VRT brengt salafistische Britse propaganda

VOORWOORD

Het is de eerste maal dat een eerder geplaatst artikel hier terug geplaatst wordt. De reden hiervoor is dat nu dinsdagavond de VRT op Canvas de alleen als platte propaganda te bestempelen film ‘For Hama’ vertoont. Een mooi staaltje hoe De Britse geheime dienst MI6 de waarheid weet te presenteren.

Officieel mede gemaakt door leden van terreurgroep Nour al Din al Zinki wordt deze in de westerse wereld getoond als een mooi voorbeeld van wat men in onze kranten het lijden van Aleppo noemt. In de westerse media kreeg deze film alleen maar lof.

Onzin natuurlijk want Aleppo was in twee elkaar bevechtende delen gesplitst. Zoals blijkt uit het door hen op YouTube gezette filmpje van de ontvoering en onthoofding door leden van Nour Din al Zinki van de twaalfjarige Abdullah Tayseer afkomstig uit een Palestijns vluchtelingenkamp ten noorden van de stad. En uiteraard moest Rudy Vranckx in Humo volmondig instemmen met deze Britse propaganda en hun makers.

Abdullah Tayseer

Hij steunde met andere woorden de daden van dit stel psychopaten die van deze gruweldaad zelfs een feestje maakten en het op het internet zetten. Het was toen voor wie Syrië volgde zoals Rudy Vranckx groot nieuws en voor de supporters van die terreurgroepen een wel zeer gênant ogenblik. Het werd dan ook zoveel als maar kan doodgezwegen. De VS stopte toen officieel met de hulp aan Nour al Din al Zinki.

Het onder het tapijt wegmoffelen van dit ‘feestje’ geeft dan ook de mogelijkheid voor de Britse veiligheidsdienst MI6 en de bevriende media om enkele jaren later opnieuw die bende als een stel helden voor te stellen die heldhaftig poogden stand te houden tegen de folteraars en massamoordenaars van de presidenten Bashar al Assad en Vladimir Poetin.

Een idee voor de VRT zou natuurlijk zijn om een documentaire te maken over bijvoorbeeld het feestje dat de inwoners van Aleppo maakten na de bevrijding van het oostelijk deel van het door dit tuig bezette deel van Aleppo. En bij dit feestje waren er geen onthoofdingen en ging het in wezen alleen over de plannen voor de heropbouw.

En alternatief zou ook kunnen zijn een reportage te maken over hoe de ouders en familie het leed ervaarden dat hun overkwam en hoe zij reageerden op de steun die de moordenaars van hun kind Abdullah Tayseer in onze media krijgen en hoe ze worden bejubeld. Wees zeker, het komt er niet. Ach, het Westen en de mensenrechten.

Toen vorig jaar ook de westelijke voorsteden van Aleppo werden bevrijd van deze geseling was er opnieuw een feest in Aleppo en reageerde hier Kinda Rajab, een naar Dendermonde met haar man en toen twee kleine kinderen gevluchte dame uit Aleppo. Maar die stemmen komen bij de VRT en onze massamedia praktisch niet aan bod. Het past niet in de propaganda die de VRT en anderen over Syrië brengen.

Willy Van Damme

Misselijk makend

Toch merkwaardig, als Syriëstrijders naar hier terugkeren zijn het voor Knack en de rest van de media aartsgevaarlijke terroristen die liefst zo lang mogelijk opgesloten dienen te worden. Vechten ze nog in Syrië dan zijn het helden en vrijheidsstrijders. Dat blijkt weer uit het stuk ‘We zouden samen leven en samen sterven’ en het gesprek met Waad al Kateab over haar film ‘for Sama’ in Knack van 2 december 2020.

Wat van 2011 tot 2016 gebeurde in Aleppo was een strijd tussen twee partijen, het geregelde leger en een aantal door het Westen zwaar bewapende groepen waarbij Nour al Din al Zinki, Ahrar al Sham en al Qaeda (toen als Jabhat al Nusra) de grootste waren en allen internationaal ook gekend zijn als terreurgroepen.

Nour al Din al Zinki - Handarat-Aleppo - Juli 2016 - onthoofding Palestijns kind

Topfiguren binnen de Syrische terreurgroep Nour al Din al Zinki bouwen voor de ogen van hun camera een feest waarbij ze de aan een bloedziekte lijdende 12-jarig Abdullah Tayseer onthoofden. En het blijkt een leuk feest te zijn. Het was de zomer van 2016 toen het Syrische leger er in geslaagd was om het gebied in handen van die salafistische terreurgroepen te omsingelen. Dit was hun weerwraak, een zwaar ziek gehospitaliseerd kind ombrengen.  Maayouf Abu Bahr staat hier uiterst rechts fier te glimlachen

Nour al Din al Zinki is nu een onderdeel van het zogenaamde Syrisch Nationaal Leger, het stel huurlingen dat in opdracht van Turkije onder meer in Libië en Azerbeidzjan heeft gevochten. De vrienden van mevrouw Kateab.

Hamza Kataeb & Nour Din al Zinki - 3

De geneesheer Hamza al Kateab (echte naam Zahed Katurji) met een van de psychopaten die zich voor de camera amuseerde met het onthoofden van een zwaar ziek kind. De “geneesheer” was in goed gezelschap.

Het was oorlog en dus beschieten beide partijen elkaar. Hier in dit stuk van Han Renard is het alsof maar een partij schiet, het leger. En dan wordt de naam al Qaeda natuurlijk bewust vergeten. Zo gaat dat met propaganda.

Verder heeft zij het over het beschieten van haar hospitaal. Voor de oorlog had Aleppo met al Kindi een ultramodern en het grootste hospitaal van het land. Toen haar ‘vrienden’ Aleppo in de zomer van 2012 bestormden werd ook het hospitaal door hen vernield. Foto’s staan op het internet.

Hamza Kataeb en Nour Din al Zinki - Bafta - 4

Zonder baard en net in het pak met en strikje is deze terrorist klaar voor de grote show. Een fijn staaltje van Britse propaganda. Walgelijk. Indien het Verenigd Koninkrijk echt een rechtstaat is dan zat die man voor heel veel jaren in de cel. Niet zo.

Verder stelt zij dat ISIS een creatie van de Syrische regering is. Een lachwekkende en feitelijk schandelijke bewering. De opstand is in 2011 gestart deels door al Qaeda die vanuit Irak kwam en daar Islamitische Staat noemde.

Na het veroveren in het najaar 2013 van de Syrische olievelden ontstond er ruzie (over de buit?) tussen die terreurgroepen en werd Al Qaeda daardoor in twee gesplist tussen Aboe Bakr al Baghdadi met dan ISIS en een met Aboe Mohammed al Golani als leider van Jabhat al Nusra als een filiaal van al Qaeda.

De aanhangers van Baghdadi verloren begin 2014 het pleit in de stad Aleppo maar wonnen in het oosten en later Irak. Uiteraard moet zij dat weten maar ze verkoopt liever fantasierijke verhalen die haar interviewer dan kritiekloos overneemt.

Aleppo - Gemeenteraad salafisten - 15 november 2016

De zogenaamde gemeenteraad van het jihadistengebied van Aleppo. De ‘Vrije jongens’ van de stad. Het was november en hun enclave stond op instorten. De foto is genomen in het grotendeels vernielde Ummayadenmonument in de stad dat toen nog in hun handen was. Het is erg belangrijk cultureel erfgoed dat nu grotendeels hersteld is.

Misschien kan Knack eens het verhaal schrijven over de twaalfjarige Palestijnse jongen Abdullah Tayseer. Een zwaar ziek kind die Nour Din al Zinki midden 2016 uit een hospitaal sleurden en wiens onthoofding zij zelf filmden en op YouTube plaatsten.

Het veroorzaakte zelfs in de Amerikaanse regering ophef en officieel werd hun steun door Washington toen gestopt. Een van die psychopaten zat in het ‘stadsbestuur’ van hun ‘vrij’ Aleppo. Zie bijgaande foto’s. De man van Nour al Din al Zinki is de vierde van links. Toch mooi zo een ‘vrij’ Syrië niet! Knack mag fier zijn over zo’n verhalen.

Willy Van Damme

Aleppo - Kerstboom - 21-12-2016

De bevrijding  van Oost-Aleppo in 2016 werd gevolgd door een groot Kerst- en Nieuwjaarsfeest. Toen dit jaar ook de noordwestelijke voorsteden werden bevrijd was er opnieuw in de stad een groot feest. Het was immers vanaf dan gedaan met de vele bombardementen door de ‘vrijheidsstrijders’. Wie voor 2017 in hun deel van Aleppo Kerstmis wou vieren werd vermoord.

Lezersbrief naar Knack.

Saad Kateab was volgens haar biografie 20 jaar in 2011 en studeerde economie in Aleppo. Volgens haar verklaringen leidde ze tot 2016  het enige hospitaal in het door die jihadisten bezet deel van Aleppo. Dus tot ze 25 jaar was. Wat haar echte naam is wil ze niet zeggen. Wat allemaal vragen oproept. Haar man had het op 16 november 2016 in De Morgen over drie toen nog in werking zijnde hospitalen. Wie zal het zeggen, de waarheid is hier in dit milieu toch onvindbaar.

In orde

De technische problemen zijn opgelost en de reacties zullen vanaf vandaag terug geplaatst kunnen worden. Er is natuurlijk wel een achterstand maar we werken er aan. Wel wil ik snel een stuk over het investeringsverdrag van de EU met China plaatsen. Een merkwaardig en geostrategisch zeer belangrijk verhaal.

Willy Van Damme

Britse illusies

Er is zoals feitelijk verwacht dan toch een handelsakkoord gesloten tussen de Europese Unie en het Verenigd Koninkrijk en alhoewel de Britten via hun roddelpers het proberen te verkopen als een zoveelste overwinning van het dappere Albion ligt het tussen de twee gesloten akkoord geheel in de verwachtingen die veel kenners eerder bij het begin van de gesprekken hadden verwacht.

Er komen tussen beiden dan ook geen invoerheffingen of quota’s op de handel in goederen maar dat kon alleen maar omdat Londen praktisch geheel plooide naar de eisen van de Europese Unie. Productnormen, subsidieregelingen, milieuregels en werkomstandigheden moeten allemaal in overeenstemming zijn met de normen van Brussel.

Boris Johnson - De overwinaar

Boris Johnson kon, gesmeten tegen de muur van Brexit en corona, weinig meer doen dan toegeven en dan maar heel euforisch doen. Een nederlaag moet je om ze goed te kunnen verkopen immers zeer mooi verpakken. Zoals hier gisteren op Twitter. Tot voor kort droomden hij en zijn vrienden van een soort Singapore aan de Noordzee met een ultra laag belastingregime om zo de EU te ondermijnen. Dromen zijn echter bedrog. De eerste Britse zet bij het begin der gesprekken was pogen de EU uit elkaar te spelen. Was dat een dom idee.

De tol van de vrijheid

Bovendien zullen er vanaf 1 januari grenscontroles zijn met als gevolg het nodige papierwerk. Dat is de tol van de vrijheid die de Britten zogezegd verkregen hebben. Wat de aanhangers van Brexit, niet toevallig nogal wat mensen uit de VS, ‘het terug nemen van de controle van Brussel’ noemen is een grote illusie gebleken.

Ze moeten gewoon blijven voldoen aan de in Brussel vastgelegde normen zonder dat zij daar zeggenschap over hebben. Er is wel een als zeer logisch te beschouwen regeling dat indien Brussel bepaalde regels wijzigt de Britten dan als betrokken partij mee aan tafel mogen zitten om erover te praten. In wezen zijn zij dus verwezen naar een soort tweederangslidmaatschap. Een wel heel magere troost.

Die uitslag was altijd te verwachten want het Verenigd Koninkrijk was in de gesprekken met de EU nu eenmaal de zwakste partner en was en dan ook niet instaat veel te eisen. Typerend is de discussie over de visserij. Eerst stelde Londen dat men de vangst in de Britse wateren moest verminderen met 60% en dat is er nu uiteindelijk 25% geworden.

Dat was ook niet onverwacht. Veel van de door de Britse vissers gevangen vis gaat immers naar de EU en dan staat men hier van Britse kant uitermate zwak. Wat zin heeft het immers meer vis te vangen als men hem niet naar de EU kan uitvoeren. Dit visserijakkoord telt voor 5,5 jaar en dient men dus dan opnieuw te onderhandelen. Wat zal zorgen voor nieuwe ruzies maar de Britten staan dan waar ze ook nu staan: Zwak.

Nigel Farage

Bovendien stond Londen internationaal geïsoleerd. De campagne om het Verenigd Koninkrijk los te koppelen werd vooral door figuren uit de VS en een man als de Australisch-Amerikaanse krantenmagnaat Rupert Murdoch, eigenaar van invloedrijke Britse dagbladen als The Sun en The Times, gedragen.

Zij schakelden hiervoor een politieke marketingstrateeg als Nick Cummings en demagoog Nigel Farage en zijn United Kingdom Independent Party (UKIP) in om de gemoederen verder op te jagen. Het was volgens hen een nieuwe ‘Slag om England’ en als patriot diende men dit opnieuw te winnen. Commissievoorzitter Ursula von der Leyen als de nieuwe Hitler.

Nigel Farage - Na akkoord

Nigel Farage is een blijft een demagoog. Eerst trok hij van leer tegen het ontslag van Brexiteer en regeringsadviseur Dominic Cummings en zag erin de voorbode van verregaande Britse toegevingen. Nu juicht hij het akkoord op Twitter toe.

Zo stelde hij: “The deal is not perfect but it is a big moment. This victory is a tribute to the ordinary men and women who stood up against the Westminster establishment — and won. There is no going back.” De man behoort tot het verleden en komt niet meer terug. Ik vermoed dat de centjes wel binnen zijn.

Exit Verenigd Koninkrijk?

“We nemen de controle over ons land terug”, klonk het. Met Boris Johnson die dacht zo oppermachtig te worden. Er blijft van deze dwaze slogan niets meer over. In deze geglobaliseerde wereld is alleen al het idee om controle over het eigen land te krijgen te gek voor woorden. Iedereen is op de een of andere wijze afhankelijk van de andere. Zie maar naar de VS en China. 

De duizenden vrachtwagens die in het graafschap Kent dezer dagen richting Europa staan aan te schuiven tonen dat. Britten lusten te graag Belgische chocolade, Franse wijnen en buitenverblijven.

En zuipvakanties aan de Spaanse costa’s zijn bij de doorsnee Brit erg populair. Een 43% van de Britse uitvoer gaat naar de EU en meer dan de helft van de invoer is ook afkomstig uit de EU. Wederzijdse afhankelijkheid heet dat.

Nog erger is hoe het Verenigd Koninkrijk als geheel verder zal varen. De Schotse roep om onafhankelijkheid wordt steeds groter en lijkt onder de Schotten nu zelfs een duidelijke meerderheid te bekoren. De regering in Londen zal het nog moeilijk krijgen om die nationalistische geest hier terug in de fles te krijgen.

De Ierse kwestie

En dan is er Noord-Ierland. Een ongezien drama voor de Noord-Ierse loyalisten. Zij steunden mee het verlangen van de opgejutte Brexiteers. Zo immers konden ze – dacht men – uit de Europese regels geraken en met medeweten van de Britse regering verder de anderen, katholieken en Ierse nationalisten, in ‘hun’ Ulster pesten.

Reeds toen bij het referendum was er in loyalistische kringen in Ulster grote ruzie over de strategie. Maar de Democratic Unionist Party (DUP) is altijd een partij geweest waar allerlei extremisten zich konden verschuilen, incluis criminelen van de ergste soort. En voor dat soort volk is het luisteren naar andere visies zoveel als vloeken in de kerk. En de DUP is binnen het Noord-Ierse loyalisme tegenwoordig veruit de sterkste partij.

Secretary of State, Theresa Villiers MP and Enterprise Minister Arlene Foster open James Leckey Design Ltd’s new £3million factory with CEO James Leckey.

Ook Arlene Foster (DUP), eerste minister in Noord-Ierland, schaarde zich achter het akkoord met de EU en is dus tevreden met de oprichting van grensposten tussen Noord-Ierland en haar geliefde Groot-Brittannië. Het einde van het Unionisme? Zo stelde zij: “Een redelijk handelsakkoord was altijd het beste voor Noord-Ierland.” Redelijk? Weg dus die loyalistische principes van tot voor enkele weken terug.

Het gevolg van dit akkoord is dat er vanaf 1 januari grenscontroles komen tussen Noord-Ierland en Groot-Brittannië. Volgens de Goede Vrijdagakkoorden van april 1998 die een einde maakte aan de Noord-Ierse burgeroorlog mogen er echter geen grenscontroles zijn tussen Ierland en Noord-Ierland. Een meer dan bizarre situatie.

Maar dat stond al in de eerder tussen Brussel en Londen overeengekomen uittredingsakkoorden. De Britse premier Boris Johnson poogde om de Noord-Ierse loyalisten te paaien hierop terug te komen. Maar dat werd een no passeran.

Zo nam de spanning op het Ierse eiland terug toe en trok het Britse Hogerhuis onmiddellijk in verzet en schoot het als onwettelijk gezien voorstel van Johnson af. Het werd geruisloos afgevoerd. Maar dit indienen en dus incidenten creëren typeerde Boris Johnson en zijn entourage. Hij was duidelijk ten einde raad.

Vandaag hebben zowel Arlene Foster als vice-premier Michelle O’Neill (Sinn Féin) dit akkoord tijdens een gezamenlijke persconferentie toegejuicht. Merkwaardig toch. Alleen de oppositie van de Ulster Unionist Party (UUP), de Alliance Party (die tussen beide gemeenschappen op de wip zit) en de Social Democratic Labour Party (SDLP) wierpen de kwestie van de grens in de Ierse Zee op. 

Immers er komt nu een grens tussen het Verenigd Koninkrijk en Ulster. De BBC World zweeg er gisteren in haar commentaar vanuit Belfast zeer zedig over. Geen verrassing. Het is immers een totale vernedering voor London en de Loyalisten. Wel lijkt men aan de basis bij de loyalisten woedend te reageren.

De douanecontrole van goederen vanuit het Britse eiland richting Noord-Ierland zal nu immers in Groot-Brittannië gebeuren en niet aan de grens met de Ierse Republiek. En de handel tussen Noord- en Zuid-Ierland zal zonder controles verlopen. De voorbode van de ultieme éénmaking van het Ierse eiland?

EoEvFLjXMAAN0dI

Ook de super Brexiteer en ultraconservatief Jacob Rees-Mogg, fractieleider van de Tory’s in het Lagerhuis, blijkt plots zijn kar te hebben gedraaid. Alhoewel de Britten zich voor 100% moeten plooien naar de Europese regels is hij euforisch over dit akkoord. Veel discussie of tegenstand zal er in het Lagerhuis dus niet zijn. Iedereen werd mooi op één lijn gezet: ‘Dit is een Britse overwinning.’

De Londense City

Bovendien won Joe Biden, een Iers nationalist, in de VS de presidentsverkiezingen en die liet al, nog voor hij echt genomineerd was, aan een BBC journalist snel bij het horen van het woord BBC weten dat hij een Iers nationalist is. Een wel heel merkwaardig perscontact. De boodschap voor Londen was echter klaar en duidelijk en werd ook in Downingstreet zo begrepen.

Nick Cummings, het genie achter Brexit en kwade geest achter Boris Johnson, verdween dan ook vrij snel en met luide trom. En eens die opgeruimd was het nog maar een kwestie van weken voor de Britten overstag gingen. Volgens officiële cijfers zou een Brexit zonder akkoord een enorme schade berokken aan de Britse economie.

Het ging, stelde het Office for Budget Responsibility, een adviesorgaan van de regering voor budgettaire zaken, op 5 jaar 6% van de Britse rijkdom kosten tegen 4% bij een goed geregelde boedelscheiding. Een flinke kost voor wat gewoon een van elke realiteit ontdane droom was.

Verlaat Downing Street 10 met doos

David Cummings verlaat Downingstreet 10 met zijn doos. Dominic Cummings zweeg tot heden over dit akkoord tussen Londen en Brussel. Een veelzeggende stilte. De man behoort dan ook tot de geschiedenis die over hem vermoedelijk weinig positiefs zal schrijven. Eens Cummings weg en daar was het akkoord.

Op dit ogenblik had het Verenigd Koninkrijk in verhouding met haar sterkte een onevenredig grote invloed in Brussel. Het aantal spionnen en instellingen en organisaties waar Britten in Brussel de plak zwaaiden is enorm. Die gaat nu grotendeels verdwijnen met in ruil o.a. meer Fransen en Duitsers.

De macht van Londen in de wereld zal verder krimpen. De Londense City, het financieel centrum, kan blijven maar gezien de enorme macht die China aan het worden is stelt dat binnen tien jaar nog amper iets voor en zal het in het beste geval op het niveau van Tokio zitten. In de marge dus. 

De Brexiteers wilden de controle terugnemen. Het resultaat is echter een groot verlies van controle. Maar wees zeker: de Britse media, The Sun op kop, zullen dit wel verkopen als een Britse overwinning. Hun eerste reacties in die Britse media zeggen alles. “Free at last” kopte de Daily Mail. Vrij? Van wat dan?

Willy Van Damme

Onthoofdingen nu ook in Frankrijk

Grote opschudding in Frankrijk waar in Conflans Saint-Honorine de onderwijzer Samuel Paty onthoofd werd. De reden zou zijn dat hij aan zijn klas tijdens een les rond vrije meningsuiting de cartoons met Mohammad uit het tijdschrift Charlie Hebdo toonde. Daarover ontstond op sociale media herrie en daarop trok een 18-jarige Tsjetsjeen vanuit de stad Evreux naar ginds, vroeg aan leerlingen wie die leraar was en onthoofdde de man.

De helden slaan toe

Hij werd nadien blijkbaar in een gevecht met de politie doodgeschoten. Waarna het land in rep en roer raakte met president Emmanuel Macron die de natie vol emotie toesprak. Wow, onthoofdingen nu ook in Frankrijk en dat door een Tsjetsjeen!. Waren dat vroeger geen helden?

Samuel Paty - Vermoord door Tsjtsjeen 10-2020

Samuel Paty, vermoord door een Tsjetsjeense salafist en het slachtoffer van het Franse regeringsbeleid waarbij men dat salafisme al sinds 1980 stiekem steunt en zelfs bewapend. En dan krijg je zotten die denken dat ze zo het westerse imperialisme bestrijden terwijl ze gewoon hun vuile werk opknappen en de islam aldus een slechte naam geven. Tot jolijt van Israël.

In Syrië gebeuren er al sinds 2011 toen de door het Westen aangestoken jihadistische opstand losbrak bijna dagelijks onthoofdingen. Het raakte zelfs niet in onze kranten of televisie want dat was het werk van door de presidenten Macron en voorheen Nicolas Sarkozy zelfs met wapens gesteunde jihadisten, de geestesgenoten van die moordenaar Abdoullakh Anzorov. En dat waren heiligen, idealisten. On touche pas.

De man had eerder dit jaar blijkbaar het statuut van politiek vluchteling gekregen en dus asiel. Was het om de Franse gastvrijheid te vieren dat hij dan maar die gruwelijke moord pleegde? Het voorval toont wel het grote falen van de Franse overheid die de man toegang verleende tot haar grondgebied. Maar ja, toen in Syrië de salafistische opstand uitbrak liep de Franse ambassadeur in Damascus mee in hun betogingen.

Onderdak voor terroristen

Voor de Russische veiligheidsdiensten is dat een goede zaak. Het is een jihadist minder die hen niet meer zal lastig vallen. Opgekuist staat netjes! Maar voor Frankrijk is dit wel een echt probleem. Als de Franse autoriteiten voor hij hier asiel kreeg naar zijn verleden en maatschappelijke visie al een onderzoek hadden gedaan dan was het een van een barslecht niveau.

Abu Omar al Shishani - 1

Een van de best gekende jihadisten met een beruchte reputatie was de Tsjetsjeen Aboe Omar al Shishani, de krijgsnaam van Tarkhan Tayumurazovitch Batirashvili. Hij vocht als commandant bij een serie terreurgroepen en eindigde in Irak bij ISIS waar hij bij gevechten omkwam. Hij is afkomstig van de Pankisi vallei in Georgië – vandaar zijn Georgische naam – waar Aboe Musab al Zarqawi, de topman van al Qaeda zich rond 2003 schuil hield. Klaar voor de Amerikaanse invasie.  De Pankisi vallei grenst aan Tsjetsjenië.

Iedere serieuze kenner van het dossier weet dat er in Tsjetsjenië en daarbuiten een groep lokale salafisten zit die voor weinig terugschrikt. Zie maar naar de figuur van de in Irak in 2016 omgekomen Abu Omar al Shishani. (1)

Niet alle Tsjetsjenen zijn jihadisten, dieven en moordenaars maar het risico is er. Wat nu nog maar eens bewezen werd. Maar geen probleem voor een Frankrijk dat zich trots een seculiere staat noemt maar gelijktijdig salafistische terroristen zo ogenschijnlijk zonder degelijk onderzoek onderdak geeft.

Salafisten als heilige vrijheidsstrijders

Maar verwonderlijk is dat niet echt. De in 1990 uitgebroken oorlog in Tsjetsjenië was immers voor het Westen een soort van vrijheidsstrijd tegen het kwaad uit Moskou. Dappere soldaten voor de vrijheid, de mensenrechten en de democratie. Het al tot op de draad versleten persverhaal over dat soort gebeurtenissen dat haaks staat op de realiteit.

Specialiste hierin was de Russische journaliste Anna Politovskaya die in Tsjetsjenië allen maar de misdaden van het Russisch leger zag en zweeg over die salafistische terreur. Ze was de held van onze regeringen en media en kreeg er bovenop een onderscheiding van het Europees parlement.

Een persruimte in dit Europees parlement is zelfs naar haar genoemd. Ze werd nadien op 6 oktober 2006 vermoord. Mogelijks in opdracht van Ramzan Kadyrov president van de autonome republiek Tsjetsjenië en de zoon van Akhmad Kadyrov, een naar Rusland overgelopen lokale moefti en een gewezen leider van die terroristen.

Tsjetsjeense salafisten - 1

Tsjetsjeense salafisten, alias vrijheidsstrijders. Merk het gebaar op met de wijsvinger als waarschuwing. Een teken typerend voor salafisten.

Dat in het ‘vrije’ door salafistische bendes bestuurde Tsjetsjenië het vieren van Kerstmis of Pasen verboden was kon men hier bijna nooit lezen. Neen, dit was een volk dat zijn ketens wou losrukken van het Russisch imperialisme. En dat diende men dus voor de volle 100% te steunen. Zelfs al loofde men in diezelfde pers Boris Jeltsin, de Russische president van toen, als een democraat die de vrijheden naar Rusland bracht. (2)

Boris Berezovsky

In wezen was dit echter een door het Westen gesteunde opstand om Rusland na de implosie van de Sovjetunie nog verder te ontmantelen. Fase 2 van de westerse aanval. Centraal figuur hierbij was Boris Berezovsky, toen de grote mediamagnaat onder Jeltsin.

Die bleek de grote wapenleverancier te zijn en steun en toeverlaat van die salafisten. Tot hij met zijn hulp – hij controleerde de Russische media – Vladimir Poetin begin 2000 als president aan de macht bracht. (3)

Amper enkele maanden later was Berezovsky, ooit gezien als de eerste Russische miljardair, reeds naar het buitenland gevlucht. Jaren later zal de Britse media uitbrengen dat Berezovsky gewoon een agent van de Britse veiligheidsdienst MI6 was, samen dan met zijn naaste medewerker Alexei Litvinenko. (4)

Waarom MI6 dit toen liet uitlekken is een van de vele nog niet opgehelderde zeer cruciale vragen in dit dossier. Wat was de reden hiervoor? Het is Poetin die na 2000 snel een einde maakte aan die terreur in de Kaukasus. De eerdere poging in 1994 van het Russisch leger onder Jeltsin om dat te bevrijden van die salafisten raakte nergens. Maar dat wekt geen verbazing.

1

Volgens de media was Boris Berezovsky de eerste Russische miljardair en man die onder Boris Jeltsin de pers controleerde. Hij was ook de wapenleverancier van die Tsjetsjeense terreurgroepen en, volgens de Britse pers achteraf, een agent van de Britse veiligheidsdienst MI6. Met andere woorden: Het was MI6 die zo wapens leverde aan die groepen. Op het einde van zijn leven zat hij echter op zwart zaad. Vandaar de brieven naar Poetin en zijn dood?

Uiteindelijk was Jeltsin gewoon een knecht van de VS die het land tegen sneltreinvaart liet leegplunderen door niet zelden joodse criminelen die nadien in Israël als kersvers miljardair opdoken. (5) Ook Berezovsky en zijn Georgische partner Badri Patarkatsisvhili – de toen rijkste Georgiër met een vermogen geschat op 12 miljard dollar – hadden joodse wortels. De Georgiër werkte zelfs deels vanuit Israël.

Polonium 210

Litvinenko werd nadien volgens de Britse politie in november 2007 door middel van het radioactieve middel polonium 210 vermoord. En uiteraard werd die moord in de goede Britse traditie toegeschreven aan Rusland. Enkele jaren later blijkt uit Zwitsers medisch onderzoek echter dat de Palestijnse leider Yasser Arafat in 2004, drie jaar eerder dus, door hetzelfde nooit eerder gebruikte gif was omgebracht (6). Ook door de Russen?

In 2013 zal ook Berezovsky in Londen opgehangen worden gevonden. Een zaak die blijkbaar nog steeds tussen moord of zelfmoord ter discussie staat. De politie sprak van zelfmoord maar de gerechtsdeskundige van de familie sprake van moord. Zich baserend op foto’s van de nek van het slachtoffer. (7) Verder onderzoek gebeurde niet.

Merkwaardig is dat de Britse regering ook dit niet op de rekening van Poetin schreef. Nadien bleek de man twee brieven aan Poetin te hebben gestuurd met de vraag of hij kon terugkeren. Hij zat dan al op zwart zaad.

Duitsland

En dat de Tsjetsjeens salafisten nog steeds volop de steun van het Westen krijgen bleek recent nog overduidelijk met de moord in Berlijn op Zilimkan Khangosvili op 23 augustus 2019. De dader zou volgens de Duitse politie de Rus Vadim Krasikov/Sokolov (8) zijn die dan in opdracht d!ie moord heeft gepleegd. Maar wie er achter zat is onduidelijk.

Zilimkan Khangosvili 'rechts) en Aslan Maskhadov

Helden van de jihad, Zilimkan Khangosvili, zoals zijn geestesgenoot al Shishani afkomstig van de Pankisi vallei, en links Aslan Maskadov, een van de presidenten van de salafistische Republiek van Ichekeria (Tsjetsjenië). Verantwoordelijk voor een waslijst aan erg brutale aanvallen die honderden burgers het leven koste zoals die op de metro in Moskou en de school in Beslan Volgens onze media feitelijk het werk van Poetin. En dat verhaal kwam uit de omgeving van Berezovsky. Uiterst betrouwbaar dus.  Khangosvili was jarenlang de gast van Angela Merkel & co. Merk bij Maskadov de hoofdband met daarop de klassieke slogan uit de Koran die al Qaeda steeds gebruikt.

De zaak is echter erg vervelend voor de Duitse overheid. Zilimkan Khangosvili was immers een nauwe medewerker van de door een aanslag op 8 maart 2005 om het leven gekomen Tsjetsjeense krijgsheer Aslan Maskadov. Zilimkan Khangosvili was samen met Maskadov nauw betrokken bij zware terreuraanslagen in Rusland waarbij honderden burgers omkwamen en die deels ook door hen zijn toegegeven. (9)

Maar dat Duitsland een terrorist van dit kaliber vrij in Duitsland liet rondlopen zegt alles over de Duitse buitenlandse politiek tegenover Rusland. Heiko Maas (SPD), Duits minister van Buitenlandse Zaken stelde wel als excuus nooit een uitleveringsverzoek van Rusland te hebben gekregen.

Maar dat hoeft niet want Duitsland kan die zelf voor de rechter brengen en zijn verleden was voor de Duitse veiligheidsdiensten zeker geen geheim. Feit is alleszins dat de aanwezigheid van die terrorist in de Duitse media netjes verborgen werd gehouden. Bladen als Der Spiegel, de Frankfurter Allgemeine Zeitung en Die Zeit wisten van niets of wilden het niet weten.

Stepan Bandera

Het doet denken aan de moord in Duitsland op Stepan Bandera, de Oekraïense fascistenleider uit de Tweede Wereldoorlog die meehielp bij de afslachting van massa’s opposanten, joden en Russen. Oekraïense fascistengroepen speelden verder ook een grote rol bij het bewaken van de vernietigingskampen zoals Babi Yar/Syrets in Oekraïne en Auschwitz.

De man liep vrij rond in München tot een Sovjet-Russische moordenaar hem op 15 oktober 1959 om het leven bracht. Hij werd vermoord met cyanide, een onderdeel van zyklon B, het ook in Auschwitz toegepaste gif. Nikita Chroesjtsjov gaf nadien toe de moord te hebben bevolen.

Standbeeld Stepan Bandera

Het standbeeld van Stepan Bandera in het huidige Lviv/Lvov, een stad in West-Oekraïne, Galicië. Een man die als Duitse hulpknecht in W.O. II honderdduizenden mensen om het leven hielp brengen. Alleen in het vernietigingskamp Babi Yar/Syrets vlakbij Kiev een geschatte 100.000. Dankzij onder meer België en Nederland heeft de man nu overal als waardering voor zijn werk standbeelden alsmede straten en pleinen naar zijn naam gekregen. Leve de mensenrechten.

De door de NAVO in 2014 met een staatsgreep aan de macht gebrachte Oekraïense regering heeft nu overal standbeelden ter ere van Bandera laten plaatsen. Het toont hoe ver men gaat. Desnoods zouden onze media en regeringen zelfs Hitler ophemelen als een democraat, verdediger van de mensenrechten en de vrijheid. Als men bij de NAVO en de westerse media dat kan met Bandera dan kan men dat ook met Hitler.

Maar als men die Tsjetsjeense aan al Qaeda gelieerde terroristen blijft steunen dan moet men ook niet verbaasd zijn dat ze ook hier al eens iemand onthoofden. De terreuraanslag van Anzorov was de voorbije jaren trouwens niet de eerste Tsjetsjeense terreurdaad in Frankrijk.

De met emoties overladen speeches zoals die van Macron dit weekeinde zijn dan ook niets meer dan slecht theater. Het zijn juist mensen als Macron en Sarkozy die hier de verantwoordelijk voor dragen. Zij blijven immers nog steeds in het buitenland die salafisten steunen. België leverde via de Verenigde Arabische Emiraten toch wapens aan al Qaeda in Jemen, de groep die de slachtpartij bij Charlie Hebdo opeiste. (10)

Willy Van Damme

1) Abu Omar al Shishani was actief in de tweede Tsjetsjeense oorlog tegen Rusland en vocht nadien met het Georgische leger. Wel raakte hij niet rechtstreeks betrokken bij de oorlog van 2008 van het mede door Israël geleide Georgische leger tegen Zuid-Ossetië. Nadien is er een onduidelijke periode maar vrij snel zal hij via Turkije, dat centraal was in de steun aan de Tsjetsjeense opstand, in Syrië belanden.

Abu Omar al Shishani - 1

Aboe Omar al Shishani, de man met de rosse baard, doet duidelijk fier over de verovering door de toenmalige Jaish al Mujahireen van de luchtmachtbasis van Menagh in de provincie Idlib. Een aantal van deze figuren zullen nadien op de foto te zien zijn met Amerikaans ambassadeur Robert Ford. De basis is nu terug in handen van de regering.

Daar vervoegde hij allerlei jihadistische groepen waaronder vooral al Nusra, een afdeling van al Qaeda, en vanaf midden 2013 ISIS. Hij was betrokken bij twee zeer belangrijke operaties van die jihadisten waaronder de verovering van de basis van Regiment 111/de Sjeik Soeleiman basis waar men een hoeveelheid sarin kon bemachtigen die vermoedelijk nadien in Khan Assal en Oost-Ghouta werd gebruikt.

Nadien speelde hij ook een grote rol bij de verovering van de nabije luchtmachtbasis Menagh. Een deel van de veroveraars werd nadien samen met Robert Ford, toen de Amerikaanse ambassadeur voor Syrië, gefotografeerd. Shhishani kwam om het leven in Irak ten zuiden van de stad Mosoel.

2) De gesprekken tussen de Amerikaanse presidenten Bill Clinton en Boris Jeltsin. https://clinton.presidentiallibraries.us/items/show/57569. Deze zijn blijkbaar deels openbaar en geven een goed inzicht in de verhoudingen tussen beide presidenten. Die van de meester en de knecht.

Er komen Russische verkiezingen en Jeltsin heeft schrik die te gaan verliezen en vraagt Clinton om centen om zo de pensioenen te kunnen betalen. Hij vreest anders die verkiezingen te zullen verliezen. Clinton stemt toe.

Het tweede interessante item betreft de kandidatuur van Vladimir Poetin waar beiden die bespreken en Jeltsin als het ware de goedkeuring vraagt van Clinton. Clinton acht hem best geschikt. Blijkbaar hadden Poetin en zijn entourage hun ware plannen zeer goed verborgen want MI6 en de CIA zaten toen overal in Rusland. Het is een verhaal dat een thriller meer dan waard is.

3) Los Angeles Times, 27 april 1999, Associated Press, Russian Mogul Charged With Money Laundering. https://www.latimes.com/archives/la-xpm-1999-apr-27-mn-31505-story.html.

De toenmalige Russische premier Yevgeni Primakov was een onderzoek begonnen tegen Boris Berezovsky en wou de man correctioneel laten veroordelen en zo politiek uitschakelen. Maar Berezovsky was oppermachtig en begon via zijn persgroep met een campagne tegen de man waardoor Primakov moest aftreden. Waarna die in augustus werd opgevolgd door een zekere Vladimir Poetin en Berezovsky en de VS dachten het probleem te hebben opgelost…..

4) BBC News, 2 februari 2015, ‘Alexander Litvinenko was ‘a paid consultant’ for MI6’. https://www.bbc.com/news/uk-31096849.

Volgens zijn weduwe kreeg hij 2.000 Britse pond per maand van MI6. Hij werd ook nog betaald door Boris Berezovsky.

5) Haaretz, 1 januari 2019, Gur Megiddo, ‘Israel’s Corruption Probe Into Lev Leviev’s Diamond Empire Stalls’. https://www.haaretz.com/israel-news/business/corruption-probe-into-lev-leviev-s-diamond-empire-stalls-1.6803914.

Financial Times, 8 januari 2020, Kate Beioley ‘SFO accused of ‘ulterior purpose’ by daughter of ENRC oligarch’. https://www.ft.com/content/84f696e4-3222-11ea-a329-0bcf87a328f2

Het eerste verhaal gaat over Lev Leviev, genoemd in de media als de koning van de diamant die op enkele jaren tijd miljardair werd en van Rusland naar Israël trok. En er nadien dan weer van ging vluchten.

Een ander voorbeeld is het ook in België goed gekende Kazakse trio Alijan Ibragimov, Patokh Chodiev – op zeker ogenblik de rijkste Belg – en Alexander Machkevitch die nu gerechtelijk in het Verenigd Koninkrijk in serieuze moeilijkheden zitten met een van hun grote ondernemingen ENRC, Eurasian Natural Resources Company, een van ‘s wereld grootste bedrijven in haar soort.

Het Belgische Tractebel hoopte er ooit zaken mee te kunnen doen. Het werd miserie. Toen hij bekend raakte als miljardair werd Machkevitch benoemd tot voorzitter van het Euro-Asian Jewish Congress, een van de regionale afdelingen van het Joods Wereldcongres.

6) National Library of Medicine, 30 november 2015, Pascal Froideveaux e.a., Institute of Radiation Physics, Universitair Hospitaal Lausanne, Zwitserland. ‘(210)Po poisoning as possible cause of death: forensic investigations and toxicological analysis of the remains of Yasser Arafat.’ https://www.ft.com/content/84f696e4-3222-11ea-a329-0bcf87a328f2

Suha Arafat, zijn weduwe trok in 2011 op onderzoek naar de doodsonderzoek van haar man Yasser Arafat en toen ontdekte men in de rest van zijn kleren die volgens Suha nadien nooit aangeraakt waren abnormaal hoge waarden van polonium 210. Waarna men zijn lijk opgroef.

Het onderzoek op de stoffelijke resten gebeurde onafhankelijk van elkaar in Frankrijk, Rusland en Zwitserland. Alleen de resultaten van het Zwitsers onderzoek zijn bekend. Over dat van Rusland is wegens tegenstrijdige verklaringen onduidelijkheid. De gegevens van het Franse resultaat blijven tot vandaag geheim. Het resultaat van het Zwitsers onderzoek verscheen na een peer review op 30 november 2015 in het Britse tijdschrift The Lancet.

7)  The Guardian, 27 maart 2014, Ian Cobain, ‘Boris Berezovsky inquest returns open verdict on death’. https://www.theguardian.com/world/2014/mar/27/boris-berezovsky-inquest-open-verdict-death

Ook: The Telegraph, 25 april 2013, Jonathan Earl, ‘Vladimir Putin: Boris Berezovsky wrote two letters asking for forgiveness’. https://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/vladimir-putin/10017713/Vladimir-Putin-Boris-Berezovsky-wrote-two-letters-asking-for-forgiveness.html

De brieven zelf werden nooit openbaar gemaakt maar niemand heeft dit verhaal ooit tegengesproken.

8) Over zijn ware identiteit bestaat nog steeds onduidelijkheid. Volgens Bellincat was zijn echte naam Vadim Krasikov en was Kosolov een valse identiteit. Het probleem is hier echter dat reeds van bij de start van Bellingcat onder de naam Moses Brown deze bewust valse informatie verspreide over toen Syrië. Bellingcat is ook gelieerd aan de Atlantic Council dat op haar beurs verbonden is met de NAVO.

Rond Syrië was het duidelijk dat Bellingcat samen met de New York Times en Human Rights Watch en in afspraak met bepaalde krachten in de VS (CIA en Buitenlandse Zaken?) aanstuurde op een regelrechte invasie van de VS in Syrië. Het faalde echter doordat noch het Pentagon noch Obama er zin in hadden.

9) Polygraph.info, 13 december 2019, Fatima Tlis, ‘Update: A Killing in Berlin, And Putin’s Misleading Claims About A “Blood-Thirsty” Chechen’. https://www.polygraph.info/a/fact-check-putin-berlin-killing-chechen/30324251.html

Op deze website, die een soort van fact checking doet, zegt Zubar Kangoshvili, broer van Zilimkan, dat deze wel betrokken was bij de terreuraanval in de Kaukasus waarbij in het plaatsje Nazran op 21 juni 2004 92 doden vielen waaronder 27 burgers. Maar, stelt de website, dit was geen terreuraanval maar een gelegitimeerde aanval het het leger van Ichekeria. Polygraph.info is een onderdeel van The Voice of America.

10) Deutsche Welle, 29 november 2018, ‘Yemen: The devastating war waged with European weapons’. https://www.dw.com/en/yemen-the-devastating-war-waged-with-european-weapons/a-46515199

Er is ook een documentaire over gemaakt waar men de wapens van FN in volle glorie in actie kan zien. Daarbij zijn hun registratienummers duidelijk merkbaar en kan men zo hun route natrekken. Ze gingen van Luik naar de Verenigde Arabische Emiraten en dan naar onze vrienden van Al Qaeda op het Arabisch Schiereiland. Wat verboden is. Het is die groep welke tekende voor de slachtpartij bij Charlie Hebdo. Je suis pas Charlie dus.

Naschrift – al Shishani bij de US Special Forces

Volgens de website Business Insider heeft Aboe Omar al Shishani na zijn avontuur in Tsjetsjenië toen hij in 2006 toetrad tot het Georgische leger training gekregen van de Amerikaanse Special Forces die hem ook als een topleerling bestempelden.

In tegenstelling tot andere verhalen nam hij wel effectief deel aan de invasie van Zuid-Ossetië. Nochtans was hij in 2006 bij kenners reeds gekend als een aanhanger van al Qaeda. Hij werd na eerst in Syrië gevocht te hebben aan de zijde van al Qaeda lid van ISIS waar hij in 2016 in de Iraakse provincie Anbar werd gedood.

Business Insider baseerde zich op een verhaal van de Amerikaanse website McClaskyDC. Daar omschreef men hem als de topmilitair van die terreurgroep. Het artikel bevat zelfs een foto met Al Shishani bij de US Special Forces maar dan zonder zijn rosse baard. De foto zou tijdens die oorlog van 2008 zijn genomen.

McClaskyDC, 15 September 2015, 2015, Mitchell Protherho, ‘How I met the man who became the Islamic State’s military No. 1’. https://www.mcclatchydc.com/news/nation-world/world/article35323065.html. Er is nog een link naar een gelieerd verhaal over Shishani.

Libië – Oorlog om olie

Terwijl de aandacht in het Midden-Oosten vooral gericht is op de oorlogen in Jemen, Syrië en Irak is er ook nog Libië. En die lijkt op het punt te staan om te escaleren. De wederzijdse beschuldigingen nemen een dusdanige vorm aan dat een open oorlog in plaats van een lokaal conflict steeds realistischer wordt. Enkele cruciale beslissingen zijn trouwens al genomen. Ditmaal lijkt vooral olie en veel minder Israël de drijfveer te zijn achter de schermen van deze nieuwe evolutie.

Moslimbroeders

Recent vroeg het Libische parlement in de aan Egypte grenzende stad Toebroek aan Cairo om militaire steun tegen wat ze de gewapende agressie van Turkije noemde. Waarop het Egyptische parlement zoals verwacht positief reageerde. En dan was er Frankrijk dat recent dreigementen aan het adres van Turkije uitte indien het zijn militaire agressie in Libië, zoals Parijs het noemde, verder zou zetten.

Frankrijk en Turkije zijn beiden lid van de NAVO en dat was een van de voornaamste reden voor de Franse president Emmanuel Macron om recent de NAVO hersendood te verklaren.

Hierbij is het onduidelijk of Frankrijk alleen staat met zijn houding in deze zaak. De indruk bestaat van wel. Niemand binnen de EU of NAVO heeft zich tot heden met Parijs solidair verklaart. Wel lijken Griekenland en Cyprus zeker ook woest op Turkije.

Het probleem is dat de Turkse president Recep Erdogan en zijn AKP partij behoren tot de Moslimbroederschap en dat is zowat de aartsvijand van Egypte en ook van de Verenigde Arabische Emiraten en Saoedi Arabië.

Speciaal document - Bernard-Henri Levy - 35% voor Franse groep Total

Met hulp van Bernard-Henri Lévy, de zelfverklaarde mensenrechtenactivist,  kreeg de Franse president Nicolas Sarkozy de toezegging van de opstandelingen dat Frankrijk in de toekomst 35% van de Libische olie zou krijgen. Enkele dagen nadien werden die opstandelingen door de Franse regering erkend als de legitieme Libische regering. Wat zeer snel gevolgd door werd de ganse EU. Het verhaal van de belofte voor die olie lekte echter uit. (1)

Beide landen voerden om reden van de link met de Moslimbroeders een blokkade in tegen Qatar. Dat land wordt gezien als hun grootste financier en van aanverwante groepen zoals al Qaeda.

Qatar vriend van Sarkozy

In wezen is dit een strijd die vooral lijkt te gaan over de Libische olie en dat was zo ook al in 2011 toen een door de NAVO geleide militaire operatie leidde tot de moord op Kadhaffi en de val van zijn regering. Die was president sinds de staatsgreep van 1 september 1969 tegen koning Idris en de belangrijke Amerikaanse en Britse militaire aanwezigheid in het land. Sinds dit optreden van de NAVO leeft Libië in totale chaos.

In 2011 hadden Qatar en Sarkozy een aantal akkoorden gesloten rond militaire en economische samenwerking. Zo kocht Qatar onder meer de topvoetbalclub Paris Saint-Germain en de luxewinkels Au Printemps en de Galerie Lafayette, de trots van Parijs.

Ook zorgde Frankrijk ervoor dat Qatar ondanks de zware klimatologische problemen – de zomer kent er uitzonderlijke hoge temperaturen – het sjeikdom toch de wereldbeker voetbal kon organiseren. Bovendien waren beiden nauw betrokken bij de oorlog tegen Syrië, een vroeger Frans mandaatgebied, waarbij de steun van onder meer de lokale afdeling van de Moslimbroeders en al Qaeda essentieel was.

De opstand brak pas echt uit toen de minister van Justitie Mustafa Abdoel Falil en generaal Abdoel Fatah Younes de centrale regering verlieten en naar Benghazi trokken waar de betogingen tegen de regering Kadhaffi al volop bezig waren. Met zijn tweetjes richten zij de Nationale Overgangsraad op die de nieuwe Libische regering ging zijn.

Olie voor de Fransen

Enkele dagen nadien achterna gelopen door de Fransman Bernard-Henri Lévy, vermeend mensenrechtenactivist en fanatiek verdediger van Israël. Deze kwam terug met een door hen ondertekend document dat 35% van de Libische olie reserveerde voor Frankrijk. Onmiddellijk daarna erkende Parijs deze Nationale Overgangsraad als de enige wettige regering van het land. Enkele dagen later gevolgd door de EU en de NAVO.

DSC_0809

Het warenhuis Au Printemps. De deal tussen de Franse president Nicolas Sarkozy en Qatar was zeer uitgebreid. Zo kocht Qatar de beroemde Parijse warenhuizen Au Printemps en de Galerie Lafayette alsmede voetbalclub Paris Saint-Germain. In ruil steunde Frankrijk Qatar in Syrië en Libië en kon Qatar de wereldbeker voetbal via omkoping bekomen. Pas vele maanden nadien ontdekten de voetbalbonzen het klimatologisch probleem.

Achteraf bleek echter uit Amerikaanse documenten van onder meer de CIA dat dit een doorgestoken kaart was. Die betogingen waren mee het werk van de Franse geheime dienst en beide Libische politici waren gewoon door Parijs omgekocht.

Erg voor hen is dat ze echter niet hebben kunnen genieten van hun judasgeld en nog tijdens de burgeroorlog door een van de vele milities of een westerse geheime dienst gedood werden. Ballast overboord? Achter de schermen was in de EU en NAVO immers niet iedereen tevreden met het eenzijdige Franse optreden.

En dat bleek zeker Italië te zijn, de oud-kolonisator waar de christen-democraat Giulio Andreotti meervoudig premier en goede vriend van de maffia er voor zorgde dat de Libische olie tegen het prijsje naar Italië ging. Nu poogde Frankrijk met Sarkozy die rol over te nemen. Het is sindsdien tussen beide landen zo te zien nooit meer echt goed gekomen.

Ook was er voor Italië het probleem van de Afrikaanse vluchtelingen die via Libië naar Europa en vooral Italië trokken. En met Kadhaffi had men een leuk akkoord waarbij die het regelde dat er zo weinig mogelijke vluchtelingen naar Italië gingen. Interessant voor Rome die met groot ongenoegen zag hoe Frankrijk die vluchtelingen aan haar grens zoveel mogelijk tegenhield. Maar met Kadhaffi weg verviel ook dit akkoord.

De kindsoldaten van MI6

Voor de VS en het Verenigd Koninkrijk was de opstand tegen Kadhaffi een ideale gelegenheid om weerwraak te nemen op deze Arabische nationalist die hen in 1969 uit het land zette. Het is geen toeval dat achteraf is uitgekomen dat vele van diegenen die in Libië tegen Kadhaffi vochten uit het Verenigd Koninkrijk kwamen. Zelfs kinderen konden van de Britse geheime dienst MI6 vertrekken.

Een van hen was de toen 16-jarige Salman Abedi die nadien naar zijn thuisstad Manchester terugkeerde om er dan op 22 mei 2017 tijdens een concert van Ariana Grande in de Manchester Arena een zelfmoordaanslag te plegen. Goed voor 22 doden en 120 gewonden. Of de man op eigen initiatief die aanslag pleegde of op vraag van derden is nooit duidelijk geworden. Zeker is dat hij voordien voor M16 werkte.

Sindsdien ging het in Libië van heel kwaad naar nog veel erger. Slavenhandel en folteringen zijn er vrij populair en voor de rest krioelt het van de milities, zeker langs de kant van de regering Sarraj die praktisch alleen de hoofdstad Tripoli bezet. En die milities vechten in essentie om de buit, niet de Koran. Dat laatste is goed voor de galerij.

Dat die opstandelingen niet echt populair waren bleek duidelijk uit de parlementsverkiezingen van 25 juni 2014 toen aan die jihadisten gelieerde kandidaten amper 40 van de 200 parlementszetels bekwamen. En met de opkomst van slechts 18% der kiezers en een doe dag ganse serie door jihadisten gepleegde bomaanslagen waren die verkiezingen nu eenmaal amper representatief te noemen.

Een van de niet eens verkozen jihadisten was Abdel Hakim Belhaj, baas van de aan al Qaeda gelieerde Libische Strijdersgroep. Volgens journalist Jorn De Cock een tot de democratie bekeerde jihadist.

Het gevolg was echter dat de jihadisten die resultaten niet aanvaarden en de seculiere verkozenen aanvielen. Deze verkozenen dan maar naar Toebroek te vluchten dicht bij de Egyptische grens waar ze hun eigen parlement, regering en leger oprichten.

Meer corruptie

Onder impuls van de EU en onder leiding van de Spaanse topdiplomaat Leon Bernardino poogde men te bemiddelen tussen beide partijen. Tevergeefs. Wel plaatste hij Fayez al Sarraj, een telg van een aan de vroegere koning Idriss gelieerde familie, aan het hoofd van een Presidentiële Raad.

Italiaans-Turkse militaire oefeningen - Tweet

Een tweet van het Turkse leger over de gezamenlijke militaire oefeningen van 13 juni dit jaar in de Middellandse Zee met Italiaanse en Turkse onderzeeërs. Om het verbod op wapenleveringen aan Libië beter te kunnen controleren?

Ook hier echter bleek er smeergeld in het spel te zijn. Ditmaal komende van de Verenigde Arabische Emiraten die Bernardino in ruil voor zijn diensten hoofd maakten van de Diplomatieke Academie van Abou Dhabi. Een ongetwijfeld mooie academische titel goed voor om op een zakenkaartje af te drukken.

Maar ondertussen hebben Sarkozy en Frankrijk nog niet veel gezien van de beloofde Libische olie. Ook is in die negen jaar de toestand in de wereld en Libië grondig veranderd. Een belangrijk element daarin is de houding van Turkije die zich in 2011 amper liet zien en nu zowat de hoofdrol wil spelen.

Olie voor Turkije

Zo sloot de regering Erdogan vorig jaar een akkoord met de regering van Sarraj waarin beiden een groot deel van de vermoedelijk rijk aan olie zijnde oostelijke Middellandse Zee onder elkaar verdeelden. Erg belangrijk voor het olie en gas arme Turkije. Vooral Cyprus en Griekenland waren hiervan het slachtoffer. En die reageerden natuurlijk woedend.

Maar Italië zweeg. Blijkt nu dat de Italiaanse zeemacht en die van Turkije vorige maand met hun duikboten gezamenlijke oefeningen hebben gehouden. Dit terwijl Frankrijk tegen Turkije dreigde omwille van Libië en zelfs wapens levert aan de troepen van generaal Khalifa Haftar van de regering in Toebroek.

En alhoewel niet erkend door de VN is dit in wezen de wettige Libische regering. Deze regering en leger is immers aangeduid door de in 2014 bij de laatste verkiezingen verkozen parlementsleden.

De militaire interventie van Turkije in de zaak is voor Ankara een militair gewaagd avontuur. De slag voor de hoofdstad is voorlopig door Erdogan gewonnen – het leger van Sarraj wordt in de praktijk vooral door Turkse officieren geleid – maar dat is tijdelijk en mogelijks een pyrrusoverwinning.

Erdogan is de voorbije maanden in Marokko, Algerije en Tunesië gaan smeken voor steun en om eventueel in Algerije en Tunesië hun militaire basissen te mogen gebruiken. Maar hij kreeg zo te zien overal nul op het rekwest.

Akkoord Libië en Turkije over olieontginning

Zo ziet de Turkse regering de verdeling van het oostelijk deel van de Middellandse Zee. Die komt tot aan het strand van bepaalde Griekse eilanden en ook Cyprus wordt als het ware gewurgd door deze deal die van Turkije plots een groot olieproducent maakt. Zeker als men de Libische voorraden erbij neemt. Het akkoord werd midden December 2019 tussen Sarraj en Erdogan gesloten.  Erdogan noemde zich recent dan ook onoverwinnelijk.

Men zit er in de Maghreb nu eenmaal niet te wachten op de komst van allerlei aan al Qaeda en de Moslimbroeders gelieerde jihadisten. Dat soort volkje gooit men in die landen immers zo in de cel. Als ze al niet onder de grond verdwijnen.

Wat doet de Egyptische buur?

Erdogan, die tegenwoordig blijkbaar het beleid van Sarraj bepaalt, wil na zijn overwinning in Tripoli nu richting Toebroek oprukken. Met als eerste de stad Sirte en de militaire basis van al Jufra. Waarop zowel Frankrijk en vooral Egypte als reactie dreigende taal spraken tegen Erdogan.

In Arabische diplomatieke bronnen sluit men een Egyptische invasie echter niet uit. En de vraag is of Turkije daartegen weerstand kan bieden. Erdogan is echter de man van de bedreigingen en het geweld die blijkbaar droomt van het herstel van het Ottomaanse kalifaat. Dat is echter veel te hoog gegrepen voor het land.

Bovendien moet Turkije zich voor alles via de Middellandse Zee bevoorraden en het is daarom dan ook erg kwetsbaar. Transportmateriaal om die bevoorrading vlot te laten verlopen, vooral voor heel groot materieel, is er feitelijk amper of niet.

Egypte is dan weer de naaste buur en heeft een groot leger en een militaire traditie. En de Verenigde Arabische Emiraten hebben het geld. En dan is er de Turkse oorlog tegen Irak en Syrië. Veel hooi voor op de vork!

Rusland

Duidelijk is ook dat Rusland zoals in Syrië ook hier niet aan de kant van Turkije staat. In de VS en de Amerikaanse media stelt men wel dat er in het kamp van Haftar veel Russische wapens en huurlingen aanwezig zijn. Dit blijft echter relatief vaag. Wel poogde Rusland tussen beide partijen te onderhandelen maar dat bleek ook nu weer gewoon tijdverspilling.

Onduidelijkheid is er ook over de positie van de rest van de EU, het Verenigd Koninkrijk en de VS. De indruk bestaat dat die alleen en tot op zekere hoogte achter Sarraj staan maar vanop verre afstand en geen belangrijke rol spelen. Wel begint de VS zich de laatste weken wat harder tegen Haftar en de rol van Rusland op te stellen. Met de onder Trump klassiek geworden publieke bullenbakkerij.

Turkse dromen - Hulusi Akar - 14-10-2019

Een tweet van 14 oktober 2019 van de Turkse minister van Defensie Hulusi Akar waarbij die de Turkse aspiraties toont. In detail ziet men dat de Bulgaarse havenstad Varna, de Griekse stad Thessaloniki, gans Cyprus en het eiland Rodos alsmede de Syrische stad Aleppo en in Irak Erbil, Mosoel en Kirkuk allen vallen onder de heerschappij van de nieuwe kalief Erdogan. Men kan landhonger hebben maar teveel willen is zeker ook niet gezond. Om die kaart te begrijpen moet men natuurlijk de Turkse geschiedenis en vooral dan de periode 1919 – 1923 kennen toen de Britten van het Ottomaanse rijk een soort in stukken gehakte vazalstaat wilden maken. Ook deze grootheidswaanzin faalde.

Rusland steunt wel Haftar en de Verenigde Arabische Emiraten maar poogt hier een middenpositie in te nemen en te streven naar onderhandelingen. (4) Wat voor spanningen zorgt tussen Abou Dhabi en Moskou. Poetin zou ook geen voorstander zijn van een militaire interventie van Egypte. Merkwaardig is wel dat, volgens de website al Monitor, de VAE en Saoedi Arabië die Russische huurlingen betalen.

Opvallend is zeker de aanwezigheid van het zogenaamde Syrische Nationale Leger aan de kant natuurlijk van Sarraj en naar ginds gestuurd door Turkije. Het is een verzameling jihadisten die voorheen een ‘heilige oorlog’ vochten tegen het ‘monster’ Assad en die nu zoals in Syrië trouwens tegen betaling vechten tegen een nieuw ‘monster’ Haftar.

Of er ook Syrische vrijwilligers afkomstig uit het leger van Damascus meevechten zoals bepaalde websites beweren is onbewezen en bijna zeker nep. Typerend voor de huidige gespannen toestand is dat Frankrijk zich onlangs terugtrok uit gezamenlijke oefeningen van de NAVO in de Middellandse Zee. (5)

Een Frans fregat zou er voor de Libische kust een Tanzaniaans schip willen controleren tot enkele Turkse fregatten plots tussenbeide kwamen en volgens de Fransen hun bewapening herhaaldelijk op scherp zette. Wat Turkije ontkende.

Het schip bevatte volgens Ankara alleen medisch materiaal maar de Fransen hadden een ander idee. Waarom dan die zware bescherming? Waarna de Fransen zich met luide trom maar wel alleen uit deze oefening terugtrokken. Het rapport van de NAVO over dit heel serieus incident blijft zoals kon verwacht worden geheim.

Het is immers de taak van de NAVO om het wapenembargo tegen Libië te controleren. Een grap die doet denken aan Joegoslavië waar de NAVO ook die wapentoevoer moest afstoppen maar via o.m. de Belg Jacques Monsieur zelf wapens leverde aan hun vrienden in Kroatië, Bosnië en Kosovo. Eerst vernield men een land en dan gaat men de wapentoevoer afstoppen. Op papier dan. De klassieke ‘westerse waarden.’

Willy Van Damme

1) Vice News, 12 januari 2016, Avi Asher-Schapiro , ‘Libyan Oil, Gold, and Qaddafi: The Strange Email Sidney Blumenthal Sent Hillary Clinton In 2011’. https://www.vice.com/en_us/article/gy9d49/libyan-oil-gold-and-qaddafi-the-strange-email-sidney-blumenthal-sent-hillary-clinton-in-2011

2) The New Libya Report, 12 november 2015, ‘WHY THE UN MUST INVESTIGATE THE BERNARDINO LEÓN “SCANDAL” BASED ON ITS OWN REGULATIONS’. https://thenewlibyareport.wordpress.com/2015/11/12/bernardino-leon/

De toplui van de VN waren blijkbaar allemaal op de hoogte.

3) Forbes, 8 januari 2020, Ariel Cohen, ‘Turkey-Libya Maritime Deal Upsets Mediterranean Energy Plan’. https://www.forbes.com/sites/arielcohen/2020/01/08/turkey-libya-maritime-deal-upsets-mediterranean-energy-plan/#f01364a6bee4

4) Al Monitor, 15 juli 2020, Samuel Ramani, ‘Putin, Mohamed bin Zayed seek to reclaim common ground on Libya’. https://www.al-monitor.com/pulse/originals/2020/07/russia-uae-libya-policy-hifter-egypt.html#ixzz6SSelkFF4.

Al Monitor is een vanuit de VS gefinancierde website met de bedoeling het debat over het Midden-Oosten in hun richting te duwen.

5) BBC, 2 juli 2020, Jonathan Marcus, ‘Libya crisis: France suspends Nato mission role amid Turkey row’. https://www.bbc.com/news/world-europe-53262725

Covid-19 – Verdere discussie over hydroxychloroquine – Didier Raoult in nauwe schoentjes

De Franse specialist Didier Raoult heeft gisteren met een video dan toch gereageerd op de in het blad The Lancet gepubliceerde studie (1) over het gebruik van hydroxychloroquine bij de behandeling van patiënten die besmet zijn met het covid-19 virus.(2) Daarin valt hij die studie als zijnde ‘rommelig’ frontaal aan. Ze is in zijn ogen waardeloos vooral omdat men zich baseert op de data van al de in hospitalen opgenomen patiënten. En dat zijn er tienduizenden uit honderden ziekenhuizen.

Repliek Didier Raoult

Daarin werd melding gemaakt van een groter overlijden vooral in het geval men daarbij naast hydroxychloroquine ook gebruik maakt van het antibioticum azithromycine waarvan het gekend is dat het hartritmestoringen kan veroorzaken.

“Wij hebben hier in ons hospitaal al 4.000 patiënten verzorgd met die combinatie van hydroxychloroquine en azithromycine en geen enkele geval van hartfalen gehad.” stelt hij. “Men baseert zich gewoon op statistische gegevens terwijl ik zieken behandel en de resultaten bekijk”, is zowat de essentie van het meer dan 9 minuten durende in het Frans gevoerde gesprek.

didier-raoult

De Franse arts Didier Raoult reageerde op de door het tijdschrift The Lancet gepubliceerde studie over het mee door hem gepropageerde geneesmiddel hydroxychloroquine, een al jaren bestaande antimalariamiddel. Een medicijn dat men nu op experimentele basis zowat overal ter wereld gebruikt bij patiënten met covid-19. De kritiek werd groot en zijn repliek lost dit zeker niet op. Vragen blijven ook onbeantwoord. Hij noemt de studie ‘rommelig’.

Het probleem hier is natuurlijk dat die wetenschappers die deze studie maakten zich juist ook baseerden op data maar dan niet op zijn gegevens maar op die van tienduizenden andere patiënten in honderden ziekenhuizen wereldwijd.

Zijn die gegevens dan fout en de zijne juist? Volgens hem blijkbaar wel. De discussie zal hier, dat is zeker, nog wel een tijd verder gaan. Probleem voor hem is ook dat dit niet de eerste studie is die zich tegen hem keert.

Maatregelen tegen hydroxychloroquine

En dan is er nog de kritiek op zijn eerste gepubliceerde studie (3). Hij had van de overheid op 6 maart de toelating gekregen om hydroxychloroquine te gebruiken en de studie liep tot 16 maart.

Toch heeft men het in dit op 20 maart gepubliceerde artikel over een studie met een tijdsspanne van 14 dagen. Liegt men hier, een foutje of werkte hij met dat medicijn zonder toestemming van de overheid? Wat een zware schending van de ethische regels zou zijn.

Ook werd de studie op 16 maart afgewerkt en reeds op 17 maart door het betrokken tijdschrift aanvaard. Wat wil zeggen dat de peerreview, het nakijken van de studie door niet-betrokken gekwalificeerde wetenschappers, wel geteld 1 dag vergde. Wat o.a. bij Elisabeth Bik als ongeloofwaardig wordt gezien (4). Het is een kritiek waarop hij voor zover geweten tot heden nog geen antwoord gaf.

Intussen heeft als gevolg van die in The Lancet gepubliceerde studie de Wereldgezondheidsorganisatie haar visie op hydroxychloroquine gewijzigd en van haar lijstje van mogelijke behandelingen geschrapt. Ze beloofde ook een diepgaand onderzoek naar de werking van dit medicijn. (5) Iets wat al maanden geleden had moeten gebeuren.

Hetzelfde in Frankrijk waar de Franse minister van Volksgezondheid Olivier Véran na overleg met de medische wereld het gebruik bij patiënten met vergevorderde covid-19 heeft afgeraden.

Hij wil ook de regels aanscherpen waarbij artsen op experimentele basis de toelating krijgen om geneesmiddelen te gebruiken voor ziektes andere dan waarvoor ze feitelijk dienen. Wat hier het geval was. Het is een ander welgekomen gevolg van die studie. (2)

Willy Van Damme

1) The Lancet, 22 mei 2020, Mandeep R. Mehra MD, e.a. “Hydroxychloroquine or chloroquine with or without a macrolide for treatment of COVID-19: a multinational registry analysis”  https://www.thelancet.com/journals/lancet/article/PIIS0140-6736(20)31180-6/fulltext

2) Gomet Santé, 25 mei 2020, Richard Michel, ‘[Vidéo] Didier Raoult dénonce « l’étude foireuse » du Lancet contre l’hydroxychloroquine”, https://gomet.net/raoult-etude-lancet/

3) International Journal of Antimicrobial Agents, 20 maart 2020, Gautret Philippe e.a., ‘Hydroxychloroquine and azithromycin as a treatment of COVID-19: results of an open-label non-randomized clinical trial.’ https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0924857920300996

4) Science Integrity Digest, 24 maart 2020, Elisabet Bik, ‘Thoughts on the Gautret et al. paper about Hydroxychloroquine and Azithromycin treatment of COVID-19 infections’. https://scienceintegritydigest.com/2020/03/24/thoughts-on-the-gautret-et-al-paper-about-hydroxychloroquine-and-azithromycin-treatment-of-covid-19-infections/.

– For Better Schience, 22 april 2020, Leonid Schneider, ‘Chloroquine witchdoctor Didier Raoult: barking mad and dangerous’. https://forbetterscience.com/2020/04/22/chloroquine-witchdoctor-didier-raoult-barking-mad-and-dangerous/

5) The Guardian, 25 mei 2020, ‘WHO halts hydroxychloroquine trial for coronavirus amid safety fears’. https://www.theguardian.com/world/2020/may/25/who-world-health-organization-hydroxychloroquine-trial-trump-coronavirus-safety-fears

Naschrift:

Volgens een op 20 mei in het tijdschrift Entreprende verschenen brief gericht aan uitgever Robert Lafont geschreven door dokter Didier Raoult zou hij op het einde van deze zomer Frankrijk verlaten en als professor aan de slag gaan aan de faculteit voor geneeskunde van de Universiteit van Beijing.

Blijkbaar wordt het hem in Frankrijk te heet onder de voeten. En als we sommige verhalen moeten geloven zal er in Marseille een gevoel van bevrijding te horen zijn. De laatste zin van zijn brief is de belangrijkste. Ik heb ooit het dossier van de van zijn titels beroofde gewezen Gentse toxicoloog en professor Aubin Heyndrickx gedaan en sommige aspecten van dat dossier komen hier terug. (6)

De brief:

Ayant fait partie des rares journalistes à avoir eu un comportement exemplaire durant cette période, j’en profite pour vous réserver la primeur d’une information : mon départ prochain pour la Chine (d’ici la fin de l’été). J’ai en effet été recruté en qualité de Professeur par la Peking University (PUHSC), la faculté de médecine la plus réputée du pays, qui se trouve être très en pointe dans le domaine de la virologie. Il est devenu très compliqué d’entreprendre des projets de recherche dans le domaine de la santé en France, le secteur étant rongé par les querelles partisanes, la bureaucratie tentaculaire et le politiquement correct. 

6) Entreprendre.fr, 20 mei 2020, Georges Dorgelès, ‘Exclusif : le Professeur Didier Raoult quitte la France pour rejoindre une grande université chinoise’. https://web.archive.org/web/20200520114311/https://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:YlyThThc4n0J:https://www.entreprendre.fr/professeur-didier-raoult-quitte-france-pour-rejoindre-universite-chinoise/

Naschrift 2

De bovenvermelde brief van Didier Raoult aan uitgever Robert Lafont is door de uitgever van Entreprendre ingetrokken. Didier Raoult zegt dat hij die nooit verstuurde en dus vals is. Diens studie is intussen ook wegens onwetenschappelijk ingetrokken.

Ook ingetrokken is het artikel welke vorige maand in The Lancet verscheen over het gebruikt van hydroxychloroquine. Dit op vraag van de auteurs. Zij baseerden zich op hospitaalgegevens van een bedrijf Surgisphere maar die cijfers blijken nep te zijn. Zoals trouwens ook dat bedrijfje. Intussen zijn volgens ruwe schattingen al tijdens deze pandemie een 386.000 doden gevallen met een 6,5 miljoen besmettingen.

Knack bericht over Rusland en covid-19

Het zal zeker ook de redactie niet ontgaan zijn dat men vanuit het Westen al enkele jaren een economische en politieke oorlog voert tegen Rusland. En voor wie over Rusland bericht is het daarom essentieel om bij zijn berichtgeving daar rekening mee te houden wil men niet in de val van de propaganda trappen. Onderdeel van die oorlog is immers zoals steeds er heel veel propaganda is.

Het is voor de journalist dan geboden om voorzichtig te zijn. Maar dat lijkt onze media geheel te ontgaan. Ook Jeroen Zuallaert behoort tot die categorie (‘Het eindexamen van De Robot’, Knack 22 april 2020).

DSC_0685

Het door de Nederlandse overheid gefinancierde Instituut Clingendael (foto) is voor onze media de bron van alle wijsheid wanneer het gaat over onderwerpen als China, Rusland, Venezuela, Irak en Syrië. Landen waartegen de VS en NAVO, en dus Nederland, oorlog voert.

Voor zijn verhaal over covid-19 en Rusland gaat hij voor hun visie te raden bij het instituut Clingendael, een onderdeel van de Nederlandse regering, de Crisis Group, gefinancierd door de Amerikaanse miljardair George Soros, een der grote financiers van de tegen Rusland gerichte kleurenrevoluties in o.m. Georgië en Oekraïne, en Mark Galeotti van het Royal United Services Institute dat behoort tot het Britse leger.

Met andere woorden hij gaat te biechtte bij diegenen die oorlog voeren tegen Rusland. Anderen komen niet aan bod. Eenzijdigheid troef dus. Dat je dan een karikatuur van Rusland krijgt kan natuurlijk niet verbazen.

Zo lijkt het alsof er in Rusland maar een oppositiepartij is en dat is die van Alexei Navalny. De man die men vanuit het Westen geld toestopt om oppositie te voeren en na een klacht van de Franse onderneming Yves Rocher wegens fraude tot een gevangenisstraf werd veroordeeld.

Dat er in de Doema, het Russische parlement, meerdere oppositiepartijen zitten lezen we dan niet. Maar bronnenkritiek, de essentie van elke journalistiek, lijkt een onmogelijke zaak. En de resultaten laten zich dagelijks voelen.

Willy Van Damme

Iemand nog een vat olie?

Er is nu dus met een akkoord voor het verminderen van de olieproductie een einde gekomen aan de ruzie tussen Rusland en Saoedi-Arabië over de toestand op de internationale oliemarkt. Gezien de globale pandemie met het coronavirus kon dat ook moeilijk anders.

Verschillende strategie

Wereldwijd is er immers een massale krimp van de economie waardoor de vraag naar olie enorm gedaald is. Men spreekt van een daling van de olieconsumptie van 30%, dit op een dagelijks verbruik van 100 miljoen vaten olie per dag. Wat betekent dat we op dit ogenblik ongeveer 70 miljoen vaten verbruiken. En dus is het vechten op de internationale oliemarkten om die olie verkocht te krijgen.

De ruzie tussen Rusland en Saoedi-Arabië ontstond toen in China de uitbraak van het virus het land al zwaar trof en de economie een stevige klap bezorgde. Mede als gevolg van de uiterst strenge sanitaire maatregelen dankzij welke het land trouwens veel mensenlevens kon redden. De ruzie ging dus om een verschil in strategie tussen beide oliereuzen.

Rusland wou eerst nog uitkijken wat de gevolgen voor de wereldwijde olieverkoop ging zijn en en zien hoe die de prijs al neerwaarts duwde. En zo de VS in problemen bracht. Saoedi Arabië wou de productie snel beperken en dus binnen OPEC+ nieuwe afspraken maken.

Dat is de organisatie van grote olieproducerende landen en een tiental andere producenten met vooral dan Rusland. Maar zonder de VS. Het was en is OPEC+ die de markt reguleert.

170316-D-SV709-036

De Saoedische sterke man kroonprins Mohammed bin Salman dacht slim te spelen en begon massa’s olie op de markt te gooien en er nog kortingen bovenop te geven. Gelijktijdig klapte de wereldeconomie door het coronavirus geheel in elkaar. Met als resultaat dat de olieprijs naar de bodem ging. Het werk dus van een (sic) genie en een echte filles à papa.

Waarop Saoedi-Arabië plots om op Rusland wraak te nemen de wereld met haar olie overspoelde. Met een extra productie van ongeveer 2 miljoen vaten tot een 12,4 miljoen. Gelijktijdig echter zette het virus haar vernietigende werk ook in de EU en zelfs in de VS verder. De wereldeconomie werd als het ware midscheeps geraakt.

Opslagplaatsen bijna vol

Ondanks de aangeboden grote kortingen raakte Saoedi-Arabië haar extra olie echter bijna nergens kwijt en ging de prijs zeer snel neerwaarts richting 20 dollar per vat en dreigde die zelfs door deze bodem te zakken. Ook ontstond het vooruitzicht dat wereldwijd zowat alle olieopslagplaatsen vol raakten.

Wanneer is onduidelijk want het gaat hier onder meer over de strategische reserves die elk land heeft en die zijn zowat staatsgeheim. Algemeen wordt verwacht dat die in de tweede helft van mei vol zouden zijn. En dan is het gedaan met het zomaar pompen van olie want het is dan wachten tot een van deze opslagplaatsen leeg komt te staan. Het is op dat ogenblik in de rij staan wachten.

Maar gezien de enorme krimp in de wereldeconomie is deze overproductie niet zomaar te regelen. Bij vorige oliecrisissen kon men het oplossen door simpelweg enkele miljoenen vaten uit de markt te halen. Nu dienden er minstens 20 miljoen vaten minder opgepompt te worden. De gezamenlijke productie van twee der drie grootste olieproducenten.

En zelfs dat cijfer lijkt te weinig want het dagverbruik zou nog maar 70 miljoen vaten bedragen. Men dreigde dan ook in een toestand te raken waar men de olie zelfs niet meer aan de straatstenen kwijt raakte. Zelfs al gaf men er nog een geschenk met strik bovenop.

Trump slaat in paniek

Het land dat het meest in de problemen kwam was echter de Verenigde Staten. Deze was het voorbije decennium – Mede door via embargo’s tegen o.m. Iran en Libië de olieprijs op te drijven tot zelfs bijna 120 dollar per vat (1) – dankzij de olie uit schaliegesteente uitgegroeid tot ‘s werelds grootste olieproducent. Goed voor in maart dagelijks ongeveer 13,1 miljoen vaten. Rusland haalde er dan 11,29 miljoen boven.

Maar de VS heeft volgens persbureau Bloomberg voor haar olieproductie uit dat schaliegesteente een prijs van minstens 47 dollar nodig. En met 20 dollar per vat komt die sector in financiële nood. Whiting Petroleum uit Denver, Colorado heeft trouwens al de faling aangevraagd. En de meeste anderen dreigen dezelfde weg te moeten op gaan. Waarom olie pompen als je er geld mee verliest?

1

Een jaknikker waarmee men olie bovenhaalt. Nogal wat van die machines zullen dit jaar werkloos zijn.

Een ramp voor de VS en zeker voor Donald Trump want de olie-industrie is een zaak van staten zoals Texas en North Dakota waar Trump bij de vorige presidentsverkiezingen veel stemmen haalde. Er hangen bovendien aan die industrie ongeveer 2,5 miljoen jobs vast. En nog erger is dat de VS dan terug op grote schaal olie zal moeten invoeren.

Dat Trump toen men de 20 dollar per vat naderde dan naar de Russische president Vladimir Poetin en de Saoedische sterke man kroonprins Mohammed bin Salman telefoneerde wekt geen verbazing. Hij wou duidelijk nieuwe afspraken rond de olieproductie om zo de prijs op te drijven.

Poetin de redder in nood

De Amerikaanse president contacteerde dus meerdere malen aartsvijand Rusland om afspraken te maken rond de olieprijs, een cruciale zaak voor de VS. Wie is hier dan de baas? Niet dat Saoedi-Arabië en Rusland het hier zomaar voor het zeggen hebben. Het is samen pompen of verzuipen.

Uiteindelijk bereikte men na dagenlange onderhandelingen een akkoord waarbij merkwaardig ook de G20, de twintig landen met de grootste economie, betrokken waren.

Het is op dit ogenblik dus niet OPEC dat aan de touwtjes trekt en zelfs OPEC+ niet zoals de voorbije jaren gebeurde, maar zowat alle landen van enig belang in de wereldeconomie. Logisch want er moest immers minsten 20 miljoen vaten uit de markt gehaald worden. Een enorme taak.

Na vier dagen kwam men dan tot een akkoord waarbij OPEC+ beloofde bijna 10 miljoen vaten minder te pompen met de rest voor landen als de VS, Brazilië, Canada en Noorwegen die ook nog eens tien miljoen vaten moesten inleveren. Details over de concrete afspraken werden echter niet gegeven. Waardoor natuurlijk de vraag rijst wat dit akkoord dan wel waard is.

1

Gigantische hoeveelheden modder gooide men vanuit de VS al over de Russische president Vladimir Poetin. Nu echter had men hem nodig en volgden vanuit Washington dagenlange smeekbeden aan zijn adres om de Amerikaanse olie-industrie toch maar te helpen. De ‘almachtige’ VS.

Zo is er het probleem van Mexico dat volgens de afspraken 400.000 vaten moet inleveren. Maar president Andrés Manuel Lopez Obrador wilde maar tot 100.000 gaan waardoor zondagavond gans het akkoord nog op de klippen dreigde te lopen. Tot Donald Trump plots beloofde om die extra 300.000 vaten voor eigen rekening te nemen. Hij ging dat, stelde hij, later dan wel met Mexico regelen.

Een bizar verhaal. Zeker daar men Obrador tot de Latijns-Amerikaanse nationalistische kant moet rekenen. En die leeft op erg slechte voet met de VS. Zie maar naar Nicaragua, Ecuador, Argentinië en Venezuela. Het lijkt dan ook te tonen dat Trump dringend een akkoord over prijsafspraken wou met het oliekartel. Wat toch raar is voor een land en president die zich de verdedigers van de vrije markt noemen.

Naar 30 dollar per vat?

Dat er groot scepticisme is over dit akkoord wekt natuurlijk geen enkele verbazing. Twintig miljoen vaten lijkt gezien de toestand van de wereldeconomie te weinig en bovendien gaat het akkoord pas in op 1 mei. Verder is er het feit dat men geen exacte cijfers geeft over wie wat gaat doen.

1-

De Amerikaanse president Donald Trump wou kost wat kost zijn bevriende olieboeren uit Texas en North Dakota redden en belde dan maar aan bij aartsvijand Poetin. Van een vernedering gesproken.

Ja, er is het verhaal dat Riyad 2,5 miljoen vaten minder gaat bovenhalen en Rusland een gelijkaardig getal met Irak 1 miljoen vaten. Maar dan begint het gegoochel met allerlei getallen. Zo is er de vraag van welk niveau men zal vertrekken.

Saoedi-Arabië is de voorbije twee maanden immers begonnen met het massaal oppompen van olie. Daarom dat men de productiehoeveelheid van oktober 2018 gaat nemen als basis voor de berekeningen.

Maar dan leveren de Saoedi’s veel meer extra olie in dan die 2,5 miljoen vaten waarvan sprake is. En blijkbaar is dat ook zo voor Koeweit en de Verenigde Arabische Emiraten. De olieprijs is sinds het akkoord tot stand kwam dan ook blijven dalen. Van 34 dollar voor Brent (2) toen Trump zeer voorbarig een akkoord aankondigde tot 31,2 dollar donderdag.

Wanneer herneemt de economie?

Dit productievolume en prijsafspraken tellen wel alleen maar voor de maanden mei en juni. Daarna zou er een geleidelijke over twee jaar lopende afbouw van die restricties komen. Vermoedelijk zal de olieprijs dit jaar nog zeker rond de 30 dollar blijven hangen. Alles hangt echter af van de evolutie van de wereldeconomie.

Draait die terug op volle toeren dan zal die prijs stijgen tot misschien terug 60 dollar. De eerste tekenen komende uit China zijn dat de economie daar al goed aan het hernemen is. Deze maand zou de olie-invoer er zelfs met een 10% stijgen. Maar China is afhankelijk van haar afzetmarkten in de rest van de wereld en daar zal het nog een tijd vergen voor alles herneemt. Hier dient men te rekenen op 2021, niet eerder.

Jacht - Kroonprrins Mohammed bin Salman - 300 miljoen pond sterling - 3

Het jacht van prins Mohammed bin Salman. Kostprijs 300 miljoen dollar. Dit zonder de vele extra’s. Het bezit onder meer twee landingsplaatsen voor helikopters en een bioscoop. Gekocht toen bioscopen in zijn Saoedi Arabië nog verboden waren.

Voor de VS is het dus wachten tot wereldwijd de industrie en de dienstensector met de consumptie terug op volle kracht voorwaarts stomen. Wel stijgt als gevolg van de milieumaatregelen de vraag naar olie veel minder snel dan voorheen. Er is wel een groei maar die vlakt af.

Begrotingsproblemen

Ogenschijnlijk lijkt Saoedi-Arabië hier de grote winnaar te zijn want het oppompen van die olie kost haar gemiddeld maar 10 dollar per vat. En dan levert een prijs van 30 dollar een toch wel mooie winst op van 20 dollar.

Maar de wijze waarop de Saoedische koninklijke familie met de centen omgaat toont dat zij de grote verliezer zijn. Met geld gooien lijkt voor die vele honderden prinsen en prinsessen geen enkel probleem. Het is er de regel. Kroonprins Mohammed bin Salman die op enkele weken tijd een groot Frans kasteel, ‘s werelds grootste jacht en het duurste schilderij kocht gaf het voorbeeld.

Om haar begroting in evenwicht te houden heeft Riyad immers een olieprijs van 80 dollar nodig. En dan is die 30 dollar veel te laag. Vijftig dollar om exact te zijn. De Saoedi’s zijn dan ook al wat jaren gewoon hun reserves tegen een sneltreinvaart aan het opsouperen. Het is de waanzin in het kwadraat.

Bij Rusland is de begroting opgemaakt op basis van een olieprijs van ongeveer 40 dollar en hier is er dus qua begroting eveneens een verlies en dient men nu de reserves aan te spreken. Die zijn echter hoog en zolang dit geen jaren duurt zal men aan de uitgavenzijde niet moeten snijden. Het nieuwe akkoord is dus zo te zien leefbaar voor Moskou.

En voor de VS is het dus terug wachten tot de olieprijs opnieuw naar 60 dollar gaat. Veel olieboeren zullen intussen wel failliet zijn maar er zijn in de VS altijd wel durvers te vinden die opnieuw willen starten. Indien de prijs goed is.

De huidige situatie toont aan dat de VS geen echte voorstander zijn van de vrije markt zoals ze graag stellen. Dit is alleen het geval zolang het hen goed uitkomt. Het toont ook aan dat de macht van OPEC en zo de Saoedi’s gebroken is. Ze moeten minstens Rusland aan hun zijde krijgen. En in nood kent men zijn vrienden.

Dat is duidelijk ook zo voor de VS wier president plots bijna dagelijks bij aartsvijand Poetin smekend aan de lijn hing. Het ganse verhaal bewijst nogmaals dat Rusland een speler van wereldniveau is. Hoe erg bepaalde landen en hun lakeien dat ook vinden, het is de realiteit.

Willy Van Damme

1) Toen men in de VS begon met de ontwikkeling van de olie- en gaswinning uit schaliegesteente hadden de Amerikaanse olieboeren wegens de dure opstart een prijs van 100 en meer dollar per vat nodig om rendabel te zijn.

Toen de prijs dan naar 60 dollar ging was dat geen probleem meer voor de VS want de ontwikkelingskosten waren achter de rug en men wist de productie ook goedkoper te maken. Dat die prijs op zeker ogenblik tot 120 dollar per vat opliep dient dan ook vooral hier gezocht te worden.

2) Het betreft hier Brent Crude genoemd naar een veld voor de kust van Shetland. Het is de oliesoort die richtinggevend is voor de prijs van andere kwaliteiten. Olie dient men te raffineren en naar gelang het gewenste eindproduct dat men wil bekomen dient men meerdere olietypes met elkaar te vermengen. Het is de reden waarom de VS toch nog olie moest invoeren om zo de soms nodige mix te bereiken. een andere oliesoort is West-Texas Intermediate.

NASCHRIFT: Een dollarcent

Vandaag maandag 20 april is een historische dag in de geschiedenis van de oliehandel. Wie vandaag in de VS olie wou verkopen voor levering in mei kreeg op zeker ogenblik voor een vat West-Texas Intermediate (WTI), en dat is bijna 159 liter, nog welgeteld 0;01 dollar. Een dollarcent en dat is minder dan een eurocent. Een uiteraard nooit geziene toestand. Tegen de namiddag steeg de prijs dan toch nog iets tot  27 cent.

Het probleem is simpel. Alle opslagtanks in de VS zitten boordevol en er kan dus niets meer bij. En dan rest er de Texaanse olieproducenten niets anders op dan alles stil te leggen. Waarbij uiteraard de faling naderbij komt. Voor levering in juni is er wel, voorlopig, nog 20 dollar per vat te krijgen. Maar wie weet wat volgende maand wordt. Ook de prijs voor Brent daalt maar zit nog wel iets boven de dertig dollar per vat.

Reuters had het in haar berichtgeving ’s avonds zelfs over een negatieve prijsvorming voor het einde van de dag. Met andere woorden: Men moest de kopers dus op zeker ogenblik nog betalen om de olie kwijt te raken. Origineel natuurlijk. Reuters schreef over een prijszetting van -1,43 dollar per vat. Brent Crude was deze avond ook al gezakt tot 26,23 dollar. Iemand nog olie?