Bassam Ayachi–Voorlopige vrijheid onder voorwaarden

In Frankrijk werd volgens kringen bij het gerechtelijk onderzoek de Frans-Syrische jihadist Bassam Ayachi in april vorig jaar in alle stilte en onder voorwaarden voorlopig vrijgelaten. Intussen loopt het onderzoek tegen wat genoemd wordt als de sjeik van Molenbeek gewoon verder. Hij werd op 4 april 2018 gearresteerd in het kader van de anti-terrorismewetgeving en onder meer het rekruteren van Syriëstrijders.

Een leven van terreur

Sjeik Bassam Ayachi is een der meest merkwaardige figuren van de salafistische terreurbewegingen in de wereld. Zijn arrestatie is trouwens niet de eerste maar al de vierde. Een eerste maal was dat wegens zijn vermeende hulp bij de bestorming op 20 november 1979 van de Masjid al Harom, de Grote Moskee, in de Saoedische stad Mekka.

Een bezetting die tot 4 december zou duren en een sleutelmoment in de geschiedenis van dat land bleek. Bioscopen gingen nadien dicht en vrouwen verdwenen uit media. Maatregelen die pas recent door kroonprins Mohammed bin Salman werden opgeheven. Bassam Ayachi werkte er toen voor het Franse bouwconcern Bouygues.

Bassam Ayachi - 5

Bassam Ayachi, in het centrum en de man met de witte baard, hier in Syrië in gesprek met leden van al Qaeda. De man heeft een leven in dienst van allerlei salafistische terreurgroepen. Een vriendelijke oude man was het beeld dat men in de media veelal over de man schetste. Zie het zwaard op zijn lichaam. Het is een door jihadisten in Syrië regelmatig gebruikt instrument voor onthoofdingen.

In 1996 kwam hij opnieuw in het nieuws met de beruchte ‘Bende van Roubaix’ die zich specialiseerde in onder meer bankovervallen en in de periode van 20 januari tot 29 maart 1996 onder meer een autobom plaatste voor het hoofdkwartier van de politie in Rijsel. Onderzoeksrechter Jean-Louis Bruguière liet hem zelfs arresteren.

Deze overvallen moesten dienen om jihadistische terreurgroepen te financieren die toen in de oorlog in Bosnië-Herzegovina actief waren. Waarbij Bassam Ayachi volgens het onderzoek diende als geldsluis tussen de overvallers en het vroegere Joegoslavië.

Hij werkte er samen met figuren als Bin Laden en de Brit Abo Hamza, alias kapitein Haak en een man die gezien wordt als een rekruteerder die de steun genoot van de Britse veiligheidsdiensten die in die regio wel wat jihadisten konden gebruiken. Trouwens ook de Britse veiligheidsagent James le Mesurier, stichter van de Syrische Witte helmen, was er toen erg actief.

Molenbeek

Meest spectaculair verscheen Bassam Ayachi in de media in september 2001. Toen huwde hij als sjeik Malika el Aroud en Abdessatar Dahmane waarna die laatste snel op reis naar Afghanistan trok om er op 9 september de Afghaanse rebellenleider Achmed Sjah Massoud, een tegenstander van de Taliban en Bin Laden, te vermoorden. Exact twee dagen voor de aanslagen van 11 september in de VS. De link was duidelijk.

Desondanks bleef Bassam Ayachi ongemoeid. Het Belgische gerecht begon tegen hem geen onderzoek. En terwijl de VS en met haar bevriende spionagediensten pakken niet zelden totaal onschuldigen of kleine garnalen ontvoerden, folterden en voor de rest van hun leven in Guantanamo opsloten toonde Washington zo te zien geen enkele interesse voor de man.

2

Abdelrahman Ayachi, zoon van, was in Syrië gids en tolk voor Rudi Vranckx van de VRT. Hij kreeg tijdens de actie voor Syrië van de VRT op 26 maart 2012 van Vranckx zelfs een interview waarin die eens netjes de reden voor zijn optreden daar mocht verklaren. Over zijn veroordeling tot 4 jaar cel wegens terreur uiteraard geen woord. Zoals zijn advocaat Sebastien Courtoy tijdens zijn proces verklaarde werkte hij voor de Franse Veiligheidsdienst DGSE. De dienst dus van toen president Nicolas Sarkozy die zelfs deels van joodse afkomst is. Toen hij nog in Molenbeek actief was vergelijk hij op het internet joden met varkens en apen die men moest uitroeien. Niet dat deze groepen ooit zelfs maar een aanslag op Israël planden.

Wat toch minstens merkwaardig is en de indruk geeft dat men hem nuttiger vond als hij in vrijheid rondliep om voor de ‘heilige oorlog’ salafisten te rekruteren. Was de man dus een zoveelste provocateur van de CIA of de Mossad? Een kritisch denkend man zou het voor veel minder gaan geloven.

Zeker daar de dit jaar 74 wordende Bassam Ayachi in vele opzichten in België de vader van het salafisme is die deze vorm van terreur in Molenbeek zowat introduceerde. Het Centre Islamique Belge en een serie websites waren daarbij zijn instrumenten waarmee hij rond zich een ganse schare van fans aantrok.

Neem bijvoorbeeld Ali Tabich. Deze terrorist en leider van een groep salafisten kreeg in een zaak waar ook Abdelrahman werd veroordeeld toen in eerste aanleg in april 2012 11 jaar cel. In beroep in juni 2013 kreeg hij echter maar 5 jaar waarvan maar 40 maanden effectief. Een cadeau.

Zijn broer Brahim die aan de Brusselse Stalingradlaan een doe-het-zelfzaak uitbaatte leverde dan weer aan de aanslagplegers van Zaventem en Maalbeek het materiaal voor de springstof gebruikt bij die slachtpartij. Hij zal op het grote assisenproces in deze zaak een der beklaagden zijn. Anderen gingen dan weer vechten bij Al Qaeda in Irak, het latere ISIS of in Afghanistan. Syrië met o.a. Olivier Dassy komt pas later.

Bassam Ayachi - 3

Bassam Ayachi en zijn volgeling Olivier Dassy in Syrië. Onze ‘experten’ geloofden de man toen hij stelde tegen de aanwezigheid in Syrië van Europese Syriëstrijders te zijn. Een kwestie van naïviteit van hunnentwege of van bewust liegen? Ongetwijfeld een leuke foto voor het nageslacht.

Zoonlief Abdelrahman Ayachi trekt bijvoorbeeld ook naar Irak en kreeg er nadien in eerste aanleg 8 jaar effectieve celstraf voor met in beroep 4 jaar. Maar dan was de man al gaan vliegen richting Syrië waar hij op 19 juni 2013 sneuvelde en zijn 70 of zo maagden vervoegde. Kort voordien was zijn Franse vriend Raphael Gendron op 14 april er trouwens ook al gedood.

De vriendelijke oude man

Maar voor onze media bleef hij grotendeels de vriendelijk lachende oude sjeik – de oudste Syriëstrijder klonk het – en een man die feitelijk geen terrorist was maar een strijder voor het geloof en tegen onrecht. Iemand die bovendien ook tegen de komst van buitenlandse strijders naar Syrië was.

Het beste voorbeeld van dat witwassen is het verhaal van twee Belgische experten Guy Van Vlierden, man van Het Laatste Nieuws en de Amerikaanse studie- en propagandadienst The Jamestown Foundation, en Arabist Pieter Van Ostaeyen, actief bij de KUL en de European Foundation for Democracy, waarin die een lang betoog hielden om de man feitelijk vrij te pleiten.

Oeigoer TIP - Arslon Xudosi - Bellingcat - Maart 2020

Een oproep van Arslon Xudosi, een medewerker van Bellingcat, tot steun aan de Turkestan Islamic Party (TIP) die vooral bestaat uit Chinese Oeigoeren en actief is in het zuidwesten van de provincie Idlib. Geen wonder dat men in onze media als de dood zwijgt over de terreur die deze groep in het recente verleden in China veroorzaakte. Liever neemt men als zijnde waar onbewezen Amerikaanse verhalen over 1 miljoen in kampen opgesloten Oeigoeren.

Met argumenten zoals dat hij tegen journaliste Joannie de Rijke in Knack had gezegd tegen de komst van Europese Syriëstrijders te zijn. En met als tweede voorname reden dat hij betrokken was bij gevechten met ISIS en al Qaeda.

Alsof die jihadisten niet al 9 jaar op en af met elkaar op de vuist gaan. Veelal om de buit. Maar het is hier voor dit genre van ‘onderzoekers’ gewoon een kwestie van geloof natuurlijk en dan is kritisch onderzoek geheel uit den boze.

Ook was de Valken van de Levant, de fractie waarvan hij lid was, volgens hen een eerder gematigde groep die zich niet echt bezig hield met terreur. Vergetend dat toen eind 2013 bij de jihadisten een interne burgeroorlog uitbrak zijn Valken van de Levant bijna ten onder ging doordat de leden massaal overliepen naar… ISIS. En uiteraard werkte hij ook nauw samen met al Qaeda zelfs al was er onderling wel eens ruzie.

Grappig was natuurlijk dat Bassam Ayachi vijf dagen voorde publicatie van dit artikel in Frankrijk was aangehouden wegens zijn betrokkenheid bij het … rekruteren van Syriëstrijders. Wat zijn eerdere beweringen tegen Joannie de Rijke in een juist perspectief plaatste. Maar Bellingcat waar het artikel verscheen is dan ook gekend als een fanatiek verdediger van die Syrische jihadisten.

Arslon Xudosi - Bellingcat

Arslon Xudosi en Bellingcat op een screen saver van zondag 29 maart. De online onderzoeken van Bellingcat ondersteunen dan ook steevast de beweringen van al Qaeda & co in Syrië. Net zoals ze in de zaken van de familie Skripal met novichok en de Maleisische vlucht MH17 al snel de daders vonden in … Rusland. Er zijn zoiets als zekerheden in het leven.

Zo is er hun medewerker en specialist in de Oeigoerse kwestie Arslon Xudosi die op tweets oproept tot steun aan de Turkestan Islamic Party, een in Syrië erg actieve terreurgroep gelieerd aan al Qaeda. En dus wekt de publicatie van een in wezen op niets gebaseerde poging tot witwas van Bassam Ayachi op die site geen verbazing.

Bellingcat is immers ook een door de VS en sinds recent Nederland gefinancierde organisatie. Ze gaat er zelfs meehelpen bij de opleiding van nieuwe lichtingen journalisten. Wat belooft. De vraag is natuurlijk of Bassam Ayachi ditmaal zijn straf zal krijgen. Maar hij heeft duidelijk enkele goede en invloedrijke vrienden. Het is dus afwachten.

Willy Van Damme

1) Bellingcat, 9 april 2018, Pieter Van Ostaeyen en Guy Van Vlierden, ‘Separating Facts from Fiction about Belgium’s Oldest Foreign Fighter, Bassam Ayachi’. https://www.bellingcat.com/news/uk-and-europe/2018/04/09/separating-facts-fiction-belgiums-oldest-foreign-fighter-bassam-ayachi/

Pater Daniel Maes–Open brief aan VRT

Geachte leden van de Raad van Bestuur,

Onze Openbare Omroep VRT streeft een ambitieus doel na en wil kwaliteit bieden, die tevens relevant is voor gans de Vlaamse bevolking. Deze lofwaardige ingesteldheid kan alleen maar toegejuicht worden. Met de huidige pandemie van de coronavirus, COVID-19, beseffen we nog beter hoe belangrijk onpartijdige en waarheidsgetrouwe berichtgeving is. En op dit gebied wil ik graag een voorstel indienen en toelichten.

Klooster van Sint-Jacobus de Verminkte

Mijn voorstel betreft de berichtgeving over de oorlog in Syrië. Het is slechts één onderwerp, maar wel erg belangrijk. De hele internationale gemeenschap is er bij betrokken en alle grote wereldmachten strijden daar nu om hun belangen.

Zelf leef ik al sinds 2010 in Syrië, heb de samenleving gekend voor de oorlog, zag hoe de opstanden begonnen werd door tienduizenden zwaar gewapende en zwart bebaarde terroristen. Gedurende maanden belaagd, bleef op meer dan wonderlijke wijze onze gemeenschap in leven die zich als MSJM (Monastery Saint James the Mutilated op verschillende terreinen en samen met vele ngo’s efficiënt tracht in te zetten voor de noodlijdende bevolking over gans Syrië.

507342151464728355_438052252

Het zijn niet de jihadisten, de vrijheidsstrijders van een Brigitte Herremans van Broederlijk Delen, die zorgen voor de veiligheid van de tientallen verschillende religieuze en culturele gemeenschappen eigen aan Syrië maar wel de regering van president Bashar al Assad. Een monster voor mensen als een Rik Coolsaet, Guy Van Vlierden en al die andere dienaars van de westerse agressie.

De mainstream media hebben vanaf het begin bepaalde opvattingen verspreid die niet waarheidsgetrouw zijn. De berichten waren gebaseerd op verzonnen verhalen die werden herhaald als voorwendsel om dit volk uit te moorden en dit mooie land te vernietigen en het aan de belangen van de westerse heersers te onderwerpen. Na negen jaar worden deze leugens helaas nog steeds herhaald (https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2020/03/12/oorlog-in-syrie-gaat-tiende-jaar-in/; https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2020/03/13/tijdslijn-negen-jaar-syrie/).

Dergelijke berichtgevingen verzwijgen de werkelijke achtergronden en motieven, verspreiden halve waarheden en hele leugens, voeren de onschuldige slachtoffers en hun bevrijders op als de schuldigen en de misdadigers als de humanitaire helpers.

Degelijke berichtgeving

Er zijn in Vlaanderen en in het Nederlandse taalgebied verschillende degelijke onderzoeksjournalisten, die al jaren zorgen voor waarheidsgetrouwe verslagen over Syrië met http://golfbrekers.be; https://willyvandamme.wordpress.com; www.geotrendslines.nl; www.ericvandebeek.nl; www.novini.nl; www.freesuriah.eu. En verder Sonja van den Ende en haar boek over Syrië alsmede Jens De Rycke en zijn boek over Syrië.

Internationaal is er een ruime keuze van deskundige journalisten en gezaghebbende politici, die moedig tegen de politiek correcte mening in, getuigen van de waarheid: Ron Paul, voormalig Amerikaans presidentskandidaat, Paul Craigh Roberts, econoom in verschillende administraties van Amerikaanse presidenten, Dick Black, senator en gouverneur van Virginia.

Deze schreef in april 2014 aan president Bashar al Assad een brief om hem te danken voor zijn strijd tegen het internationaal terrorisme en die hem inmiddels ook al tweemaal bezocht en vergeving vroeg voor de Amerikaanse misdaden tegen Syrië. Ook is er het Amerikaans congreslid voor Hawaii Tulsi Gabbard.

IMG_3954

Pater Daniel Maes behoort tot de Orde der Norbertijnen, ook gekend als de Witte Paters, en is officieel verbonden aan de abdij van Postel maar leeft sinds 2010 in het Syrische stadje Qara vlakbij Libanon. Hier op de viering in Postel van zijn 50 jaar pater zijn. Normaal zou voor de verhalen van zo’n figuur door onze vaderlandse pers bijna letterlijk gevochten worden voor de exclusiviteit te krijgen met wekelijks een ruime column over de gruwel. Nu amper een woord. Het toont hoe geruisloos en goed onze censuur werkt. Verhalen van al Qaeda & co krijgen we in onze media bijna dagelijks. En dan maar spreken over onze persvrijheid.

Vergeten we ook niet de Britse journaliste Vanessa Beeley die de hele mainstream pers in haar hemd zette en vooral de Witte Helmen als terroristengroep ontmaskerde, de eminente Canadese professor Michel Chossudovsky en vele anderen. Waarheidsgetrouwe rapporten over Syrië zijn o.m. te lezen op Mondialisation.ca, voltairenet.org, sputniknews.com, rt.com, almasdarnews.com en anderen.

En om slechte één grondig werk te noemen: Les guerres de Syrie”, Editions Glyphe, 2019 van Michel Raimbaud, Frans oud ambassadeur met een lange diplomatieke carrière in de Arabische wereld, professor in internationale betrekkingen, conferencier en auteur van o.m. “Tempête sur le Grand Moyen-Orient”.

Amerikaanse drijverijen

Dit alles verklaart tevens waarom de officiële (al)machtige media steeds minder geloofd worden en de alternatieve, waarheidsgetrouwe berichtgeving steeds meer het hart van het volk wint.

Ziehier een kleine samenvatting van de oorlogen tegen Syrië. Midden vorige eeuw pleegde de CIA twee mislukte staatsgrepen in Syrië om de “Amerikaanse pijplijn” van Saoedi-Arabië door Homs naar de Middellandse Zee te doen aanleggen. Begin van de jaren ’80 probeerden ze het met de moslimbroeders die in de harmonieuze en in vrede levende Syrische samenleving aanslagen pleegden.

De rekrutenschool in Aleppo werd overvallen en op staande voet werden 80 jonge alawieten onthoofd. En nadat hun moordpoging met 2 bommen op president Afez mislukte (hij schopte met zijn voet een bom terug en de andere doodde zijn lijfwacht), liet deze heel het nest van moslimbroeders uitroeien (officieren van de buitenlandse mogendheden incluis!). Dit hebben de westerse mogendheden nooit vergeven.

In 2003 kwam de Amerikaanse kolonel C. Powel aan de jonge president Bashar al-Assad vertellen hoe hij de VS moest dienen. In 2009 kreeg de Syrische president de belofte dat het goud zou regenen indien hij de Amerikaanse pijplijn zou aanleggen. Het was al zeer lang bepaald dat Syrië moest ontwricht worden voor de westerse belangen.

Slachtoffers worden de daders

Omdat de president zijn volk en niet de buitenlandse belangen wilde dienen, werden toen de concrete plannen gevormd om Syrië te ontwrichten. Deze man, die totaal onbekend was, werd plots in heel de wereldpers voorgesteld als de gruwelijke dictator die zijn volk martelt, uitmoordt, vergiftigt.

Agnès-Mariam-de-la-Croix - 4

Zuster Agnes-Mariam de la Croix van het uit de vijfde eeuw daterende klooster in het Syrische Qara. VRT-journalisten Jens Franssen en Rudi Vranckx noemden haar medeplichtig aan massamoord wegens de gebeurtenissen van 11 januari 2012 in de stad Homs. Er vielen toen naast 8 gedode aanhangers van de Syrische regering ook een Frans journalist en omdat de kloosterzuster – zij had gezorgd voor de visa voor de groep – niet met hen naar Homs was meegegaan moet zij, beweerden ze, wel geweten hebben dat die moord ging gebeuren. In wezen waren die doden zoals Frans gerechtelijk onderzoek bewees het slachtoffer van een mortieraanval door die jihadisten. Maar voor deze journalisten kon alleen het ‘monster Assad’ dit gedaan hebben. Uit een verslag blijkt trouwens dat zij recht naar die aanvallers liepen. De dood tegemoet en een professioneel zeer zware fout. Het journaille op zijn best.

Heel de Atlantische pers nam deze gefabriceerde verhalen over. Een paar keer werd ik door een VRT journalist uitgenodigd voor een interview, dat evenwel nooit werd uitgezonden. Ik sprak enkel over de werkelijkheid die ik beleefde. In november 2011 heb ik zelf gezien hoe buitenlandse gewapende groepen in ons dorp een opstand probeerden uit te lokken. Hetzelfde hoorden we van vrienden over heel Syrië.

De eerste slachtoffers waren overigens allemaal soldaten en veiligheidsmensen. Hoe is dit mogelijk wanneer “een spontane vreedzame volksopstand” door het leger “bloedig wordt onderdrukt”?

Van de zogenaamde jongeren die in Daraa slogans tegen de regering op de muur schreven en daarna gemarteld zouden zijn, waardoor de “volksopstand” tot een “burgeroorlog” zou uitgegroeid zijn, is nooit enig spoor gevonden. Het is een verhaal dat twee weken later door Al Jazeera werd uitgevonden.

Een VRT journalist stak zich “in de huid” van een Syriër en liet hem zeggen: “Wij vroeger brood en kregen kogels”. Tien broden kostten toen 0,10 €! Gingen Syriërs manifesteren omdat ze voor 1 € slechts 100 broden kregen? Waarom is de solidariteit en eenheid tussen volk, leger, regering en president steeds hechter geworden?

Waarom spreken van regime?

Geen enkele samenleving, regering of president is volmaakt, in Syrië evenmin als in België. Er is evenwel geen reden om Syrië steeds een “regime” te noemen, terwijl in België de Syrische vluchtelingen hun democratisch recht ontzegd werd om aan de laatste presidentverkiezingen mee te doen.

Waarom heeft geen enkele westerse president zulk een brede steun van zijn volk als de Syrische president, die zelf een alawiet is terwijl het volk overwegend soennitisch is? Zouden de Syriërs echt niet weten wie hun kinderen vermoordt en wie hen beschermt?

Over de chemische aanvallen in Syrië zijn inmiddels voldoende bewijzen bekend dat ze allemaal gepleegd of verzonnen werden door terroristen, gesteund door het westen, telkens op het ogenblik dat het Syrische leger een deel van zijn land succesvol aan het bevrijden was. Bij het onderzoek naar de grote gifgasaanval in Ghouta (augustus 2013) was onze gemeenschap zelf betrokken.

Ouders uit Latakia, waar terroristen twee weken eerder een gruwelijke overval pleegden en vele kinderen ontvoerden (waarover de hele Atlantische pers met geen woord repte!) vroegen ons om te helpen zoeken naar hun kinderen. Ze herkenden later hun kinderen op de video’s van de aanval in Ghouta!

image

Een rij kinderen geportretteerd op de voorkant van de brochure van Human Rights Watch over de aanval met sarin op de regio van Oost-Ghouta van 21 augustus 2013. Ouders uit de provincie Latakia stelden nadien bij die groep hun kinderen te herkennen die kort voordien in hun provincie waren ontvoerd. Maar voor dat verhaal had HRW geen enkele interesse. En evenmin onze sterreporters van de VRT. Dit rapport werd door de VN gewoon naar de prullenmand verwezen als gelogen. Ook dat lazen we niet in onze kwaliteitsmedia.

Het Syrische leger heeft in deze oorlogen geen enkele keer chemische wapens ingezet. Chemische wapens worden door terroristen gebruikt. Steevast de schuld aan Syrië geven, moedigt de terroristen aan met hun gruwelen verder te doen.

Geen woord over soevereiniteit

Waarom worden de massaslachtingen onder de burgerbevolking door de Amerikaanse coalitie verzwegen? En het feit dat de Amerikanen de rijkste oliebronnen, nodig voor de heropbouw van het land, gewoon bezetten, de olie stelen en al het mogelijke doen om de terroristen te blijven steunen?

Oneerlijk is ook dat in de berichten over Syrië met geen woord gerept wordt over het internationaal recht en het charter van de UNO. Zijn de soevereiniteit van het land en zijn territoriale integriteit niet de basis van de internationale verhoudingen? Indien deze zouden gerespecteerd worden, beginnen morgen in Syrië de vrede en de welvaart.

De VS, Israël, Turkije, NAVO-landen en de Golfstaten hebben tegenover Syrië alle grenzen van wet en menselijkheid overschreden en niemand protesteert … behalve Rusland, China, Iran en enkele landen. Is dit geen westerse barbaarsheid?

Het Vlaamse volk heeft recht op journalisten met hersens, een ruggengraat en een geweten. Immers, berichten over de oorlog in Syrië zijn niet neutraal. Men plaatst zich altijd ofwel aan de kant van de onschuldige slachtoffers ofwel aan de kant van de misdadige moordenaars.

Klooster Dar Meir Yakub - Qara

Het klooster Mar Yakub was ooit een Romeins fort en werd met eigen kracht onder impuls van zuster Agnes Mariam, ooit een verloren gelopen hippie, eind vorige eeuw geheel heropgebouwd. Een verhaal een stevig geschiedenisboek waard. Op de achtergrond de Qalamoenbergen die tot 3000 meter hoog gaan en de grens met Libanon vormen.

De kant kiezen van de westerse oorlogspropaganda is opteren voor de kant van de criminelen, die het lijden van een onschuldig volk blijven verzwaren om een kleine super rijke elite van het industrieel militair complex nog rijker te maken. Hiermee neemt men deel aan de misdaden, die onder de schijn van mooie voorwendsels worden gepleegd. En het Syrische volk lijdt.

Graag wil ik dit ter overweging aanbieden en voorstellen dat we naar een waarheidsgetrouwe berichtgeving over Syrië zouden streven. Het is een elementaire regel voor de journalistiek.

Hierdoor zal de eer van onze Openbare Omroep alsook de belangstelling voor wat onze VRT aanbiedt, op belangrijke wijze vergroot worden. Het zou bovendien een hartverwarmende (r)evolutie in de Atlantische media kunnen bewerken, door het gewone volk toegejuicht.

P. Daniel Maes o.praem. 20/03/2020 Deir Mar Yakub, Qâra, Syrië

Nawoord:

Dat pater Daniel Maes woedend is over de berichtgeving van de VRT over Syrië is begrijpelijk. En dat is ook zo voor de wijze waarop de massamedia in het algemeen die oorlog verslaan. Voor onze pers is hij zowat persona non grata.

Voor de journalistiek toch zo heilige begrippen als woord en wederwoord en bronnencontrole worden continu met de voeten getreden. Typerend was de reactie van Tom Naegels, de vroegere zogenaamde ombudsman van De Standaard.

Die stelde in zijn tribune in de krant ooit dat men over het verhaal betreffende de massaslachting in de stad al Houla alleen maar die versie van die jihadisten moest geven. De andere versie kon verzwegen worden. Het waren toch allemaal leugens.

In dienst van oorlogvoerende partijen

Een lid van al Qaeda zegt A en voor onze kranten is het overal A. Wanneer iemand daaraan twijfelt dan is dat bij voorbaat onzin, prietpraat of ronduit leugens. Dat is het niveau van lieden die beweren als journalist te werken voor een kwaliteitskrant.

Veel journalisten die over de zaak berichten werken of werkten trouwens ook voor buitenlandse veiligheidsdiensten of als bijberoep voor allerlei studiediensten die op hun beurt afhangen van de financiële steun van de oorlogvoerende partijen zoals Qatar, Saoedi-Arabië, de VS of het Verenigd Koninkrijk. Ze produceren dan ook platte propaganda voorgekauwd door hun geldschieters. Voorbeelden zat.

Ooit kon emeritus professor Rik Coolsaet met een uitgestreken gezicht op de VRT komen vertellen dat die jihadisten idealisten waren, strijders voor een betere maatschappij dus. Hun vele onthoofdingen zijn er waarschijnlijk het bewijs van. Neen, de oorlog in Syrië is het kerkhof geworden van niet alleen vele onschuldige burgers – Wat diep te betreuren valt – maar vooral ook van de journalistiek.

Willy Van Damme

Rabbijn Moshe Friedman doet boekje open

Bij de ruzies rond de Mechelse Dossinkazerne en de Holocaust heeft men het in de media steevast over de joodse gemeenschap als men spreekt over de visie van Michael Freilich, André Gantman en Claude Marinower en wat ze te verklaren hebben over de rol van deze instelling en de holocaust tegen joden. Er is immers voor de pers maar een joodse gemeenschap en die is een en ondeelbaar.

Tussen New York, Wenen en Antwerpen

Wie jood is is zionist en is dus ook pro Israël. Het is een grote leugen en dat toont het recente boek ‘Mossad-operaties en politieke aanslagen in Europa’ van de Antwerpse rabbijn Moshe Friedman nogmaals goed aan (1). Hij is een man die niet terugschrikt om tegen de schenen te schoppen van bovenstaande figuren en Israël in in zijn geheel. Het is zijn levenswerk.

Alhoewel in New York geboren heeft hij om familiale reden goede contacten met Oostenrijk. Zo komt zijn vrouw Lea Rosenzweig uit de Oostenrijkse stad Klagenfurt. Bovendien leefden zijn voorvaderen in wat toen de Oostenrijks-Hongaarse dubbelmonarchie, het rijk van de Habsburgers was.

Moshe Friedman was in België een nobele onbekende tot hij in een controversie rond zijn kinderen en de Antwerpse joodse scholen terechtkwam. Men weigerde hen zelfs de toegang. Waarna de zionistische lobby in Antwerpen met op kop Michael Freilich, toen nog hoofdredacteur van Joods Actueel, spreekbuis van Israël en vooral de regeringspartij Likud, een zware lastercampagne tegen de man begon.

De Morgen

En dan was De Morgen er als de kippen bij. Geen verbazing want volgens een oud-gediende van de krant was de Israëlische ambassadeur er wel eens te gast. In een van die memorabele stukken van het blad deden Bjorn Maeckelebergh en Maud Oeyen op 12 december 2012 een boekje open over de man.

En wie was de bron? Michael Freilich natuurlijk die zonder weerwoord zijn gif kon spuwen over Friedman. Een mooi staaltje van wat journalistiek niet kan en mag zijn. Van een wederwoord of onderzoek van de feiten was geen sprake. Het woord van Freilich, tegenwoordig parlementslid voor de N-VA, was heilig. Ooit nam de N-VA het op voor de Palestijnen maar dat is vergeten en verleden tijd.

Moshe Friedman - Mossad-operaties en politieke aanslagen in Europa - boek 2020

Moshe Friedman doet een boekje open over de onfrisse praktijken van de Oostenrijkse Israelitische Kultusgemeinde en de Mossad.

Titel van het verhaal was ‘Ahmadinejads vriend slaat toe in Antwerpen’ Waarna de krant schreef: ‘Uitgespuwd in Wenen, weggejaagd in de VS en nu persona non grata van de joodse gemeenschap in Antwerpen: De omstreden jood Moshe Friedman….’ Een intro die doet denken aan hoe de Pravda of de Renmin Ribao ooit in ongenade gevallen politici in hun land aanpakten. Of de praktijken van het McCarthyisme in de VS.

Friedman werd hierin omschreven als een fraudeur, bedrieger en dief. Wie het verhaal echter bestudeerde kwam juist uit bij het tegenovergestelde. Met steun van de Mossad en gewapenderhand werd hem zijn Weense synagoge waar hij opperrabbijn was ontnomen. Oostenrijkse gerechtsdocumenten bewijzen dat. Hebben De Morgen en Freilich zich ooit voor die leugens verontschuldigd? Natuurlijk niet.

Het echte probleem is dat Moshe Friedman ooit op een foto verscheen met de toenmalige Iraanse president Mahmoed Ahmadinejad die toen voor onze pers de verpersoonlijking van de duivel was. En een dissidente jood moest men hoe dan ook het zwijgen opleggen.

Hij was dan ook een fel tegenstander van Israël en het zionisme en diende daarom gestraft en in de ban van de mensheid geslagen. En hij is verre van de enige jood die radicaal tegen Israël is. Er zijn er massa’s maar die hun stem raakt niet in bladen als The New York Times of De Morgen. Ze zijn als pest- of lepralijders.

Israelitische Kultusgemeinde

In dit boekje dat deels een verhaal over zijn leven is komt die zaak waar De Morgen toen over schreef uitvoerig ter sprake. Zij het meer in detail dan toen het hier ter sprake kwam. Zo spreekt hij over doodsbedreigingen en komt uiteraard ook de inbraak en diefstal van zijn synagoge ter sprake. En achteraan in het boekje staan er ook een aantal documenten die zijn gelijk hier staven.

Interessanter is de achtergrond van deze affaire die teruggaan tot een wet van 1890 uitgevaardigd onder de Oostenrijks-Hongaarse keizer Frans Jozef I en ‘das Israelitengezetz’, (De Israëlietenwet) genoemd. Deze gaf het judaïsme eindelijk de rechten die ze al lang vroeg: de vrijheid voor joden om in het openbaar hun godsdienst te belijden.

Zoals hij in het boek stelt was dat een goede zaak maar had het een enorm nadeel. Wie als jood wilde actief zijn moest o.m. voor subsidies voor gebedshuizen aansluiten bij de Israelitische Kultusgemeinde (IKG).

IMG_1744

Moshe Friedman, toont het optreden tegen hem van Israël en de Mossad. Hij is al jarenlang immers een stevige tegenstander van Israël. Figuren als Michael Freilich begonnen dan ook tegen hem een lastercampagne.

Het gevolg was dat deze het monopolie kreeg over de joodse gemeenschap in het land. Maar het grote kenmerk van het judaïsme is echter haar enorme verscheidenheid van visies om wat het ware geloof is. Het lijkt als iedere rabbijn voor zich.

En dan is een monopolistische structuur die zegt wie jood is en wie niet zoeken naar herrie. En zeker ook toen in die periode binnen het jodendom het zionisme zijn ruwe kop opstak. Een strekking die zich tegen andere joodse meer religieuze visies openlijk vijandig opstelde en mensen zelfs broodroofde. En zoals kon verwacht worden kreeg de groep rond Theodor Herzl, een Oostenrijker, en het zionisme de IKG in handen.

Orthodox jodendom

In het boek komt ook de figuur van de rabbijn Benjamin Scheiber de Weense vertegenwoordiger van de Agudath Israël die vanuit de Orthodox Joodse gemeenschap een tegengewicht wou zijn versus het seculiere zionisme.

Zijn pogingen om het monopolie van de IKG te doorbreken faalde. Dit ondanks het feit dat die constructie rond monopolist IKG door het gerecht als ongrondwettelijk werd gezien. Uiteindelijk slaagde men er zelfs in om de Agudath Israël onder zionistische controle te brengen.

En toen Moshe Friedman naar zijn Weense heimat terugkeerde als rabbijn van de orthodoxe synagoge aan de Lobeergasse 9 dan stond de IKG en de zionistische beweging in rep en roer. Zeker wanneer hij ook naar Iran trok voor een debat rond de Holocaust.Tonnen drek kreeg de man over zich heen.

Wie op dat ogenblik op het internet naar verhalen over de man speurde kon zijn ogen en oren bijna niet geloven. Sommigen stelden zelfs dat zijn kinderen niet van hem waren. Alles kon, het weerzinwekkende eerst.

Meewerken met Eichmann

Een ander hoofdstuk in het boek gaat over de relatie van de IKG en de nazi’s. Iets waarover men in zionistische kringen liefst zwijgt. Een onderwerp voor de Dossinkazerne onder leiding van het duo Gantman en Marinower zal het nooit zijn. Zelfs al is het zeer boeiend en een erg belangrijk aspect van de Holocaust.

Zo stelt Friedman in het boek dat de IKG en Adolf Eichmann samenwerkten bij het verzamelen van joden om ze naar de vernietigingskampen à la Auschwitz af te voeren. Waarbij de IKG voor haar diensten een deel van de buit kreeg.

Topfiguren van de IKG zoals Josef Löwenherz en Bienenfeld kregen het na 1945 dan ook hard te verduren. Zo schreef volgens Friedman het Jewish Telegraphic Agency in het blad Aufbau op 8 oktober 1946: “Löwenherz, zijn assistent Bienenfeld alsook hun helpers voerden getrouw alle nazibevelen uit voor de selectie van de om te brengen Weense joden. Ze deelden vaak het geconfisqueerde eigendom met de Gestapo.”

Joodse scholieren protesteren tegen Israël

Veel joden zijn fanatiek gekant tegen Israël en sommige joden in Palestina weigeren zelfs te betalen in shekel, de Israëlische munt. Ze gebruiken dan liever de dollar. Via allerlei methoden poogt Israël die groepen onder druk te zetten, o.m. via  hypothecaire leningen van de Israëlische Bank Leumi.

Dat klopt natuurlijk en Josef Löwenherz was zeker geen onbesproken figuur. Hij werd na de anschluss in 1938 door Eichmann direct aan het hoofd van het IKG gesteld een organisatie die ook nooit verboden werd en gans de oorlog verder actief was. De rol van het IKG was toen het in kaart brengen van de joden in Oostenrijk en te zorgen dat de deportatie naar de vernietigingskampen zo geruisloos mogelijk verliep.

Collaboratie

Vraag is natuurlijk wat Löwenherz en zijn team in die situatie konden doen? Door in te gaan op de eisen van de nazi’s maakten zij de jodenvervolging wel een stuk gemakkelijker. Het is een beetje als het verhaal van de Antwerpse en Brusselse houding in die periode tegenover de door Duitsland bevolen razzia’s in die steden tegen joden.

De Antwerpse politie met burgemeester Leo Delwaide gehoorzaamde de nazi’ en deed flink mee, de Brusselse autoriteiten weigerden. Vorig jaar werd het Leo Delwaidedok in de haven wel om die reden een nieuwe naam en werd het het Bevrijdingsdok. Een meer dan juiste beslissing.

Voor velen hadden er toen minder joden vermoord geweest moesten joodse notabelen en organisaties geweigerd hebben om mee te werken aan de plannen van Hitler. Sommigen van die joodse collaborateurs overkwam het trouwens slecht. Ook zij kregen toen iedereen al weggevoerd was ook een ticket enkele reis nach osten. Löwenherz werkte mee, overleefde de Holocaust en verdiende er zo te zien nog aan.

Löwenherz en Bienenfeld werden in augustus 1945 door de Sovjets die Wenen toen bezetten dan ook gearresteerd omdat ze niet alleen met de Gestapo meewerkten aan de Holocaust maar er zich ook mee hadden verrijkt. (2) Het Jewish Telegraphic Agency schreef het jaar nadien dan weer dat ze door een joodse jury werden vrijgesproken en er zelfs lof van kregen voor hun wat men ‘heroïsch’ gedrag noemde. (3) (4)

Overal actief

In een derde deel van zijn boek schetst hij een beeld van de rol van de Mossad, de immer actieve joodse buitenlandse veiligheidsdienst, bij een serie politieke gebeurtenissen. Dat die wereldwijd overal aanwezig is en achter de schermen – het is een veiligheidsdienst – een centrale rol speelt is geweten.

DSC_0311

Jacques Monsieur afkomstig uit Lot bij Halle werkte zoals hij aan het gerecht toegaf als wapenhandelaar jarenlang voor de Mossad.

Zo is het geweten dat de Lotse wapenhandelaar Jacques Monsieur zoals hij zelf toegaf voor de Mossad werkte en dat hetzelfde bijna zeker waar is voor de Belgische Marokkaan Abdelkader Belliraj, de man die enkele maanden voor de aanslagen op het WTC in New York een privégesprek had met Osama Bin Laden.

Het zijn onze voornaamste gekende spionnen van na WO II. Belliraj zette nadien in Marokko zelfs een terreurgroep op met hem als wapenleverancier. Hij kreeg hiervoor in Marokko levenslang.

De zaak is dat die organisatie zoals alle andere in haar genre onzichtbaar opereert. Je bent lid van een actiegroep rond bijvoorbeeld Palestina en je kan bijna zeker zijn dat een lid ervan ook werkt voor de Mossad. En je weet het niet. En twijfel niet, al die Syrische terreurgroepen hebben meerder spionnen in hun gelederen.

En behoudens de in Brussel in 1990 vermoorde wapenexpert Gerald Bull weten we niets van politieke moorden door die organisatie in België. En die moord blijft jaren later ook nog steeds in de dichte mist gehuld.

Jorg Haider

Als deels Oostenrijker volgt hij natuurlijk de tribulaties rond de dood van Jorg Haider, de politicus en demagoog die ooit de Oostenrijkse Vrijheidspartij groot maakte en op 11 oktober 2008 officieel omkwam bij een verkeersongeval. “Klopt niet, hij werd door de Mossad vermoord”, stelt Friedman.

Probleem hier is dat hij geen bewijzen aanbrengt voor die zware beschuldigingen. Het kan nooit worden uitgesloten maar zeker is dat hij die nacht op die weg waar 70km mocht worden gereden hij in een bocht een groot pak sneller reed. De toestand van zijn zware auto op de plek van het ongeluk toont dat aan. Ook stelde de politie en een getuige dat hij stomdronken was en bijna 2 promille aan alcohol in zijn bloed had.

Dat de Mossad de FPÖ had weten te infiltreren is zeker en de naam van de infiltrant is ook gekend: Peter Sichrovsky, voorheen de secretaris-generaal van de partij. Maar was hij de enige? We weten het uiteraard niet.

En dan is er de Israëlische krant Maariv die de dag van de dood van Haïder al kopt dat de Mossad hem had vermoord. Met verder ook nog de Israëlische zakenman Chaim Sharvit en Peter Linduska die de beveiliging van de FPÖ regelde en eveneens voor de Mossad zouden gewerkt hebben.

Josef Löwenherz IKG met Adolf Eichman - Maart 1938

Onmiddellijk na de verovering van Oostenrijk zette Adolf Eichmann Josef Löwenherz aan het hoofd van de IKG, de officiële vertegenwoordiger van de Oostenrijkse joden. Was die misschien meegaander dan zijn voorganger? De foto is genomen op 18 maart 6 dagen na de Anschluss.

Voldoende materiaal voor een grondig onderzoek natuurlijk maar men kan er gif op nemen dat er geen onderzoek komt en als er een komt dit zo zal doodlopen. Een organisatie zoals de Mossad strooit met gemak zoveel valse sporen rond dat zelfs de meest getrainde speurneus er zijn weg in verliest.

Heinz-Christian Strache

Ook het verhaal over de Ibiza-video die de politieke kop heeft gekost van OFP partijleider Heinz-Christian Strache en de val van de Oostenrijkse regering. Het was het politiek einde van Strache. De Ibiza-video was een poging tot corruptie die echter stiekem werd gefilmd en als de tijd kwam ook werd gelekt. Het zorgde op 22 mei 2019 voor de val van de regering Sebastian Kurz waarin hij vice-kanselier was.

Friedman noemt hierbij de Israëlische meesterspion Rafi Eitan, de man die o.m. betrokken was bij de ontvoering van Adolf Eichmann. En die had inderdaad goede contacten met Strache maar was – hij stierf vorig jaar – als zakenman ook betrokken bij activiteiten op Cuba. Dat soort lieden werkt nu eenmaal met meerdere agenda’s gelijktijdig. Zeker is dat men Strache via die ontmoeting op Ibiza chanteerbaar wou maken.

Maar er is hier nog heel veel onduidelijk. Wie was die zogenaamde dochter van een niet-geïdentificeerde Russische oligarch? Was het de Mossad? Het zou heel goed kunnen zijn maar ook hier – en dat is geen verrassing – zijn er alleen vermoedens. De Mossad zijn professionals en werken in het donker.

Duidelijk is dat iemand de regering Sebastian Kurz ten val wou brengen. Maar wie en waarom? We weten het niet en kunnen dus alleen maar gissen. Kurz regeert er nu met de Groenen. Maar die laatsten zullen het zeker niet gedaan hebben.

Filip Dewinter

Trekt hij soms zonder veel bewijs al te gemakkelijk conclusies – misschien heeft hij die bewijzen maar toont ze niet – dan is het laatste stuk over Filip Dewinter, Pim Fortuyn en Theo van Gogh ronduit slecht. Hij had het veel beter weggelaten. Zo stelt hij dat het cordon sanitaire uniek is voor België. Dat klopt niet want het is ook van toepassing in Frankrijk en Duitsland.

Nazi medaille bezoek Palestina - Leoold Edler von Middlestein - 1933

In 1933 kort na het aantreden van Adolf Hitler trok Leopold Edler von Middlestein, toen bij de SS hoofdverantwoordelijke voor het jodenvraagstuk, op uitnodiging van het joods zionistisch comité voor Palestina naar Palestina op bezoek. Hij schreef er een serie verhalen over in het blad Der Angriff (Aanval), de Berlijnse avondkrant van propagandachef Joseph Goebbels. De medaille is gemaakt ter herinnering aan dat bezoek. Zionisten waren heus niet vies van Hitler toen. Iets voor een debat in de Dossinkazerne?

Het is niet het gevolg van Israëlische trucs maar van de walg van politici en een breed publiek tegen het discours toen van het Vlaams Blok, nu Vlaams Belang. Een partij die een belangrijk deel van de bevolking wou uitsluiten, hen criminaliseerde en waarvan er een serieus aantal zelfs sympathiseren met het fascisme. Ze hoort niet thuis aan een bestuurstafel.

Dat een man als Dries Van Langenhove nu dankzij het Vlaams Belang in het parlement zit maakt dat nog duidelijker. Het heeft niets met Israël of wat dan ook te maken. Het is een kwestie van fatsoen tegenover de medeburgers. Zelfs al stemt een groot aantal mensen voor die partij.

En inderdaad kreeg Dewinter in het verleden al een pak doodsbedreigingen maar hij is verre van de enige in dit land. Ook hier kwamen er al drie toe. Maar als je massa’s mensen zit te beledigen dan wekt dat geen verbazing. Zijn manier om aan politiek te doen lokt het uit. En wie weet is dat ook zijn bedoeling wel.

En uiteraard zijn er niet de minste aanwijzingen dat de moorden op Pim Fortuyn en Theo Van Gogh ook maar iets met Israël te maken hebben. Het stoort in dit boek dat zo zelfs een deel van zijn waarde verliest. Spijtig. En ho ja Marine Le Pen en Geert Wilders staan met hun foto wel op de cover maar over hun geen woord in het boek.

Willy Van Damme

1) Moishe Friedman, 2019, ‘Mossad operaties en politieke aanslagen in Europa’, 127 pagina’s, 18 euro. Eigen uitgave en te verkrijgen via obrrabbiner.friedman@gmail.com.

Het boek is blijkbaar een hit in Oostenrijk waar zeer dubieuze figuren als Haider en Strache van de OFP nu eenmaal veelvuldig over de lippen gaan.

2) The Jewish Floridian, 10 augustus 1945, ‘Gives reason for arrest in Vienna of two leaders’. Jewish Telegraphic Agency. https://ufdc.ufl.edu/AA00010090/00914

3) Jewish Telegraphic Agency, 24 september 1946, Löwenherz Cleared by Investigating Committee; Conduct Found “beyond Reproach”.  https://www.jta.org/1946/09/24/archive/lowenherz-cleared-by-investigating-committee-conduct-found-beyond-reproach

Het onderzoekscomité bestond uit de Association of Austrian Jewish Refugees in Great Britain, the Alumni Association of Zionist Fraternities of Austrian Universities, and the Jacob Ehrlich Society in London.

Wat de waarde van hun onderzoek was is natuurlijk een goede vraag. Dit comité was vooral het werk van Wilhelm Bienenfeld, de rechterhand van Löwenherz en hoofd van het technisch departement van de IKG toen. Bienenfeld was ook lid van het Joods Wereldcongres en dus erg invloedrijk. De uitkomst stond dan ook al vast. Men koos ook bewust voor Londen en niet New York. Bovendien zijn zowat alle documenten hierover nadien verdwenen.

Of alle Oostenrijkse joden en hun overlevende naaste familieleden zich bij deze visie konden aansluiten is een even goede vraag. Over de winst die Löwenherz en het IKG dankzij de Holocaust maakte zweeg men blijkbaar heel zedig.

4) Meer gedetailleerde informatie over wat er na de oorlog met Josef Löwenherz gebeurde is te vinden in het boek ‘Jewish Honour Courts’ van Laura Jackusch en Gabriel N. Finder in 2015 uitgegeven bij Wayne State University Press in Detroit.  https://books.google.be/books?id=PlRQCgAAQBAJ&pg=PA172&lpg=PA172&dq=Aufbau+Josef+Lowenherz&source=bl&ots=eAy4290GpS&sig=ACfU3U1v0_EUG00b9RHj_FBREyBZ9Dbgcw&hl=nl&sa=X&ved=2ahUKEwiQlvCf2qjoAhVChqQKHWeLC3EQ6AEwDHoECAgQAQ#v=onepage&q=Aufbau%20Josef%20Lowenherz&f=false

Op zeker ogenblik ontkende Löwenherz, een zionist, en zijn vrienden dat hij ooit gecollaboreerd had en bij de Duitsers zelfs gesmeekt had om afgevoerd te worden naar Theresienstadt, een concentratiekamp voor joodse notabelen. Toen de joodse overlevenden van de holocaust naar Oostenrijk terugkeerden waren velen van hen dan ook woedend op de IKG en zeker op Löwenherz en Bienenfeld.

Hij werd door de toenmalige Oostenrijkse overheid aangeklaagd maar stierf ongestraft bij zijn kinderen in de VS. Benzion Lazar, zijn voornaamste criticus binnen het Weense jodendom werd binnen de IKG uitgerangeerd. Jozef Löwenherz stierf in 1960 in New York en verbleef in 1945 onder de Sovjetbezetting in Tsjechoslowakije drie maanden in een cel.

Verdere informatie kun je ook nog vinden bij Ilana Fritz Offenberger, The Jews of Nazi Vienna, 1938-1945, Rescue and destruction’, Palgrave MacMillan, Dartmouth, VS. 2018. https://books.google.be/books?id=ATLbDgAAQBAJ&pg=PA282&lpg=PA282&dq=%22Wilhelm+Bienenfeld%22&source=bl&ots=MAXeK59r6y&sig=ACfU3U3jLkJrmWi1rQo5fOn34frxdOyqBQ&hl=nl&sa=X&ved=2ahUKEwiF–Cr5qjoAhUQMewKHZltD2IQ6AEwAnoECAUQAQ#v=onepage&q=%22Wilhelm%20Bienenfeld%22&f=false

Syrië–illusies over een oplossing

Voor wie nog twijfelt over de positie van de Turkse president Recep Erdogan in het Syrische conflict lijkt alle twijfel nu wel helemaal weg. De ontmoeting van 5 maart in Moskou tussen de presidenten Vladimir Poetin en zijn Turkse ambtgenoot Erdogan kan alleen maar gezien worden als de ultieme vernedering voor Erdogan.

Wachten

Zo eiste Erdogan voordien met dreigende toon de terugtrekking van het Syrische leger tot de frontlijn van november 2019. En indien Syrië hieraan niet gehoorzaamde dan ging hij er zijn leger op af te sturen. In Moskou kreeg hij echter niets en moest hij zelfs de zeggenschap over de M4, die andere autoweg die loopt van de kust tot Aleppo en zo Irak deels afgeven.

Hij eiste de controle terug over een 2.000 km² van de 6.000 km² die de jihadisten voordien bezaten. Nu in Moskou moesten deze terreurgroepen zelfs het gebied ten zuiden van de M4 afgeven. Goed voor een 750 km².

Catharina de Grote met Turkse delegatie, Erdogan en Putin - Maart 2020

De laatste memorabele ontmoeting van Erdogan met Poetin. Rood omcirkelt is een standbeeld van tsarina Catharina II de Grote en op de schouw een beeld gemaakt ter herinnering van de zware Turkse nederlagen tijdens de Balkanoorlogen met o.m. Griekeland en Bulgarije. Het bezoek van Erdogan doet bijna denken aan de ontmoeting van de Duitse admiraal Karl Dönetz, opvolger van Hitler, met o.m. Dwight Eisenhower in 1945

En de M4 zou voortaan een neutrale zone worden met gezamenlijke patrouilles door beide legers. Eerder was dit in Astana en Sochi wel al afgesproken maar dat was via een – waardeloze – toezegging van Erdogan die beloofde het toen te gaan regelen. Nu zou Rusland dit opleggen! Een totaal ander verhaal.

Het is duidelijk dat men in Moskou de fratsen van de brullende Turkse president kotsbeu is en men nu overgaat tot dwingende maatregelen zodanig dat Turkije en haar jihadistische bondgenoten wel zouden moeten gehoorzamen. Lukt het nu niet dan komt de oorlog met al haar geweld terug. En ditmaal zal Rusland veel minder tolerant optreden tegen de Turkse militaire acties in Syrië. Dat lijkt zeker.

Tsarina Catharina II de Grote

Alleen al de wijze waarop men in Moskou de omvangrijke Turkse delegatie ontving spreekt boekdelen. Eerst liet men die grote groep twee minuten wachten voor men hen binnenliet. Waarbij Erdogan zich tijdens dat wachten dan maar moe op een stoel naast de deur neerzette. Een scene die men stiekem filmde en welke dan op de televisiezender Rusland 1 werd uitgezonden. Van een belediging gesproken.

Maar dat was nog niet voldoende want de Russische gasten hadden het interieur van de kamer waar de gesprekken plaats hadden ietwat aangepast aan de noden van het ogenblik. En ook dat was mooi in beeld gebracht.

Zo stond er op de schouw waarvoor beide presidenten zaten een beeld die de zware nederlaag herdacht van het Ottomaanse leger op de Balkan (1912-1913). En wat verder kon men dan een beeld zien van tsarina Catharina II de Grote, een van de belangrijkste Russische vorsten. Maar vooral de dame die twee succesvolle oorlogen tegen het Ottomaanse kalifaat (1768-1774 en 1787-1792) voerde en in 1783 de Krim inlijfde.

Erdogan en zijn gevolg die luidop droomden van een nieuw Ottomaans kalifaat moeten woedend geweest zijn en de boodschap zeker begrepen hebben. Maar na de vergeefse pogingen om bij de EU en de VS voor steun te bedelen had de regering Erdogan geen alternatief dan nederig te buigen voor de Russische dictaten.

Rusland is kwaad op Erdogan en zal immers nooit de steun vergeten die Turkije gaf aan de salafistische terreurgroep Hizb ut-Tahrir en de Krim Tartaren evenals de steun voor allerlei salafistische terreurgroepen uit de Kaukasus en Centraal Azië. De Russische rekeningen lopen in Ankara binnen.

Turkse en Russische militairen - Maart 2020

Boven Turkse topofficieren en beneden hun Russische tegenhangers. Deze collage is nep maar toont perfect wat er in die relatie aan de hand is.  Bovenaan tweede van links is de Turkse stafchef en minister van Defensie Hulusi Akar die recent nog op Twitter droomde van een nieuw Ottomaans rijk.

Ook de steun voor Oekraïne, Georgië en Azerbeidzjan zit in die categorie. Het Turkse irredentisme botst frontaal met wat Rusland wil. Wat bovendien ook de visie is van zowel China, Iran als de EU. Turkije wil grote jongen spelen maar is daarvoor véél te klein.

M4 als geschenk

En dus kreeg Syrië de M4 van een zwakke geïsoleerde Erdogan ten geschenke. Naast de autoweg M5 is dit op dit ogenblik het voornaamste doelwit van het Syrische leger. Het is duidelijk dat het nu voorbije offensief van Damascus vooral de toestand in Aleppo betrof.

Het is de economische hoofdstad van het land en die kracht is essentieel voor de wederopbouw die al volop bezig is. Pas daarna komt de laatste en finale fase van het Syrische offensief, de aanval op de provinciehoofdstad Idlib en de omliggende steden en dorpen. En er is niets dat Syrië daar kan van weerhouden.

Gebleken is immers dat de combinatie van het Syrische leger en de capaciteiten van Rusland elke Turkse aanval kan afslaan. En een oorlog met Rusland en Iran – bij de Turkse aanval op het Syrische leger kwamen ook Iraanse militairen om – kan Turkije missen als kiespijn.

Meral Aksener

Meral Aksener, voorzitter van de Iyi Party (Goed Partij), ook wel eens omschreven als de ijzeren dame van de Turkse politiek, maakte in het parlement brandhout van het beleid van Erdogan wat betreft Syrië en Rusland. Ze was voorheen lid van de ultra-nationalistische regeringspartij MHP en vice-voorzitter van het Turks parlement.

Uitgespeeld

Bovendien is de populariteit van Erdogan, mede door de slechtere economische prestaties van het land, dalend. Vele jongeren blijken ook zijn politieke islam niet te lusten. Zowat iedere Turk moet verder gezien hebben hoe Erdogan bij Poetin een lesje in realiteitszin kreeg en uit Moskou zelfs niet met lege handen terugkwam maar strategisch gebied moest opgeven. Erger kan moeilijk.

Meral Aksener, leidster van de mede door haar opgericht oppositionele IYI partij een afsplitsing van de ultra-nationalistische MHP en gewezen ondervoorzitster van het parlement, viel Erdogan over de zaak dan ook frontaal aan. (1) Ze zag haar kansen schoon. De nederlaag van Erdogan en zijn AKP kon men nog onmogelijk verbergen.

Wel was er dinsdag op vraag van Erdogan een nieuwe ontmoeting ditmaal via een videoconferentie met Angela Merkel, Emmanuel Macron en Boris Johnson. Het werd opnieuw niets. Er kwam zelfs niet eens een gezamenlijk verklaring en bovendien werd  er amper ruchtbaarheid aan gegeven. Erdogan moet wel zeer erg radeloos zijn.

Het is ook opvallend dat er geen verhalen in de pers meer verschijnen over vluchtelingen die de grenzen van Griekenland en Bulgarije bestormen. Blijkbaar hebben de Turkse bussen ze allen teruggebracht naar waar ze voorheen verbleven? Ook dit was een totale mislukking en stelde Erdogan eveneens voor schut als een schaamteloze politicus. De Turkse kalief naakt.

Erdogan en ISIS

En bij de NAVO moet hij zeker niet gaan aankloppen. Zo beschuldigde de Franse president Emmanuel Macron er op de Londense topbijeenkomst van de NAVO van 10 december 2019 Turkije ervan om ISIS te steunen o.m. door zijn grenzen open te zetten voor ISIS. Een uitlating die men uiteraard bewust liet lekken. (2)

En in de VS is er zoals al jaren intern in het Witte Huis ruzie over de kwestie Syrië. Met Buitenlandse Zaken die onder leiding van minister Mike Pompeo en James Jeffrey, zijn speciale gezant voor Syrië, wel horen hebben naar de verlangens van Erdogan maar elders in Washington geen enkel luisterend oor lijken te vinden.

Jeffrey was van 2008 tot 2010 ambassadeur in Turkije en verhuisde nadien naar Bagdad. De man zat dus mee aan het stuur bij het begin van de Syrische oorlog in 2011. Het probleem hier is echter opnieuw de Koerdische problematiek die voor Israël van groot belang is.

Turkije steunen en gelijktijdig de Koerden helpen is onmogelijk. Het is trouwens geen toeval dat de PKK/YPG en Damascus terug vriendelijker zijn voor elkaar. Bij de PKK/YPG ziet men nu eenmaal ook wel de Amerikaanse demarches en hun fundamentele onbetrouwbaarheid.

Idlib - Bufferzone M4 - Akkoord Rusland-Turkije - 5 maart 2020

Het blauwe gebied is de corridor rond de autoweg komende van de havens van Tartoes en Latakia aan de Middellandse Zee. Deze loopt naar Aleppo en zo naar de oostelijke provincie Hasaka en naar Irak. Ook het nu nog door die terreurgroepen bezette deel van de provincie Idlib onderaan die corridor moet overgedragen worden aan Syrië. Het Syrisch leger staat daarmee dan ook aan de poorten van de stad Jisr al Shughour, een belangrijk knooppunt in de provincie met voor de oorlog een 45.000 inwoners. Deze ligt naast de M4 maar ten noorden ervan en is het bolwerk van de Chinees Oeigoerse Turkestan Islamic Party. In China staat de champagne al koud.

Het is trouwens ook opvallend dat vele toplui van ISIS nadien opdoken in het grensgebied van Syrië met Turkije of in Turkije zelf. Naast dan veel gewone leden van die terreurgroep die er meevechten tegen het Syrische leger. Zo werd de kalief van ISIS Aboe Bakr al Baghdadi door de VS ontdekt vlakbij de Turkse grens in de provincie Idlib .

En een van zijn echtgenotes Asma Fawzy Muhammed al Dulaimi (Qubayshi) leeft samen met tien van haar familieleden en kennissen ook in Turkije nabij de Syrische grens. (2) Na de vermeende moord op Baghdadi werd dit door Erdogan in november 2019 totaal verassend openbaar gemaakt. Ze zouden volgens Turkije gearresteerd zijn.

Ook Aboe Hassen al Muhajir, de zogenaamde opvolger van Baghdadi, werd pal aan de Turkse grens bij de door Turkije de facto geannexeerde stad Jarabloes ontdekt en naar de VS stelde door hen vermoord.

Hetzelfde verhaal met de door de Irakezen gearresteerde Hamid Shakir Saba’ al Badri, kozijn van Baghdadi en de vermeende hoofdinkoper van ISIS. Hij werd opgepakt bij de stad Kirkuk op zijn terugreis van Turkije.

In een rapport van 18 november 2019 van het Office of Foreign Assets Control van het Amerikaanse ministerie van Financiën wordt Turkije verder omschreven als het transitland via welke ISIS zich weet te bevoorraden. Ook dit werd openbaar gemaakt.

naamloos

Aboe Bakr al Baghdadi woonde volgens de VS in de provincie Idlib pal aan de Turkse grens. Een van zijn echtgenotes verbleef met een aantal gezinsleden aan de overkant van de grens in Turkije waarbij het onduidelijk is of ze nu al of niet in de gevangenis zit. De nummer twee van ISIS verbleef vlakbij de Syrische stad Jarabloes nabij Turkije terwijl de hoofdinkoper van ISIS volgens de Iraakse politie recent werd gearresteerd bij zijn terugkeer uit Turkije. Veel leden van ISIS vechten dan ook in de provincie Idlib zij aan zij met het Turkse leger en al Qaeda.

Waarbij men wijst naar de broers Ahmet en Ismail Bayaltu die familie zijn van Mustafa Bayaltu, die gelinkt is aan de regeringspartij AKP. Ook vallen in dat rapport de namen van Turkse bedrijven zoals de Al Khalida Exchange die door ISIS zou gebruikt worden voor haar geldtransacties. (2)

Een familiezaak

En uiteraard is de vroegere oliehandel tussen ISIS en Turkije een opvallend element uit het recente verleden. Toen ISIS die olievelden veroverde kreeg, en dit zonder openbare aanbesteding, een firma van Berat Albayrak van de regering Erdogan het monopolie over die handel.

En die is gehuwd met Esra Erdogan, dochter van…, en is bovendien minister van Financiën in de huidige regering. Daarbij speelde de Maltese transporteur BMZ volgens persberichten een sleutelrol in het op de markt brengen van die olie in onder meer …. het Franrijk van Emmanuel Macron.

En een aandeelhouder, goed voor een derde, van BMZ blijkt Bilal Erdogan te zijn, de zoon van…. De verkoop van de olie van ISIS was dus blijkbaar een familiezaak voor Recep Erdogan.

Natuurlijk zijn de beschuldigingen vanuit de VS en Frankrijk tegen Erdogan zowat het toppunt van hypocrisie. Uiteindelijk waren het zij die, samen dan met Turkije, ISIS groot maakten en aandrongen om Irak binnen te vallen. En recent leverde de VS zelfs Servische mortieren aan ISIS in Jemen. Zoals België via de Verenigde Arabische Emiraten wapens leverde aan al Qaeda in Jemen.

Geen gezamenlijke patrouille 

Ondertussen lijkt zoals te verwachten het akkoord tussen Rusland en Turkije nergens te geraken. Een poging van een colonne Turkse tanks en pantserwagens om zich een weg te banen langsheen de M4 om dan met Rusland een patrouille te vormen viel in het water.

M4 Idlib - put in weg - johadisten - 16 maart 2020

Kleine groepen betogers verhinderden dat op 15 maart de eerste Turks-Russische patrouille langs de M4 tot stand kon komen. Nadien werden er op verscheidene plaatsen aarden bermen opgericht op die M4. Bij die betogers ook enkele in nikab geklede dames. Het is dan ook het gebied van het (sic) Vrij Syrische Leger.

Jihadistische groepen betogers van een 200 à 300 man – naar verluidt zelfs betaald door Hayat Tahrir al Sham (3) – versperden er bij de stad Ariha de weg en gooiden zelfs met stenen naar die Turkse militaire colonne.

Waarna men in Moskou stelde nog eventjes geduld te hebben. Maar voor hoelang? Daarbij werd volgens berichten uit Moskou 31 maart als finale datum gegeven. Jihadisten loofden intussen zelfs een beloning uit aan iedereen die een Russisch journalist dood of gevangen neemt. Anderen beloofden dan weer een spelletje koppensnellen.

Maar wie de kaart bekijkt ziet niet alleen dat die jihadisten 750 km² moeten afstaan – gebied waarvoor ze toch vochten – maar ook een grote stad als Ariha met normaal een 55.000 inwoners en ook het bergstadje Kabani waar het Syrische al zeker een jaar de tanden op stuk bijt. Het lijkt bijna onneembaar en kijkt uit op de vlakte van Al Ghaab en zo de stad Jisr al Shughour. Dat moeten opgeven is meer dan een bittere pil slikken.

Het moet nu toch voor iedereen duidelijk zijn dat onderhandelen met die groepen totaal zinloos is. Men kan evengoed met een muur onderhandelen. De Chinese leider Mao Zedong, en voor hem honderden anderen, wist het al: De macht komt uit de loop van het geweer. En dus komt nu de bevrijding van de M4 eraan en nadien in een laatste fase de bevrijding van de stad Idlib. Het is alleen nog wachten op de datum.

Trouwens aan de grenspost nabij Bab al Haw en de stad Sarmada zijn er volgens de nieuwssite Al Masdar, die pro de regering is, en dat Syrisch Observatorium voor de Mensenrechten, gelieerd aan de Moslimbroeders, gevechten uitgebroken tussen de lokale bevolking en Hayat Tahrir al Sham. Waarbij betogers zich volgens die berichten vooral keerden tegen de Turkse politiek. (3)

Willy Van Damme

1) Al Monitor, 11 maart 2020, Semih Idiz , ‘Erdogan’s war in Idlib faces uphill battle on the home front’. https://www.al-monitor.com/pulse/originals/2020/03/turkey-syria-russia-erdogan-face-uphill-battle-on-home-front.html#ixzz6H2smT6v8’.

Al Monitor is een in de VS gebaseerde website die zich specialiseert in nieuws over het Midden-Oosten en in 2012 werd opgericht toen de zogenaamde Arabische Lente op haar hoogtepunt was.

2) The Investigative Journal, 6 maart 2020, Ahmet S. Yayala, ‘Try Erdogan at the International Criminal Court for enabling ISIS’. https://investigativejournal.org/try-erdogan-at-the-international-criminal-court-for-enabling-isis/

Ahmet S. Ayala was van 2010 tot 2013 hoofd van de antiterreureenheid van de Turkse politie voor de regio rond de stad Sanliurfa, een miljoenenstad nabij de Syrische grens. Hij vluchtte naar de VS waar hij duidelijk goede contacten heeft.

3) Syrian Observatory for Human Rights, 15 maart 2020, ‘HTS funds M4 road’s protests after earlier violent repression of the border demonstrations’. http://www.syriahr.com/en/?p=157355.

Dit is een mediatak van de Syrische Moslimbroeders die bijna zeker nauw samenwerkt met de Britse veiligheidsdienst MI6. Het is officieel een eenmansoperatie van een zekere Osama Soeleiman, beter gekend als Rami Abdulrahman. Deze werkt vanuit het Britse Coventry en blijkt soms heel goed ingelicht over de dagelijks tientallen gevechten en incidenten. Een taak die teveel is voor een man en zelfs voor een team.

Big Brother in Israël en elders

Dat de digitalisering van vooral de communicatie voor vele zaken een zegen is kan niet worden betwist. Er is echter een schaduwzijde aan dit fenomeen dat weinig belicht wordt of waarbij men zelden of nooit kijkt naar de consequenties.

Zo heeft de Shin Bet, de binnenlandse veiligheidsdienst, vorige week op bevel van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu de opdracht gekregen om wegens de coronacrisis de data van miljoenen gsm’s te traceren op het vlak van de bezitter en gebruiker en waar en wanneer hij ergens gaat of staat. (1)

Officieel is het om de problemen rond het coronavirus beter te bestrijden en zou dat alleen maar voor beperkte tijd gelden. Maar men ziet onmiddellijk wat hier aan de hand is. Het betekent dat de Shin Bet, en vermoedelijk ook zo alle veiligheidsdiensten wereldwijd met een voldoende professionele werking, in staat zijn de bewegingen van alle inwoners, en wie weet die van andere landen, in kaart te brengen.

1

De Israëlische premier Benjamin Netanyahu wil weten waar alle Israëlisch gaan en staan. Om het coronavirus beter te bestrijden zegt hij. Volgens het Israëlisch gerecht is hij een crimineel. En niet alleen volgens het Israëlisch gerecht trouwens. Met als vraag: Hoeveel gegevens verzamelde de Mossad al in België?

Bovendien is er het digitale betalingsverkeer en winkelen via het internet. En dan zijn er op de markt ook al luidsprekers en televisietoestellen te koop die aan of niet alle geluiden en beelden in de kamer registreren. En waarom maakt bijvoorbeeld Samsung dergelijke televisietoestellen? Om een betere beeldkwaliteit te krijgen misschien? 

Het invoeren van een totalitaire staat die alle woorden en daden van zijn inwoners zo kan registreren en desnoods ingrijpen is geen onmogelijkheid meer. Het is in wezen alleen nog wachten op de politieke wil van de overheid om dat te realiseren. Technisch staat alles klaar. En wie gaat dat verhinderen? De media of ngo’s als Human Rights Watch? Kom nou. Die eten allen uit de hand van diezelfde overheid.

Willy Van Damme

1) The Financial Times, 18 maart 2020, Mehul Srivastava, ‘Netanhyahu enlists Israeli intelligence to keep track of sufferers’.

Daarvoor mocht Shin Bet dat alleen doen in het kader van terreuraanslagen en de nationale veiligheid. Maar kan iemand voor dat begrip een goede en sluitende definitie geven?

Gazettepraat bij De Morgen

Een krant kan best grappig zijn en bewijzen dat het begrip ‘gazettepraat’ reëel is. Dat toont De Morgen deze ochtend nog maar eens. Eerst krijgen wij op pagina 16 een als interview verpakte vrije tribune van Bruno Struys (Je weet niet of er burgers geraakt zijn) met de Belgische luchtmachtcommandant Frederik Vansina waarin die het optreden van de NAVO vergelijkt met dat van ‘het Syrische regime en Rusland’

Zo zegt hij: “… hoe het Syrische regime en Rusland daar opereren. Dat is een ander paar mouwen. Kijk maar naar de beelden van Homs en Aleppo. Dat ziet er uit als Ieper na Wereldoorlog 1 en daar heeft de coalitie niets mee te maken.’

Op pagina 18 en 19 stelt Ana van Es echter (Langzaam kleurt Mosoel weer beige) in een reportage over de Iraakse stad Mosoel: “… wijst een man…. vanaf zijn dak naar de zee van puin om hem heen….. Weinig steden zijn sinds 1945 zo door oorlog verwoest als Mosoel dat 1,5 miljoen inwoners had…… De verwoesting van Mosoel is niet alleen het werk van IS, maar vooral te wijten aan westerse bombardementen.”

Wat zal het dan zijn? Bruno Struys of Ana van Es?

Uiteraard verzwijgt De Morgen al jaren dat IS en Al Qaeda vanuit het Westen wapens krijgen toegestopt. Zo schiet al Qaeda in Jemen met Minimi’s van FN die het via de Verenigde Arabische Emiraten van België krijgt. Met ISIS in Jemen die van de VS vanuit Servië tientallen tonnen mortieren kreeg. Allemaal netjes gedocumenteerd. Eens vragen aan Vansina?

Willy Van Damme

Lezersbrief naar aanleiding van een interview van Bruno Struys met de Belgische luchtmachtcommandant, die nog maar eens toont hoe voorbeeldig de NAVO kan zijn, en de reportage van Ana van Es in diezelfde krant over de moeilijke heropbouw van Mosoel. Het contrast kan moeilijk groter zijn. Bij die vernieling van Mosoel zijn dus geen burgers gedood of het was per ongeluk… toch als we onze luchtmachtcommandant moeten geloven.

Shami Witness, Pieter Van Ostaeyen en de experts

Dat het met Syriëspecialisten zeer pover gesteld is is geweten. Het verhaal van tweeter Shami Witness (1) toont echter de diepste diepten waarin deze ‘specialisten’ zitten. Shami Witness (wat zoveel betekent als Syrische Getuige) was een tweeter die in 2012 plots uit het niets opdook en al snel in het milieu van bepaalde Syriëkenners een grote notoriëteit kreeg.

Bellingcat supportert

In de media veel geciteerde en dus erg invloedrijke zogenaamde kenners waren erg nauw met hem, wisselden informatie uit en een ganse serie smiley’s.  Ze gaven hem zelfs info hoe hij zijn communicatie voor buitenstaanders moest geheimhouden en wat hij moest doen om critici van zich af te houden.

Shami Witness was DE bron voor hoe het gesteld was met die Syrische ‘rebellen’. Figuren als Eliot Higgins, de man van Bellingcat, Charles Lister, Wladimir Van Wilgenburg, Hassan Hassan (2), Michael Weiss, Syrian Danny, de Israëlische Elisabeth Tsurkov, Liz Sly van de Washington Post en Danny Gold hingen als het ware aan zijn lippen.

En dat zijn allen mensen wiens verhalen richtinggevend waren en nog zijn voor de klassieke media. Het was en is datgene wat men in de kranten en weekbladen de lezer steevast voorschotelt.

Shami Witness - Twitter beeld

Zo presenteerde Shami Witness, alias Mehdi Masrour Biswas, zich op Twitter. Een supporter en rekruteerder van ISIS die veel fans had bij de zogenaamde Syriëspecialisten waaronder Eliot Higgins van Bellingcat en de Belg Pieter van Ostaeyen.

Wat zij schreven was datgene wat massa’s mensen in het Westen dan ook voor waar aannamen. Dit aan zijn kant krijgen is essentieel om die oorlog aan het grote publiek te verkopen als zijnde een vrijheidsstrijd.

Niemand wist wie hij was

Shami Witness verscheen op het toneel in 2012 en wat zijn ware identiteit was wist niemand van zijn volgers. Hij kon immers, stel je voor, een medewerker van de CIA of de Mossad zijn die vanuit een kantoortje in Langley in de VS of vanuit Israël onzin en smeerlapperij zat te verkopen.

Het was een pseudoniem die verslag uitbracht van wat hij beweerde een relaas over de oorlog in Syrië en die jihadisten te zijn. Waar of niet waar dus. Maar geen zorg, als een soort van fanclub volgden ze de avonturen van de man op de voet en namen zijn verhalen voor werkelijkheid aan.

Dat hij de stichting van de Islamitische Staat op Twitter applaudisseerde en walgelijke opmerkingen maakte over o.m. vrouwelijke strijders van de PKK/YPG/SDF was al die jaren voor figuren als Eliot Higgins geen probleem.

Shami Witness - Aangeprezen door Eliot Higgins

Hier maakt Eliot Higgins reclame voor Shami Witness. Het is 20 september 2013 toen al Qaeda in Irak begon in twee te splitsen met Aboe Mohammed al Jolani en zijn Jabhat al Nusra/Hayat Tahrir al Sham (al Qaeda) en ISIS onder Abu Bakr al Baghdadi die beiden de Syrische oliebronnen wilden bemachtigen. Dat men via het internet vlot kon ontdekken wie Shami Witness echt was lukte hier niet. Dat lukt bij de door de VS gesponsorde onderzoeker Bellingcat alleen voor Russen.

Zo was het verschijnen van ISIS en de Islamitische Staat eind 2013 voor hem een goede zaak. Het was niet het minste probleem, de smiley’s van zijn fanclub bleven maar komen. Voor een Eliot Higgins en andere ‘specialisten’ was hij de beste bron mogelijk over het Syrische jihadisme.

Volgens een studie uit 2014 van The International Center for the Study of Radicalisation and Political Violence, King’s College Londen was Shami Witness zelfs de meest gevolgde twitteraccount over het jihadisme. (3)

Een rekruteerder van ISIS

Tot men eind 2014 bij de Britse televisiezender Channel 4 (4) zijn identiteit gedeeltelijk onthulde en daarbij stelde dat hij niet alleen een propagandist van ISIS was maar zelfs een professioneel rekruteerder. Plots viel zijn Twitteraccount weg en al snel volgde ook zijn arrestatie door de Indische politie op verdenking van zijn betrokkenheid bij terreuraanslagen.

Shami Witness - blijdschap over Islamic-State-Khilafa-tweets

Dit dateert van kort na het uitroepen van het kalifaat door Aboe Bakr al Baghdadi in juni 2014 en laat over zijn visie in deze kwestie weinig twijfel bestaan.

Het ging om Mehdi Masrour Biswas uit Bangalore, een marketeer werkende bij een Indisch conglomeraat die onder zijn eigen naam ook op Facebook actief was en zich daar onder meer uitsprak tegen bijvoorbeeld verkrachtingen. De man kende ook geen woord Arabisch.

Achteraf bleek de man immers betrokken bij de rekrutering van een serie terroristen waarbij o.m. de Indische Syriëstrijder Areef Majif. Ook twee van de daders van de door ISIS opgeëiste aanslag van 1 juli 2016 op de Holey Artisan Café in Dhakka, de hoofdstad van Bangladesh waren fans.

Hierbij kwamen 23 mensen om het leven waaronder vooral Italianen en Japanners. De acht daders, lid van de aan ISIS gelieerde Jamaat ul Mujahideen, kregen nadien allen de doodstraf. Het was de grootste terreuraanslag uit de geschiedenis van Bangladesh. (5)

En toen hij nog vrolijk communiceerde met Eliot Higgins en de andere leden van het vriendenclubje toonde hij hen filmpjes van onder andere de onthoofding van de Amerikaanse hulpverlener Peter Kassig en de afslachting van groepen Syrische soldaten. Ook de zelfmoordaanslag van de Britse jihadist Iftikhar Jaman zorgde voor veel lof bij Shami Witness.

Waarom?

Shami Witness - Pieter Van Ostaeyen - Twitter

Bij Pieter Van Ostaeyen kon er zelfs een smiley richting Shami Witness af. Hoe verzamelt een ‘expert’ nu eenmaal goede betrouwbare informatie. In Juli 2013 hadden al Qaeda en andere terreurgroepen de Syrische olievelden veroverd en dus was er veel geld.

De zaak roept natuurlijk vragen op. Waarom start een man die marketeer is bij een groot bedrijf plots op het internet anoniem een totaal verschillend tweede leven? Want de maatschappelijke visie die hij toonde op zijn Facebookpagina stond haaks op zijn beweringen als Shami Witness.

Werd hij gevraagd dat te doen? Was het zijn eigen initiatief? En behoudens met de gekende figuren als Eliot Higgins waren er nog andere krachten achter de schermen die hem steunden en eventueel manipuleerden?

Toppunt van de activiteiten van dit clubje was mogelijks toen een zekere Aymen al Tamimi serieuze opmerkingen maakte bij een artikel van Michael Weiss. Die laatste had geschreven dat Iran en ISIS in het geheim partners waren in Syrië.

Een idioot verhaal zoals er rond Syrië massa’s zijn. Waarna Weiss en anderen van dat clubje Tamimi en Joshua Landis, die rond Syrië nauw samenwerken, frontaal begonnen aan te vallen.

Waarbij Landis zelfs racistische opmerkingen naar zijn hoofd kreeg omwille van het feit dat hij gehuwd is met een dame afkomstig uit een alawitisch milieu uit Syrië.

Landis neemt in het debat rond Syrië een middenpositie in door o.m. zware kritiek te leveren op het Amerikaans beleid en die jihadisten. Over de ware rol van de VS met steun aan ISIS en al Qaeda zwijgt hij echter.

Pieter Van Ostaeyen

Opvallend is natuurlijk de aanwezigheid in dit clubje van zogenaamde Syriëexperten van Pieter Van Ostaeyen. In België een van de meest gekende figuren als het over terreurgroepen en Syrië gaat.

Shami Witness - over zelfmoordterroristen.jpg

In de tweet rechts prijst hij zelfmoordterrorist Iftikhar Jaman die zoals hij het schrijft de daad bij het woord voegde door zichzelf in de lucht te blazen.

Zo schreef Van Ostaeyen in 2017 het boek ‘De staat van terreur – De jihadistenrevolutie’ (6), is lid van de Onderzoeksgroep Arabistiek van de KUL, verbonden aan de Gentse Universiteit en zogenaamd visiting fellow bij de European Foundation for Democracy.

Dit is een Brusselse studiedienst die stelt te werken rond de problematiek van radicalisering. Partner hier is onder meer de Trends Research and Advisory uit Aboe Dhabi in de Verenigde Arabische Emiraten. Dat is het land dat de minimi ’s van FN uit het Luiks doorsluist naar Al Qaeda in Jemen, de auteurs van de slachtpartij op Charlie Hebdo.

Pieter Van Ostaeyen publiceerde ook al bij de NAVO en de Amerikaanse Militaire Academie van West Point. Instellingen die perfect weten hoe jihadisme, al Qaeda, radicalisering en de terreur in Syrië werkt.

Dat Pieter Van Ostaeyen daarvoor werkt is eveneens merkwaardig gezien zijn goede relatie met terrorist Shami Witness. Maar door de aanwezigheid in deze club van de Verenigde Arabische Emiraten is dat ook weer geen verrassing. Bovendien is het geweten dat achter ISIS de VS staat. Als het hen past.

Hun vriend Bassam Ayachi

Opvallend bij Pieter Van Ostaeyen is ook het bij Bellingcat verschenen artikel van zijn hand over De Molenbeekse sjeik Bassam Ayachi, zowat de stichter van het Brusselse salafisme. (7)

Shami Witness - Twitter beeld over Koerdische vrouwen.jpg

Een tweet van Shami Witness tijdens de gevechten om de grensstad Ayn al Arab/Kobani vanaf september 2014 tussen ISIS en de PKK/YPG waarbij er sprake was dat ook vrouwen gingen meevechten. Hij lijkt er al op verlekkerd.

Voor hem en journalist Guy Van Vlierden van Het Laatste Nieuws was Bassam Ayachi geen echte terrorist maar een man met een wat eigenaardig gedachtengoed die echter niemand wou kwaad doen. Complete onzin natuurlijk. (8)

Ja hij had wel terroristenvrienden gehad en vocht in Syrië maar dat was meer symbolisch en bij de (sic) gematigde groep Suqour al Sham (De Valken van Syrië). En hij had toch tegen journaliste Joannie de Rijke in Knack gezegd dat hij tegen de komst naar Syrië van Europese Syriëstrijders was. En dat geloofden zij dus als de waarheid.

Het Franse gerecht dacht er echter anders over en arresteerde de man op 4 april 2018 – vijf dagen voor het publiceren van dit artikel – op verdenking van terrorisme en het helpen rekruteren van Syriëstrijders.

Hij zit nu al bijna 2 jaar in een Franse cel te wachten op zijn vonnis. Nadat hij al sinds 1996 in het vizier had gezeten van allerlei Europese politiediensten en ongemoeid werd gelaten. Wat bij iedereen normaal minstens vragen had moeten oproepen!

De Franse geheime dienst DGSE

Merkwaardig is wel dat zijn zoon Abdelrahman bij monde van zijn advocaat tijdens een van zijn processen verklaarde voor de Franse buitenlandse veiligheidsdienst DGSE te werken (9).

De zoveelste terrorist die blijkbaar voor een of andere spionagedienst van een westerse mogendheid werkte. Dit onder de Franse president Nicolas Sarkozy, zelf een politicus met joodse wortels die zo te horen een terrorist steunde die op het internet joden vergeleek met varkens!

Een jihadist die in beroep in Brussel wegens terrorisme rond Irak 4 jaar cel kreeg en via het internet erg vulgaire jodenhaat verspreidde. Hij sneuvelde in Syrië en zit dus nu bij zijn 70 of zo maagden te spelen. Twijfelachtig of dat al veel succes had.

Shami Witness-Joshua-Landis-twitter  - kopie

Als sneer naar Joshua Landis en zijn echtgenote kan dat tellen. Het toont wat die specialisten van dit genre zijn: vulgaire racisten. Joshua Landis is steeds kritisch blijven staan tegenover die jihadisten en dat nam men hem steeds erg kwalijk.

Merkwaardig is dat in een artikel van 28 februari 2020 in Het Laatste Nieuws Guy Van Vlierden nu plots een andere visie heeft over onze Molenbeekse sjeik Bassam Ayachi. De goeddoener is nu plots een monster geworden. Zo schreef Van Vlierden:

“En ook in de rangen van de door Turkije gesteunde rebellen zitten er heel wat dubieuze groepen. Suqour al Sham bijvoorbeeld, de militie waartoe Bassam Ayachi behoort, de beruchte Brusselse sjeik die decennialang als spilfiguur van het moslimextremisme in België Gold.” (10)

Het ganse verhaal rond Shami Witness toont nogmaals aan dat al die zogenaamde Syriëexperts voor geen haar te vertrouwen zijn, ISIS steunden en bovendien ook financiële connecties hebben met de tegen Syrië oorlogvoerende landen uit de NAVO en het Arabisch Schiereiland. En wiens brood men eet, diens woord men spreekt.

Willy Van Damme

1) The Gray Zone, 29 oktober 2018, Mark Ames, “ShamiWitness: How Bellingcat and neocons collaborated with ISIS’ most influential propagandist on Twitter”. https://thegrayzone.com/2018/10/29/shamiwitness-how-bellingcat-and-neocons-collaborated-with-the-most-influential-isis-propagandist-on-twitter/amp/?__twitter_impression=true

2) Hassan Hassan is een van de voornaamste publicisten en journalisten uit de Verenigde Arabische Emiraten en werkt nauw samen met Koert Debeuf – de vroegere woordvoerder van ex-premier Guy Verhofstadt (Open VLD) – in het Amerikaanse Tahrir Institute for Middle East Policy.

Wie dit financiert is onduidelijk daar deze instellingen gezien worden als vzw’s die werken voor goede doelen en daarom geen cijfermateriaal over hun inkomsten moeten publiek maken.

Maar gezien Hassan Hassan daar in Abu Dhabi een topman is lijkt het vermoeden dat de Verenigde Arabische Emiraten er een financier van is. Het land staat gekend als een der grootste sponsors van dat soort instellingen. Hij werkt ook voor allerlei Amerikaanse en Britse instellingen.

3) The International Centre for the Study of Radicalisation and political violence, King’s College Londen, 2014, Joseph A. Carter, Shiraz Maher en Peter R. Neumann,’ #Greenbirds: Measuring  Importance and Influence in Syrian Foreign Fighter Networks’.
https://icsr.info/wp-content/uploads/2014/04/ICSR-Report-Greenbirds-Measuring-Importance-and-Infleunce-in-Syrian-Foreign-Fighter-Networks.pdf

4) Chanel 4, 11 december 2014, “Unmasked: the man behind top Islamic State Twitter account”. https://www.channel4.com/news/unmasked-the-man-behind-top-islamic-state-twitter-account-shami-witness-mehdi

5) Dhaka Tribune, 27 november 2019, Sanaul Islam Tipu, Mizanur Rahman en Abdullah Alif, ‘Minute-by-minute: 7 to die for Holey Artisan attack, another acquitted’. https://www.dhakatribune.com/bangladesh/2019/11/27/live-holey-artisan-attack-verdict

6) Pieter Van Ostaeyen, ‘Staat van terreur – De Jihadistische revolutie’, 2016, Uitgeverij Polis, 192 pagina’s, 7,9 euro.

7) Bellingcat, 9 april 2018, Pieter Van Ostaeyen en Guy Van Vlierden, ‘Separating Facts from Fiction about Belgium’s Oldest Foreign Fighter, Bassam Ayachi’. https://www.bellingcat.com/news/uk-and-europe/2018/04/09/separating-facts-fiction-belgiums-oldest-foreign-fighter-bassam-ayachi/

8) Willy  Van Damme’s weblog, 13 mei 2018, ‘De geheime diensten en de Syriëstrijders–De zaak Fouad Belkacem en Bassam Ayachi’.https://willyvandamme.wordpress.com/2018/05/13/de-geheime-diensten-en-de-syristrijders-de-zaak-fouad-belkacem-en-bassam-ayachi/

9) Agoravox, 6 april 2013, Morice, ‘La mort d’un pied nickelé.’ https://www.agoravox.fr/tribune-libre/article/la-mort-d-un-pied-nickele-134311

10) Het Laatste Nieuws, 28 februari 2020, Guy Van Vlierden, ‘Kiezen tussen moslimextremisten en kindermoordenaars’. De man riep ooit op om Syrië in handen te geven van die jihadisten, uiteraard de (sic) gematigden.

De fantasierijke verhalen van Joanie de Rijke over Syrië

Ik las het verhaal van Joanie de Rijke over Syrië ‘Ooit wil ik op een proces getuigen tegen Assad’ in Knack van 26 februari 2020, en ben niet verbaasd.

De in het stuk geïnterviewde dame Amani Ballour die stelt kinderarts te zijn geeft bijvoorbeeld geen woord van kritiek op de toestanden in Oost-Ghouta toen ze er werkte onder controle van de salafistische terreurgroep het Leger van de Islam. Zij hoopt ooit het proces mee te maken tegen de Syrische president Bashar al Assad.

Maar misschien had men ook kunnen belichten dat deze maand in Marseille, Frankrijk Islam Alloush, topman van het Leger van de Islam, werd gearresteerd voor oorlogsmisdaden zoals foltering, moord en verdwijningen. Zij kan dan dit proces bijwonen.

Heel recent ontdekte de Syrische overheid daar een massagraf met o.m. het lijk van Razan Zaitouneh, een activiste voor de mensenrechten die er verdween toen figuren als Islam Alloush en zijn Leger van de Islam er heersten en waarvoor men Islam Alloush arresteerde.

Maar daarover lees ik niets in dit verhaal. En dat er in Oost-Ghouta doden vielen zal zeker. Het was oorlog en beide kanten schoten op elkaar en dus vielen aan beide zijden doden. Ook over de slachtoffers van de andere kant geen verhalen.

Verder stelt zij met zekerheid dat het Syrische leger gifgas gebruikte. Ake Sellström, hoofd van de VN-missie die de gifgasaanslagen van 2013 met o.m. Oost-Ghouta onderzocht, stelde tijdens de persconferentie in december 2013 in de VN-gebouwen dat de daar gebruikte met sarin gevulde raket hoogstens twee kilometer bereik had.

Wat voorheen door o.m. de Amerikaanse MIT-professor en specialist in rakettechnologie Theodor Postel was gezegd. Maar dat betekent wel dat de sarin afkomstig was van die salafistische groepen. Het leger zat immers verder.

Die sarin kwam vermoedelijk van een Syrische legerbasis welke die salafisten eind 2012 veroverd hadden. Zie hiervoor het verhaal van Jenan Moussa en Harald Doornbos in het Amerikaanse tijdschrift Foreign Policy.

Maar ook deze versie van dat verhaal krijgen wij niet. Wat wij wel kregen is een soort journalistiek die men alleen maar als propaganda kan bestempelen. Geen verbazing echter.

Willy Van Damme

Lezersbrief betreffende een artikel in Knack van Joannie de Rijke. Het blijft opvallen hoe onze media die salafistische terreurgroepen in Syrië in bescherming blijven nemen. Iets al bronnenkritiek is er daarbij verboden en een salafist komt met een gruwelverhaal over hun tegenstanders en onmiddellijk komt het journaille er op af als strontvliegen naar een hoop kak. Walgelijk is een goed woord hiervoor al zijn krachtiger termen ook mogelijk. Steun aan de terreur is misschien een mogelijkheid.

De Morgen steunt al Qaeda in Syrië

Toch merkwaardig hoe jullie aan verslaggeving doen over de oorlog in Syrië en speciaal nu over de strijd voor de controle over de provincie Idlib. Iedereen die dit conflict volgt weet dat of hoort dat te weten dat dit gebied onder controle staat van al Qaeda.

Maar geen woord hierover in het verhaal ‘Idlib lijkt het einde van de wereld wel’ (DM 20 februari) en overgenomen van The New York Times. Het enigste wat wij hierover lezen is dat in dit gebied ‘De oppositie zit’.

Nou, om al Qaeda zo te beschrijven moet men intellectueel wel wat halsbrekende gymnastiek bedrijven. Fake news heet dat tegenwoordig of propaganda.

Verder is de nadruk op de vluchtelingen even merkwaardig. Men gebruikt hier zeer hoge cijfers die nergens door bewezen worden en alleen het resultaat zijn van nat vingerwerk. Wat wordt het: 500.000, 700.000, 1 miljoen of is het 2 miljoen? De missie lijkt: Doe er nog maar wat bij, wie meer.

Verder kunnen die vluchtelingen zo vluchten naar het district Afrin in de provincie Aleppo maar grenzend aan Idlib en Turkije. Dit staat na de bezetting door Turkije onder controle van de regering in Ankara. En er vallen ook amper of geen bommen en schoten.

Waardoor volgens het internationaal recht Turkije verantwoordelijk is voor het welzijn van die vluchtelingen. En er is plaats daar Turkije en haar vrienden van al Qaeda & Co dat gebied grotendeels zuiverden van Koerden en andere minderheden.

Bovendien opende de Syrische regering humanitaire corridors maar al Qaeda en co schieten de mensen neer als ze die zouden durven benaderen. Netjes verzwegen natuurlijk.

Verder is het ook merkwaardig hoe jullie op de emoties van deze vluchtelingen spelen. Toen in 2015 Idlib met geweld werd veroverd door al Qaeda was er bij De Morgen over vluchtelingen geen gehuil, geen protest te horen. Neen, die verovering werd in De Morgen zelfs toegejuicht.

En evenmin was er enige traan te zien over het lot van de inwoners van de Syrische stad Rakka of de Iraakse steden als Tikrit, Falluja en de miljoenenstad Mosoel.

Toen de NAVO in het kader van de oorlog tegen ISIS – een groep die trouwens ook in Idlib actief is – die steden plat gooide woonden daar miljoenen mensen die er door het geweld en ISIS gevangen zaten. Hier geen verhalen over almaar hoger oplopende aantallen doden en vluchtelingen. We lazen er amper een woord over.

De selectiviteit en eenzijdigheid van jullie berichtgeving is een feit en ik stel mij dan ook de vraag wie van al Qaeda bij Jullie verantwoordelijk is voor de berichtgeving. En besef dat samenwerken met een terreurorganisatie strafbaar is. Jullie tranen over het lot van die Syrische vluchtelingen zijn gewoon die van een krokodil. En blijkbaar moet voor De Morgen het kalifaat van al Qaeda in Idlib gered worden. Proficiat.

Willy Van Damme

Lezersbrief nar De Morgen naar aanleiding van hun verhaal overgenomen door The New York Times over de toestand in Idlib. The New York Times heeft in het verleden alle leugens overgenomen die de VS gebruikte om oorlogen te voeren of regeringen omver te werpen. Je kan de krant het Liegebeest noemen.

Syrië–Turks Irredentisme

Vandaag plaatste de Turkse president Recep Erdogan volgende wel heel veelzeggende tweet op het internet:

#ERDOGAN: “#Turkey cannot be confined within the 780,000 km2 border. #Misrata, #Aleppo, #Homs & #Hasaka are outside our actual borders, but they are within our emotional & physical limits, we will confront those who limit our history to only 90yrs.

Misrata is een stad aan de Libische kust terwijl de anderen in Syrië liggen. Homs zelfs in het centrum ervan. Vandaag stelde hij ontevreden te zijn over de Russische voorstellen tot heden over de kwestie Syrië en elk ogenblik te zullen aanvallen.

Oorlog dreigt

Rusland van zijn kant heeft hem hiervoor gewaarschuwd en het onder meer het slechtst mogelijke scenario mogelijk genoemd. Ook is er een nieuw telefoongesprek geweest met Donald Trump. Maar tot zover geweten was hierover geen nieuws.

Duidelijk lijkt dat Erdogan alleen staat en dat Europa vooral zal toekijken en geen steun verlenen. De Arabische landen, behoudens Qatar, Rusland, Iran, Irak en China zullen zich tegen hem keren. Voor de Arabische staten mede omwille van Libië.

Een oorlog van Turkije tegen Syrië, Rusland en Iran is dus heel goed mogelijk. Vermoedelijk zullen Israël en de VS Turkije stiekem steunen. Gezien Erdogan blijkbaar ook Libië wil veroveren zal men in Europa zeker steigeren. Ook Frankrijk en Italië willen dit immers bemachtigen.

Byzantijns imperium

Op Twitter plaatste een volger een kaart van het vroegere Griekse rijk en zoals hij het noemde het gebied dat binnen de “emotionele en fysische grenzen” van dat ooit bestaande rijk ligt. Men had er zelfs Iran, Afghanistan en delen van de Indusvallei kunnen bijzetten. Vraag is hoe de reactie in Turkije zal zijn.

Wel valt het op hoezeer onze massamedia tegenwoordig de aanwezigheid van al Qaeda in Syrië verzwijgen en het probleem van de vluchtelingen extreem uitvergroten.

Syrische vluchtelingen kunnen bijvoorbeeld probleemloos naar het door Turkije bezette Syrische district Afrin vluchten waar er amper geschoten wordt en ze normaal door de bezetters (Turkije) moeten geholpen worden. 

Dromen van een nieuw Ottomaanse rijk

Toen de NAVO ISIS aanviel en dichtbevolkte steden als Rakka, Tikrit, Fallujah en Mosoel platbombardeerde hoorde men er zelden of nooit dat soort geweeklaag.

Erdogan droomt blijkbaar ervan om het grote Ottomaanse rijk te herstellen, wat irredentisme is. Nog een geluk dat de Grieken zich niet terug meester willen maken van bijvoorbeeld Byzantium en Smyrna (Izmir).

Intussen lijkt het aan het front al drie dagen stil. Vermoedelijk in afwachting van het resultaat van de al enkele dagen durende gesprekken in Moskou tussen Rusland en Turkije.

Willy Van Damme