Jacques Monsieur–Voor Brussels hof van beroep

Voor het Brusselse hof van beroep zijn de voorbije dagen de debatten gevoerd rond de affaires van Jacques Monsieur, de Belgische wapenhandelaar en spion. Deze kreeg in eerste aanleg van de rechtbank voor illegale wapenhandel met o.m. Iran, Libië, Pakistan en Tsjaad 3 jaar effectieve gevangenisstraf. Een relatief zware straf daar de federale procureur maar twee jaar cel vroeg.

Mossad, DIA en DGSE

Wel werd hij vorig jaar vrijgesproken voor het witwassen en was er geen sprake van de inbeslagname van bepaalde eigendommen van de man en diende hij alleen maar een boete te betalen. Financieel een opsteker voor hem. Jacques Monsieur, een aan de Franstalige universiteit ULB gevormde jurist, rekende vooraf op een vrijspraak.

Jacques Monsieur, een uit Lot afkomstige reserveofficier van de pantsers, zat omwille van zijn wapenhandel en spionage al in de cel in Iran, België, Frankrijk en de VS. Waarbij hij na zijn verblijf in Iran in afwachting van zijn uitlevering aan België ook in Turkije werd opgesloten. Uit de debatten voor het hof blijkt dit om veiligheidsreden nu in een vrouwengevangenis in Istanbul te zijn geweest.

Zowel de Franse als de Amerikaanse militaire veiligheidsdiensten riepen zijn hulp in toen er stiekem wapens moesten geleverd worden. Zo vaardigde de VN in 1991 op de vraag van Washington een algemeen wapenembargo uit tegen wat toen nog Joegoslavië was.

Waarna de DIA, de Amerikaanse militaire veiligheidsdienst, de dag nadien zijn hulp inriep om aan de Kroatische vrienden wapens te leveren. Waarbij de NAVO ervoor zorgde dat hij niet kon betrapt worden.

Jacques Monsieur

Jacques Monsieur pleit voor het hof van beroep in Brussel zijn totale onschuld. Hij weigerde een interview.

Ook speelde hij een grote rol in de Iran-Contra zaak uit de periode rond 1985 waarbij de VS en Israël aan het Iran van de ayatollahs wapens leverden tijdens de oorlog tegen het Irak van Saddam Hoessein, een medewerker van de CIA.

Iran

Met de opbrengst bewapende men dan in Nicaragua de Contra’s, een rebellengroep die streed tegen de Nicaraguaanse regering, en werd een drugshandel opgezet richting de VS. Hiermee had Monsieur echter voor zover geweten niets te maken.

Ook in de Republiek Congo (Brazzaville) speelde hij een rol en leverde er op vraag van de Franse oliemaatschappij Elf/Total en de Franse militaire inlichtingendienst DGSE wapens aan de regering van president Pascal Lissouba. In het noorden was er immers een opstand uitgebroken van legerofficier Denis Sassou Nguesso die de steun had van de Franse president Jacques Chirac. Een strijd die door Lissouba werd verloren.

Die leveringen gebeurden echter zonder de nodige officiële papieren en de zaak betekende ook het einde van de tot dan in het geheim handelende Monsieur. Hij raakte er verwikkeld in het enorme schandaal rond Elf/Totaal en vloog achter de tralies. Voorwaardelijk vrijgelaten vluchtte hij met een diplomatiek paspoort via Zwitserland naar Iran waar men hem echter intussen door had een westerse spion te zijn.

In het geheim werkte hij immers voor de Israëlische Mossad met de bedoeling om op die wijze te infiltreren in het Iraanse militair-industrieel complex. Zo leverde hij in 1993 op vraag van de Mossad Amerikaans materiaal voor de vliegtuigen en luchtafweer van het Iraanse leger.

Jacques Monsieur - Stoeterij Arles - 1

De stoeterij van Jacques Monsieur vlakbij Tarascon in de Franse Provence. Hij kweekt er Lusitaanse paarden en is in dit milieu ook goed gekend, ook als rijder. Naar men bij de verdediging stelde zou hij terug naar België verhuizen.

Officieel was het materiaal bestemd voor de Belgische luchtmacht in Evere waarbij hij samen met een kompaan de handtekeningen van de chefs van onze luchtmacht en diens aankoopdienst nabootste. Zowel in Frankrijk als in België kwam hij er nadien af met een voorwaardelijke celstraf.

In 2009 was het echter opnieuw prijs en lokte de Drug Enforcement Administration hem via een nepverkoop in de val en ontvoerde men hem in Panama naar de VS. Waar men hem nadien in Alabama dan veroordeelde tot 23 maanden cel. Hij kwam op 28 april 2011 vrij.

Federaal parket

Tijdens de debatten voor het Brusselse hof van beroep werden in wezen geen nieuwe argumenten gebruikt. Wel had Monsieur met de oratorisch begaafde Daniel Spreutels er een tweede pleiter bijgehaald. Deze hield op het einde dan ook een vrij klassiek emotioneel betoog om zijn cliënt zeker geen celstraf te geven. Hij bekende wel de fouten uit het verleden maar er was hier spijts 9 jaar onderzoek niets strafbaars te vinden, opperde hij.

Argumenten van de verdediging waren verder o.m. het feit dat Jacques Monsieur slechts een tussenpersoon was tussen de Poolse firma Unimesko en de koper. Naar hij zelf stelde deed hij zelden iets anders dan het doorspelen aan de Polen van een vraag om wapens. Verder riepen zijn advocaten ook de volgens hen de te lange duur van het onderzoek in als verzachtende omstandigheid.

Het onderzoek zat eerst bij het Brusselse parket maar die bleken geen haast te hebben. Pas toe het federaal parket deze zaak overnam ging justitie echt over tot de actie met daarbij een serie rogatoire missies naar o.m. Dubai.

J85-21 vliegtuigmotor

Onder meer omwille van dit type van vliegtuigmotor de J85 van General Electric en gebruikt bij het F5 gevechtsvliegtuig van Northrop dat de VS  Monsieur ontvoerde en hem nadien in de VS in de boeien sloeg.

Ook speelde de verdediging op de Europese wetgeving en de problemen rond de regionalisering in België van de wapenhandel. Wel stelden zijn advocaten dat de VS toen ze Jacques Monsieur ontvoerden hem poogden te dwingen om terug voor hen te werken om zo Iran te infiltreren. Bewijzen hiervoor waren er voor zover geweten niet. Het verhaal lijkt ook vrij bizar.

Verder stelde men dat in de kwestie van de wapenleveringen aan Libië dit gebeurde op vraag van een Israëlische geheime agent die Monsieur contacteerde. Ook hier waren er blijkbaar geen bewijzen voorhanden. Verder voelde hij zich verraden door de VS. Maar wie is dat niet? Het hof zal normaal op 19 oktober vonnissen.

Willy Van Damme

Verdere lectuur: ‘Handelaar des doods’, Willy Van Damme, Borgerhoff & Lamberigts, 2011. 255 pagina’s.

Advertenties

Syrië–Als een mes door zachte boter

Nog deze week publiceerde de Franse krant Le Monde een artikel waarbij deze het Syrische leger ridiculiseerde en het omschreef als een soort alawitisch – een der tientallen religieuze minderheden in het land –  huurlingenleger dat militair amper iets voorstelt. Maar Le Monde is wat betreft de buitenlandse berichtgeving, en zeker Syrië niet veel meer dan de spreekbuis van de Franse regering, of dat nu Nicolas Sarkozy, François Hollande of Emmanuel Macron is.

Onderhandelen

Ondertussen staat dit leger op het punt het land geheel te zuiveren van die dikwijls uit het buitenland afkomstige salafistische terreurgroepen. Zonder hulp van Hezbollah of de buitenlandse door Iran aangebrachte vrijwilligers viel het op 20 juni de door die jihadisten bezette delen van de provincies Daraa, Quneitra en Sweida aan. Met daarbij het zuidelijk stuk van de provinciehoofdstad Daraa, goed voor ongeveer 50%. Een stad met normaal tot 150.000 inwoners, voorsteden incluis.

Daraa - Militaire situatie - 15 - 28 mei 2018

De militaire toestand in het gebied voor het Syrische leger op 20 juni met zijn aanval begon. De stad Daraa ligt in het zuiden van de rode uitstulping vlakbij Jordanië.

Een goede twee weken later was het oostelijk deel van dit gebied praktisch geheel veroverd op die jihadisten. En daarbij dient men dan nog rekening te houden met het feit dat het grootste deel van de tijd verloren werd met onderhandelingen met die groepen in de hoop zoveel mogelijk bloedvergieten en vernielingen te vermijden.

Niet simpel want alhoewel al Qaeda hier minder sterk staat dan in de noordelijke provincie Idlib, zorgde die ook hier voor veel problemen. Desondanks ging het Syrische leger als een mes door zachte boter door de verdedigingslinies van die terreurgroepen. Wat nog maar eens toont welke fantasierijke verhalen kranten als Le Monde publiceren.

Dorpsnotabelen die een overeenkomst met de regering wilden tekenen bekochten dat zeker in het begin van dit offensief en ervoor niet zelden met hun leven. Wat op dit ogenblik nog te veroveren is zijn twee gebieden pal aan de door Israël bezette Golan hoogvlakte. Een stuk ervan bezet door al Qaeda en haar bondgenoten en een in handen van de groep Khalid ibn al Walid, een filiaal van ISIS.

Bij deze militaire operatie werden door het regeringsleger o.m. ook voorraden Franse telegeleide antitankraketten ontdekt alsmede Britse pantservoertuigen. Geen toeval want in 2003 gaf de EU de toelating aan haar lidstaten om officieel wapens te leveren aan wat men dan de (sic) gematigde rebellen noemde. Gematigde rebellen die nu deels zijn overgelopen naar Klalid ibn al Walid, de mannen van ISIS. Met hun Franse en Britse wapens.

Eigen boontjes doppen

Voor de Syrische en ook Jordaanse regering is dit een goede en vooral zeer belangrijke zaak. Vanaf nu immers kan de handel tussen Jordanië en Syrië terug op gang komen. De autostrade tussen de Jordaanse Hoofdstad en de Syrische steden Damascus, Homs en Hama kan aldus terug geopend worden. Een economisch zeer positieve ontwikkeling.

Daraa - Militaire situatie - 20 - 6 juli 2018

De militaire situatie op 6 juli toen men de grensovergang bij het stadje Nasib had veroverd. Groen is al Qaeda en haar bondgenoten. Zwart is ISIS en rood het Syrische leger.

Vermoedelijk zal eind deze maand het ganse gebied aan de Jordaanse en Israëlische grens terug geheel in handen van de Syrische regering komen. Waarna deze troepenmacht zich noordwaarts zal verplaatsen naar de provincie Idlib. De eerste berichten uit de Russische media en het Syrische leger wijzen in die richting. Maar dan is het vermoedelijk al september.

Noch de VS noch Israël lijken tegenwoordig enig bezwaar te maken tegen deze evolutie in het zuiden van Syrië. Eerst klonk het in Washington dat er ernstige gevolgen voor Syrië zouden zijn moest men dit gebied aanvallen.

De week nadien liet men echter al verstaan dat wat Washington betreft die jihadisten hun eigen boontjes moeten doppen. “Ze staan er alleen voor”, klonk het daar. De wispelturigheid van de VS bewijzend. Wat al jaren hier het geval is.

Het was het signaal voor Damascus om met de aanval te starten. En voor Israël zoals men officieel verklaarde is er geen enkel probleem dat het Syrische leger als enige de grens met de zionistische staat bewaakt.

Plots kan premier Benjamin Netanyahu er mee leven. Het was ooit anders. Zijn vermeende basiseis is dat er daar geen troepen van Hezbollah en Iran gestationeerd worden. Wat voor beiden geen probleem lijkt. Syrië heeft hen militair ook niet meer nodig.

Wat ook opviel en zorgde voor moeilijke onderhandelingen was dat men die jihadisten in ruil voor een overgave zoals elders geen busticket richting Idlib meer beloofde. “Men gaat dit gebied toch weldra aanvallen’’, klonk het hier en daar in Syrische regeringskringen.

Daraa - Militaire situatie - 24 - 13 juli 2018.jpg

De militaire situatie op 13 juli toen het grensgebied met Jordanië terug in Syrische handen was. Alleen het door ISIS gecontroleerde gebied blijft nog te bevrijden. Deze nacht 14 juli werd ook het stadje al Harrah veroverd. Een zeer belangrijke zet daar hier de belangrijkste afluisterbasis van Syrië en ook Rusland was waarmee men Israël in de gaten hield. Deze zat op een heuvel en werd voorheen met Israëlische steun door die jihadisten veroverd. Deze basis kijkt ook neer op de rest van dit gebied. Al Harra situeert zich in het noorden van de door de jihadisten bezette zone.

Beslan

En dat men Idlib gaat aanvallen is logisch. Vooreerst is al Qaeda daar de veruit sterkste partij, zijn er cellen van ISIS actief en, belangrijk, bevinden er zich grote aantallen vrijwilligers uit de vroegere Sovjetunie die onder de vlag van de Turkestan Islamic Party (TIP) in een vaste alliantie met al Qaeda zitten. Waarbij die TIP recentelijk nog met enkele tientallen drones een serie mislukte aanvallen op de Russische luchtmachtbasis van Khmeimim uitvoerde.

En tussen de Russen en die TIP zijn er, waaronder voor de twee oorlogen voor de controle over Tsjetsjenië, nog een serie rekeningen die openstaan. Moskou is bijvoorbeeld zeker niet de gijzeling op 3 september 2004 van die lagere school in Beslan vergeten. Hierbij vielen er eventjes 783 gewonden en 334 doden waaronder 186 kinderen.

En het vernielen van die jihadisten is de voornaamste reden waarom Rusland in Syrië aan de kant van de Syrische regering staat. Verwacht dus een erg bloedig gevecht. Een symbolische mogelijks laatste veldslag van het Russische leger tegen die salafistische terreurgroepen. Hier zal veel bloed vloeien.

Koerden

Ook in de relatie van de Syrische regering met de Koerdische nationalisten van de YPG zijn er positieve ontwikkelingen. Zo voeren beiden nu onderhandelingen en volgens Syrische bronnen zou de YPG twee voorname eisen hebben, zijnde onderwijs in de eigen taal en een vertegenwoordiger op het ministerie van Olie. Een centenkwestie.

Gisteren lekte bij de YPG ook uit dat er met de regering een akkoord is om gezamenlijk de Tabqa dam op de Eufraat te beheren. Die dam regelt het peil van de Eufraat, zorgt voor de irrigatie van die vallei en de energievoorziening van een groot deel van het land. Het is op dit vlak de belangrijkste installatie van het land.

Frans anti-tankraketten Apilas - Gevonden in Daraa - 11-07-2018

Na de bevrijding van de provincie Daraa ontdekte het Syrische leger onder meer grote hoeveelheden Franse en Britse wapens waaronder deze Apilas, telegeleide raketsysteem. Geleverd zonder toestemming van het Franse parlement aan salafistische terreurgroepen actief in een ander land. Zonder discussie een oorlogsmisdaad. Over die vondst niets in Le Monde. Wat dacht je.

Probleem is hier welke Koerdische taal men zou moeten onderwijzen. Er zijn er immers vier. En de vraag is of Damascus hiertoe wel bereid zal zijn. Die nationalistische groepen krijgen immers steun van Israël en de VS en zowel in Iran, Irak, Syrië als Turkije is men radicaal tegen elke mogelijke stap richting een eigen staat gecontroleerd door die nationalisten.

Maar de YPG beseft nu ook wel dat de VS een totaal onbetrouwbare partner is en men nu eenmaal moet leven met de Syrische regering, een veel sterkere partij dan zij. Typerend is dat zij recent een district van de provinciehoofdplaats Hassaka overdroegen aan het Syrische leger die er al een deel van die stad met de centrale administratie nog steeds bezet.

Ook is men in het kader van wat de YPG het opkuisen van die zone noemt bezig met het verwijderen van de beeltenissen van Abdullah Ocalan, de leider van de Turkse PKK. Het was een basiseis van Damascus. Ook is er terug handel mogelijk over de Eufraat tussen het gebied van de Syrische regering en dat waar de VS met de YPG de baas is.

Donald Trump

Volgens berichten in de Russische media zou de kwestie Syrië trouwens centraal staan bij het gesprek van Vladimir Poetin en Donald Trump nog deze week. Het lijkt er dan ook op dat de VS zich vrij snel uit Syrië gaat terugtrekken.

Rakka - Vlag PKK met Ocalan - PKK verovering - Oktober  2017

Toen de YPG met steun van de VS de stad Rakka op ISIS veroverden plaatste men een enorme spandoek met daarop de Turkse PKK leider Abdullah Ocalan op het centrale plein van Rakka. Zowel in Ankara als in Damascus was men woest. Diens beeltenis verdwijnt nu overal. Officieel een opfrissingsactie genoemd om het netjes te houden. Netjes inderdaad.

Trump stelde in het recente verleden trouwens herhaalde malen dat hij weg wil uit Syrië. Het is dan ook geen toeval dat Netanyahu recent nog maar eens voor een zoveelste maal bij Poetin op bezoek was. Of hij veel bekomen heeft is echter zeer twijfelachtig.

Voor Syrië is de oorlog alleszins een aflopende zaak. Van de beweringen van de door de staten van het Arabisch schiereiland, de VS of het Verenigd Koninkrijk betaalde ‘experten’ over de snel te verwachten val van de Syrische regering blijft niets meer over.

Hetzelfde toen diezelfde ‘specialisten’ de bewering in 2016 van president Bashar al Assad over het geheel heroveren van zijn land weglachten. Als figuren als Jorn De Cock, Charles Lister, Eliot Higgins (Bellingcat), Hassan Hassan, Montasser Alde‘emeh of Koert Debeuf nu nog lachen dan is dat eerder groen. Maar ze zullen er zich wel uitpraten. Het zijn intellectuelen en die hun bochtenwerk is beter dan dat van welke paling ook.

Willy Van Damme

1 miljoen bezoeken

Deze namiddag werd op deze blog het getal van 1 miljoen bezoekers overschreden. Een voor mij waanzinnig hoog getal dat ik nooit voor mogelijk heb gehouden. Als geschenk krijgen de lezers hier vandaag of morgen een verhaal over de Britse geheime dienst MI6, Fouad Belkacem, de Molenbeekse Bassam Ayachi, de lieftallige wijze waarom sommigen deze in de media aanpakken en Bellingcat, de zogenaamde onderzoekwebsite met een wel heel dubieuze achtergrond. Het verhaal achter het verhaal dus.

Maar allen zijn alleszins bedankt om dit getal helpen te bereiken.

Willy Van Damme

Syrië–Bloemen, noch kransen

Ooit was het een van de lievelingsgroepen van het westen, incluis de media. Het Leger van de Islam van de familie Alloesh ging Damascus innemen en Saoedi-Arabië, Israël en de rest van de Westerse alliantie het hoofd van ‘Het Beest’ Bashar al Assad op een zilveren plaatje bezorgen. Het werd zero. Dit Saoedische huurlingenleger bakte er niets van.

Veel vernielingen en doden dat wel, maar de strijd is gestreden. Zondag gaven ze zich dan aan het Syrische leger over nadat hun laatste verdedigingslinies doorbroken waren. De tijd van grote militaire parades in hun speeltuin in Oost-Ghouta is voorbij. De duizenden overgebleven vechtjassen mochten alleen nog met een persoonlijk wapen noordwaarts vertrekken. Ze kozen uiteindelijk toch voor de grensstad Jarabloes vlakbij Turkije.

Syria

Op de foto’s van die fameuze gifgasaanval in Douma zijn praktisch alleen baby’s, peuters en kleine kinderen te zien. Die bom moet blijkbaar op een kindercrèche zijn terechtgekomen. Als dat niet raak schieten is. Indien er ondertussen iemand een bed met daarop een gifgasbom heeft gezien dan mogen ze dat hier altijd komen melden. Dat journalisten die beelden zonder amper discussie voor waar namen toont de algehele onbekwaamheid van die persgilde.

Het toont hun radeloosheid dat zij, uitgerekend het laatste Saoedische huurlingenleger in Syrië, als vluchtoord kozen voor die stad waar Turkije en de met haar bevriende bendes heer en meester zijn. Eerst was er niet verwonderlijk Turks verzet tegen hun komst.

De familie al Saoed heeft namelijk nog vorig jaar gepleit voor het in stukken hakken van Turkije met een onafhankelijke Koerdische staat los daarvan. Het is tussen Riyad en Ankara sindsdien nooit meer goed gekomen?

En kijk nu komt dat Saoedisch huurlingenleger bij Erdogan onderdak zoeken. Deze moet eerst kwaad geweest zijn maar achteraf veel binnenpretjes gehad hebben. De mannen van de Saoedische kroonprins Mohammed bin Salman die bij Erdogan om hulp komen smeken. Je moet maar durven!

Het moet in Ankara uiteindelijk feest geweest zijn. Leve de rakka. Over de gemoedstoestand in Riyad hebben we het dan maar niet. De kroonprins is nu bij de Franse president Emmanuel Macron: Kunnen ze op hun beider schouder uithuilen. Ocharmen de sukkelaars.

Uiteindelijk stemde de regering Erdogan toch in met hun komst, vermoedelijk ook onder sterke Russische druk. En kijk, Turkije heeft al een oplossing gevonden voor dit op het eerste zicht toch wel vervelend probleem. Al de leden van die terreurbeweging moeten bij aankomst nu ook hun persoonlijk wapen afgeven aan hun aartsvijanden van de andere terreurgroepen. Men kan zo al het vervolg raden: Een bloedbad.

Het is het definitief einde van de Westerse en Saoedische droom om Syrië volledig te vernielen en onder Israëlische controle te brengen. Een zware en historische nederlaag voor Washington en vooral het zionisme.

Het verklaart de hevige woede op Rusland van een wraakzuchtig Washington en Israël die hun nederlaag daar niet kunnen verkroppen. Niet dat men in Douma en Oost-Ghouta enige traan zal laten over het verdwijnen van het Leger van de Islam. Vandaag werden de voedselopslagplaatsen van het Leger van de Islam door de bevolking trouwens geplunderd.

Bashar al Assad - 1 - Instagram

Het was de diepe wens van de VS, Israël en haar bondgenoten in de media om na Saddam Hoessein en Moeammar Kadhaffi ook het hoofd van Bashar al Assad te zien rollen. De weg naar een nieuw jihadistan. Maar dromen zijn bedrog. Dat bleek ook hier, het land was immers te sterk. Maar wat nu met die psychopaten van Ahrar al Sham, Al Qaeda, enzovoort?

Verder is het nog steeds zoeken naar de plek waar die fameuze gifgasbom viel en zeker ook het bed waarop deze was neergekomen. Ook van de duizend en meer slachtoffers na twee dagen zoeken nog steeds geen spoor. Noch het Russische leger, het Rode Kruis of enkele van de in Syrië aanwezige VN-organisaties hebben al iets ontdekt. Het spook van Douma?

Van die 150 doden – zo stelde jihadistenvriend Guy Van Vlierden maandag toch in Het Laatste Nieuws – geen enkel spoor. Maar over die vergeefse zoektocht naar slachtoffers in onze media geen woord. Wie durft nu nog beweren dat ze niet bewust liegen. De Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens (OVCW) gaat nu op reis naar Syrië om het te onderzoeken.

Als ze nu eens een van de fameuze Belgische detectives meenamen, Van Zwam, Hercule Poirot of Kuifje. Of anders enkele van onze sterreporters als Jorn De Cock, Jens Fransen, Guy Van Vlierden en Rudi Vranckx. Wedden dat die laatsten in Douma wel gifgassen gaan vinden. Desnoods novichok, het nieuwste speeltje van de pers.

Rusland en Syrië dienden bij de VN-Veiligheidsraad ondertussen een motie in voor een onderzoek door de OVCW. De VS had het in de VN alleen maar over de zwaar te bestraffen misdaden van Rusland, Iran en het ‘beest’ Assad. Onderzoek hierover was voor haar pure tijdsverspilling. Nikki Haley, de Amerikaanse VN-ambassadrice, zei dat ze nooit nog dode kinderen op haar scherm wil zien. Behalve dan als ze uit Jemen komen?

Interesse voor een onderzoek van de zaak was er noch in Frankrijk, de VS of de westerse massamedia en bepaalde ngo’s. Die snakten bijna allen naar een zoveelste lekkere bloedige oorlog. Met als idee: eerst schieten en dan denken. Het toont hun beschavingsniveau!

Willy Van Damme

Uitreiking Dendermondse persprijzen

Deze ochtend werden in de Dendermondse zaal Belgica Bis de persprijzen 2017 uitgereikt door de Dendermondse Perskring, een journalistenvereniging actief in Dendermonde, Lebbeke en Buggenhout. Het is een jaarlijks evenement dat door de toen nog piepjonge persclub voor het eerst in 1976 werd uitgereikt. Laureaten waren ditmaal de Lebbeekse wandelclub De Denderklokjes voor de sport, Sarah Verhasselt voor het sociaal-cultureel werk en Luc Dierick voor de jarenlange verdienste.

Gust Dierick

De eerste winnaars van de persprijs in 1976 waren Gust Dierickx voor zijn sociaal-culturele activiteiten en Adolf Heuninck voor de sport. Die had voor de tweede wereldoorlog succes gehad als crosser maar was in die periode van 1976 vooral actief in het sportverenigingsleven bij KAV Dendermonde en de atletiekvereniging AC Denderland.

Ook had hij terug leven gebracht in de Boonwijk, een wijk in Sint-Gillis-Dendermonde, door het opnieuw helpen inrichten van de Boonwijkfeesten. Nu nog steeds elk jaar begin augustus een stevige dagenlang durende en populaire buurtkermis.

1974 sociaal cultureel werk - Gust Dierickx ontvangt persprijs

Gust Dierick ontvangt in 1976 de prijs voor sociaal-cultureel werk van toenmalig burgemeester Albert Cool. De man links met een baard is Paul Huylebroeck, kunstenaar, levensgenieter en in die periode journalist cultuur bij de Gazet Van Antwerpen.

Gust Dierickx was toen de man van poppentheater Kalleke Step en de volksdansgroep Reynout. En alhoewel hij al een tijd overleden is is zijn culturele erfenis nog steeds springlevend. Zo werd de man omgetoverd tot een reus die elk jaar mee de toon zet in de Grembergse Reuzenstoet, het startschot voor de kermisfeesten in de gemeente.

En verder zorgen zijn kinderen, fans en vrienden er voor.dat Reynout nog steeds volksdansfeesten organiseert en met haar vendeliers meeloopt in de Dendermondse reuzenstoet Katuit en de Ros Beiaardommegang en haar zo extra kleur geeft. En zijn poppentheater Kalleke Step trekt bij haar jaarlijkse serie voorstellingen nog steeds volle zalen. Gust Dierickx was dus geen eendagsvlieg. Integendeel!

Niet voor patsers

Wie de intussen lang geworden lijst van laureaten van de persprijs al zag ziet trouwens dat dit niet zomaar wordt uitgereikt aan eender wie maar dat ze allen verdiende winnaars zijn die op hun terrein in de regio van Dendermonde, Lebbeke en Buggenhout een grote verdienste hebben gehad of nog hebben.

Dit is ook geen prijs voor patsers, voor mensen die lopen te pronken met al of niet reële capaciteiten of tafelspringers zoekend naar faam. Neen, het is er een die vooral gaat naar vrijwilligers, mensen die onbaatzuchtig, soms in de luwte en al of niet in een vereniging, actief zijn.

Dit jaar ging de persprijs voor de sport naar de Lebbeekse wandelclub De Denderklokjes. Een van de succesrijkste wandelclubs in de wijde regio die qua ledenaantal ook blijft groeien met nu al 600 actieve leden en een serie jaarlijks weerkerende wandeltochten zoals kortelings de Tongslijperstocht of de recent georganiseerde Peek Klaktocht.

 

Persprijzen 2018

De leden van de Dendermondse Perskring met de drie laureaten, Sarah Verhasselt, Luc Dierick en Ludo Pissens met ernaast schepen van cultuur en erevoorzitster Lien Verwaeren.

En in samenwerking met het Lebbeekse gemeentebestuur zorgde men ook voor het herstel van vele trage wegen. De club bestaat ook al meer dan 30 jaar en mocht vorig jaar in totaal meer dan 9000 wandelaars op hun serie tochten welkom heten.

Voorzitter Ludo Pissens was dan ook een zeer tevreden man toen hij de prijs in ontvangst mocht nemen. En die prijs is een mooi beeld van de gekende keramist Staf Vinck en een oorkonde met kalligrafie van Lies Van Acker.

Ode aan de vrijwilligers

Laureaat voor de sociaal-culturele prijs dit jaar was Sarah Verhasselt een jonge dame die vorig jaar haar eerste stappen zette in het boekenschrijven. Zo won ze de Averbode Verhalenprijs met haar boekje ‘Een miljoen voor middernacht’ dat in de serie van Vlaamse Filmpjes dit jaar zal verschijnen.

Een thriller over een klas die men gijzelt en een jongetje die dat verborgen in een kast allemaal angstig ziet gebeuren. Het werd gekozen door zowel een professionele jury als door een klas uit Melsele.

Taal is duidelijk haar passie en reeds als kind was ze aangesloten bij de Leesclub van het Davidsfonds en volgde ze de les literaire creatie aan de Dendermondse Academie. Tegenwoordig geeft ze les Nederlands aan anderstaligen in Meise en Jette, is ze boekenrecensent en leest ze als vrijwilligster op zaterdagvoormiddag voor aan kinderen in de bibliotheek.

124REB22W11 - Luc Dierick

Luc Dierick legde bij zijn dankwoord de nadruk op de cruciale rol die het vrijwilligerswerk in de samenleving speelt. Hij dankte dan ook al diegenen die in die verenigingen waarin hij actief is mee aan de kar trekken.

De prijs voor jarenlange verdienste ging dit maal naar Luc Dierick, een gekend figuur in de stad, zeker in zijn gemeente Grembergen. Zo is hij al decennialang actief bij de in tweede provinciale spelende voetbalclub SK Grembergen is hij voorzitter van de erg actieve Grembergse Feestcommissie en voorzitter van de stedelijke Sportraad.

Daarbij staat SK Grembergen bekend als de voetbalploeg met de beste jeugdwerking in de stad. En als twee jaar terug de stad vele tientallen jonge vluchtelingen moest opvangen was de voetbalploeg er als de kippen bij om hen bij de club uit te nodigen. Luc Dierick was dan ook erg ontroerd bij zijn dankwoord. Het viel trouwens op dat er een grote schare van familie, fans en vrienden uit Grembergen dit mee kwamen vieren.

Zijn dankwoord achteraf was trouwens een grote ode aan het vrijwilligerswerk o.a. in de Sportraad die mede onder zijn impuls en die van ondervoorzitter Patrick Van Campenhout, de andere bestuursleden en de schepen voor Sport Carine Verhelst een grote dynamiek toonde, o.m. met de organisatie van het Sportgala en allerlei sportactiviteiten voor gehandicapten. En sport is de passie en vrijetijdsbesteding voor duizenden stedelingen.

Willy Van Damme

Syrië: Koerdische PKK/YPG–Icarus achterna

Met de inval door het Turkse leger in het door de Koerdische PKK/YPG bezet gebied rond de stad Afrin lijken ook de ambities van de Koerdische PKK en YPG (1) richting de vuilbak te gaan. Te hoog gevlogen, Icarus achterna. Aan de grote ambities van de door de VS aangeporde Turks-Syrische Koerdische groepen lijken zoals ook in Irak met de Koerdische Democratische Partij (KDP) van gewezen ‘president’ Massoed Barzani een einde te komen.

Barzani achterna

Deze laatste nam na het referendum voor de onafhankelijkheid en de tegenmaatregelen van Iran, Turkije en Irak ontslag en liet zijn ‘onafhankelijk’ Koerdistan achter in een totale chaos. Het is nu zoals voorheen een gewone provincie van Irak geworden met maar beperkte autonomie en amper geld.

De VS en Israël lieten de KDP vallen als een baksteen en konden feitelijk ook niet anders. Anders reageren betekende een nieuwe oorlog voor de VS en dat wilde Washington niet. En Israël of de Europese bondgenoten, waaronder België, konden alleen maar toezien hoe hun drijverijen mislukten. Manipulaties die de Koerden en andere bevolkingsgroepen slechts miserie hebben gebracht.

Syrië - Noorden - Januari 2018

Op deze kaart is duidelijk te zien dat het inderdaad de strategie van de VS en de PKK/YPG was om westwaarts op te rukken tot aan de Middellandse Zee. De groene vlek tussen de gele vlekken is het door Turkije tijdens de operatie Schild van de Eufraat bezet gebied. Ook dat gele gebied ten westen van de Eufraat is een Turks doelwit geworden. Rood is in handen van de Syrische regering.

De kaart is wel al enkele maanden oud en sindsdien is een 20 à 25% van de grote groene vlek door het leger veroverd. Zo werd dit weekend de luchtmachtbasis van Aboe al Duhur veroverd op al Qaeda en haar bondgenoten. Het gebied ten oosten van de lijn naar Aboe al Duhur is of bevrijd of door het leger omsingeld. Zwart is gebied dat nog onder controle valt van ISIS.

Deze ochtend werd ook de vlakbij gelegen gelijknamige stad door het leger ingenomen. Een erg zware nederlaag voor al Qaeda en haar bondgenoten die er al hun middelen hadden ingezet.

Hetzelfde is nu aan het gebeuren in Syrië, zij het gezien de omstandigheden op een andere wijze. De PKK/YPG had, geil gemaakt door de als steeds waardeloze Amerikaanse beloften, het ganse gebied ten oosten van de Eufraat plus een groot stuk ten westen ervan aan de Turkse grens bezet. Veel meer dan ze militair ooit zouden aankunnen. Hebzucht dus, ongebreidelde hebzucht zelfs.

Sykes-Picot II

Het is duidelijk dat de alliantie van de EU, De VS, Israël en Saoedi-Arabië rekenden op een Groot-Koerdistan dat grote delen van Turkije, Irak, Syrië en Iran zou omvatten. Het nog maar eens amputeren van Turkije en het nog maar eens hertekenen van de grenzen van de regio door de Westerse grootmachten. Sykes-Picot II dus. Een remake van het Brits-Frans akkoord uit 1916 over het opdelen van het Ottomaanse rijk.

Afrin - 1 - militaire situatie - 21-01-2017

De regio rond de stad Afrin waarbij de pijlen de richting aanduiden van de Turkse inval. Die was op dag 1 voor de Turkse regering erg teleurstellend.

Maar dit is 2018, meer dan honderd jaar na 1916 en de machtsverhoudingen zijn dan ook niet meer hetzelfde. Een besef dat in de EU en de VS maar niet wil doordringen. De Arabische staten hebben nu eigen structuren en georganiseerde legers en Iran is een middelgrote mogendheid geworden die niet meer met haar laat sollen. Hetzelfde met de andere landen daar en Hezbollah.

Pogingen vanuit Israël, Brussel en Washington om die staten definitief te vernielen raakten uiteindelijk en ondanks de massale inzet van geld en wapens nergens en zullen ook nergens raken. Het wekt dan ook verbazing en getuigt van grote onkunde dat de PKK/YPG na eerdere weigeringen om Oost-Syrië te bezetten uiteindelijk toch viel voor de Amerikaanse en Europese sirenenzang.

Middellandse Zee

Uit de getuigenis van een naar Turkije overgelopen topman van het Syrisch Democratisch (1) Front (SDF), de door de VS aan de PKK/YPG gegeven naam, blijkt dat het originele plan was om gans de Syrische-Turkse grens te bezetten tot aan de Middellandse Zee. Strategisch erg interessant. Het zou de PKK/YPG een doorgang hebben gegeven naar de zee en zo hun omsingeling door Turkije, Syrië, Iran en Irak hebben doorbroken.

Rakka - Vlag PKK met Ocalan - PKK verovering - Oktober  2017

Wie de illusie heeft dat de YPG los staat van de Turkse PKK dient die foto goed te bekijken. Het toont het centrale plein in de Syrische provinciehoofdstad Rakka waar de YPG en het zogenaamde Syrisch Democratisch Front (SDF) een feestje bouwen na het verjagen van ISIS. En dit onder een heel grote spandoek met daarop een glimlachende Abdoellah Öcalan, de Grote Leider van de PKK. Men kan zich zo inbeelden hoe men bij het zien van dit beeld hierop in Ankara, Teheran, Damascus en Bagdad reageerde. Een Turk die regeerde over Rakka!

Niemand zou dan nog die nieuwe staat hebben kunnen dwarsbomen want ze zou zonder vrees voor een blokkade eigen handel kunnen drijven. Het mislukte al snel vooral door het Turkse optreden die een groot gebied ten westen van de Eufraat en aan de Turkse grens wist te bezetten. Met feitelijk alleen maar symbolisch officieel Syrisch verzet.

Niet verbazend natuurlijk want in Damascus is men woedend op de PKK/YPG wier optreden steeds agressiever wordt. In het publiek belijden zij wel de Syrische eenheid en eisen zij alleen maar een federaal bestuur, maar je moet al stekeblind zijn om niet te zien dat men gewoon een opsplitsing van Syrië nastreeft. De natte droom van de EU, de VS, Saoedi-Arabië en zeker Israël. Lukt het niet met ISIS/Al Qaeda dan maar met de PKK/YPG.

En dus steunt Damascus feitelijk onderhuids Turkije zelfs al is er daar een diepe haat omwille van wat Turkije al tegen Syrië deed. Van de annexatie van de provincie Antiochië/Antakya in 1939 tot het plunderen van de immens grote industriezone van Sjeik Najjar bij de stad Aleppo en de hulp aan al Qaeda en ander salafistisch tuig. Maar in diplomatie en zeker in tijden van oorlog moet men omdat het nu eenmaal soms niet anders kan erg soepel zijn bij de partnerkeuze.

En dus is Turkije onder protest van Rusland, Iran en Syrië de aan de Turkse grens gelegen regio Afrin binnen gerukt en valt het oostwaarts de regio van Manbij aan. Dit samen met een beperkte groep salafistische huurlingen. In onze kranten het (sic) Vrij Syrisch Leger (2) genoemd. Maar Ankara wil ten allen prijzen het gevaar van de PKK uitschakelen.

PKK als terreurorganisatie

Zeker toen Washington vorige week zonder enige schroom meedeelde dat men een grenswacht van 30.000 man in Oost-Syrië ging opleiden. De opstart naar een Koerdische staat. Dat Washington hier de PKK bewapende deerde in Washington en Europa behoudens enkelen niemand.

En nochtans is de PKK zowel voor de EU als voor de VS officieel een terreurorganisatie. En hen bewapenen is dus steun geven aan terrorisme en een criminele daad. Geen kat echter in de pers of bij de juridische en politionele autoriteiten in het Westen die daar problemen mee heeft. Het is op dit vlak muisstil.

Turkse invasie Syrië - 24 augustus 2016

Turkse troepen – zie de vlag op de achtergrond – en hun salafistische vrienden bij de bezetting van de regio rond de stad Azaz in het noorden van Syrië. Dit om te verhinderen dat de PKK en de VS westwaarts naar Afrin en de Middellandse Zee zouden kunnen oprukken.

Dit aspect wordt gewoon in onze media verzwegen. Bewust natuurlijk. Alsof kranten als De Standaard, The Guardian of The New York Times dat niet weten. Wie anders denkt is zeer naïef of oliedom. En dus maakt Turkije nu aan einde aan die dromen van de PKK/YPG en hun Westerse bazen. Dat Rusland, Iran en Syrië wel protesteren maar in de praktijk niets doen – integendeel zelfs – wekt dan ook geen enkele verbazing.

Zo was er in dat gebied op de luchtmachtbasis van Menagh een Russische militaire waarnemingspost met enkele honderden militairen maar blijkt die weggetrokken. Dit enkele dagen nadat de Turkse legerleiding en de veiligheidsdienst bij hun Russische bondgenoten gingen overleggen.

En van het stopzetten van de samenwerking tussen Iran, Turkije en Rusland is er voor zover geweten helemaal geen sprake. Eind deze maand komen ze allen trouwens samen in de badplaats Sochi in Rusland. Het moet een cruciale bijeenkomst worden en niemand in Teheran of Moskou spreekt over het afgelasten ervan. Evenmin als Damascus of die jihadisten daarom negatief reageren.

NAVO

Ook zou Rusland of welk ander land ook al vandaag de Veiligheidsraad van de VN over de kwestie kunnen bijeenroepen. Alleen Frankrijk vroeg het maar er lijkt amper enthousiasme voor. Het typeert het gebrek aan diplomatieke kennis van de huidige Franse regering van president Emmanuel Macron. Men laat dus behoudens wat verbaal protest Turkije gewoon doen.

Immers ook de VS en de EU zitten in een zeer lastig parket. Ze werken met Turkije namelijk samen in de NAVO, de belangrijkste militaire alliantie van het ogenblik. Waarbij artikel 5 van de NAVO de leden verplicht tot wederzijdse steun in geval van oorlogsdreiging. En wat zien wij: De VS en de EU steunt met wapens en adviseurs de PKK tegen Turkije. Een wel rare versie van artikel 5 natuurlijk.

Daarbij dient men te herinneren aan een voorval bij de Noorse stad Stavanger van enkele maanden terug. Bij gezamenlijke oefeningen van de NAVO, waaraan enkele tientallen Turkse militairen deelnamen, moesten de Turkse soldaten twee doelwitten aanvallen.

Een doelwit noemde… Erdogan en een tweede … Ataturk, de Turkse vader des vaderlands. Waarna een woeste Erdogan nog bijna diezelfde minuut zijn troepen terughaalde. Met Jens Stoltenberg, de secretaris-generaal van de NAVO en gewezen Noors premier, die het had over …. een vergissing van een onderaannemer. Het zowat domste excuus mogelijk.

Amerikaanse troepen in Manbije - Oktober 2017

Amerikaanse troepen bij de stad Manbij waar ze de PKK ondersteunen. Dit gebied komt nu ook onder Turks vuur te liggen met de bedoeling er de PKK/YPG en hun Amerikaanse beschermheren te verjagen. In het kader van Artikel 5 van het NAVO-verdrag? Volgens berichten zou de VS er al wel haar troepen hebben teruggetrokken.

Neen, de inval in Afrin is niets anders dan een oorlog van Turkije tegen de NAVO en vooral de VS. Of Turkije uit de NAVO zal treden zoals een Turks topman toen tijdens dat Noors incident voorstelde is niet duidelijk. Moest het gebeuren zou het natuurlijk niet verbazen. Het zou wel de zwaarste geostrategische aardschok zijn sinds de val van de Sovjetunie.

Zeker is ook dat Turkije al aankondigde het door de PKK bezet gebied ten westen van de Eufraat rond de stad al Bab aan te vallen. En daar zitten Amerikaanse soldaten. Volgens  getuigenissen zou er daar trouwens regelmatig geschoten worden tussen die Amerikanen en de Turken. In het kader van artikel 5 van de NAVO?

Zeker is dat de droom van bepaalde Koerdische nationalistische groepen feitelijk een nachtmerrie aan het worden is. En het is gewoon hun eigen schuld. Of hoe hebzucht als steeds zorgt voor een grote nederlaag. Men leert het nooit.

Willy Van Damme

1) Het dient nogmaals benadrukt dat de Koerden noch cultureel, noch sociaal-economisch of politiek een geheel vormen. De propaganda komende van de klassieke media poogt dat steevast voor te stellen alsof ‘de Koerden’ dit of dat willen. Maar ‘de Koerden’ willen echter niets.

Sommige Koerden steunen de PKK, sommige de Turkse AKP van Erdogan, ISIS, de Iraanse regering of de regering in Damascus. Koerden vechten dus ook dikwijls tegen elkaar. Dat de Turkse regering hun operatie Olijftak noemt wekt dan ook geen verbazing. In de ogen van de Turkse regering en de meeste politieke partijen in Ankara willen zij het gebied en de bevolking gewoon bevrijden van de bezetting door de PKK.

2) In goede Westerse traditie noemt men terreurgroepen en andere collaborateursbewegingen steevast democratisch, vrij of begaan met de mensenrechten. Zo worden de kannibalen, koppensnellers en psychopaten in Syrië daarom het Vrij Syrisch Leger genoemd en heeft men het vanuit het Verenigd Koninkrijk werkende Syrisch Observatorium voor de Mensenrechten. Cynischer kan niet.

Naschrift:

Volgens de website Al Masdar News laat de Syrische regering toe dat de PKK/YPG versterkingen via regeringsgebied stuurt naar Afrin. Beeldmateriaal of officiële verklaringen die dit bewijzen zijn er wel niet. Al Masdar is ook een van de enige media die dit weet te melden.

Al Masdar steunt tot op grote hoogte de Syrische regering in haar strijd tegen die jihadisten en hun buitenlandse sponsors. Ook lijkt er gezien de officiële verklaringen over deze kwestie een verschil in attitude te zijn tussen Hezbollah en Iran.

Intussen is op Frans verzoek de VN-Veiligheidsraad in spoedzitting over de kwestie bijeengekomen. Dat gebeurde echter achter gesloten deuren en zonder dat er nadien een verklaring kwam. Alleen Frankrijk wou wat kwijt stellende dat Turkije behoedzaam moet optreden. Wat men dus noemt een non-event.

Christenen, salafisten en Pax Christi

Veel wordt geschreven over het lot van de Syrische christenen in de door ISIS ooit gecontroleerde gebieden. Over hun lot in de door de andere salafistische groepen bezette gebieden hoort men zelden of nooit iets. Een in Syrië nochtans gespecialiseerde christelijke organisatie als het Nederlands-Vlaamse Pax Christi heeft er voor zover geweten nooit aandacht voor gehad.

Geen christenen meer

En nochtans hebben christenen en hun gebedsplaatsen het daar al hard te verduren gehad. Zelfs de media van die salafisten geven dat soms toe. Een verhaal dat een klein tipje van de sluiter opheft is dit welke de website Syrian Observer recent publiceerde en afkomstig was van All4Syria, een van de vele websites van die groepen. (1)

Frans van der Lugt - 1

De jezuïet Frans van der Lugt werd in april 2014 door een salafist neergeschoten. In welke omstandigheden is nog steeds onduidelijk. Hij was ondanks het gevaar in zijn klooster in dat door die terreurgroepen bezet stadsdeel gebleven. Enkele dagen voor de bevrijding van dit deel van de stad Homs door het leger werd hij neergeschoten.

Het betreft een beslissing van de sharia rechtbank in de stad Houran, gelegen in het zuiden van Syrië en ten oosten van de provinciehoofdstad Daraa. Hier besloot rechter Sjeik Asmat al Abasi om de kerken terug te geven aan hun gelovigen. Die christenen waren echter allemaal uit de stad en de regio gevlucht richting de nabijgelegen provincie Sweida, een vooral door druzen bevolkt gebied dat in handen is van de regering.

Die gebedsplaats van de Christelijke Evangelische Uniekerk is al sinds 2013 verlaten omwille van de salafistische terreur. Sindsdien is er volgens All4Syria geen enkele christen meer in de stad. En vermoedelijk ook bijna niemand meer van andere niet-salafistische geloofsgemeenschappen.

De salafistische groepen in de provincie Daraa worden bij de gespecialiseerde media steeds omschreven als zijnde meer gematigd waarbij de invloed van al Qaeda er vrij beperkt is. Dit in tegenstelling tot de provincie Idlib waar haar controle bijna algemeen is.

Verhalen over het vernielen van gebedsplaatsen in door de regering bezet gebied zijn er in tegenstelling tot de toestand in de provincies Daraa en Idlib dan wel niet. Integendeel, het leger zal hen zelfs beschermen tegen de terreur van die salafistische groepen.

Het verklaart waarom slecht betaalde soldaten toch voor hun land en samenleving blijven vechten en continu hun leven riskeren. Het is een verhaal wat je bij Pax Christi en andere ngo’s van dat genre echter nooit zult horen.

Wat Trump mogelijks niet wist is dat die man toen genoot van Westerse steun. Geld uit Brussel, Amsterdam en Washington om Mariabeelden te vernielen. Voor onze leiders blijkbaar een goede besteding van ons belastinggeld.

Hypocrisie rond Frans van der Lught

Pax Christi, dat nog het eerste woord van kritiek moet geven op die salafistische opstandelingen, hield eerder dit jaar wel een mars om de in de stad Homs op 7 april 2014 doodgeschoten Nederlandse jezuïet Frans van der Lugt te herdenken. De dader is nog steeds niet gekend maar moet iemand van die salafistische terreurgroepen geweest zijn. Hij zat daar immers in zijn klooster in geheel door die groepen bezet gebied.

Over de oorzaak van zijn dood en de vermoedelijke dader(s) echter voor zover geweten geen woord bij Pax Christi (2). Deze mars was dan ook gewoon een schijnheilig misbruik van het leed van deze pater, een van de duizenden christelijke slachtoffers van die terreurbewegingen.

Omar Gharba, Vrij Syrisch Leger

Omar Gharba in een legeruniform van het Vrij Syrisch Leger voor hij overstapte naar ISIS. Zie de insignes op zijn borst. De vraag is wie dit zo te zien gloednieuw en piekfijn uniform betaalde. De Belgische of de Nederlandse belastingbetaler?

Deze mars van Pax Christi veroorzaakte dan ook groot ongenoegen bij de christelijke gemeenschappen in Syrië. Deze organisatie kiest al sinds 2011 de kant van die terreurgroepen. De enige slechten voor Pax Christi zijn de Syrische regering en voor hen de vertegenwoordigers van al het kwaad dat het land overkwam.

Voor groepen als deze en andere ngo’s is het juist de Syrische regering die schuldig is aan dit sektarisme dat tijdens deze oorlog enorm is toegenomen. Pax Christi werkt onder controle van de Nederlandse en Belgische bisschoppenconferentie. Zijn onze bisschoppen dan akkoord met het steunen van groepen die christenen desnoods omwille van hun geloof vermoorden?

Willy Van Damme

1) Syrian Observer, 10 oktober 2017, All4Syria, ‘Daraa’s Churches to be Returned to Christians: Dar al-Adel Court’. http://syrianobserver.com/EN/News/33369/Daraa_Churches_be_Returned_Christians_Dar_Adel_Court/

De website Syrian Observer is een vrij interessante bron van informatie. Het brengt teksten van zowel de gewapende oppositie, de regering als van derden. Teksten die ze zoals deze vanuit het Arabisch vertaalt naar het Engels.

De website is door de Deense ngo International Media Support opgezet met de bedoeling een zogenaamd onafhankelijke Syrische pers te steunen. Hoe onafhankelijk blijkt wel als 51%, 35% en 6% van de fondsen van deze ngo afkomstig zijn van respectievelijk het Zweedse, Deense en Noorse ministeries van Buitenlandse Zaken. De hoofdlijn van deze website is dan ook die van steun aan die salafistische opstandelingen.

2) Pax, Zomer 2017.

Mediadebat

In het Amsterdamse kunst- en debatcentrum De Balie heeft nu donderdagavond een debat plaats met als thema ‘Voeren media ons ten oorlog’. Wat gezien de toestand in de wereld een logische vraag is. Sprekers op dit debat zijn Willy Van Damme, de journalist en emeritus professor Karel van Wolferen en journalist Stan van Houcke. Moderator is Eric van de Beek, een vroegere journalist van Elsevier en nu medewerker bij de nieuwswebsite www.novini.nl.

Van Wolferen en Van Houcke zijn zowat persona non grata in de Nederlandse media, zelfs al heeft bijvoorbeeld een Karel van Wolferen met zijn vroeger journalistiek werk rond Japan wereldfaam gekregen. Maar dat is geen probleem om hem uit de Nederlandse klassieke pers te weren.

Censuur

Kijk naar de Amerikaanse topschrijver Seymour Hersh die over een journalistieke CV beschikt die uniek is in de wereldgeschiedenis. Ook hij raakt zijn werk in de klassieke Amerikaanse media niet meer kwijt. Het heet censuur.

Seymour Hersh - 2

Niemand in de VS heeft als journalist een meer indrukwekkende CV dan Seymour Hersh. En nochtans raakt hij zijn stukken nergens nog in de Amerikaanse massamedia kwijt. Ook het tijdschrift The New Yorker weigert nu als laatste in de VS zijn artikels op te nemen. Het is ook een brutale waarschuwing aan elke andere Amerikaanse journalist die het aan zou durven om te zeer tegen de gevestigde machten in the gaan. En het toont natuurlijk evenzeer de dubieuze onbetrouwbare natuur van die Amerikaanse massamedia.

Kort antwoord op die vraag: Uiteraard voeren de media indien de overheid dat wil ons ten oorlog. De media zijn immers niet de dienaren van hun lezers die rekenen op correcte informatie, maar de knechten van de machthebbers die gedweeë burgers willen die al hun leugens kritiekloos slikken. En daar moeten de media voor zorgen. Vandaar geen Karel van Wolferen in de NRC of een Seymour Hersh in The New York Times.

Dit fenomeen was altijd al een feit reeds van toen de media ontstonden. Kijk naar de geschiedenis en de propaganda rond al die oorlogen. En wie dwars lag en ligt heeft het moeilijk. In perskringen weet men dit trouwens heel goed. Het verklaart waarom men op rare uitzonderingen na er continu zit te liegen en bedriegen.

Nu donderdag 29 juni, 20 uur, De Balie, Kleine Gartmanplantsoen 10, 1017 RR Amsterdam. Meer info op https://www.debalie.nl/agenda/podium/voeren-de-media-ons-ten-oorlog%3f/e_9782941/p_11769169/.

Willy Van Damme

Humo, Saoedi-Arabië en de deradicalisering

Juist het artikel gelezen over hoe Saoedi-Arabië terroristen deradicaliseert (Sport en Kunsttherapie, Humo 6 juni). Er is over die zaak al tonnen onzin geschreven maar dit artikel is toch wel een hoogtepunt hierin. Het Huis van Saoed die salafistische terroristen deradicaliseert is alsof Hitler zich zou bezig houden met de denazificatie van Duitsland of er een programma opzet om joden en zigeuners te beschermen.

Saoedi Arabië heeft integendeel de voorbije decennia ontelbare miljarden dollars uitgegeven om wereldwijd dit salafisme via Koranscholen (madrassa’s) en moskeeën te promoten. Het bewapent en financiert al sinds 1979 dergelijke terreurbewegingen. Nog niet zolang geleden riep de moefti van het land zelfs op om overal in de wereld alle kerken te vernielen. En dan komt men hier met dit verhaal dat doet denken aan de idiotie van vroegere maoïsten over hoe goed het in China onder Mao wel was.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar aanleiding van het artikel in Humo van 6 juni ‘Sport en kunsttherapie: hoe Saoedi-Arabië terroristen deradicaliseert.’ Het is een overname van een eerder in het Nederlandse dagblad Trouw verschenen artikel. Beiden behoren tot de Persgroep van Christiaan Van Thillo.