Beste wensen voor 2018

DSC_0083

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Beste wensen voor een vredig en vreugdevol 2018

Advertenties

Christenen, salafisten en Pax Christi

Veel wordt geschreven over het lot van de Syrische christenen in de door ISIS ooit gecontroleerde gebieden. Over hun lot in de door de andere salafistische groepen bezette gebieden hoort men zelden of nooit iets. Een in Syrië nochtans gespecialiseerde christelijke organisatie als het Nederlands-Vlaamse Pax Christi heeft er voor zover geweten nooit aandacht voor gehad.

Geen christenen meer

En nochtans hebben christenen en hun gebedsplaatsen het daar al hard te verduren gehad. Zelfs de media van die salafisten geven dat soms toe. Een verhaal dat een klein tipje van de sluiter opheft is dit welke de website Syrian Observer recent publiceerde en afkomstig was van All4Syria, een van de vele websites van die groepen. (1)

Frans van der Lugt - 1

De jezuïet Frans van der Lugt werd in april 2014 door een salafist neergeschoten. In welke omstandigheden is nog steeds onduidelijk. Hij was ondanks het gevaar in zijn klooster in dat door die terreurgroepen bezet stadsdeel gebleven. Enkele dagen voor de bevrijding van dit deel van de stad Homs door het leger werd hij neergeschoten.

Het betreft een beslissing van de sharia rechtbank in de stad Houran, gelegen in het zuiden van Syrië en ten oosten van de provinciehoofdstad Daraa. Hier besloot rechter Sjeik Asmat al Abasi om de kerken terug te geven aan hun gelovigen. Die christenen waren echter allemaal uit de stad en de regio gevlucht richting de nabijgelegen provincie Sweida, een vooral door druzen bevolkt gebied dat in handen is van de regering.

Die gebedsplaats van de Christelijke Evangelische Uniekerk is al sinds 2013 verlaten omwille van de salafistische terreur. Sindsdien is er volgens All4Syria geen enkele christen meer in de stad. En vermoedelijk ook bijna niemand meer van andere niet-salafistische geloofsgemeenschappen.

De salafistische groepen in de provincie Daraa worden bij de gespecialiseerde media steeds omschreven als zijnde meer gematigd waarbij de invloed van al Qaeda er vrij beperkt is. Dit in tegenstelling tot de provincie Idlib waar haar controle bijna algemeen is.

Verhalen over het vernielen van gebedsplaatsen in door de regering bezet gebied zijn er in tegenstelling tot de toestand in de provincies Daraa en Idlib dan wel niet. Integendeel, het leger zal hen zelfs beschermen tegen de terreur van die salafistische groepen.

Het verklaart waarom slecht betaalde soldaten toch voor hun land en samenleving blijven vechten en continu hun leven riskeren. Het is een verhaal wat je bij Pax Christi en andere ngo’s van dat genre echter nooit zult horen.

Wat Trump mogelijks niet wist is dat die man toen genoot van Westerse steun. Geld uit Brussel, Amsterdam en Washington om Mariabeelden te vernielen. Voor onze leiders blijkbaar een goede besteding van ons belastinggeld.

Hypocrisie rond Frans van der Lught

Pax Christi, dat nog het eerste woord van kritiek moet geven op die salafistische opstandelingen, hield eerder dit jaar wel een mars om de in de stad Homs op 7 april 2014 doodgeschoten Nederlandse jezuïet Frans van der Lugt te herdenken. De dader is nog steeds niet gekend maar moet iemand van die salafistische terreurgroepen geweest zijn. Hij zat daar immers in zijn klooster in geheel door die groepen bezet gebied.

Over de oorzaak van zijn dood en de vermoedelijke dader(s) echter voor zover geweten geen woord bij Pax Christi (2). Deze mars was dan ook gewoon een schijnheilig misbruik van het leed van deze pater, een van de duizenden christelijke slachtoffers van die terreurbewegingen.

Omar Gharba, Vrij Syrisch Leger

Omar Gharba in een legeruniform van het Vrij Syrisch Leger voor hij overstapte naar ISIS. Zie de insignes op zijn borst. De vraag is wie dit zo te zien gloednieuw en piekfijn uniform betaalde. De Belgische of de Nederlandse belastingbetaler?

Deze mars van Pax Christi veroorzaakte dan ook groot ongenoegen bij de christelijke gemeenschappen in Syrië. Deze organisatie kiest al sinds 2011 de kant van die terreurgroepen. De enige slechten voor Pax Christi zijn de Syrische regering en voor hen de vertegenwoordigers van al het kwaad dat het land overkwam.

Voor groepen als deze en andere ngo’s is het juist de Syrische regering die schuldig is aan dit sektarisme dat tijdens deze oorlog enorm is toegenomen. Pax Christi werkt onder controle van de Nederlandse en Belgische bisschoppenconferentie. Zijn onze bisschoppen dan akkoord met het steunen van groepen die christenen desnoods omwille van hun geloof vermoorden?

Willy Van Damme

1) Syrian Observer, 10 oktober 2017, All4Syria, ‘Daraa’s Churches to be Returned to Christians: Dar al-Adel Court’. http://syrianobserver.com/EN/News/33369/Daraa_Churches_be_Returned_Christians_Dar_Adel_Court/

De website Syrian Observer is een vrij interessante bron van informatie. Het brengt teksten van zowel de gewapende oppositie, de regering als van derden. Teksten die ze zoals deze vanuit het Arabisch vertaalt naar het Engels.

De website is door de Deense ngo International Media Support opgezet met de bedoeling een zogenaamd onafhankelijke Syrische pers te steunen. Hoe onafhankelijk blijkt wel als 51%, 35% en 6% van de fondsen van deze ngo afkomstig zijn van respectievelijk het Zweedse, Deense en Noorse ministeries van Buitenlandse Zaken. De hoofdlijn van deze website is dan ook die van steun aan die salafistische opstandelingen.

2) Pax, Zomer 2017.

Mediadebat

In het Amsterdamse kunst- en debatcentrum De Balie heeft nu donderdagavond een debat plaats met als thema ‘Voeren media ons ten oorlog’. Wat gezien de toestand in de wereld een logische vraag is. Sprekers op dit debat zijn Willy Van Damme, de journalist en emeritus professor Karel van Wolferen en journalist Stan van Houcke. Moderator is Eric van de Beek, een vroegere journalist van Elsevier en nu medewerker bij de nieuwswebsite www.novini.nl.

Van Wolferen en Van Houcke zijn zowat persona non grata in de Nederlandse media, zelfs al heeft bijvoorbeeld een Karel van Wolferen met zijn vroeger journalistiek werk rond Japan wereldfaam gekregen. Maar dat is geen probleem om hem uit de Nederlandse klassieke pers te weren.

Censuur

Kijk naar de Amerikaanse topschrijver Seymour Hersh die over een journalistieke CV beschikt die uniek is in de wereldgeschiedenis. Ook hij raakt zijn werk in de klassieke Amerikaanse media niet meer kwijt. Het heet censuur.

Seymour Hersh - 2

Niemand in de VS heeft als journalist een meer indrukwekkende CV dan Seymour Hersh. En nochtans raakt hij zijn stukken nergens nog in de Amerikaanse massamedia kwijt. Ook het tijdschrift The New Yorker weigert nu als laatste in de VS zijn artikels op te nemen. Het is ook een brutale waarschuwing aan elke andere Amerikaanse journalist die het aan zou durven om te zeer tegen de gevestigde machten in the gaan. En het toont natuurlijk evenzeer de dubieuze onbetrouwbare natuur van die Amerikaanse massamedia.

Kort antwoord op die vraag: Uiteraard voeren de media indien de overheid dat wil ons ten oorlog. De media zijn immers niet de dienaren van hun lezers die rekenen op correcte informatie, maar de knechten van de machthebbers die gedweeë burgers willen die al hun leugens kritiekloos slikken. En daar moeten de media voor zorgen. Vandaar geen Karel van Wolferen in de NRC of een Seymour Hersh in The New York Times.

Dit fenomeen was altijd al een feit reeds van toen de media ontstonden. Kijk naar de geschiedenis en de propaganda rond al die oorlogen. En wie dwars lag en ligt heeft het moeilijk. In perskringen weet men dit trouwens heel goed. Het verklaart waarom men op rare uitzonderingen na er continu zit te liegen en bedriegen.

Nu donderdag 29 juni, 20 uur, De Balie, Kleine Gartmanplantsoen 10, 1017 RR Amsterdam. Meer info op https://www.debalie.nl/agenda/podium/voeren-de-media-ons-ten-oorlog%3f/e_9782941/p_11769169/.

Willy Van Damme

Humo, Saoedi-Arabië en de deradicalisering

Juist het artikel gelezen over hoe Saoedi-Arabië terroristen deradicaliseert (Sport en Kunsttherapie, Humo 6 juni). Er is over die zaak al tonnen onzin geschreven maar dit artikel is toch wel een hoogtepunt hierin. Het Huis van Saoed die salafistische terroristen deradicaliseert is alsof Hitler zich zou bezig houden met de denazificatie van Duitsland of er een programma opzet om joden en zigeuners te beschermen.

Saoedi Arabië heeft integendeel de voorbije decennia ontelbare miljarden dollars uitgegeven om wereldwijd dit salafisme via Koranscholen (madrassa’s) en moskeeën te promoten. Het bewapent en financiert al sinds 1979 dergelijke terreurbewegingen. Nog niet zolang geleden riep de moefti van het land zelfs op om overal in de wereld alle kerken te vernielen. En dan komt men hier met dit verhaal dat doet denken aan de idiotie van vroegere maoïsten over hoe goed het in China onder Mao wel was.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar aanleiding van het artikel in Humo van 6 juni ‘Sport en kunsttherapie: hoe Saoedi-Arabië terroristen deradicaliseert.’ Het is een overname van een eerder in het Nederlandse dagblad Trouw verschenen artikel. Beiden behoren tot de Persgroep van Christiaan Van Thillo.

Een andere kijk op het Midden-Oosten en het Westen

Mede onder impuls van de makers van de hier eerder besproken film ‘Whose peace will it be? organiseert men volgende maand in De Markten in Brussel een internationaal cartoonfestival en een serie lezingen en filmvoorstellingen rond de problematiek van het Midden-Oosten en de gevolgen hier.

Uit een duizend ingezonden cartoons selecteerde men er 120 die ieder hun eigen visie geven op de oorlogen daar, de vluchtelingen, de cultuur en het samenleven ginds en hier. De tentoonstelling loopt van 2 mei tot 31 mei in De Markten, Oude Graanmarkt 5 in het centrum van Brussel. De expositie is elke dag toegankelijk van 12 tot 18 uur, behalve op maandag. Op donderdag is ze open tot 20 uur.

Daarnaast zijn er ook twee filmvoorstellingen in het RITCS aan de Brusselse Dansaertstraat met inleidingen door Luc Pien en Lieven De Cauter. Ook zijn er een serie panelgesprekken met vooral mensen die origineel uit het Midden-Oosten komen. Dit rond thema als de geostrategie achter die oorlogen, de zoektocht naar de waarheid en de groeiende islamofobie.

Meer info met details op http://www.lightintimetocome.org/home/Cartoon.

Willy Van Damme

Arnold Karskens over koopbare journalisten

Een bekend gezicht in de Nederlandse media is ongetwijfeld de in Brussel wonende Nederlandse journalist Arnold Karskens, een man die zich vooral specialiseert in oorlogsverslaggeving. Een aspect waarin hij in het verleden trouwens zijn kwaliteiten bewees.

Terwijl praktisch het ganse journaille van de VS tot Frankrijk en Nederland nog als een kip zonder kop achter de opstandelingen in Syrië liepen was hij een van de enigen die al in het prille begin wezen op de grote invloed van salafistische terreurgroepen waaronder al Qaeda.

Verscheidenheid

Vorig jaar verscheen er van zijn hand nu een boek met als titel ‘Journalist te koop – Hoe corrupt zijn onze media?’ Het is geen analyse en relaas van allerlei feiten maar gewoon een verzameling gesprekken met journalisten van heel divers pluimage die hun visie hierop geven en vooral klagen over de staat der Nederlandse journalistiek. Wat natuurlijk ergens logisch is.

En daar zijn gerespecteerde figuren bij als Joris Luyendijk en Henk Hofland, de vorig jaar overleden buitenlandverslaggever. Wat maakt dat dit mogelijks zijn laatste interview was. Daarnaast komen er echter ook figuren aan het woord die men best als malcontente randfenomenen kan zien als een Gertjan van Beijnum en Jan Roos. Mannen met vooral en soms alleen een grote bek.

Arnold Karskens - - Journalist te koop

En dan is er een Derek Jan Eppink die komt klagen over wanpraktijken in de relatie politiek en journalistiek. Een man die echter in hetzelfde bedje ziek bleek. Opvallend is ook de aanwezigheid bij de geïnterviewden van de Duitse onlangs overleden journalist Udo Ulfkotte die zeer negatief is over de journalistiek, vooral dan de Duitse natuurlijk.

Het geeft door zijn verscheidenheid natuurlijk een heel erg divers beeld maar het wordt er niet minder scherp op. Het gevolg is dat de journalistiek er hier erg slecht uitkomt als een beroepsgroep waarin luiheid, domheid, censuur, vooringenomenheid ten voordele van de VS en de ‘gevestigde machten’ en corruptie schering en inslag zijn.

In loondienst

Het hoeft uiteraard niet te verwonderen. Iedere degelijke waarnemer van de pers weet dat het vertrouwen van de bevolking in de media erg laag is. Samen dan met politici en leurders aan de deur dan.

Natuurlijk is de titel ‘Journalist te koop’ ietwat misleidend en enigszins dom te noemen. Elke journalist die via zijn schrijven geld wil verdienen verkoopt zich nu eenmaal. Journalisten in vaste dienst doen dat zelfs via een arbeidscontract. En dan doen ze wat de baas, de hoofdredacteur, zegt. Zo niet….

En die hoofdredacteur wordt gekozen door de eigenaar. En die eigenaar wil dat zijn mannetje het doet zoals hij of zij dat wil. Pure logica feitelijk die echter een wat ander licht werpt op de persvrijheid zoals velen dit nog altijd erg theoretisch en met een heel roze bril zien.

Henk Hofland - 2

Henk Hofland, tot zijn dood door velen gezien als het lichtend voorbeeld voor de journalistiek, is vlijmscherp voor het beroep. Corruptie en manipulatie door de politiek, het bedrijfsleven en de veiligheidsdiensten zijn er volgens hem alomtegenwoordig.

Zeker als die eigenaar goede vriendjes is met bepaalde politici of politieke voorkeuren heeft. En die eigenaars moeten ook al eens mooie woorden doen bij bepaalde politici om zaken gedaan te krijgen. Neem Christian Van Thillo, eigenaar van o.m. Trouw, De Volkskrant, De Morgen en Het Laatste Nieuws. Geweten is dat hij nogal eens fietst met Guy Verhofstadt, de vroegere liberale premier en Europarlementslid.

Wat is corruptie?

Een ander probleem is er ook met de ondertitel van het boek: ‘Hoe corrupt zijn onze media’. Dat klinkt mooi maar wat is ‘corruptie’ feitelijk? Het is een term uit het strafrecht die nogal gemakkelijk gebruikt wordt, niet zelden ook te onpas.

Is bijvoorbeeld Jorn De Cock die voor De Standaard schrijft over de oorlog van het Westen tegen Syrië corrupt? Zeker als hij zelf toegaf met zijn vrouw een Brits vennootschap te hebben via welke men mediatraining gaf aan die door de VS gesteunde groepen. Waarover hij dan schrijft. Een VS wiens diplomaten volgens zijn boek (1) in Damascus kind aan huis waren bij het echtpaar De Cock. Het is een vraag.

En toen de Nederlands Veiligheidsdienst AIVD in 2008 aan journalisten die de Olympische Spelen gingen verslaan vroeg of zij ginds voor hen spionagewerk zouden willen doen waren er onmiddellijk 8 bereid om dat ook te doen. Was dat dan corruptie? Dat het journalistiek niet door de beugel kan is zeker. Maar veel ethiek moet je in de media niet zoeken. Het is er zeldzaam en het opofferen van principes blijkt een courante praktijk.

Bronnen

Bovendien is er ook de aard van het beroep. Journalisten zijn afhankelijk voor hun nieuwsgaring van de bronnen. Persmensen zijn jagers en zonder bronnen is een journalist niets, waardeloos bijna. Bij de meeste journalisten is er daarom de logische vrees dat als ze te onvriendelijk voor hun bronnen zijn dat men ze dan zal droogleggen. Een ramp.

Een gekend onderzoeksjournalist stelde het in een gesprek ooit zo: ‘Als je een bepaald dossier onderzoekt ga je toch zeker je bronnen beschermen, zelfs al zijn die bronnen malafide.” Of hoe men moeiteloos een dossier manipuleert en de weg effent voor leugens, halve waarheden en verdraaiingen.

Christian Van Thillo

Van mediamagnaat Christian Van Thillo, eigenaar van de helft van de Vlaamse en Nederlandse kranten, is het geweten dat hij persoonlijke goede contacten heeft met bijvoorbeeld een Guy Verhofstadt. In hoeverre speelt dit een rol in de berichtgeving van door hem gecontroleerde media als Het Parool, De Volkskrant, VTM en De Morgen?

Het verklaart waarom sportjournalisten in regel nog nooit een dopingschandaal onthulden. Er is immers de schrik dat als ze gevallen van doping in een specifieke sporttak gaan onthullen en kritisch berichten dat ze dan in bijvoorbeeld het wielermilieu buiten gepest gaan worden. En dus zwijgt men en als er een schandaal is dan zal men grossieren in algemeenheden en op de vlakte blijven. Je weet nooit en de broodwinning hangt er vanaf.

Want een journalist is ook maar een mens en de meesten buigen gewoon. En de klokkenluider gaan spelen is voor weinige gegeven. Zie maar naar journalisten die wegens een te kritische stem veelal geruisloos op straat worden gezet. Kijk naar wat er bij De Morgen en De Standaard gebeurde. En wie de interviews van Arnold Kerskens leest ziet dat het in Nederland niets beter is.

Veiligheidsdiensten

Zo citeert Karskens in een gesprek met Henk Hofland Carl Bernstein, de man van Watergate en The Washington Post die nadien zelf serieus in opspraak kwam wegens diens relatie met de regering van George Bush Jr., als die: ‘zegt dat er in Amerika vierhonderd journalisten werken voor de CIA’. Waarop Hofland reageert stellende; ‘…dat zou mij niet verbazen.’

Natuurlijk komen er hier figuren aan het woord als Jan Roos en Derek Jan Eppink die de media partijdigheid verwijten maar dat doen vanuit het standpunt omdat de media hun visie niet delen en bijvoorbeeld hun islamofobie niet of onvoldoende aan het woord laten komen.

Maar dat professionele journalisten zelf in deze serie gesprekken zo ongenadig zijn voor hun beroep zou een roep om actie moeten zijn vanuit de journalistiek. Maar neen, het boek kreeg erg weinig aandacht in de media. Dit terwijl men hier naar het hart gaat van de grote problemen waarmee kranten, radio, televisie en weekbladen zitten.

Zo is er Jan Dijkgraaf die stelt ‘Zonder subtiele corruptie zouden kranten niet meer bestaan’ of Xandra Schutte van De Groene Amsterdammer die oppert dat: ‘De journalistiek een grote hoer is geworden.’. Waarbij men zich naar het verleden kijkend kan afvragen of het dan ooit anders of beter was.

Zo stelt zij in het boek nog: ‘Ik heb verhalen gehoord over een journalist in vaste dienst bij een kwaliteitsmedium waar speeches werden geschreven voor politici.’ Een realiteit ook in België natuurlijk waar het bij de VRT vroeger onder politieke redacteuren schering en inslag was om mediatraining te geven aan politici die ze daarna dan moesten interviewen.

Patrick Dewael & Greet Op de Beeck

Greet Op de Beeck en haar toenmalige minnaar Patrick Dewael van Open VLD. Met als vraag waar men het interview voor de VRT toen opnam. In bed? Ze werkt sinds september 2015 op het kabinet van Vlaams minister voor Energie Bart Tommelein (Open VLD). Jobs for de boys en girls.

Of het schokkend verhaal van Greet Op de Beeck die haar minnaar politicus Patrick Dewael voor de VRT interviewde. Deze relatie was in de Wetstraat een publiek geheim maar men liet haar begaan. Pas jaren later verliet ze de VRT-Nieuwsredactie.

En dan was er wetstraatjournalist Johny Vansevenant die voor de VRT-redactie het schandaal volgde rond de helikopters van Augusta voor de VRT waarin de SPA/PS zwaar in opspraak kwamen. Hij schreef er zelfs een boekje over. Ondertussen kluste hij wel wat extra’s bij elkaar bij CD&V als hun mediatrainer. Hij doet nog steeds de Wetstraat.

Sommigen blijken ook hun carrière plots te verwisselen met die van de politiek. Zo was er Philippe Beinaerts van de VTM-nieuwsdienst die de kiesstrijd in Antwerpen versloeg en bijna onmiddellijk na die verkiezingen de woordvoerder werd van Antwerps burgemeester en N-VA-voorzitter Bart De Wever. Alles is mogelijk in de wereld van de journalistiek. En men laat gewoon begaan.

Elio Di Rupo

Absoluut dieptepunt zowel op het vlak der Belgische journalistiek en de politiek is zeker het schandaal in 1996 rond de vermeende pedofiliezaak van toenmalig vice-premier Elio Di Rupo (PS). Op basis van een dubieus gemanipuleerd dossier brachten het Nieuwsblad en zusterkrant De Standaard vrijdagochtend het verhaal van een minister uit de regering Jean-Luc Dehaene (CD&V) die een pedofiel bleek en tegen wie er een gerechtelijk onderzoek liep.

Waarna die vrijdagavond Herman De Croo (Open VLD) op de VRT onthulde dat het hier om Di Rupo ging. En dit op een ogenblik dat het land totaal in de ban was van Marc Dutroux en zijn kindermoorden. Het kot was veel te klein.

385241163093922098_178516171

Elio Di Rupo was ooit het slachtoffer van de meest schandelijke episode uit de Belgische pers. En kijk dankzij de politiek kregen de drie grote protagonisten binnen de journalistiek achteraf zicht op een mooi nieuw leventje. Een mooi voorbeeld van journalistiek die bijna letterlijk over lijken gaat. Een van de twee betrokken gerechtelijke inspecteurs pleegde nadien trouwens zelfmoord. De andere viel terecht in ongenade.

Tot maandag de VRT kwam met het verhaal dat alles gebaseerd was op beweringen van een fantast Olivier Trusgnach die bovendien gekend was voor criminele feiten. Het verhaal klapte in elkaar maar ondertussen had Di Rupo, een homoseksueel, wel zelfmoord willen plegen. Ook leek het gewoon een poging te zijn om de regering te doen vallen en de Open VLD/MR in de regering te brengen.

De hoofdredacteur van Het Nieuwsblad was op dat ogenblik Paul Van Den Driessche, nu senator voor de N-VA en een man berucht om zijn handtastelijkheden tegenover vrouwen, de hoofdredacteur van De Standaard was toen Dirk Achten. Hij is nu zonder ooit diplomaat geweest te zijn de grote baas op Buitenlandse Zaken. Het was een der laatste benoemingen gedaan door toenmalig minister Karel De Gucht (Open-VLD).

En de journalist die op maandag het hachje van de regering en Di Rupo redde was…. Siegfried Bracke, toen de Wetstraatman van de VRT die in die periode ook bij de SPA wat bijverdiende met zijn bijdragen voor het partijblad van de SPA.

Hij is nu parlementslid voor de N-VA en voorzitter van de Kamer van Volksvertegenwoordigers en zo de best betaalde politicus van het land. Dat is de staat van onze journalistiek en ook die elders trouwens. Arnold Karskens toont het aan voor zijn Nederland. .

Dat deze media dagelijks dan ook tonnen propaganda over zaken als Rusland, Libië of Syrië produceren kan dan ook geen enkele verbazing wekken. Iets anders verwachten zou oerdom en totaal naïef zijn. Wie wil weten hoe het er in bijvoorbeeld Syrië werkelijk aan toe gaat zoekt dat daarom niet in De Standaard, The New York Times of de NRC. Leugens, dat kan je over die zaken er wel in overschot vinden.

Het boeiend boek van Arnold Karskens toont dit zeer goed aan. Het is in wezen de begrafenis van onze journalistiek. En geen heelmeester die langs komt en raad geeft. Geen verbazing dat de collega’s er bijna geen aandacht aan besteden. Die hebben het immers te druk met het te vriend houden van hun bronnen in het Haagse Binnenhof of in de Brusselse Wetstraat.

Willy Van Damme

Arnold Karskens, ‘Journalist te koop – Hoe corrupt zijn onze media?’, Uitgeverij Em. Querido, 261 pagina’s, 2016, 18.99 euro.

  1. Jorn De Cock, ‘Arabische lente – een reis tussen revolutie en fatwa’, De Bezige Bij, Antwerpen, 336 pagina’s, 2011.

Het nieuw lief van Assad

Dat de oorlog tegen Syrië van het Westen en haar salafistische bondgenoten van het Arabisch schiereiland is uitgedraaid op een grandioze mislukking is duidelijk. Ook duidelijk is de erg complexe toestand waarbij al die Westerse zogenaamde ‘vrienden van Syrië’ ieder hun eigen agenda hebben en een ander doel nastreven. Wat zorgt voor bizarre situaties en zeer delicate onderhandelingen achter de schermen. Waarbij opnieuw de centrale positie van Rusland opvalt.

Palmyra

Zo bracht de doorgaans goed ingelichte website Al Masdar News, die de regering steunt, recent een opvallend verhaal over de hevige strijd voor controle over de antieke woestijnstad Palmyra. Dat Russische adviseurs en ook leden van Hezbollah hier meevochten was te verwachten. Evenals het actief optreden van de Russische luchtmacht met vliegtuigen en helikopters.

CIA hoofdkwartier in Langley, Virginia, VSA

Bijna zes jaar lang had de CIA een programma waarmee ze alle mogelijke Syrische en Iraakse terreurgroepen als al Qaeda en ISIS financierden en bewapenden. Nu krijgen ze de Amerikaanse luchtmacht op hun dak. De internationale politiek van de VS.

Verrassend was echter het volgens die website hier actief optreden van de Amerikaanse luchtmacht. Terwijl het Syrische leger vanuit het westen de stad aanviel bombardeerden de Russen de frontlinies van ISIS. Maar ook de VS nam aan deze operaties deel. Zo bleek volgens al Masdar de Amerikaanse luchtmacht gelijktijdig met die Syrisch/Russische operatie de oostelijke aanvoerlijnen van ISIS te hebben gebombardeerd.

Als dit verhaal klopt dan is dit de eerste maal dat de VS actief met het Syrische leger meevecht tegen ISIS. Een wereld van verschil met het zware incident van 17 september 2016 toen Amerikaanse, Deense, Britse en Australische bombardementsvliegtuigen en drones stellingen van het Syrische leger pal aan de luchtmachbasis bij de provinciale hoofdstad Deir Er Zor aanvielen.

Palmyra 2 - Voor vernielingen - Maart 2017

Een deel van de antieke stad Palmyra na de bevrijding door het leger in maart 2016

Deze bevonden zich op de hoogte van Tharda waar zich cruciale verdedigingslinies bevonden nodig voor de verdediging van de luchtmachtbasis en zo het door de regering gecontroleerde deel van die stad. Waar volgens schattingen van de regering en de VN een 200.000 burgers door ISIS al bijna drie jaar worden belegerd.

Palmyra 1 - Vernielingen - Maart 2017

Dit is wat ISIS, die salafistische barbaren en gewezen vrienden van het Westen, aanrichten (zie boven) na de tweede verovering van Palmyra in december 2016. De Italiaanse regering is nu, om goede maatjes te worden met de Damascus, begonnen met het restaureren van bepaalde beelden. In Frankrijk plant men via het Centre Nationale de Recherches Scientifique (CNRS) hulp bij de restauratie van de Krak des Chevaliers, de Kruisvaardersburcht aan de grens met Libanon.

De aanval zorgde langs regeringszijde voor ergens tussen de 90 tot 106 doden en het verlies van die stellingen aan ISIS die gelijktijdig met die bombardementen aanvielen. Achteraf beweerden de VS dat het hier een vergissing betrof maar voor zover geweten sprak de VS nog niet over het betalen van schadevergoeding aan de slachtoffers en hun familie.

Stille toenadering

Dat het verhaal over een ‘vergissing’ moeilijk te geloven is komt natuurlijk door het feit dat het de eerste en tot nu enige aanval van de VS daar was. Het zou verder ook de eerste Amerikaanse aanval ter verdediging van het Syrische leger geweest zijn. Bovendien was die hoogte strategisch zeer belangrijk en viel ISIS bijna simultaan met de Amerikaanse actie het Syrische leger op die stellingen aan.

Ook kwam die ‘vergissing’ op het ogenblik dat er in de VS, en vooral bij de legertop, grote ruzie was over de door Buitenlandse Zaken en het Witte Huis toen voorgestelde militaire samenwerking met Rusland. Dit in het kader van een zoveelste later geflopt bestand. De generaals waren op dat ogenblik erg gekant tegen die plannen.

En toen wat later een hulpkonvooi in de door de terreurgroepen gecontroleerde provincie Idlib werd gebombardeerd – vermoedelijk door de Syrische luchtmacht – was dit voorstel voor intensievere samenwerking met Rusland morsdood. En de generaals tevreden.

Nu is de toestand echter geheel veranderd. Donald Trump is president en wil blijkbaar komaf maken met de oorlog tegen Syrië. In zekere zin zet hij echter het beleid van zijn voorganger voort. Deze was reeds eind 2013 begonnen met een politiek van geleidelijke en stille toenadering tot de regering in Damascus.

Manbij - Russisch militair voertuig - 4 maart 2017

Russische en Syrische militaire voertuigen en een hulpkonvooi in Manbij. De Amerikanen kijken toe vanaf de zijlijn en applaudisseerden (stilletjes). De VS had in de dagen voordien er extra eigen troepen samengetrokken. Dit als afschrikkingsmiddel tegen de Turken.

Wat hier toen uitgebreid werd aangetoond. Trump gaat nu een versnelling hoger en wil, zoals Obama af wou van de bezetting van Irak, zo ook komaf maken met het beleid van Obama met betrekking tot Irak en Syrië. De steun aan die salafistische terreurgroepen wordt minstens teruggeschroefd. Vraag is natuurlijk voor hoelang en hoever.

Manbij

Recent zijn nu Russische en Syrische troepen samen met een hulpkonvooi de in het noorden van Syrië gelegen stad Manbij binnengetrokken, na Aleppo met normaal meer dan 75.000 inwoners de tweede stad in die provincie. Dit terwijl Amerikaanse troepen langs de kant gewoon toekeken.

De bedoeling is dat ze de controle over de stad en het gebied errond gaan overnemen van wat men de Manbij Militaire Raad noemt. Een naam om te verhullen dat het de YPG/PKK is die hier de lakens uitdeelde. De administratie en zaken als onderwijs en gezondheidszorg komen dan na bijna vier jaar terug in Syrische regeringshanden.

Het moet een buffer creëren tussen de YPG/PKK en de Turkse troepen en hun huurlingen van het zogenaamde Vrij Syrische Leger. Een groep die bestaat uit delen van salafistische terreurgroepen als Ahrar al Sham en Nour Din al Zinki. Het Turkse leger was immers begonnen aan een opmars richting Manbij en had al twee dorpen ingenomen en intensieve bombardementen uitgevoerd. En het Turkse leger in Manbij wilde alleen Erdogan.

Al Bab - Militaire situatie - 22 - 5 maart 2017

De militaire situatie zondagnamiddag in het oosten van de provincie Aleppo. Het gele door de YPG/PKK/VS gecontroleerde gebied wordt nu overgenomen door het Syrische leger. Cruciaal voor de Syrische regering is het bereiken van de Eufraat en daar het meer van Assad (rechts onderaan). Daar staan immers de pompinstallaties die deze provincie Aleppo, incluis de miljoenenstad met die naam, bevoorraden met drinkwater. En die zijn door ISIS gesaboteerd. Normaal zal het Syrische leger midden deze week de Eufraat bereiken.

De ontmijning van deze erg gespannen situatie is uiteindelijk vooral het werk geweest van Rusland die tussen de vier partijen, De regering in Damascus, de Turken, de Koerden van de YPG/PKK en de VS, in het grootste geheim onderhandelde. Groepen die met getrokken messen tegenover elkaar staan. Zo is er om historische reden in brede lagen van de Syrische bevolking een diepe haat tegen Turkije.

En kijk zowel de Turken, de YPG/PKK als de VS reageren opgelucht en tevreden over het bereikte resultaat. Rusland kreeg zelfs schouderklopjes van de VS. Merkwaardig toch. Zo stelde de Turkse premier Binali Yildirim dat de overname van Manbij door het Syrische leger een voor hen positieve evolutie is want zo verdwijnt de YPG/PKK daar van het toneel. Terwijl de Turkse president Recep Erdogan verklaarde elk conflict met Moskou zoveel als mogelijk te willen vermijden.

De tijd van de keiharde tirades tegen Moskou zijn hier al lang voorbij. Daarbij dient men ook te beseffen dat op 16 april in Turkije het voor Erdogan cruciale referendum over de grondwetswijziging plaats heeft. Wat het land moet omvormen tot een presidentieel type zoals in de VS en Frankrijk met hem dan als sterke man. Erdogan wil dus overkomen als een succesvolle sterke leider die succesvol de nationale Turkse belangen dient.

Washington blij met komst Syrisch leger

Al Bab - Militaire situatie - 5 - 11 december 2016 - kopie

De militaire toestand rond de steden al Bab en Manbij (rechts bovenaan)op 11 december 2012. Zwart is ISIS maar dat gebied is nu in handen van het Syrische leger behoudens de stad al Bab (links onderaan) en de stadjes errond die door de Turken werden ingenomen. Vorige week was Turkije beginnen op te rukken naar Manbij. Geel is de YPG/PKK/VS, Rood is het Syrische leger.

Een ietwat zelfde reactie bij de VS. Zo schreef de Washington Post, altijd al een bijwijlen zelfs fanatieke verdediger van de oorlog tegen Syrië, op 4 maart:

The Pentagon disapproves of possible U.S.-Russia cooperation, although U.S. officials are not unhappy at the buffer Russia and Syria now appear to be creating between Turkey and the Kurds, or the prospect of the Syrian government moving into Manbij.

Het Pentagon is tegenstander van mogelijke Russisch-Amerikaanse samenwerking. Alhoewel Amerikaanse topambtenaren niet ongelukkig zijn met de buffer die Rusland en Syrië nu creëren tussen de Turken en de Koerden. Evenzeer zo met het vooruitzicht dat de Syrische regering terug de controle krijgt over Manbij.

A positive result, officials said, would not only prevent Turkish forces and their Syrian allies — many of whom are on the jihadist side of the anti-Assad rebel coalition — from moving into the town, but it would also potentially push any remaining YPF forces to the eastern side of the Euphrates. ….. (1)

Het is een positief resultaat, aldus nog die topambtenaren, daar het niet alleen zal verhinderen dat het Turkse leger en zijn bondgenoten – waarvan er velen jihadisten zijn en lid van de coalitie tegen Assad – de stad zullen veroveren, maar ook ervoor zal zorgen dat de er overblijvende strijdkrachten van de YPG naar de oostelijke oever van de Eufraat gaan verdwijnen ….

There are hopes that Moscow, which has been simultaneously working to improve relations with Turkey, can help persuade Erdogan to back off.

Er is hoop dat Moskou, dat gelijktijdig werkt aan het verbeteren van zijn relaties met Turkije, Erdogan kan overhalen om zich hier koest te houden.

Opvallend bij dat artikel van de Washington Post was dat men er de aandacht van  de lezers op trok dat men langs Turkse kant te maken heeft met niet zomaar rebellen maar met …. jihadisten. Gevaarlijke jongens dus en feitelijk terroristen.

Juist zoals Turkije gestopt is met haar tirades tegen Assad en Moskou zo ook is de Washington Post nu zo te zien gestopt met het ontkennen van het bestaan van Al Qaeda in Syrië of te schrijven dat we hier te maken hebben met ‘rebellen’ of ‘gematigden’ of zoiets als ‘vrijheidsstrijders’. Neen, het zijn voor de krant nu ‘jihadisten’ geworden.

En dat de VS sinds een goede maand nu ook regelmatig de terreurbewegingen in de provincie Idlib bombardeert is dan ook geen echte verrassing meer. Ooit leverde het hier samen met haar geallieerden aan die groepen alle nodige materiaal van computers over voedsel en geneesmiddelen, miljarden dollars aan lonen en alle mogelijke militaire hardware, incluis ultramoderne zware antitankraketten die tot 40 km ver kunnen schieten.

Hoofdbemiddelaar Vladimir Poetin

Nu zit de VS al dat geleverde materiaal kapot te schieten en mensen te doden die feitelijk zelfs nog op hun loonlijst staan. Het kan verkeren wist de Nederlandse dichter Gerbrand Adriaansz Bredero ooit te zeggen. Al Qaeda & Co ondervinden dit nu aan den lijve. En Assad… die heeft met de VS een nieuw lief gevonden. Veel zal het echter nooit worden.

De Syrische onderminister voor Buitenlandse Zaken Ayman Susan citeerde in augustus 2015 tijdens een gesprek in Damascus de Amerikaanse diplomaat Henry Kissinger dat het misschien wel gevaarlijk is om de vijand van de VS te zijn maar dat het voor hun vrienden nog veel gevaarlijker is. Vraag het maar eens aan de voormalige Egyptische president Hosni Moebarak.

Vladimir Poetin - 10

Of men dat nu graag wil of niet en wat hij ook mogen misdaan hebben, het is de Russische president Vladimir Poetin die zal zorgen voor vrede in Syrië. En hij heeft ten minste geen tienduizenden terroristen naar Syrië gestuurd zoals Obama & Co wel deden.

Asma Fawaz al-Akhras, mevrouw Assad, hoeft dus echt geen vrees te hebben. Trouwens Donald Trump heeft het vooral voor blanke slanke vrouwen met lange benen en lang blond haar. Een kwalificatie waaraan de Syrische president zeker niet voldoet.

Maar deze evolutie zal een oplossing voor dit drama wel veel meer kansen geven. Met als hoofdbemiddelaar Vladimir Poetin, samen met Bashar al Assad het monster van de Westerse media.

Maar voor die massale schending van het internationaal en humanitair recht door Barack Obama, zijn bondgenoten, de massamedia en een aantal ngo’s zullen die heren en dames nooit boeten. De pijn is er alleen voor de 24 miljoen Syriërs. Ach mensenrechten? Wie maalt er echt om?

Willy Van Damme.

1) The Washington Post, 4 maart 2017, Karen DeYoung en Liz Sly, ‘Pentagon plan to seize Raqqa calls for significant increase in U.S.’ participation‘. https://www.washingtonpost.com/world/national-security/pentagon-plan-to-seize-raqqa-calls-for-significant-increase-in-us-participation/2017/03/04/d3205386-00f3-11e7-8f41-ea6ed597e4ca_story.html?hpid=hp_hp-top-table-main_ussyria-730pm%3Ahomepage%2Fstory&utm_term=.0d6d316aeff0

Aleppo–Kerstboom als teken van bevrijding

Terwijl onze klassieke media een ongeziene treurmars opzetten voor wat zij unisono de val van Aleppo noemen heerst er in de stad een gans andere sfeer. En die is uitbundig met vandaag zelfs de oprichting onder grote belangstelling van een torenhoge met lichten versierde kerstboom. Met fanfare en nepkerstmannen incluis.

Kerstboom

Maar voor De Morgen & Co is Aleppo natuurlijk nu bezet door het leger van die moorddadige dictator Bashar al Assad. Hier maken velen zich woest over een fait divers als de kerststal in Holsbeek, in Aleppo kan men die terug uitzetten zonder door al Qaeda en andere westerse vrienden te worden onthoofd.

Aleppo - Kerstboom - 21-12-2016

Een kerstboom in Aleppo, de ultieme gruwel voor de Syrische vrienden van De Standaard, Pax Christi, enzovoort.  Voor de mensen van Aleppo de eerste Kerstmis en Nieuwjaar zonder de terreur van die door het westen gefinancierde bendes.

Theo Francken (N-VA) maakte zich over het ‘incident’ in buurgemeente Holsbeek eens boos, maar de Syrische jihadisten blijven van zijn regering wel nog steeds steun krijgen. Dat is geen probleem voor deze beroepshypocriet. Daarover zal je zijn partij niet over horen klagen. De anderen evenmin trouwens, incluis Groen/Ecolo, CDH en de SPA/PS!

Opvallend was de duidelijke aanwezigheid bij de kerstboom van de Libanese Hezbollah, in de media steevast omschreven als een sjiitische militie. Wat zij vergeten is dat als gevolg van de Syrische oorlog massa’s Libanezen met een andere religieus-culturele achtergrond hen vervoegden. Uiteindelijk verdedigden zij als enige Libanese groep de regio tegen het islamitisch fascisme van die Syrische jihadisten.

Aleppo - Evacuatie en schreiende jihadisten - 15-12-2016

Zoals De Morgen, De Standaard, NRC en andere ‘kwaliteitskranten’ treurden ook deze jihadisten over hun zware nederlaag in Aleppo. Een Brusselse topflik zag het anders en hoopte dat al die kerels in Mosoel en Aleppo gedood worden. “Ze kunnen dan niet naar hier komen”, aldus de man. Pure logica.

Internationale luchthaven

Typerend is het vooral door christenen bewoonde Noord-Libanese dorp Ras Baalbek. Vlakbij in het hooggebergte in het grensgebied met Syrië verblijven nog enkele groepen van al Qaeda en ISIS waardoor men Ras Baalbek continu dient te bewaken. Dit is het werk van een lokale ‘christelijke’ militie die echter gekleed loopt in de uniformen van Hezbollah.

Het is ook geen toeval dat Hezbollah in Libanon zowat de enige partij is die opkomt voor het hervormen van het kiesstelsel en ons proportioneel systeem wil introduceren. Zij zien er blijkbaar zetelwinst in. Iets waartegen andere partijen zich verzetten. Zij willen liever het oude systeem gebaseerd op lokale schatrijke baronieën behouden daar het de enige wijze is om hun macht te beschermen.

Aleppo - Internationale luchthaven - 21-12-2016

De internationale luchthaven is al sinds begin 2013 geheel gesloten en zal weldra terug openen. Het gaat de bevoorrading van de stad zeker verbeteren. De tarmac lijkt bijvoorbeeld bijna geheel ongeschonden.

Ondertussen is men ook al druk bezig om de internationale luchthaven van Aleppo te heropenen. Uit foto’s zou moeten blijken dat de schade hier vrij beperkt is. De installaties waren ook steeds in handen van de regering.

Verder zouden volgens het Rode Kruis alle salafisten en de met hen sympathiserende burgers tegen deze avond vertrokken zijn uit Aleppo. Vermoedelijk gaat het hier om een 25.000. Een 100.000 zouden naar regeringsgebied zijn getrokken. Wel blijft het aartsmoeilijk om een goed zicht te krijgen op de correcte aantallen. Maar 125.000 is de helft van wat de VN, de westerse regeringen en onze massamedia altijd schreven.

Willy Van Damme

Fan van Al Qaeda op de dag der verdraagzaamheid

Je moet het maar durven. In Dendermonde organiseert de bibliotheek en CC Belgica op 16 november een ‘dag der verdraagzaamheid’. Een te prijzen idee. Maar. Een van de activiteiten die dag is een lezing van de spreker Chams Eddine Zaougui, een man die men voorstelt als arabist en die het boek ‘dictators’ schreef over de Arabische geschiedenis. Hij is ook een regelmatig columnist in onder meer De Standaard.

Daar riep die een aantal maanden geleden op om aan de Syrische jihadisten luchtafweergeschut te geven. De man vroeg dus op om raketten te leveren waarmee men dan vliegtuigen kan neerschieten. Uiteraard in Syrië maar we weten perfect dat die dan vlot verdwijnen richting ISIS, al Qaeda en andere terreurgroepen. Waarna men ze dan kan gebruiken in, waarom niet, Zaventem.

Zo schreef hij in een column in De Standaard op 6 juni 2016:

In plaats van het Syrische regime vriendelijk te verzoeken om opnieuw te onderhandelen, moet de internationale gemeenschap dreigen met represailles – en als dat nodig is resoluut toeslaan met gerichte acties. Een andere optie is de slecht bewapende rebellen voorzien van luchtafweerraketten.

De man roept trouwens in al zijn columns in De Standaard al jaren niet alleen op tot oorlog maar ook voor steun aan die Syrische jihadisten. Dit uiteraard gebruik makend van het toch zo mooie excuus der mensenrechten.

Maar die Syrische ‘rebellen’ zijn gekend omwille van hun sectaire slachtpartijen, plunderingen en haat tegen alles wat niet salafistisch is. Gedenk onze beruchte Syriëstrijders. Dat men een dergelijk figuur vraagt om te komen spreken op een ‘dag der verdraagzaamheid’ wekt verbazing en is feitelijk een regelrechte schande.

Een man die salafistische bendes steunt en op een evenement rond verdraagzaamheid komt spreken en dit dan nog voor politieke vluchtelingen die Syrië en zijn sectaire oorlogen ontvlucht zijn is gewoon hallucinant. Maar ja, hij schrijft columns in De Standaard en dus zal dat wel kwaliteit opleveren. Denkt men.

Willy Van Damme

NASCHRIFT:

Volgens nagekomen informatie zou de beslissing om Chams Eddine Zaougui uit de nodigen voor een voordracht in het Dendermondse asielcentrum niet gekomen zijn van de stad Dendermonde maar van de federale overheidsinstelling Fedasil die dat centrum ook beheert. Zij is een partner van Dendermonde voor dit project rond verdraagzaamheid.

Een uitnodiging die toch hoogst merkwaardig is. Immers wie in België oproept om in Syrië tegen de regering te gaan vechten riskeert tegenwoordig – en terecht – jaren cel. Hetzelfde zou toch mogen zijn voor iemand die oproept om hen luchtafweerraketten te bezorgen. Dat is toch steun aan de terreur.

Theo Francken - 2

Fedasil, een instelling die valt onder staatssecretaris Theo Francken, nodigde een vriend van de Syrische jihadisten uit om voor uit Syrië, Irak, en Afghanistan gevluchte kinderen te komen spreken. Kinderen die op de vlucht zijn voor het geweld veroorzaakt door die jihadisten. Mooi initiatief die dag van de (sic) verdraagzaamheid. En die vlag naast hem ligt sindsdien in de kringloopwinkel tevergeefs te wachten op kopers.

Bovendien heeft Chams Eddine Zaougui tot op heden en na dus straks zes jaar nog geen woord van kritiek geuit op die door hem als ‘rebellen,’ omschreven jihadisten. Wat logischerwijze doet veronderstellen dat hij akkoord gaat met hun praktijken.

En dat is o.m. het te pletter gooien van homoseksuelen, het thuis opgesloten houden van vrouwen, het onthoofden van slechte moslims en anders gelovigen, het verbieden van muziek en het vernielen van het Syrische erfgoed. Passend volk dus voor bij een dag rond de verdraagzaamheid.

Bovendien roept naast die jihadisten alleen Saoedi-Arabië op tot het geven van luchtafweergeschut aan Al Qaeda en haar bondgenoten. De andere ‘vrienden’ van die jihadisten zoals de VS willen dat niet.

In die zin is het goed te weten dat Fedasil valt onder staatssecretaris Theo Francken van de N-VA. Waarbij twee van diens partijgenoten, met daarbij fractieleider Peter De Roover,  eind vorig jaar totaal onverwacht en ieder apart op Knack.be een ferm pleidooi hielden ter verdediging van datzelfde Saoedi-Arabië. Een land dat volgens recente Amerikaanse documenten samen met Qatar ISIS bewapende.

Zou Fedasil zitten broeden op een nieuwe stroom vluchtelingen uit Syrië door iemand als jihadistenvriend Chams Eddine Zaougui uit te nodigen? Kwestie van Fedasil bezig te houden? Of zou men nieuwe Syriëstrijders onder die vluchtelingen willen rekruteren? Ja, want volgens onze spreker zijn dat ginds toch helden die al onze steun, incluis luchtafweergeschut, behoeven.

Willy Van Damme