Covid-19 – Verdere discussie over hydroxychloroquine – Didier Raoult in nauwe schoentjes

De Franse specialist Didier Raoult heeft gisteren met een video dan toch gereageerd op de in het blad The Lancet gepubliceerde studie (1) over het gebruik van hydroxychloroquine bij de behandeling van patiënten die besmet zijn met het covid-19 virus.(2) Daarin valt hij die studie als zijnde ‘rommelig’ frontaal aan. Ze is in zijn ogen waardeloos vooral omdat men zich baseert op de data van al de in hospitalen opgenomen patiënten. En dat zijn er tienduizenden uit honderden ziekenhuizen.

Repliek Didier Raoult

Daarin werd melding gemaakt van een groter overlijden vooral in het geval men daarbij naast hydroxychloroquine ook gebruik maakt van het antibioticum azithromycine waarvan het gekend is dat het hartritmestoringen kan veroorzaken.

“Wij hebben hier in ons hospitaal al 4.000 patiënten verzorgd met die combinatie van hydroxychloroquine en azithromycine en geen enkele geval van hartfalen gehad.” stelt hij. “Men baseert zich gewoon op statistische gegevens terwijl ik zieken behandel en de resultaten bekijk”, is zowat de essentie van het meer dan 9 minuten durende in het Frans gevoerde gesprek.

didier-raoult

De Franse arts Didier Raoult reageerde op de door het tijdschrift The Lancet gepubliceerde studie over het mee door hem gepropageerde geneesmiddel hydroxychloroquine, een al jaren bestaande antimalariamiddel. Een medicijn dat men nu op experimentele basis zowat overal ter wereld gebruikt bij patiënten met covid-19. De kritiek werd groot en zijn repliek lost dit zeker niet op. Vragen blijven ook onbeantwoord. Hij noemt de studie ‘rommelig’.

Het probleem hier is natuurlijk dat die wetenschappers die deze studie maakten zich juist ook baseerden op data maar dan niet op zijn gegevens maar op die van tienduizenden andere patiënten in honderden ziekenhuizen wereldwijd.

Zijn die gegevens dan fout en de zijne juist? Volgens hem blijkbaar wel. De discussie zal hier, dat is zeker, nog wel een tijd verder gaan. Probleem voor hem is ook dat dit niet de eerste studie is die zich tegen hem keert.

Maatregelen tegen hydroxychloroquine

En dan is er nog de kritiek op zijn eerste gepubliceerde studie (3). Hij had van de overheid op 6 maart de toelating gekregen om hydroxychloroquine te gebruiken en de studie liep tot 16 maart.

Toch heeft men het in dit op 20 maart gepubliceerde artikel over een studie met een tijdsspanne van 14 dagen. Liegt men hier, een foutje of werkte hij met dat medicijn zonder toestemming van de overheid? Wat een zware schending van de ethische regels zou zijn.

Ook werd de studie op 16 maart afgewerkt en reeds op 17 maart door het betrokken tijdschrift aanvaard. Wat wil zeggen dat de peerreview, het nakijken van de studie door niet-betrokken gekwalificeerde wetenschappers, wel geteld 1 dag vergde. Wat o.a. bij Elisabeth Bik als ongeloofwaardig wordt gezien (4). Het is een kritiek waarop hij voor zover geweten tot heden nog geen antwoord gaf.

Intussen heeft als gevolg van die in The Lancet gepubliceerde studie de Wereldgezondheidsorganisatie haar visie op hydroxychloroquine gewijzigd en van haar lijstje van mogelijke behandelingen geschrapt. Ze beloofde ook een diepgaand onderzoek naar de werking van dit medicijn. (5) Iets wat al maanden geleden had moeten gebeuren.

Hetzelfde in Frankrijk waar de Franse minister van Volksgezondheid Olivier Véran na overleg met de medische wereld het gebruik bij patiënten met vergevorderde covid-19 heeft afgeraden.

Hij wil ook de regels aanscherpen waarbij artsen op experimentele basis de toelating krijgen om geneesmiddelen te gebruiken voor ziektes andere dan waarvoor ze feitelijk dienen. Wat hier het geval was. Het is een ander welgekomen gevolg van die studie. (2)

Willy Van Damme

1) The Lancet, 22 mei 2020, Mandeep R. Mehra MD, e.a. “Hydroxychloroquine or chloroquine with or without a macrolide for treatment of COVID-19: a multinational registry analysis”  https://www.thelancet.com/journals/lancet/article/PIIS0140-6736(20)31180-6/fulltext

2) Gomet Santé, 25 mei 2020, Richard Michel, ‘[Vidéo] Didier Raoult dénonce « l’étude foireuse » du Lancet contre l’hydroxychloroquine”, https://gomet.net/raoult-etude-lancet/

3) International Journal of Antimicrobial Agents, 20 maart 2020, Gautret Philippe e.a., ‘Hydroxychloroquine and azithromycin as a treatment of COVID-19: results of an open-label non-randomized clinical trial.’ https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0924857920300996

4) Science Integrity Digest, 24 maart 2020, Elisabet Bik, ‘Thoughts on the Gautret et al. paper about Hydroxychloroquine and Azithromycin treatment of COVID-19 infections’. https://scienceintegritydigest.com/2020/03/24/thoughts-on-the-gautret-et-al-paper-about-hydroxychloroquine-and-azithromycin-treatment-of-covid-19-infections/.

– For Better Schience, 22 april 2020, Leonid Schneider, ‘Chloroquine witchdoctor Didier Raoult: barking mad and dangerous’. https://forbetterscience.com/2020/04/22/chloroquine-witchdoctor-didier-raoult-barking-mad-and-dangerous/

5) The Guardian, 25 mei 2020, ‘WHO halts hydroxychloroquine trial for coronavirus amid safety fears’. https://www.theguardian.com/world/2020/may/25/who-world-health-organization-hydroxychloroquine-trial-trump-coronavirus-safety-fears

Naschrift:

Volgens een op 20 mei in het tijdschrift Entreprende verschenen brief gericht aan uitgever Robert Lafont geschreven door dokter Didier Raoult zou hij op het einde van deze zomer Frankrijk verlaten en als professor aan de slag gaan aan de faculteit voor geneeskunde van de Universiteit van Beijing.

Blijkbaar wordt het hem in Frankrijk te heet onder de voeten. En als we sommige verhalen moeten geloven zal er in Marseille een gevoel van bevrijding te horen zijn. De laatste zin van zijn brief is de belangrijkste. Ik heb ooit het dossier van de van zijn titels beroofde gewezen Gentse toxicoloog en professor Aubin Heyndrickx gedaan en sommige aspecten van dat dossier komen hier terug. (6)

De brief:

Ayant fait partie des rares journalistes à avoir eu un comportement exemplaire durant cette période, j’en profite pour vous réserver la primeur d’une information : mon départ prochain pour la Chine (d’ici la fin de l’été). J’ai en effet été recruté en qualité de Professeur par la Peking University (PUHSC), la faculté de médecine la plus réputée du pays, qui se trouve être très en pointe dans le domaine de la virologie. Il est devenu très compliqué d’entreprendre des projets de recherche dans le domaine de la santé en France, le secteur étant rongé par les querelles partisanes, la bureaucratie tentaculaire et le politiquement correct. 

6) Entreprendre.fr, 20 mei 2020, Georges Dorgelès, ‘Exclusif : le Professeur Didier Raoult quitte la France pour rejoindre une grande université chinoise’. https://web.archive.org/web/20200520114311/https://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:YlyThThc4n0J:https://www.entreprendre.fr/professeur-didier-raoult-quitte-france-pour-rejoindre-universite-chinoise/

Naschrift 2

De bovenvermelde brief van Didier Raoult aan uitgever Robert Lafont is door de uitgever van Entreprendre ingetrokken. Didier Raoult zegt dat hij die nooit verstuurde en dus vals is. Diens studie is intussen ook wegens onwetenschappelijk ingetrokken.

Ook ingetrokken is het artikel welke vorige maand in The Lancet verscheen over het gebruikt van hydroxychloroquine. Dit op vraag van de auteurs. Zij baseerden zich op hospitaalgegevens van een bedrijf Surgisphere maar die cijfers blijken nep te zijn. Zoals trouwens ook dat bedrijfje. Intussen zijn volgens ruwe schattingen al tijdens deze pandemie een 386.000 doden gevallen met een 6,5 miljoen besmettingen.

Knack bericht over Rusland en covid-19

Het zal zeker ook de redactie niet ontgaan zijn dat men vanuit het Westen al enkele jaren een economische en politieke oorlog voert tegen Rusland. En voor wie over Rusland bericht is het daarom essentieel om bij zijn berichtgeving daar rekening mee te houden wil men niet in de val van de propaganda trappen. Onderdeel van die oorlog is immers zoals steeds er heel veel propaganda is.

Het is voor de journalist dan geboden om voorzichtig te zijn. Maar dat lijkt onze media geheel te ontgaan. Ook Jeroen Zuallaert behoort tot die categorie (‘Het eindexamen van De Robot’, Knack 22 april 2020).

DSC_0685

Het door de Nederlandse overheid gefinancierde Instituut Clingendael (foto) is voor onze media de bron van alle wijsheid wanneer het gaat over onderwerpen als China, Rusland, Venezuela, Irak en Syrië. Landen waartegen de VS en NAVO, en dus Nederland, oorlog voert.

Voor zijn verhaal over covid-19 en Rusland gaat hij voor hun visie te raden bij het instituut Clingendael, een onderdeel van de Nederlandse regering, de Crisis Group, gefinancierd door de Amerikaanse miljardair George Soros, een der grote financiers van de tegen Rusland gerichte kleurenrevoluties in o.m. Georgië en Oekraïne, en Mark Galeotti van het Royal United Services Institute dat behoort tot het Britse leger.

Met andere woorden hij gaat te biechtte bij diegenen die oorlog voeren tegen Rusland. Anderen komen niet aan bod. Eenzijdigheid troef dus. Dat je dan een karikatuur van Rusland krijgt kan natuurlijk niet verbazen.

Zo lijkt het alsof er in Rusland maar een oppositiepartij is en dat is die van Alexei Navalny. De man die men vanuit het Westen geld toestopt om oppositie te voeren en na een klacht van de Franse onderneming Yves Rocher wegens fraude tot een gevangenisstraf werd veroordeeld.

Dat er in de Doema, het Russische parlement, meerdere oppositiepartijen zitten lezen we dan niet. Maar bronnenkritiek, de essentie van elke journalistiek, lijkt een onmogelijke zaak. En de resultaten laten zich dagelijks voelen.

Willy Van Damme

Iemand nog een vat olie?

Er is nu dus met een akkoord voor het verminderen van de olieproductie een einde gekomen aan de ruzie tussen Rusland en Saoedi-Arabië over de toestand op de internationale oliemarkt. Gezien de globale pandemie met het coronavirus kon dat ook moeilijk anders.

Verschillende strategie

Wereldwijd is er immers een massale krimp van de economie waardoor de vraag naar olie enorm gedaald is. Men spreekt van een daling van de olieconsumptie van 30%, dit op een dagelijks verbruik van 100 miljoen vaten olie per dag. Wat betekent dat we op dit ogenblik ongeveer 70 miljoen vaten verbruiken. En dus is het vechten op de internationale oliemarkten om die olie verkocht te krijgen.

De ruzie tussen Rusland en Saoedi-Arabië ontstond toen in China de uitbraak van het virus het land al zwaar trof en de economie een stevige klap bezorgde. Mede als gevolg van de uiterst strenge sanitaire maatregelen dankzij welke het land trouwens veel mensenlevens kon redden. De ruzie ging dus om een verschil in strategie tussen beide oliereuzen.

Rusland wou eerst nog uitkijken wat de gevolgen voor de wereldwijde olieverkoop ging zijn en en zien hoe die de prijs al neerwaarts duwde. En zo de VS in problemen bracht. Saoedi Arabië wou de productie snel beperken en dus binnen OPEC+ nieuwe afspraken maken.

Dat is de organisatie van grote olieproducerende landen en een tiental andere producenten met vooral dan Rusland. Maar zonder de VS. Het was en is OPEC+ die de markt reguleert.

170316-D-SV709-036

De Saoedische sterke man kroonprins Mohammed bin Salman dacht slim te spelen en begon massa’s olie op de markt te gooien en er nog kortingen bovenop te geven. Gelijktijdig klapte de wereldeconomie door het coronavirus geheel in elkaar. Met als resultaat dat de olieprijs naar de bodem ging. Het werk dus van een (sic) genie en een echte filles à papa.

Waarop Saoedi-Arabië plots om op Rusland wraak te nemen de wereld met haar olie overspoelde. Met een extra productie van ongeveer 2 miljoen vaten tot een 12,4 miljoen. Gelijktijdig echter zette het virus haar vernietigende werk ook in de EU en zelfs in de VS verder. De wereldeconomie werd als het ware midscheeps geraakt.

Opslagplaatsen bijna vol

Ondanks de aangeboden grote kortingen raakte Saoedi-Arabië haar extra olie echter bijna nergens kwijt en ging de prijs zeer snel neerwaarts richting 20 dollar per vat en dreigde die zelfs door deze bodem te zakken. Ook ontstond het vooruitzicht dat wereldwijd zowat alle olieopslagplaatsen vol raakten.

Wanneer is onduidelijk want het gaat hier onder meer over de strategische reserves die elk land heeft en die zijn zowat staatsgeheim. Algemeen wordt verwacht dat die in de tweede helft van mei vol zouden zijn. En dan is het gedaan met het zomaar pompen van olie want het is dan wachten tot een van deze opslagplaatsen leeg komt te staan. Het is op dat ogenblik in de rij staan wachten.

Maar gezien de enorme krimp in de wereldeconomie is deze overproductie niet zomaar te regelen. Bij vorige oliecrisissen kon men het oplossen door simpelweg enkele miljoenen vaten uit de markt te halen. Nu dienden er minstens 20 miljoen vaten minder opgepompt te worden. De gezamenlijke productie van twee der drie grootste olieproducenten.

En zelfs dat cijfer lijkt te weinig want het dagverbruik zou nog maar 70 miljoen vaten bedragen. Men dreigde dan ook in een toestand te raken waar men de olie zelfs niet meer aan de straatstenen kwijt raakte. Zelfs al gaf men er nog een geschenk met strik bovenop.

Trump slaat in paniek

Het land dat het meest in de problemen kwam was echter de Verenigde Staten. Deze was het voorbije decennium – Mede door via embargo’s tegen o.m. Iran en Libië de olieprijs op te drijven tot zelfs bijna 120 dollar per vat (1) – dankzij de olie uit schaliegesteente uitgegroeid tot ‘s werelds grootste olieproducent. Goed voor in maart dagelijks ongeveer 13,1 miljoen vaten. Rusland haalde er dan 11,29 miljoen boven.

Maar de VS heeft volgens persbureau Bloomberg voor haar olieproductie uit dat schaliegesteente een prijs van minstens 47 dollar nodig. En met 20 dollar per vat komt die sector in financiële nood. Whiting Petroleum uit Denver, Colorado heeft trouwens al de faling aangevraagd. En de meeste anderen dreigen dezelfde weg te moeten op gaan. Waarom olie pompen als je er geld mee verliest?

1

Een jaknikker waarmee men olie bovenhaalt. Nogal wat van die machines zullen dit jaar werkloos zijn.

Een ramp voor de VS en zeker voor Donald Trump want de olie-industrie is een zaak van staten zoals Texas en North Dakota waar Trump bij de vorige presidentsverkiezingen veel stemmen haalde. Er hangen bovendien aan die industrie ongeveer 2,5 miljoen jobs vast. En nog erger is dat de VS dan terug op grote schaal olie zal moeten invoeren.

Dat Trump toen men de 20 dollar per vat naderde dan naar de Russische president Vladimir Poetin en de Saoedische sterke man kroonprins Mohammed bin Salman telefoneerde wekt geen verbazing. Hij wou duidelijk nieuwe afspraken rond de olieproductie om zo de prijs op te drijven.

Poetin de redder in nood

De Amerikaanse president contacteerde dus meerdere malen aartsvijand Rusland om afspraken te maken rond de olieprijs, een cruciale zaak voor de VS. Wie is hier dan de baas? Niet dat Saoedi-Arabië en Rusland het hier zomaar voor het zeggen hebben. Het is samen pompen of verzuipen.

Uiteindelijk bereikte men na dagenlange onderhandelingen een akkoord waarbij merkwaardig ook de G20, de twintig landen met de grootste economie, betrokken waren.

Het is op dit ogenblik dus niet OPEC dat aan de touwtjes trekt en zelfs OPEC+ niet zoals de voorbije jaren gebeurde, maar zowat alle landen van enig belang in de wereldeconomie. Logisch want er moest immers minsten 20 miljoen vaten uit de markt gehaald worden. Een enorme taak.

Na vier dagen kwam men dan tot een akkoord waarbij OPEC+ beloofde bijna 10 miljoen vaten minder te pompen met de rest voor landen als de VS, Brazilië, Canada en Noorwegen die ook nog eens tien miljoen vaten moesten inleveren. Details over de concrete afspraken werden echter niet gegeven. Waardoor natuurlijk de vraag rijst wat dit akkoord dan wel waard is.

1

Gigantische hoeveelheden modder gooide men vanuit de VS al over de Russische president Vladimir Poetin. Nu echter had men hem nodig en volgden vanuit Washington dagenlange smeekbeden aan zijn adres om de Amerikaanse olie-industrie toch maar te helpen. De ‘almachtige’ VS.

Zo is er het probleem van Mexico dat volgens de afspraken 400.000 vaten moet inleveren. Maar president Andrés Manuel Lopez Obrador wilde maar tot 100.000 gaan waardoor zondagavond gans het akkoord nog op de klippen dreigde te lopen. Tot Donald Trump plots beloofde om die extra 300.000 vaten voor eigen rekening te nemen. Hij ging dat, stelde hij, later dan wel met Mexico regelen.

Een bizar verhaal. Zeker daar men Obrador tot de Latijns-Amerikaanse nationalistische kant moet rekenen. En die leeft op erg slechte voet met de VS. Zie maar naar Nicaragua, Ecuador, Argentinië en Venezuela. Het lijkt dan ook te tonen dat Trump dringend een akkoord over prijsafspraken wou met het oliekartel. Wat toch raar is voor een land en president die zich de verdedigers van de vrije markt noemen.

Naar 30 dollar per vat?

Dat er groot scepticisme is over dit akkoord wekt natuurlijk geen enkele verbazing. Twintig miljoen vaten lijkt gezien de toestand van de wereldeconomie te weinig en bovendien gaat het akkoord pas in op 1 mei. Verder is er het feit dat men geen exacte cijfers geeft over wie wat gaat doen.

1-

De Amerikaanse president Donald Trump wou kost wat kost zijn bevriende olieboeren uit Texas en North Dakota redden en belde dan maar aan bij aartsvijand Poetin. Van een vernedering gesproken.

Ja, er is het verhaal dat Riyad 2,5 miljoen vaten minder gaat bovenhalen en Rusland een gelijkaardig getal met Irak 1 miljoen vaten. Maar dan begint het gegoochel met allerlei getallen. Zo is er de vraag van welk niveau men zal vertrekken.

Saoedi-Arabië is de voorbije twee maanden immers begonnen met het massaal oppompen van olie. Daarom dat men de productiehoeveelheid van oktober 2018 gaat nemen als basis voor de berekeningen.

Maar dan leveren de Saoedi’s veel meer extra olie in dan die 2,5 miljoen vaten waarvan sprake is. En blijkbaar is dat ook zo voor Koeweit en de Verenigde Arabische Emiraten. De olieprijs is sinds het akkoord tot stand kwam dan ook blijven dalen. Van 34 dollar voor Brent (2) toen Trump zeer voorbarig een akkoord aankondigde tot 31,2 dollar donderdag.

Wanneer herneemt de economie?

Dit productievolume en prijsafspraken tellen wel alleen maar voor de maanden mei en juni. Daarna zou er een geleidelijke over twee jaar lopende afbouw van die restricties komen. Vermoedelijk zal de olieprijs dit jaar nog zeker rond de 30 dollar blijven hangen. Alles hangt echter af van de evolutie van de wereldeconomie.

Draait die terug op volle toeren dan zal die prijs stijgen tot misschien terug 60 dollar. De eerste tekenen komende uit China zijn dat de economie daar al goed aan het hernemen is. Deze maand zou de olie-invoer er zelfs met een 10% stijgen. Maar China is afhankelijk van haar afzetmarkten in de rest van de wereld en daar zal het nog een tijd vergen voor alles herneemt. Hier dient men te rekenen op 2021, niet eerder.

Jacht - Kroonprrins Mohammed bin Salman - 300 miljoen pond sterling - 3

Het jacht van prins Mohammed bin Salman. Kostprijs 300 miljoen dollar. Dit zonder de vele extra’s. Het bezit onder meer twee landingsplaatsen voor helikopters en een bioscoop. Gekocht toen bioscopen in zijn Saoedi Arabië nog verboden waren.

Voor de VS is het dus wachten tot wereldwijd de industrie en de dienstensector met de consumptie terug op volle kracht voorwaarts stomen. Wel stijgt als gevolg van de milieumaatregelen de vraag naar olie veel minder snel dan voorheen. Er is wel een groei maar die vlakt af.

Begrotingsproblemen

Ogenschijnlijk lijkt Saoedi-Arabië hier de grote winnaar te zijn want het oppompen van die olie kost haar gemiddeld maar 10 dollar per vat. En dan levert een prijs van 30 dollar een toch wel mooie winst op van 20 dollar.

Maar de wijze waarop de Saoedische koninklijke familie met de centen omgaat toont dat zij de grote verliezer zijn. Met geld gooien lijkt voor die vele honderden prinsen en prinsessen geen enkel probleem. Het is er de regel. Kroonprins Mohammed bin Salman die op enkele weken tijd een groot Frans kasteel, ‘s werelds grootste jacht en het duurste schilderij kocht gaf het voorbeeld.

Om haar begroting in evenwicht te houden heeft Riyad immers een olieprijs van 80 dollar nodig. En dan is die 30 dollar veel te laag. Vijftig dollar om exact te zijn. De Saoedi’s zijn dan ook al wat jaren gewoon hun reserves tegen een sneltreinvaart aan het opsouperen. Het is de waanzin in het kwadraat.

Bij Rusland is de begroting opgemaakt op basis van een olieprijs van ongeveer 40 dollar en hier is er dus qua begroting eveneens een verlies en dient men nu de reserves aan te spreken. Die zijn echter hoog en zolang dit geen jaren duurt zal men aan de uitgavenzijde niet moeten snijden. Het nieuwe akkoord is dus zo te zien leefbaar voor Moskou.

En voor de VS is het dus terug wachten tot de olieprijs opnieuw naar 60 dollar gaat. Veel olieboeren zullen intussen wel failliet zijn maar er zijn in de VS altijd wel durvers te vinden die opnieuw willen starten. Indien de prijs goed is.

De huidige situatie toont aan dat de VS geen echte voorstander zijn van de vrije markt zoals ze graag stellen. Dit is alleen het geval zolang het hen goed uitkomt. Het toont ook aan dat de macht van OPEC en zo de Saoedi’s gebroken is. Ze moeten minstens Rusland aan hun zijde krijgen. En in nood kent men zijn vrienden.

Dat is duidelijk ook zo voor de VS wier president plots bijna dagelijks bij aartsvijand Poetin smekend aan de lijn hing. Het ganse verhaal bewijst nogmaals dat Rusland een speler van wereldniveau is. Hoe erg bepaalde landen en hun lakeien dat ook vinden, het is de realiteit.

Willy Van Damme

1) Toen men in de VS begon met de ontwikkeling van de olie- en gaswinning uit schaliegesteente hadden de Amerikaanse olieboeren wegens de dure opstart een prijs van 100 en meer dollar per vat nodig om rendabel te zijn.

Toen de prijs dan naar 60 dollar ging was dat geen probleem meer voor de VS want de ontwikkelingskosten waren achter de rug en men wist de productie ook goedkoper te maken. Dat die prijs op zeker ogenblik tot 120 dollar per vat opliep dient dan ook vooral hier gezocht te worden.

2) Het betreft hier Brent Crude genoemd naar een veld voor de kust van Shetland. Het is de oliesoort die richtinggevend is voor de prijs van andere kwaliteiten. Olie dient men te raffineren en naar gelang het gewenste eindproduct dat men wil bekomen dient men meerdere olietypes met elkaar te vermengen. Het is de reden waarom de VS toch nog olie moest invoeren om zo de soms nodige mix te bereiken. een andere oliesoort is West-Texas Intermediate.

NASCHRIFT: Een dollarcent

Vandaag maandag 20 april is een historische dag in de geschiedenis van de oliehandel. Wie vandaag in de VS olie wou verkopen voor levering in mei kreeg op zeker ogenblik voor een vat West-Texas Intermediate (WTI), en dat is bijna 159 liter, nog welgeteld 0;01 dollar. Een dollarcent en dat is minder dan een eurocent. Een uiteraard nooit geziene toestand. Tegen de namiddag steeg de prijs dan toch nog iets tot  27 cent.

Het probleem is simpel. Alle opslagtanks in de VS zitten boordevol en er kan dus niets meer bij. En dan rest er de Texaanse olieproducenten niets anders op dan alles stil te leggen. Waarbij uiteraard de faling naderbij komt. Voor levering in juni is er wel, voorlopig, nog 20 dollar per vat te krijgen. Maar wie weet wat volgende maand wordt. Ook de prijs voor Brent daalt maar zit nog wel iets boven de dertig dollar per vat.

Reuters had het in haar berichtgeving ’s avonds zelfs over een negatieve prijsvorming voor het einde van de dag. Met andere woorden: Men moest de kopers dus op zeker ogenblik nog betalen om de olie kwijt te raken. Origineel natuurlijk. Reuters schreef over een prijszetting van -1,43 dollar per vat. Brent Crude was deze avond ook al gezakt tot 26,23 dollar. Iemand nog olie?

Corona – Nepnieuws bij De Standaard

De Amerikaanse politicoloog Niall Ferguson heeft het in zijn wekelijkse column in De Standaard (Xi Jinping is ons antwoorden schuldig, 6 april 2020) over de Chinese doctor Lai Feng van het Centraal Hospitaal in de stad Wuhan.

Deze was blijkbaar eind december diegene die als een der eersten de Chinese overheid waarschuwde voor de gevaren van het virus. Zij is sinds zij hierover openlijk kritiek op de regering leverde verdwenen stelt de man in zijn column.

Lai Feng - Doctor Central Hospital Wuhan - Corona - COVID-19

Een reactie van doctor Lai Feng van 1 april op Weibo. Het verhaal over doctor Lai Feng is een van de serie verhalen met nepnieuws over COVID-19 in onze media. Dat de Chinese cijfers over dit virus niet kloppen hoeft men niet te betwijfelen. Maar hetzelfde kan men zeggen over de cijfers van alle landen wereldwijd.

Vraag is of er bewijzen zijn dat dit massaal gebeurde en dat dit kwaadwillig was. Dat is er nergens. Cijfers geven een richting aan, meer niet. Alleen in Japan zou men die kwaadwilligheid kunnen vermoeden omwille van de plotse sterke stijging van het aantal mensen met die besmetting na het verplaatsen van de Olympische Spelen naar 2021.

Een verhaal dat ook de voorbije drie weken in vele westerse massamedia te lezen was. Nu zit zij echter regelmatig op Weibo, de Chinese versie van Twitter, te schrijven en gaf ze op 3 april zelfs een lezing. Raar voor een verdwenen dame. Zie print screen in bijlage.

Recent kwam onze Staatsveiligheid ons waarschuwen voor nepnieuws afkomstig van o.m. China. Misschien kan men daar ook eens kijken naar de VS of De Standaard.

Willy Van Damme

Ros Beiaardommegang verplaatst naar 30 mei 2021

Wat velen al vreesden of verwachten is dan toch werkelijkheid geworden. Als gevolg van de pandemie rond COVID19 zal de Dendermondse Ros Beiaardommegang dit jaar zoals voorzien voor 24 mei niet plaats hebben. Volgens burgemeester en voorzitter van het Ros Beiaardcomité Piet Buyse wordt er intern nog altijd wel verder gewerkt aan de komende ommegang, maar met nog maar 59 dagen te gaan was de datum van 24 mei in de praktijk niet meer haalbaar.

Geen flauw afkooksel maar topkwaliteit

Naar hij stelde waren er vanuit het verenigingsleven, het essentieel onderdeel van de stoet, en vanuit de noodzakelijke leveranciers vragen en vreesde men daar voor problemen met die datum.

DSC_0007

Bij de technische dienst van de stad werkt men nog steeds naarstig verder aan de bouw van de ganse serie wagens voor de Ros Beiaardommegang..

“Verenigingen moeten zich voorbereiden en repeteren en dat is met de verwachte verlenging van de quarantainemaatregelen erg moeilijk. En wij willen de Dendermondenaars en alle anderen die er naar uitkijken een kwaliteitsvol topevenement presenteren en geen flauw afkooksel”, aldus Piet Buyse (CD&V).

Een van de problemen was verder dat er bij de Ros Beiaardommegang ook groepen en mensen uit Nederland  en Frankrijk deelnemen en ook daar zijn er zeer strenge maatregelen genomen. Mogen die bijvoorbeeld tegen dan al over de grens?

Daarom werd nu gekozen voor een nieuwe datum en na lang bestuderen van de kalender voor 2021 werd gekozen voor 30 mei. De winter- en vakantieperiode zijn hierbij uitgesloten want men moet zich ook terdege kunnen voorbereiden.

Waarbij herfst en winter klimatologisch niet kunnen. Met verder in april de paasvakantie. En dan zijn er de grote gelijkaardige activiteiten in het land van begin mei zoals de Kattenstoet in Ieper en de Heilige Bloed Processie in Brugge. En dus viel de datum op zondag 30 mei.

DSC_0818

Wie de voorbije winter bij nacht, regen en bittere kou twee nachten lang heeft staan aanschuiven voor een tribuneticket blijft zijn plaats behouden. Zo niet krijgt hij zijn geld terug.

Een ander probleem is dat veel mensen dagen na elkaar in de kou en bij regen al hebben staan aanschuiven voor een tribunekaart en die tickets wil men behouden zien. Er is dan een akkoord gezocht met de leverancier van de 14 voorziene tribunes en dat is gelukt. Wie een ticket heeft voor een specifieke plaats blijft die behouden.

“De leverancier kan ze blijven leveren want er zijn er niet veel die een dergelijk groot volume aankunnen. Wie wil kan zijn geld terugkrijgen de anderen behouden gewoon hun voorziene plaats”, stelt Piet Buyse nog verder. Er worden voor deze ommegang tot minstens 50.000 toeschouwers verwacht.

Willy Van Damme

Naschrift:

De Rosse Buurtenstoet die normaal op 26 april moest plaats hebben en een soort eerbetoon van de buurten en deelgemeenten van Dendermonde aan het Ros Beiaard zal ook naar latere datum verhuizen. Een nieuwe datum zal geprikt worden zodra de werkgroep terug kan samenkomen. Als gevolg van de quarantainemaatregelen kan dit op dit ogenblik niet.

Syrië–Nepberichten van AFP

Dat het Franse staatspersbureau Agence France Presse (AFP) onbetrouwbaar is kan moeilijk betwist worden. Alhoewel een aantal Franse media mede-eigenaar zijn is het toch in essentie de woordvoerder van de Franse regering. En dat is merkbaar in bijvoorbeeld zijn berichtgeving over China en Syrië.

China is de vijand van de NAVO en daarom is elk negatief verhaal over Hong Kong bij westerse persbureaus tegenwoordig welkom. Dat bleek al eerder met hun berichtgeving over de rellen in Hong Kong toen AFP via een zogenaamde fact check onthulde dat de beelden van november vorig jaar van een door Hong Kongse betogers in brand gestoken tegenstander nep was.

Gruwel in Sarmin? 

Het was, stelde AFP, gewoon een acteur die deed alsof om zo die veelal jonge betogers in diskrediet te brengen. Alleen had het persbureau die zware beschuldigingen niet echt onderzocht en moest ze kort nadien dan maar hun fout toegeven.

Idlib - Saraqib - Militaire Situatie - 5 - 09-02-2020

De frontlijn in de provincie Idlib in de regio Idlib-Saraqib op 9 februari 2020. Verder raakte het Syrisch leger niet. Het verlegde haar focus nadien immers naar het zuiden van de provincie en de M4 en naar de stad Aleppo in het noorden. Sarmin bleef steeds in handen van al Qaeda en haar bondgenoten.

Nog bruiner bakt AFP het vandaag met een verhaal over de Syrische provincie Idlib en de toestand in de stad Sarmin die vlakbij de provinciehoofdstad Idlib ligt. (1) Daar vertelt een zekere Malek Haj Khalil die stelt een inwoner van dit stadje te zijn:

“When the army came, it poured out all the hatred it has against us… targeting civilians and their houses,”

“Toen het leger kwam toonde het al zijn haat die het tegen ons heeft …. schoot op burgers en hun huizen.”

Er is echter een probleem met dit verhaal. Het Syrische leger heeft Sarmin nooit kunnen bevrijden. Het stopte met haar offensief immers in de stad Nayrab, een vijf kilometer oostwaarts van Sarmin. Tijdens het Turks en jihadistisch tegenoffensief van begin deze maand werd Nayrab trouwens heroverd door al Qaeda & Co.

Agence France Presse heeft al maanden met toestemming van al Qaeda er minstens een correspondent en een fotograaf lopen. Uiteraard weten die perfect dat het Syrisch leger nooit in Sarmin geraakte. Maar als men op een goed voetje wil staan bij al Qaeda dan moet men hun ook plezieren en al eens voor woordvoerder spelen. Zeker als de Franse regering en eigenaar van AFP daar geen probleem over maakt.

image

AFP beweerde bij lokale ziekenhuizen in Hong Kong nagetrokken te hebben of daar ergens op die 11 november 2019 een man met brandwonden was opgenomen. Ze ontdekte er geen, stelde ze, en noemde dit verhaal dus nep. Tot het Prince of Wales Hospitaal in de stad Sha Tin in een persmededeling stelde dat zij die dag een man met zware brandwonden hadden opgenomen. AFP gaf nadien toe dat onvoldoende te hebben uitgezocht. Voor de klassieke media is alles wat AFP schrijft zowat het evangelie. Het blijken integendeel soms wel heel grove leugens te zijn.

Het verhaal van AFP lijkt dan ook nep en wil bewust al Qaeda in een goed daglicht stellen en de regering In Damascus, de tegenstander van die terreurorganisatie, bekladden.

De beweringen van AFP doen denken aan het recente verhaal in De Standaard van Koen Vidal die in wezen alleen op basis van geruchten beweerde dat het Syrisch leger systematisch alle huizen leeg haalt en zelfs met de raamkozijnen gaat lopen.

Men zegt in onze media dat de pers in China, Rusland, Iran en Syrië onbetrouwbaar is en de spreekbuis zijn van de plaatselijke regering. Wat goed mogelijk is maar die in de EU en de VS tonen voor een goed oplettende en kritische burger hoe leugenachtig ook deze wel kunnen zijn en gewoon herhalen wat hun regering zegt. Maar ja, een gewone lezer weet niets over Sarmin en dus slikt die dit fake news. Zo werkt berichtgeving.

Willy Van Damme

1) Naharnet, 13 maart 2020, AFP, Idlib: Syria’s ‘Forgotten City’ Targeted for Revenge by Assad. http://www.naharnet.com/stories/en/270068-idlib-syria-s-forgotten-city-targeted-for-revenge-by-assad

Syrië–Turkije krijgt nul op het rekwest

Nadat hij al Moskou had bezocht en er de deur in zijn gezicht gesmeten kreeg trok onze Turkse president-bedreiger Recep Erdogan naar Brussel bij de NAVO en de EU voor het lobbyen naar steun voor zijn oorlogspolitiek tegen Syrië. En ook hier sloeg men de deur zonder veel zoete woordjes in zijn gezicht.

Uiteraard stelden Charles Michel, Voorzitter van de Europese Raad, en Jens Stoltenberg, de Noorse secretaris-generaal van de NAVO, dat allemaal in omzwachtelde termen maar telkenmale was het over de ganse lijn negatief. Geen nieuwe steun van de NAVO. De toon tegen Erdogan was zelfs nog harder dan de eerdere verklaring van de NAVO over de zaak.

Turks soldaat - Overlijdensbericht - 2 maart 2020_thumb[4]

Het Turkse leger verloor bij haar operatie Spring Shield tegen Syrië officieel 60 soldaten waaronder deze man. Een erg gevoelig thema bij de Turkse bevolking. Wat Erdogan en zijn AKP natuurlijk goed beseffen. Van het beloofde terugdringen van het Syrische leger was er bovendien ook geen enkele sprake. Wel uitte Erdogan gisteren nieuwe bedreigingen tegen Syrië. Ze komen blijkbaar met het dozijn.

En bij de EU was het diezelfde toont. We moeten nog eens bekijken maar er zijn wat betreft de Turkse relaties met de EU wel een aantal ‘problemen’. Erdogan vertrok dan ook zonder de klassieke protocollaire geplogenheden en een gezamenlijke tekst huiswaarts.

Het gebrul van Erdogan en het schandelijk misbruik van die vluchtelingen maakte niet de minste indruk bij de EU. Een zoveelste poging van de Turkse regering voor steun raakte nergens. En dus is er geen alternatief dan nog maar eens bij Poetin op de tee/koffie te gaan.

Want in Washington is het ook al njet/no. Waar is zijn eis aan de VS gebleven om zijn islamitische opposant Fethullah Gülen uit te leveren? Je hoort er hem niet meer over piepen.

En een heel slecht teken aan de wand: Een journalist van de VRT had het gisteren over het ‘Turkse regime’. En dat is een titel welke alleen voorzien is voor de ergste vijanden van de NAVO. Het begin van het verder uitdeinen van de mediacampagne in onze media? De Turkse ambassade in Brussel zal het zeker gehoord hebben.

En ondertussen registreerde men al de eerste schermutselingen in de Syrische provincie Idlib. En niet verrassend was de Chinees-Oeigoerse Turkestan Islamic Party de eerste om te klagen. Zij krijgen immers nu Russische soldaten vlakbij hun ‘hoofdstad’ Jisr al Shughour. Een catastrofe. In Beijing moet men glunderen.

Ook is er vandaag een Russische delegatie op bezoek in Turkije die Ankara nog maar eens onder druk moet zetten om de Syrische soevereiniteit te respecteren. Recep Erdogan is uiteindelijk slechts een schooier van betere komaf maar wel een met een heel grote muil. Dat loopt voor hem slecht af.

Willy Van Damme

Syrië–De vernedering van Erdogan

Zoals verwacht heeft het geblaf en poging tot afpersing van de Turkse president Erdogan niets uitgehaald. Integendeel hij moest zelfs zaken slikken die voorheen tijdens de gesprekken niet ter sprake waren gekomen.

Autoweg M4

Zo zal de autoweg M4 die van de Middellandse Zee naar de stad Aleppo loopt opengesteld worden voor patrouilles waar naast Turkse militairen ook Russische deel van zullen uitmaken. Een deal die men niet doet voor die andere autoweg de M5 die van de Jordaanse grens via Damascus loopt naar Aleppo.

Met andere woorden: De economische hoofdstad van het land Aleppo krijgt haar directe verbinding met de zee en zo de internationale handel. Een erg belangrijke overwinning voor de Syrische regering.

Natuurlijk zijn dit akkoorden tussen Moskou en Ankara waar niemand anders officieel bij betrokken is. Maar het is een Turkse toegeving die kan tellen. Zij het dat al Qaeda en haar bondgenoten dat zo goed als zeker nooit zullen aanvaarden. Het is dan ook een papieren document dat de gevechten voor misschien enkele weken zal uitstellen.

Turkse-dromen---Hulusi-Akar---14-10-[2]

Op 14 oktober 2019 stuurde Hulusi Akar, de Turkse minister van Defensie (Oorlog) en stafchef van het leger, deze tweet met zijn verlanglijst door naar de wereld. En hier stelt de man dat hij Griekenland, Cyprus, de helft van Syrië, Armenië en grote stukken van Irak wil veroveren. Officieel wil Turkije toetreden tot de EU. Wel na de verovering van Cyprus en Grieken, twee lidstaten van de EU, is Turkije dan ook effectief bij de EU. En dan verbaasd zijn dat de Nederlandse premier Mark Rutte het had over een Turks mes. De EU mag blij zijn dat Rusland nu een lesje in nederigheid heeft geleerd. “We hebben geen oog voor deze grond. We nemen gewoon de ruimte terug”, opperde hij. Een stelling die kan tellen.

Niet opgewassen

Voorheen immers was afgesproken dat beide autowegen neutrale zones zouden worden. Wat al Qaeda & Co uiteraard weigerden te aanvaarden. Controleposten op die wegen met de daar uit voortvloeiende taksen zin immers te lucratief om ze zomaar te laten vallen.

Het verschil is nu dat Rusland hier kan patrouilleren om dit af te dwingen. En dus zal de druk op al Qaeda toenemen en het Turks leger zal wel nooit zo dwaas zijn om Rusland aan te vallen. Zelfs al lijkt Erdogan soms onvoorspelbaar.

De eis van Erdogan dat het Syrische leger zich achter de oude frontlijn voor de zomer van 2019 moest terugtrekken ligt dus in de vuilbak bij die andere eisen en drom van de kalief van Turkije.

ISIS-in-Idlib---5-maart-2020_thumb1

De ene dag ISIS, de volgende dag al Qaeda en wat later dan weer het in wezen Turkse Syrische Nationale Leger. Niet alleen Aboe Bakr al Baghdadi was naar Idlib gevlucht ook veel zijn zijn voetvolk op zoek naar een nieuwe werkgever. Dit is maar een van de vele op het internet circulerende foto’s. Idealisme, ideologie? Het is maar wat je wil geloven. 

Wel viel het op dat men vanuit Assad enkele openingen maakte richting Turkije en zich verzoenend opstelde. Zelfs al is de haat in Damascus en bij de bevolking in het algemeen voor Erdogan torenhoog. Gebleken is ook dat ondanks de massale militaire steun van Turkije voor die salafistische terreurgroepen deze helemaal niet opgewassen bleken tegen het Syrische leger.

Eerst leken ze enige vooruitgang te boeken en veroverden zelfs de stad Saraqib maar al na enkele dagen viel de stad terug in Syrische handen. Waarna de Russische militaire politie zich in die stad nestelde en zo Syrische controle betonneerde.

Ze behouden op dit ogenblik wel nog het stadje Nayrab aan de M4 en vlakbij Saraqib maar samen met het herovering van enkele dorpen in het zuiden van de provincie is dat allen. Een wel erg pover resultaat als men weet dat Turkije ergens tussen de 5 tot 10.000 soldaten stuurde met daarbij alle mogelijke zware geschut.

Idlib---Bufferzone-M4---Akkoord-Rusl

De door Rusland en Turkije te patrouilleren M4 die van de kust naar Aleppo loopt met daarbij de bufferzonde van 12 km boven en onder de weg. Wat opvalt is dat ook de stad Jisr al Shughour er onder valt. Dit is het centrum van de Turkestan Islamic party van Chinese Oeigoeren. Een creatie van vooral de Turkse geheime dienst MIT. Bij de TIP gaan dan ook al de eerste verhalen rond over de schending door het leger van het akkoord. Vooral hier ligt het knelpunt waardoor het akkoord zal mislukken.

ISIS vecht mee

Ook al Qaeda en Co – en daar mag men ook de resten van ISIS bij rekenen want foto’s van jihadisten met insignes van ISIS duiken overal op – kregen alle mogelijk wapens zoals Leopardtanks, kanonnen en zelfs draagbaar luchtafweergeschut leverde geen winst.

Het Syrisch leger verloor wel wat extra soldaten en materiaal maar dat bleek amper een hindernis om het verloren gebied te heroveren. Zelfs de ganse serie Turkse drones – afkomstig van het bedrijf van de schoonzijn van Erdogan – leverde in wezen niets op.

Ondertussen is de woede in Turkije over de onverklaarde oorlog van Erdogan tegen Syrië groot. Tijdens het parlementair debat over de zaak in Ankara gingen de parlementslieden minutenlang met elkaar op de vuist. Dit nadat een parlementslid van de oppositiepartij CHD Erdogan vergeleek met Satan.

En uiteraard mislukten zijn pogingen om via druk en afpersing steun te krijgen van de EU en de VS niets op. De uitdrukking van de Nederlandse premier Mark Rutte (VVD) dat Erdogan via die vluchtelingenstroom richting Bulgarije en Griekenland het les op de keel zette zegt veel.

Geen Europese verdeeldheid ditmaal maar een eendrachtige EU die neen zegde tegen die nieuwe stroom vluchtelingen. Een opmerkelijk feit dat men in Ankara wel zal gezien hebben. De Hongaarse premier Viktor Orban en de Duitse kanselier Angela Merkel op ditmaal een lijn. Het is eens iets anders.

De zaak met de vluchtelingen toont ook perfect wie Erdogan is. Schande spreken dat het Syrische leger vluchtelingen bombardeerde en geliktijdig vluchtelingen met bussen aan voeren die dan Griekenland en Bulgarije bestormen met de gekende gevolgen.

Spelen met vluchtelingen

Een perfect voorbeeld van hoe politici de zwakken in onze samenleving op de meest mogelijke grove wijze gebruiken voor hun plannen. Plannen die alleen maar als crimineel kunnen gezien worden.

Opmerkelijk is ook wel de reactie op de recente gebeurtenissen van een aantal figuren en de media. Zo schaarde George Soros, speculant en politiek intrigant, zich geheel achter Erdogan wat betreft Syrië. Maar niet achter de Koerden. Wat toont dat hij feitelijk de Israëlische politiek in de regio steunt. (1)

Idlib---Militaire-situatie---12---5-[1]

De militaire situatie rond de provincie Idlib op 5 maart 2020 voor de tijdelijke wapenstilstand. Het blauwe is het deel dat sinds december 2019 door het leger werd veroverd . Het groene is het gebied nog in handen van al Qaeda & Co, grijs is Turkije en het paarse is het stuk waar gezamenlijke Turks-Russische patrouilles de vrede moeten bewaren. Het akkoord toont aan dat het Syrische leger tijdens het recente offensief vooral de autowegen naar Aleppo onder controle wou krijgen. Het deze week gesloten akkoord zou dit in de praktijk moeten realiseren. Zou! Wel is er al een eerste patrouille geweest.

Anderen zagen met leedvermaak de zware verliezen bij Syrië en zijn bondgenoten en juichten zij de ‘overwinningen’ van al Qaeda, ISIS en de andere terreurbewegingen goed. En uiteraard had de pers het over oppositie, soennitische activisten en rebellen. creatief woordgebruik om de waarheid te verhullen dat het hier al Qaeda & ISIS betreft.

Verdere gevechten

Het wapengeweld zal mogelijks nu enkele dagen of misschien zelfs weken stoppen. Intussen moet men nog de details uitwerken o.a. wat betreft de M4 en kan iedereen zich herbewapenen en voorbereidingen treffen voor de verdere gevechten. Dat Assad dit gaat winnen geeft men nu echter ook wel in onze media toe. Het was ooit anders.

Een ding is wel zeker, de moraal bij die salafistische terreurgroepen moet stilaan onder nul geraken. Het onder die groepen door de openlijke zware Turkse hulp ontstane optimisme moet al weg zijn. 

Velen zijn stiekem trouwens al terug in Europa, anderen vechten lustig voort in Jemen, Mali of Libië terwijl anderen sneuvelden of gevangen werden genomen. Ook nu weer leden de Moslimbroeders en hun partners bij al Qaeda in Syrië een heel zware nederlaag. Het moet heel veel pijn doen. RIP?

Parlement---Vuistgevechten---4-maart[1]

Een scene uit het parlementair debat over Syrië in het Turks parlement van 3 maart ontaarde in een veldslag onder parlementairen toen een zekere Engin Ozkoç’un van de oppositionele CHP Erdogan een satan noemde. Praktisch geen enkel parlementair zat nog op zijn stoel.

Willy Van Damme

1) The Financial Times, 5 maart 2020, George Soros, ‘Europe must stand with Turkey against Putin’s war crimes’. https://www.ft.com/content/ae0b560c-5e03-11ea-ac5e-df00963c20e6

De Morgen steunt al Qaeda in Syrië

Toch merkwaardig hoe jullie aan verslaggeving doen over de oorlog in Syrië en speciaal nu over de strijd voor de controle over de provincie Idlib. Iedereen die dit conflict volgt weet dat of hoort dat te weten dat dit gebied onder controle staat van al Qaeda.

Maar geen woord hierover in het verhaal ‘Idlib lijkt het einde van de wereld wel’ (DM 20 februari) en overgenomen van The New York Times. Het enigste wat wij hierover lezen is dat in dit gebied ‘De oppositie zit’.

Nou, om al Qaeda zo te beschrijven moet men intellectueel wel wat halsbrekende gymnastiek bedrijven. Fake news heet dat tegenwoordig of propaganda.

Verder is de nadruk op de vluchtelingen even merkwaardig. Men gebruikt hier zeer hoge cijfers die nergens door bewezen worden en alleen het resultaat zijn van nat vingerwerk. Wat wordt het: 500.000, 700.000, 1 miljoen of is het 2 miljoen? De missie lijkt: Doe er nog maar wat bij, wie meer.

Verder kunnen die vluchtelingen zo vluchten naar het district Afrin in de provincie Aleppo maar grenzend aan Idlib en Turkije. Dit staat na de bezetting door Turkije onder controle van de regering in Ankara. En er vallen ook amper of geen bommen en schoten.

Waardoor volgens het internationaal recht Turkije verantwoordelijk is voor het welzijn van die vluchtelingen. En er is plaats daar Turkije en haar vrienden van al Qaeda & Co dat gebied grotendeels zuiverden van Koerden en andere minderheden.

Bovendien opende de Syrische regering humanitaire corridors maar al Qaeda en co schieten de mensen neer als ze die zouden durven benaderen. Netjes verzwegen natuurlijk.

Verder is het ook merkwaardig hoe jullie op de emoties van deze vluchtelingen spelen. Toen in 2015 Idlib met geweld werd veroverd door al Qaeda was er bij De Morgen over vluchtelingen geen gehuil, geen protest te horen. Neen, die verovering werd in De Morgen zelfs toegejuicht.

En evenmin was er enige traan te zien over het lot van de inwoners van de Syrische stad Rakka of de Iraakse steden als Tikrit, Falluja en de miljoenenstad Mosoel.

Toen de NAVO in het kader van de oorlog tegen ISIS – een groep die trouwens ook in Idlib actief is – die steden plat gooide woonden daar miljoenen mensen die er door het geweld en ISIS gevangen zaten. Hier geen verhalen over almaar hoger oplopende aantallen doden en vluchtelingen. We lazen er amper een woord over.

De selectiviteit en eenzijdigheid van jullie berichtgeving is een feit en ik stel mij dan ook de vraag wie van al Qaeda bij Jullie verantwoordelijk is voor de berichtgeving. En besef dat samenwerken met een terreurorganisatie strafbaar is. Jullie tranen over het lot van die Syrische vluchtelingen zijn gewoon die van een krokodil. En blijkbaar moet voor De Morgen het kalifaat van al Qaeda in Idlib gered worden. Proficiat.

Willy Van Damme

Lezersbrief nar De Morgen naar aanleiding van hun verhaal overgenomen door The New York Times over de toestand in Idlib. The New York Times heeft in het verleden alle leugens overgenomen die de VS gebruikte om oorlogen te voeren of regeringen omver te werpen. Je kan de krant het Liegebeest noemen.

Syrië–Turks brullen voor beginners

De Turkse president Recep Erdogan mag dan wel veel schelden, dreigen en brullen maar feitelijk is hij een eenzaam man en zijn gedrag lijkt meer op iemand met veel frustraties omwille van zijn machteloosheid zowel wat betreft de toestand in Libië als in verband met de situatie in Syrië. Behoudens de wel schatrijke maar piepkleine gasproducent Qatar heeft hij geen vrienden.

Een uitstaande rekening

Rusland is wel een vriend maar dan zolang hij netjes aan de leiband van Moskou en diens alliantie met Iran en China blijft lopen. Dwaalt hij er van af dan roept men hem snel tot de orde. Zo is men in China niet vergeten welke vuile rol hij speelde bij het aanstoken van het Oeigoerse nationalisme en salafisme in de Chinese provincie Xinjiang.

Het waren toch Turkse geheime agenten die op 14 januari 2015 op de luchthaven van Shanghai betrapt werden met Oeigoerse salafisten voorzien van valse paspoorten en klaar om in Syrië te gaan vechten. “Ze zullen de rekening nog krijgen”, was tijdens een privaat gesprek de reactie hierop van een Chinees regeringsadviseur. Vorig jaar heeft Turkije dan, geïsoleerd zijnde, toegegeven aan die Chinese eisen.

Turkije heeft immers openlijke ruzie met de landen van de NAVO, zowel de EU als de VS. Zij steunen immers allerlei Koerdische nationalistische groepen in de regio waaronder ook de Turkse PKK aan wie de VS zelfs wapens en geld geven. En de PKK is zowat de aartsvijand van Ankara. En dus is Turkije nog wel lid van de NAVO maar dat is alleen pro forma, voor de vorm.

Turkse kledingwinkel verkoopt ISIS kleding - 12-2015

In 2015 kon men in een Turkse winkel zonder probleem kleding van ISIS kopen. Toen voerde men officieel volop de zogenaamde oorlog tegen de terreur en ISIS in het bijzonder. Keeping up appearances, schone schijn.

Bovendien steunde de VS de mislukte staatsgreep tegen de Turkse regering van een aantal militairen van 15 juli 2016. Toen de staatsgreep volop bezig was wist John Kerr, toen Amerikaans minister van Buitenlandse Zaken, vanuit Moskou niet meer te zeggen dan een oproep te doen tot kalmte.

Een veroordeling van de staatsgreep kon er toen niet eens af. Wat de relatie met Washington nog meer verslechterde. Sommigen beweerden zelfs dat Rusland Turkije vooraf had verwittigd van wat komende was.

Dromen  van een nieuw Ottomaans rijk

Een welvarend en relatief sterk geworden Turkije dromend van een herstel van de invloed onder de Ottomaanse kaliefs ziet dit verlangen echter gedwarsboomd. De regerende AKP partij van Erdogan heeft wel contacten met Qatar en de Moslimbroeders elders in het Islamitische wereld maar dat is in wezen een onsamenhangend allegaartje van lokaal bijna steeds verboden partijen

Neem de partij al Islah uit Jemen die in twee is gesplit en waarbij de grootste fractie samenwerkt met Saoedi-Arabië betreffende de oorlog in Jemen. Zonder succes feitelijk. Maar Saoedi-Arabië is een aartsvijand van het Turkije van Erdogan en zijn AKP. En van de Moslimbroeders moeten de Saoedi’s officieel althans niets hebben, integendeel. Men wil hen vermorzelen.

Tawakkol Karman, in 2011 de winnares van de Nobel Vredesprijs van NAVO-lid Noorwegen en prominent lid van al Islah verblijft tegenwoordig zelfs in ballingschap in Istanbul. Zij kreeg die prijs in 2011 toen de NAVO de Moslimbroeders in de regio aan de macht wilden brengen. Het was de tijd van de Arabische Lente, tegenwoordig beter gekend als de Arabische Winter.

Turkse plunderaars

En dus bleef er voor een van een nieuw Ottomaans rijk dromende Erdogan niets anders over dan scheep te gaan met Rusland en zijn bondgenoten, incluis China en Iran. Syrië echter lag te moeilijk. Die relatie is sinds het opdoeken van het Ottomaanse rijk na de Eerste Wereldoorlog barslecht. En de gebeurtenissen sinds 2011 en die Syrische oorlog hebben die betrekkingen alleen nog maar verslechterd.

TIP-musters-forces-in-Syria-19-768x432

Fier toonde de Turkestan Islamic Partij (TIP) haar militaire kracht aan de buitenwereld. De TIP bestaat vooral uit Oeigoeren uit de Chinese provincie Xinjiang. De Turkse geheime dienst speelde een heel grote rol bij de creatie van dit monster. De Turkse bijdrage aan de strijd tegen de terreur?

Zo gebeurde de dagelijkse planning voor deze oorlog tegen Syrië vooral vanuit Turkije en heeft Ankara Syrië grootschalig zitten plunderen. Sjeik Najjar, de immens grote industriezone nabij Aleppo, werd zoveel als maar kon gewoon leeggehaald. En zoiets vergeet Damascus niet. En hetzelfde voor de gewone Syriërs die trots zijn op hun land.

Recent zaten de bazen van de wederzijdse veiligheidsdiensten voor het eerst openlijk met elkaar wel samen – voordien waren er een serie geheim gehouden contacten – maar dat lijkt zo te zien niets te hebben opgeleverd. Integendeel, de spanning nam nadien zelfs toe.

De indruk is dat de Turkse regering zag dat het Syrische leger een groots militair offensief plande en besloot in te grijpen. Dit in het besef dat haar salafistisch huurlingenleger niet ging kunnen standhouden tegen die pletwals en dus militair ingrijpen voor Turkije het enige was dat hen kon redden van de totale ondergang. Ongetwijfeld hoopte Erdogan Idlib om te vormen tot een Turks protectoraat.

Na Khan Sheikhoun en Maarrat al Numan dreigde immers ook de stad Saraqib en de N5 in Syrische handen te vallen. En dan zouden de verbindingslijnen tussen Damascus en Aleppo veel beter worden. Een militair strategische plus voor Syrië. En dan komen de westelijke voorsteden van Aleppo die nog in jihadistische handen zijn ook in gevaar.

Dalende populariteit

Voor Erdogan en de AKP is er echter nog een ander en serieus probleem. Bij de recente lokale verkiezingen verloor zijn AKP immers veel stemmen zodat Istanbul, Ankara en Izmir, de drie grootste steden van het land, nu in handen van de oppositie zijn.

Het politieke succes van de AKP onder de Turkse bevolking hing nauw samen met de evolutie van de economie. Toen Erdogan aan de macht kwam stond de economie er barslecht voor en was het land politiek een puinhoop. Onder Erdogan kende het land een stevige economische groei, politieke stabiliteit en kon hij daardoor gemakkelijk geschenken uitdelen want er was gewoon meer geld voorhanden.

Turkse jihadisten

Volgens Syria Direct en Arab Weekly – Media die met geld van NAVO-landen en Saoedi-Arabië zoals ze zeggen onafhankelijk berichten over de oorlog in Syrië – krijgen Syrische jihadisten ergens tussen de 1500 en 2000 dollar per maand om er voor Turkse rekening te gaan vechten. Een veelvoud van het loon dat ze in Syrië zouden kunnen verdienen.

Die economie is nu echter aan het slabakken en dus is er minder geld voor cadeaus. Het gevolg is dat zijn populariteit aan het dalen is. Hij regeert nog wel maar heeft nu de steun nodig van de republikeinse ultranationalistische partij MHP, de vroegere Grijze Wolven gekend voor hun bruut geweld tegen politieke opponenten. Een dode min of meer was voor hen geen probleem.

Door continu op de nationalistische trom te slaan hoopt hij zijn populariteit op te krikken maar veel Turken moeten wel inzien dat zijn slogans steeds meer en meer hol klinken. De man staat internationaal geïsoleerd en kan zijn dromen niet waarmaken. Bovendien staan de meeste Turken niet te popelen van verlangen voor een oorlog tegen wie dan ook. Gaan vechten in Syrië en zeker Libië is niet populair.

Daarom dat hij niet het Turks leger naar Libië stuurde zoals hij stelde te gaan doen maar zijn jihadistisch huurlingenleger. Zonder voor zover geweten enig resultaat. Behalve veel nieuwe doodskisten. Maar dat zijn buitenlanders en dus ligt de modale Turk er niet wakker van. Sommigen vinden dat zelfs goed want veel Turken zijn republikeins en haten die jihadisten.

De Russische connectie

De reden waarom de Russen dat wangedrag en scheldpartijen van Erdogan tot heden tolereerden had zowel economische als politieke reden. Zo is er Turk Stream de pijpleiding die Russisch gas van Gazprom naar de Middellandse Zee brengt. Een project dat er kwam nadat Bulgarije onder Amerikaanse druk afhaakte. Die moeten dat gas nu gaan kopen bij aartsvijand Turkije. Hun eigen schuld natuurlijk.

Wel was Turkije kwaad omdat het voor dat gas aan Gazprom een hogere prijs moet betalen dan Duitsland. Maar Duitsland is een grotere en strategisch belangrijkere koper van Russisch gas dan Turkije. Wat het prijsverschil verklaart.

Ook is men in Rusland niet vergeten dat Turkije op grote schaal zowel de Tsjetsjeense als Oeigoerse salafistische groepen steunde. Hetzelfde met de Krim-Tataren in Oekraïne. Er is zowel in Moskou als in Beijing een zeer groot en ook begrijpelijk wantrouwen tegen Erdogan.

Russische gevechtsvliegtuigen - Oktober 2015

De Russische luchtmacht speelt een grote rol in de strijd tegen die salafistische terreurgroepen in Syrië. Haar tussenkomst vanaf 30 september 2015 zorgde voor een ommekeer in de strijd en deed het plan van Israël en de NAVO wat betreft Syrië mislukken.

Verder is er het Russisch luchtafweersysteem S400 dat Turkije kocht en welke vijandige reacties uitlokte bij de bondgenoten van de NAVO en vooral de VS. Voor de Russische wapenindustrie een groot succes dat de weg moet openen naar nieuwe orders elders in de wereld.

In de VS met Raytheon en haar Patriot-systeem moet men de recente gebeurtenissen in de regio met zekerheid als een ramp zien. Bij de luchtaanvallen vorig jaar op die olie-installaties in Saoedi-Arabië en die op Amerikaanse basissen in Irak bleek er van enige luchtafweer geen enkele sprake te zijn. Publicitair een barslechte zaak voor Raytheon.

En als laatste is er ook nog het grote contract dat het Russische Rosatom sloot met Turkije voor de bouw van een kerncentrale in Akkuyu die in 2023 moet operationeel zijn. Goed voor een slordige 20 miljard dollar. Ook dat is mooie reclame voor de Russische industrie die toont modern te zijn. In het Westen wordt immers gemakkelijk smalend gedaan over de Russische economie. Een onderschatting die kan tellen.

Een andere wel erg belangrijke reden is dat Rusland door Turkije als bondgenoot in de armen te slaan een grote wig drijft in de al bestaande tweedracht binnen de NAVO. Turkije heeft na de VS het grootste leger in die verdragsorganisatie en grenst ook aan Rusland. Strategisch een belangrijke zet. Zo heeft de VS nabij de Turkse stad Inçirlik een luchtmachtbasis waar volgens Turkse schattingen een 50 atoombommen liggen.

Erdogan zoekt ruzie

Een geschil die de VS en de EU zelf veroorzaakten. Zo steunt men het in wezen Israëlische project voor een grote Koerdische staat. Wat een enorme bedreiging voor Turkije betekent welke doet denken aan de periode toen in Istanbul na 1919 het rijk van de sultans ten einde liep en de Britten Turkije onder curatele wilden plaatsen met daarbij onder meer een Koerdische republiek.

Een plan dat door het optreden van Kemal Ataturk en zijn compagnons mislukte. Het is de VS en de EU dus die om Israël te plezieren Turkije in de armen van Vladimir Poetin duwden. Poetin hoefde zelfs niets te doen behalve dan dat rijp geworden ‘fruit’ van de boom plukken.

Ebla - Bronstijd - Vernield en bevrijd - 9 februari 2020

Dit zijn de restanten van de historische stad Ebla die zaterdag 8 februari werd bevrijd. De stad was het centrum van het vermoedelijk oudste Syrische koninkrijk welke teruggaat tot het derde millennium voor Christus en ongeveer 700 jaar stand hield. Haar ontdekking door Italiaanse archeologen in 1964 toonde dat er naast de koninkrijken aan de Eufraat, Tigris en Nijl gelijktijdig ook in Syrië een centraal gestructureerds staat was. Al Qaeda & co vormden de site om tot een trainingscentrum maakten er tunnels en plunderden de site om het dan via Turkije ten gelde te maken.

Ondanks die zwakke positie dacht Erdogan toch de spanning met Rusland te moeten opdrijven. Zo ging hij vorige week op bezoek naar Oekraïne waar hij de groet van de Oekraïense fascistische groepen uit de Tweede Wereldoorlog bracht. Een groet die expliciet gericht is tegen Rusland.

Ook begon hij plots opnieuw te klagen over wat hij de Russische bezetting van de Krim noemde en het volgens hem schandelijke lot van de Krim Tartaren daar. Een oproep tot steun aan de salafistische terreurgroep Hizb ut-Tahrir welke bij die bevolkingsgroep een zekere aanhang heeft. Een internationaal georganiseerde organisatie die echter onder meer in Rusland en Duitsland wegens haar terroristisch karakter verboden is.

Dat het in de Syrische provincie Idlib tussen Syrië en Turkije tot een gewapend conflict kwam was dan ook de logische consequentie van die nieuwe politieke richting van Erdogan.

Plots stuurde hij nog meer militairen naar Idlib om er extra zogenaamde observatieposten op te zetten. In wezen stuurde hij vooral ook extra militair materiaal naar onder andere al Qaeda, Horas al din en de Turkestan Islamic Party, een onderdeel van de Turkse geheime dienst MIT die vooral uit Chinese Oeigoeren bestaat.

Staakt-het-vuren

Tussen Turkije, Iran en Rusland waren er in Astana en Sochi akkoorden gemaakt om zo een politieke oplossing te creëren voor de oorlog in Syrië. Op papier klonk dat heel mooi want stelde men: “Een militaire oplossing was niet mogelijk en wenselijk en dus moest men het via de politieke weg uitklaren.” Prachtig maar totaal onrealistisch en zelfs regelrecht in strijd met de afspraken in de VN over de oorlog tegen de terreur.

Vooreerst is geen enkele van die in Idlib actieve groepen te beschouwen als gematigd. Allen werkten in het verleden nauw samen met al Qaeda of die nu Hayat Tahrir al Sham of Jabhat al Nusra noemden.

Groepen als het Leger van de Islam, Nour din al Zinki of Ahrar al Sham als gematigd bestempelen staat niet alleen haaks op de realiteit maar betekent ook het beledigen van hun tienduizenden slachtoffers. Hen vragen zoals afgesproken te willen scheiden van al Qaeda is politiek dromen. Het idee alleen al is waanzinnig.

Turkse Grijze Wolven in Jarabloes - 24 augustus 2016

Ook de Turkse Grijze Wolven blijken in Syrië actief. De aan die groep gelieerde partij MHP zit in de regering van Erdogan.

Bovendien zijn deze groepen veelal chaotisch georganiseerd en niet bereid om wat ook van toegevingen te doen. Met hen een staakt-het-vuren afsluiten was en is onmogelijk. Zo moest de N5, de weg tussen Aleppo en Damascus, een soort neutrale zone worden waarop vrij verkeer moest mogelijk zijn. Het bleef bij het mooi in Sochi en Astana volgeschreven papier.

Bovendien was ook Damascus niet zomaar bereid om dit gebied nog voor jaren te laten voortbestaan als het kalifaat van al Qaeda. Geen probleem voor Turkije en de landen van de NAVO natuurlijk maar wel voor Syrië alsmede voor Iran, China en Rusland. En een oorlog zal men alleen via een vredesverdrag beëindigen als beide partijen uitgeput zijn. En Syrië is dat niet. En dus gaat de oorlog voort tot het einde.

Gevechten

Uiteindelijk vecht het Russisch leger in Syrië eerst en vooral om al Qaeda & Co een zo groot mogelijke nederlaag te bezorgen zodat hun invloed in de Kaukasus, de zuidelijke onderbuik van Rusland, kan wegdeemsteren. En daarom moet Idlib van die groepen gezuiverd worden. Wat het Turkije van Erdogan wil verhinderen. Met voor Rusland als motto: De enige goede terrorist is een dode terrorist.

En toen Erdogan plots zijn kar keerde en zelfs de gezamenlijke patrouilles aan de oostelijke grens van Syrië en Turkije stop zette reageerde Rusland nogal onderkoeld. Zo verschenen er in de Russische media plots verhalen over de betrokkenheid van Turkije bij al Qaeda en stelde men dat dit recente gevecht tussen de legers van Syrië en Turkije een gevolg was van Turkse fouten.

Turkse school in Jarabloes - November 2016

De Ahmet Selim Mussa School in de Syrische grensstad Jarabloes. Of hoe Turkije bezig is met het aanhechten van delen van Syrië. Waar blijft de VN met haar protesten tegen dit flagrant voorbeeld van buitenlandse agressie tegen een soevereine natie?

Ze hadden, stelde Moskou, de Russen vergeten te melden dat ze zoals in Sochi was afgesproken soldaten naar Syrië gingen sturen. En Rusland stelt dan zoals het hoort Syrië hiervan op de hoogte. Doordat dit niet gebeurde, aldus nog Rusland, hield het Syrische leger die Turkse militaire kolonne voor jihadisten. Een nogal gemakkelijke verklaring natuurlijk want het Syrisch leger moet toch normaal geweten hebben wie daar met pantserwagens rondreed.

Maar Syrië wist perfect wat de Turken van plan waren en reageerde er dus op als was het een hen vijandige militaire kolonne. Erg logisch. Je kan niet zomaar met een leger een ander land betreden zonder dat de kogels en bommen beginnen rond te vliegen. Hoeveel doden er bij dit gevecht juist vielen is onduidelijk.

Vermoedelijk vielen er langs Turkse zijde 7 militairen plus een burger. Langs Syrische kant is het onduidelijk. Damascus stelt dat er geen doden vielen terwijl Turkije twee cijfers gaf, 35 en 76. Het vanuit het Verenigd Koninkrijk werkende Syrisch Observatorium voor de Mensenrechten, een eenmanszaak gelieerd aan de Moslimbroeders, had het over drie Syrische doden.

Tientallen miljarden

Sindsdien is het langs Turkse zijde plots stil geworden. Een gesprek tussen Ankara en Moskou zorgde duidelijk voor een afkoeling bij Erdogan. De driftkikker zal vermoedelijk begrepen hebben dat hij geen kant op kan.

Veel van zijn Turkse observatieposten zijn door de opmars van het Syrische leger eilanden gevormd omsingeld door Syrische of Russische troepen.En zonder die hun goede wil kunnen die Turkse militaire niet eens bevoorraad worden in wat dan ook. Het worden dan bedelaars. Erg simpel. Het is alsof men in Damascus Erdogan zit uit te lachen.

Fırat Kalkanı Harekatı'yla terör örgütlerinden arındırılan Cerablus'ta açılan PTT şubesi, Türk görevliler yanında yerel halkın da her türlü bankacılık ve lojistik ihtiyacını gideriyor. ( Kerem Kocalar - Anadolu Ajansı )

Een Turks postkantoor in de Syrische stad Jarabloes Een ander voorbeeld van Turkse annexatie van delen van Syrië door de regering van Recep Erdogan. Het officiële persbureau Anadolu sprak in haar berichtgeving hierover van ‘de bevrijde stad Jarabloes’. Bevrijd inderdaad!

De pogingen van Erdogan en zijn AKP om Syrië deels te annexeren zijn uitgelopen op een voor het land reusachtige zelden geziene ramp. Het heeft Turkije tientallen miljarden dollars gekost en enorme hoeveelheden vluchtelingen opgeleverd die intern bovendien voor onvrede zorgen.

Erdogan zal de geschiedenis ingaan als een mislukkeling die zijn land poogde te islamiseren – wat zo te zien zal mislukken – en via een oorlog uit te breiden. En zonder oorlog hadden beide landen veel handel kunnen drijven en zouden met Turkse goederen geladen vrachtwagens zonder problemen door Syrië rijden richting Jordanië en het Arabisch schiereiland. Wat Ankara miljarden dollars had opgeleverd.

Maar neen, een hebzuchtige en agressieve Erdogan dacht zijn stuk van Syrië te kunnen veroveren. Buiten de machines uit de industriezone Sjeik Najjaf en veel historisch erfgoed kon hij er echter niets rapen. Begrijpelijk dus dat hij razend is. Een mens zou voor minder.

Zaterdag zaten Turkse en Russische militairen en diplomaten in Ankara nog eens bij elkaar om over de toestand in Syrië te praten. En dat leverde niets op behalve de verklaring dat er nog verdere gesprekken nodig zijn. Een maat voor niets dus.

Ondertussen gaan de gevechten voor de controle over de weg M5 verder door en dit met medewerking van de Russische luchtmacht. Die M5 is op een paar kilometer na sinds zaterdag nu geheel onder Syrische controle.

Doelen zijn op dit ogenblik het huizencomplex Rashideen 4 en Khan al Asal, een voorstad van Aleppo. Hier had op 19 maart 2013 bij de poging van die terreurgroepen om die stad te veroveren de eerste aanval met het gifgas sarin plaats. Er werden toen 16 regeringssoldaten en 10 burgers gedood.

Willy Van Damme