rond Bosnië, Kasjmir, Algerije, Afghanistan, Pakistan en Jemen. In het geval van Jemen werd een van zijn zoons trouwens gearresteerd wegen het organiseren van ontvoeringen.

Abu Hamza werd een eerste maal op 27 mei 2004 aangehouden op vraag van de VS en kort nadien op 26 augustus 2004 op vraag van het Britse gerecht zelf wegens betrokkenheid bij terrorisme. Men veroordeelde hem op 7 februari 2006 in London tot 7 jaar cel en leverde hem nadien op 6 oktober 2012, 6 jaar later, uit aan de VS.

Aboe Hamza

Abu Hamza al Masri, provocateur in dienst van MI5, hier samen met enkele vrienden, zeer waarschijnlijk wereldverbeteraars, zoiets als idealisten.

Hier kreeg hij dan op 14 april 2014 levenslang zonder kans op beroep. Tijdens dat proces stelde diens advocaat Joshua Dratel dat zijn acties gebeurden in overleg met MI5 om zo de moslimgemeenschap in het Verenigd Koninkrijk te infiltreren. (6)

De strategie van MI5 en Choudary was zeker succesvol. Door hem voor te stellen als ‘s lands grootste vijand werd hij geloofwaardig in dat segment van de bevolking dat zich om allerlei reden afkeerde van die Britse maatschappij. Des te meer scheldpartijen heen en weer des te beter voor MI5 en figuren als Aboe Hamza, Omar Bakri Mohammed en Anjem Choudary.

Voorwaarde was wel dat men hen liet begaan. Niet simpel want terwijl de ene politiedienst tegen hen wilde optreden zorgde een andere ervoor dat ze gerechtelijk buiten schot bleven. Wat bij nogal wat Britse politielui voor grote frustratie zorgde.

Aanslagen op Londense metro

Zo waren er in de pers verhalen te lezen over trainingskampen met wapens en de Britse krant The Telegraph noemde zelfs 15 terreuraanvallen of pogingen tot waarbij Choudary vanaf 2001 betrokken was. Zo waren er de aanslagen van 7 juli 2005 op de Londense metro en een dubbeldeksbus waarbij eventjes 52 doden en 700 gewonden vielen. De zelfmoordenaars waren allen lid geweest van Al Muhajiroun. (7)

Ook Rachid Redouane, Kuram Shozad Butt en Youssef Zaghba behoorden tot het clubje van al Muhajiroun en haar opvolgers. Het waren zij die op 3 juni 2017 de moorddadige aanslag pleegden op London Bridge, goed voor 5 doden.

Redouane was een oudgediende van o.m. de oorlog in Libië waar hij vocht met de Libische Strijdersgroep van Abdul Hakim Belhaj, de man van al Qaeda in Libië en na de machtsovername commandant van de Nationale Transitieraad. (8)

Youssef Zagba werd in maart 2016 op weg naar Syrië door de Italiaanse autoriteiten in Bologna tegengehouden maar na contact met iemand bij MI5 vrijgelaten. (9) Ook waren Michaël Adelbolajo en Michael Adebowale, de moordenaars op 22 mei 2013 van de Britse soldaat Lee Rigby kennissen van diezelfde Choudary. Maar de politie ondernam niets en liet gewoon betijen.

En wie dacht dat de politie dan Omar Bakri Mohammed ging arresteren was eveneens verkeerd. De man trok op reis naar Libanon en toen hij wou terugkeren werd hem de toegang tot het Verenigd Koninkrijk verboden. Er kwam dus geen Brits proces tegen de man. Toch netjes. (1)

Abdul Hakim Belhaj -

Abdul Hakim Belhaj, leider van de Libische Strijdersgroep, een onderdeel van al Qaeda, werd om die reden door de Britten ontvoerd en overgeleverd aan de Libische regering van Kadhaffi. Die mocht er dan mee doen wat hij wou. Nadien gebruikten de Britten diezelfde Belhaj om Kadhaffi te vermoorden. Een regeringsbeleid gestoeld op democratische humanitaire principes noemt men dat.

Waarna de fakkel bij al Muhajiroun dan werd overgenomen door de Pakistaan Anjem Choudary. De meester agitator werd de nieuwe leider. Choudary kon zo verder kanonnenvlees werven voor de oorlogen van MI5.

Tot hij op 5 augustus 2015 in een filmpje op YouTube de eed van trouw aflegde aan ISIS. (1) Toen kon de Britse regering die hem tot dan beschermde niet veel anders meer doen dan hem arresteren en doen veroordelen. Het duurde echter nog tot 28 juli 2016 voor zijn veroordeling definitief was. Waarom hij in 2015 die ultieme provocatie deed is natuurlijk een goeie vraag die echter tot heden zonder antwoord blijft.

Leveranciers van al Qaeda

Dat salafistische terreurorganisaties in het Verenigd Koninkrijk feitelijk vrij kunnen opereren is ook duidelijk uit het verhaal van de (sic) liefdadigheidsinstelling One Nation die werkt vanuit vier steden, Batley, Leicester, Oldham en High Wycombe.

Toen al Qaeda in de Syrische stad Khan Sheikhoun begin april 2017 gasmaskers wou hebben was het One Nation die ze leverde. One Nation is dan ook een puur salafistische organisatie die samenwerkt met allerlei terreurgroepen in het buitenland. Wie dus een bijdrage wil leveren aan de ‘goede’ werken van al Qaeda kan er zo geld storten, hen bellen om er vrijwilliger te worden of een bezoekje te brengen. Zeer gemakkelijk. (10)

En zoals veel van die figuren in dit milieu hebben ook de beheerders van deze ngo een mooi strafblad. Zo veroordeelde de rechtbank voorzitter Maqsood Motala op 18 augustus 2003 voor zijn betrokkenheid bij een serie inbraken en de handel in hard drugs en wapens. (11)

Een andere bestuurder en vroeger voorzitter van One Nation was dan Arshad Patel. Deze prees de daders van de erg bloedige zelfmoordaanslagen van 7 juli 2005 op de Londense metro en een dubbeldeksbus. Hij is immers gehuwd met Hasina Sidique Khan, de zus van zelfmoordenaar Mohammed Sidique Khan, de leider van de terreurgeroep die tekende voor die aanslagen. (12)

Opvallend is wel de steun die Arshad Patel en Maqsood Motala kregen van Jo Cox, het nadien vermoorde parlementslid van Labour voor de regio Batley waar One Nation haar hoofdkwartier heeft. (13) Een steun die er kwam ondanks de eerdere veroordelingen en de gekende relaties van Patel met het salafisme.

Prins Charles

Een ander crimineel figuur in One Nation is een zekere Tarek Islam. Deze kreeg voorheen 16 maanden cel om reden dat hij in een nachtclub en stomdronken een man aftroefde met een fles champagne.

 

Anjem Chadoury - 1

Anjem Choudary in actie. Is dat niet leuk, je door de Britse staat laten betalen om hen voor rotte vis uit te schelden. Fijn beroep.

En alhoewel de Britse officiële Liefdadigheidscommissie One Nation al regelmatig op de vingers tikte blijft ze operationeel. (14). Maar One Nation steunt Al Qaeda en dat doet ook de Britse regering en dus kan One Nation blijven verder werken. Deze blijkt immers bovendien goede vrienden te hebben in zionistische kringen. (10)

Zo krijgt One Nation geld van Prism The Gift Fund dat mede wordt geleid door lord Stone of Blackheath. Een lid van het Britse Hogerhuis die zijn benoeming daar te danken heeft aan premier Tony Blair (Labour).

Deze lord is ook lid van onder meer The Labour Friends of Israel en Jewish Policy Research dat onder leiding staat van bankier Jacob Rothschild, de levenslange voorzitter van deze organisatie. En wie Rothschild zegt denkt bijna onmiddellijk ook aan de stichting van Israël.

Hoeft het dan ook te verbazen dat de Moslimbroeders, in wezen toch een salafistische organisatie die in veel gevallen al samenwerkte met al Qaeda, ook in het Verenigd Koninkrijk alle nodige steun krijgt. Kroonprins Charles is zelfs beschermheer van hun aan de universiteit van Oxford verbonden organisatie, het Oxford Center for Islamic Studies.

En daar komt men ook uit bij de Egyptische predikant Youssef Qaradawi tegen (15). Deze werd in 2004 een paar jaar lang beheerder van deze organisatie en leeft in ballingschap in Qatar.

In zijn toespraken haalde die al uit naar alle niet-salafisten en uiteraard ook alle christenen, joden, enzovoort die wat hem betreft ook mogen vermoord worden. Hij wordt gezien als de hoofdideoloog van de Moslimbroeders maar werd in 2008 wel de toegang tot het Verenigd Koninkrijk ontzegd.

Moslimbroeders

In wezen gaat die relatie tussen de Britten en de Moslimbroeders terug tot de stichting van deze organisatie in 1928. Men zag haar als een tegengif voor het opkomende Arabische nationalisme dat in essentie vooral seculier was.

Hetzelfde voor het salafisme, ook wel eens wahhabisme genoemd. Het waren de Britten die in de periode 1917 tot ongeveer 1936 de basis legden voor het salafistisch rijk van Ibn Saoed, stichter van Saoedi-Arabië en beschermer van het salafisme.

En toen Europese zionisten in 1948 Israël stichten weigerde Ibn Saoed, ook gekend als Abdoelaziz Saoed,  zich daar tegen te verzetten. Het begin van de alliantie tussen dat land, de VS, het Verenigd Koninkrijk en het zionisme.

Bovendien hebben de veiligheidsdiensten MI5, MI6 en de CIA steeds kunnen rekenen op financiële steun vanuit het Huis van Saoed. Legden men ze in hun thuisland financieel en militair aan banden dan was er steeds Riyad om hen uit de nood te helpen. Wat er voor zorgden dat die samenwerking nog intenser werd. Met dan de cruciale vraag: Wie controleerde dan uiteindelijk die diensten? Washington en Londen of Riyad, of beiden?

Het ontstaan van het salafisme in zijn huidige jihadistische vorm is ontstaan in 1978 toen de VS Afghanistan destabiliseerden en zo de Sovjetunie deden interveniëren in wat altijd al haar invloedsfeer was. Afghanistan was bijvoorbeeld het eerste land om na de Oktoberrevolutie de Sovjetunie te erkennen. Beiden hadden immers de Britten als vijand.

Zbigniev Brzezinski

In Pakistan bracht men in 1977 dictator Zia ul-Haq aan de macht en samen met hem, Saoedi-Arabië en Londen begon de VS met de creatie van wat toen nog de Mujahedeen noemde. Met de belangrijke hulp van de Pakistani Inter Services Intelligence Directorate, de Pakistaanse spionagedienst. Wat militair voor de VS een enorm succes was. Voor Afghanistan zelf en de wereld echter een enorme ramp. (16)

Het was een strategie uitgedacht door Zbigniev Brzezinski, de toenmalige Amerikaanse Nationale Veiligheidsadviseur onder president Jimmy Carter. Toen men Brzezinski later hierover interviewde gaf hij probleemloos de rol van de VS in de kwestie toe, incluis de destabilisering van Afghanistan. En toen men daarop de vraag stelde of die jihadisten dan geen gevaar vormden lachte hij dat ogenschijnlijk heel arrogant weg.

Achteraf gezien was zijn nonchalante houding in deze zaak begrijpelijk want het zijn de Westerse inlichtingendiensten die deze jihadisten via hun infiltranten genre Anjem Choudary en Abu Hamza al Masri sturen in de richting die de Mossad, CIA en MI5 wensen.

Het verklaart ook perfect waarom de oorlog tegen de terreur zoals de oorlog tegen de drugs nergens raakt en men integendeel beide fenomenen ziet groeien. Immers achter die terreur en drugs staan diezelfde zogenaamde inlichtingendiensten die als het ware een staat binnen de staat vormen. Want ook de opbrengst van hun drughandel zorgen ervoor dat zij desnoods onafhankelijk van hun regeringen kunnen opereren. (17)

Fouad Belkacem

Maar Anjem Choudary kwam er met zijn proces nog goed vanaf. Hij kreeg amper 5 jaar en 6 maanden cel voor steun aan een terreurorganisatie, in dit geval ISIS. De hier in België en Nederland beste gekende door Choudary gerekruteerde extremist is natuurlijk de Antwerpenaar Fouad Belkacem die samen met enkele kompanen in navolging van zijn vriend Choudary op 3 maart 2010 Sharia4belgium 2010 opricht.

En zoals Choudary was ook Fouad Belkacem een provocateur die steeds maar de spanning deed toenemen en daardoor van de media veel belangstelling en dus publiciteit kreeg. Fouad Belkacem mag zoals zijn illuster voorbeeld in het Verenigd Koninkrijk in België gezien worden als de mogelijks meest succesvolle ronselaar voor de oorlogen in het Midden-Oosten.

Fouad Belkacem een man met een stevig strafblad die salafistisch predikant werd na rekrutering door Anjem Choudary, een agent van MI5. Zoals Anjem Choudary in het Verenigd Koninkrijk de meest succesvolle werver voor Syriëstrijders was zo is Fouad Belkacem dat voor België geweest. Een succes dus voor MI5.

Voor hij zich in 2003 tot het salafisme bekeerde was ook hij een man met al een stevig strafblad gaande van inbraak tot weerspannigheid, autozwendel, schriftvervalsing, Btw-fraude, racisme, slagen en verwondingen, smaad aan de politie en drughandel. Of Belkacem ook directe contacten had met MI5 is niet geweten, zeker is dat hij de methoden van Choudary overnam.

Zo werd Sharia4Belgium reeds op 7 oktober 2012, na twee jaar dus, verboden en kreeg hij van het Antwerpse hof van beroep op 27 januari 2016 twaalf jaar cel. Zijn Sharia4Belgium kon dus wel bijna drie jaar relatief ongestoord werken.

Verder konden zijn kompanen probleemloos naar Syrië vertrekken om er bij die terreurgroepen te gaan vechten. Zo bedreigde Belkacem ook o.m. toenmalig minister van Defensie Pieter De Crem (CD&V) met de dood. Wel werd hij regelmatig opgepakt en zag hij dikwijls voor korte tijd een cel. Wat doet vermoeden dat hij zeker niet de bescherming genoot van zijn voorbeeld Anjem Choudary.

Het vertrek naar het Midden-Oosten van veel leden om er te gaan vechten en acties van politie en gerecht zorgden voor het wegkwijnen van deze beweging. En de enorme nederlaag die het salafisme in Irak en Syrië leed zal er ook niet veel goed aan doen.

Afghanistan en de eerste Tsjetsjeense oorlog waren de hoogdagen van het salafisme, nu is de top al lang voorbij en zit men in een dal. Of men hen daar nog uit zal kunnen halen is de vraag.

De sjeik van Molenbeek

En dan is er de andere bekende Belgische salafistische predikant, de 72-jarige uit het Syrische Aleppo afkomstige Bassam Ayachi. De man die in 1992 na een failliet avontuur met een restaurant in Aix-en-Provence naar Brussel trok en er het Centre Islamique de Belgique (CIB) opricht. Wat Abu Hamza al Masri en de moskee van Finsbury Park in Londen was voor het rekruteren van jihadisten zo was dit het geval voor Bassam Ayachi en het CIB in het Brusselse Molenbeek.

Op 4 april van dit jaar werd hij door de Fransen aangehouden toen hij via Turkije uit Syrië terugkeerde. Blijkbaar verbleef hij al enkele maanden in Turkije, volgens zijn fans om er een nieuwe prothese voor zijn arm te laten plaatsen. Waarna de Turken hem oppakten en naar Frankrijk stuurden. (18)

Daar was er op 12 maart een onderzoek tegen hem gestart na de arrestatie van een naar Frankrijk uit Syrië teruggekeerde jihadist. Mogelijks viel bij diens ondervraging de naam van Bassam Ayachi als diens rekruteerder. (19)

Bassam Ayachi heeft het uiterlijk van een soort Sinterklaas, wee echter de niet-salafistische kinderen die in zijn handen raken.

En kijk onmiddellijk trokken enkelen in België naar de pen om de man voor te stellen als feitelijk een onschadelijk figuur die het wel goed meent. Een soort fanclub dus. De allereerste om verzachtende omstandigheden in te roepen was Gauthier De Bock. Die schrijft op 4 april 2018 (20) op de website van het weekblad Moustique een stuk en stelt daarin:

Les amalgames allant bon train s’agissant de musulmans, barbus et maniant l’AK 47, même pour une bonne cause, le Cheikh Bassam Ayachi est toujours inculpé, en Belgique, de participation à une organisation terroriste.

Amalgamen verkopen altijd goed als het gaat over moslims, mannen met baarden die dan nog zwaaien met een AK47, zelfs als het voor een goede zaak is, dan is de sjeik Bassam Ayachi in België altijd schuldig wegens het lidmaatschap van een terroristische organisatie.

Een soefist

Zelfs de website Bellingcat doet hier een flinke duit in het zakje (21) en springt in de bres voor onze Molenbeekse sjeik. Daar stellen onderzoeker Pieter Van Ostaeyen en journalist  Guy Van Vlierden, die werkt voor Het Laatste Nieuws, dat het wat betreft Bassam Ayachi allemaal overroepen is.

Hun stelling is: Jazeker, hij is een salafistisch predikant maar hij heeft steeds gezegd dat hij tegen de komst naar Syrië van Syriërstrijders is. Bovendien vocht hij in Syrië tegen ISIS en nu tegen Hayat Tahrir al Sham (al Qaeda in Syrië). Kortom hij is een gematigde jihadist waarmee men zaken kan doen.

En wie de man breed glimlachend en met zijn grijze baard ziet zou zelfs denken dat dit de vleesgeworden Sinterklaas is, de goede kindervriend dus. Maar dan moet men de realiteit die achter die baard, de mooie woorden en de glimlach schuilt wegcijferen. En daarin zijn Pieter Van Ostaeyen en Guy Van Vlierden hier goed bedreven.

Zo stellen zij in het stuk: ‘The pictures show an old man, dressed as a Sufi cleric, not a bloodthirsty jihadi.’ (‘De foto’s tonen een oude man, gekleed als een soefistische (22) predikant eerder dan als een bloeddorstig jihadist). Voor hen is de man een gematigde jihadist die buiten Syrië geen terreuraanslagen wil zien gebeuren en wiens groep De Valken van de Levant (Suqur al Sham) best te doen is. Ze zijn gematigd in hun jihad.

Bellingcat

En dat de website Bellingcat dit gemoedelijk portret van de vader van het Molenbeekse salafisme publiceert hoeft ook niet te verbazen. Eliot Higgins, de man achter eerst Moses Brown en nu Bellingcat, werkt immers voor The Atlantic Council en dat is feitelijk een soort van intellectuele satelliet van de NAVO die toch mee die oorlog tegen Syrië steunt.

Bovendien is Bellingcat binnen de Atlantic Council een deel van het Digital Forensic Research Lab en dat krijgt volgens eigen informatie steun van The Syrian American Medical Society, het Aleppo Media Center, the Syria Institute, Syrian Civil Defense (De Witte Helmen) en de Syrian Campaign. Organisaties die o.m. leiden naar al Qaeda, en de Rockefellers Brothers Foundation en vermoedelijk naar allerlei Westerse geheime diensten.

Eliot Higgins - Atlantic Council - The Syria Campaign

Een deel van het netwerk rondom Eliot Higgins en zijn Bellingcat. Een man die op basis van internetfoto’s en video’s zware beschuldigingen uit. Alsof foto’s en video’s op het internet zomaar te vertrouwen zijn. Links onderaan het logo van de Witte Helmen.

Dus de Witte Helmen steunen Bellingcat die op haar beurt al de verhalen die de Witte Helmen uit hun helm toveren zoals de gifgasaanval op Douma, bewijzen door haar (sic) forensisch onderzoek. Een zwendel dus.

En bovendien stelt zich hier de vraag waarom zogenaamde hulporganisaties een toch rijke instelling als The Atlantic Council en dat Lab moeten gaan steunen. Dat is toch niet de taak van een hulporganisatie. Het is alsof het Nederlandse Rode Kruis het Haagse onderzoeksinstituut Clingendael of De Telegraaf zou gaan steunen.

Maar het toont dat Bellingcat gewoon een onderdeel is van een zwendel van organisaties die organisch met elkaar verbonden zijn en alleen maar dienen om elkaar geloofwaardig te maken. Het verklaart waarom haar zogenaamde onderzoeksresultaten steeds daar belanden waar de VS en haar bondgenoten dat willen. Geen toeval.

Achter de façade

Pieter Van Ostaeyen, Gauthier De Bock en Guy Van Vlierden baseren zich in essentie op de verklaringen van Bassam Ayachi zelf zonder echter achter die façade te kijken. Hij zegt wel dat hij tegen de komst naar Syrië van buitenlandse jihadisten is maar de realiteit is dat er in zijn spoor wel naar Syrië trokken en zijn CIB een verzamelplaats van terroristen was..

En dat hij tegen de internationale terreur is is eveneens een fabeltje. Vanuit zijn Centre Islamique de Belgique lopen er contacten met de ganse wereld van de internationale terreur, zelfs naar de aanslagen in Zaventem en Maalbeek.

Maar dan moet men wel verder kijken dan naar zijn beweringen natuurlijk. Ook die over de Valken van de Levant. En, nog erger, sinds wanneer is salafistische terreur een probleem hier in het Westen en niet ginds. Syriërs, Irakezen, enzovoort mogen dus in die filosofie leven onder het juk van die bendes. Zolang wij Belgen er maar geen last van hebben.

Abdel Rahman Ayachi, hier in de Brusselse rechtbank, de zoon van de ‘gematigde’ Bassam Ayachi, noemde joden op de website van het CIB  apen en varkens en zette er ook video’s met onthoofdingen op. Gematigde weliswaar.

En zoals met Abu Hamza kan men ook hier de vraag stellen naar de rol van de inlichtingendiensten. Bassam Ayachi kwam voor het eerst begin 1996 in het vizier van het gerecht toen hij volgens een enquête van de Franse onderzoeksrechter Jean-Louis Bruguière een cruciale rol speelde bij de erg gewelddadige overvallen van wat men de Bende van Roubaix noemde. (23)

En nog steeds kreeg onze Molenbeekse salafist ondanks al de feiten nooit een definitieve veroordeling op zijn naam. Dus al 22 jaar kan de man bijna ongestraft opereren in de wereld van de salafistische terreur. Wat natuurlijk de steun van bepaalde machtige structuren zoals geheime diensten doet vermoeden.

De uit 12 leden bestaande bende van Roubaix pleegde tussen 20 januari en 29 maart 1996 in totaal 8 aanslagen waaronder die met een autobom voor het hoofdkantoor van de politie in Rijsel. De buit van die overvallen diende voor het financieren van de jihadistische terreur in Bosnië.

Volgens het onderzoek van rechter Bruguière werd het geld via Bassam Ayachi doorgesluisd naar de vrienden in Bosnië waar al Qaeda met Bin Laden toen erg actief was. Ook de Britse MI5 predikant Abu Hamza kwam hier in beeld. (24) De leider van die bende was immers een zekere Christophe Caza die als salafist in Bosnië had gevochten en wiens spirituele gids Abu Hamza was.

Dat jihadisten toen in Bosnië opereerden was natuurlijk logisch. De landen van de NAVO wilden Joegoslavië kapot en daarvoor diende men het sektarisme zoals nu in Irak en Syrië op de spits te drijven. En in Bosnië en in Kosovo waren figuren als Bassam Ayachi en Abu Hamza met Bin Laden hiervoor de geschikte figuren. Over hun gruweldaden lazen we natuurlijk nooit iets in de pers. En dus bleven Abu Hamza en Bassam Ayachi buiten schot.

Maar reeds voor 1996 kwam Bassam Ayachi in contact met het gerecht. Na zijn vertrek van Syrië naar Frankrijk in 1960 werkte hij in 1979 voor de Franse bouwonderneming Bouygues in Saoedi-Arabië. Dit tijdens de beruchte bestorming van de Grote Moskee door een 500 man sterke bende onder leiding van Juhayman al Otaybi, een extremist van het zuiverste water. Bassam Ayachi werd hierbij als verdachte gearresteerd. (25)

Salafistisch broeinest

En tweede maal maar dan veel sensationeler kwam hij in het vizier van het Europese gerecht toen hij het huwelijk inzegende van Malika al Aroud en Abdessatar Dahmane vlak voor die laatste onder het mom van journalist naar Afghanistan vertrok om op 9 september 2001, twee dagen voor de aanslagen in New York, Achmed Sjah Massoud te vermoorden.

Deze pleegde vanuit de Afghaanse Panjshirvallei als zowat laatste verzet tegen de Taliban en werd gezien als de contactman van de Fransen, Indiërs en Russen. Maar uiteraard was de daad van Bassam Ayachi om een huwelijk hier in te zegenen op zich al strafbaar want om een religieus huwelijk mogelijk te maken moet het echtpaar eerst voor de wet zijn getrouwd. Maar ja, Bassam Ayachi erkent zoals hij stelt maar een wet, die van zijn Allah.

Malika el Aroud wordt zowat gezien als de Belgische topjihadiste van het internet en huwde nadien met de Tunesiër Moez Garsallaoui, een lid van al Qaeda die op 10 oktober 2012 in Pakistan zou gesneuveld zijn. Malika al Aroud kreeg op 10 mei 2010 8 jaar cel en verloor op 1 december 2017 ook haar Belgische nationaliteit. (26)

Zaventem en Maalbeek

Het Centre Islamique de Belgique was dan ook een broeinest van allerlei jihadisten op zoek naar plekken om terreur te plegen. Zo werden zeven salafisten van het CIB in november 2010 gearresteerd wegens hun betrokkenheid bij het terrorisme in Irak in de jaren 2005 en 2006. Bij de huiszoekingen werden trouwens ook wapens ontdekt. (27)

Niet verassend komt bij het onderzoek naar de aanslagen in Zaventem en Maalbeek ook de figuur van Bassam Ayachi en zijn CIB ter sprake. Onder meer in de figuur van de gekende terrorist Ali Tabich, een oud lid van het CIB en vermeend leverancier van de producten voor het aanmaken van de toen gebruikte springstof.

Onder de zeven Ali Tabich, Olivier Dassy en Abdel Rahman Ayachi. Ali Tabich zal later opduiken in het onderzoek naar de aanslagen van 22 maart 2016 in Zaventem en Maalbeek. Ali Tabich runde aan de Brusselse Stalingradlaan een doe-het-zelf-zaak waar zelfmoordterrorist Ibrahim al Bakraoui zijn materiaal kocht voor het aanmaken van de in Maalbeek en Zaventem gebruikte springstof. (28)

Olivier Dassy duikt dan weer op in Syrië bij Bassam Ayachi evenals Abdel Rahman, zoon van Bassam Ayachi. Deze zoon krijgt in Brussel in eerste aanleg 8 jaar cel en in beroep 4 jaar. Abdel Rahman wordt ook het verspreiden via de website Ribaat.org, de website van het CIB, verweten van onder meer onthoofdingen. Het betere salafistenwerk dus.

Voordien al veroordeelde het Brusselse hof van beroep de man samen met zijn kompaan Raphaël Gendron op 23 januari 2006 wegens het verspreiden van racistische boodschappen via Assabyle.com, de voorganger van Ribbaat. (29) Hier werden joden onder meer omschreven als apen en varkens en een onwaardig volk dat zijn straf niet zou ontlopen.

Opvallend is dat Sebastien Courtoy, advocaat van Abdel Rahman Ayachi, tijdens de debatten voor de rechtbank als argument ter verdediging stelde dat zijn cliënt werkte voor de DGSE, de Franse buitenlandse veiligheidsdienst. Wat uiteraard niet zou moeten verbazen. Het is een lekkere bijverdienste en geeft een zekere immuniteit om te moorden en plunderen. (30)

Het mag allemaal

En ondanks al die criminele feiten bleef Bassam Ayachi gerechtelijk buiten schot. Na 2001 zal er bij hem slechts op 27 januari 2006 voor zover geweten voor het eerst een huiszoeking gehouden worden en werd hij in de zaak van de Bende van Roubaix maar eventjes gearresteerd.

Tot een definitieve veroordeling kwam het echter tot heden nooit. Zelfs al schrijft hij in maart 2004 een open brief met doodsbedreigingen aan het adres van de Franse president Nicolas Sarkozy. Het kan en mag allemaal.

Zo zal hij na die huiszoeking in 2006 naar het Midden-Oosten trekken en bij zijn terugkeer met Raphaël Gendron in het Italiaanse Bari op 11 november 2008 gearresteerd worden. In hun caravan hadden zich immers 2 Syriërs en drie Palestijnen verstopt. Mensenhandel dus.

Nicolas Sarkozy - 3

Bassam Ayachi bedreigde de toenmalige president Nicolas Sarkozy in een publieke verklaring maar gerechtelijk gebeurde er tegen hem niets.

Volgens de politie was er in hun caravan ook propagandamateriaal voor al Qaeda gevonden. Zij kregen hiervoor 4 jaar cel maar werden in beroep vrijgesproken. In hun gevangeniscel had de politie echter microfoons verstopt en uit de gesprekken leidde men af dat ze in Frankrijk een aanslag planden op de luchthaven van Roissy-Charles de Gaulle.

Wat voor een nieuw proces zorgde met een veroordeling op 11 juni 2011 tot 8 jaar cel. Maar in beroep werd dat wegens onvoldoende bewijzen op 3 juli 2012 opnieuw een vrijspraak. Nadien keert hij wel terug naar België maar niet voor lang want stilaan voelt hij de druk vanuit de politiek en het gerecht op hem toenemen. Op dat ogenblik beginnen de kranten immers het probleem te ontdekken van de salafistische terreur in Europa.

Zo stelt de Brusselse raadkamer Bassam Ayachi op 14 december 2016 eindelijk in verdenking. (31) En zoals ook zijn zoon Abdel Rahman, hun kompanen Raphaël Gendron en Olivier Dassy naar Syrië trokken om aan de gevangenis te ontsnappen, zo vlucht ook Bassam Ayachi in 2013 terug naar zijn oude vaderland Syrië.

Valken van de Levant

Zij vervoegen er de Valken van de Levant (Suqur al Sham) een van de vele honderden salafistische terreurgroepen. (32) De Valken van de Levant is vooral actief in de provincie Idlib maar raakte eind 2013 verwikkeld in de interne jihadistische oorlog tussen ISIS en de andere groepen waarmee men voorheen vrij probleemloos samenwerkte.

De groep werd in september 2011 opgericht door Ahmed Aboe Eissa, voor de oorlog in Syrië uitbrak een van de vele salafistische gevangen in het land. De Valken van de Levant groeide, ongetwijfeld dankzij Amerikaanse en andere buitenlandse steun, snel uit tot een van de grootste groepen van het land. Tot eind 2013 toen er in jihadistan een oorlog uitbrak.

Eind 2013 hadden die jihadisten immers zoals de VS had gevraagd het olierijke oosten van Syrië bezet (33). En daarbij hoorde ook de voor de lente van 2014 geplande verovering van grote delen van het nog veel olierijkere Irak. Dit laatste met als idee Irak definitief te versplinteren. En olie betekent heel veel geld en heel vermoedelijk was dit de echte aanleiding voor de interne oorlog onder jihadisten.

Noer al Din al Zinki - Handarat-Aleppo - Juli 2016 - onthoofding Palestijns kind

Hier enkele feestende leiders van terreurgroep Nour Din al Zinki als ze het 12-jarige zwaar zieke Palestijnse jongen Abdoellah Issa onthoofden. En leutig dat dit blijkbaar was. Zie maar naar de vrolijke jongen die breed lachend zijn duim omhoog steekt. Dit zijn de bondgenoten van de Valken van de Levant en Bassam Ayachi. Gematigde vrienden dus.

Voor de Valken van de Levant was deze oorlog echter desastreus met ganse eenheden die overliepen naar ISIS. Het toont nogmaals dat de bewering van Pieter Van Ostaeyen en Guy Van Vlierden dat deze Valken van de Levant ‘a rather moderate islamist group’ is (een nogal gematigde islamitische groep) gewoon fantasie is.

Zo vervoegden de familie Ayachi in 2012 en midden 2013 een groep waarbij ook massa’s toekomstige leden van ISIS zaten. Bovendien rekruteerde die groep ook kinderen (34) en waren ze in een bepaalde periode toen Bassam Ayachi er toch voor rechter speelde zelfs in alliantie met al Qaeda. Waarbij men eveneens werkte met zelfmoordterroristen. (35)

Sinds de oorlog met ISIS zijn de Valken van de Levant echter gekrompen tot een van de kleinere legertjes die alleen lijkt te kunnen overleven in de hel die de provincie Idlib geworden is door allianties te sluiten met andere groepen. Dan eens met al Qaeda en daarna tegen al Qaeda.

Nu zijn ze in een front tegen al Qaeda waartoe ook Ahrar al Sham en Nour Din al Zinki behoren en dat duidelijk de steun van Turkije krijgt. Het is deze alliantie die ook met Turkije tegen de Koerdische YPG/PKK vecht. Het zijn gewoon huurlingen.

Techniek van de autobom

Een van de specialiteiten van de Valken van de Levant is het gebruiken van autobommen. Daarbij worden gevangenen de vrijheid gegeven en krijgen de ‘gelukkigen’ zelfs een auto ter beschikking om hen zelf naar hun vrijheid te rijden. Wat deze gelukkigen natuurlijk niet weten is dat dit een autobom is die men zodra hij een controlepost van het leger nadert tot ontploffing wordt gebracht. Bye bye geluk.

En uiteraard streeft de Valken van de Levant zoals de rest van die terreurgroepen naar een kalifaat om zo hun versie van de sharia en de koran ingang te doen vinden. En dat ze in alliantie zijn met een groep als Nour Din al Zinki zegt ook veel.

Deze groep bracht in 2016 bij het bouwen van een feestje de 12-jarige uit een hospitaal ontvoerde Palestijnse jongen Abdullah Issa om het leven door hem te kelen. (36) Ze zetten hun ‘feestgedrag’ zelfs op YouTube. Ook die groep werd in de westerse media voorheen steeds omschreven als gematigd. Gematigd kelen misschien.

Bassam Ayachi - 3

De gematigde rechter Bassam Ayachi poserend met een AK47. Om zijn rechtspraak kracht bij te zetten?

Bassam Ayachi had wel meer geluk dan zijn zoon Abdel Rahman die op 19 juni 2013 sneuvelde en kompaan Raphaël Gendron die op 14 april 2013 werd neergeschoten. Bassam Ayachi werd in februari 2015 alleen kort ontvoerd door al Qaeda en verloor bij een aanslag in februari 2015 een deel van een arm.

Bij de Valken van de Levant was hij rechter die zijn visie op de sharia deed naleven. Over zijn vonnissen hier is niets geweten. Vermoedelijk was hij ook wel invloedrijk. Maar het rijk van de jihadisten in Syrië loopt naar haar einde en misschien is dat de ware reden waarom hij zoals vele anderen naar Turkije trok. Beter in een Franse of Belgische gevangenis zitten dan in handen te vallen van het Syrische leger of haar bondgenoten.

Het is nu wachten op de verdere afwikkeling van de rechtszaken die in Frankrijk en België tegen de man lopen. Komt er nog een einde aan diens straffeloosheid en zullen zijn slachtoffers nog gerechtigheid zien?

Conclusie

Al Qaeda, ISIS, Valken van de Levant en al die andere groepen staan in de praktijk onder controle van de westerse veiligheidsdiensten die hen financieren, sturen en wapens en andere benodigdheden om oorlog te voeren leveren. En dit zo al 40 jaar lang. Zonder geld en centen van de CIA zijn zij niets. (37)

Het is gewoon kanonnenvlees die het slachtoffer werden van gewetenloze schurken als Bassam Ayachi, Abu Hamza en Anjem Choudary. Zij stuurden soms simpele geesten en kleine criminelen regelrecht de dood tegemoet zoals bij die aanslagen van 7 juli 2005 op de Londense metro.

Maar de echte schuldigen voor die ontelbare doden zijn de westerse geheime diensten die zonder scrupules en gedreven door hun machtshonger de wereld de vernieling injagen. Over de slachtoffers van die aanslagen in Nice, Londen, Zaventem en Madrid maken zij zich geen enkele zorg. Als een aanslag lukt zijn zij blijkbaar tevreden.

De grote vraag is dan ook: Waarom? Willen zij het angstgevoel bij de bevolking er zo inpompen om aldus Big Brother, de alleswetende staat, dichterbij te brengen? Men moet het zeker niet uitsluiten want een ander motief lijkt er zo te zien niet te zijn.

En onze Britse (sic) bondgenoten? Ze breken in bij telefoonmaatschappij Proximus om er alle data te stelen en rekruteren hier dan ook nog salafisten om in België en elders terreuraanslagen te plegen. Met zulke bondgenoten heeft men uiteraard geen vijanden meer nodig.

Willy Van Damme

Nota’s

1) Insurge Intelligence, 17 juni 2017, Nefeez Ahmed, ‘ISIS recruiter who radicalised London Bridge attackers was protected by MI5’. https://medium.com/insurge-intelligence/isis-recruiter-who-radicalised-london-bridge-attackers-was-protected-by-mi5-232998ab6421

Omar Bakri Muhammed was ook de oprichter van de Britse tak van de internationale terreurbeweging Hizb ut-Tahrir. De bron bij uitstek voor Corry Hancké van de Standaard om te weten wat er op de Krim in Rusland Abdul Hakim Belhajuist gaande is.

2) Haaretz, 19 juni 2017, ‘Israel Reportedly Providing Direct Aid, Funding to Syrian Rebels.’ https://www.haaretz.com/middle-east-news/syria/with-eye-on-iran-israel-increases-military-support-for-syrian-rebels-1.5826348

Haaretz, 21 februari 2018, ‘To Push Iran Back, Israel Ramps Up Support for Syrian Rebels, ‘Arming 7 Different Groups’, https://www.haaretz.com/middle-east-news/syria/with-eye-on-iran-israel-increases-military-support-for-syrian-rebels-1.5826348

3) Het geheim van Belliraj, George Timmerman, Houtekiet, 2011.

4) Belliraj bekende bij zijn ondervragingen in Marokko ook de moord op dokter Joseph Wybran, een topfiguur binnen de Brusselse joodse gemeenschap. Hij wist daarbij gegevens te onthullen die normaal alleen de moordenaar kon weten.

5) The Financial Times, Sam Jones, 27 mei 2017, ‘A forgotten civil war comes home to Manchester’.

De grote vraag is waarom die krant dit voor de Britse regering schadelijk verhaal publiceerde. Journalist Sam Jones is kind aan huis bij de veiligheidsdiensten en het is in dat milieu zoals overal steeds een zaak van ons kent ons.

Hadden sommigen bij MI5/MI6 gewoon genoeg van de samenwerking met die jihadisten en wilden ze dit via dit lek aan de kaak stellen? Mogelijks, en dus trok men naar vriend Sam Jones die dit dan na overleg publiceerde.

6) The Telegraph, 7 mei 2014, Philip Sherwell, ‘Abu Hamza ‘secretly worked for MI5’ to ‘keep streets of London safe’.’ https://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/northamerica/usa/10814816/Abu-Hamza-secretly-worked-for-MI5-to-keep-streets-of-London-safe.html.

Documenten die dat dienden te bewijzen werd door diens advocaat aan de rechtbank ook overhandigd. Blijkbaar zonder gevolg. Ook tijdens diens Brits proces haalde men dit argument boven.

7) The Telegraph, 21 augustus 2016, Martin Evans en Ben Farmer, ‘ MI5 stopped Scotland Yard taking Choudary down, sources claim.’ https://www.telegraph.co.uk/news/2016/08/21/mi5-stopped-scotland-yard-taking-choudary-down-sources-claim/

8) BBC, 10 mei 2018, ‘Abdul Hakim Belhaj: Libyan rebel commander who got UK apology.’ http://www.bbc.com/news/world-africa-14786753

Abdul Hakim Belhaj vocht in Libië en Afghanistan als lid van de Libische Strijdersgroep die in wezen de Libische tak van al Qaeda is. Hij werd door de Britten in Thailand in 2004 ontvoerd en uitgeleverd aan de regering van Moeammar Kadhaffi waar hij er 7 jaar in een gevangenis verbleef.

Die ontvoering was een onderdeel van het toen grootschalig ontvoeringsprogramma van de CIA en ook dus ook de Britten onder Tony Blair. Ontvoeringen die veelal eindigden in Guantánamo.

door die kidnapping verloor de echtgenote van Belhaj, die mee ontvoerd was, echter ook haar nog niet geboren baby. Nadien moest Belhaj dan voor de Britten meehelpen bij de moord op Kadhaffi. Wat uiteraard voor veel nieuwe gevangenen en doden zorgde.

Deze maand verontschuldigde de Britse regering zich officieel bij Belhaj en betaalde het aan hem en de echtgenote van Belhaj ook een schadevergoeding. Het kan verkeren zei Bredero.

9) Corriere della Sera, 6 juni 2017, Fiorenza Sarzanini, ‘ESCLUSIVA|Attentato Londra: Youssef Zaghba, ecco il terzo terrorista. Fu fermato a Bologna, la madre italiana vive lì.’ https://www.corriere.it/cronache/17_giugno_06/terzo-attentatore-londra-aveva-madre-italiana-089fd452-4a8f-11e7-ac11-205c7f1cfc9f.shtml

10) Casting a Golden Eye, 11 april 2017, ‘The sources behind the gas attack in Idlib, Syria.’ https://castingacoldeye.blogspot.be/2017/04/uncovering-source.html

11) The Telegraph and Argus, 18 augustus 2003, Jenny Loweth, ‘Car gang is jailed for 32 years’. http://www.thetelegraphandargus.co.uk/news/884960.Car_gang_is_jailed_for_32_years9)

12) The Sun, 11 mei 2014, Michael Hamilton en Tom Worden, ‘7/7 bomber’s brother in cop charity probe’. https://www.thesun.co.uk/archives/news/808035/77-bombers-brother-in-cop-charity-probe/

13) Twitter Jo Cox, 31 oktober 2015, ‘ Good luck to Arshad Patel & Maqsood Motala from One Nation.’ https://twitter.com/jo_cox1/status/660368342444851200.

De steun van Arshad Patel voor de zelfmoordaanslagen op de Londense metro van 7 juli 2005 was toen al zeer goed gekend. Zie punt 12. De tweet betrof steun voor een reis van One Nation naar Griekenland om er zogenaamd Syrische vluchtelingen te helpen.

Jo Cox werkte eerst als politiek adviseur voor Sarah Brown, echtgenote van de vroegere premier Gordon Brown (Labour) en nadien bij Oxfam UK. In 2015 werd ze als parlementslid voor Labour verkozen voor het district Beatley and Penn, de regio waar de hoofdzetel van One Nation gevestigd is. Ze werd op 16 juni 2016 vermoord door de racist Thomas Maire. Haar steun voor het salafisme staat echter vast.

14) Charity Commission, 23 december 2016, ‘New charity investigation: One Nation ‘. https://www.gov.uk/government/news/new-charity-investigation-one-nation

15) European Council on Foreign Relations, November 2013, Fatima Ayub, ‘The Gulf and sectarianism;’ http://www.ecfr.eu/page/-/ECFR91_GULF_ANALYSIS_AW.pdf.

Qaradawi is een sluwe vos en naar gelang de periode wijzigde hij wel eens 180° van positie. Zijn functie als hoofdtheoloog binnen de Moslimbroeders en zijn televisietoespraken via al Jazeera Arabic tonen echter diens ware gezicht. Hij moet uiteraard bij zijn toespraken ook rekening houden met zijn gastland Qatar.

16) Le Nouvel Observateur, 15/21 januari 1999, Vincent Jouvert, ‘Oui, la CIA est entrée en Afghanistan avant les Russes.’

Interview met de intussen overleden Zbigniev Brzezinski. Het was dus de zich tegenwoordig voor gutmensch uitgevende ex-president Jimmy Carter (Democraat) die verantwoordelijk is voor het ontstaan van die almaar groeiende golf van salafistische terreur.

17) Voor een beter licht op de werking van de CIA en haar relatie tot de drugshandel en productie is de volgende lectuur aan te bevelen:

– Dark alliance, Gary Webb, Seven Stories Press, 1998. Over het ontstaan van crackcocaïne, de Nicaraguaanse Contra’s en de CIA.

– The politics of Heroine, CIA complicity in the global drug trade, Alfred W. McCoy, Lawrence Hill Books, revised edition, 2003. Over de CIA in vooral Laos en Afghanistan.

– Whiteout, The CIA, drugs and the press, Alexander Cockburn en Jeffrey St. Clair, Verso, 1998. Over hoe de CIA via de media klokkenluiders genadeloos aanpakt.

– Kill the messenger, Nick Schou, Nation Books, 2006. Over de wijze waarom men journalist Gary Webb tot zelfmoord duwde.

18) Sudinfo, 28 maart 2018, ‘Cheikh Bassam Ayachi, le plus vieux djihadiste de Belgique (71 ans), est toujours en vie et il a fui la Syrie!’ http://www.sudinfo.be/id46174/article/2018-03-28/cheikh-bassam-ayachi-le-plus-vieux-djihadiste-de-belgique-71-ans-est-toujours-en

19) Le Monde, 4 april 2018, Soren Seelow, ‘Un vétéran du djihad de 71 ans arrêté en France.’
http://www.lemonde.fr/international/article/2018/04/04/un-veteran-du-djihad-de-71-ans-arrete-en-france’

20) Moustique, 4 april 2018, Gauthier De Bock, La dernière interview du “plus vieux djihadiste de Belgique.‘ https://www.moustique.be/20685/la-derniere-interview-du-plus-vieux-djihadiste-de-belgique

21) Bellingcat, 9 april 2018, Pieter Van Ostaeyen & Guy Van Vlierden, ‘Separating Facts from Fiction about Belgium’s Oldest Foreign Fighter, Bassam Ayachi.’ https://www.bellingcat.com/news/uk-and-europe/2018/04/09/separating-facts-fiction-belgiums-oldest-foreign-fighter-bassam-ayachi/

22) Het soefisme is een stroming binnen de islam die te vuur en te zwaard wordt bestreden door salafisten. Veel soefisten lieten al het leven bij aanslagen door al Qaeda & Co in zowat alle landen waar moslims in de meerderheid zijn zoals Pakistan, Irak, Egypte, Afghanistan, Syrië en Irak.

23) L’ Express, 14 november 1996, Chabrun Laurent en Dupuis Jérôme, ‘Roubaix: la filière bosniaque’. https://www.lexpress.fr/informations/roubaix-la-filiere-bosniaque_619395.html.

24) Claude Moniquet, Néo-djihadistes : ils sont parmi nous. Qui sont-ils ? Comment les combattre ?, Broché, 2013

25) Paris Match, 5 februari 2016, Alfred de Montesquiou, ‘Un clan au cœur du djihad.’ http://www.parismatch.com/Actu/International/Un-clan-au-coeur-du-djihad-908515#

26) De Standaard, 1 december 2017, Mark Eeckhaut, ‘Zwarte weduwe van de jihad’ geen Belgische meer.’ http://www.standaard.be/cnt/dmf20171130_03217170.

Ze had daarnaast nog de Marokkaanse nationaliteit.

27) 7 sur 7, 16 april 2012, Maxime de Valensart, ‘Procès terrorisme: Ali Tabich conteste s’être rendu en Irak.’ www.7sur7.be/7s7/fr/1502/Belgique/article/detail/1424126/2012/04/16/Proces-terrorisme-Ali-Tabich-conteste-s-etre-rendu-en-Irak.dhtml

28) De Standaard, 11 november 2017, Mark Eeckhaut, ‘Ibrahim El Bakraoui kocht zwavelzuur aan Zuidstation.’ http://www.standaard.be/cnt/dmf20171011_03125662

29) Unia, 23 januari 2009, ‘Belangrijke veroordeling in de strijd tegen cyberhate.’ https://www.unia.be/nl/artikels/belangrijke-veroordeling-in-de-strijd-tegen-cyberhate

30) Agoravox, 6 april 2013, Morice, ‘La mort d’un pied nickelé.’ https://www.agoravox.fr/tribune-libre/article/la-mort-d-un-pied-nickele-134311

31) Vers l’ Avenir, 14 december 2016, Jean-Pierre De Staercke, ‘Prescription pour l’ex-patron du centre islamique belge.’  www.lavenir.net/cnt/dmf20161213_00930372/prescription-pour-l-ex-patron-du-centre-islamique-belge

32) Over de groep Valken van de Levant (Suqur al Sham) bestaan enkele portretten van Amerikaanse instellingen. Die portretten zijn veelal onbetrouwbaar. Logisch want deze groep kreeg geld en wapens van de VS. De teksten zijn ook steevast verouderd en dus niet aangepast en verder alleen gebaseerd op Angelsaksische bronnen of mensen als Hassan Hassan die deze jihadisten steunen.

– Mapping Militant Organizations, Stanford University, 5 augustus 2016. http://web.stanford.edu/group/mappingmilitants/cgi-bin/groups/view/525

– Terrorist Research and Analysis Consortium (TRAC), Suqour al Sham, ht3ps://www.trackingterrorism.org/group/suqour-al-sham-brigade

33) Levant Report, 19 mei 2015, Brad Hoff, ‘Defense Intelligence Agency document: West will facilitate rise of Islamic State “in order to isolate the Syrian regime”.’ https://levantreport.com/2015/05/19/2012-defense-intelligence-agency-document-west-will-facilitate-rise-of-islamic-state-in-order-to-isolate-the-syrian-regime/

Studie van augustus 2012 van de Amerikaanse Militaire Veiligheidsdienst DIA over hoe men het hier toen nog onbekende ISIS moest gebruiken in de oorlog tegen Syrië en ook Irak. Vermoedelijk werkte ook Aboe Bakr al Baghdadi, baas van ISIS, dus voor een westerse veiligheidsdienst.

Zowel de toenmalige directeur als de woordvoerder van de DIA bevestigden nadien de echtheid van het document. Het raakte openbaar als een gevolg van de hetze in de VS vanuit de Republikeinse partij tegen de presidentskandidate Hillary Clinton. Delen van het document zijn om veiligheidsreden wel onleesbaar gemaakt.

34) Bellingcat, 16 november 2016, Eric Woods, ‘Lost boys, Child combatants of he Syrian civil war.’ https://www.bellingcat.com/news/mena/2016/11/16/lost-boys-child-combatants-syrian-civil-war/

35) FDD’s Long War Journal, 26 mei 2014, Bill Roggio, ‘Al Nusra Front, Suqour al Sham launch joint suicide assault in Syria.’  https://www.longwarjournal.org/archives/2014/05/american_reportedly.php

36) International Middle East Media Center, 22 juli 2016, ‘Syria: PLO Statement on Beheading of Palestinian Boy in Aleppo.’ http://imemc.org/article/syria-plo-statement-on-beheading-of-palestinian-boy-in-aleppo-video/

Het kind had Thalassemie, een erfelijke aandoening van het bloed. Hoe beide heren op de website van Bellingcat een groep gematigd kan noemen die samenwerkt met monsters als die van Nour Din al Zinki grenst aan het ongelooflijke en is alleen als walgelijk te omschrijven. Het toont het totaal gebrek aan moraliteit.

37) Washington Post, 14 april 2013, Liz Sly, ‘U.S. feeds Syrians, but secretly’, https://www.washingtonpost.com/world/middle_east/us-feeds-syrians-but-secretly/2013/04/14/bfbc0ba6-a3b3-11e2-bd52-614156372695_story.html?utm_term=.0281322e9f21.

Het artikel is een prachtig voorbeeld die de symbiose toont tussen de Amerikaanse overheid, de CIA, de Amerikaanse media en al Qaeda. In de VS stelt de ‘overheid’ dat er een probleem in Syrië is want men wil in de buitenwereld hierover een beter profiel krijgen.

En daarom stuurt men dan maar Liz Sly van de Washington Post, de journaliste die voor de krant de oorlog vanuit Beiroet al jaren volgt, naar het door al Qaeda & Co bezette Aleppo. Waar trouwens toen ook nog ISIS bij behoorde.

Althans zo beschrijft Liz Sly in het artikel haar opdracht die ze krijgt. Ze stelt ook dat ze veel namen moest weglaten. Verder toont ze hoe de CIA en USAID, de officiële ontwikkelingsorganisatie van de VS, op grote schaal met vrachtwagens vanuit Turkije in Aleppo bloem en andere benodigdheden leveren aan de door die jihadisten gestolen bakkerijen. Wat al Qaeda een enorme machtspositie tegenover die bevolking geeft. Niet luisteren is geen eten! Deze mensen daar waren zo dan ook hun gevangene. Dankzij de VS.

NASCHRIFT: In tegenstelling tot bovenstaande bericht is er in België nog geen verwijzing naar de rechtbank gebeurt voor Bassam Ayachi. Er loopt volgens het federaal parket wel een onderzoek tegen die man wegens de oudere feiten. geïnformeerde bronnen geven de zaak weinig kans om te leiden tot een effectieve vervolging wegens de ouderdom van het dossier. Bassam Ayachi zal dus nu al 22 jaar lang in België ongestraft blijven. Waarom?

Fosforbommen zijn geen chemische wapens

Veel heibel vandaag in de kranten en zo de politiek want volgens Het Laatste Nieuws en zusterkrant De Morgen investeerde Gent en enkele andere gemeenten en steden, maar over die laatsten sprak men amper of niet, via PubliPart in een bedrijf dat chemische wapens produceert. Een grove leugen.

Volgens die kranten investeerde de NV PubliPart in een beleggingsfonds dat aandelen bezat in een dubieus bedrijf genaamd het Duitse Rheinmetall dat chemische wapens maakt, zijnde hier fosforbommen.

Conventie van Genève

Een wel heel merkwaardige bewering. Sinds het Protocol van Genève van 17 juni 1925, aangevuld met de VN-conventie van 30 november 1992 mogen de landen die dit ondertekenden geen chemische wapens meer produceren en ook zelfs geen meer bezitten.

Zo werd Syrië eind 2013 lid van die conventie en liet het zijn chemische wapens – tot op dat ogenblik een beveiliging tegen het overmachtige Israëlische leger – in overleg met de OPCW, de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens in Den Haag, geheel vernietigen.

Dat een Duits bedrijf in Duitsland chemische wapens zou aanmaken is dan ook een wel heel fantasierijk verhaal. Het zou, moest het zo zijn, voor een gigantisch schandaal op wereldvlak zorgen. Stel U voor, juist Duitsland zou zich hieraan schuldig maken. Het Duitsland van chloorgas en yperiet (mosterdgas). Maar het is gewoon gelogen. Want moest het zo zijn dan was dat bedrijf tien minuten na het bekend raken geheel kapot.

fosforbommen

Een voorbeeld van het gebruik van fosforbommen. De VS en haar salafistische bondgenoten in Syrië hebben op bepaald ogenblik wel het vermeend gebruik door het Syrische leger van fosforbommen willen gebruiken in de propagandaoorlog tegen het land. Dit door hen te beschuldigen van het gebruik van chemische wapens. Het bleef bij een korte beschuldiging en verdween in Washington ultrasnel in de vuilbak. Wegens te gênant voor de VS en Israël?

Wat Rheinmetall blijkbaar wel maakt zijn fosforbommen en dat zijn geen chemische wapens, zij behoren integendeel tot de categorie van brandbommen zoals napalm. Wel mag het volgens bepaalde echter niet vaststaande regels alleen gebruikt worden in veldslagen en dan alleen nog maar in niet- of dunbevolkte gebieden. Officieel zijn er echter geen regels. Men hoeft zelfs niet te raden waarom.

Gaza en Fallujah

De VS en Israël hebben die niet vaststaande regels echter in het recente verleden dan ook aan hun laars gelapt met als argument dat er gewoon geen regels vastliggen. Zo gebruikte Israël het wapen herhaaldelijk tijdens de operatie Gegoten Lood (Cast Lead) in de periode 2008-2009 in het zeer dichtbevolkte Gaza.

Terwijl de VS na de invasie van Irak in 2003 het minstens tweemaal gebruikte in de Iraakse stad Fallujah, een stad van normaal 285.000 inwoners, toen ze die op het verzet wou veroveren. Amper iemand in onze pers die er op dat ogenblik herrie over maakte.

Het wapen is vooral dienstig om slagvelden bij nacht te belichten. Deze week werd het vermoedelijk minstens een keer bij nacht gebruikt bij de slag om de Syrische stad al Bab. Wie het had gebruikt was op de beelden niet te zien. Ook was er geen berichtgeving over. Probleem is immers ook dat er bombardementen zijn van de luchtmachten van Turkije, Rusland en Syrië.

Fosforbommen zijn door hun felle licht ook direct herkenbaar. De indruk was ook dat die bommen bij die slag niet in de steden al Bab of Tadef werden gebruikt maar op het platteland en tegen ISIS. Voor zover dat kon gezien worden was alles dus in orde, ook volgens de niet vastliggende regels.

Maar ja, schrijven dat een intercommunale en een Gentse socialist investeert in de productie van chemische wapens levert natuurlijk heel vette titels, heel zware beschuldigingen en misschien veel extra verkoop.

En dan gooit men de waarheid zo overboord. En wie gezien de ontstane heibel let er dan nog op of het verhaal juist is of niet? En bovendien weet men dat zoals steeds de andere media dit zonder veel verdere controle overnemen.

Willy Van Damme