De Morgen wast ISIS wit

“Niet IS maar Hezbollah dealt ‘jihadistendrug’ kopt Uw krant deze ochtend 2 juli geschreven door Guy Van Vlierden. Een merkwaardig verhaal. De Italiaanse politie en douane stellen dat ze 14 ton, amfetamines van IS hebben onderschept en Jullie medewerker weet dat dit niet klopt want ze zijn van Hezbollah.

Bewijs: Dat blijkt alleen een artikel van het Journal of International Affairs van de Universiteit van Columbia in de VS te zijn en met als titel ‘A Bitter Pill To Swallow: Connections Between Captagon, Syria, And The Gulf’ van Max Kravitz en Will Nichols van 18 mei 2016. Het is dus meer dan vier jaar oud om een verhaal van deze week te duiden (https://jia.sipa.columbia.edu/bitter-pill-swallow-connections-captagon-syria-gulf).

Wie echter dat artikel grondig leest ziet dat Guy Van Vlierden het soms letterlijk overneemt en dat het artikel in dat tijdschrift allerlei beweringen doet maar geen bewijzen aanlevert voor die gedurfde stelling.

Bovendien stellen de auteurs in het hoofdstuk Hezbollah en amfetamines: ‘While no direct connection between Hezbollah and Captagon within Syria has been uncovered, there is enough correlated evidence to say there is a high probability that Hezbollah is one of the major Captagon producers and traffickers.‘

Wat in de krant in de titel verkocht wordt als een vaststaand feit wordt hier bij het Journal of International Affairs dan geen bewijs maar wel een grote mogelijkheid. Men is dus niet echt zeker.

ISIS - kinderen doen executies - 26-08-2016

Kinderen van ISIS executeerden hier (of doen alsof) gevangenen. De Morgen en Guy Van Vlierden pogen ISIS wit te wassen van hun betrokkenheid bij de drugshandel ondanks persberichten van het Italiaans gerecht. De reden is volgens de man dat drugshandel in strijd is met hun geloof. Gelukkig heeft ISIS nog vrienden in onze pers. Onder de Taliban had Afghanistan praktisch het wereldwijde monopolie van de handel in opium en heroïne. Alcohol was wel streng verboden. Om reden van geloof?

Bovendien weten we dat de VS al decennia een oorlog voert tegen Hezbollah en die jihadisten steunt en men daarom dus erg voorzichtig moet zijn met beweringen uit de Amerikaanse media. Logisch. Verder zijn er in het verleden heel veel verhalen gepubliceerd over de link tussen die jihadisten en captagon zoals het opdoeken van hun labo’s in Lebanon aan de Syrische grens.

Maar ja, de Italiaanse douane en politie linkt die 14 ton in beslag genomen amfetamines aan IS en daar is dan Guy Van Vlierden om te zeggen dat ze van Hezbollah zijn en IS onschuldig is. Een slimme man die Guy Van Vlierden die het beter weet dan die Italiaanse douaniers en politielui. Maar dat hij hier poogt ISIS, al Qaeda e.a. wit te wassen wekt niet de minste verbazing.

Captagon 14 ton - Salerno - ISIS - 1 juli 2020

Volgens de Italiaanse douane werden de 14 ton captagon geproduceerd door ISIS in Syrië en waren ze bestemd voor de Europese markt om zo haar activiteiten verder te financieren. Het is, nog steeds volgens die Italiaanse douane, de grootste drugsvangst uit de geschiedenis.

Voorheen riep hij in Het Laatste Nieuws op om die jihadisten de regering in Damascus te laten overnemen en poogde hij de nu wegens terreur al jaren in een Franse gevangenis in voorarrest zittende Bassam al Ayachi eveneens wit te wassen. Deze is de geestelijke vader van het salafisme en de terreur in Molenbeek. Je moet maar durven natuurlijk. Beschamend voor kranten die zich serieus genomen willen worden.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar De Morgen en Het Laatste Nieuws. Guy Van Vlierden werkt voor beide media.

Syrië en Irak – België als criminele staat

Op dinsdag 9 juni vergaderde in het Belgische parlement de Commissie voor Defensie over de vraag van ons leger om gedurende een jaar 4 F16 gevechtsvliegtuigen naar Jordanië te sturen. Dit om er op vraag van de VS vanaf oktober deel te nemen aan wat onze generaals de strijd tegen IS, de Islamitische Staat, noemen. Een zacht uitgedrukt merkwaardig debat dat men beter een goeie Belgenmop kan noemen.

Qassem Soeleimani 

Immers drie dagen hierna zaten de VS en Irak aan het overleggen hoe de VS dan eindelijk haar troepen uit Irak verder kan terugtrekken. (1) Daarbij beloofde de VS dat de helft nu al zou vertrekken en de rest later zonder specifieke datum voorop te stellen. Maar Irak blijft het vertrek eisen.

De Amerikaanse troepen zouden volgens dit bericht zich niet meer concentreren op de strijd tegen de terreur, want dat was dan niet meer nodig, maar toeleggen op wat men dan noemt het ondersteunen van de generale staf. En dan is er natuurlijk de vraag: Wat gaat ons leger dan ginds feitelijk doen? Achter Jordaanse meisjes jagen en zich bezatten zoals de para’s in Somalië?

Amerikaanse, Russische en Syrische pantserwagens in Khirbat Omar, Qamishli - 12 februari 2020

Een klassieke controlepost van het Syrische leger met daarbij pantservoertuigen van het Russische leger die een Amerikaanse patrouille tegenhouden langsheen de M4 in de provincie Hasaka. Veel is niet nodig om dit te doen ontploffen tot een regelrecht gewapend conflict.

Het valt in die zaak ook op dat sinds de moord in Bagdad op 3 januari op de Iraanse generaal Qassem Soeleimani en de Iraakse topmilitair Abu Mahdi al Muhandis het Iraakse parlement unaniem een wet stemde die het vertrek van de Amerikaanse troepen en die van haar bondgenoten eist. Een aantal van die landen zijn sindsdien ook vertrokken terwijl de VS een serie van hun basissen hebben gesloten.

En het zogenaamd trainen door de VS van Iraakse troepen is sindsdien ook gedaan. Logisch, hoe kan je een leger opleiden, als je hun toplui neerknalt? Moeilijk toch. En met de regelmaat van de klok vuren allerlei Iraakse milities raketten af op Amerikaanse basissen. Niet direct om hen te doden maar om hen te tonen wie de echte baas is. En dat is ondanks de hevige druk vanuit Washington zeker niet het Witte Huis of de CIA.

En Nederland?

In die sfeer vergaderde deze parlementaire commissie over de vraag van onze militairen. Het leek een beetje op een gesprek, niet aan de toog van café de Zatte Reisduif, maar in de betere brasserie in een of ander stadscentrum. Parlementariërs zijn nu eenmaal geen duivenmelkers.

Niet dat ze er veel meer van snapten. Dat het Iraakse parlement het vertrek van de Amerikaanse troepen eist kwam niet eens ter spraken. En slechts eenmaal had men het over de moord op Soeleimani. En over de massale al vele maanden aanslepende betogingen tegen de regering had men vermoedelijk zelfs niet eens gehoord. Protesten tegen de corrupte politiek die al ongeveer 700 mensenlevens heeft gekost.

Assyrische soldaten - Syrië - 11-2015

Een Assyrische militie, een van de serie christelijke geloofsgemeenschappen die zoals alle christelijke groepen in Syrië aan de kant van de regering meevechten tegen die jihadisten. België steunt de strijd tegen deze christenen. In het noordoosten wonen veel van die christenen. Het zijn veelal vluchtelingen die naar Syrië trokken wegens de Turkse pogroms van tijdens de eerste wereldoorlog. België wil van hen opnieuw vluchtelingen maken.

Typerend is dat men het zoals Samuel Cogolati (Groen/Ecolo) stelde ook had over een verzoek van de Iraakse regering. Dit terwijl deze juist het vertrek van die westerse troepen eist en daar op dat ogenblik met de VS een gesprek over plande. En dus die politici moeten dan beslissen over de inzet van ons leger met eventueel dodelijke gevolgen. Een beslissing die geostrategisch ook kan tellen.

Wat door haar afwezigheid eveneens opvalt was de Nederlandse poot van deze geplande interventie. Bij de vorige Belgische militaire operaties in Irak was er steevast een Nederlandse component. Hierbij losten zij ons af en werkten beiden intens samen. Nu hoorde men er amper of geen woord over. Alleen Annick Ponthier (Vlaams Belang) vroeg zich af hoe het zat met de samenwerking met de noorderburen.

In zijn antwoord op de parlementaire vragen en opmerkingen stelde fregatkapitein Kristof Van Belleghem, directeur van de militaire operaties op het kabinet van de minister van Defensie Philippe Goffin (MR), heel vaag dat er vanuit Nederland nog geen bevestiging is over een mogelijke deelname. In Nederland is er echter geen enkel animo meer voor verdere deelname.

Daar bleken op 3 juni 2015 bij een bombardement van de Nederlandse luchtmacht op de Iraakse stad Hawija minstens 70 burgers te zijn omgekomen naast dan meer dan 100 gewonden.

Dit terwijl men vooraf wist dat er zich daar veel burgers ophielden. Een massaslachting die de Nederlandse regering van Mark Rutte (VVD) vier jaar lang voor de buitenwereld  en dus ook het parlement verborgen hield. Vandaar het huidig gebrek aan Nederlandse interesse om er nog eens te bombarderen. Je zou voor minder. .

Clubje jaknikkers

Het valt trouwens op dat er voor zover geweten nergens in de NAVO enige interesse is om nieuwe gevechtsvliegtuigen of grondpersoneel te sturen. integendeel, men neemt de biezen. Het is binnen de NAVO over deze zaak grote stilte. Niemand maakte voor zover geweten een plan bekend voor nieuwe acties. Het is gewoon wachten tot de VS opstapt. Ze hebben trouwens al meer dan voldoende schade aangericht.

In wezen lijkt het zo: Een of andere Amerikaanse generaal of diplomaat stelde dat het Belgisch leger opnieuw enkele F16’s naar het Midden-Oosten moet sturen en dus knikt dat leger braafjes ja en zo gaat dat naar de regering en het parlement waar partijen als CD&V, CDH, MR, Open VLD, N-VA en het Vlaams Blok eveneens braafjes ja knikken want de baas in Washington heeft gesproken. Het is de relatie van slaaf tot meester.

DIA - Rapport 12 augustus 2012 - Syrië, Irak, al Qaeda - pag 3 - Deel C & D

Een deel van een document van de Amerikaanse Militaire Veiligheidsdienst (DIA) van augustus 2012 toen de strijd voor controle over de steden Aleppo en Damascus was losgebarsten. De jihadisten veroverden wel een aantal wijken maar niet de centrale delen ervan. Het document werd in 2016 publiek gemaakt tijdens de presidentscampagne door het team van Donald Trump om zo tegenkandidate Hillary Clinton te kunnen verwijten dat ze al Qaeda steunde. Wat klopt maar wat Donald Trump nu ook doet. Het is authentiek bevonden door zowel de toenmalige directeur van de DIA als de woordvoerder ervan. Men ging al Qaeda in Irak, het latere IS, naar het oosten van Syrië sturen en zo naar Irak om dat land in minstens drie stukken te slaan. In Brussel ontkende de toenmalige woordvoerder van Buitenlandse Zaken dat België dit steunde. Het staat er nochtans geschreven. Toen ontkenden figuren als Jorn De Cock van De Standaard nog dat al Qaeda in Syrië actief was. Specialist Rik Coolsaet had het in die periode op televisie over ‘idealisten’.

Een onderzoek of het stellen van zelfs maar een heel brave kritische vraag is er niet bij. Waarvoor men dan een parlementaire commissie nodig heeft of überhaupt een parlement is de vraag. Washington vraagt en wij draaien. Zelfs al is de vraag compleet gek en gevaarlijk. Het is dus gewoon een club jaknikkers.

Zo stelt Bram Delvaux (Open VLD): “Omdat blijkt dat IS gebruik maakt van de coronacrisis om meer aanslagen te plegen”. Waar is hiervoor het bewijs? Nergens toch. Het zijn losse beweringen die door enkele generaals van het Pentagon en hun vrienden in de media en allerlei Amerikaanse studiediensten gedaan worden zonder zelfs maar een aanwijzing.

Ze worden trouwens tegengesproken door andere officiële Amerikaanse verklaringen. Zo was er recent de gezamenlijke verklaring van 12 juni van de regeringen van de VS en Irak over de voorziene troepenterugtrekking van het Amerikaanse leger.

“The two countries recognized that in light of significant progress towards eliminating the ISIS threat, over the coming months the US would continue reducing forces from Iraq,” a joint statement said. (2)

“De twee landen erkennen dat gezien de vooruitgang bij het bestrijden van het gevaar uitgaande van ISIS de VS de komende maanden verder zijn troepen zal gaan terugtrekken”, aldus een gezamenlijke verklaring.

Zelfverdediging

Helemaal te gek maakte het natuurlijk Theo Francken (N-VA) voor wie het steunen van het Amerikaans exceptionalisme en agressie een essentieel beleidsonderdeel moet zijn. Hij opende de debatten dan ook zonder enige vraag te stellen en door de slaafse gehoorzaamheid van zijn partij aan Washington te tonen. Zijn visie was dat we onze positie binnen de kern van de NAVO moeten behouden en dus bombarderen.

En de opmerking op de radio van medecommissielid Wouter De Vriendt (Ecolo/Groen) over het gebrek aan mandaat om ook in Syrië te bombarderen leek voor hem lucht. Illegaal of legaal maakte zo te horen voor Francken geen enkel verschil.

Nochtans is het bombarderen van een land zonder mandaat van de VN een oorlogsmisdaad goed voor het Internationaal Strafhof. Niet te verwonderen ook dat Francken het eveneens had over een vraag van de Iraakse regering aan ons land voor hulp. Uiteraard een leugen.

Toen over de zaak in de VN-Veiligheidsraad over de strijd tegen IS discussie ontstond wou de VS zo gewoon het recht krijgen om ook in Syrië te bombarderen. Rusland en China staken daar een stokje voor en eisten dat de VS zich hierbij aan het internationaal recht zou houden.

Met andere woorden voor het bombarderen eerst de toestemming vragen aan Damascus. Maar dat weigert de VS en dus begint men dan maar plots over artikel 51 en het recht op zelfverdediging.

Dit gebrek aan mandaat voor Syrië was dan ook de voornaamste reden waarom John Crombez (SPA) en de andere leden van Ecolo/Groen, PS en PVDA/PTB tegenstemden. België mag dan wel lid zijn van de VN-Veiligheidsraad maar zich houden aan de statuten ervan hoort er voor onze regering niet bij. Ze lappen het aan hun laars.

Amerikaanse wapens - 2016 - Krusik

Op 2 november 2016 kocht Global Ordnance, een van de vier Amerikaanse firma’s die voor het Pentagon niet-Amerikaanse wapens mag aankopen, tonnen mortieren en mortiergranaten. Officieel waren ze bestemd voor het Afghaans leger maar onderweg verdwenen die dan richting Jemen en de vrienden van IS. 

En dat wil natuurlijk zeggen dat België hier terug oorlogsmisdaden gaat begaan. Wat voorheen al het geval was. Het excuus hierover van kapitein van Belleghem was het inroepen van artikel 51 van het handvest van de VN over het recht op zelfverdediging. Een zelfs niet eens flinterdun te noemen argument.

Zo stelde hij dat België vanuit dat gebied wordt aangevallen en de Syrische regering niet in staat is om dat gebied ten oosten van de Eufraat onder controle te krijgen. Lachwekkend. Het is immers juist de VS die dat verhinderd en er is bovendien een waslijst aan documenten die bewijzen dat VS en haar bondgenoten, waaronder ook België trouwens, IS jarenlang hebben gesteund en naar daar stuurden.

Het is dan ook Syrië en haar bondgenoten die zonder discussie artikel 51 kunnen inroepen tegen onder meer België en ons land aanvallen. Maar om geen wereldoorlog uit te lokken gebeurt dat niet. Maar ongetwijfeld weet Van Belleghem dat perfect. Maar een zelfs grove leugen is hier geen probleem.

Transparantie

Opvallend is ook dat enkele sprekers bij de tegenstanders zoals de SPA van een interventie het hadden over de nood bij het leger aan transparantie. Vrome en terechte vraag die men bij de legerstaf vermoedelijk weggelachen heeft. Transparantie is immers zowat het laatste dat men de legerstaf kan verwijten

Toen in de jaren negentig in Europa het schandaal rond Gladio, een geheim ondergronds netwerk binnen de West-Europese legers, uitbrak dat verantwoordelijk bleek voor aanslagen in meerdere landen van de NAVO die zoals in Italië erg bloedig waren, dan eiste ons parlement herhaalde malen en zwaar op de tafel kloppend de Belgische namen van dit netwerk.

Amerikaanse wapens - 2016 - Krusik - 1

De afdeling van ISIS in Jemen pronkt met haar verse mortiergranaten die ze in 2016 gekregen heeft van de VS.

Gaf de Staatsveiligheid schoorvoetend wel haar namen vrij dan weigerde het leger die te geven. In Londen en Washington kende men ze wel maar voor Brussel was het een njet. En dan stelt zich de vraag voor wiens veiligheid ons leger instaat: Die van België of die van Washington? Die laatste lijkt het.

En toen enkele jaren terug bij de onthullingen van Edward Snowden dat het Amerikaanse National Security Agency (NSA) wereldwijd iedereen, dus ook onze regering en politici, bespioneerde ontdekte men dat die baas van de NSA erg goed bevriend was met de toenmalige chef van onze militaire veiligheid. Van vrienden gesproken.

Gebrek aan kennis

Wat uit het debat duidelijk ook blijkt is het bij vele leden bijna totaal gebrek aan kennis van het terrein. Men heeft iets gehoord over corona en IS en dat er ginds sjiieten en soennieten zijn maar veel verder lijkt dit niet te gaan. Men mag zo te zien al blij zijn dat men die landen op een kaart weet liggen.

Zo stelt Georges Dallemagne (CDH): “Een van de problemen is de proliferatie van de sjiitische milities die steeds grotere controle op het noorden van Syrië uitoefenen.” Welke milities dit dan zijn is hierbij een goede vraag.

Maar dat krijg je natuurlijk als men zich als parlementair voor zijn informatie alleen baseert op wat losse verhalen die de massamedia over de zaak bieden. Meer dan een mix van leugens, halve waarheden, fantasie en verdraaiingen hebben die echter niet te bieden.

Een vuurspuwende vulkaan

Waar die commissie het groen licht voor gaf was dat ons land zich gaat nestelen in wat op dit ogenblik het meest gevaarlijke wespennest is dat man kan vinden. Een waarin een kat hoe hard ze zoekt nooit haar jongen zal terugvinden.

Neem bijvoorbeeld de motorweg M4 die in het noorden van deze zone langs de Turkse grens loopt en van de Middellandse Zee richtging Irak gaat. Bijna elke dag zijn hier botsingen van militaire voortuigen van Rusland en Syrië met de pantserwagens van VS.

Beide landen bouwen er ook militaire basissen. Verder zijn er een onoverzichtelijke waslijst aan milities die of elkaar beschieten of zich in sommige gevallen tegen de Amerikaanse patrouilles keren. Tegen de regering vechten is er zo te zien nog zelden bij.

De VS werkt er nauw samen met de Syrian Democratic Forces (SDF) dat echter gewoon een andere naam is voor de Turkse PKK. Een groep die hier in de EU en in de VS officieel een terreurbeweging is. Leider ervan is de Turkse topman van de PKK Ferhat Abdi Sahin die voor de gelegenheid dan maar de Arabische alias Mazloum Abdi aannam. Hij wordt gezien als de man van de VS in de PKK.

Olie-installaties Syrië - 1-2019

Voor de oorlog uitbrak was Syrië een kleine olie-uitvoerder. Maar die vooral ten oosten van de Eufraat gelegen velden werden eind 2013 op vraag van de VS door die jihadisten bezet. Nadien brak er onder die bendes een oorlog uit waarbij ISIS, alias al Qaeda in Irak, de overhand haalde. Nu zijn die bezet door de VS die de olie vermoedelijk gratis levert aan de zogenaamde SDF van Ferhat Abdi Sahin (alias Mazloum Abdi). Die zal financieel wel binnen zijn. Collaboratie loont.

Ook in Irak is het een groot mijnenveld tussen allerlei milities, mannetjes van de VS en Iran en de Koerdische bewegingen van vooral de Patriottische Unie van Irak van de clan Talabani en de Koerdische Democratische Partij van de clan Barzani. Deze lijken na een jarenlange door de VS opgelegde wapenstilstand trouwens terug de oorlogsbijl te hebben opgegraven. Klaar voor een zoveelste burgeroorlog?

Geld weggesmeten

En dan zijn er natuurlijk de op hun geloof in te delen groepen zoals onder meer de Chaldeeërs, de Armeniërs, Syriacs, Assyriërs en de Yezidi’s die veelal ook ieder over hun eigen militie beschikken. Om over Turkije en haar huurlingenleger, het Syrische Nationale Leger bestaande uit een assortiment aan salafistische terreurgroepen, nog maar te zwijgen.

Verhalen hebben het trouwens ook over steun van de VS aan IS. Die zou vanuit de door de VS bezette woestijnzone van al Tanf aan de Jordaanse grens aanslagen plegen. Het zou niemand mogen verbazen want IS was in wezen een Amerikaanse creatie.

Maar wat die vier Belgische F-16’s daar gaan doen is dus een raadsel. Deze acties van IS zijn er beperkt tot wat vluchtige aanslagen die normaal weinig schade aanrichten en gemakkelijk door zowel het Iraakse als Syrische leger onder controle kunnen gehouden worden. En waarom dat de VS dan die vraag aan onze generaals stelden en die ja zegden is een al even groot raadsel.

Ferhat Abdi Sahin alias Mazloum Abdi alias Mazloum Kobani

Ferhat Abdi Sahin, leider van de Turkse terreurbeweging PKK, vriend van de VS en baas van de zogenaamde Syrische Democratische Krachten. Met steun van de VS is hij nu ook de facto de eigenaar van de Syrische oliebronnen. Een dief dus, maar voor het goed doel. In Panama of de Kanaaleilanden? Tegen de man loopt er een zogenaamde Red Notice van Interpol wat betekent dat men hem moet aanhouden.

Het is voor ons leger als dansen op een al vuurspuwende vulkaan. Weggesmeten geld. Nadia Mosculo (PVDA/PTB) had het bij haar interventie over eerder gemaakte kosten voor onze F-16’s. Veertig miljoen voor het vernielen van Libië en 100 miljoen aan het geknoei en de puinhoop van Afghanistan.

Toen in de schoot van de regering enkele jaren terug er een discussie was over het vernieuwen van de strategische reserve aan mondmaskers bleek men geen geld te hebben. Wat nu mensenlevens heeft gekost.

Maar 40 miljoen euro om Libië voor wie weet hoelang kapot te slaan maar daarvoor is er voldoende geld. Er is nu terug een slavenmarkt. Onze piloten moeten zich nu eenmaal kunnen oefenen in het vernielen en moorden. Sorry, het verdedigen van de vrijheden, de mensenrechten samen dan met de democratie en zijn westerse ‘waarden’.

Maar als onze jongens en meisjes toch naar ginds gaan kunnen ze maar beter een stevige helm en een goede kogelvrije vest meenemen. Maandag kwamen er immers twee raketten neer op het Center for Diplomatic Support, het hoofdkwartier in Bagdad waar o.a. de hogere officieren van de VS en hun ‘bondgenoten’ verblijven. Het Amerikaans reisadvies zegt genoeg (3)

Willy Van Damme

1) Al Monitor, 12 juni 2020, Jaren Szuba, ‘ Intel: US to pull more troops from Iraq as dialogue with Baghdad continues’.  https://www.al-monitor.com/pulse/originals/2020/06/intel-us-pull-troops-iraq-strategic-dialogue-baghdad.html#ixzz6PWaYt3GT

Al Monitor is een van de vele op het Midden-Oosten gerichte door de VS gecontroleerde nieuwswebsites.

2) Naharnet: 12 juni 2020, ‘U.S. Pledges to Reduce Iraq Troops as Tensions Ease’ http://www.naharnet.com/stories/en/272507-u-s-pledges-to-reduce-iraq-troops-as-tensions-ease.

Naharnet is een Libanese website van het Franse staatspersbureau Agence France Press (AFP).

3) Diplopundit, 26 maart 2020, @StateDept Orders Evacuation of Designated USG Employees From US Embassy Baghdad, USCG Erbil, and BDSC. https://diplopundit.net/tag/baghdad-diplomatic-support-center/

Amnesty International–Red het kalifaat in Idlib

Voor het grote publiek is de Britse ngo Amnesty International zowat het voorbeeld van een vrijwilligersorganisatie die het hart op de juiste plaats heeft. Wie echter wat nader op deze organisatie inzoomt ziet het tegenovergestelde, een instrument van de Brits-Amerikaanse imperialistische politiek. Recent publiceerde ze een nieuw rapport over de toestand in Syrië genaamd ‘Nowhere is safe for Us’. (1)

Dubieuze getuigenissen

Het dossier beschrijft hoe Amnesty International de toestand ziet in het door al Qaeda & co samen met Turkije bezette deel van de Syrische provincie Idlib. Het laatste bolwerk van het land in handen van deze salafistische terreurgroepen en welke door het Syrische leger dreigt veroverd te worden. 

Een van de beste voorbeelden die hun goede relatie met de regeringen van Washington en Londen aantoont is het verhaal dat ze in 1990 met luide trom de wereld instuurden betrof het Iraakse leger dat tijdens hun bezetting van Koeweit prematuur geboren baby’s uit de couveuses zou hebben gehaald en op de grond gegooid. Een sensationeel verhaal dat wereldwijd ultrasnel rondging.

Alleen, het was nep en kwam van een van de pr-bureaus die Koeweit toen adviseerde en werd gebracht door de dochter van de Koeweitse ambassadeur in de VS die dan maar voor getuige speelde. Een domme leugen die dra uitkwam. Maar geen zorg, de Britse ngo blijft diezelfde weg behandelen van spreekbuis van de Britten en de VS.

Amnesty International - Rapport Nowhere is safe for us

Nu ongeveer de helft van het door al Qaeda & Co gerunde kalifaat rond de provincie Idlib door het Syrische leger werd bevrijd dreigt nu ook de rest in handen van de regering te vallen. De Britten, de VS en Israël en hun bondgenoten willen dat verhinderen. Amnesty International doet in haar nieuw rapport dan ook een stevige oproep om dit kalifaat te steunen.

Zo maakte ze samen met Human Rights Watch in Syrië jarenlang wat betrof Syrië gebruik van de informatie van de Zwitserse ngo Al Karama, een door Qatar gefinancierd salafistennest die zelfs rekruteerde voor de oorlog in Syrië. Met Zwitserse steun. En bij al Karama werkte onder meer Jihad John, de beruchte beul van ISIS die hier dus informant speelde voor deze (sic) mensenrechtenbewegingen.

Als men hen moest geloven dan was Syrië onder Assad een groot folterfabriek. En velen geloofden bijna blindelings deze verhalen. Het was door AI en hun Amerikaanse tegenhanger Human Rights Watch dan ook heel goed verpakt. Daarin zijn ze zonder twijfel heel goed in. Met steun van onze klassieke media natuurlijk die dit zonder vragen te stellen zo overnamen. De CIA en MI6 zijn er ongetwijfeld zeer gelukkig mee.

Zwijgen over de jihadistische terreur.

Nu de VS de oorlogsdruk tegen Syrië terug opvoert moet AI natuurlijk ook opnieuw iets doen. En dus verscheen recent een nieuw rapport over Syrië. Jarenlang verzweeg ze de aanwezigheid van al Qaeda en aanverwante terreurgroepen en dat kan ze nu niet meer.

En dus kwam er in het nieuwe dossier over die jihadisten wel een korte vermelding achteraan. Maar het is vooral opnieuw weer een frontale aanval op de praktijken van het Syrische leger. Over hun terreur geen woord.

Over de praktijken van groepen als de Turkestan Islamic Party, het Syrische Nationale Leger, Hayat Tahrir al Sham en Huras al Din de grote stilte. Neen, stelt AI: Het Syrische en Russische leger begaan in het door die salafistische groepen gecontroleerde gebied massaal veel oorlogsmisdaden zoals het bombarderen van scholen en hospitalen waarbij men zelfs splinterbommen gebruikt.

Maar omdat AI niet ter plekke kan gaan moet het via telefoon en het internet gaan en moet men zoeken naar gesprekspartners. Maar wie via dit systeem een dergelijk dossier wil opstellen moet zijn bronnen kunnen verifiëren op hun geloofwaardigheid zoals ook hun positie in het conflict. Wie dat niet kan kan ook geen rapport de naam waardig maken.

Nayirah - Koeweit baby's in couveuse

Op 10 oktober 1990 legde een zekere 15-jarige Nayrab voor het Amerikaans parlement een getuigenis af over Iraakse soldaten die in bezet Koeweit uit een hospitaal couveuses stalen en de baby’s vermoorden. Nadien produceerde AI nog meerdere ‘getuigenissen’ die het verhaal verder flink aandikten. Het bleek allemaal een grote leugen aangebracht door het toen grootste pr-bureau Hill & Knowlton dat voor Koeweit werkte. Onderzoek had hen uitgewezen dat dergelijke verhalen de grootste impact hadden op het Amerikaanse publiek. Voor AI was dit te goed om niet te gebruiken en ze voegde er verder nog wat extra getuigenissen aan toe. Kwestie van goed te staan bij de Britse en Amerikaanse regeringen en het is ook goed voor hun naamsbekendheid en zo de fondsenwerving. Het jaar nadien lekte uit dat het verhaal totaal nep was. Mensenrechten??? In Syrië doen ze gewoon op diezelfde wijze verder.

En wie dit nieuw rapport grondig leest ziet dat al snel. Verhalen lijken zo uit de duim gezogen. Neem de getuigenis over een Syrische splinterbom die men op 25 februari dit jaar zou zijn gegooid op een school in de provinciehoofdstad Idlib. Zo kunnen we op pagina 5 lezen:

“A teacher who witnessed an attack on a school in Idlib city on 25 February 2020 described to Amnesty International how a cluster munition explosion injured her and killed a student before her eyes…..  I know the sound of a cluster munition attack very well. You hear a series of small explosions. As if the sky were raining shrapnel instead of water,”

“Een onderwijzeres die getuige was van een aanval op een school op 25 februari 2020 beschreef aan Amnesty International hoe splintermunitie voor haar ogen ontplofte en haar verwonde en een student om het leven kwam. … Ik ken het geluid van splinterbommen zeer goed. Je hoort een serie kleine ontploffingen. Het is alsof uit de lucht een regen van granaatscherven valt in plaats van water. “

Geen naam van de getuige, de school, geen namen van gewonden, doden en verder geen fotomateriaal en evenmin enige bronvermelding of voetnoot. Het is gewoon het verhaal van een totaal anonieme vermeende lerares van een vermeende school. Zo kan iedereen met een beetje schrijftalent duizenden verhalen maken vanachter zijn computerscherm in Londen of Washington of waar dan ook.

Het Syrische kinderbeschermingsnetwerk 

Het typeert het niveau van dit rapport dat in essentie gebaseerd is op beweringen aangebracht door vooral de Idlib Gezondheidsdirectie en het Syrische Kinderbeschermingsnetwerk (Hurras). Wat zoeken leert dat dit gewoon organisaties zijn gerund door die terreurgroepen. Ze spelen blijkbaar ook onder een hoedje met Turkije.

Neem het Kinderbeschermingsnetwerk. Dat werkte voorheen vanuit de stad Douma en vormde in wezen een onderdeel van het Leger van de Islam, een toen door Saoedi-Arabië gefinancierde groep welke in die regio van Oost-Ghouta een terreurbewind voerde. Ze werd geleid door de familie Alloush van Zahran Alloush.

Zahran Alloush - 3

Zahran Alloush, tot zijn dood op 25 december 2015 bij een Syrisch luchtbombardement, de leider van de toen door Saoedi-Arabië gefinancierde groep Het Leger van de Islam. Zahran Alloush was de zoon van de Salafistische predikant Abdoellah uit Douma die in ballingschap in Saoedi-Arabië leeft. Zahran Alloush controleerde ook dat zogenaamde Syrische Kinderrechtennetwerk. Hij wordt o.a. medeverantwoordelijk geacht voor het op 10 december 2013 ontvoeren, folteren en vermoorden van o.a Razan Zeitouneh. Zij was een der weinige seculiere opposanten die bij de start van de opstand de kant kozen van die jihadisten. Van naïviteit gesproken. Zij bekochten het met hun leven. (2)

Islam Alloush, ooit woordvoerder van de groep, zit nu in de Franse stad Marseille in een cel wegens moord, folteringen en ontvoeringen. Onder andere van leden van de seculiere oppositie tegen Assad. Hij was naar Frankrijk gevlucht met als officiële reden om er een cursus te volgen in het kader van het Europese Erasmusprogramma. Een minder bekende Franse ngo had hem ontdekt.

Na de bevrijding van Douma mocht de groep naar het noorden trekken waar ze zich aansloot bij de door Turkije gecontroleerde groepen. Met andere woorden: Het zijn gewoon huurlingen. Recent verschenen er ook terug verhalen over het rekruteren van kindsoldaten in die regio.

De groep heeft burelen in Istanbul en in Afrin, een door Turkije bezet deel van Syrië waar voorheen vooral Koerden woonden. En die zijn natuurlijk bijna allemaal gevlucht of vermoord. Het is een gebied waar de kogels je weleens om de oren fluiten als die jihadisten opnieuw onder elkaar ruzie hebben over de buit. En dat zijn dus de voornaamste bronnen van Amnesty International voor dit dossier.

Geld voor al Qaeda

Amnesty doet hier dan ook een pleidooi om zeker de jihadisten in dat deel van Idlib niet te vergeten. Ze moeten hulp krijgen en liefst zoveel mogelijk. Dat Syrië zelf intussen onder een embargo van de VS en de EU valt vergeet men dan. Zijn dat dan geen mensen? Ook voor AI zo te zien. Zoals deze ook zweeg toen die jihadisten in Aleppo al Kindi aanvielen en vernielden. Het was het grootste ziekenhuis van de stad.

ISIS - Onthoofding journalist James Foley

Jihad John, het alias voor Mohammed Emwazi en de beul van ISIS werkte ooit bij al Karama, de Zwitserse ngo die massa’s info bezorgde aan Amnesty International en Human Rights Watch over de vermeende folterfabrieken van de Syrische regering. (3) Het raakte vooraan op de voorpagina’s van zowat alle grote westerse kranten.

Wel beseft men bij AI tegenwoordig dat er wel een probleem is om die hulp ter plaatse te krijgen. Al Qaeda (Hayat Tahrir al Sham) controleert de grensovergangen met Turkije en heeft onderweg eveneens een serie controleposten waar men soms zelfs tot 50% aan taksen moet betalen. Maar, stelt AI, al Qaeda is tegenwoordig vrij soepel en laat noodhulp wel eens gratis passeren. Soms wel eens dus. Beweert AI.

Men kan moeilijk anders constateren dan dat dit rapport haastig in elkaar is gestoken en zo te doorprikken is als nep. Nu de VS en Israël de druk op Syrië pogen terug op te voeren dan is zo’n rapport vol met modder over de tegenstanders van Washington heel goed bruikbaar.

Van de dochter van de Koeweitse ambassadeur over de Zwitserse ngo al Karama tot het Syrische Kinderbeschermingsnetwerk toont dat AI niet bezig is met de mensenrechten maar met het steunen van allerlei door de VS en Israël gesponsorde terroristen en slachtpartijen. Beschamend en schandelijk zijn hiervoor goed toepasbare termen.

In wezen zorgt AI (en HRW) voor het dun laagje vernis genaamd mensenrechten om de Amerikaanse massamoorden in Syrië of waar dan ook te vergoelijken. Het is als in de middeleeuwen toen predikanten rondgingen om soldaten te werven voor die Kruistochten zogenaamd om het geloof te redden. In wezen waren die Kruistochten echter gewoon plundertochten. De geschiedenis herhaalt zich dus.

Willy Van Damme

1) Amnesty International, 2020, ‘Nowhere is safe for us’. 40 pagina’s. https://www.amnesty.org/download/Documents/MDE2420892020ENGLISH.PDF

2) Een schokkende beschrijving van de toestand in dit gebied van Oost-Ghouta toen kan je vinden in het recente boek van de Franse auteur en professor Gilles Kepel. ‘Away from the chaos’, Gilles Kepel, Columbia University Press, 2020, kostprijs ongeveer 35 VS dollar.

3) The Arab Weekly, 18 januari 2018, ‘Swiss Federal Intelligence Service investigates Qatar-linked Islamists’. https://thearabweekly.com/swiss-federal-intelligence-service-investigates-qatar-linked-islamists  De vraag is of er ooit een rechtszaak van zal komen. Het zou voor sommigen wel een heel vervelend kunnen worden.

Syrië–De leugenaars en Nederland

Dat men vanuit de NAVO al fortuinen heeft uitgegeven aan de oorlog tegen Syrië is geweten. Via allerlei websites met wat ogenschijnlijk degelijke informatie is wordt de geïnteresseerde lezer in het kader daarvan ook bestookt met soms heel goed geschreven stukken die getuigen van een doorgedreven professionaliteit.

Orient News, Syrië Direct, Syrian Observer en al Monitor zijn maar enkele van de websites die ons komen vertellen over de ware toestand in Syrië waarbij zij uiteraard als gemeenschappelijke factor continu spreken over het ‘Syrische regime’. Het woord regering voor diegenen die Syrië besturen en internationaal vertegenwoordigen is hier in dit zogenaamd journalistiek werk een groot taboe. Het kan en mag niet.

Nederland boven

En veel van die websites weten hun sponsors soms goed weg te stoppen en schrikken er ook niet voor terug om hierover te liegen. De Britse geheime dienst MI6 heeft zo een uitgebreid programma via tussenpersonen opgezet waarbij de financiers geheim blijven, veelal zelfs voor de betrokkenen die naar Syrische normen ook hoge lonen krijgen. Zolang ze maar natuurlijk in de Britse pas lopen.

Syrië Report is hier een prachtig voorbeeld van. Het geeft vooral zogenaamde economische en financiële informatie over Syrië en heeft een adres in Libanon met als hoofdredacteur een zekere Jihad Yazigi. (1)

Het stelt te streven naar zeer accurate zakelijke informatie en bovendien gelezen te worden door honderden beleidsmensen wereldwijd. Eigenaar van deze site is de Libanese Images de l’Orient die op zich weer een onderdeel blijkt van het Arab Culture Fund. (2) Syria Report stelt verder:

It is completely independent and has no links to any religious, social or political organisations.

Het is geheel onafhankelijk en heeft geen connecties met enige religieuze, sociale of politieke organisaties.

Wat lijkt dat mooi …. tot je dan die website van Images de l’Orient ontdekt. En kijk wat je daar allemaal kan vinden….. de sponsors en ware eigenaars van het geheel. En dat zijn de Nederlandse ngo Doen, een onderdeel van de Nederlandse Loterij, het eveneens Nederlandse Prins Claus Fonds, de Ford Foundation en verder o.m. de Open Society van George Soros, de veroordeelde speculant en man van veel staatsgrepen.

Betrouwbare informatie

Merk op hoe Nederland wat Syrië betreft hyperactief is – Eigenaardig is dat je België hier voor zover geweten niet zal tegenkomen – in het steunen van allerlei activiteiten om de Syrische regering met jihadistisch geweld omver te werpen. Kan de Nederlandse regering vrekkig doen tegenover Spanje en Italië dan is er altijd wel wat geld voorhanden voor al Qaeda en diens vrienden.

Jihad Yazigi - Syria Report

Jihad Yazigi is hoofdredacteur van de website Syria Report dat zich toelegt op zakelijke informatie over Syrië. Hij stelt zich voor als een onafhankelijk journalist wiens website los staat van politieke en andere belangen. In de praktijk echter leeft de man van het manna komende vanuit de landen van de NAVO en figuren als een George Soros. Voor hen is hij dus een betrouwbare bron van (des)informatie.

Zo regelde Nederland niet alleen de levering van militair materiaal waar Nikolaos Van Dam, de Syrië-expert, maar zorgde het ook voor financiële steun bij het verspreiden van (sic) goede info over de strijd tegen dat ‘regime van het monster Assad’. Maar hier bij Syrië Report wordt dat dan wel gepresenteerd als ‘geheel onafhankelijk’ van wie ook. Van leugenaars gesproken.

Jihad Yazigi werkt trouwens voor de in Brussel gevestigde Europese propaganda- en studiedienst The European Council on Foreign Relations die onder leiding staat van figuren als de Zweedse ex-minister van Buitenlandse Zaken Carl Bildt en Javier Solana, de vroegere Spaanse secretaris-generaal van de NAVO. Netjes binnen de NAVO dus.

Je moet om daar te werken zoals Yazigi bewijst dus zeker goed kunnen liegen en bedriegen. Wat uiteraard geen verrassing is. Wie zijn teksten leest ziet het negatieve over de toestand in Syrië en de positie van de regering sterk uitvergroot en desnoods uit de duim gezogen en meer positieve elementen verzwegen. Klassiek.

Willy Van Damme

1) https://www.syria-report.com/about-us

2) https://www.arabculturefund.org/Grantees/634.

Bassam Ayachi–Voorlopige vrijheid onder voorwaarden

In Frankrijk werd volgens kringen bij het gerechtelijk onderzoek de Frans-Syrische jihadist Bassam Ayachi in april vorig jaar in alle stilte en onder voorwaarden voorlopig vrijgelaten. Intussen loopt het onderzoek tegen wat genoemd wordt als de sjeik van Molenbeek gewoon verder. Hij werd op 4 april 2018 gearresteerd in het kader van de anti-terrorismewetgeving en onder meer het rekruteren van Syriëstrijders.

Een leven van terreur

Sjeik Bassam Ayachi is een der meest merkwaardige figuren van de salafistische terreurbewegingen in de wereld. Zijn arrestatie is trouwens niet de eerste maar al de vierde. Een eerste maal was dat wegens zijn vermeende hulp bij de bestorming op 20 november 1979 van de Masjid al Harom, de Grote Moskee, in de Saoedische stad Mekka.

Een bezetting die tot 4 december zou duren en een sleutelmoment in de geschiedenis van dat land bleek. Bioscopen gingen nadien dicht en vrouwen verdwenen uit media. Maatregelen die pas recent door kroonprins Mohammed bin Salman werden opgeheven. Bassam Ayachi werkte er toen voor het Franse bouwconcern Bouygues.

Bassam Ayachi - 5

Bassam Ayachi, in het centrum en de man met de witte baard, hier in Syrië in gesprek met leden van al Qaeda. De man heeft een leven in dienst van allerlei salafistische terreurgroepen. Een vriendelijke oude man was het beeld dat men in de media veelal over de man schetste. Zie het zwaard op zijn lichaam. Het is een door jihadisten in Syrië regelmatig gebruikt instrument voor onthoofdingen.

In 1996 kwam hij opnieuw in het nieuws met de beruchte ‘Bende van Roubaix’ die zich specialiseerde in onder meer bankovervallen en in de periode van 20 januari tot 29 maart 1996 onder meer een autobom plaatste voor het hoofdkwartier van de politie in Rijsel. Onderzoeksrechter Jean-Louis Bruguière liet hem zelfs arresteren.

Deze overvallen moesten dienen om jihadistische terreurgroepen te financieren die toen in de oorlog in Bosnië-Herzegovina actief waren. Waarbij Bassam Ayachi volgens het onderzoek diende als geldsluis tussen de overvallers en het vroegere Joegoslavië.

Hij werkte er samen met figuren als Bin Laden en de Brit Abo Hamza, alias kapitein Haak en een man die gezien wordt als een rekruteerder die de steun genoot van de Britse veiligheidsdiensten die in die regio wel wat jihadisten konden gebruiken. Trouwens ook de Britse veiligheidsagent James le Mesurier, stichter van de Syrische Witte helmen, was er toen erg actief.

Molenbeek

Meest spectaculair verscheen Bassam Ayachi in de media in september 2001. Toen huwde hij als sjeik Malika el Aroud en Abdessatar Dahmane waarna die laatste snel op reis naar Afghanistan trok om er op 9 september de Afghaanse rebellenleider Achmed Sjah Massoud, een tegenstander van de Taliban en Bin Laden, te vermoorden. Exact twee dagen voor de aanslagen van 11 september in de VS. De link was duidelijk.

Desondanks bleef Bassam Ayachi ongemoeid. Het Belgische gerecht begon tegen hem geen onderzoek. En terwijl de VS en met haar bevriende spionagediensten pakken niet zelden totaal onschuldigen of kleine garnalen ontvoerden, folterden en voor de rest van hun leven in Guantanamo opsloten toonde Washington zo te zien geen enkele interesse voor de man.

2

Abdelrahman Ayachi, zoon van, was in Syrië gids en tolk voor Rudi Vranckx van de VRT. Hij kreeg tijdens de actie voor Syrië van de VRT op 26 maart 2012 van Vranckx zelfs een interview waarin die eens netjes de reden voor zijn optreden daar mocht verklaren. Over zijn veroordeling tot 4 jaar cel wegens terreur uiteraard geen woord. Zoals zijn advocaat Sebastien Courtoy tijdens zijn proces verklaarde werkte hij voor de Franse Veiligheidsdienst DGSE. De dienst dus van toen president Nicolas Sarkozy die zelfs deels van joodse afkomst is. Toen hij nog in Molenbeek actief was vergelijk hij op het internet joden met varkens en apen die men moest uitroeien. Niet dat deze groepen ooit zelfs maar een aanslag op Israël planden.

Wat toch minstens merkwaardig is en de indruk geeft dat men hem nuttiger vond als hij in vrijheid rondliep om voor de ‘heilige oorlog’ salafisten te rekruteren. Was de man dus een zoveelste provocateur van de CIA of de Mossad? Een kritisch denkend man zou het voor veel minder gaan geloven.

Zeker daar de dit jaar 74 wordende Bassam Ayachi in vele opzichten in België de vader van het salafisme is die deze vorm van terreur in Molenbeek zowat introduceerde. Het Centre Islamique Belge en een serie websites waren daarbij zijn instrumenten waarmee hij rond zich een ganse schare van fans aantrok.

Neem bijvoorbeeld Ali Tabich. Deze terrorist en leider van een groep salafisten kreeg in een zaak waar ook Abdelrahman werd veroordeeld toen in eerste aanleg in april 2012 11 jaar cel. In beroep in juni 2013 kreeg hij echter maar 5 jaar waarvan maar 40 maanden effectief. Een cadeau.

Zijn broer Brahim die aan de Brusselse Stalingradlaan een doe-het-zelfzaak uitbaatte leverde dan weer aan de aanslagplegers van Zaventem en Maalbeek het materiaal voor de springstof gebruikt bij die slachtpartij. Hij zal op het grote assisenproces in deze zaak een der beklaagden zijn. Anderen gingen dan weer vechten bij Al Qaeda in Irak, het latere ISIS of in Afghanistan. Syrië met o.a. Olivier Dassy komt pas later.

Bassam Ayachi - 3

Bassam Ayachi en zijn volgeling Olivier Dassy in Syrië. Onze ‘experten’ geloofden de man toen hij stelde tegen de aanwezigheid in Syrië van Europese Syriëstrijders te zijn. Een kwestie van naïviteit van hunnentwege of van bewust liegen? Ongetwijfeld een leuke foto voor het nageslacht.

Zoonlief Abdelrahman Ayachi trekt bijvoorbeeld ook naar Irak en kreeg er nadien in eerste aanleg 8 jaar effectieve celstraf voor met in beroep 4 jaar. Maar dan was de man al gaan vliegen richting Syrië waar hij op 19 juni 2013 sneuvelde en zijn 70 of zo maagden vervoegde. Kort voordien was zijn Franse vriend Raphael Gendron op 14 april er trouwens ook al gedood.

De vriendelijke oude man

Maar voor onze media bleef hij grotendeels de vriendelijk lachende oude sjeik – de oudste Syriëstrijder klonk het – en een man die feitelijk geen terrorist was maar een strijder voor het geloof en tegen onrecht. Iemand die bovendien ook tegen de komst van buitenlandse strijders naar Syrië was.

Het beste voorbeeld van dat witwassen is het verhaal van twee Belgische experten Guy Van Vlierden, man van Het Laatste Nieuws en de Amerikaanse studie- en propagandadienst The Jamestown Foundation, en Arabist Pieter Van Ostaeyen, actief bij de KUL en de European Foundation for Democracy, waarin die een lang betoog hielden om de man feitelijk vrij te pleiten.

Oeigoer TIP - Arslon Xudosi - Bellingcat - Maart 2020

Een oproep van Arslon Xudosi, een medewerker van Bellingcat, tot steun aan de Turkestan Islamic Party (TIP) die vooral bestaat uit Chinese Oeigoeren en actief is in het zuidwesten van de provincie Idlib. Geen wonder dat men in onze media als de dood zwijgt over de terreur die deze groep in het recente verleden in China veroorzaakte. Liever neemt men als zijnde waar onbewezen Amerikaanse verhalen over 1 miljoen in kampen opgesloten Oeigoeren.

Met argumenten zoals dat hij tegen journaliste Joannie de Rijke in Knack had gezegd tegen de komst van Europese Syriëstrijders te zijn. En met als tweede voorname reden dat hij betrokken was bij gevechten met ISIS en al Qaeda.

Alsof die jihadisten niet al 9 jaar op en af met elkaar op de vuist gaan. Veelal om de buit. Maar het is hier voor dit genre van ‘onderzoekers’ gewoon een kwestie van geloof natuurlijk en dan is kritisch onderzoek geheel uit den boze.

Ook was de Valken van de Levant, de fractie waarvan hij lid was, volgens hen een eerder gematigde groep die zich niet echt bezig hield met terreur. Vergetend dat toen eind 2013 bij de jihadisten een interne burgeroorlog uitbrak zijn Valken van de Levant bijna ten onder ging doordat de leden massaal overliepen naar… ISIS. En uiteraard werkte hij ook nauw samen met al Qaeda zelfs al was er onderling wel eens ruzie.

Grappig was natuurlijk dat Bassam Ayachi vijf dagen voorde publicatie van dit artikel in Frankrijk was aangehouden wegens zijn betrokkenheid bij het … rekruteren van Syriëstrijders. Wat zijn eerdere beweringen tegen Joannie de Rijke in een juist perspectief plaatste. Maar Bellingcat waar het artikel verscheen is dan ook gekend als een fanatiek verdediger van die Syrische jihadisten.

Arslon Xudosi - Bellingcat

Arslon Xudosi en Bellingcat op een screen saver van zondag 29 maart. De online onderzoeken van Bellingcat ondersteunen dan ook steevast de beweringen van al Qaeda & co in Syrië. Net zoals ze in de zaken van de familie Skripal met novichok en de Maleisische vlucht MH17 al snel de daders vonden in … Rusland. Er zijn zoiets als zekerheden in het leven.

Zo is er hun medewerker en specialist in de Oeigoerse kwestie Arslon Xudosi die op tweets oproept tot steun aan de Turkestan Islamic Party, een in Syrië erg actieve terreurgroep gelieerd aan al Qaeda. En dus wekt de publicatie van een in wezen op niets gebaseerde poging tot witwas van Bassam Ayachi op die site geen verbazing.

Bellingcat is immers ook een door de VS en sinds recent Nederland gefinancierde organisatie. Ze gaat er zelfs meehelpen bij de opleiding van nieuwe lichtingen journalisten. Wat belooft. De vraag is natuurlijk of Bassam Ayachi ditmaal zijn straf zal krijgen. Maar hij heeft duidelijk enkele goede en invloedrijke vrienden. Het is dus afwachten.

Willy Van Damme

1) Bellingcat, 9 april 2018, Pieter Van Ostaeyen en Guy Van Vlierden, ‘Separating Facts from Fiction about Belgium’s Oldest Foreign Fighter, Bassam Ayachi’. https://www.bellingcat.com/news/uk-and-europe/2018/04/09/separating-facts-fiction-belgiums-oldest-foreign-fighter-bassam-ayachi/

Pater Daniel Maes–Open brief aan VRT

Geachte leden van de Raad van Bestuur,

Onze Openbare Omroep VRT streeft een ambitieus doel na en wil kwaliteit bieden, die tevens relevant is voor gans de Vlaamse bevolking. Deze lofwaardige ingesteldheid kan alleen maar toegejuicht worden. Met de huidige pandemie van de coronavirus, COVID-19, beseffen we nog beter hoe belangrijk onpartijdige en waarheidsgetrouwe berichtgeving is. En op dit gebied wil ik graag een voorstel indienen en toelichten.

Klooster van Sint-Jacobus de Verminkte

Mijn voorstel betreft de berichtgeving over de oorlog in Syrië. Het is slechts één onderwerp, maar wel erg belangrijk. De hele internationale gemeenschap is er bij betrokken en alle grote wereldmachten strijden daar nu om hun belangen.

Zelf leef ik al sinds 2010 in Syrië, heb de samenleving gekend voor de oorlog, zag hoe de opstanden begonnen werd door tienduizenden zwaar gewapende en zwart bebaarde terroristen. Gedurende maanden belaagd, bleef op meer dan wonderlijke wijze onze gemeenschap in leven die zich als MSJM (Monastery Saint James the Mutilated op verschillende terreinen en samen met vele ngo’s efficiënt tracht in te zetten voor de noodlijdende bevolking over gans Syrië.

507342151464728355_438052252

Het zijn niet de jihadisten, de vrijheidsstrijders van een Brigitte Herremans van Broederlijk Delen, die zorgen voor de veiligheid van de tientallen verschillende religieuze en culturele gemeenschappen eigen aan Syrië maar wel de regering van president Bashar al Assad. Een monster voor mensen als een Rik Coolsaet, Guy Van Vlierden en al die andere dienaars van de westerse agressie.

De mainstream media hebben vanaf het begin bepaalde opvattingen verspreid die niet waarheidsgetrouw zijn. De berichten waren gebaseerd op verzonnen verhalen die werden herhaald als voorwendsel om dit volk uit te moorden en dit mooie land te vernietigen en het aan de belangen van de westerse heersers te onderwerpen. Na negen jaar worden deze leugens helaas nog steeds herhaald (https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2020/03/12/oorlog-in-syrie-gaat-tiende-jaar-in/; https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2020/03/13/tijdslijn-negen-jaar-syrie/).

Dergelijke berichtgevingen verzwijgen de werkelijke achtergronden en motieven, verspreiden halve waarheden en hele leugens, voeren de onschuldige slachtoffers en hun bevrijders op als de schuldigen en de misdadigers als de humanitaire helpers.

Degelijke berichtgeving

Er zijn in Vlaanderen en in het Nederlandse taalgebied verschillende degelijke onderzoeksjournalisten, die al jaren zorgen voor waarheidsgetrouwe verslagen over Syrië met http://golfbrekers.be; https://willyvandamme.wordpress.com; www.geotrendslines.nl; www.ericvandebeek.nl; www.novini.nl; www.freesuriah.eu. En verder Sonja van den Ende en haar boek over Syrië alsmede Jens De Rycke en zijn boek over Syrië.

Internationaal is er een ruime keuze van deskundige journalisten en gezaghebbende politici, die moedig tegen de politiek correcte mening in, getuigen van de waarheid: Ron Paul, voormalig Amerikaans presidentskandidaat, Paul Craigh Roberts, econoom in verschillende administraties van Amerikaanse presidenten, Dick Black, senator en gouverneur van Virginia.

Deze schreef in april 2014 aan president Bashar al Assad een brief om hem te danken voor zijn strijd tegen het internationaal terrorisme en die hem inmiddels ook al tweemaal bezocht en vergeving vroeg voor de Amerikaanse misdaden tegen Syrië. Ook is er het Amerikaans congreslid voor Hawaii Tulsi Gabbard.

IMG_3954

Pater Daniel Maes behoort tot de Orde der Norbertijnen, ook gekend als de Witte Paters, en is officieel verbonden aan de abdij van Postel maar leeft sinds 2010 in het Syrische stadje Qara vlakbij Libanon. Hier op de viering in Postel van zijn 50 jaar pater zijn. Normaal zou voor de verhalen van zo’n figuur door onze vaderlandse pers bijna letterlijk gevochten worden voor de exclusiviteit te krijgen met wekelijks een ruime column over de gruwel. Nu amper een woord. Het toont hoe geruisloos en goed onze censuur werkt. Verhalen van al Qaeda & co krijgen we in onze media bijna dagelijks. En dan maar spreken over onze persvrijheid.

Vergeten we ook niet de Britse journaliste Vanessa Beeley die de hele mainstream pers in haar hemd zette en vooral de Witte Helmen als terroristengroep ontmaskerde, de eminente Canadese professor Michel Chossudovsky en vele anderen. Waarheidsgetrouwe rapporten over Syrië zijn o.m. te lezen op Mondialisation.ca, voltairenet.org, sputniknews.com, rt.com, almasdarnews.com en anderen.

En om slechte één grondig werk te noemen: Les guerres de Syrie”, Editions Glyphe, 2019 van Michel Raimbaud, Frans oud ambassadeur met een lange diplomatieke carrière in de Arabische wereld, professor in internationale betrekkingen, conferencier en auteur van o.m. “Tempête sur le Grand Moyen-Orient”.

Amerikaanse drijverijen

Dit alles verklaart tevens waarom de officiële (al)machtige media steeds minder geloofd worden en de alternatieve, waarheidsgetrouwe berichtgeving steeds meer het hart van het volk wint.

Ziehier een kleine samenvatting van de oorlogen tegen Syrië. Midden vorige eeuw pleegde de CIA twee mislukte staatsgrepen in Syrië om de “Amerikaanse pijplijn” van Saoedi-Arabië door Homs naar de Middellandse Zee te doen aanleggen. Begin van de jaren ’80 probeerden ze het met de moslimbroeders die in de harmonieuze en in vrede levende Syrische samenleving aanslagen pleegden.

De rekrutenschool in Aleppo werd overvallen en op staande voet werden 80 jonge alawieten onthoofd. En nadat hun moordpoging met 2 bommen op president Afez mislukte (hij schopte met zijn voet een bom terug en de andere doodde zijn lijfwacht), liet deze heel het nest van moslimbroeders uitroeien (officieren van de buitenlandse mogendheden incluis!). Dit hebben de westerse mogendheden nooit vergeven.

In 2003 kwam de Amerikaanse kolonel C. Powel aan de jonge president Bashar al-Assad vertellen hoe hij de VS moest dienen. In 2009 kreeg de Syrische president de belofte dat het goud zou regenen indien hij de Amerikaanse pijplijn zou aanleggen. Het was al zeer lang bepaald dat Syrië moest ontwricht worden voor de westerse belangen.

Slachtoffers worden de daders

Omdat de president zijn volk en niet de buitenlandse belangen wilde dienen, werden toen de concrete plannen gevormd om Syrië te ontwrichten. Deze man, die totaal onbekend was, werd plots in heel de wereldpers voorgesteld als de gruwelijke dictator die zijn volk martelt, uitmoordt, vergiftigt.

Agnès-Mariam-de-la-Croix - 4

Zuster Agnes-Mariam de la Croix van het uit de vijfde eeuw daterende klooster in het Syrische Qara. VRT-journalisten Jens Franssen en Rudi Vranckx noemden haar medeplichtig aan massamoord wegens de gebeurtenissen van 11 januari 2012 in de stad Homs. Er vielen toen naast 8 gedode aanhangers van de Syrische regering ook een Frans journalist en omdat de kloosterzuster – zij had gezorgd voor de visa voor de groep – niet met hen naar Homs was meegegaan moet zij, beweerden ze, wel geweten hebben dat die moord ging gebeuren. In wezen waren die doden zoals Frans gerechtelijk onderzoek bewees het slachtoffer van een mortieraanval door die jihadisten. Maar voor deze journalisten kon alleen het ‘monster Assad’ dit gedaan hebben. Uit een verslag blijkt trouwens dat zij recht naar die aanvallers liepen. De dood tegemoet en een professioneel zeer zware fout. Het journaille op zijn best.

Heel de Atlantische pers nam deze gefabriceerde verhalen over. Een paar keer werd ik door een VRT journalist uitgenodigd voor een interview, dat evenwel nooit werd uitgezonden. Ik sprak enkel over de werkelijkheid die ik beleefde. In november 2011 heb ik zelf gezien hoe buitenlandse gewapende groepen in ons dorp een opstand probeerden uit te lokken. Hetzelfde hoorden we van vrienden over heel Syrië.

De eerste slachtoffers waren overigens allemaal soldaten en veiligheidsmensen. Hoe is dit mogelijk wanneer “een spontane vreedzame volksopstand” door het leger “bloedig wordt onderdrukt”?

Van de zogenaamde jongeren die in Daraa slogans tegen de regering op de muur schreven en daarna gemarteld zouden zijn, waardoor de “volksopstand” tot een “burgeroorlog” zou uitgegroeid zijn, is nooit enig spoor gevonden. Het is een verhaal dat twee weken later door Al Jazeera werd uitgevonden.

Een VRT journalist stak zich “in de huid” van een Syriër en liet hem zeggen: “Wij vroeger brood en kregen kogels”. Tien broden kostten toen 0,10 €! Gingen Syriërs manifesteren omdat ze voor 1 € slechts 100 broden kregen? Waarom is de solidariteit en eenheid tussen volk, leger, regering en president steeds hechter geworden?

Waarom spreken van regime?

Geen enkele samenleving, regering of president is volmaakt, in Syrië evenmin als in België. Er is evenwel geen reden om Syrië steeds een “regime” te noemen, terwijl in België de Syrische vluchtelingen hun democratisch recht ontzegd werd om aan de laatste presidentverkiezingen mee te doen.

Waarom heeft geen enkele westerse president zulk een brede steun van zijn volk als de Syrische president, die zelf een alawiet is terwijl het volk overwegend soennitisch is? Zouden de Syriërs echt niet weten wie hun kinderen vermoordt en wie hen beschermt?

Over de chemische aanvallen in Syrië zijn inmiddels voldoende bewijzen bekend dat ze allemaal gepleegd of verzonnen werden door terroristen, gesteund door het westen, telkens op het ogenblik dat het Syrische leger een deel van zijn land succesvol aan het bevrijden was. Bij het onderzoek naar de grote gifgasaanval in Ghouta (augustus 2013) was onze gemeenschap zelf betrokken.

Ouders uit Latakia, waar terroristen twee weken eerder een gruwelijke overval pleegden en vele kinderen ontvoerden (waarover de hele Atlantische pers met geen woord repte!) vroegen ons om te helpen zoeken naar hun kinderen. Ze herkenden later hun kinderen op de video’s van de aanval in Ghouta!

image

Een rij kinderen geportretteerd op de voorkant van de brochure van Human Rights Watch over de aanval met sarin op de regio van Oost-Ghouta van 21 augustus 2013. Ouders uit de provincie Latakia stelden nadien bij die groep hun kinderen te herkennen die kort voordien in hun provincie waren ontvoerd. Maar voor dat verhaal had HRW geen enkele interesse. En evenmin onze sterreporters van de VRT. Dit rapport werd door de VN gewoon naar de prullenmand verwezen als gelogen. Ook dat lazen we niet in onze kwaliteitsmedia.

Het Syrische leger heeft in deze oorlogen geen enkele keer chemische wapens ingezet. Chemische wapens worden door terroristen gebruikt. Steevast de schuld aan Syrië geven, moedigt de terroristen aan met hun gruwelen verder te doen.

Geen woord over soevereiniteit

Waarom worden de massaslachtingen onder de burgerbevolking door de Amerikaanse coalitie verzwegen? En het feit dat de Amerikanen de rijkste oliebronnen, nodig voor de heropbouw van het land, gewoon bezetten, de olie stelen en al het mogelijke doen om de terroristen te blijven steunen?

Oneerlijk is ook dat in de berichten over Syrië met geen woord gerept wordt over het internationaal recht en het charter van de UNO. Zijn de soevereiniteit van het land en zijn territoriale integriteit niet de basis van de internationale verhoudingen? Indien deze zouden gerespecteerd worden, beginnen morgen in Syrië de vrede en de welvaart.

De VS, Israël, Turkije, NAVO-landen en de Golfstaten hebben tegenover Syrië alle grenzen van wet en menselijkheid overschreden en niemand protesteert … behalve Rusland, China, Iran en enkele landen. Is dit geen westerse barbaarsheid?

Het Vlaamse volk heeft recht op journalisten met hersens, een ruggengraat en een geweten. Immers, berichten over de oorlog in Syrië zijn niet neutraal. Men plaatst zich altijd ofwel aan de kant van de onschuldige slachtoffers ofwel aan de kant van de misdadige moordenaars.

Klooster Dar Meir Yakub - Qara

Het klooster Mar Yakub was ooit een Romeins fort en werd met eigen kracht onder impuls van zuster Agnes Mariam, ooit een verloren gelopen hippie, eind vorige eeuw geheel heropgebouwd. Een verhaal een stevig geschiedenisboek waard. Op de achtergrond de Qalamoenbergen die tot 3000 meter hoog gaan en de grens met Libanon vormen.

De kant kiezen van de westerse oorlogspropaganda is opteren voor de kant van de criminelen, die het lijden van een onschuldig volk blijven verzwaren om een kleine super rijke elite van het industrieel militair complex nog rijker te maken. Hiermee neemt men deel aan de misdaden, die onder de schijn van mooie voorwendsels worden gepleegd. En het Syrische volk lijdt.

Graag wil ik dit ter overweging aanbieden en voorstellen dat we naar een waarheidsgetrouwe berichtgeving over Syrië zouden streven. Het is een elementaire regel voor de journalistiek.

Hierdoor zal de eer van onze Openbare Omroep alsook de belangstelling voor wat onze VRT aanbiedt, op belangrijke wijze vergroot worden. Het zou bovendien een hartverwarmende (r)evolutie in de Atlantische media kunnen bewerken, door het gewone volk toegejuicht.

P. Daniel Maes o.praem. 20/03/2020 Deir Mar Yakub, Qâra, Syrië

Nawoord:

Dat pater Daniel Maes woedend is over de berichtgeving van de VRT over Syrië is begrijpelijk. En dat is ook zo voor de wijze waarop de massamedia in het algemeen die oorlog verslaan. Voor onze pers is hij zowat persona non grata.

Voor de journalistiek toch zo heilige begrippen als woord en wederwoord en bronnencontrole worden continu met de voeten getreden. Typerend was de reactie van Tom Naegels, de vroegere zogenaamde ombudsman van De Standaard.

Die stelde in zijn tribune in de krant ooit dat men over het verhaal betreffende de massaslachting in de stad al Houla alleen maar die versie van die jihadisten moest geven. De andere versie kon verzwegen worden. Het waren toch allemaal leugens.

In dienst van oorlogvoerende partijen

Een lid van al Qaeda zegt A en voor onze kranten is het overal A. Wanneer iemand daaraan twijfelt dan is dat bij voorbaat onzin, prietpraat of ronduit leugens. Dat is het niveau van lieden die beweren als journalist te werken voor een kwaliteitskrant.

Veel journalisten die over de zaak berichten werken of werkten trouwens ook voor buitenlandse veiligheidsdiensten of als bijberoep voor allerlei studiediensten die op hun beurt afhangen van de financiële steun van de oorlogvoerende partijen zoals Qatar, Saoedi-Arabië, de VS of het Verenigd Koninkrijk. Ze produceren dan ook platte propaganda voorgekauwd door hun geldschieters. Voorbeelden zat.

Ooit kon emeritus professor Rik Coolsaet met een uitgestreken gezicht op de VRT komen vertellen dat die jihadisten idealisten waren, strijders voor een betere maatschappij dus. Hun vele onthoofdingen zijn er waarschijnlijk het bewijs van. Neen, de oorlog in Syrië is het kerkhof geworden van niet alleen vele onschuldige burgers – Wat diep te betreuren valt – maar vooral ook van de journalistiek.

Willy Van Damme

Rabbijn Moshe Friedman doet boekje open

Bij de ruzies rond de Mechelse Dossinkazerne en de Holocaust heeft men het in de media steevast over de joodse gemeenschap als men spreekt over de visie van Michael Freilich, André Gantman en Claude Marinower en wat ze te verklaren hebben over de rol van deze instelling en de holocaust tegen joden. Er is immers voor de pers maar een joodse gemeenschap en die is een en ondeelbaar.

Tussen New York, Wenen en Antwerpen

Wie jood is is zionist en is dus ook pro Israël. Het is een grote leugen en dat toont het recente boek ‘Mossad-operaties en politieke aanslagen in Europa’ van de Antwerpse rabbijn Moshe Friedman nogmaals goed aan (1). Hij is een man die niet terugschrikt om tegen de schenen te schoppen van bovenstaande figuren en Israël in in zijn geheel. Het is zijn levenswerk.

Alhoewel in New York geboren heeft hij om familiale reden goede contacten met Oostenrijk. Zo komt zijn vrouw Lea Rosenzweig uit de Oostenrijkse stad Klagenfurt. Bovendien leefden zijn voorvaderen in wat toen de Oostenrijks-Hongaarse dubbelmonarchie, het rijk van de Habsburgers was.

Moshe Friedman was in België een nobele onbekende tot hij in een controversie rond zijn kinderen en de Antwerpse joodse scholen terechtkwam. Men weigerde hen zelfs de toegang. Waarna de zionistische lobby in Antwerpen met op kop Michael Freilich, toen nog hoofdredacteur van Joods Actueel, spreekbuis van Israël en vooral de regeringspartij Likud, een zware lastercampagne tegen de man begon.

De Morgen

En dan was De Morgen er als de kippen bij. Geen verbazing want volgens een oud-gediende van de krant was de Israëlische ambassadeur er wel eens te gast. In een van die memorabele stukken van het blad deden Bjorn Maeckelebergh en Maud Oeyen op 12 december 2012 een boekje open over de man.

En wie was de bron? Michael Freilich natuurlijk die zonder weerwoord zijn gif kon spuwen over Friedman. Een mooi staaltje van wat journalistiek niet kan en mag zijn. Van een wederwoord of onderzoek van de feiten was geen sprake. Het woord van Freilich, tegenwoordig parlementslid voor de N-VA, was heilig. Ooit nam de N-VA het op voor de Palestijnen maar dat is vergeten en verleden tijd.

Moshe Friedman - Mossad-operaties en politieke aanslagen in Europa - boek 2020

Moshe Friedman doet een boekje open over de onfrisse praktijken van de Oostenrijkse Israelitische Kultusgemeinde en de Mossad.

Titel van het verhaal was ‘Ahmadinejads vriend slaat toe in Antwerpen’ Waarna de krant schreef: ‘Uitgespuwd in Wenen, weggejaagd in de VS en nu persona non grata van de joodse gemeenschap in Antwerpen: De omstreden jood Moshe Friedman….’ Een intro die doet denken aan hoe de Pravda of de Renmin Ribao ooit in ongenade gevallen politici in hun land aanpakten. Of de praktijken van het McCarthyisme in de VS.

Friedman werd hierin omschreven als een fraudeur, bedrieger en dief. Wie het verhaal echter bestudeerde kwam juist uit bij het tegenovergestelde. Met steun van de Mossad en gewapenderhand werd hem zijn Weense synagoge waar hij opperrabbijn was ontnomen. Oostenrijkse gerechtsdocumenten bewijzen dat. Hebben De Morgen en Freilich zich ooit voor die leugens verontschuldigd? Natuurlijk niet.

Het echte probleem is dat Moshe Friedman ooit op een foto verscheen met de toenmalige Iraanse president Mahmoed Ahmadinejad die toen voor onze pers de verpersoonlijking van de duivel was. En een dissidente jood moest men hoe dan ook het zwijgen opleggen.

Hij was dan ook een fel tegenstander van Israël en het zionisme en diende daarom gestraft en in de ban van de mensheid geslagen. En hij is verre van de enige jood die radicaal tegen Israël is. Er zijn er massa’s maar die hun stem raakt niet in bladen als The New York Times of De Morgen. Ze zijn als pest- of lepralijders.

Israelitische Kultusgemeinde

In dit boekje dat deels een verhaal over zijn leven is komt die zaak waar De Morgen toen over schreef uitvoerig ter sprake. Zij het meer in detail dan toen het hier ter sprake kwam. Zo spreekt hij over doodsbedreigingen en komt uiteraard ook de inbraak en diefstal van zijn synagoge ter sprake. En achteraan in het boekje staan er ook een aantal documenten die zijn gelijk hier staven.

Interessanter is de achtergrond van deze affaire die teruggaan tot een wet van 1890 uitgevaardigd onder de Oostenrijks-Hongaarse keizer Frans Jozef I en ‘das Israelitengezetz’, (De Israëlietenwet) genoemd. Deze gaf het judaïsme eindelijk de rechten die ze al lang vroeg: de vrijheid voor joden om in het openbaar hun godsdienst te belijden.

Zoals hij in het boek stelt was dat een goede zaak maar had het een enorm nadeel. Wie als jood wilde actief zijn moest o.m. voor subsidies voor gebedshuizen aansluiten bij de Israelitische Kultusgemeinde (IKG).

IMG_1744

Moshe Friedman, toont het optreden tegen hem van Israël en de Mossad. Hij is al jarenlang immers een stevige tegenstander van Israël. Figuren als Michael Freilich begonnen dan ook tegen hem een lastercampagne.

Het gevolg was dat deze het monopolie kreeg over de joodse gemeenschap in het land. Maar het grote kenmerk van het judaïsme is echter haar enorme verscheidenheid van visies om wat het ware geloof is. Het lijkt als iedere rabbijn voor zich.

En dan is een monopolistische structuur die zegt wie jood is en wie niet zoeken naar herrie. En zeker ook toen in die periode binnen het jodendom het zionisme zijn ruwe kop opstak. Een strekking die zich tegen andere joodse meer religieuze visies openlijk vijandig opstelde en mensen zelfs broodroofde. En zoals kon verwacht worden kreeg de groep rond Theodor Herzl, een Oostenrijker, en het zionisme de IKG in handen.

Orthodox jodendom

In het boek komt ook de figuur van de rabbijn Benjamin Scheiber de Weense vertegenwoordiger van de Agudath Israël die vanuit de Orthodox Joodse gemeenschap een tegengewicht wou zijn versus het seculiere zionisme.

Zijn pogingen om het monopolie van de IKG te doorbreken faalde. Dit ondanks het feit dat die constructie rond monopolist IKG door het gerecht als ongrondwettelijk werd gezien. Uiteindelijk slaagde men er zelfs in om de Agudath Israël onder zionistische controle te brengen.

En toen Moshe Friedman naar zijn Weense heimat terugkeerde als rabbijn van de orthodoxe synagoge aan de Lobeergasse 9 dan stond de IKG en de zionistische beweging in rep en roer. Zeker wanneer hij ook naar Iran trok voor een debat rond de Holocaust.Tonnen drek kreeg de man over zich heen.

Wie op dat ogenblik op het internet naar verhalen over de man speurde kon zijn ogen en oren bijna niet geloven. Sommigen stelden zelfs dat zijn kinderen niet van hem waren. Alles kon, het weerzinwekkende eerst.

Meewerken met Eichmann

Een ander hoofdstuk in het boek gaat over de relatie van de IKG en de nazi’s. Iets waarover men in zionistische kringen liefst zwijgt. Een onderwerp voor de Dossinkazerne onder leiding van het duo Gantman en Marinower zal het nooit zijn. Zelfs al is het zeer boeiend en een erg belangrijk aspect van de Holocaust.

Zo stelt Friedman in het boek dat de IKG en Adolf Eichmann samenwerkten bij het verzamelen van joden om ze naar de vernietigingskampen à la Auschwitz af te voeren. Waarbij de IKG voor haar diensten een deel van de buit kreeg.

Topfiguren van de IKG zoals Josef Löwenherz en Bienenfeld kregen het na 1945 dan ook hard te verduren. Zo schreef volgens Friedman het Jewish Telegraphic Agency in het blad Aufbau op 8 oktober 1946: “Löwenherz, zijn assistent Bienenfeld alsook hun helpers voerden getrouw alle nazibevelen uit voor de selectie van de om te brengen Weense joden. Ze deelden vaak het geconfisqueerde eigendom met de Gestapo.”

Joodse scholieren protesteren tegen Israël

Veel joden zijn fanatiek gekant tegen Israël en sommige joden in Palestina weigeren zelfs te betalen in shekel, de Israëlische munt. Ze gebruiken dan liever de dollar. Via allerlei methoden poogt Israël die groepen onder druk te zetten, o.m. via  hypothecaire leningen van de Israëlische Bank Leumi.

Dat klopt natuurlijk en Josef Löwenherz was zeker geen onbesproken figuur. Hij werd na de anschluss in 1938 door Eichmann direct aan het hoofd van het IKG gesteld een organisatie die ook nooit verboden werd en gans de oorlog verder actief was. De rol van het IKG was toen het in kaart brengen van de joden in Oostenrijk en te zorgen dat de deportatie naar de vernietigingskampen zo geruisloos mogelijk verliep.

Collaboratie

Vraag is natuurlijk wat Löwenherz en zijn team in die situatie konden doen? Door in te gaan op de eisen van de nazi’s maakten zij de jodenvervolging wel een stuk gemakkelijker. Het is een beetje als het verhaal van de Antwerpse en Brusselse houding in die periode tegenover de door Duitsland bevolen razzia’s in die steden tegen joden.

De Antwerpse politie met burgemeester Leo Delwaide gehoorzaamde de nazi’ en deed flink mee, de Brusselse autoriteiten weigerden. Vorig jaar werd het Leo Delwaidedok in de haven wel om die reden een nieuwe naam en werd het het Bevrijdingsdok. Een meer dan juiste beslissing.

Voor velen hadden er toen minder joden vermoord geweest moesten joodse notabelen en organisaties geweigerd hebben om mee te werken aan de plannen van Hitler. Sommigen van die joodse collaborateurs overkwam het trouwens slecht. Ook zij kregen toen iedereen al weggevoerd was ook een ticket enkele reis nach osten. Löwenherz werkte mee, overleefde de Holocaust en verdiende er zo te zien nog aan.

Löwenherz en Bienenfeld werden in augustus 1945 door de Sovjets die Wenen toen bezetten dan ook gearresteerd omdat ze niet alleen met de Gestapo meewerkten aan de Holocaust maar er zich ook mee hadden verrijkt. (2) Het Jewish Telegraphic Agency schreef het jaar nadien dan weer dat ze door een joodse jury werden vrijgesproken en er zelfs lof van kregen voor hun wat men ‘heroïsch’ gedrag noemde. (3) (4)

Overal actief

In een derde deel van zijn boek schetst hij een beeld van de rol van de Mossad, de immer actieve joodse buitenlandse veiligheidsdienst, bij een serie politieke gebeurtenissen. Dat die wereldwijd overal aanwezig is en achter de schermen – het is een veiligheidsdienst – een centrale rol speelt is geweten.

DSC_0311

Jacques Monsieur afkomstig uit Lot bij Halle werkte zoals hij aan het gerecht toegaf als wapenhandelaar jarenlang voor de Mossad.

Zo is het geweten dat de Lotse wapenhandelaar Jacques Monsieur zoals hij zelf toegaf voor de Mossad werkte en dat hetzelfde bijna zeker waar is voor de Belgische Marokkaan Abdelkader Belliraj, de man die enkele maanden voor de aanslagen op het WTC in New York een privégesprek had met Osama Bin Laden.

Het zijn onze voornaamste gekende spionnen van na WO II. Belliraj zette nadien in Marokko zelfs een terreurgroep op met hem als wapenleverancier. Hij kreeg hiervoor in Marokko levenslang.

De zaak is dat die organisatie zoals alle andere in haar genre onzichtbaar opereert. Je bent lid van een actiegroep rond bijvoorbeeld Palestina en je kan bijna zeker zijn dat een lid ervan ook werkt voor de Mossad. En je weet het niet. En twijfel niet, al die Syrische terreurgroepen hebben meerder spionnen in hun gelederen.

En behoudens de in Brussel in 1990 vermoorde wapenexpert Gerald Bull weten we niets van politieke moorden door die organisatie in België. En die moord blijft jaren later ook nog steeds in de dichte mist gehuld.

Jorg Haider

Als deels Oostenrijker volgt hij natuurlijk de tribulaties rond de dood van Jorg Haider, de politicus en demagoog die ooit de Oostenrijkse Vrijheidspartij groot maakte en op 11 oktober 2008 officieel omkwam bij een verkeersongeval. “Klopt niet, hij werd door de Mossad vermoord”, stelt Friedman.

Probleem hier is dat hij geen bewijzen aanbrengt voor die zware beschuldigingen. Het kan nooit worden uitgesloten maar zeker is dat hij die nacht op die weg waar 70km mocht worden gereden hij in een bocht een groot pak sneller reed. De toestand van zijn zware auto op de plek van het ongeluk toont dat aan. Ook stelde de politie en een getuige dat hij stomdronken was en bijna 2 promille aan alcohol in zijn bloed had.

Dat de Mossad de FPÖ had weten te infiltreren is zeker en de naam van de infiltrant is ook gekend: Peter Sichrovsky, voorheen de secretaris-generaal van de partij. Maar was hij de enige? We weten het uiteraard niet.

En dan is er de Israëlische krant Maariv die de dag van de dood van Haïder al kopt dat de Mossad hem had vermoord. Met verder ook nog de Israëlische zakenman Chaim Sharvit en Peter Linduska die de beveiliging van de FPÖ regelde en eveneens voor de Mossad zouden gewerkt hebben.

Josef Löwenherz IKG met Adolf Eichman - Maart 1938

Onmiddellijk na de verovering van Oostenrijk zette Adolf Eichmann Josef Löwenherz aan het hoofd van de IKG, de officiële vertegenwoordiger van de Oostenrijkse joden. Was die misschien meegaander dan zijn voorganger? De foto is genomen op 18 maart 6 dagen na de Anschluss.

Voldoende materiaal voor een grondig onderzoek natuurlijk maar men kan er gif op nemen dat er geen onderzoek komt en als er een komt dit zo zal doodlopen. Een organisatie zoals de Mossad strooit met gemak zoveel valse sporen rond dat zelfs de meest getrainde speurneus er zijn weg in verliest.

Heinz-Christian Strache

Ook het verhaal over de Ibiza-video die de politieke kop heeft gekost van OFP partijleider Heinz-Christian Strache en de val van de Oostenrijkse regering. Het was het politiek einde van Strache. De Ibiza-video was een poging tot corruptie die echter stiekem werd gefilmd en als de tijd kwam ook werd gelekt. Het zorgde op 22 mei 2019 voor de val van de regering Sebastian Kurz waarin hij vice-kanselier was.

Friedman noemt hierbij de Israëlische meesterspion Rafi Eitan, de man die o.m. betrokken was bij de ontvoering van Adolf Eichmann. En die had inderdaad goede contacten met Strache maar was – hij stierf vorig jaar – als zakenman ook betrokken bij activiteiten op Cuba. Dat soort lieden werkt nu eenmaal met meerdere agenda’s gelijktijdig. Zeker is dat men Strache via die ontmoeting op Ibiza chanteerbaar wou maken.

Maar er is hier nog heel veel onduidelijk. Wie was die zogenaamde dochter van een niet-geïdentificeerde Russische oligarch? Was het de Mossad? Het zou heel goed kunnen zijn maar ook hier – en dat is geen verrassing – zijn er alleen vermoedens. De Mossad zijn professionals en werken in het donker.

Duidelijk is dat iemand de regering Sebastian Kurz ten val wou brengen. Maar wie en waarom? We weten het niet en kunnen dus alleen maar gissen. Kurz regeert er nu met de Groenen. Maar die laatsten zullen het zeker niet gedaan hebben.

Filip Dewinter

Trekt hij soms zonder veel bewijs al te gemakkelijk conclusies – misschien heeft hij die bewijzen maar toont ze niet – dan is het laatste stuk over Filip Dewinter, Pim Fortuyn en Theo van Gogh ronduit slecht. Hij had het veel beter weggelaten. Zo stelt hij dat het cordon sanitaire uniek is voor België. Dat klopt niet want het is ook van toepassing in Frankrijk en Duitsland.

Nazi medaille bezoek Palestina - Leoold Edler von Middlestein - 1933

In 1933 kort na het aantreden van Adolf Hitler trok Leopold Edler von Middlestein, toen bij de SS hoofdverantwoordelijke voor het jodenvraagstuk, op uitnodiging van het joods zionistisch comité voor Palestina naar Palestina op bezoek. Hij schreef er een serie verhalen over in het blad Der Angriff (Aanval), de Berlijnse avondkrant van propagandachef Joseph Goebbels. De medaille is gemaakt ter herinnering aan dat bezoek. Zionisten waren heus niet vies van Hitler toen. Iets voor een debat in de Dossinkazerne?

Het is niet het gevolg van Israëlische trucs maar van de walg van politici en een breed publiek tegen het discours toen van het Vlaams Blok, nu Vlaams Belang. Een partij die een belangrijk deel van de bevolking wou uitsluiten, hen criminaliseerde en waarvan er een serieus aantal zelfs sympathiseren met het fascisme. Ze hoort niet thuis aan een bestuurstafel.

Dat een man als Dries Van Langenhove nu dankzij het Vlaams Belang in het parlement zit maakt dat nog duidelijker. Het heeft niets met Israël of wat dan ook te maken. Het is een kwestie van fatsoen tegenover de medeburgers. Zelfs al stemt een groot aantal mensen voor die partij.

En inderdaad kreeg Dewinter in het verleden al een pak doodsbedreigingen maar hij is verre van de enige in dit land. Ook hier kwamen er al drie toe. Maar als je massa’s mensen zit te beledigen dan wekt dat geen verbazing. Zijn manier om aan politiek te doen lokt het uit. En wie weet is dat ook zijn bedoeling wel.

En uiteraard zijn er niet de minste aanwijzingen dat de moorden op Pim Fortuyn en Theo Van Gogh ook maar iets met Israël te maken hebben. Het stoort in dit boek dat zo zelfs een deel van zijn waarde verliest. Spijtig. En ho ja Marine Le Pen en Geert Wilders staan met hun foto wel op de cover maar over hun geen woord in het boek.

Willy Van Damme

1) Moishe Friedman, 2019, ‘Mossad operaties en politieke aanslagen in Europa’, 127 pagina’s, 18 euro. Eigen uitgave en te verkrijgen via obrrabbiner.friedman@gmail.com.

Het boek is blijkbaar een hit in Oostenrijk waar zeer dubieuze figuren als Haider en Strache van de OFP nu eenmaal veelvuldig over de lippen gaan.

2) The Jewish Floridian, 10 augustus 1945, ‘Gives reason for arrest in Vienna of two leaders’. Jewish Telegraphic Agency. https://ufdc.ufl.edu/AA00010090/00914

3) Jewish Telegraphic Agency, 24 september 1946, Löwenherz Cleared by Investigating Committee; Conduct Found “beyond Reproach”.  https://www.jta.org/1946/09/24/archive/lowenherz-cleared-by-investigating-committee-conduct-found-beyond-reproach

Het onderzoekscomité bestond uit de Association of Austrian Jewish Refugees in Great Britain, the Alumni Association of Zionist Fraternities of Austrian Universities, and the Jacob Ehrlich Society in London.

Wat de waarde van hun onderzoek was is natuurlijk een goede vraag. Dit comité was vooral het werk van Wilhelm Bienenfeld, de rechterhand van Löwenherz en hoofd van het technisch departement van de IKG toen. Bienenfeld was ook lid van het Joods Wereldcongres en dus erg invloedrijk. De uitkomst stond dan ook al vast. Men koos ook bewust voor Londen en niet New York. Bovendien zijn zowat alle documenten hierover nadien verdwenen.

Of alle Oostenrijkse joden en hun overlevende naaste familieleden zich bij deze visie konden aansluiten is een even goede vraag. Over de winst die Löwenherz en het IKG dankzij de Holocaust maakte zweeg men blijkbaar heel zedig.

4) Meer gedetailleerde informatie over wat er na de oorlog met Josef Löwenherz gebeurde is te vinden in het boek ‘Jewish Honour Courts’ van Laura Jackusch en Gabriel N. Finder in 2015 uitgegeven bij Wayne State University Press in Detroit.  https://books.google.be/books?id=PlRQCgAAQBAJ&pg=PA172&lpg=PA172&dq=Aufbau+Josef+Lowenherz&source=bl&ots=eAy4290GpS&sig=ACfU3U1v0_EUG00b9RHj_FBREyBZ9Dbgcw&hl=nl&sa=X&ved=2ahUKEwiQlvCf2qjoAhVChqQKHWeLC3EQ6AEwDHoECAgQAQ#v=onepage&q=Aufbau%20Josef%20Lowenherz&f=false

Op zeker ogenblik ontkende Löwenherz, een zionist, en zijn vrienden dat hij ooit gecollaboreerd had en bij de Duitsers zelfs gesmeekt had om afgevoerd te worden naar Theresienstadt, een concentratiekamp voor joodse notabelen. Toen de joodse overlevenden van de holocaust naar Oostenrijk terugkeerden waren velen van hen dan ook woedend op de IKG en zeker op Löwenherz en Bienenfeld.

Hij werd door de toenmalige Oostenrijkse overheid aangeklaagd maar stierf ongestraft bij zijn kinderen in de VS. Benzion Lazar, zijn voornaamste criticus binnen het Weense jodendom werd binnen de IKG uitgerangeerd. Jozef Löwenherz stierf in 1960 in New York en verbleef in 1945 onder de Sovjetbezetting in Tsjechoslowakije drie maanden in een cel.

Verdere informatie kun je ook nog vinden bij Ilana Fritz Offenberger, The Jews of Nazi Vienna, 1938-1945, Rescue and destruction’, Palgrave MacMillan, Dartmouth, VS. 2018. https://books.google.be/books?id=ATLbDgAAQBAJ&pg=PA282&lpg=PA282&dq=%22Wilhelm+Bienenfeld%22&source=bl&ots=MAXeK59r6y&sig=ACfU3U3jLkJrmWi1rQo5fOn34frxdOyqBQ&hl=nl&sa=X&ved=2ahUKEwiF–Cr5qjoAhUQMewKHZltD2IQ6AEwAnoECAUQAQ#v=onepage&q=%22Wilhelm%20Bienenfeld%22&f=false

Syrië–illusies over een oplossing

Voor wie nog twijfelt over de positie van de Turkse president Recep Erdogan in het Syrische conflict lijkt alle twijfel nu wel helemaal weg. De ontmoeting van 5 maart in Moskou tussen de presidenten Vladimir Poetin en zijn Turkse ambtgenoot Erdogan kan alleen maar gezien worden als de ultieme vernedering voor Erdogan.

Wachten

Zo eiste Erdogan voordien met dreigende toon de terugtrekking van het Syrische leger tot de frontlijn van november 2019. En indien Syrië hieraan niet gehoorzaamde dan ging hij er zijn leger op af te sturen. In Moskou kreeg hij echter niets en moest hij zelfs de zeggenschap over de M4, die andere autoweg die loopt van de kust tot Aleppo en zo Irak deels afgeven.

Hij eiste de controle terug over een 2.000 km² van de 6.000 km² die de jihadisten voordien bezaten. Nu in Moskou moesten deze terreurgroepen zelfs het gebied ten zuiden van de M4 afgeven. Goed voor een 750 km².

Catharina de Grote met Turkse delegatie, Erdogan en Putin - Maart 2020

De laatste memorabele ontmoeting van Erdogan met Poetin. Rood omcirkelt is een standbeeld van tsarina Catharina II de Grote en op de schouw een beeld gemaakt ter herinnering van de zware Turkse nederlagen tijdens de Balkanoorlogen met o.m. Griekeland en Bulgarije. Het bezoek van Erdogan doet bijna denken aan de ontmoeting van de Duitse admiraal Karl Dönetz, opvolger van Hitler, met o.m. Dwight Eisenhower in 1945

En de M4 zou voortaan een neutrale zone worden met gezamenlijke patrouilles door beide legers. Eerder was dit in Astana en Sochi wel al afgesproken maar dat was via een – waardeloze – toezegging van Erdogan die beloofde het toen te gaan regelen. Nu zou Rusland dit opleggen! Een totaal ander verhaal.

Het is duidelijk dat men in Moskou de fratsen van de brullende Turkse president kotsbeu is en men nu overgaat tot dwingende maatregelen zodanig dat Turkije en haar jihadistische bondgenoten wel zouden moeten gehoorzamen. Lukt het nu niet dan komt de oorlog met al haar geweld terug. En ditmaal zal Rusland veel minder tolerant optreden tegen de Turkse militaire acties in Syrië. Dat lijkt zeker.

Tsarina Catharina II de Grote

Alleen al de wijze waarop men in Moskou de omvangrijke Turkse delegatie ontving spreekt boekdelen. Eerst liet men die grote groep twee minuten wachten voor men hen binnenliet. Waarbij Erdogan zich tijdens dat wachten dan maar moe op een stoel naast de deur neerzette. Een scene die men stiekem filmde en welke dan op de televisiezender Rusland 1 werd uitgezonden. Van een belediging gesproken.

Maar dat was nog niet voldoende want de Russische gasten hadden het interieur van de kamer waar de gesprekken plaats hadden ietwat aangepast aan de noden van het ogenblik. En ook dat was mooi in beeld gebracht.

Zo stond er op de schouw waarvoor beide presidenten zaten een beeld die de zware nederlaag herdacht van het Ottomaanse leger op de Balkan (1912-1913). En wat verder kon men dan een beeld zien van tsarina Catharina II de Grote, een van de belangrijkste Russische vorsten. Maar vooral de dame die twee succesvolle oorlogen tegen het Ottomaanse kalifaat (1768-1774 en 1787-1792) voerde en in 1783 de Krim inlijfde.

Erdogan en zijn gevolg die luidop droomden van een nieuw Ottomaans kalifaat moeten woedend geweest zijn en de boodschap zeker begrepen hebben. Maar na de vergeefse pogingen om bij de EU en de VS voor steun te bedelen had de regering Erdogan geen alternatief dan nederig te buigen voor de Russische dictaten.

Rusland is kwaad op Erdogan en zal immers nooit de steun vergeten die Turkije gaf aan de salafistische terreurgroep Hizb ut-Tahrir en de Krim Tartaren evenals de steun voor allerlei salafistische terreurgroepen uit de Kaukasus en Centraal Azië. De Russische rekeningen lopen in Ankara binnen.

Turkse en Russische militairen - Maart 2020

Boven Turkse topofficieren en beneden hun Russische tegenhangers. Deze collage is nep maar toont perfect wat er in die relatie aan de hand is.  Bovenaan tweede van links is de Turkse stafchef en minister van Defensie Hulusi Akar die recent nog op Twitter droomde van een nieuw Ottomaans rijk.

Ook de steun voor Oekraïne, Georgië en Azerbeidzjan zit in die categorie. Het Turkse irredentisme botst frontaal met wat Rusland wil. Wat bovendien ook de visie is van zowel China, Iran als de EU. Turkije wil grote jongen spelen maar is daarvoor véél te klein.

M4 als geschenk

En dus kreeg Syrië de M4 van een zwakke geïsoleerde Erdogan ten geschenke. Naast de autoweg M5 is dit op dit ogenblik het voornaamste doelwit van het Syrische leger. Het is duidelijk dat het nu voorbije offensief van Damascus vooral de toestand in Aleppo betrof.

Het is de economische hoofdstad van het land en die kracht is essentieel voor de wederopbouw die al volop bezig is. Pas daarna komt de laatste en finale fase van het Syrische offensief, de aanval op de provinciehoofdstad Idlib en de omliggende steden en dorpen. En er is niets dat Syrië daar kan van weerhouden.

Gebleken is immers dat de combinatie van het Syrische leger en de capaciteiten van Rusland elke Turkse aanval kan afslaan. En een oorlog met Rusland en Iran – bij de Turkse aanval op het Syrische leger kwamen ook Iraanse militairen om – kan Turkije missen als kiespijn.

Meral Aksener

Meral Aksener, voorzitter van de Iyi Party (Goed Partij), ook wel eens omschreven als de ijzeren dame van de Turkse politiek, maakte in het parlement brandhout van het beleid van Erdogan wat betreft Syrië en Rusland. Ze was voorheen lid van de ultra-nationalistische regeringspartij MHP en vice-voorzitter van het Turks parlement.

Uitgespeeld

Bovendien is de populariteit van Erdogan, mede door de slechtere economische prestaties van het land, dalend. Vele jongeren blijken ook zijn politieke islam niet te lusten. Zowat iedere Turk moet verder gezien hebben hoe Erdogan bij Poetin een lesje in realiteitszin kreeg en uit Moskou zelfs niet met lege handen terugkwam maar strategisch gebied moest opgeven. Erger kan moeilijk.

Meral Aksener, leidster van de mede door haar opgericht oppositionele IYI partij een afsplitsing van de ultra-nationalistische MHP en gewezen ondervoorzitster van het parlement, viel Erdogan over de zaak dan ook frontaal aan. (1) Ze zag haar kansen schoon. De nederlaag van Erdogan en zijn AKP kon men nog onmogelijk verbergen.

Wel was er dinsdag op vraag van Erdogan een nieuwe ontmoeting ditmaal via een videoconferentie met Angela Merkel, Emmanuel Macron en Boris Johnson. Het werd opnieuw niets. Er kwam zelfs niet eens een gezamenlijk verklaring en bovendien werd  er amper ruchtbaarheid aan gegeven. Erdogan moet wel zeer erg radeloos zijn.

Het is ook opvallend dat er geen verhalen in de pers meer verschijnen over vluchtelingen die de grenzen van Griekenland en Bulgarije bestormen. Blijkbaar hebben de Turkse bussen ze allen teruggebracht naar waar ze voorheen verbleven? Ook dit was een totale mislukking en stelde Erdogan eveneens voor schut als een schaamteloze politicus. De Turkse kalief naakt.

Erdogan en ISIS

En bij de NAVO moet hij zeker niet gaan aankloppen. Zo beschuldigde de Franse president Emmanuel Macron er op de Londense topbijeenkomst van de NAVO van 10 december 2019 Turkije ervan om ISIS te steunen o.m. door zijn grenzen open te zetten voor ISIS. Een uitlating die men uiteraard bewust liet lekken. (2)

En in de VS is er zoals al jaren intern in het Witte Huis ruzie over de kwestie Syrië. Met Buitenlandse Zaken die onder leiding van minister Mike Pompeo en James Jeffrey, zijn speciale gezant voor Syrië, wel horen hebben naar de verlangens van Erdogan maar elders in Washington geen enkel luisterend oor lijken te vinden.

Jeffrey was van 2008 tot 2010 ambassadeur in Turkije en verhuisde nadien naar Bagdad. De man zat dus mee aan het stuur bij het begin van de Syrische oorlog in 2011. Het probleem hier is echter opnieuw de Koerdische problematiek die voor Israël van groot belang is.

Turkije steunen en gelijktijdig de Koerden helpen is onmogelijk. Het is trouwens geen toeval dat de PKK/YPG en Damascus terug vriendelijker zijn voor elkaar. Bij de PKK/YPG ziet men nu eenmaal ook wel de Amerikaanse demarches en hun fundamentele onbetrouwbaarheid.

Idlib - Bufferzone M4 - Akkoord Rusland-Turkije - 5 maart 2020

Het blauwe gebied is de corridor rond de autoweg komende van de havens van Tartoes en Latakia aan de Middellandse Zee. Deze loopt naar Aleppo en zo naar de oostelijke provincie Hasaka en naar Irak. Ook het nu nog door die terreurgroepen bezette deel van de provincie Idlib onderaan die corridor moet overgedragen worden aan Syrië. Het Syrisch leger staat daarmee dan ook aan de poorten van de stad Jisr al Shughour, een belangrijk knooppunt in de provincie met voor de oorlog een 45.000 inwoners. Deze ligt naast de M4 maar ten noorden ervan en is het bolwerk van de Chinees Oeigoerse Turkestan Islamic Party. In China staat de champagne al koud.

Het is trouwens ook opvallend dat vele toplui van ISIS nadien opdoken in het grensgebied van Syrië met Turkije of in Turkije zelf. Naast dan veel gewone leden van die terreurgroep die er meevechten tegen het Syrische leger. Zo werd de kalief van ISIS Aboe Bakr al Baghdadi door de VS ontdekt vlakbij de Turkse grens in de provincie Idlib .

En een van zijn echtgenotes Asma Fawzy Muhammed al Dulaimi (Qubayshi) leeft samen met tien van haar familieleden en kennissen ook in Turkije nabij de Syrische grens. (2) Na de vermeende moord op Baghdadi werd dit door Erdogan in november 2019 totaal verassend openbaar gemaakt. Ze zouden volgens Turkije gearresteerd zijn.

Ook Aboe Hassen al Muhajir, de zogenaamde opvolger van Baghdadi, werd pal aan de Turkse grens bij de door Turkije de facto geannexeerde stad Jarabloes ontdekt en naar de VS stelde door hen vermoord.

Hetzelfde verhaal met de door de Irakezen gearresteerde Hamid Shakir Saba’ al Badri, kozijn van Baghdadi en de vermeende hoofdinkoper van ISIS. Hij werd opgepakt bij de stad Kirkuk op zijn terugreis van Turkije.

In een rapport van 18 november 2019 van het Office of Foreign Assets Control van het Amerikaanse ministerie van Financiën wordt Turkije verder omschreven als het transitland via welke ISIS zich weet te bevoorraden. Ook dit werd openbaar gemaakt.

naamloos

Aboe Bakr al Baghdadi woonde volgens de VS in de provincie Idlib pal aan de Turkse grens. Een van zijn echtgenotes verbleef met een aantal gezinsleden aan de overkant van de grens in Turkije waarbij het onduidelijk is of ze nu al of niet in de gevangenis zit. De nummer twee van ISIS verbleef vlakbij de Syrische stad Jarabloes nabij Turkije terwijl de hoofdinkoper van ISIS volgens de Iraakse politie recent werd gearresteerd bij zijn terugkeer uit Turkije. Veel leden van ISIS vechten dan ook in de provincie Idlib zij aan zij met het Turkse leger en al Qaeda.

Waarbij men wijst naar de broers Ahmet en Ismail Bayaltu die familie zijn van Mustafa Bayaltu, die gelinkt is aan de regeringspartij AKP. Ook vallen in dat rapport de namen van Turkse bedrijven zoals de Al Khalida Exchange die door ISIS zou gebruikt worden voor haar geldtransacties. (2)

Een familiezaak

En uiteraard is de vroegere oliehandel tussen ISIS en Turkije een opvallend element uit het recente verleden. Toen ISIS die olievelden veroverde kreeg, en dit zonder openbare aanbesteding, een firma van Berat Albayrak van de regering Erdogan het monopolie over die handel.

En die is gehuwd met Esra Erdogan, dochter van…, en is bovendien minister van Financiën in de huidige regering. Daarbij speelde de Maltese transporteur BMZ volgens persberichten een sleutelrol in het op de markt brengen van die olie in onder meer …. het Franrijk van Emmanuel Macron.

En een aandeelhouder, goed voor een derde, van BMZ blijkt Bilal Erdogan te zijn, de zoon van…. De verkoop van de olie van ISIS was dus blijkbaar een familiezaak voor Recep Erdogan.

Natuurlijk zijn de beschuldigingen vanuit de VS en Frankrijk tegen Erdogan zowat het toppunt van hypocrisie. Uiteindelijk waren het zij die, samen dan met Turkije, ISIS groot maakten en aandrongen om Irak binnen te vallen. En recent leverde de VS zelfs Servische mortieren aan ISIS in Jemen. Zoals België via de Verenigde Arabische Emiraten wapens leverde aan al Qaeda in Jemen.

Geen gezamenlijke patrouille 

Ondertussen lijkt zoals te verwachten het akkoord tussen Rusland en Turkije nergens te geraken. Een poging van een colonne Turkse tanks en pantserwagens om zich een weg te banen langsheen de M4 om dan met Rusland een patrouille te vormen viel in het water.

M4 Idlib - put in weg - johadisten - 16 maart 2020

Kleine groepen betogers verhinderden dat op 15 maart de eerste Turks-Russische patrouille langs de M4 tot stand kon komen. Nadien werden er op verscheidene plaatsen aarden bermen opgericht op die M4. Bij die betogers ook enkele in nikab geklede dames. Het is dan ook het gebied van het (sic) Vrij Syrische Leger.

Jihadistische groepen betogers van een 200 à 300 man – naar verluidt zelfs betaald door Hayat Tahrir al Sham (3) – versperden er bij de stad Ariha de weg en gooiden zelfs met stenen naar die Turkse militaire colonne.

Waarna men in Moskou stelde nog eventjes geduld te hebben. Maar voor hoelang? Daarbij werd volgens berichten uit Moskou 31 maart als finale datum gegeven. Jihadisten loofden intussen zelfs een beloning uit aan iedereen die een Russisch journalist dood of gevangen neemt. Anderen beloofden dan weer een spelletje koppensnellen.

Maar wie de kaart bekijkt ziet niet alleen dat die jihadisten 750 km² moeten afstaan – gebied waarvoor ze toch vochten – maar ook een grote stad als Ariha met normaal een 55.000 inwoners en ook het bergstadje Kabani waar het Syrische al zeker een jaar de tanden op stuk bijt. Het lijkt bijna onneembaar en kijkt uit op de vlakte van Al Ghaab en zo de stad Jisr al Shughour. Dat moeten opgeven is meer dan een bittere pil slikken.

Het moet nu toch voor iedereen duidelijk zijn dat onderhandelen met die groepen totaal zinloos is. Men kan evengoed met een muur onderhandelen. De Chinese leider Mao Zedong, en voor hem honderden anderen, wist het al: De macht komt uit de loop van het geweer. En dus komt nu de bevrijding van de M4 eraan en nadien in een laatste fase de bevrijding van de stad Idlib. Het is alleen nog wachten op de datum.

Trouwens aan de grenspost nabij Bab al Haw en de stad Sarmada zijn er volgens de nieuwssite Al Masdar, die pro de regering is, en dat Syrisch Observatorium voor de Mensenrechten, gelieerd aan de Moslimbroeders, gevechten uitgebroken tussen de lokale bevolking en Hayat Tahrir al Sham. Waarbij betogers zich volgens die berichten vooral keerden tegen de Turkse politiek. (3)

Willy Van Damme

1) Al Monitor, 11 maart 2020, Semih Idiz , ‘Erdogan’s war in Idlib faces uphill battle on the home front’. https://www.al-monitor.com/pulse/originals/2020/03/turkey-syria-russia-erdogan-face-uphill-battle-on-home-front.html#ixzz6H2smT6v8’.

Al Monitor is een in de VS gebaseerde website die zich specialiseert in nieuws over het Midden-Oosten en in 2012 werd opgericht toen de zogenaamde Arabische Lente op haar hoogtepunt was.

2) The Investigative Journal, 6 maart 2020, Ahmet S. Yayala, ‘Try Erdogan at the International Criminal Court for enabling ISIS’. https://investigativejournal.org/try-erdogan-at-the-international-criminal-court-for-enabling-isis/

Ahmet S. Ayala was van 2010 tot 2013 hoofd van de antiterreureenheid van de Turkse politie voor de regio rond de stad Sanliurfa, een miljoenenstad nabij de Syrische grens. Hij vluchtte naar de VS waar hij duidelijk goede contacten heeft.

3) Syrian Observatory for Human Rights, 15 maart 2020, ‘HTS funds M4 road’s protests after earlier violent repression of the border demonstrations’. http://www.syriahr.com/en/?p=157355.

Dit is een mediatak van de Syrische Moslimbroeders die bijna zeker nauw samenwerkt met de Britse veiligheidsdienst MI6. Het is officieel een eenmansoperatie van een zekere Osama Soeleiman, beter gekend als Rami Abdulrahman. Deze werkt vanuit het Britse Coventry en blijkt soms heel goed ingelicht over de dagelijks tientallen gevechten en incidenten. Een taak die teveel is voor een man en zelfs voor een team.

Big Brother in Israël en elders

Dat de digitalisering van vooral de communicatie voor vele zaken een zegen is kan niet worden betwist. Er is echter een schaduwzijde aan dit fenomeen dat weinig belicht wordt of waarbij men zelden of nooit kijkt naar de consequenties.

Zo heeft de Shin Bet, de binnenlandse veiligheidsdienst, vorige week op bevel van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu de opdracht gekregen om wegens de coronacrisis de data van miljoenen gsm’s te traceren op het vlak van de bezitter en gebruiker en waar en wanneer hij ergens gaat of staat. (1)

Officieel is het om de problemen rond het coronavirus beter te bestrijden en zou dat alleen maar voor beperkte tijd gelden. Maar men ziet onmiddellijk wat hier aan de hand is. Het betekent dat de Shin Bet, en vermoedelijk ook zo alle veiligheidsdiensten wereldwijd met een voldoende professionele werking, in staat zijn de bewegingen van alle inwoners, en wie weet die van andere landen, in kaart te brengen.

1

De Israëlische premier Benjamin Netanyahu wil weten waar alle Israëlisch gaan en staan. Om het coronavirus beter te bestrijden zegt hij. Volgens het Israëlisch gerecht is hij een crimineel. En niet alleen volgens het Israëlisch gerecht trouwens. Met als vraag: Hoeveel gegevens verzamelde de Mossad al in België?

Bovendien is er het digitale betalingsverkeer en winkelen via het internet. En dan zijn er op de markt ook al luidsprekers en televisietoestellen te koop die aan of niet alle geluiden en beelden in de kamer registreren. En waarom maakt bijvoorbeeld Samsung dergelijke televisietoestellen? Om een betere beeldkwaliteit te krijgen misschien? 

Het invoeren van een totalitaire staat die alle woorden en daden van zijn inwoners zo kan registreren en desnoods ingrijpen is geen onmogelijkheid meer. Het is in wezen alleen nog wachten op de politieke wil van de overheid om dat te realiseren. Technisch staat alles klaar. En wie gaat dat verhinderen? De media of ngo’s als Human Rights Watch? Kom nou. Die eten allen uit de hand van diezelfde overheid.

Willy Van Damme

1) The Financial Times, 18 maart 2020, Mehul Srivastava, ‘Netanhyahu enlists Israeli intelligence to keep track of sufferers’.

Daarvoor mocht Shin Bet dat alleen doen in het kader van terreuraanslagen en de nationale veiligheid. Maar kan iemand voor dat begrip een goede en sluitende definitie geven?

Gazettepraat bij De Morgen

Een krant kan best grappig zijn en bewijzen dat het begrip ‘gazettepraat’ reëel is. Dat toont De Morgen deze ochtend nog maar eens. Eerst krijgen wij op pagina 16 een als interview verpakte vrije tribune van Bruno Struys (Je weet niet of er burgers geraakt zijn) met de Belgische luchtmachtcommandant Frederik Vansina waarin die het optreden van de NAVO vergelijkt met dat van ‘het Syrische regime en Rusland’

Zo zegt hij: “… hoe het Syrische regime en Rusland daar opereren. Dat is een ander paar mouwen. Kijk maar naar de beelden van Homs en Aleppo. Dat ziet er uit als Ieper na Wereldoorlog 1 en daar heeft de coalitie niets mee te maken.’

Op pagina 18 en 19 stelt Ana van Es echter (Langzaam kleurt Mosoel weer beige) in een reportage over de Iraakse stad Mosoel: “… wijst een man…. vanaf zijn dak naar de zee van puin om hem heen….. Weinig steden zijn sinds 1945 zo door oorlog verwoest als Mosoel dat 1,5 miljoen inwoners had…… De verwoesting van Mosoel is niet alleen het werk van IS, maar vooral te wijten aan westerse bombardementen.”

Wat zal het dan zijn? Bruno Struys of Ana van Es?

Uiteraard verzwijgt De Morgen al jaren dat IS en Al Qaeda vanuit het Westen wapens krijgen toegestopt. Zo schiet al Qaeda in Jemen met Minimi’s van FN die het via de Verenigde Arabische Emiraten van België krijgt. Met ISIS in Jemen die van de VS vanuit Servië tientallen tonnen mortieren kreeg. Allemaal netjes gedocumenteerd. Eens vragen aan Vansina?

Willy Van Damme

Lezersbrief naar aanleiding van een interview van Bruno Struys met de Belgische luchtmachtcommandant, die nog maar eens toont hoe voorbeeldig de NAVO kan zijn, en de reportage van Ana van Es in diezelfde krant over de moeilijke heropbouw van Mosoel. Het contrast kan moeilijk groter zijn. Bij die vernieling van Mosoel zijn dus geen burgers gedood of het was per ongeluk… toch als we onze luchtmachtcommandant moeten geloven.