Het proces van de eeuw – Een theatervertoning

In Brussel begon deze week het proces rond de aanslagen in Zaventem en het metrostation Maalbeek. Bloedige aanslagen die tientallen mensen het leven hebben gekost en pasten in de eerdere aanslagen in Parijs met o.m. de Battaclan. Het is een in vele opzichten merkwaardig proces. Men kent wel de daders en de loopjongens en er is zelfs een naam voor de planner, een zekere Oussama Atar.

Wie trok aan de touwtjes?

Oussama Atar vrijheid voor

Oussama Atar wordt gezien als de planner van die aanvallen in Frankrijk en België. Maar wie stond er achter deze man? Officieel kwam hij in 2017 om bij een Amerikaanse aanval. Ooit betoogde onder meer Amnesty International onder de slogan ‘Red Oussama’ voor zijn vrijlating. Met succes. Of zijn slachtoffers hier gelukkig mee geweest waren is uiteraard hoogst twijfelachtig. Excuses van die groepen zijn er voor zover geweten nooit geweest. 

Maar wie dirigeerde dit zaakje en waarom? Dat is een ander verhaal welke tijdens dit monsterproces vermoedelijk niet aan bod zal komen. Maar dat boven water halen is toch iets essentieel. Zeker is dat hun daden niets met religie te maken hadden maar hun acties gewoon een vorm van zeer brutaal geweld was.

Ze waren eerst boefjes en werden nu plots zeer zware criminelen. Maar het achterhalen van wie hier achter schuil gaat gebeurt niet en dat is geen toeval. Zo zijn er een aantal eigenaardigheden aan deze zaak en deze vorm van salafistisch jihadisme die men moeilijk anders dan raar kan bestempelen.

Neem nu die mislukte aanslag op die Thalys die van Brussel naar Parijs bolde met enkele op massamoord beluste jihadisten aan boord. Zaten daar toch geen Amerikaanse militairen mee op die trein die per toeval toen die een jihadist in het toilet zijn wapen hoorde laden. En kijk, zij schakelden die jihadisten uit en werd in Franrijk gevierde nationale helden.

Maar was hun aanwezigheid op dat ogenblik en in dezelfde wagon echt een toeval? Het zou kunnen maar het was dan zeker wel een heel gelukkig toeval. Ook was de man die dit allemaal achter de schermen bekokstoofde de Brusselaar Oussama Atar, diezelfde die ook de aanslagen op de Battaclan en Zaventem plande.

Oussama Atar en Abdelrahman Ayachi

Oussama Atar is niet aanwezig op dit proces en ontbrak ook in Parijs. Volgens de officiële versie vermoed men dat hij in Syrië of Irak gedood is maar zekerheid is er niet en dus moet hij (of zijn lijk) mee de trappen op richting wat gerechtigheid heet.

Sjeik Bassam Ayachi in Syrië

Bassam Ayachi, spion voor het Westen en officieel salafistisch terrorist hier als ‘vrijheidsstrijder’ in zijn vroeger vaderland. Ondanks zijn sleutelrol kreeg hij maar 2 jaar effectieve celstraf omdat hij werkte voor de Belgische en Franse veiligheidsdiensten. Uit de beschikbare info lijkt dat niets te hebben opgebracht voor de Belgische en Franse veiligheidsdiensten. Voor hem aan de andere hand…..

Ooit was Oussama Atar zelfs de lieveling van allerlei goed bedoelende maar naïeve mensen en groepen als Amnesty International. De man zat wegens terrorisme in een Iraakse cel en was, stelden zij, zwaar ziek en moest dus dringend naar België komen. Hij kwam maar zijn verhaal bleek nep. Amnesty International poogde het nadien zelfs nog deels te ontkennen.

Maar Oussama Atar was een boezemvriend en partner in crime van Abdelrahman Ayachi, zoon van Bassam Ayachi de sjeik van Molenbeek. Dat is de godfather van het jihadisme in het Brusselse en de man die er meer dan wie ook hielp bij het rekruteren van almaar nieuwe jihadisten nodig voor de vernieling van grote delen van het Midden-Oosten, vooral dan Libië, Egypte, Syrië, Irak, Jemen en Libanon.

En die Abdelrahman Ayachi, boezemvriend dus van Oussama Atar, was de man die VRT-icoon Rudi Vranckx in 2013 in de uitzending voor ‘steun’ aan Syrië opvoerde als de Syrische vrijheidsstrijder en die ginds gids en tolk speelde voor Vranckx en waarvoor de man dus ook vergoed werd. .

Of hoe de VRT en dus de Vlaamse belastingbetaler terroristen financierde. Het zou normaal in de politiek en de media dagenlang groot nieuws moeten geweest zijn maar hier had men er zelfs geen aandacht voor. Ook deze Abdelrahman Ayachi zit nu vermoedelijk te foefelen met zijn 48 of meer maagden

Charles Michel en Frans Timmerman

Frans Timmerman die als Nederlands minister van Buitenlandse Zaken een fonds voor steun aan die Syrische jihadisten hielp oprichten en wapentuig leverde is tegenwoordig een topman van de Europese Commissie. Geen klassieke krant, televisiezender of weekblad in Nederland die er veel heisa over maakt.

DIA - Rapport 12 augustus 2012 - Syrië, Irak, al Qaeda - pag 3 - Deel C

Dit document van de Amerikaanse Militaire V!iligheidsdienst van augustus 2012 is authentiek en dient gezien als het voornaamste bewijsstuk om te weten wie echter de opstand zat. Het werd enkele jaren geleden in aanwezigheid van een getuige afgegeven aan de Belgische ‘kenner’ Montasser Alde’emeh die er nadien het zwijgen toe deed. Hij weet dus dat hij liegt.

Bij het Belgisch ministerie van Buitenlandse Zaken ontkende men enige betrokkenheid hierbij. Nochtans staat er letterlijk: ‘And this is exactly what the supporting powers to the opposition want’. Men gaf IS hier dus instructies om na Syrië ook Irak binnen te vallen om het zo totaal te destabiliseren. Wat mislukte door het optreden van de Iraakse geestelijke leider Ali al-Sistani, Iran en Rusland.

En dan is er onze Charles Michel, ooit premier en nu gezegend met de topjob van voorzitter (president) van de Europese ministerraad die in Beijing de lef had om de Chinese president lessen te geven over wat hij niet en wel moet doen. De man onder wiens bewind Al Qaeda van het Arabisch Schiereiland via de Verenigde Arabische Emiraten van ons land Belgische minimi’s kreeg. Een uitstekend wapen.

Het is diezelfde groep die bijna de ganse redactie van het Franse satirische blad Charlie Hebdo afknalde. Waarna onze toppoliticus samen met de andere schijnheiligen in Parijs ging betogen tegen diegenen die hij wapens bezorgde. Je moet maar durven.

En dan is er het merkwaardige verhaal van Bassam Ayachi, de sjeik van Molenbeek afkomstig uit Syrië, een land dat hij mee hielp vernielen. De man loopt al decennia mee in het jihadisme. Eerst toen hij in 1979 betrokken was bij de bestorming en dagenlange bezetting van de Grote Moskee van Mekka in Saoedi Arabië. Een mijlpaal in de geschiedenis van dat land.

Molenbeek

Nadien was hij nog betrokken bij het jihadistische aspect van de oorlog in Joegoslavië waar ook Bin Laden verscheen. Hij raakte er in die periode in het noorden van Frankrijk, waar de man toen verbleef, zelfs betrokken bij bankovervallen.

Nour al Din al Zinki - Handarat-Aleppo - Juli 2016 - onthoofding Palestijns kind

En leuk dat dit was. De video lekte raar maar waar in de pers wel uit waarna de VS officieel elke band met de groep doorknipte. Het greep plaats tijdens de laatste weken voor het Syrische leger die jihadisten uit hun deel van de stad Aleppo verjoeg. Zoals ook gebeurde met de Nederlandse jezuïet Frans van der Lugt in de laatste dagen van de jihadistische opstand in de stad Homs werd ook dit kind als weerwraak omgebracht.  Hamza al Kateab staat uiterst rechts.

En dan kwam Molenbeek waar hij een nieuwe carrière uitbouwde als topjihadist. Via onder meer zijn Islamitisch Centrum slaagde hij erin om vele jongeren met een islamitische achtergrond maar op de criminele toer te rekruteren voor een nieuw leven van misdaad in Syrië en ook Irak.

Door het journaille opgehemeld als vrijheidsstrijders zorgden die voor een orgie van geweld in zijn aller ruwste vorm. Typisch zoals bij de groep Noor Din al Zinki die in de stad Aleppo zichtbaar en op het internet een feest bouwden toen ze een ziek Palestijns kind vermoorden.

Om dan nadien in London op te duiken met strik en pitteleer bij BAFTA (British Academy for Film and Television Arts) als de gevierde makers van de bekroonde documentaire over hun werk ‘for Sama’. Met applaus bij de media gaande van The Sun tot Apache hier. Een beter bewijs om te tonen hoe ziek de westerse maatschappij is is er niet.

Bassam Ayachi was ook indirect betrokken bij de aanslagen van 2001 op het World Trade Center in New York en terwijl de CIA op grote schaal allerlei vermeende jihadisten ontvoerde en hen in Guantanamo opsloot bleef Bassam Ayachi zeer merkwaardig buiten schot. Wat toch toonde dat de man bescherming had.

Hamza Kataeb en Nour Din al Zinki - Bafta - 4

Enkele jaren nadien is Hamza al Kateab van die groep fris geschoren en gewassen en voorzien van een strik de eregast van de Britse elite. Alles was plots vergeten en vergeven. Hoe ziek kan een maatschappij zijn? De film ging over hun dochter en niet over al de kinderen die ze met Britse regeringssteun hadden vermoord.

Laten doorgaan

Pas dit jaar veroordeelde men hem in Frankrijk tot 2 jaar cel. Maar dat was minder lang dan het voorarrest dat hij had uitgezeten en dus had hij recht op een vergoeding voor die periode. Hij had nog niet genoeg geld gekost aan de belastingbetaler.

Verder bleek zoals verwacht dat hij werkte voor zowel de Franse als Belgische veiligheidsdiensten.Maar voor welke diensten nog? En verder is er de vraag of hij het huidige proces tegen zijn vroegere vrienden zal bijwonen?

Een vroegere topman, van de federale politie stelde het zo: “Kijk, de CIA of de Mossad, ik ben niet meer zeker welke van de twee, verwittigde ons van het jihadistisch schuiloord in Verviers dat we dan opruimden. Maar Zaventem en Maalbeek hebben ze gewoon laten doorgaan.”

Wat we nu in Brussel de komende maanden te zien en te horen zullen krijgen is dan ook een deel van de waarheid en deels theater. De kleine jongens passeren de revue, de groten blijven verborgen. Veel zal dan ook nu niet aan bod komen. De zaak speelt zich trouwens af in de vroegere gebouwen van de NAVO en dat zal wel een toeval zijn. 

Willy Van Damme

Gifgas als wapen van propaganda – VRT steunt salafistische terreur

Onlangs toonde de VRT een driedelige serie van de hand van Rudi Vranckx en Inge Vrancken – de twee Syriëspecialisten van die zender – rond de gifgasaanvallen in Syrië in de periode van 2013 tot 2018. (1) Ze losten hun verachtingen geheel in. Veel nepverhalen, leugens, halve waarheden en vooral veel verzwijgen van dat wat de waarheid zou kunnen onthullen. Maar dat was te verwachten van dit duo die al jaren zowat de verdedigsters zijn van het salafisme in Syrië.

Mustafa

De reeks begint met het verhaal van de Syriër Munzir al Nazzal, zijn zoontje Mustafa en hun gezin met de moeder Zeyneb en hun twee dochters. Het is een vaag verhaal waarbij in 2014 hij bij een bomaanslag in een bazaar in Idlib, de provincie of de gelijkaardige hoofdstad is niet duidelijk, stelt een been te hebben verloren. Maar enige bevestiging van dit verhaal door derden of meer detail is er niet.

Abdelrahman Ayachi

                                            Abdelrahman Ayachi (links) aan het front en strijdend voor de ‘vrijheid’ in Syrië. Salafist maar als de Franse regering geld geeft is er geen vuiltje aan de lucht. Ook bij een salafist zijn er grenzen. Hij is nu bezig met het bedienen van zijn 40 of meer maagden.

In 2017 was zijn vrouw zwanger toen volgens hen op 4 april 2017 als gevolg van een aanval met het zenuwgas sarin in de stad Khan Sheikhoun zijn vrouw in een hospitaal diende opgenomen. Door de gebruikte medicatie (welke?) werd hun Mustafa zonder armen of benen geboren.

Het tetra-amelia syndroom volgens de man. Een analyse die naar hij stelde meerdere geneesheren bevestigden. Geen namen van dokters of hospitalen worden echter genoemd. (2)

In de serie zie je hun nu 5-jarig kind als een soort circusact rondtollen en veel lachen. Het wekt onmiddellijk bij de kijker de sympathie en medelijden op voor vader en het kind. Wat duidelijk de bedoeling is.

En na die reeks beelden met de kleine Mustafa komt dan met dringende stem Rudi Vranckx verklaren dat dit “het bewijs” is dat het Syrische leger en de baarlijke ‘duivel’ president Bashar al Assad chemische wapens gebruikte.

Het is een verhaal dat je in veel massamedia kunt lezen en het verhaal achter de foto van de Turkse fotograaf Mehmet Aslan die hem in 2013 nam aan de Turkse grens. In Syrië of in Turkije is onduidelijk.

Vragen

Hij diende de foto bij het Siena International Photo Awards in en won daarmee op 23 oktober 2021 de eerste prijs. Waardoor de Syriër met zijn gezin plots ‘wereldberoemd’ werden en een Italiaans humanitair visum kregen.

Munzit al-Nazzal - 1

                                                                                                                                                                             Munzir al Nazzal met de kleine Mustafa. Maar wat is het echte verhaal van Munzir al Nazzal?

Maar klopt dat verhaal? Moeder Zeyneb – die met een soort nikab het land binnenkwam – oppert zelfs dat er in Khan Sheikhoun nog vier dergelijke gevallen waren (3). Uiteindelijk is er hier alleen het verhaal te horen van Munzir al Nazzal en zijn vrouw Zeyneb.

Geen andere getuigenissen zijn bekend. Een heel simpele snelle zoektocht op Google van dat tetra-amelia syndroom is echter voldoende om dat allemaal in vraag te stellen.

Wat dieper graafwerk zorgt voor meer bevestigingen. Van het gebruik van een bepaalde medicatie en sarin of welk gifgas als oorzaak van die misvorming is er in de wetenschappelijke literatuur niets te vinden. Wel in de klassieke massamedia.

Prof. dr. Bruce Poppe, klinisch geneticus en diensthoofd van het Centrum voor Medische Genetica van het UZ Gent stelt het zo:

“Tetra-amelia is een zeer zeldzame aandoening die erfelijk bepaald kan zijn. In dat geval zijn beide ouders drager van een genetische afwijking en hebben ze een kans van ¼ op een aangetast kind. Dit type van aandoeningen doet zich vaker voor bij ouders die verwant zijn.”

Shajul Islam

Bovendien is het maar de vraag of er in Khan Sheikhoun ooit sprake is geweest van een aanval met sarin. Weinig waarschijnlijk. Het verhaal kwam aan het licht door een bericht op sociale media van een zekere Shajul Islam die gekleed met een doktersuniform de wereld vertelde dat er door het Syrische leger opnieuw sarin was gebruikt. Maar wie was nu weer Shajul Islam?

Deze van het Britse doktersregister door de General Medical Council geschrapte arts speelde een hoofdrol bij de ontvoering op juli 2012 van twee persfotografen, de Brit John Cantlie en de Nederlander Jeroen Oerlemans.

Een actie van de Turkse veiligheidsdiensten zorgde later voor hun bevrijding. John Cantlie verdween nadien nadat hij op 22 november 2012 in handen gevallen was van groepen die later lid werden van ISIS. (4)

Toen Shajul Islam later op 9 oktober 2012 op de luchthaven van Heathrow aankwam werd hij echter gearresteerd door de politie die hem zelfs voor de rechter brachten waar dan Jeroen Oerlemans beloofde te getuigen. Maar om onduidelijke reden kwam Oerlemans niet opdagen. Onder druk gezet door MI6/AIVD?

En dus kon de man dankzij de houding van Oerlemans vrij terugkeren naar Syrië en verder vechten aan de kant van al Qaeda waar hij toen toebehoorde. Een wel heel bizarre zaak. Was Shajul Islam dan geen terrorist? Oerlemans heeft in het openbaar nooit een reden gegeven voor zijn merkwaardig optreden in deze zaak. Hij werd later op 2 oktober 2016 officieel neergeschoten in Libië.

Shajul Islam - 2

Shajul Islam (vooraan) gewezen Brits arts en ontvoerder van o.m. persfotograven John Cantlie en Jeroen Oerlemans. Hier met de gloednieuwe gasmaskers die hij voordien bij de vrienden van de Britse NGO One Nation had besteld. Tijd voor de show.

Het is opvallend dat men bij het bespreken in die televisieserie van Khan Sheikhoun de naam van Shajul Islam nooit liet vallen. Te zeer verbrand voor verdere publicatie? Merkwaardig is ook dat hij kort voor die zogenaamde aanval met sarin bij de Britse ngo One Nation (5), eveneens gelieerd met al Qaeda, (One Nation is een term uit het salafisme) gasmaskers bestelde. Op tijd voor die show met sarin?

OVCW

En alhoewel de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens (OVCW) die verbonden is met de VN de beweringen van Shajul Islam klakkeloos overnam is ook dat bizar. Al het “bewijsmateriaal” van die aanval werd hen overhandigd door Shajul Islam en zijn vrienden, allen leden van de aan al Qaeda gelieerde terreurgroep Hayat Tahrir al Sham. En bij forensisch onderzoek is dat gewoon een doodzonde.

Dergelijk bewijsmateriaal moet immers door een hiervoor bevoegde persoon op de plaats van de misdaad in beslag worden genomen en verzegeld. Hier kreeg men een vaag door die terreurgroep gemaakt filmpje te zien met wat verhalen van leden van die groep en ander door hen overhandigd materiaal.

Maar op die wijze kan men alles beweren en zeggen te staven. Desnoods de zotste zaken. Het is een regelrechte aanfluiting van de regels die bij gerechtelijke procedures moeten nageleefd worden

De jihadisten zaten trouwens nog diezelfde dag zelfs en zonder masker of welke bescherming ook in die kleine put die onbekenden in het wegdek hadden gemaakt. En dat terwijl het volgens hen hier ging om een bomkrater met het uiterst dodelijke sarin. Het gevolg van een vliegtuigbom!

Maar sinds de onthullingen van enkele klokkenluiders van de OVCW (6), waaronder Ian Henderson, weten we dat de rapporten van het OVCW onbetrouwbaar zijn en soms een grote manipulatie, de NV Bedrog. Toen werkend onder controle van een Britse diplomaat – Hij is nu vervangen door een Franse collega – die er steevast voor zorgde dat de rapporten de westerse agressie tegen Syrië ondersteunden.

De kans is trouwens reëel dat er geen dergelijke rapporten van het OVCW meer zullen komen. Wie gaat hen nog geloven? Ja, sommige journalisten wel, die geloven desnoods alles, maar dat zal teveel stinken. En dus zal men al aan het zoeken zijn naar een alternatief voor die propaganda rond gifgas.

Wegmoffelen van al QaedaDSC_0698

De OVCW in Den Haag. Zoals bleek uit de onthullingen van twee klokkenluiders en het verhaal van José Bustani, de eerste baas van de OVCW, is dit een instrument van propaganda voor de NAVO. Na een Brit is nu een Franse diplomaat verantwoordelijk voor de dagelijkse leiding. Baas is een Spanjaard.

Het wekte ook geen verbazing dat in de televisieserie in essentie dan ook alleen één klok van dit verhaal te horen was en dat waren diegenen die de jihadisten steunden en alles wat in een andere richting kon wijzen werd netjes verzwegen.

De Russische ambassadeur bij de OVCW en president Bashar al Assad kwamen wel ieder aan het woord maar telkens slechts ongeveer een minuut. Alleen in deel 3 was het iets uitgebreider.

Dit terwijl de aanklachten tegen hen in de ganse serie meer dan twee uur lang doorgingen. En dus was dit geen correcte bespreking van het complexe en omvangrijke dossier maar gewoon om te zeggen: ‘Zie, de andere kant komt ook aan het woord.’ De montage was dusdanig dat ze minstens als leugenaars overkwamen.

Had men bijvoorbeeld bij het bespreken van het verhaal van Khan Sheikhoun de rol van Hayat Tahrir al Sham (al Qaeda) belicht dan hadden bijna alle kijkers onraad geroken en het afgedaan als een pak leugens van de mannen van de Bataclan en Zaventem. Hun thesis over die gifgasaanvallen was dan afgegaan. En met vragen over de mogelijke relatie van beide journalisten met die al Qaeda.

Salih Yilmaz - Syrië - gifgas - Nederland

                                                                                                                                           De Nederlands-Turkse jihadist Salih Yilmaz stelde op Twitter zelfs dat zij gifgas hebben die ze ook gebruiken tegen het leger.

Hun visie won ook aan geloofwaardigheid door eerst Munzir al Nazzal en zijn Mustafa uit te spelen en daarna de rol van al Qaeda te verzwijgen. Het is bovendien amper geloofwaardig dat zij niets afwisten van de aanwezigheid van al Qaeda daar. Het lijkt dan ook op bewust bedrog. Want waarom verzwijgt men dit toch wel essentieel gegeven?

De experten

Dat de in de serie opgevoerde Duitse ‘specialist’ Tobias Schneider in de uitzending Khan Sheikhoun als bewijs ziet dat Syrië nog steeds sarin maakt en hiervan voorraden heeft wekt daarom geen verbazing. Hij werkt voor Duitse en Amerikaanse instellingen die uitgebreid steun krijgen van regeringen van NAVO-landen die partij zijn in deze oorlog. Zo werkt hij ook voor de aan de NAVO gelieerde Atlantic Council.

De man is echter blijkbaar wel zo slim om geen details te geven over de plaatsen en instellingen waar men in Syrië dan nog sarin zou maken. Moest hij details geven dan zou men hem zo als leugenaar kunnen bestempelen. En dat kun je best mijden en dus is het aangeraden vaag te blijven bij het maken van zo’n zware beschuldigingen.

Dat men in de uitzending de Guatemalteek maar in essentie in de VS verblijvende Edmond Mulet opvoerde als de verantwoordelijke voor het rapport over Khan Sheikhoun is ook niet bepaald een goede zet. Zo beschuldigde hij Rusland van het hem te bedreigen en onder druk zetten over dit verslag. Hij vertelt het maar geeft 0 bewijzen. Het zou kunnen, maar ook niet dus.

Kolonel Abdul Jabbar al Akidi met Aboe Jandal, ISIS

                                                                                                                           Abou Jandal al Masri (rechts) na de verovering van de basis van Regiment 111 waar het leger sarin had opgeslagen. Abou Jandal liep nadien over naar ISIS.

De man werd bovendien als advocaat ooit betrapt op het leiden van een door het Guatemalteeks gerecht als crimineel bestempeld adoptienetwerk. Samen dan met zijn Canadese vriend en advocaat Jean Francoeur. Uit gerechtsdocumenten blijkt dat hij dankzij politieke druk, hij stamt uit een invloedrijke familie, vrij kwam. Zelfs nu nog betwist hij in deze adoptiezaak enige fout. (7)

En waarom koos men voor een ouwe getrouwe van de VN en advocaat om dit onderzoek te leiden? Waren er dan geen specialisten in biochemie of iets dergelijks beschikbaar? Na de vermeende aanval op Khan Sheikhoun was er al felle kritiek op die beweringen door o.m. Theodor Postol, emeritus professor van het Amerikaanse Massachusets Institute of Technology (MIT), en een van de meest gerespecteerde raketspecialisten in de VS.

Hij kraakte het verhaal in meerdere teksten af (8) maar kwam uiteraard in deze televisiedocumentaire niet aan het woord. Het toont dat men hier feitelijk niets wou onderzoeken maar alleen een al lang vastliggende visie wou staven door alleen gesprekken te hebben met wie eenzelfde opinie had. Hier was geen plaats voor reflectie, kritische zin of discussie.

De jihadisten hebben altijd gelijk

Zoals met het verhaal van tetra-amelia weigerde men alles na te kijken. Al wat Syrische jihadisten zeggen is juist, zeker als een belangrijke regering binnen de NAVO als de VS of een Human Rights Watch dat beaamt. Zelfs al financieren of steunen ze blindelings al jaren diezelfde jihadisten. Maar dat laatste wordt steevast, ook in deze serie, verzwegen. Dit is uiteraard geen journalistiek de naam waardig maar platte propaganda.

Ake Sellstrom met Ban Ki-moon - Overhandigen rapport Vn-missie gifgasaanvallen Syrië - 2013

De Zweedse onderzoeker Ake Sellström overhandigde in december 2013 zijn rapport over de gifgasaanvallen in Syrië aan de toenmalige secretaris-generaal van de VN Ban Ki-moon. Tijdens een persconferentie maakte hij brandhout van de beweringen van Eliot Higgins (Bellingcat) over de aanval op Oost-Ghouta. In deze documentaire echter veranderde hij plots van mening met wat hij voordien stelde in het tijdschrift CBRNe World.

Niet toevallig waren al diegenen die aan het woord kwamen mensen die werkten voor instellingen gelieerd aan lidstaten van de NAVO. Zo voert men Ben Rhodes op die onder president Barack Obama binnen de Amerikaanse Nationale Veiligheidsraad de nummer twee was. Maar ook de anderen hebben bindingen met die overheden en zelfs het leger.

Verder is Dominique Anelli een oud militair die werkt voor het Franse ministerie van Buitenlandse Zaken. Geen probleem dat men die aan het woord laat, maar waar is de andere versie van die feiten? Uiteraard komt ook Ake Sellström aan het woord. Deze was jarenlang verbonden aan het onderzoekscentrum van het Zweedse leger. En die er nu een gewijzigde versie over heeft.

Zo stelde hij in het gespecialiseerde tijdschrift CBRNe World van februari 2014:

“Sellström also noted that the Syrian government had originally requested the UN investigation into the Khan-al-Assal attack and commented: “So there was a background that makes you believe that maybe, just maybe, that the government was right”. When asked if he thought the rebels were behind the attack, he replied “I don’t know. I don’t know who was the perpetrator, I have no idea, but the [Syrian] government wanted it investigated. The government was irritated that we didn’t have the mandate to point to the perpetrator at Khan al Asal, that we couldn’t speculate who was the perpetrator.” (6)

Nu opperde hij in die uitzending voor 95% zeker te zijn dat het Syrische leger er achter zat. Waarom geen 100% is echter onduidelijk. Heeft het Syrische leger zichzelf in Khan al Assal, de eerste plek waar sarin was gebruikt en veel soldaten stierven, dan met sarin bestookt? 

Amper geloofwaardig. De Syriërs konden die oorzaak voor die vergiftiging in het begin niet vinden maar de hiervoor beter uitgeruste Russen wel. Waarna Damascus naar de VN trok.

Het is bovendien merkwaardig te noemen dat de VS en haar bondgenoten dat onderzoek maandenlang saboteerden en dan plots akkoord gaan waarna dan drie dagen nadat die missie in Damascus was toegekomen die aanval met vele doden plaats heeft. Het zou mensen doen vragen stellen. Was dat toeval? Maar dat is er hier in deze serie niet bij.

Alleen burgers?

Het verhaal van Khan al Assal strookt ook niet met de beweringen van de Duitse expert Tobias Schneider die stelde dat alleen burgers het slachtoffer waren van die gifgasaanvallen en dat dit een bewuste Syrische militaire strategie was om via terreur onder burgers de oorlog te winnen. Wat onzin is want om een oorlog te winnen moet men het vijandelijke leger en zijn infrastructuur uitschakelen.

Gifgasaanval - 21-08-2013 - Slachtoffers

Kinderen netjes naast elkaar in Oost-Ghouta. Volgens Agnes Mariam, zuster verbonden aan het klooster van Qara waar ook Daniel Maes verblijft, herkenden ouders uit de regio Latakia hun kinderen die volgens dat verhaal voorheen door jihadisten waren ontvoerd.

Burgers aanvallen resulteert zoals de krijgsgeschiedenis toont veelal in een tegenovergestelde reactie. Maar Khan al Assal kwam in de serie dan ook feitelijk niet er sprake. Alleen twee korte vermeldingen van die naam kon voor de makers van de documentaire volstaan. Nochtans was dit de vermoedelijke eerste aanval met sarin die aan die van Oost-Ghouta met vier maanden voorafging.

Bovendien werden er bij de verovering van Khan al Assal door jihadisten vooral Syrische militairen omgebracht, naar gelang de bron 20 tot 26. In die zin was Khan al Assal vermoedelijk een test om te zien of het wel werkte.

Voor de buitenwereld echter kwam de massale slachting met sarin in Zamalka en Moadamiyah in de regio van Oost-Ghouta als een complete verrassing. De Syrische vraag bij de VS voor een onderzoek botste echter op verzet van de VS en haar bondgenoten, de financiers van die jihadisten. Zij wilden het ganse strijdtoneel onderzoeken. Wat zoals kon verwacht worden op een njet botste in Damascus en Moskou.

Oost-Ghouta

En als na maanden van geruzie bij de VN dan toch een onderzoeksteam in Damascus arriveerde gebeurde er iets wel zeer merkwaardig. Drie dagen na hun komst vielen er plots twee raketten neer in Oost-Ghouta vlakbij Damascus en duidelijk gevuld met sarin. Toeval? Niet geloofwaardig natuurlijk.

Maar begrijpelijker wijze wezen de massamedia allen direct naar de regering van president Bashar al Assad. De Londense krant The Times had zelfs een cartoon van een scherpschutter wiens hoofd goed leek op dat van Poetin. De missie was bij het betreden van dat gebied beschoten geworden.

The New York Times, Human Rights Watch en de toen nog vrij onbekende Eliot Higgins/Moses Brown, wat later dan Bellingcat werd, hadden het al snel door hoe het volgens hen zat. Zich mede baserend op een foto van een van die bewuste raketten die al voor de publicatie van dat rapport naar de kranten was gelekt. Wie dat lekte is nooit bekend geraakt.

Zij maakten zelfs een nette kaart die uitwees dat de daders behoorden tot de eenheid die het presidentieel paleis bewaakten, meer dan 9 km verder op. Er waren twee raketten op twee verschillende de plaatsen en uit hun ligging in het zand maakten zij op dat die kwamen van vlakbij dat paleis. Dus de dader was al op zogenaamde wetenschappelijke basis bekend.

HRW - Tekening die 104 Brigade Republikeinse Wacht als dader aanduid. Rapport september 2013jpg

                     De al te doorzichtige leugens van Eliot Higgins, Human Rights Watch en The New York Times (C.J. Chivers). En daarna riep HRW op om Damascus te bombarderen. Al Qaeda & co moesten aan de macht komen. Dat ze hier in deze tekening beweerden zich te baseren op het rapport van Ake Sellström toont hun valsheid.

Waarna de mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch de Amerikaanse regering opriep om Damascus te bombarderen en die ‘barbaarse’ regering te verdrijven. Wat dan zou zorgen voor een machtsgreep van die jihadisten en deze zoals in Libië nu desnoods jarenlang tegen elkaar konden vechten om de buit. En Syrië daardoor voor decennia kapot zou zijn. De natte droom van Israël.

Eliot Higgins: De specialist

Er was echter een heel groot probleem met dit verhaal: De raketten bleken maar maximum 2 km te kunnen vliegen. Critici stelden dat praktisch van in het begin maar pas toen Ake Sellström dat in december 2013 op een persconferentie in New York bevestigde zweeg de klassieke pers hierover. Ze wisten dus van de leugens maar zwegen.

En nochtans was Eliot Higgins volgens HRW en The New York Times de grootste specialist van wapens die in Syrië gebruikt werden. Prietpraat dus. De man was tot kort voorheen trouwens een totale leek in dat soort zaken. Maar na de verklaring van Sellström kon men moeilijk anders dan dit verhaal drastisch bijstellen.

Zo verontschuldigde de krant zich voor de leugens. Human Rights Watch weigerde dan weer gewoon te antwoorden op vragen naar die onthullingen terwijl Eliot Higgins zijn verhaal drastisch bijstuurde. Eliot Higgins beweerde dan weer dat er binnen die straal van twee kilometer wel degelijk Syrische troepen aanwezig waren. Over het verschil tussen 2 en 9 km zweeg hij natuurlijk.

Later uitgebreid onderzoek toonde dat er zich vlakbij inderdaad Syrische militairen bevonden. Maar, zegden deze onderzoekers dat deze eenheid gezien het traject dat die raketten hadden gevolgd onmogelijk de dader kon zijn. Op het internet vonden zij zelfs een zeer vaag filmpje van het lanceren van beide raketten en van de plek waar dit gebeurde. (9)

Seymour Hersh - 1

                                       Seymour Hersh, de Amerikaanse onderzoeksjournalist geloofde geen sikkepit van die verhalen over gifgas. Hij is dan ook zowat persona non grata voor de Westerse massamedia. Incluis in Europa.

Ook de gekende Amerikaanse onderzoeksjournalist Seymour Hersh moeide zich met de zaak en kwam tot diezelfde conclusies over die raketten als Postol. (10) En hij was verre van de enige in dit dossier.

John Mattis

Opvallend in deze ganse discussie is dat ook generaal John Mattis zich plots uitliet over de zaak. Het Syrische leger had volgens zijn visie nooit sarin gebruikt. En hij was van 20 januari 2017 tot 1 januari 2019 Amerikaans minister van Defensie, dus tijdens de zogenaamde aanval met sarin in Khan Sheikhoun. Een aanval waarbij zijn leger reageerde met massale bombardementen. (11) (12)

Dit verhaal kwam echter in de documentaire nooit aan bod. Dat was niet gepast in het betoog van deze twee journalisten. Vraag was echter vooral ook dat ogenschijnlijk alleen het Syrische leger over sarin beschikte en de jihadisten de expertise niet hadden om het te gebruiken. En dus moest het Syrische leger wel de dader zijn. Dat bleek echter evenmin te kloppen.

Zo publiceerden de Nederlandse Journalist Harold Doorbos en zijn Libanese collega Jenan Moussa in het Amerikaanse tijdschrift Foreign Policy het verhaal van de verovering op 10 december 2012 van de militaire basis Regiment 111 in Sjeik Soeleiman door een gemengde groep van jihadisten waaronder het Leger van Islam en al Qaeda. En hier lag volgens beide journalisten onder meer sarin opgeslagen. (13)

Hulpjes uit de VS

Daarbij viel het op dat in diezelfde periode president Barack Obama het regelmatig had over het veilig stellen van de Syrische chemische wapenvoorraden. En volgens het Israëlische blad Israel Matvaz gebeurde dat ook snel na die verovering.

James Le Mesurier - 2

De gewezen Britse legerofficier James Le Mesurier is de stichter van de Witte Helmen, een belangrijk onderdeel van de jihadistische beweging in Syrië. Hij pleegde officieel zelfmoord door ‘s nachts uit een raam van zijn extra beveiligd appartement te springen. Zijn vrouw werd mede daarom lang verdacht van moord.

Daarin stelt men: “Training Syrian rebels to secure the country’s chemical weapons might be a good idea but for one small catch: Most of the rebels are al-Qaeda and since they will be the ones securing them, al-Qaeda will have control over the chemical weapons when the music stops. The US and its allies have hired contractors to train some Syrian rebel brigades in chemical weapons security,” (14)

Het probleem van het bezit en het gebrek aan voldoende kennis bij groepen als al Qaeda en het Leger van de Islam was hiermee opgelost. Maar deze informatie kwam natuurlijk niet aan bod in deze uitzending. Ze geeft een andere kijk op de zaak en die dient daarom dan maar geheim te blijven.

Hetzelfde verhaal met de slag rond de stad Douma waar vlak voor de verovering op 11 april 2019 van dit laatste jihadistenbolwerk vlakbij de hoofdstad Damascus er chloorgas zou gebruikt zijn. Er waren 49 doden stelde het Leger van de Islam en de OVCW.

Maar er werd nooit zelfs maar één lijk gevonden en een vraag aan de Syrische regering om die vele doden eventueel op te graven werd nooit gesteld. En Syrië was hiertoe bereid. Ook in Syrië moet een rechtbank hier zoals in België toestemming voor geven. Maar al vijf dagen later was de stad in handen van het leger en een serie getuigen bevestigden wat onder meer Ian Henderson nadien stelde.

Deze was de hoofdonderzoeker van de OVCW in Douma  voor deze zaak. Het verslag van Ian Henderson met zijn officieel rapport over die zogenaamde aanval lekte echter uit nadat men dit poogde in de doofpot te stoppen. Het zorgde voor de grootste rel in de geschiedenis van deze organisatie met als vraag of ze ooit zal bekomen van dit schandaal.

Het rapport van de fact finding mission van de OVCW werd officieel nooit gepubliceerd omdat het volgens de OVCW buiten haar opdracht was. Wie het finale en alternatief rapport dan schreef is nooit geweten. Dat van Ian Henderson sprak van een nepverhaal in elkaar gestoken door het Leger van de Islam. (6)

De witte Helmen.

In het derde deel van de serie komen dan de bekende Witte Helmen, officieel Stichting Mayday Rescue met zetel in Amsterdam, ter sprake. Het zijn volgens de makers onbaatzuchtige vrijwilligers die alleen maar mensen willen redden. Iets waar Inge Vrancken erg mee begaan lijkt. Een organisatie welke om die reden, stelt de documentaire, door het Syrische leger extra geviseerd worden.

Nederrlandse gelstromen naar Witte Helmen

Op 4 jaar tijd werd vanuit het Westen 12,555 miljoen euro gegeven aan De Witte Helmen, een criminele organisatie volgens hun boekhouder Johan Eleveld. Na 2018 was het gedaan. Het was gewoon veel te grof voor woorden.

Het is merkwaardig dat door het netjes verzwijgen van dit schandaal de kijker hierover in het ongewisse wordt gelaten. Geen toeval natuurlijk. Wat nu nog van de Witte Helmen rest is in wezen een door Turkije gerunde restorganisatie waar elke Westerse invloed uit verdwenen is.

Men krijgt over de gebeurtenissen rondom Douma alleen twee anonieme en onherkenbaar gemaakte getuigen in beeld, iemand die zich Mansour liet noemen en een vermeende Khalil. Niet bepaald betrouwbare bronnen dus. Die anonimiteit was, stelden de makers, om hun familie te beschermen. Klopt dat wel?

Het verhaal over de innige relatie met westerse veiligheidsdiensten, de dood (officieel zelfmoord) op 11 november 2020 van James Le Mesurier, de stichter en afgestudeerde van de Britse militaire academie van Sandhurst, de relatie met allerlei jihadistische bewegingen zoals Nour Din al Zinki (enkele beruchte leden komen eventjes anoniem in beeld) en de plunder van de kassa komen niet ter sprake. (15) (16) (17)

Jaber al Bakr - White Helmets - aanslag Duitsland - oktober 2016

Jaber al Bakr, ooit een lid van de Witte Helmen, die in oktober 2016 in Duitsland een terreuraanslag op een Berlijnse luchthaven wou plegen maar door Syrische vluchtelingen werd ontdekt en vastgehouden tot de politie hem arresteerde. Hij pleegde nadien in zijn cel zelfmoord. Bij hem thuis in Chemnitz werden bommen gevonden.

“In wezen was dit gewoon een criminele organisatie,” stelde Johan Eleveld, de laatste financiële directeur van deze groep. Het schandaal kwam allemaal relatief uitgebreid in de media maar Inge Vrancken had er hier blijkbaar geen interesse voor. Het is immers wat anders dan de hagiografie dat zij en Rudi Vranckx schetsten. Het is eigen voor de documentaire.

Douma

Als laatste komt dan de vermeende aanval met chloor in de stad Douma aan bod. Met dezelfde werkmethoden al voorheen. Typisch is dat men het had over ‘rebellen’ in de stad Douma, niet over het Leger van Islam, jihadisten of terroristen. De kijker zou ook hier eens vragen kunnen stellen en zeer achterdochtig worden.

Het is een vaste traditie in onze media om termen als al Qaeda wat betreft Syrië te vermijden. Niet voor Somalië bijvoorbeeld waar het Westen tegenover die jihadisten (Al Shabaab) staan. Hier in dit laatste geval zegt en schrijft men vlot over de link met al Qaeda.

John De Cock, man van De Standaard, had het verhaal over de aanwezigheid van al Qaeda ooit afgedaan als een leugen van de regering Assad. “Propaganda”, klonk het bij de man die Abdel Hakim Belhaj, de kopman van al Qaeda in Libië, een democraat noemde. (18) Nadien deed die ‘democraat’ gewoon verder met zijn terreurwerk.

De link met Al Qaeda mocht en mag niet vermeld worden. Met als vraag: Wie zorgt ervoor dat die naam wat betreft Syrië praktisch nergens in de media valt? Dat lijkt toch onderling binnen de pers afgesproken te zijn. Wie zorgt ervoor?

Zoals al eerder geschreven was er binnen en buiten de OVCW grote herrie toen men het rapport van de organisatie over het onderzoek in de stad Douma naar de papierversnipperaar verwees. Het rapport van o.m. de teamleider Ian Henderson, een man die voordien een goede reputatie en jarenlang voor de OVCW werkte, weigerde men te publiceren.

Maar de mensen die klagen over wat er bij de OVCW gebeurde zitten volgens Rudi Vranckx in het ‘pro-Russische en pro-Assad kamp’ en zijn in zijn ogen dus niet te vertrouwen.

Het niet publiceren zorgde voor de grootste crisis binnen de organisatie sinds het afzetten in 2002 onder druk van de Amerikaanse diplomaat John Bolton van de Braziliaanse voorzitter José Bustani mede onder bedreigingen.

De VS was toen bezig met het voorbereiden van de oorlog tegen Irak en Bustani weigerde mee te spelen met verhalen over chemische wapens. En dus verdween hij bij de OVCW. En die Amerikaanse controle duurt voort.

Een kind

Hier in deel 3 laat men de versie van de Syrische regering en onder meer Rusland wel wat langer aan het woord maar wordt dat op een journalistiek al even onprofessionele wijze afgedaan als onzin. En daarvoor heeft men de Bruggeling Filip De Craemer.

Noer al Din al Zinki - Handarat-Aleppo - Juli 2016 - onthoofding Palestijns kind

Kopstukken van de terreurgroep Nour al Din al Zinki hier kort voor de val van hun bolwerk in de stad Aleppo bouwen een feest waarbij ze een uit een hospitaal gehaalde Palestijns twaalf jarig kind Abdullah Tayseer voor de camera onthoofden. Een door een van deze heren gemaakte foto was te zien in deze documentaire van de VRT.

Nadien vertrokken enkele van deze figuren naar het Verenigd Koningrijk waar ze dan een film maakten ‘For Sama’ over het ‘leed’ dat ze beleefden in Syrië. Ze wonnen ermee een grote prijs bij de Britse filmacademie BAFTA. Deze werd in België op veel plaatsen vertoond en kreeg ook bij de zich kritisch noemende website Apache veel applaus.

Over dit onthoofde Palestijns kind of diens familie geen woord. Ook bij Apache niet. Ach de media.

Na de scene waarbij de kleine Hassan Diab op televisie aan het woord komt krijgt men Filip De Craemer, een vroegere officier van het Belgisch leger die nadien enkele jaren bij de NAVO werkte. Hij eindigde zijn beroepscarrière bij de OVCW en was ondermeer in 2014 in Syrië als veiligheidsexpert op missie.

Hij raakte er toen in serieuze problemen toen volgens Filip De Craemer verschillende fracties van die jihadisten het gemunt hadden op de inspecteurs en door weer anderen moesten worden ontzet. Het toont de chaos in jihadistische kringen. (20)

Voor hem was de zaak van Douma simpel en duidelijk: “In en buiten de OVCW zijn er, denk ik, weinig mensen met kennis van het dossier die enig geloof hechten aan wat we daar gezien hebben (Hij bedoelt de verklaringen van Hassan Diab). ik denk dat je het kind (Hassan Diab) als dusdanig niet kan beschuldigen van iets maar dat het gebruikt is als een middel van desinformatie.“

Het is een kind met daarbij dan nog Russen en die moet je dus zeker niet geloven want, volgens De Craemer, “is bijna iedereen een andere mening toegedaan”. Een straffe bewering die vooreerst de verklaringen van kinderen als ongeloofwaardig afdoet. Ongetwijfeld had dat kind in zijn verklaring de versie van het Leger van de Islam gedeeld dan was dat ‘het bewijs’.

Bovendien weet Rudi Vranckx dat dit niet waar is en normaal moet ook Filip De Craemer weet hebben van de heisa bij de OVCW en weten dat het origineel onderzoeksrapport over de zaak in de vuilbak ging  Ook de nog voortdurende herrie erover tot bij de VN is geen geheim. Rudi Vranckx wist het zelfs te vermelden in een tekst maar deed het af als nonsens. (zie 6)

Khan Sheikhoun - Foto krater 1

Volgens het verhaal van al Qaeda was hier in Khan Sheikhoun een vliegtuigbom met sarin gevallen. Het zal dan wel een piepklein bommetje geweest zijn. Al snel zaten de mannen van al Qaeda in die put voor ‘onderzoek’. Voor zover geweten overleefden die in en rond de put dit zeer dodelijk zenuwgas.

En buiten dat kind waren er nog een ganse serie volwassen getuigen van die vermeende chlooraanval. Maar die kwamen evenmin aan bod. Zoals ook dat rapport van o.m. Ian Henderson. Men gebruikte dan maar een alternatieve versie van The New York Times die zich voorheen al met Oost-Ghouta als leugenaars hadden laten opmerken. In wezen is wat hier gebeurt censuur.

Weg met de kritiek op het Westen

Vranckx ziet het zo: (21)

“Het gelekte document is 16-bladzijden lang, onderdeel van het OPCW-onderzoek en is ondertekend door Ian Henderson, een teamleider bij de organisatie. Klokkenluiders van dienst zijn professors van de Britse Working Group on Syria, propaganda and Media. Een op het eerste gezicht academische werkgroep met banden met gerenommeerde universiteiten, maar de berichtgeving van de groep bevindt zich louter in de pro-Russische en pro-Assad invloedssfeer.”

In wezen betekent dit dat iedereen die kritiek geeft op de berichtgeving in de westerse media over Syrië behoort tot de fans van Moskou en Damascus. Complete onzin natuurlijk maar die voor de berichtgeving zware gevolgen heeft. Ze worden per definitie zwart gemaakt en hun beweringen dienen genegeerd.

Als Theodor Postol dus iets dergelijks stelt is zijn verhaal over Khan Sheikhoun onzin of Russische propaganda. Stellen die jihadisten, sorry rebellen, iets totaal anders dan klopt dat zelfs als is het de grootst mogelijke onzin zoals met tetra-amelia. En men omschrijft gezien de huidige toestand die jihadisten wel niet meer als ‘vrijheidsstrijders’ want dat komt bij de lezers geheel ongeloofwaardig en zelfs verdacht over.

En verder moet men dan ook alles vermijden om die ‘rebellen’ in een slecht daglicht te plaatsen en dient men dus een term als al Qaeda te vermijden. Met andere woorden: Censuur is essentieel. Het is de journalistieke praktijk, niet alleen van dit duo maar van bijna de ganse westerse massamedia. Wat je ook ziet rond Oekraïne waar de Russen de door hen bezette kerncentrale zelf bombarderen.

In het door de VS bezette Somalië is al Shabaab, die zich verzet tegen de VS daar, een aan al Qaeda gelinkte terreurbeweging. Het Leger van Islam is dat niet. Dat zijn ‘rebellen’. Berichtgeving?

Carla Del Ponte

Helemaal te gek is natuurlijk het verhaal van Kate Starbird, professor aan de Universiteit van Washington die zich toelegt op Russische propaganda. Voor haar is er sprake van een gigantische campagne vanuit Rusland en die begint al bij het in vraag stellen van foto’s.

Facebook

Paul Kagame, de dictator van Rwanda, is een van de meest brutale heersers en plunderaars van Afrika die bij de oorlog voor de controle van Rwanda massa’s slachtingen heeft aangericht, ook in de Democratische Republiek Congo. Carla Del Ponte liet hem gewoon zijn gang gaan. Alleen de andere partij kregen zware straffen. Straffeloosheid dus.

Wie vragen stelt bij bepaalde foto’s is dus verdacht en een loopjongen van Rusland. Dit terwijl foto’s al meer dan 100 jaar vervalst worden. En vragen stellen bij feiten hoort journalistiek standaardpraktijk te zijn.

En dan is er Carla del Ponte die rechter was bij de tribunalen voor Rwanda in Arusha en Joegoslavië in Den Haag en klaagde over de straffeloosheid in dat soort zaken. Uiteraard klopt dat omdat simpelweg het gerecht machteloos staat. Het zijn immers instrumenten van een staat. Zo moesten advocaten in Neurenberg eerst hun pleidooien voorleggen aan de geallieerden.

Het zijn puur politieke processen waarvan de uitslag intern vooraf al bekend is. Bovendien weet zij dat het tribunaal in Arusha een grote schertsvertoning was om de verliezer van die oorlog zwaar te straffen en de winnaars zoals Paul Kagame van Rwanda buiten schot te houden. Ook het op de achtergrond spelend cruciale Amerikaans-Frans conflict werd netjes verzwegen.

Paul Kagame volgde, wanneer de oorlog tegen Rwanda uitbrak, in de VS een militaire opleiding toen de man die de aanval op Rwanda leidde onverwachts sneuvelde. Waarna Kagame daarom ijlings moest overgevlogen worden naar Oeganda. Rechtspraak? Neen, wel kromspraak.

Internationaal recht en mensenrechten

Bovendien vergeet men gemakshalve in deze serie de centrale kwestie in deze zaak. Men heeft het herhaaldelijk over mensenrechten en het internationaal recht maar in wezen is er bij de media en ook hier voor dat soort kwesties geen enkele interesse. Dat de VS, het Verenigd Koninkrijk en de Fransen Syrië zomaar bombarderen stelt men hier en elders in onze massamedia niet in vraag.

Men ziet het als een soort god gegeven recht dat alleen het Westen toebehoort. The New York Times heeft het over de ‘misdadige praktijken’ van een of andere regeringsleider en hups daar vertrekken al, toegejuicht door dezelfde pers en de mensenrechtenorganisaties, de Amerikaanse bommenwerpers.

Vragen over de wettelijkheid van die interventies van de NAVO zijn er in de klassieke media amper te vinden. Men heeft zelfs een microscoop nodig om ze te ontdekken. Het zal alleen met veel geluk gevonden worden. Het principe van de onschendbaarheid van landsgrenzen is niet iets voor het Westen. Ze kakken er op. Ook bij de massamedia.

Al Qaeda staat aan de kant van de VS - Jake Sullivan aan Clinton - 12 februari 2012

In deze mail van 12 februari 2012 stelt Jake Sullivan die toen op Buitenlandse Zaken zat aan toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton dat al Qaeda aan de kant van de VS staat en dat alles verliep volgens plan.

In die periode was men de verovering van Damascus en Aleppo aan het voorbereiden. Hij is nu onder president Joe Biden Nationaal Veiligheidsadviseur en mede verantwoordelijk voor de oorlog in Oekraïne.

Er is op het internet een ganse bibliotheek te vinden met bewijzen over de Westerse interventie, niet zelden in officiële documenten, maar hierover zwijgt men. Deze oorlog is aangestoken door het Westen en de toen nog de Arabische bondgenoten. Al zijn die laatste nu wel verhuist naar het andere kamp. Maar daarover hoor je niets.

Zo had de in Nederland verblijvende Syrische opposante Ida Abdo – ze was lid van een kleine Syrische zich communistisch noemende partij – het over het feit dat de start van de opstand om praktische reden verlaat werd naar 15 maart 2011 (22). Ze ging nadien aan de slag bij het Instituut Clingendael, de studiedienst van Den Haag voor het buitenlands beleid.

Ontvoeren

Typerend is het verhaal van Westerse vrouwen, gelieerd aan ISIS, en hun kleine kinderen. Eigenhandig worden die door onze regeringen uit Syrië meegenomen zonder dat men zelfs de moeite doet om met de regering in Damascus hierover te spreken. Ontvoeren heet dat.

Amper een kritisch geluid hierover want het Westen mag dat doen. Moest Rusland zo optreden dan was het kot in de EU te klein. Dat ze zoals in Jemen, Syrië, Irak, Afghanistan en Libië onoverzichtelijke menselijke schade hebben aangericht zal het Westen worst wezen.

En dat men die landen en zo hun bevolking via blokkades en embargo’s zwaar straft is niet het minste van de problemen. Voor Jemen betekend dat als gevolg van die door het Westen georganiseerde blokkade een geschatte 400.000 doden. Men zegt het zeker niet luid maar de boodschap bij de NAVO is: “Laat hen maar creperen.” En deze kwestie kwam uiteraard in deze uitzending niet aan bod.

Maar dit door het Westen gesponnen verhaal over gifgasaanvallen door het Syrische leger past wel voor onze massamedia. Dan schreeuwt men heel luid: ‘Mensenrechten’. Maar dan moeten zij zich wel als een soort slangenmens door die zaak kronkelen en veel zaken verzwijgen en ook voldoende fantaseren. En hierin was die reportage gelukt. Tot men echter wat dieper keek.

Aubin Heyndrickx

De gewezen deken van de faculteit van de Farmacie van de U Gent Aubin Heyndrickx kon zich zowat alles permitteren. De pers hing aan zijn lippen en elke kritiek op de man was er de facto verboden. En dan ging de toenmalige procureur-generaal, klant aan huis bij het ‘genie’, met pensioen en was het gedaan met zijn succes. Hij werd dan een goede klant van het gerecht. Hij verloor al zijn titels.

Aubin Heyndrickx: Een oud zeer

Dat men er hier in deze serie met de spreekwoordelijke klak naar gooide hoeft niet te verbazen. Journalisten tonen zeer zelden diepgang en zijn conformisten die zich bijna steevast houden aan ‘vaste waarden’, dat wat de goegemeente denkt dat het is. Typisch maar enigszins extreem is het verhaal van de in 2018 overleden Aubin Heyndrickx, gewezen doctor in de toxicologie en professor aan de Universiteit in Gent.

Je kan dit het grootste wetenschappelijk schandaal uit de periode van de tachtiger jaren noemen. De man kwam uit een politiek katholiek nest maar huwde een kleindochter van Edward Anseele, sleutelfiguur in de beginnende Gentse sociaal-democratie. Hij vervalste zijn doctoraat en werd snel de eerste deken van de faculteit van de Farmacie.

Maar klant aan huis was de toenmalige Gentse procureur-generaal. Heyndrickx kon zich werkelijk bijna alles permitteren. Wie op zijn vooral voor het gerecht actief zijnde lab kwam werken moest eerst en niet-gedateerde C4, de ontslagbrief, ondertekenen. Grensoverschrijdend gedrag was dan ook geen probleem.

Het was in Gent een publiek geheim zoals de vroegere professor Moraalfilosofie – die toen vice-rector was – Etienne Vermeersch tijdens een tafelgesprek toegaf. Een speciale versie van de moraliteit dus?

Biologische oorlogvoering

In 1983 raakte de man zelfs wereldbekend toen hij beweerde dat Rusland aan biologische oorlogsvoering deed, de ge(i)le regen. Hij had een zwak voor vrouwelijk schoon. Men gebruikte een schimmelgif in de serie van de mycotoxines – in wezen was dit bijenkak – was zijn boodschap.

En biologische oorlogvoering was niet lang ervoor ten strengste verboden geworden. Het verdrag was vooral het werk van Matthew Meselson, professor in de biochemie  en adviseur van de Amerikaanse regering.

En Heyndrickx organiseerde in Gent zelfs een internationaal congres (23) waar hij de bevindingen van hem en zijn team (hier vooral het gebruik van mosterdgas in de Iraans-Iraakse oorlog) ging voorleggen. En iedereen van enig belang in deze materie was er want men was geïntrigeerd dat een man die in gans zijn carrière slechts één wetenschappelijk rapport onder zijn naam had laten publiceren nu met dit sensationeel verhaal kwam.

Matthew Meselson

De nu 92-jarige biochemicus Matthew Meselson kon zijn ogen en oren niet geloven toen hij het discours van Aubin Hendrickx over die ‘gele regen’ aanhoorde. Hij bleef na diens uitleg in het publiek maar herhalen: “Dat is geen wetenschap”.

Het congres werd een grap en de man werd door iedere aanwezige wetenschapper weggelachen als een verkoper van onzin. Eerst maakten de specialisten van het Belgisch leger brandhout van de beweringen over mosterdgas van zijn hoofdassistent en nadien moest Heyndrickx komen met zijn mycotoxines. Hij koos voor zijn uiteenzetting het kleinste kamertje waar amper mensen binnen konden.

Van dat congres en de verdere afwikkeling van deze affaire verschenen een serie artikels in De Zwijger en De Nieuwe. Bij die laatste vroeg de hoofdredacteur wel om ‘voorzichtig’ te zijn. Geen enkele journalist, ook die welke de zaak goed kenden, durfden openlijk tegen de man ingaan. (24)

Walter Zinzen

“That’s not science,” was de continu herhaalde reactie achteraf van Meselson. Dit met de ogen wijd open en opwaarts gericht en daarbij steeds maar op het voorhoofd kloppend. Het was een voor altijd op het netvlies gebrand beeld. Een verhaal dat ook te lezen is in het boek van Robert Lewis over de dood van de Britse wetenschapper David Kelly. (25)

De dag nadien verscheen er in Het Laatste Nieuws een relaas van dat congres onder de tittel: “Wereld geeft Hendrickx gelijk”. Hoe wist de krant dat? Door een gesprekje met de ‘professor’ natuurlijk.  Want twijfelen aan zijn woorden mocht niet. Lode Bostoen, toen hoofdredacteur van De Standaard, wou een lezersbrief met kritiek niet publiceren. (26)

Ook de zo volprezen televisiejournalist van de BRT Walter Zinzen wuifde de waarschuwingen weg en gaf de man in zijn Panorama, ondanks verwittigingen en de artikels over de zaak in De Zwijger en De Nieuwe, een vrije tribune.

 Wouter Basson - Zuid-Afika - Aubin Heyndrickx

Dr. Wouter Basson, alias Dr. Death, was een van de misselijkst makende figuren in het Zuid-Afrika van de apartheid en werkte samen met Aubin Heyndrickx. Basson was een van de leidende figuren van het biologisch en chemisch wapenprogramma van de apartheidsstaat die zelfs de zwarten wou uitroeien.

Waar hij dan verscheen in zo’n speciaal pak tegen zenuwgassen en radioactieve bestraling. Vermoedelijk lag ieder in deze materie beslagen Gentenaar krom van het lachen bij het zien van die scene. Bronnencontrole van de zaak was voor Zinzen duidelijk verloren tijd.

Nadien toen de procureur-generaal van Gent op pensioen ging was het geluk van Heyndrickx op en werd hij correctioneel driemaal veroordeeld en zijn titels met ook zijn emeritaat afgenomen. Maar volgens dat boek van Robert Lewis ging hij nadien werken voor de Zuid-Afrikaanse geheimagent Wouter Basson, alias Dr. Death, en er minimum 4 miljoen Belgische frank aan verdienen.

Hij kreeg die som volgens dat boek op de Gentse Vrijdagmarkt en moest in ruil dan contacten leggen met de Iraanse veiligheidsdiensten. Wouter Basson is een van de op moreel vlak meest schandelijke figuren die het apartheidssysteem heeft gehad. Hij was berucht. Een goed overzicht van de carrière van Heyndrickx is verder het verhaal van Patrick De Graeve. (27)

Conclusie: Geloof nooit een verhaal uit de media zelfs als het gaat dan om overal gerespecteerde figuren. Achter de schermen is er immers niet zelden een ander verhaal. (28)

Willy Van Damme

VOETNOTEN

1) Syrië, de giftige oorlog – Aflevering 3 (Seizoen 1) | VRT NU.

In 2013 was er op de VRT een benefietprogramma voor steun aan Syrië, uiteraard niet voor de slachtoffers in Syrië zelf van die salafistische terreur. Rudi Vranckx voerde toen Abdelrahman Ayachi op als ‘vrijheidsstrijders’. De man had toen in Brussel in beroep wegens terreur 4 jaar effectief gekregen. In eerste aanleg zelfs 8 jaar.

Hij was een boezemvriend geweest van Ousama Attar, eveneens een Brusselaar, de man die gezien wordt als het brein achter de aanslagen van onder meer Zaventem en de Bataclan in Parijs. Hij was ook zijn gids en tolk bij een bezoek aan het zogenaamde bevrijde Syrië.

Waarvoor hij normaal gezien door de VRT betaald werd. Ook bleek Abdelrahman Ayachi te werken voor de DGSE, de France militaire veiligheid. Abdelrahman Ayachi sneuvelde ginds. Hij was de zoon van Bassam Ayachi, de spin in het web van het salafisme in België.

Recent bleek dat ook deze laatste voor zowel de Belgische als Franse veiligheidsdiensten werkte. Na een leven van bijna 40 jaar als rekruteerder voor salafistische terreurgroepen werd hij in mei in Parijs eindelijk tot 1 jaar (!!) cel veroordeeld. De tijd die hij in een Franse gevangenis al had doorgebracht. De strijd tegen de terreur?

Een interview toen voor die benefiet van de VRT met de in een Syrisch klooster verblijvende pater Daniel Maes werd afgevoerd. De geluidskwaliteit was te slecht klonk het als excuus op de Reyerslaan. Daniel Maes is een hevig tegenstander van het westerse optreden in Syrië. En dus ook van de VRT.

2) The Independent, 28 feb. 2022, Alex Hickson, How a photo competition changed the lives of father and son Syrian refugees. “ … a market in Syria in 2014. And his son Mustafa was born without limbs due to a disorder caused by the medication his mother, Zeynep.”

3) The Guardian, 5 februari 2022, Lorenzo Todo, “…. And in my city, there were four pregnant women, victims of the sarin gas attack in Khan Sheikhun, whose children were born with the same malformation as Mustafa. ” Flying high: how a photo of a Syrian father and son led to a new life in Italy | Global development | The Guardian

4) Daily Mail,  7 april 2017, Anthony Joseph, UK-trained doctor hailed a hero for treating gas attack victims in Syria stood trial on terror offences ‘and belonged to the group that kidnapped British reporter John Cantlie One Nation.

5)  [Withdrawn] One Nation – GOV.UK (www.gov.uk). Er liep een onderzoek maar de Britse overheid liet hen uiteindelijk toch maar begaan.

6) The Gray Zone, Ben Norton, 22 januari 2020, ‘OPCW investigator testifies at UN that no chemical attack took place in Douma, Syria’. OPCW investigator testifies at UN that no chemical attack took place in Douma, Syria – The Grayzone. Deze website heeft een gans dossier over de gebeurtenissen van april 2018 in Douma. Douma Archives – The Grayzone

7) Plaza Publica, 26 februari 2015, The incredible story of Edmond Mulet and the children he “exported” | Plaza Pública (plazapublica.com.gt)

8) Shafaqna.com, 9 oktober 2019, MIT professor’s paper reveals Syrian government is not responsible for chemical attack in Khan Sheikhoun – International Shia News Agency (shafaqna.com).

Vooral Bellingcat zal alles doen om Theodor Postol zwart te maken. En zoals de VRT in deze serie zullen ook de andere klassieke massamedia bij het bespreken van Khan Sheikhoun zwijgen over de aanwezigheid daar van Al Qaeda. Van manipulaties gesproken.

Eliot Higgins gaat zover door er via politieke druk een rapport over de zaak in het blad Science & Global Security van de Princeton University achter te houden. Het werd dan maar in een ander wetenschappelijk  blad gepubliceerd. 

Volgens Postol is het duidelijk: “He says he has looked at other evidence as well and now believes there was no sarin attack at all, but that local people made it look like one occurred. The investigation reports were faked to justify the U.S. missile attack….” (Science, 24 september 2019, ‘Scientists clash over paper that questions Syrian government’s role in sarin attack’)

Recent blijkt nu dat het zogenaamde bewijsmateriaal van die vermeende met sarin in Khan Sheikhoun in afspraak met de OVCW verzameld is door de Witte Helmen, een groep die tot over haar oren betrokken was bij deze oorlog tegen Syrië vanuit de NAVO. Zie The Grayzone: Chain of corruption: how the White Helmets compromised OPCW investigations in Syria – The Grayzone

Vermoedelijk speelde de Britse gewezen militair en specialist in chemische wapens Hamish de Bretton-Gordon een centrale rol in deze zaak. Deze was regelmatig in Syrië als contactman voor MI6 met die jihadisten en werd o.m. door het persbureau Reuters regelmatig over die zaak geconsulteerd.

Hij verspreide op die wijze valse informatie, o.a. over de chemische samenstelling van deze sarin, aan zijn vast aanspreekpunt bij Reuters Anthony Deutsch. En zoals Reuters zelf toegaf werkt dit persbureau, het grootste ter wereld, samen met de Britse regering. Conclusie: Achter de schermen gebeurden die gifgasaanvallen in Syrië in samenspraak met de regering in Londen.

9) Ghouta Sarin Attack, Review of Open-Source Evidence, Michael Kobs, Chris Kabusk, Adam Larso. syria2013evidence.pdf | DocDroid

10) London Review of Books, 19 december 2013, Seymour Hersh, Who’se Ghouta. Seymour M. Hersh · Whose sarin? · LRB 19 December 2013

11) PBS, Newshour, 2 februari 2018, Robert Burns, Associated Press : ‘U.S. has no evidence of Syrian use of sarin gas, Mattis says,‘. U.S. has no evidence of Syrian use of sarin gas, Mattis says | PBS NewsHour. Mattis stelde wel nadien te geloven in het verhaal van chloor.

12) Newsweek, 2 augustus 2018, Ian Wilkie, Now Mattis Admits There Was No Evidence Assad Used Poison Gas on His People: Opinion’. ttps://www.newsweek.com/now-mattis-admits-there-was-no-evidence-assad-using-poison-gas-his-people-801542

13) Foreign Policy, Harald Doornbos & Jenan Moussa, 17 augustus 2017, ‘How the Islamic State Seized a Chemical Weapons Stockpile’ How the Islamic State Seized a Chemical Weapons Stockpile – Foreign Policy. Men spreekt in de titel van de Islamitische Staat maar dat klopt niet echt.

Vooreerst gebeurde de aanval eind 2012 toen ISIS zich nog niet had losgescheurd van de andere groepen zoals Ahrar al Sham, en het leger van Islam. Uit fotomateriaal van na de verovering blijkt de aanwezigheid van zeker een belangrijk lid, Abou Jandal. In wezen was IS toen nog de lokale afdeling van al Qaeda. Pas eind 2013 komt de scheuring.

Mogelijks komt dit doordat een aantal kenners van het dossier ook voor de splitsing eind 2013 van al Qaeda en dan ISIS spreken over de Islamitische Staat (IS) of ook soms over de Islamitische Staat in Irak (ISI). De oorlog werd immers in 2011 gestart door vooral de Syrische Moslimbroeders en al Qaeda in Irak die toen ook wel IS of ISI werd genoemd.

14) Israel Matvaz, Carl in Jerusalem, 8 december 2012, Israel Matzav: US training Syrian rebels to secure chemical weapons. Alsmede: Insider, Michael B. Kelly, 18 december 2012, ‘It’s Now ‘Almost Inevitable’ That Syrian Rebels Will Acquire Chemical Weapons’. Syrian Rebels Will Probably Get Chemical Weapons (googleusercontent.com) en Syrian Times, 2 juni 2022, ‘US Produced Sarin Gas Used In Syria’. US Produced Sarin Gas Used in Syria – Syrian Times (syriatimes.sy)

15) Middle East Eye, 2 december 2020, Joe Gill, ‘Death in Istanbul: James Le Mesurier and Syria’s media war.’ Death in Istanbul: James Le Mesurier and Syria’s media war | Middle East Eye. Zijn echtgenote Emma Winberg die ook medebestuurder was werd lang door het Turkse gerecht verdacht van de moord. Ze woonde laatst in een Amsterdams miljoenenhuis. De boekhouding was een puinhoop.

16) Nederlands Ministerie van Buitenlandse Zaken, 10 april 2020, Rapporten en briefwisseling van Mayday Rescue bekomen via de Nederlandse Wet op de Openbaarheid van Bestuur.

17) Foundation for the Study of Democracy, The White Helmets Terrorist Accomplices and a source of disinformation. Het boekje geeft een interessant overzicht met veel namen van deze criminele organisaties.

18) Jorn De Cock, ‘Arabische Lente: Een reis tussen Revolutie en Fatwa’, P 319, Bezige Bij, Antwerpen, 2011.

19) The Intercept, 29 maart 2018, Mehdi Hassan, ‘“We know where your kids live: How John Bolton once threatened an international official’. How John Bolton Once Threatened an International Official (theintercept.com). José Bustani is dan ook een van de actievoerders tegen de OVCW rond deze dossiers.

20) VRT NWS, 27 mei 2014, Luc De Roy, ‘Inspecteurs chemische wapens aangevallen in Syrië’. https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2014/05/27/inspecteurs_chemischewapensaangevalleninsyrie-1-1982286

21) VRT NWS, Anneleen Ophoff, Rudi Vranckx, 30 mei 2019, ‘Complottheorie of internationaal schandaal? Nieuw document veroorzaakt controverse over gasaanval in Douma’. Opvallend in deze tekst is dat Vranckx ditmaal zwijgt over wie de dader is van de dodelijke aanval in januari 2012 op een betoging van aanhangers van de Syrische regering. Waarbij een Franse journalist omkwam.

Hij was daar toen en had, zoals de meeste andere aanwezige westerse journalisten, het onmiddellijk over het Syrische leger als de dader. Terwijl onder meer een Franse gerechtelijk onderzoek naar die jihadisten wees. Maar dat schrijven doet hij niet.

22) Ida Abdo blog, 26 februari 2011, http://syrischeopstand.blogspot.nl/2011/02/syrische-opstand-verwacht-op-15-maart.html.

23) First World Congress – New compounds in biological  and chemical warfare: Toxicological evaluation, Ghent, 21-23 mei 1984.

24) De artikels verschenen in: De Nieuwe 08/6/1984 “Prof. Aubin Heyndrickx ‘ Waterloo” 1/10/1985 “De bij als geheim Wapen” – Gele Regen 3 – “Gele regen: verhalen uit de Koude oorlog”. De Zwijger – 26/04/1984 & 22/3/1984.

25) Robert Lewis, “Dark Actors: Life and death of David Kelly“, Simon and Chuster.  “Basson said he payed Heyndrickx almost 4 million Belgian Francs to go to Iran, get hold of some Shraphnel  from Iraqi chemical attacks, and open some channnels with Iranian intelligence”.

Zijn beschrijving van dat congres klopt tot in het kleinste detail. De tekst over de reactie van Meselson is correct en is om nooit te vergeten. Meselson is de man die de theorie van het DNA voor het eerst in de praktijk bevestigde.

26) Lode Bostoen, 23 augustus 1983, “Wens ik ze toch niet te plaatsen omdat de opmerkingen die U maakt te veel farizeïsme kwade trouw veronderstellen bij prof. Heyndrickx”.

27) 30 november 2019, ‘Vandaag 30 jaar geleden de derde veroordeling voor de Gentse professor toxicologie Aubin Heyndrickx.’ Vandaag 30 jaar geleden de derde veroordeling voor de Gentse professor toxicologie Aubin Heyndrickx. – Toen gisteren nog vandaag was.

28) Toen het Westen de oorlog plande tegen Syrië was het duidelijk de bedoeling die zoals in Libië, Egypte en Jemen zo snel mogelijk tot een voor het Westen goed einde te brengen. Zoals in Egypte faalde dit echter. Midden 2012 bestormden de jihadisten, de huurlingen van de NAVO, de twee grootsteden Aleppo en Damascus.

In Damascus ging dat gepaard met een bomaanslag op de legertop die deels succesvol was. Maar in essentie waren die twee aanvallen een mislukking. In Damascus veroverde men wel een serie buitenwijken en in Aleppo het oostelijk deel van het stadscentrum en de buitenwijken daar. Maar daar bleef het bij. Het verzet van het Syrische leger bleek ondanks die terreuraanslagen te sterk.

In de hoop alsnog te slagen in de verovering van Damascus organiseerde men blijkbaar dan die gifgasaanval op Oost-Ghouta, een buurt bij de hoofdstad. Waarbij de hoofdrol was voor The New York Times met journalist en gewezen militair C.J.Chivers, Human Rights Watch, Eliot Higgins en die jihadisten die een nieuwe poging planden. Het werd noppes met wel heel veel doden. .

Het was geen toeval dat HRW toen opriep tot Amerikaanse bombardementen op Damascus. Waarom Obama voor die aanval dan toch terugschrikte is nog onduidelijk. Dreigde Rusland met extreme tegenmaatregelen? Wou Obama dit niet op zijn geweten hebben? Het antwoord komt zeker later.

Maar duidelijk is dat het Westen door het falen in 2012 de oorlog tegen Syrië verloor. In Egypte speelde het leger en de zakenwereld een sleutelrol in dit falen. In Tunesië waren dat de vakbonden en het zakenleven. In Jemen waren dat vooral de Houthi’s en het leger. Alleen Libië is nog in burgeroorlog. In het onbestuurbaar gemaakte Irak is het vermoedelijk wachten op een machtsgreep door Moqtada al Sadr.


Bassam Ayachi: Een terrorist als agent van de Belgische staat

Wat velen al jaren stellen en ook hier werd geschreven blijkt uit het in Parijs recent gevoerde proces tegen Bassam Ayachi, hier gekend als de sjeik van Molenbeek (1). Elke discussie over zijn relatie met de veiligheidsdiensten lijkt stilaan niet meer nodig. Op 13 mei veroordeelde de rechtbank van eerste aanleg in Parijs hem tot 5 jaar cel maar met slechts 1 jaar effectief.

Een leven van terreur

Een aangezien hij dertien maanden in voorarrest zat kan hij nu vrij en vrolijk rondhuppelen in Molenbeek of waar dan ook. De reden voor die toch wel heel lichte straf ligt in het feit dat hij van 2015 tot zijn arrestatie in Frankrijk wegens terrorisme op 27 maart 2018 voor zowel de Franse DGSE als de Belgische Staatsveiligheid werkte. Zonder blijkbaar enig resultaat. Wel koppelde men voorwaarden aan die vrijlating. En dan?

Bassam Ayachi - gewond in veldhospitaal - 23-02-2015

Bassam Ayachi raakte in Syrië bij een aanslag  gewond en verloor een arm. Een gevolg van interne twisten onder salafisten. Dat geloof hé! Niet teveel van geloven. 

Met andere woorden de spin in het web van het Brusselse salafisme en terreur werkte jarenlang voor onze Staatsveiligheid. En wie de man zijn cv kent weet dat die al decennia als terrorist door het leven ging. Van de bestorming in de Grote Moskee in Mekka op 20 november 1979 tot de bankovervallen in het noorden van Frankrijk, de terreur in Joegoslavië, de oorlogen in Syrië en Irak, de aanslag op het WTC en de aanslagen in Europa.

Dat is niet het enige wat gelijkaardige verhaal rond de familie Ayachi. Zijn in 1980 in het Franse Aix-en- Provence geboren zoon Abdel Rahman werkte volgens zowel zijn advocaat die hem bij zijn Brusselse processen verdedigde als volgens de uitstekende ogende website www.salaire-mensuele.com (2) voor de Franse buitenlandse inlichtingendienst DGSE. Juist zoals zijn vader later.

Volgens dit verhaal wou de DGSE meer weten over de ontvoering van de Amerikaanse journalist James Foley en de Brit Cantlie op 22 november 2012 waarbij Foley later door ISIS onthoofd werd. Een raar verhaal want waarom wou de DGSE meer weten over de ontvoering van een Brit en een Amerikaan? Dat de CIA of MI6 erachter gingen lijkt logisch maar waarom de DGSE?

Steun van de westerse politiek en media

Abdel Rahman was gids en tolk voor VRT-journalist Rudi Vranckx toen die het jihadistengebied in het noorden van Syrië bezocht om reclame te maken voor hun strijd. De VRT, en zo de Vlaamse belastingbetaler, betaalde dus die man. Volgens bovenstaande site verdiende hij als jihadist per maand 10.000 euro. Daarvoor kun je al wat mensen doden.

Hij sneuvelde op 19 juni 2013 in Sinjar, een plaatsje in de provincie Idlib op een 25 km van de stad Maarat al Numan. Vranckx voerde hem op als Syrische vrijheidsstrijder tijdens de benefietshow van de VRT 12-12 voor Syrië op 26 april 2013. Hij was de vader van vier kinderen. Een terrorist die op onze VRT hulp vroeg voor Syrië. Moet kunnen!

Bassam Ayachi werd daarbij voordien slechts tweemaal gearresteerd, in 1979 in Saoedi-Arabië en een tweede keer toen hij op weg met een vracht jihadisten en propagandamateriaal in Italië tegen de lamp liep.

Pas in 2018 in Frankrijk wordt hij echt bij de lurven gepakt en toen bleek wat velen al vermoeden, hij was een agent van Westerse veiligheidsdiensten. Zo runde hij vanuit Molenbeek een lange tijd het Centra Islamique de Belgique (CBB) die jihadisten rekruteerde, aanslagen plande en de meest racistische vulgaire praat (genre joden zijn apen) verkondigde.

Een aantal die er dat soort praatjes verkochten werden voor de rechtbank gesleurd en kregen een veroordeling aan hun broek. Initiatiefnemer Bassam Ayachi liet men hier echter verbazend ongemoeid. Hij was via de moord op de Afghaan Sjah Massoud, een tegenstander van de Taliban, ook indirect betrokken bij de aanslagen op het WTC. Een aanslag volgens bronnen op kosten van Osama Bin Laden.

Abdelrahman Ayachi - 1

In eerste aanleg kreeg Abdelrahman in Brussel wegens terrorisme 8 jaar cel. Geen probleem voor de Franse buitenlandse veiligheidsdienst DGSE om hem te rekruteren. Standvastigheid in het geloof was er noch bij hem of bij zijn vader niet bij. Centen klonken beter.

Het was twee dagen voor de aanslag in New York op het World Trade Center. Wat het sein voor de CIA was om wereldwijd honderden moslims te ontvoeren en in Guantanamo te stoppen. Waar sommigen bijna 11 jaar later nog steeds zitten. En wie liet de CIA ongemoeid? inderdaad Bassam Ayachi. Waarom is dan de heel logische vraag? Was hij toen hun mannetje?

Waarom?

Veel van de vrienden van Bassam Ayachi zijn sindsdien bekende Belgen geworden. Wie kent niet een Salah Abdeslam, Mehdi Nemmouche of Mohamed Abrini (de man met het hoedje), Oussama Atar (het brein achter de aanslagen in Zaventem en de Battaclan) en Ibrahim el Bakraoui? Hoeveel doden hebben ze niet op hun geweten, in het Midden-Oosten en ook hier?

Het is ook geweten dat het probleem van de salafistische terreur al jaren voor de oorlog in Syrië een feit was bestond en dat het verhaal van terroristen die naar het Midden-Oosten of elders (Spanje) reisden bij de veiligheidsdiensten al lang gekend was. En toch konden die zeker tot ongeveer eind 2013 probleemloos in Zaventem, Schiphol of Parijs een vlucht nemen om waar dan ook dood te zaaien.

Men wist het en de reden is nu immers gekend. Men had kanonnenvlees nodig om de Syrische regering ten val te brengen en het land kort en klein te slaan. En dus liet men begaan en gaf hen zelfs alle mogelijke steun, incluis zelfs zware wapens.

Zo waren de terroristen die de Manchester Arena aanvielen in het Verenigd Koninkrijk wonende Libiërs die voorheen door de Britse veiligheidsdienst MI6 naar Libië waren gestuurd om Kadhaffi te vermoorden en het land kapot te maken. Wat lukte. Maar waarom dan nog die aanval op de Manchester Arena en wie gaf hen de opdracht? Dat is de vraag waarop wij nog steeds geen antwoord hebben.

 Aanslagen Zaventem 22 maart 2016 - 1

De luchthaven van Zaventem na de aanslag. De daders waren diezelfde jongens die voorheen door onze media als ‘vrijheidsstrijders’ bijna heilig werden verklaard.

Een vroegere Belgisch toppolitieman zegt het kurkdroog: “Van die plannen in Verviers waar we de terroristen uitschakelden werden we vanuit het buitenland verwittigd. Deze wisten dat dus. De aanslagen op Zaventem en Maalbeek hebben ze gewoon laten doorgaan.” Bij de Staatsveiligheid was niemand bereikbaar voor commentaar. Komt die nog dan zal die hier worden gegeven. (3)

Maar de vraag rijst waarom jarenlang de wereld werd geteisterd door die extreme golf van terreur en waarom die golf nu plots is komen stil te liggen. Zo roemde onze media wat ze noemde de Arabische Lente. Wat in wezen een poging tot salafistische staatsgreep was vermomd als vrijheidsstrijd tegen de meer burgerlijke en niet-religieuze regeringen in de regio. En die opstand kreeg alle steun van Barack Obama, de EU en de media.

Het is een vraag die men misschien pas binnen enkele decennia zal beantwoord krijgen. Het antwoord zou politiek wel eens een schokgolf kunnen veroorzaken. Want een stelletje boze geradicaliseerde jongeren of amateurs waren dit zeker niet. Integendeel! Herinner U dat Abdelkader Belliraj, de Belgo-Marokkaanse agent van de Mossad pal voor 9/11 een privaat gesprek had met Bin Laden!

Willy Van Damme

1) De geheime diensten en de Syriëstrijders–De zaak Fouad Belkacem en Bassam Ayachi | Willy Van Damme’s Weblog (wordpress.com)

2) Fortune Salaire Mensuel de Abdelrahman Ayachi Combien gagne t il d argent ? 10 000,00 euros mensuels (salaire-mensuel.com)

3) Er kwam tot heden geen antwoord van de Staatsveiligheid op de gestelde vragen. In afspraak met de woordvoerster werden op 31 juli een serie vragen gestuurd. Of die gingen beantwoord worden, stelde zij, was niet zeker. Die kwamen dus niet. Dat veiligheidsdiensten infiltreren in criminele organisaties van die aard is begrijpelijk maar daar dienen wel voorwaarden aan verbonden.

Die steun moet resultaatsgericht zijn. Zomaar geld geven en jarenlang niets aan cruciale informatie in ruil krijgen kan niet. Dat is steun aan de terreur. Nergens uit het in Frankrijk gevoerde proces blijkt er van enig resultaat sprake te zijn geweest.

Er ging wel geld zijn richting en hij kreeg ook duidelijk bescherming. De man heeft een leven van terreur die begon met de bestorming van de Grote Moskee in Mekka decennia geleden.

En dat ging van kwaad naar erger. Het lijkt er op dat de man al die jaren bescherming genoot. Van wie allemaal? Zonder hem had het salafisme in Molenbeek en elders in België niet zo’n vlucht genomen. Vermoedelijk zou er zelfs geen sprake geweest zijn van die twee aanslagen in Zaventem en Maalbeek.

Bovendien is het duidelijk dat de Staatsveiligheid tot ongeveer eind 2013 honderden jihadisten naar Syrië liet vertrekken om er te stelen, moorden, vernielen, onthoofden en dies meer. En het Westen heeft hen gebruikt om Syrië aan te vallen en te vernielen. Wat gelukkig genoeg niet lukte. Meer dan genoeg vragen dus voor de media en het parlement.

Er zijn al veel parlementaire onderzoekscommissies geweest maar niet over dit. Een vraag bijvoorbeeld: Hoe kwamen bijvoorbeeld die minimi’s van Herstal bij al Qaeda in Jemen? Dat zijn toch de mannen van Charlie Hebdo. Geen antwoord! Het zegt alles over het democratisch gehalte van België.

De gestelde vragen waren:

Hierbij zoals afgesproken enkele vragen betreffende de lang in Sint-Jans-Molenbeek woonachtige terrorist Bassam Ayachi die gezien wordt als een der belangrijkste figuren in de salafistische terreur wereldwijd en op bepaalde ogenblik in contact stond met figuren als een Oussama Attar.

Deze werd in mei dit jaar door de Parijse rechtbank van eerste aanleg wegens zijn betrokkenheid bij terreur veroordeeld tot 1 jaar effectief en vier jaar voorwaardelijk. Tijdens dat proces bleek dat deze een jarenlang door Jullie en de Franse DGSE betaalde informant was.

  • Klopt dit?
  • Was dit van 2015 en tot 2018 en zijn arrestatie in Frankrijk?
  • Uit het proces moet ik opmaken dat de man wel veel geld en protectie kreeg maar amper of geen voor jullie bruikbare informatie gaf. Klopt dat?
  • Hoe was de reactie vanuit de Belgische politiek en het Comité I?

Een Jemeniet is geen Oekraïner

De zoveelste oorlog, het zoveelste tranendal dat via de media over ons heen gegoten wordt. En nu met Oekraïne is dat niet anders. Maar in oorlog is er geen nieuwsgaring maar alleen het verspreiden van propaganda. Het zijn de goeden versus de slechten. Wit versus zwart. Nuancering of goede achtergrondverhalen zult je er dan ook weinig vinden.

377.000 doden vooral door honger en ziektes

Voor wie grondig en zeker de westerse media leest zal wel zien dat sommige journalisten heel goed weten wat er werkelijk aan de hand is maar de politieke druk op hen zo dusdanig is dat men die waarheid zoveel mogelijk toedekt.

Maar nu heerst het tranendal van de goeden en de banbliksems tegen de slechten. Het westen de schuld? Kom nou. Wie dat schrijft werkt ongetwijfeld voor Rusland, is een spion van Moskou of nog erger een vriend van het ultieme monster Poetin. Neen de NAVO is zuiver vredelievend en zal Rusland nooit aanvallen. Zelden zo’n onzin gelezen.

Stervend kind

Een stervend Jemenitisch kind. En geen regering die er veel lijkt om te geven. Behalve als ze er bommen kunnen verkopen. Wie maalt erom?

Terwijl er in Oekraïne na de Russische inval al vele honderden doden zouden zijn gevallen – niemand zal ooit het exacte getal weten. – en er ook vele vernielingen zijn en nog meer zullen zijn eens dit voorbij is, stierven er volgens statistieken – die uiteraard ook maar ruwe schattingen zijn – tot eind 2021 in Jemen volgens de UNDP, de ontwikkelingsorganisatie van de VN, al 377.000 mensen. (1)

Dit niet echter zozeer door het oorlogsgeweld met zijn bommen, kogels en granaten maar op een andere manier: Die van de wurging van het land en dus zijn bevolking. Rond het land legde het Westen in 2014 onmiddellijk een blokkade, zowel ter zee, te land als via de lucht. Zo is de luchthaven van de hoofdstad Sanaa al sinds het begin van deze oorlog in 2014 praktisch gesloten.

In essentie mogen er alleen vluchten met noodhulp landen. Daarover lees je feitelijk niets in de kranten. Ach er was over dat trieste land ooit eens een reportage van Rudi Vranckx op de VRT, ook al overgoten met tranen. Maar meer niet. Jemenieten sterven in stilte. Men mag het niet weten.

En voor noodhulp is het ook een en al miserie. Hulporganisaties vroegen vorig jaar voor 3,85 miljard dollar steun en kregen 1,7 miljard en ook dit jaar was de bijeenkomst van de VN voor noodhulp rampzalig. Het budget bedroeg 4,27 miljard dollar maar men kreeg slechts 1,3 miljard van de donors. Een slechter cijfer dus dan in 2021.

Het aantal doden door honger, ziekten en de oorlog zelf zal dit jaar dus nog drastisch gaan stijgen.  Geschat wordt dat 23,4 miljoen mensen van de 30 miljoen inwoners (80%) hulpbehoeftig zijn. Met 4,3 miljoen interne vluchtelingen. En hier geen 12-12 of Koen Wauters.

Westerse steun

Want zelfs al zijn de relaties van Saoedi Arabië met de VS & co zwaar vertroebeld, de steun voor de oorlog tegen Jemen blijft, ook al spartelt men publiek in de VS wel eens tegen. Maar Joe Biden beloofde de Saoedische ‘vrienden’ recent de nodige wat hij noemde ‘defensieve’ wapens ondanks de steeds slechter wordende betrekkingen.

Zo was kroonprins Mohammed bin Salman aanwezig op de opening van de Olympische Winterspelen in Beijing terwijl de VS opriep tot een boycot. Ook nu met Oekraïne luistert Riyad niet.

Castle[1]

Jemen heeft zowat het mooiste architecturaal erfgoed dat er te vinden is. Het heeft ook een meer dan 2.000 jaar oude zeer rijke geschiedenis. Vraag: Hoeveel van die gebouwenpracht blijft nog overeind? Wie maalt erom?

En dus leveren om de Saoedi’s toch te plezieren de VS alle mogelijk wapentuig en de nodige adviseurs die dat allemaal moeten onderhouden en zorgen voor de essentiële instructies. In hoeverre worden die oorlogsvliegtuigen trouwens soms niet bemand door Amerikaanse piloten?

Zeker is ook dat de wapenleveringen vanuit het Westen doorgaan, niet alleen door de VS. Geweten is dat de VS officieel voor het vorige Afghaanse leger gemaakte mortiergranaten in feite leverden aan ISIS in Jemen. Gratis dus.

Propagandafoto’s van ISIS en de facturen van een Servisch wapenbedrijf bewijzen het. Het leger van de Emiraten staat deels zelfs onder bevel van hoge officieren van de VS en Australië.

Zelfs België met zijn wapenfabriek FN Herstal, eigendom van het Waalse gewest, leverde er via de Verenigde Arabische Emiraten wapens – de minimitraillette Minimi – aan nota bene al Qaeda van het Arabisch Schiereiland.

Je weet wel, die groep welke bijna de gehele redactie van het tijdschrift Charlie Hebdo uitroeide. Na die aanslag ging onze toenmalige premier Charles Michel in Parijs mee betogen. Je moet maar durven natuurlijk. De man bracht het nadien tot voorzitter van de Europese ministerraad. Wie doet beter? Ook andere Europese landen leverden volop.

Sterven in stilte

En ondertussen sterven massa’s Jemenieten in stilte en duurt de strijd voort want de Saoedische kroonprins Mohammed bin Salman denkt nog steeds Jemen al of niet deels te kunnen inlijven. Dit terwijl het dichtbevolkte gebied rond Sanaa en de havenstad Hodeida nog steeds in handen is van de door de clan van de Houthi’s en hun bondgenoten beheerste regering.

Minimi - al Qaeda - Deutsche Welle - brief Charles Michel

De makers van een reportage voor de Duitse televisiezender Deutsche Welle over het gebruik van wapens in de Jemenitische oorlog hadden een vraag voor toenmalig premier Charles Michel (MR). Hij had geen tijd. Wat had je gedacht? Het betekent wel dat hij afwist van de zaak.

Maar misschien had hij geen tijd omdat hij in Parijs toen moest gaan betogen tegen die aanslag door Al Qaeda van het Arabisch Schiereiland op Charlie Hebdo.

Alleen de stad Marib en een deel van de gelijknamige provincie ten westen van de hoofdstad is, samen met de amper bevolkte oostelijke woestijn, nog in handen van de aan de Saoedi’s gelieerde al Islah partij en de clan van generaal Ali Mohsen al Ahmar.

Met verder rond de havenstad Aden een soort tijdelijke Zuidelijke Overgangsraad waarvan het statuut echter onduidelijk is. Ze staat deels onder controle van de Verenigde Arabische Emiraten en werkt soms officieel samen met de naar Saoedi-Arabië gevluchte ex-president Hadi. Voor de VN is deze wel de echte president. Nou, Hij stelt niets voor.

Maar dat is Jemen, een land welke al sinds mensenheugenis zijn aanvallers steeds terugsloeg van waar ze gekomen waren. Van Romeinen tot Turken en Saoedi’s.

In wezen is de militaire toestand in het land de voorbije jaren ook amper gewijzigd. Wel zijn er nu meerdere partijen op het terrein actief en is de ooit min of meer harmonieuze relatie tussen Saoedi Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten voorbij en gingen hun lokale bondgenoten met elkaar al eens op de vuist.

Wel deed Saoedi Arabië recent het voorstel aan de regering in Sanaa om in Riyad met de Golf Samenwerkings Raad, de landenorganisatie van de staten op het Arabisch Schiereiland, te vergaderen. Een zoals verwacht door de regering in Sanaa verworpen voorstel. Die wil wel met hen vergaderen maar in een neutraal land van de organisatie, dus Oman of Koeweit.

De oorlog sleept immers aan en beperkt ook de internationale manoeuvreruimte van de al Saoedi. De oorlog van kroonprins Mohammad bin Salman is een zoveelste mislukking en die zoekt een uitweg uit deze impasse maar wil toch nog zoveel mogelijk buit binnenhalen. Maar de regering in Sanaa buigt niet.

Europese waarden

Terwijl onze media amper of geen aandacht hebben voor de mogelijks meer dan 377.000 Jemenitische doden en het Westen hen bewust laat creperen worden we nu overspoeld met door tranen bewogen Oekraïners want die worden aangevallen door het imperium van het kwaad, Rusland. De slechten.

En dus begint men het verhaaltje opnieuw nog maar eens boven te halen van de ‘Europese waarden’. Niet die welke men toont in Jemen natuurlijk maar die van steun aan de gevluchte Oekraïners. Het ene oorlogsslachtoffer is het andere niet.

Wat we zien is wel een oorlog tussen de regering van Oekraïne en die van Rusland maar dat is deels schijn. Wat hier werkelijk aan de gang is is een oorlog tussen de VS, met steun van de NAVO, en Rusland. Een oorlog die via derden, zoals in Syrië, al jaren wordt gevoerd maar nu open en bloot is komen te liggen. Met alle daaraan verbonden risico’s.

In Syrië had men het in onze media over een spontane opstand van brave burgers snakkend naar democratie. Terwijl we van een blogpost van een in Nederland levende Syrische opposante weten dat de opstand om praktische reden was uitgesteld tot 15 maart 2011. Ze werkte een tijdje bij het Nederlandse overheidsinstituut voor buitenlandse politiek Clingendael. Spontaan heet dat.

Militaire situatie Begin 2022

Groen is in handen van de regering in Sanna met de Houthi’s (officieel Ansar Allah). Rood is gebied onder controle van hun opposanten waaronder de Saoedi’s met de al Islah partij en de Verenigde Arabische Emiraten.

Wit is al Qaeda alhoewel deze kaart hier niet echt klopt. ISIS zit vlakbij de stad Taiz, gezien als de culturele hoofdstad van het land, waar meerdere groepen actief zijn en tegen elkaar vechten.

En voor Syrië hetzelfde

De vraag naar en verklaring voor dit toch wel heel merkwaardig artikel op haar privéblog bleef onbeantwoord. De tekst werd nadien wel verwijderd. Ook haar verblijf bij Clingendael was van korte duur. Had ze haar mond voorbij gepraat? Waarschijnlijk wel.

In wezen was ook deze oorlog er een die jaren vooraf door het Westen gepland was tegen Syrië. Met steun van de lokale afdeling van de Moslimbroeders en de toen nog onder de vlag van al Qaeda opererende Islamitische Staat in Irak die zo te zien op vraag van de VS naar Syrië was afgezakt.

En nu die bendes militair verslagen zijn poogt de VS gewoon uit wraak het land economisch te wurgen. Met als gevolg een trage wederopbouw en veel miserie. En wie is hier het slachtoffer? De gewone bevolking natuurlijk. En het Europa met zijn ‘waarden’ en ‘vrije pers’ laat begaan en steunt het zelfs.

Hetzelfde voor de oorlog in Oekraïne waar de VS onmiddellijk na de tweede wereldoorlog de samenwerking opstartte met figuren als Stepan Bandera en Mykola Lebed. Deze nam vanaf 1942 de leiding over van de fascistische OUN-B en UPA en tekende voor de moord op vele tienduizenden Polen. Polen waren voor Bandera en zijn volgelingen even grote uit te roeien vijanden als nu de Russen.

De man stierf in 1998 in de Amerikaanse stad Pittsburgh zonder er ooit problemen gehad te hebben. Hij was er trouwen actief in allerlei ultranationalistische Oekraïense bewegingen. Stepan Bandera verbleef onder een schuilnaam in München en werd er door de Russische geheime dienst in 1959 vermoord.

De VS en ook het Verenigd Koninkrijk hebben sinds 1945 dan ook fortuinen geïnvesteerd in deze ultra-nationalistische groepen voor wie elke Russische invloed in Oekraïne desnoods met geweld diende uitgeschakeld. En dat is sinds de staatsgreep van februari 2014 in sneltreinvaart aan het gebeuren.

IS Jemen - Krusik-Wapencontract Alliant Techsystems - p 2 - 2017

De VS kochten in 2017 in Servië bij wapenbedrijf Krusik tonnen mortiergranaten. Officieel waren ze bestemd voor het toen nog onder Amerikaanse controle vechtende Afghaanse leger. Maar daar geraakten ze niet want daarna verscheen ISIS fier met die wapens op de foto.

Oekraïne een ‘onafhankelijke’ kolonie

Een eerste maal nam de VS effectief de macht over met de zogenaamde Oranjerevolutie in 2005 die echter faalde. De toen door het Westen naar voor geschoven Viktor Joeshenko was gehuwd met Katherine Sjoemachenko wiens ouders na de tweede wereldoorlog naar de VS waren geïmmigreerd en die werkte voor het Amerikaans ministerie van Buitenlandse Zaken.

in de VS was ze vicevoorzitter van de Amerikaans-Oekraïense Stichting en directeur van de Oekraïense Nationale Informatiedienst een onderdeel van het Ukrainian Congress Committee of America, de Amerikaanse tak van het ultranationalisme.

Ze is nu voorzitter van de toezichtraad van Ukraine 3000, officieel een caritatieve instelling. Het is een ngo die vooral met geld uit de VS en Europa werkt. Voor critici en Rusland was zij diegene die zorgde voor de Amerikaanse invloed in het land.

Maar Joeshenko bleek ook niet de oplossing van het Amerikaanse probleem want zijn populariteit klapte dra in elkaar met bijna 80 % van de Oekraïners die tegen zijn beleid waren en amper 1 à 2% die hem bleven steunen. En bovendien raakten de andere alternatieven voor de VS met elkaar in ruzie.

Russen niet toegelaten

En dus kwam de Russisch sprekende Viktor Janoekovitsj die tijdelijk de fakkel van president overnam en die poogde tussen de partijen te bemiddelen. Maar dan stuurde de VS en de EU Svoboda & co naar voor om de boel te forceren. Een ramp voor het land welke eindigde in bloedvergieten.

IS Jemen - Met mortieren 82MM M74 HE - Krusik Servië - 1

Na de oorlog tegen ISIS in Irak bleef de VS, en vermoedelijk nog andere landen, ISIS steunen. Dat blijkt overduidelijk uit deze documenten en de foto’s. Nummers liegen niet.

Zo werd de partij van de Regio’s van de verdreven president Viktor Janoekovitsj verboden en elke vorm van verzet tegen de coupplegers met geweld onderdrukt. Zie het voorbeeld in Odessa waar een tegen de staatsgreep protesterende groep eerst het vakbondsgebouw werd ingejaagd waarna men het gebouw in brand stak. Met minstens 42 doden tot gevolg.

De eerste dagen na de staatsgreep van groepen als Svoboda en Pravy Sektor werd het Russisch zelfs verboden. Een verbod waar men (onder westerse druk?) al snel op terugkwam want meer dan 1/3 van de bevolking spreekt Russisch als eerste of zelfs enige taal. E3en dwaze maatregel die perfect hun extremisme toonde.

Maar geen nood. Zo werden Russische televisiezenders en websites in de mate van het mogelijke al verboden en is nu ook het Oekraïens de enige taal voor het onderwijs en de media. Zelfs de traditioneel Oekraïense orthodoxe kerk werd met geld en geweld van zijn Russische invloed ontdaan.

De oude droom van Stepan Bandera en zijn volgelingen uit het interbellum en de tweede wereldoorlog wordt dankzij de VS en de EU geleidelijk aan de realiteit. Hun slogan was Oekraïners voor de Oekraïens sprekenden en de Russisch sprekenden moeten zich dan maar aanpassen of verdwijnen.

Voor de VS zijn de banderisten en de gewone bevolking echter kanonnenvlees om eerst Rusland te pakken en daarna China zodat Amerika over de wereld kan heersen als heer en meester. De rest zijn verhaaltjes. En mensen of dat nu Jemenieten, Syriërs, Irakezen of Oekraïners zijn kunnen hen geen barst schelen.

Willy Van Damme

1) zie: Jemen: grootste humanitaire crisis van dit moment – UNHCR Nederland

Iemand nog wat olie?

Voorwoord:

Als gevolg van een ziekte en drukke andere bezigheden lag dit een tijdje stil. Met excuses.

Vorige zaterdag is een Amerikaanse regeringsdelegatie in alle stilte met een private jet neergestreken in …. Caracas, de hoofdstad van Venezuela. Met een private jet want de Amerikaanse regering heeft feitelijk de oorlog aan het land verklaart, organiseerde er een (mislukte) staatsgreep tegen en ontdekte allerlei zware schendingen van de mensenrechten. Wat wil je, die regering ligt in de weg van de VS.

Bij de duivel

Washington had zelfs al een nieuwe president klaar, Juan Guado die vlakbij een militaire kazerne zich uitriep tot de nieuwe en echte president. Simpel: Nicolas Maduro had volgens hem en zijn Amerikaanse vrienden die verkiezingen vervalst en als parlementsvoorzitter was hij dan het tijdelijke nieuwe staatshoofd. Een operetterevolte die echter veel kwaad veroorzaakte.

Want gelijktijdig begon men het land financieel verder te ondermijnen. Alle Venezolaanse activa in het Westen waren plots eigendom van die Guado en daar was onder meer het zeer belangrijke Amerikaanse dochterbedrijf van de Venezolaanse staatsoliemaatschappij PDVSA bij plus de in Londen geparkeerde Venezolaanse goudvoorraden.

Gelijktijdig riep men ook de aanhangers van Guado op om ten strijd te trekken tegen de ‘corrupte dictator’. Het gevolg was een stroom vluchtelingen naar o.m. buurland Columbia. Het Amerikaans ingrijpen eindigde allemaal zoals een natte voetzoeker op niets. Zoals zoveel andere zogenaamde kleurenrevoluties.

De Venezolaanse regering hield verkiezingen en won die met vlag en wimpel. Alleen enkel steden kwamen in handen van de oppositie. Recent poogde Caracas haar goudvoorraad uit Londen terug te halen maar dat weigerden de Britten want London had de ‘regering‘ van Guado erkent als de wettige. Zo simpel pluk je een land. Maar hoe idioot moet men zijn om daar nog geld te laten ‘bewaren’?

Naamloos

Tot voor kort stond Nicolas Maduro op de Amerikaanse lijst met de te doden staatshoofden. Nu gaat men bij hem smeken om olie.

Venezuela overleefde de economische en financiële oorlog maar verarmde wel drastisch. Iran kwam het land dan te hulp  en stuurde enkele olietankers want onder meer door een gebrek aan onderdelen werken sommige raffinaderijen niet meer. En wat deed de VS? Op de volle zee een Iraanse olietanker kapen. De VS als piratenland.

Iran

Maar nu dus gaat men stiekem naar Caracas om te zien of Maduro hen niet uit deze knoeiboel kan halen want de olieprijs klimt als nooit gezien stijl omhoog. En bij OPEC, het kartel van olieproducenten, lijkt men er zelfs plezier in te hebben. Kassa, kassa. De VS droomt ervan om Rusland als olie-exporteur zoals voorheen met Venezuela, Libië, Syrië en Iran uit te schakelen.

in het Midden-oosten steunt trouwens niemand de VS en de EU in hun oorlogsbeleid. Opmerkelijk, zelfs Israël weigert hieraan mee te doen. Waar is de tijd van toen de VS maar met de vingers hoefde te knippen om iedereen achter zich te krijgen. In wezen steunt OPEC zelfs Rusland.

En zeker even opvallend is dat we in onze media plots positieve geluiden zien verschijnen dat een akkoord met Iran en haar nucleair programma nabij is. Zou het kunnen dat de VS al een tijd bezig was met haar plannen om Rusland uit de oliehandel te gooien? Ik zie China al toejuichen. China weet perfect dat de VS als ze succesvol is tegen Rusland daarna haar even hard zal aanpakken.

Niet zo moeilijk. Het enige dat de VS moet doen is om de Taiwanese ultra”s, en die zijn er, zo ver te krijgen om de officiële naam van het eiland Republiek China te laten vallen en zo de onafhankelijkheid uit te roepen. En dan is daar de Chinese rode lijn en is het ook hier oorlog.

Washington lijkt nog steeds te dromen dat de wereld aan haar voeten ligt en dat men manu militari met wat dreigen en pakken dollars iedereen in de pas kan doen lopen. Met de EU is dat geen probleem maar met de rest van de wereld is dat al veel moeilijker. Eerst poogt men Maduro te vermoorden en daarna als dat mislukt gaat men hem smeken om olie. Hoe noemt men dat?

Het blijkt trouwens dat de aan Venezuela gedane Amerikaanse voorstellen amper het bespreken waard waren. Wel werden de voorbije dagen twee kaderleden van de Amerikaanse tak van de PDVSA vrijgelaten. Ze waren volgens de veroordeling betrokken bij het bestelen van de PDVSA.

Ondertussen is het overduidelijk dat het oliekartel OPEC met Saoedi-Arabië dat via OPEC+ met Rusland nauw samenwerkt niets doet om de toestand op de oliemarkt te stabiliseren en de prijs neerwaarts te drukken. Wat simpel kan door gewoon te zeggen dat men de kranen gaat opendraaien. Men zwijgt echter.

Amerikaanse geloofwaardigheid 

Maar het verlossende woord komt niet en dreigt zo in de EU en de VS te zorgen voor een enorme catastrofe. De prijs van een vat olie stijgt stilaan naar 200 dollar voor en vat. Waanzin. Nog erger voor de gasmarkt welke niet alleen de gewone burger wurgt maar nog meer de bedrijven die stilaan de wanhoop nabij moeten zijn.

Secretary_Blinken's_Official_Department_Photo

Anthony Blinken weigerde Rusland garanties te geven over het Oekraïense lidmaatschap van de NAVO en over de grote wapenleveranties aan Oekraïne. Hij lijkt nu te moeten toegeven.

Het verklaart vermoedelijk waarom de VS toch een akkoord wil met Iran en er de laatste weken steeds maar positieve signalen over een akkoord met Iran in onze media verschenen. Gevoed uiteraard door de VS en de EU. Plots wil men naast Venezolaanse olie ook Iraanse olie op de markt.

Maar het enorme probleem is dat amper iemand in de wereld nog één woord gelooft van wat een president Joe Biden of zijn minister voor Buitenlandse Zaken Anthony Blinken zegt. Het is de geschiedenis van de VS al meer dan 200 jaar lang. Eerst tegen de inheemse bevolking en daarna tegen de rest van de wereld.

Het is geen toeval dat het Iraanse parlement de Majlis met een zeer grote meerderheid neen zegde tegen de Amerikaanse beloften in deze zaak van het nucleaire programma. Ze eisen betere garanties dan wat nu op tafel ligt en in hun ogen waardeloos papier van de VS is.

Geen uitbreiding van de NAVO

De VS had toch in 1990 bij de éénmaking van Duitsland aan de Russen belooft dat de NAVO niet ging uitbreiden naar het Oosten. Waarna ze onmiddellijk daarna begonnen met het vernielen van Joegoslavië en zelfs het bombarderen van de Chinese ambassade in Belgrado. En nu zit de NAVO in wezen al vlakbij de Wolga en viel het in 2008 via Georgië ook Rusland aan.

Rusland had het NATO-lidmaatschap van Oekraïne omschreven als een rode lijn die niet mocht overschreden worden. Men lapte het zowel in Brussel als in Washington aan hun laars. De gevolgen kan men nu elke dag zien. Oekraïners worden gebruikt als pionnen in een luguber machtsspel over de nieuwe of de oude wereldorde.

De oorlog had zo vermeden kunnen worden had men in de EU en de VS de lef gehad om te zeggen dat Oekraïne nooit een lid van de NAVO zou worden. Een visie gedeeld door pakken westerse geostrategen die de westerse regeringen echter straal negeren.

(There would, of course, have to be iron-clad guarantees that NATO’s jurisdiction or forces would not move eastward.” Bron: U.S. Department of State, FOIA 199504567 (National Security Archive Flashpoints Collection, Box 38)

Liever stromen bloed en onbetaalbare energieprijzen dan het opgeven van de westerse controle over Oekraïne. Dat opgeven zou betekenen dat de staatsgreep van februari 2014 mislukt is. En dat wil men niet. Het toont hoe belangrijk de controle over Oekraïne is voor de NAVO. Het mag fortuinen kosten en veel Oekraïense mensenlevens.

NATO expansion document promise UK US Germany

Een document komende uit de Britse archieven waarin men duidelijk stelt dat de oostwaartse uitbreiding van de NAVO onaanvaardbaar is. Het document dateert van 6 maart 1991. Desondanks poogt men bij de NAVO en de westerse massamedia dit of te ontkennen of te minimaliseren. Het nep nieuws van onze media en zijn massa’s ‘factcheckers’.

En dan moet men bij de Venezolanen gaan smeken en goede woordjes doen bij de Iraanse ayatollahs, twee aartsvijanden waarmee Washington en in haar zog de vazallen van de EU al decennia in oorlog leven.

Sancties

Maar roepen op embargo’s en blokkades zal deze oorlog niet dichter bij haar einde brengen. Wil men in de EU Rusland echt uit het internationaal handelssysteem gooien? Leeft men zo in dromen? Neem diamant en Antwerpen. De meeste diamanten die men in Antwerpen koopt en verkoopt en laat slijpen komen van het Russische Alrosa, net geen monopolie op het ‘steentje’.

Bart De Wever hield zoals men kon verwachten deze week een vurig pleidooi tegen Rusland met Poetin als een nieuwe  Hitler. Maar wat met de diamant en zijn goede joodse vrienden? Gaat men hen ruïneren of uit Antwerpen jagen? Daar zal ongetwijfeld veel volk naar komen kijken.

Hetzelfde met de door de VS en EU opgelegde weigering van Boeing en Airbus om nog in Rusland te werken en te zorgen voor het onderhoud van de door hen aan Moskou verkochte vliegtuigen. Wie denken ze zo schade te berokkenen? Raad eens.

Maar Boeing en Airbus hebben Rusal, na China de grootste aluminiumproducent ter wereld, broodnodig. Een paar jaar geleden dacht de VS eraan om via allerlei nepbeschuldigingen Rusal op juridische wijze het gebruik van de dollar te ontzeggen. Al een paar dagen na die maatregel kwam de VS schoorvoetend en in stilte op haar beslissing terug.

En dan is er de voedselkwestie. Door de oorlog en de sancties zijn ‘s werelds twee grootste voedseluitvoerders uit de markt geduwd. Met het klassieke resultaat van hogere voedselprijzen die geleidelijk als het blijft aanslepen zullen zorgen voor voedseltekorten. Hoe gaat de EU dat oplossen?

Grote fiere natie

En dat simpel omdat men Oekraïne na de gelukte staatsgreep van 2014 dacht te kunnen verlossen van elke Russische invloed. Want voor de EU, NAVO en de VS moet Rusland kapot. Alsof Rusland dat zo maar zonder terug te slaan zou aanvaarden.

Russen zien zichzelf als lid van een grote fiere natie met een verleden waar ze erg trots op zijn. Welke natie niet trouwens? Sinds 1990 is men vanuit de NAVO echter gestaag bezig om Rusland verder te vernederen. Zo werden de Baltische staten lid van de EU maar Russisch sprekenden verloren er daardoor hun  stemrecht. Met steun van de EU want hier zwijgt onze media over.

Bart De Wever - Belz Antwerpen

Bart De Wever met zijn toenmalige schepenen op bezoek bij de Belz, een prominente clan binnen de joodse gemeenschap in Antwerpen. Wat gaat De Wever doen als men de handel van de EU met Rusland in diamant gaat verbieden?

Wil De Wever de Antwerpse verkiezingen winnen dan kan hij de steun van de joodse diamantairs heel goed gebruiken. Het als delicaat te bestempelen probleem kwam dit weekend eventjes in de media.

Hetzelfde doet zich nu voor in Oekraïne, een regio en nu land welke honderden jaren sinds de hereniging onder kozakkenleider Bohdan Zynovi Mychajlovytsj Chmelnytsky, die de Polen had verjaagd, in 1648 Russisch is. Met figuren als bijvoorbeeld schrijver Nikolaj Gogol en politicus Lev Trotski die beiden in Oekraïne geboren zijn.

Het was ook een vast deel van het Russische rijk in de periode tussen ongeveer 800, met de stichting van Kiev Rus, en de verovering door de Mongoolse Gouden Horde in de periode rond 1237. Met als hoogtepunt de kerstening op de Krim in 988 van vorst Vladimir de Grote uit Kiev. Een cruciaal ogenblik in de Russische cultuur toen het land een deel werd van het orthodoxe christendom.

Het ultranationalisme van groepen als Svoboda ontstond rond 1900 in de streek van het toen nog Oostenrijkse Lemberg/Lviv en was een marginale beweging die toen al uiterst gewelddadig was. Maar de stad was een smeltkroes van vele culturen wier rust verstoord werd door de oorlog van 1914-18 en het optreden van Bandera en zijn volgelingen.

Diepe haat

De rust zou nooit meer weerkeren. Want de haat van de ultranationalisten onder de Oekraïens sprekenden was een van diepe haat tegen de Polen. Rusland kwam pas in 1939 aan de beurt. Stepan Bandera werd ooit door een Poolse rechtbank zelfs ter dood veroordeeld wegens zijn betrokkenheid bij de moord op de Poolse minister van Binnenlandse Zaken Bronisław Pieracki.

Maar de komst van Nazi-Duitsland betekende dat het fascisme van Stepan Bandera zich met dezelfde haatdragende retoriek ook begon te richten tegen de Sovjetunie en zijn Russen. Geweten is dat fascistische groepen in Oekraïne en de Baltische staten nog gewelddadiger waren dan de SS en de Einsatzgruppen van het Duitse leger?

Stepan-Bandera_thumb1

Stepan Bandera fascisteleider uit Galicië. Men poogt in onze media de man zoveel mogelijk wit te wassen door onder meer te zeggen dat hij in 1942 in Duitsland was gevangen gezet. Onzin natuurlijk, alsof hij daarom minder moorddadig en fascistisch zou zijn.

Hij liep gewoon in de weg van Duitsland. Meer was dat niet. Zijn volgelingen hebben onder Duits bevel alleszins verder blijven moorden dat het een lieve lust was. Voor Hitler waren zij bruikbaar.

Maar die Sovjetunie won de oorlog en deed Duitsland als macht wegkwijnen. Geen nood echter want dit gewelddadig ultranationalisme kreeg al snel steun van het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten.

Neem Mykola Lebed, de rechterhand van Stepan Bandera, die men in geheime rapporten van de CIA ervan beschuldigde tijdens de Tweede Wereldoorlog minstens honderdduizend mensen, met veel Polen, te hebben doen vermoorden. Ook hij was betrokken bij de moord op Pieracki en kreeg hiervoor de doodstraf die echter zoals bij Bandera omgezet werd in levenslang.

De man leefde vanaf 1949 tot zijn dood in de VS zonder dat iemand een vinger naar hem uitstak. Hij stierf in 1998 in Pittsburgh en stond gans zijn leven in de VS onder bescherming van de CIA.

En als Oekraïne door het instorten van de Sovjetunie voor het eerst in haar geschiedenis een onafhankelijke natie wordt staan de volgelingen van Bandera klaar, geholpen met honderden miljoenen uit de VS, voor hun greep naar de macht.

Wat tot 1990 een eerder marginale beweging was die vooral was gesitueerd in Galicië groeide die dankzij het Westen uit tot een machtige beweging welke zich begin 2014 met geweld naar de macht schoot.

Het is dankzij die staatsgreep en de daarop volgende gewelddadige politieke zuiveringen die van de Russenhaat de leidende staatsideologie in Oekraïne maken. Voor Bandera moesten Russen uitgeroeid worden.

Een valstrik?

Merkwaardig daarbij is dat toen de vroegere president Viktor Joeshenko in 1990 Bandera uitriep tot nationale held de EU protesteerde. Hetzelfde in 2012 toen het Europees Parlement de fascistische groep Svoboda streng veroordeelde wegens haar virulente jodenhaat. De echtgenote van Joeshenko was een Amerikaanse diplomate.

Maar kort nadien begon men blijkbaar in Europa te beseffen dat men de zware jongens van Svoboda nodig had wou men een vaste greep op Oekraïne krijgen. En dus kregen we figuren als Herman Van Rompuy, toen voorzitter van de Europese ministerraad, en de liberale Europarlementsleden Guy Verhofstadt en Hans van Baalen die Svoboda kwamen ophitsen om de macht te grijpen.

De-Standaard-en-Novaya-Gazeta---Halv

Een verhaal uit 2014 in De Standaard over de toestand in de regio Donbass. Volgens die krant lag achter die krans een halve Russische brigade begraven die in Donbass actief was geweest en gesneuveld. ‘Per toeval’ had een fotograaf van die krant dat ontdekt. Een halve brigade is normaal meer dan 1.000 soldaten.

Novaya Gazeta wordt in onze media omschreven als een onafhankelijk dagblad dat kritisch is en kwaliteitsnieuws brengt. Ze wordt onder meer vanuit Nederland gefinancierd en is dus zeker niet onafhankelijk want om die subsidies te krijgen moet ze bij haar broodheren rapporteren. En die legt voorwaarden op. Als ik het goed begrijp heeft ze nog 4.500 abonnees. Commercieel en politiek dus een grote flop.

Dat Rusland dan toch Oekraïne aanviel hoeft dan ook niet te  verbazen (zie de tekst van John Mearsheimer onderaan). Een Russisch nationalisme kwam hier feitelijk onvermijdelijk in botsing met de Russenhaat van de Oekraïense ultra’s. Het gevolg zijn vele doden en massale vernielingen.

Met als vragen: Was men eerlijk toen de Duitse, Franse en Belgische leiders zegde dat ook Rusland nood heeft aan veiligheid? En wat wou men daarmee exact zeggen? Of was dit gewoon alleen maar een slecht theaterstuk van het duo Macron en Schultz?

Hierbij is het toch wel heel opvallend dat The Financial Times dit weekend neutraliteit voor Oekraïne als een goede zaak ziet. (1) Het klonk tot voor kort anders. Dan was het dat Oekraïne zelf zijn keuzes moet maken en dat Rusland zich daar niet mee moet bemoeien.  Met andere woorden: Rusland heeft al gewonnen.

Het wordt vermoedelijk iets als het bij de zogenaamde Cubaanse rakettencrisis van 1962 toegepast draaiboek. In wezen ging dit niet zozeer om die Cubaanse raketten maar om de Turkse-Amerikaanse luchtmachtbasis van de vlakbij de Sovjetunie gelegen stad Inçirlik waar de VS atoomraketten had geplaatst.

Nadien trok Rusland zijn raketten terug en de VS die van haar in Inçirlik. Maar dat laatste werd in onderlinge afspraak verzwegen. Wat een foute indruk gaf.

Nu zal men bij de NAVO en dus onze media zeggen dat men dankzij de dappere Oekraïners  en het eendrachtig en harde optreden van de EU met haar strafmaatregelen de Russen uit Oekraïne heeft verdreven. In Rusland zal men dan vooral over de neutraliteitsbelofte van Oekraïne hebben. Wat, samen met de taalkwestie, de voornaamste Russische eis was. Maar zo ‘wint’ iedereen.

Een andere vraag is natuurlijk wat Rusland hoopt te bereiken met deze oorlog. Klassieke rechtsgronden zijn er niet voor en de kleine man wordt weer het slachtoffer. Wil Rusland gans Oekraïne veroveren of blijft men tot aan de Dnjepr? Of wil men via een omsingeling van enkele grote steden druk uitoefenen op de lokale regering. Het lijkt dat laatste te zijn.

Een botsing van nationalisten

De basiseisen van Rusland zijn gekend: Oekraïne moet neutraal blijven – net zoals België na 1839 – en dus niet bij de EU en NAVO gaan, er komt een rem op de bewapening, men moet de huidige situatie rond de Krim en de Donbass erkennen en vooral het moet terug de volle rechten toekennen aan de Russischtaligen. Een taboe onderwerp in onze media. 

Wat wel zeker is is dat Rusland zich met deze aanval er zeker niet populairder op heeft gemaakt. Hoe dat juist zit is op dit ogenblik moeilijk in te schatten. En terwijl Zelenski zoals de vorige er door de VS geplaatste politici als Joeshenko en Poroshenko amper nog stemmen haalden leek ook Zelenski eveneens op de weg neerwaarts. De zoveelste uitgespuwde collaborateur.

Positief is wel dat zowel Rusland al de Oekraïense regering sinds kort water bij hun wijn deden. Moskou wil met Zelenski verder en Zelenski ziet plots wat in neutraliteit en het erkennen van de Krim als Russisch en de Donbass als een onafhankelijke staat. Maar de politiek van Zelenski is als die van een windhaan en zijn zijn verklaringen geloofwaardig? .

Een wel heel drastische koerswijziging van de regering in Kiev. Maar gezien de Russenhaat als leidende ideologie wat met de culturele eisen rond de taal? En hoe reageren de Oekraïense ultra’s hierop? Men had deze oorlog simpel kunnen voorkomen door Rusland veiligheidsgaranties te geven maar men weigerde dat.

Integendeel men steunde sinds 1990 alle mogelijke Russenhaters zowel in de Baltische staten als in Oekraïne. En dan was er nog de mislukte staatsgreep in Wit-Rusland want ja Loekasjenko is een, zegt men in de EU, dictator en die dient opgeruimd en vervangen door een figuur gesteund door de NAVO.

Wat we hier zien is het gevecht om een nieuwe wereldorde die of unipolair of multipolair zal zijn. Dat men bij ‘aartsvijanden’ moet gaan smeken toont echter de zwakte van de VS. En dat er na Oekraïne nog oorlogen rond dit probleem gaan gevoerd worden zijn is zeer goed mogelijk. We gaan door een periode met heel veel turbulentie.

Willy Van Damme

1) The Financial Times, 12 maart 2022, ‘Path to peace – Talk of neutrality status offers glimmer of hope‘. Daniel Dombey, Ben Hall en Jean Yackley.

EXTRA

John Mearsheimer over Oekraïne. Dat soort stemmen zal je normaal hier in België of Nederland nooit lezen of horen. Men zou eens iets teveel te weten komen.

John Mearsheimer on why the West is principally responsible for the Ukrainian crisis – The political scientist believes the reckless expansion of NATO provoked Russia

Mar 11th 2022

The war in Ukraine is the most dangerous international conflict since the 1962 Cuban missile crisis. Understanding its root causes is essential if we are to prevent it from getting worse and, instead, to find a way to bring it to a close.

There is no question that Vladimir Putin started the war and is responsible for how it is being waged. But why he did so is another matter. The mainstream view in the West is that he is an irrational, out-of-touch aggressor bent on creating a greater Russia in the mould of the former Soviet Union. Thus, he alone bears full responsibility for the Ukraine crisis.

But that story is wrong. The West, and especially America, is principally responsible for the crisis which began in February 2014. It has now turned into a war that not only threatens to destroy Ukraine, but also has the potential to escalate into a nuclear war between Russia and nato.

The trouble over Ukraine actually started at nato’s Bucharest summit in April 2008, when George W. Bush’s administration pushed the alliance to announce that Ukraine and Georgia “will become members”. Russian leaders responded immediately with outrage, characterising this decision as an existential threat to Russia and vowing to thwart it. According to a respected Russian journalist, Mr Putin “flew into a rage” and warned that “if Ukraine joins nato, it will do so without Crimea and the eastern regions. It will simply fall apart.” America ignored Moscow’s red line, however, and pushed forward to make Ukraine a Western bulwark on Russia’s border. That strategy included two other elements: bringing Ukraine closer to the eu and making it a pro-American democracy.

These efforts eventually sparked hostilities in February 2014, after an uprising (which was supported by America) caused Ukraine’s pro-Russian president, Viktor Yanukovych, to flee the country. In response, Russia took Crimea from Ukraine and helped fuel a civil war that broke out in the Donbas region of eastern Ukraine.

Javelin---Oekraiensleger-traint-met-

De VS heeft een geschatte 5 miljard dollar uitgegeven aan de uitbouw van het Oekraïense leger. Hier trainen ze het Oekraïense leger met de Javelin, een Amerikaanse antitankwapen. 

The next major confrontation came in December 2021 and led directly to the current war. The main cause was that Ukraine was becoming a de facto member of nato. The process started in December 2017, when the Trump administration decided to sell Kyiv “defensive weapons”. What counts as “defensive” is hardly clear-cut, however, and these weapons certainly looked offensive to Moscow and its allies in the Donbas region. Other nato countries got in on the act, shipping weapons to Ukraine, training its armed forces and allowing it to participate in joint air and naval exercises. In July 2021, Ukraine and America co-hosted a major naval exercise in the Black Sea region involving navies from 32 countries. Operation Sea Breeze almost provoked Russia to fire at a British naval destroyer that deliberately entered what Russia considers its territorial waters.

The links between Ukraine and America continued growing under the Biden administration. This commitment is reflected throughout an important document—the “us-Ukraine Charter on Strategic Partnership”—that was signed in November by Antony Blinken, America’s secretary of state, and Dmytro Kuleba, his Ukrainian counterpart. The aim was to “underscore … a commitment to Ukraine’s implementation of the deep and comprehensive reforms necessary for full integration into European and Euro-Atlantic institutions.” The document explicitly builds on “the commitments made to strengthen the Ukraine-u.s. strategic partnership by Presidents Zelensky and Biden,” and also emphasises that the two countries will be guided by the “2008 Bucharest Summit Declaration.”

Unsurprisingly, Moscow found this evolving situation intolerable and began mobilising its army on Ukraine’s border last spring to signal its resolve to Washington. But it had no effect, as the Biden administration continued to move closer to Ukraine. This led Russia to precipitate a full-blown diplomatic stand-off in December. As Sergey Lavrov, Russia’s foreign minister, put it: “We reached our boiling point.” Russia demanded a written guarantee that Ukraine would never become a part of nato and that the alliance remove the military assets it had deployed in eastern Europe since 1997. The subsequent negotiations failed, as Mr Blinken made clear: “There is no change. There will be no change.” A month later Mr Putin launched an invasion of Ukraine to eliminate the threat he saw from nato.

This interpretation of events is at odds with the prevailing mantra in the West, which portrays nato expansion as irrelevant to the Ukraine crisis, blaming instead Mr Putin’s expansionist goals. According to a recent nato document sent to Russian leaders, “nato is a defensive Alliance and poses no threat to Russia.” The available evidence contradicts these claims. For starters, the issue at hand is not what Western leaders say nato’s purpose or intentions are; it is how Moscow sees nato’s actions.

Salafisten-in-Ukrane---2015_thumb1

Ook de salafistische vrienden uit Syrië kwamen wel eens op bezoek in Oekraïne. Zoals die Oekraïense vrienden ook in Hongkong die amok makende jongeren kwamen steunen in hun vernielzucht. 

Mr Putin surely knows that the costs of conquering and occupying large amounts of territory in eastern Europe would be prohibitive for Russia. As he once put it, “Whoever does not miss the Soviet Union has no heart. Whoever wants it back has no brain.” His beliefs about the tight bonds between Russia and Ukraine notwithstanding, trying to take back all of Ukraine would be like trying to swallow a porcupine. Furthermore, Russian policymakers—including Mr Putin—have said hardly anything about conquering new territory to recreate the Soviet Union or build a greater Russia. Rather, since the 2008 Bucharest summit Russian leaders have repeatedly said that they view Ukraine joining nato as an existential threat that must be prevented. As Mr Lavrov noted in January, “the key to everything is the guarantee that nato will not expand eastward.”

Tellingly, Western leaders rarely described Russia as a military threat to Europe before 2014. As America’s former ambassador to Moscow Michael McFaul notes, Mr Putin’s seizure of Crimea was not planned for long; it was an impulsive move in response to the coup that overthrew Ukraine’s pro-Russian leader. In fact, until then, nato expansion was aimed at turning all of Europe into a giant zone of peace, not containing a dangerous Russia. Once the crisis started, however, American and European policymakers could not admit they had provoked it by trying to integrate Ukraine into the West. They declared the real source of the problem was Russia’s revanchism and its desire to dominate if not conquer Ukraine.

My story about the conflict’s causes should not be controversial, given that many prominent American foreign-policy experts have warned against nato expansion since the late 1990s. America’s secretary of defence at the time of the Bucharest summit, Robert Gates, recognised that “trying to bring Georgia and Ukraine into nato was truly overreaching”. Indeed, at that summit, both the German chancellor, Angela Merkel, and the French president, Nicolas Sarkozy, were opposed to moving forward on nato membership for Ukraine because they feared it would infuriate Russia.

The upshot of my interpretation is that we are in an extremely dangerous situation, and Western policy is exacerbating these risks. For Russia’s leaders, what happens in Ukraine has little to do with their imperial ambitions being thwarted; it is about dealing with what they regard as a direct threat to Russia’s future. Mr Putin may have misjudged Russia’s military capabilities, the effectiveness of the Ukrainian resistance and the scope and speed of the Western response, but one should never underestimate how ruthless great powers can be when they believe they are in dire straits. America and its allies, however, are doubling down, hoping to inflict a humiliating defeat on Mr Putin and to maybe even trigger his removal. They are increasing aid to Ukraine while using economic sanctions to inflict massive punishment on Russia, a step that Putin now sees as “akin to a declaration of war”.

Stadhuis-Kiev-7de-verdieping---Cijfe

Het stadhuis van Kiev een goeie maand na de staatsgreep van februari 2014. Zie o.m. het cijfer 88 dat verwijst naar Hitler en de zwart-rode vlag van de UPA, het Oekraïense fascistenleger uit de tweede wereldoorlog. Wie goed oplet kan in de beelden van o.m. de VRT die zwartrode vlag tegenwoordig regelmatig zien.

America and its allies may be able to prevent a Russian victory in Ukraine, but the country will be gravely damaged, if not dismembered. Moreover, there is a serious threat of escalation beyond Ukraine, not to mention the danger of nuclear war. If the West not only thwarts Moscow on Ukraine’s battlefields, but also does serious, lasting damage to Russia’s economy, it is in effect pushing a great power to the brink. Mr Putin might then turn to nuclear weapons.

At this point it is impossible to know the terms on which this conflict will be settled. But, if we do not understand its deep cause, we will be unable to end it before Ukraine is wrecked and nato ends up in a war with Russia. ■

John J. Mearsheimer is the R. Wendell Harrison Distinguished Service Professor of Political Science at the University of Chicago.

De Standaard ontdekt terroristen

Wat een sensatie zeg een bouwbedrijf dat in Congo actief is kreeg van de EU enkele miljoenen euro voor een bouwproject in Congo (DS – 26/11/ – Europa stuurde miljoenen naar bedrijf dat terreursancties omzeilt).

En omdat de VS die firma indirect linkt aan Hezbollah welke voor Washington een ‘terreurorganisatie’ is spreken Jullie van een enorm ‘schandaal’. Ja, want Hezbollah vecht tegen Israël en dus dat kan niet en is daarom een stelletje terroristen. Ooit gehoord van Sabra en Shatila?

Hassan Nasrallah - Hezbollah

Hassan Nasrallah, de leider van Hezbollah de Libanese verzetsbeweging en politieke partij. De man is zeker geen heilige want die bestaan niet maar heeft wel de lef zijn land te verdedigen tegen Israël en is daarom voor de VS een terrorist. Ook voor De Standaard duidelijk. Het huis van de kwaliteitsjournalistiek.

Het zal Jullie vermoedelijk wel bekend zijn – Deutsche Welle bracht het in beeld – maar België verkocht via de Verenigde Arabische Emiraten minimi’s van FN, een Waals overheidsbedrijf, aan al Qaeda in Jemen, Jullie weten wel de kerels van die moordaanslag op Charlie Hebdo.

En dan hebben het nog niet over de goed gedocumenteerde massale steun van de Westerse alliantie in Syrië en Irak aan al Qaeda en ISIS. Maar ja, dat lezen we dan niet in De Standaard want hier heerst persvrijheid en staat men garant voor degelijke journalistiek. En ja, Israël is een beschaafde democratie waar mensenrechten torenhoog in het vaandel staan.

Trouwens niets uit Jullie verhaal bewijst dat die Europese steun onterecht was en men kan spreken van fraude. En hoe omschrijven Jullie het optreden van de VS, de NAVO en Israël in het Midden-Oosten? Als een vredesmars voor het goede doel?

Verder lijkt het mij dat de Gabonese bank BGFI zeer veel te vertellen heeft over de families Bongo (Gabon) en Sassou Nguesso (Republiek Congo, alias Brazzaville). Minstens evenveel als over vader en zoon Kabila. Niets gevonden?

Willy Van Damme

De media als hulpleger voor de jihadistische terreur

Dat de westerse massamedia een zeer nefaste rol speelden en nog spelen in het ondersteunen van de salafistische terreur in Syrië en elders staat vast. Waren op de ene pagina van de kranten al Qaeda helden en vrijheidsstrijders dan werden deze zelfde figuren zodra ze westerse doelwitten aanvielen een zootje aartsgevaarlijke terroristen. Hen aan het woord laten was in het eerste geval zonder veel kritische benadering wel een must.

Kwakzalvers

Deze houding zorgde mee voor de uittocht van duizenden jihadisten vanuit zowat overal in de wereld naar Libië en vooral Syrië. Met steun van westerse veiligheidsdiensten zoals de Britse MI5 en MI6 die via stromannen zorgden voor de rekrutering, de omkadering en alle nodige materiaal, incluis training en wapens. Terwijl andere veiligheidsdiensten zoals in België blijkbaar hun ogen dichtknepen.

Het hielp natuurlijk dat men in West-Europa amper iets wist over de islam en haar geschiedenis. En dus konden allerlei kwakzalvers beweren wat ze wilden. Neem filosoof Maarten Boudry die zich lange tijd tijdens allerlei lezingen en in de media uitgaf voor islamoloog/moslimkenner.

Voor hem was de islam gelijk aan het salafisme of omgekeerd. De islam, opperde hij, tolereert geen andere godsdiensten en gebruikt alleen de sharia in zijn meest gruwelijke vorm. Een fenomeen dat men in essentie vooral kent van op het Arabisch schiereiland en dan vooral Saoedi-Arabië.

Dat er onder de islam, ook in zijn beginperiode, in steden als Damascus of Sevilla bisschoppen en kerken waren en nog zijn, en deze hier dus tolerant was, negeerde hij. Ook andere godsdiensten werden en worden zoals het zoroastrisme en het jezidisme, de religie bij de Yezidi’s, werden in essentie ongemoeid gelaten.

Mijn persoonlijke Jihad - Michael Younnes Delefortrie - Bruno Struys

Het dagboek van Younnes Michael Delefortrie waarin hij zich kan verdedigen en veel onzin mag verkopen. Met een woordje erbij van zijn toenmalige vriend Montasser AlDe’emeh.

Na enkele intellectuele botsingen is hij er dan wijselijk ook mee gestopt. Maar de media lieten hem gewoon doen. Zo laag is het niveau van het intellectueel debat in België en ook elders over dit onderwerp. In plaats van hem kritisch te benaderen hemelde men hem op als de specialist, de kenner. En hij is verre van de enige in dit genre. In wezen is het zelfs de regel.

Provoceren als strategie

Bijna typerend hiervoor is het in 2015 gepubliceerde boek ‘Mijn persoonlijke jihad – Dagboek van een Syriëstrijder’. En die Syriëstrijder is Younnes Michael Delefortrie met diens relaas allemaal opgeschreven door Bruno Struys, redacteur bij het dagblad De Morgen. Een boek dat best te omschrijven is als een fabeltje en welke bol staat van de onzin met zaken die kant nog wal raken en deels ook gelogen zijn.

Het vormt in wezen een onderdeel van een erg gewiekste vanuit het Verenigd Koninkrijk stammende strategie om te provoceren en zo met extreme en voor de buitenwereld schokkende beweringen de media te halen.

Dat men met hun ideologie de goegemeente afstoot is deels zelfs de bedoeling want dergelijke verhalen zijn sensationeel en verkopen. Wat men echter niet lijkt of wil beseffen is dat men zo een (beperkt) publiek lokt van vooral jongeren met een moslimachtergrond en een instabiele levenswijze zoals bij kleine criminelen.

Zij hebben de pest aan Jan en Lut Modaal en zetten er zich in hun dagelijks leven al tegen af. Discours als die van Faoud Belkacem, een kleine crimineel uit het Antwerpse, lokken. Het maakt hen lid van een groep waar zij ‘warmte voelen’ en een vooruitzicht op een voor hen zinvoller leven. Geld verdienen met het gaan vechten en plezier beleven met plunder en verkrachtingen in Syrië, Libië of Irak.

Terrorist met het humane gezicht

Enige kritische zin moet men in dit boek dan ook niet verwachten. Het verscheen in 2015 in de periode van zijn veroordeling in het grote Sharia4Belgium proces wegens terreur. Met voor hem een 3 jaar voorwaardelijke celstraf.

En dan hou je je best gedeisd en begint niet te openlijk te spreken over allerlei zelf gepleegde zware criminele feiten. Je poogt jezelf dan voor te stellen als de jihadist met het humane gezicht. Wie kan dat niet begrijpen?

En de man, zoals bleek tijdens zijn televisieoptreden op televisiezender Canvas in Terzake met Bart Schols, is geen idioot maar een die zeer goed weet hoe hij zijn salafistische ideologie-met-het-humane-gezicht moet verkopen.

Gelukkig trouwens voor hem vergat Schols dan ook enkele logische maar voor Delefortrie ongetwijfeld dodelijke vragen te stellen. Het was de Delefortrie show die nadien door de VRT terecht werd verwijderd.

Er is geen enkel probleem om mensen als die jihadisten in de media spreekrecht te geven, integendeel het moet, maar dan dient men dat goed te omkaderen en niet terug te schrikken om de man te confronteren met zijn prietpraat en leugens. Maar dat vergt veel voorafgaand werk en kritische zin. Ook bij Bruno Struys.

IMG_7026

Volgens experten als Maarten Boudry zijn in moslimlanden alle andere religies verboden. Hier in Damascus een bord van een Syrische christelijke kerk met opschriften in het Arabisch en het Armeens. Er staat: Vereniging voor Culturele Ontwikkeling en Vereniging Het Kruis om Armeniërs te ondersteunen. Dit samenleven willen Delefortrie en zijn vrienden verbieden en voeren daarom ginds oorlog.

Zo noteert Bruno Struys zomaar de volgende totaal lachwekkende opmerking van onze held: ‘Maar toen ik Faoud (Belkacem, chef van Sharia4Belgium, nvdr) zag, leek het alsof ik vanuit de duisternis naar het licht werd gezogen’. (p. 45)

Die man is niet gevaarlijk?

Het boek ‘mijn persoonlijke jihad’ is in wezen niet anders dan het ophemelen van die salafistische terreur. Een gesprek met figuren als Delefortrie heeft pas zin als men gelijktijdig de man ontmaskert als een zeer gevaarlijk figuur in staat om terreur te plegen, desnoods via massamoord. Iemand die de door jihadisten begane duizend-en-een massamoorden goed praat is gevaarlijk.

Maar voor Bruno Struys is zo denken oerdom. Zo stelt hij in een interview op de radio: ‘Dat hij hier nog rondloopt. Sommigen vinden dat beangstigend.’ (2) Hij lijkt het niet goed te beseffen.

Een stroman van allerlei salafistische groepen als ISIS woont in je straat dat is hier dan geen probleem? Maar dat soort onzin is in onze media niet ongewoon. Zo noemde professor emeritus UGent Rik Coolsaet dat soort lieden op televisiezender Canvas ooit zelfs ‘idealisten’. Zou hij het nog durven herhalen?

En wat verder in dat radiogesprek stelt Struys zonder aarzelen: ‘Hij heeft (in Syrië, nvdr) zelfs geen schot gelost’. Maar waar is hiervoor het bewijs? Ja, hij weet het van Delefortrie. Maar dat kun je toch in geen 1000 jaar een bewijs voor die bewering noemen. Het typeert zijn onbekwaamheid als journalist. Men kijkt dat voor men dit zo zegt elders grondig na om dat te staven.

Opvallend is dat Delefortrie zichzelf regelmatig tegenspreekt. Zo schrijft hij: ‘zo liet de overheid de jongens, die ze nochtans jarenlang geschaduwd had, massaal vertrekken (het waren er vermoedelijk een 500, nvdr). De Belgen konden in Syrië zelfs met Belgische wapens vechten’ (p. 73).

En wat verder: ‘FN (het Belgische wapenfabriek uit Herstal bij Luik en eigendom van het Waalse gewest, nvdr) leverde naar schatting veertig procent van zijn productie aan Saoedi Arabië, dat de wapens vervolgens naar rebellengroepen in Syrië stuurde… De overheid heeft dus doelbewust voor gekozen om de jihad te steunen.’ (p. 73)

Tegenspraak

Maar wat verder klinkt het dan weer zo: ‘Assad (president van Syrië, nvdr) maakte elke dag tientallen, zo niet honderden slachtoffers. De internationale gemeenschap greep niet in.’ (p. 136) En wat dan met die Belgische wapens?

En wat dan met het volgens hem toelaten van die exodus van tienduizenden Europese jihadisten om in Syrië te geen vechten? Want eerder stelde hij dat men niet ingreep tegen het vertrek naar Syrië van die Belgische Syriërstrijders.

Een zelfs maar vaag kritisch journalist had dit zo gezien. Maar mensen als Bruno Struys, Bart Schols en de rest lieten het onopgemerkt passeren. En over Belgische wapens bij die jihadisten zal je in onze media ook nooit iets horen. De omerta. De lezers zouden het eens te weten komen en dat mag blijkbaar niet.

Ook schrijft hij: ‘Ten slotte kwamen  we uit een oorlogsgebied waar we door Belgische F-16’s onder vuur werden genomen.’ (p. 126). Raar, eerst levert ons land niet alleen jihadisten en wapens maar komt onze luchtmacht hen dan nog eens bombarderen.

Maar dat laatste is een leugen want onze luchtmacht is er in die periode niet actief geweest en ook daarna niet. Deze vloog tot 1 oktober een jaar lang officieel alleen ten oosten van de Eufraat en niet boven de provincie Aleppo waar hij zou verbleven hebben. (3)

Michael - Younes - Delefortrie

Younnes Michael Delefortrie gewapend. Dat was maar voor de show stelde de man, ik heb het niet gebruikt. Een verhaal klakkeloos overgenomen door Bruno Struys.

Mensen in het Westen met kennis van de islam hebben terecht veel misprijzen voor die Syriëstrijders en hun kennis van de islam. Internetislam klinkt er daar. Zo noemt Delefortrie de djellaba, het lange kleed, islamitisch. Onzin. Het is de klederdracht eigen aan het platteland van Noord-Afrika. In bijvoorbeeld Turkije, Syrië en Indonesië draagt men andere kledij.

En dan noemt hij Istanbul de hoofdstad van Turkije. Dat was ooit wel maar toen sprak men van het Ottomaanse rijk. En zijn islam noemt hij de zuivere die teruggaat tot Mohammed. Ook dit is onzin.

Het salafisme is in wezen een afgeleide van het Saoedische wahhabisme genoemd naar Mohammed Ibn Abdul-Wahhab, een achttiende eeuwse Islamitische geleerde uit de streek rond Riyad, de huidige Saoedische hoofdstad.

Het salafisme is in zekere zin ontstaan eind twintigste eeuw uit de door onder meer Saoedi Arabië gefinancierde madrassa’s, de religieuze scholen die men ook in België kan vinden. De islam is over het algemeen steeds vrij tolerant geweest tegenover andere religies. Zeker vergeleken met het katholicisme.

Strijder tegen onrecht

Schaamteloos is nog het best hoe je dit boek en de man kan noemen. Zo schrijft hij: ‘In Syrië was ik iemand die het onrecht uit de wereld hielp’ (p. 125). Om dan wat eerder te schrijven over de grootschalige plunderingen van woningen waaraan hij meehielp.

Bruno Struys met Michael Younnes Delefortrie

Younnes Michael Delefortrie met Bruno Struys. Bruno Struys had er zo te zien geen probleem mee om die man een vrij tribune te geven. Leve de jihad.

Zo schrijft hij: ‘We trapten de deuren open en sleurden televisies, laptops en elektrische vuurtjes mee naar buiten…. Geen vijf seconden later kwam de auto tot ontploffing voor het politiekantoor. Alles in een straal van vijftig meter was volledig verwoest.’ (p. 111 en p. 112) (4)

Uiteraard steunt hij al die terreuraanslagen die zijn vrienden hier en elders plegen. Voor de slachtoffers heeft hij geen interesse. De mensen van Charlie Hebdo, het Franse satirische weekblad wier redactie door al Qaeda van het Arabisch Schiereiland bijna geheel werd uitgeroeid, zijn, schrijft hij, in zijn ogen schuldig en kregen hun verdiende straf.

Zo stelt hij: ‘En elke keer maakten moslims hen (de redactie van Charlie Hebdo, nvdr) duidelijk dat het niet werd geapprecieerd. Talloze protestacties vroegen om ermee te stoppen. En niet iedereen heeft het geduld om te wachten tot het de tekenaars belieft’. (p.139)

Maar voor hem is België een intolerant land tegenover moslims en ginds in Syrië kun je je godsdienst in alle vrijheid beleven. (p. 156) En diegenen ginds die hun salafistische visie niet lusten verloren dan maar desnoods hun hoofd. Dat laatste schrijft hij natuurlijk niet.

In wezen zijn zij vechtersbazen die hun vorm van ‘ideale’ samenleving elders in Syrië en Irak met brut geweld willen opdringen aan de mensen die daar geboren en getogen zijn. Dat hun activiteiten niet alleen getolereerd worden door het Westen en hun Arabische bondgenoten zoals Qatar maar alle steun krijgen hoor je natuurlijk ook van hem niet.

Allepo - Bevrijdingsfeest eind december 2016

Voor ons journaille was het essentieel dat figuren als Anjem Choudhary en Delefortrie in onze media ook spreekrecht kregen. Toen eind 2016 de jihadisten uit Aleppo verdreven werden vierden de mensen in de stad feest. Maar die kregen wij nooit te horen of te zien. Plots was de woord en wederwoord niet meer nodig. Pluriformiteit was dan uit den boze.

Dat zou immers het ganse fundament van hun beweringen over een vrijheidsstrijd geheel ondergraven. In wezen immers zijn ze maar slecht betaalde huurlingen voor Israël en de NAVO. Die wilden het Midden-Oosten kneden tot een grote hoop puin met elkaar decennia lang bestrijdende groepen. Wat faalde. Met islam heeft hun actie niets te maken. Zero.

Helemaal grappig is de LinkedIn pagina van de man waar onze jihadist zich uitgeeft als zijnde actief rond de mensenrechten, hulpverlening en armoedebestrijding. Hij geeft ditmaal wel geen details.

Dat hij een bijwijlen labiele en gewelddadige man is toont Delefortrie trouwens zelf. Zo schrijft hij: ‘Want we hebben alles over voor Hem (Allah, nvdr), zelfs onze dood.’ (p. 68) En als hij ruzie heeft met zijn tweede vrouw, de Nederlandse Khadija, dan brult hij tegen haar vriend: ‘Houd je bakkes’, schreeuwde ik, ‘of ik steek je hier ter plaatse dood.’ (119)

Ook met zijn eerste vrouw de Marokkaanse Jamilah die hij naar België had overgebracht was er blijkbaar sprake van huishoudelijk geweld waarbij die naar de politie stapte. Waarna hij er alles ontkennend aan toevoegt: ‘Maar agressief kon je me allerminst noemen.’ (p. 49)

De familie Bali

Later bij zijn al dan derde vrouw Samira Bali is het ook weer prijs. Omdat zij weigert naar hem te luisteren en zonder hem op straat gaat krijgt zij een pak rammel van onze ‘vredelievende’ man. Het resulteert ditmaal wel in 18 maanden cel. (5) Na zijn eerdere veroordeling tot drie jaar voorwaardelijk in het grote Sharia4Belgium proces.

In het boek komt de naam Samira Bali niet voor maar wel schrijft hij een mooi alleen als fantasierijk te omschrijven verhaal over die ontmoeting met zijn derde vrouw, ‘Hopelijk de vrouw van mijn leven’, oppert hij.

‘Ik zat op de trein terug naar huis, ‘s avonds laat, en hoorde een jonge vrouw praten tegen een dronkaard. Ze was dawa (het prediken van de islam, nvdr.) aan het doen en probeerde hem ervan te overtuigen dat alcohol niet goed voor hem was. Ik ben op haar toegestapt en heb haar gefeliciteerd.’ (p. 155)

Voor wie Sharia4Belgium en het Antwerpse salafistisch milieu wat kent een best als hilarisch te bestempelen verhaal. Samira Bali is immers een telg van de Antwerps-Marokkaanse familie Bali en die zijn in het salafistisch milieu, niet alleen in Antwerpen maar ook internationaal, goed gekend en bij politie en gerecht berucht.

Zo was Samira voordien al opgepakt samen met haar broer Abdelhak wegens de moord in oktober 2013 op haar ex-vriend Mustapha el Morabit. Dus voor men het boek publiceerde en zij zogenaamd elkaar op die trein ontmoeten. Het verhaal gaat trouwens dat het Faoud zelf was die hen samenbracht.

Fouad Belkacem - 5

Faoud Belkacem, een vroegere kleine crimineel, bleek een gewiekste ronselaar die met steun van de Britse Anjem Choudhary en Omar Bakri Sharia4Belgium, de Belgische afdeling van Sharia4UK stichtte en zo vele tientallen naar Syrië kon sturen. Zoals Choudhary en Bakri bleef ook hij echter liever thuis.

Volgens het verhaal over die moord had zij haar ex-vriend samen met haar broer Abdelhak en een derde medeplichtige, neef Hamid Dalaa, met een serie messteken om het leven gebracht en daarbij tegen haar broer roepend: ‘dood hem, dood hem’. Ze kreeg als dader en opdrachtgever dan ook van de Assisenjury en de rechters 27 jaar cel.

En toen zij en Delefortrie op 30 oktober 2015 trouwden gebeurde dat niet in de moskee zoals dat voor vrome moslims hoort maar in het huis van de erg beruchte broer Mustapha en voor een zogenaamde shariarechtbank (6). Samengesteld uit wat vroegere leden van Sharia4Belgium?

Zij was volgens Dag Allemaal bovendien toen al drie maanden zwanger. Veel vrooms is er aan die moslims dan ook blijkbaar niet te zien. Integendeel. Wie goed kijkt zal niet zozeer vrome moslims zien maar veelal criminelen van allerlei slag. Ze begonnen klein en eindigden in Syrië groots.

Verkrachting, drugs en overvallen

De meest beruchte broer van Samira is echter Mustapha die toen al 17 jaar in de cel zat voor ondermeer drughandel en overvallen. Zijn laatste heldendaad was toen hij een mentaal gehandicapte vrouw van 21 jaar verkrachte. “Zij was geil’, opperde de man in de rechtbank die in de gevangenis volgens de media de reputatie had om verkrachters af te ranselen.

Mustapha Bali kreeg hiervoor toen 3 jaar extra en verloor nadien zelfs zijn nationaliteit. Een tevergeefse daad want Marokko weigerde hem begrijpelijk niet terug te nemen. Hij ging in beroep tegen het vonnis maar kreeg, niet onverwacht, op 21 maart 2019 ditmaal 5 jaar. Twee jaar extra.

Hart opeten van Syrische soldaat - Abbu Sakar - alias Khalid al Hamad

In de media werd de jihadistische strijd voor de controle over de stad Homs, de derde grootste van het land, opgehemeld als een vrijheidsstrijd geleid door de Faroek Brigade. Deze stond toen onder leiding van Aboe Sakkar, de alias van Khalid al Hamad. De man kwam op 6 april 2016 om het leven bij gevechten met het Syrisch leger in het noorden van de provincie Latakia.

Hij vocht toen bij een eenheid van Jabhat al Nusra, de lokale afdeling van al Qaeda. De Faroek Brigades verdwenen eind 2013 geleidelijk van het strijdtoneel mede door het verlies van Bab al Hawa, de grenspost met Turkije die door de er te heffen taksen erg winstgevend was.

Zogenaamde topjournalisten als Marie Colvin en Remi Ochlik gingen aan het front in Homs verslag doen over wat zij beschreven als een heldhaftige strijd tegen de bloeddorstige dictator Bashar al Assad. Ze verloren er het leven en werden voor de massamedia eveneens helden.

Colvin werkte toen voor The Sunday Times van mediamagnaat Rupert Murdoch die haar toen ook loofde voor haar werk. Ook onze Rudi Vranckx en Jens Franssen van de VRT werden er tijdens een reportage in die periode door onbekenden beschoten.

‘Het leger’, opperden zij zonder bewijs eenstemmig. Onderzoek van het Frans gerecht en de Arabische Liga wezen naar de Faroek Brigades. Maar dat verzwegen onze journalisten.

Vranckx interviewde in het kader van de ‘hulpactie’ van de VRT voor Syrië rond diezelfde periode Abdel Rahman Ayachi die voordien in beroep wegens terrorisme 4 jaar cel had gekregen. De Nederlandse jezuïet Frans van der Lugt, die toen leefde in Homs en er vermoord werd, werd nooit geïnterviewd behalve door Arnold Karskens.

Hier Abu Sakkar bij zijn middagmaal: het hart van een Syrische soldaat. Het verhaal komt eventjes ter sprake in het boek. De foto is erg vaag maar het verhaal klopt en werd nadien door hem bevestigd.

Brahim Bali, een neef van haar, was dan samen met drie andere kompanen de eerste om al in augustus 2012 naar Syrië te trekken om er te gaan vechten. Een niet toevallig gekozen datum. In augustus van dat jaar was het voor de NAVO duidelijk geworden dat men in Syrië veel extra kanonnenvlees nodig had want de aanvallen op Damascus en Aleppo waren immers mislukt (7). En dus kwam Brahim Bali.

En die bracht nog andere familieleden mee zoals de 17-jarige Khalid Bali. Deze zou ginds volgens de krantenberichten zoals Brahim als lid van ISIS ook sneuvelen. Met verder nog de neven Aziz en Hamid Bali die ISIS eveneens vervoegden. Een Nederlandse krant noemde hen dan ook de salafistische versie van de familie Flodder naar een humoristisch Nederlands televisieprogramma.

Naast Mustapha zal ook Brahim, niet verbazend, zijn Belgische nationaliteit verliezen en terugvallen op de Marokkaanse. Maar Marokko weigert ook Brahim terug te nemen. Mustapha heeft trouwens een tijd vrij kunnen rondlopen daar hij zijn eerdere straffen had uitgezeten en gezien zijn beroep in de verkrachtingszaak diende men hem vrij te laten. Die vrijheid is nu ten einde.

Montasser AlDe’emeh

Om zijn boek ietwat te rechtvaardigen stelde Bruno Struys dat hij er ook een tekst over de zaak geschreven door Montasser AlDe’emeh had bijgevoegd. Nou, als tegenwoord en kritische visie kan dat tellen. Toen het boek werd geschreven werkte Montasser immers nauw samen met Delefortrie in de door Montasser opgerichte organisatie ‘De weg naar’.

Montasser al De'emeh met Dries Van Langenhove

Montasser AlDe’emeh met Dries Van Langenhove, nu federaal parlementslid voor het Vlaams Belang, kort nadat die zwaar in opspraak gekomen was wegens allerlei meer dan wansmakelijk te noemen berichten op het internet. Een warhoofd of een fantast?

Het wordt in het boek door Delefortrie ook uitvoerig besproken. Zo schrijft hij: ‘Verder hoop ik dat ik mijn schouders kan zetten onder de ‘De weg naar’ zodat mijn ervaringen anderen kunnen helpen.’ (p. 157) Maar wat bedoeld hij hier?

Wat wil  ‘De weg naar’ juist zeggen? Naar Syrië, Irak of Libië? Of weg van het salafisme? En wat wil Delefortrie hier zeggen met ‘zodat mijn ervaringen anderen kunnen helpen’. Het is allemaal zo dubbelzinnig dat kritische lezers zullen vermoeden dat dit ook bewust gedaan is.

Zeker als we zien dat zijn discours in dit boek niets anders is dan een lofrede aan het jihadisme? Met achteraan in het boek zelfs een eerbetoon aan de in Syrië gevallen kameraden (p. 160). Waarbij opvallend de in Brussel tot 4 jaar cel wegens terrorisme veroordeelde Abdelrahman Ayachi, zoon van de sjeik van Molenbeek Bassam, ontbreekt. Diens vriend Raphael Gendron staat er dan wel bij.

Bovendien werd ‘De weg naar’ samen met Montasser mee opgericht door Nabil Riffi. En dat was tijdens de grote rechtszaak tegen Sharia4Belgium de advocaat van Faoud Belkacem. En met Delefortrie erbij komt men dus als het ware aan bij Sharia4Belgium bis? Want eens men als deradicaliseringsorganisatie goed op dreef is raakt men al zeer snel in de nesten en ontmaskert de politie hen.

‘De weg naar’ werd trouwens opgericht drie dagen na de correctionele veroordeling op 11 februari 2015 van Faoud Belkacem en zijn vrienden van Sharia4Belgium. En op dat ogenblik is Montasser tegen elke persman die hij tegenkomt zo te horen bezig met het verdedigen van Belkacem. Aan die deradicalisering van ‘De weg naar’ hing dan ook een ferme stank. Geloofden perslui hen, sommige politielui blijkbaar niet.

Vals deradicaliseringsattest

Via een nepattest over een nooit gevolgde deradicalisatiecursus van deze organisatie poogt men immers zo alsnog een zekere K. O. die als kandidaat Syriëstrijders in voorarrest zat, vrij te krijgen. Het resulteert in drie veroordelingen met onder meer de veroordeling en ontslag aan de balie van advocaat Nabil Riffi.

Jihadist met onthoofde kop

De lieve vrijheidsstrijders en idealisten van onze media en ‘experten’ genre Rik Coolsaet?  Deze pronkt fier met zijn prooi. Zijn avondmaal?

En voor Montasser betekende dit eveneens 6 maanden celstraf met uitstel. Als verdediging stelt hij dat hij dit deed in zijn functie van informant voor de Staatsveiligheid. Bewijzen hiervoor geeft hij echter voor zover geweten niet. En de Staatsveiligheid reageert niet. Bovendien is de weg naar opgericht op 14 februari en zal men het al 9 maanden later op 16 november 2015 opdoeken.

In Humo van 15 december 2015 stelt hij dan weer dat hij met de veiligheidsdiensten niets te maken wil hebben (8). Minder dan een maand nadat hij beweerde een infiltrant te zijn van diezelfde Staatsveiligheid. Begrijpen wie begrijpen kan. Bovendien stelt zich hier dan een wel heel serieus probleem.

Vooreerst nam hij het in de media continu op voor die jihadisten en wil dat zeggen dat onze Staatsveiligheid toeliet dat een van haar informanten openlijk reclame maakte voor die salafistische terreur in een ander land. Een toch wel heel zware overtreding van de nationale en internationale rechtsregels en dus crimineel.

Verder werkte hij niet alleen als opiniemaker maar ook als journalist die naar eigen zeggen dus eveneens een agent was van onze Staatsveiligheid. Nog erger, via ‘De weg naar’ poogde hij naar hij zegde contacten op te bouwen met de zich grote zorgen makende ouders van die Syriëstrijders.

Maar gelijktijdig aan hulpverlening doen en spion zijn is op het vlak van de hulpverlening zowat de zwaarste zonde die men kan doen. Maar als wij Montasser moeten geloven dan is dit voor hem geen probleem. Hoe gebruikt moeten die ouders van die Syriëstrijders zich dan achteraf voelen?

En wat te denken toen hij plots solliciteerde om bij het Belgisch leger te gaan om België te verdedigen (!) en hij op de foto ging staan met Dries Van Langenhove van de als neonazi omschreven groep Schild en Vriend, onderwerp van een grootschalig gerechtelijk onderzoek.

Jihadisten zijn lieve mensen

En dat hij die salafistische terreurgroep Sharia4Belgium lang verdedigde kan moeilijk betwijfeld worden. Zo stelt hij in Humo van 15 december 2015 over zijn verblijf in Syrië: “Ik heb met die gasten geleefd. In Syrië hebben we alles samen gedaan, behalve geschoten.” Nou, dat stelde ook Younnes Michael Delefortrie.

Al Qaeda staat aan de kant van de VS - Jake Sullivan aan Clinton - 12 februari 2012

De oorlog in Syrië heeft zero te maken met een religieuze strijd of een gevecht om de vrijheid. Hier een bericht gericht aan Hillary Clinton, toen minister van Buitenlandse Zaken onder Barack Obama, van 12 februari 2012 van Jacob (Jack) Sullivan komende vanuit het militair coördinatiecentrum over Syrië over de toestand in Syrië.

‘Al Qaeda staat aan onze kant’ oppert hij. Dit minder dan 11 jaar na de aanval op het WTC. Hij is nu onder president Joe Biden de Nationale Veiligheidsadviseur en nog steeds voorstander van het voortzetten van deze oorlog. Men was toen bezig met het voorbereiden van wat de definitieve aanval op Damascus en Aleppo moest worden.

Vooral tijdens het proces tegen Sharai4Belgium ontpopt hij zich in de media als hun verdediger. Zo schijft De Standaard op 13 december 2014: ‘Montasser zegt dat Sharia4Belgium niets te maken heeft met het vertrek naar Syrië.’

En in Knack van 29 oktober 2014 klinkt het dan zo: ‘Het proces tegen Sharia4Belgium is een politiek spektakelstuk… wat verander je aan de maatschappij door Faoud Belkacem enkele jaren in de gevangenis te gooien.’ Met in De Morgen van 18 september 2014: ‘Syriëstrijders in de hoek duwen is gevaarlijk.’ Wees dus vriendelijk tegen hen of anders onthoofden ze je?

Het moet wel gezegd worden dat Montasser tegenwoordig veel harder is voor die salafistische terreurgroepen maar wat moet je van die man geloven die gelijktijdig op de foto gaat staan met een Dries Van Langenhove, man van Schild en Vriend, een groep die velen bestempelen als neonazistisch.

Maar geen zorg. Ondanks dit zacht uitgedrukt barok parcours blijft de pers hem beschrijven als islamoloog, radicaliseringsexpert, terreurexpert en ook deradicaliseringsexpert. Maar wie hem op een kritische wijze ooit op een voordracht aanhoorde weet wel beter.

Hem werd op zeker ogenblik in de aanwezigheid van een getuige tijdens een voordracht het fameuze document van de Amerikaanse militaire veiligheid DIA daterend van augustus 2012 gegeven. Hierin staat dat de NAVO wou dat ISIS Irak vanuit Syrië zou binnenvallen en het land zo vernielen. Een cruciaal document dat hij echter in de media verzwijgt. Geloofwaardig zijn is iets anders.

De Britse origine

Wie goed toekijkt naar die jihadistische strategie waarbij men de grofst mogelijke provocaties organiseert ziet dat die strategie is komen overwaaien uit het Verenigd Koninkrijk. Vergelijk de actie bij die lezing over de islam in Antwerpen van zionist Benno Barnard en die bij begrafenissen van in Afghanistan gesneuvelde Britse militairen ziet dat.

Het optreden van sleutelfiguren als de Brits-Syrische predikant Omar Bakri en zijn opvolger Anjem Choudhary van Sharia4UK merkt een fijn uitgekiende trend. Men komt zo regelmatig in het nieuws want het verstoren van een begrafenis is natuurlijk zeer choquerend voor de modale Brit, Nederlander of Belg.

Sharia4Belgium is gewoon de Belgische tak van Sharia4UK. En wie dit vanuit puur commercieel standpunt bekijkt beseft dat dergelijke provocaties gemakkelijk de kranten halen. De gewone burger is zo gechoqueerd en zal daarom dergelijke verhalen als het ware verslinden. Het doet kranten verkopen en dat lusten de krantenuitgevers wel.

Gelijktijdig echter komen ze ook zo in de aandacht van een bepaald genre van jongeren met islamitische wortels die vatbaar zijn voor dergelijke boodschappen. Het is als een sekte die zo zieltjes rekruteert. En dus kwam Anjem Choudhary ook met die provocerende boodschap op 22 augustus 2014 bij Annelies Beck in Ter Zake op de VRT voor een ook hier voor kritische waarnemers een amper diepgravend gesprek.

Anjem Choudhary - 6

Anjem Choudhary in andere tijden met bier en tieten. Nu hij zijn ‘volledige’ vrijheid zou herwonnen hebben poogt hij tevergeefs via de sociale media zijn verhaal over de vrijheidsstrijd van ‘onderdrukte’ moslims opnieuw aan de buitenwereld te verkopen. Die Amerikaanse mediabedrijven gooien hem buiten. Vroeger liet iedereen hem doen.

‘We moeten ook deze klok laten horen want iedereen heeft recht van spreken’, is dan de niet onlogische reactie vanuit de VRT en de journalistiek in het algemeen. Maar als eind december 2016 het oostelijke stadsdeel van Aleppo door het regeringsleger wordt bevrijd dan komen wel die terreurgroepen zeer uitgebreid aan het woord.

Maar de mensen die gelijktijdig de nederlaag van al Qaeda & co met grote kerstbomen, klokkengeluid en feestgedruis vieren, die hoort men in onze massamedia niet. De censuur zorgt ervoor dat ze als het ware niet eens bestaan. Zij hebben geen recht van spreken. Ook de andere kant laten horen? Wat een grap. Wat een schande.

Bovendien is het met praktische zekerheid geweten dat figuren als Omar Bakri en Anjem Choudhary die aan de grondslag liggen van Sharia4Belgium gewoon poppetjes waren waarmee de Britse veiligheidsdiensten MI5 en MI6 zorgden voor een gestage stroom richting Syrië van duizenden jihadisten die als kanonnenvlees dienden om Syrië, Libanon, Libië en Irak te vernielen. (9)

Over een ding kan je Montasser AlDe’emeh moeilijk ongelijk geven. Zo stelde hij in Humo: ‘Eigenlijk hebben Arabische en westerse media zich laten gebruiken om jihadistische peptalk te gebruiken.’ (10) En hij kan het als een der beste ook weten. Hij speelde nu eenmaal mee voor megafoon. Conclusie: geloof nooit een crimineel als hij zich uitgeeft voor vrome moslim.

Willy Van Damme

1) Mijn persoonlijke jihad – Dagboek van een Syriëstrijder, Younnes Michael Delefortrie, opgetekend door Bruno Struys, 160 pagina’s, 2015, Uitgeverij Van Halewijck.

2) Stream Bruno Struys over zijn boek ‘Mijn persoonlijke jihad’ van 8ung! | Luister gratis online op SoundCloud

3) Die vluchten van onze luchtmacht vertrokken officieel vanuit Jordanië en eindigden na een jaar op 1 oktober dit jaar. Volgens de luchtmacht werden er boven Oost-Syrië en Irak 300 vluchten uitgevoerd en 30 keer wapens gebruikt.

Nergens echter werd er voor zover geweten in welke media dan ook hierover gesproken. Ook niet in de gespecialiseerde. Een leugentje om bestwil van de Belgische luchtmacht?

4) Het betrof hier de strijd eind 2013 en begin 2014 tussen ISIS en de meeste andere Syrische terreurbewegingen en ging in essentie over het gevecht voor de controle over de zeer lucratieve oliebronnen ten oosten van de Eufraat. Daarbij kreeg ISIS de controle over de olievelden ten oosten van de Eufraat en viel het gebied rond Aleppo grotendeels in handen van al Qaeda en hun bondgenoten zoals Nour Din al Zinki.

5) Het Nieuwsblad, 16 maart 2017, Belga, ‘Ex-Syriëstrijder krijgt 18 maanden cel voor “onterende” behandeling van echtgenote’.

6) Dag Allemaal, 22 december 2015, René De Witte. ‘Zwanger én verdacht van moord Zij riskeert 30 jaar Vrouw van radicale moslim Younes Delefortrie verwacht baby’. Volgens datzelfde verhaal had hij in het kader van een nieuw huwelijk ook al contact gehad met een Amerikaanse geloofsgenote.

7) In tegenstelling tot Libië viel de oorlog voor het Westen tegen Syrië erg tegen. Na meer dan een jaar strijd was men nog bijna nergens. Men had wel een gebied veroverd maar de voornaamste steden zoals Home, Damascus en Aleppo bleven grotendeels onder regeringscontrole. In juli 2012 begon men dan met wat de finale aanval op die steden zou worden.

Het leger hield echter grotendeels stand en slechts delen van deze steden vielen in handen van die jihadisten en het Westen. Er was dus versterking nodig voor de finale slag. Het werd uiteindelijk noppes.

Zeker toen eind 2016 het door die jihadisten bezette oosten van Aleppo, de economische hoofdstad van het land, terug in handen van de regering viel. Tot woede van onze media zoals De Morgen waar men als het ware menige traan wegpinkte.

8) Humo, 15 december 2015, Jan Antonissen, “Waarom ik niet voor de veiligheidsdiensten in dit land wil werken? Het zijn amateurs”

9) Insurge Intelligence, 7 juni 2017, Nafeez Ahmad. ISIS recruiter who radicalised London Bridge attackers was protected by MI5 | by Nafeez Ahmed | INSURGE intelligence | Medium.

– Open Democracy, 3 juni 2013, Nafeez Ahmad,  ‘MI5 Woolwich failure due to geopolitical alliance with Islamist extremists’. MI5 Woolwich failure due to geopolitical alliance with Islamist extremists | openDemocracy

– Ron Suskind met o.m. zijn boek ‘The way of the world: A story of truth and hope in an age of extremism’, Harper, 2008. Het bevat o.m. een interview met Omar Bakri, de Brits-Syrische peetvader van het salafisme, over zijn ‘warme’ relatie met MI5.

Bakri werd in het Verenigd Koninkrijk nooit veroordeeld en Anjem Choudhary pas in 2016 na een jarenlange golf van dodelijke terreuraanslagen in het land door zijn aanhangers. Hij zat geen drie jaar in de cel.  Beiden stuurden vele honderden jihadisten naar Syrië, Irak en Libië.

10) Humo, 14 augustus 2018, Raf Liekens, ‘Arabische en westerse media lieten zich gebruiken om jihadistische peptalk te verspreiden’.

Het déjà-vu van Afghanistan

Het licht in Afghanistan gaat voor de VS en haar vazalstaten heel veel sneller uit dan men in Washington of bij de NAVO in Brussel dacht. Het toont de torenhoge illusies die men daar maakte en dus hun onbekwaamheid. Wanneer juist de hoofdstad Kaboel in handen van de Taliban zal vallen is op dit ogenblik zo te zien een kwestie van vermoedelijk uren. Waarschijnlijk is het zelfs al een feit.

Zeker nu de president het hazenpad nam. Van enige weerstand bij het regeringsleger is er zo te zien weinig of geen sprake. Het was als sneeuw smeltend voor de zomerse zon.

Irak als voorbeeld

En dit roept herinneringen op aan wat er gebeurde in mei en juni 2014 in Irak. Op voorstel van de VS (1) viel de Islamitische Staat in Irak en Syrië (ISIS, ook gekend als IS, Al Qaeda in Irak en Daesh) toen Irak aan en alhoewel numeriek en qua bewapening niet sterk viel de ene Iraakse stad na de andere in hun handen.

Alhoewel onze media spraken van de goed bewapende en goed getrainde peshmerga (de Koerdische militie van de clan Barzani in Erbil) deed die ook niet veel meer dan vluchten. Op zeker ogenblik naderde ISIS zelfs de hoofdstad Bagdad. Met de VS die weken lang gewoon toekeek.

Ashraf Ghani

De gewezen Afghaanse president Ashraf Ghani nam vandaag de benen richting Tadzjikistan en niet naar Dubai of het Westen. Geen toeval. Achter zijn rug ging de VS immers onderhandelen met de Taliban over de toekomst van zijn land. Alhoewel hij ook de Amerikaanse nationaliteit heeft en een Pashtun is en dus geen Tadzjiek koos hij voor een land in de invloedsfeer van Moskou. Een aanwijzing dat de man liever bij de Russen wil zitten dan in de VS die hem zonder aarzelen een dolk in de rug staken.

Enkele maanden voordien had de toenmalige president Barack Obama immers de Amerikaanse troepen uit het land teruggetrokken en was de kust dus veilig voor de salafistische terreurgroep ISIS om Irak aan te vallen.

Van een Iraakse luchtmacht was geen sprake. De aankoop van F16’s was wel al jaren geregeld maar de opleiding van de Iraakse piloten in de VS bleef merkwaardig lang haperen. Het officierenkorps van het Iraakse leger gaf er bij de inval ook gewoon de brui aan.

Bagdad en het land werden dan gered door twee elementen: Een succesvolle oproep van Ali al Sistani, de opperste religieuze sjiitische leider van Irak, en de hulp van Iran en Rusland die snel piloten en vliegtuigen stuurden. Het sinds de Amerikaanse invasie in 2003 door de VS en haar vazallen binnen de NAVO  ‘opgeleide’ Iraakse leger was gewoon waardeloos.

Welke opleiding?

Er stonden immers nog steeds Iraakse vliegtuigen in Iran die daar in 2003 door de Iraakse luchtmacht in veiligheid waren gebracht toen de VS het land binnenvielen. En die kwamen nu handig van pas. Het is deze oproep en de steun van Rusland en Iran die het land redde van totale vernieling.

190520-A-AB123-0039

Een Amerikaanse eenheid in 2019 in Afghanistan die moest instaan voor de opleiding van het lokale leger.

Een van de reden van de Amerikaanse invasie was om het land in stukken te hakken in een Koerdisch, soenitisch en sjiitisch stuk. Een droom – in wezen een nachtmerrie – die ook door huidige president Joe Biden werd aangeprezen. Het voorstel zou het fiere Irak impotent maken.

Pas toen ISIS naast Bagdad ook oprukte naar de Koerdische stad Erbil kwam de VS in actie want de door o.m. Israël gesteunde clan van Barzani aanvallen was nu ook niet de bedoeling van sommigen in Washington.

De vraag over de opleiding van het Iraakse leger door de VS en ook België en Nederland werd toen nooit in de pers gesteld. Wat is daar toen exact gebeurd, wie profiteerde van die zogenaamde training en was dit debacle vooraf gepland? Het zijn vragen die nog steeds wachten op een antwoord.

Hetzelfde nu met Afghanistan waar men na 20 jaar een leger samenstelde dat alleen op papier iets voorstelt. Een serieus antwoord zal men uiteraard noch van de NAVO noch van Washington moeten verwachten. Desnoods zullen ze wel afkomen met wat prietpraat welke dan door onze media zal worden geslikt.

De Afghaanse vrouwen

Met Vietnam duurde het nog meer dan twee jaar voor het kaartenhuiisje dat de regering met figuren als Ngo Dinh Diem en Nguyen Cao Ky voorstelde in Vietnam of, nog veel erger, dat van Lon Nol in Cambodja. Ook hier was er zoals in Afghanistan nu sprake van een papieren leger vol met niet-bestaande soldaten waarvoor die lokale krijgsheren van Washington dan geld kregen.

Begin 2003 tekenden de Vietcong en Noord-Vietnam met de VS een vredesakkoord en trok de VS zich geheel terug. Pas eind april 1975 maakte Noord-Vietnam een einde aan deze collaboratieregering. In Cambodja was het dramatisch en viel met de Rode Khmer van een waanzinnige Pol Pot en zijn vrienden over het land de duisternis. Kissinger had er zelfs geen interesse voor. (2)

Hier in Afghanistan is de hoofdstad nu de facto al gevallen noch voor de VS en de andere vazallen van de NAVO zich officieel zou terugtrekken. De luchtbrug van de Amerikaanse en Britse ambassades naar hun thuisland diende al veel vroeger dan voorzien gestart te worden.

Duitsland ging er de komende dagen mee beginnen! Waarbij de vraag: Wat nu? Met ambassadepersoneel dat druk bezig is alles te vernietigen wat voor de Taliban nuttig kan zijn. De vernedering is nog veel groter dan met Vietnam. Waar is superpower nummer 1?

image

Het succes van de bezetting van Afghanistan door de VS en landen als België en Nederland blijkt zeker uit deze statistiek van het VN-Bureau voor Drugs en Misdaad (UNODC) over de productie van heroïne in Afghanistan. Op 7 oktober 2001 viel de VS Afghanistan aan. Op zeker ogenblik puilden de warenhuizen in Afghanistan uit van de heroïne en storten de kleinhandelsprijzen in elkaar. Afghanistan heeft een bijna monopolie op de productie van heroïne die volgens UNODC ook voor meer dan 90% bestemd is voor de Europese markt.

En intussen is het in onze kranten volop krokodillentranen plegen over het lot van de Afghaanse vrouwen. Het toppunt van hypocrisie. Toen de Mujahedeen, de voorloper van de Taliban, eind 1978 in afspraak met de VS hun oorlog begonnen tegen de regering in Kaboel was het in onze media volop gejuich want dit waren ‘onze’ vrijheidsstrijders.

Over het lot toen van de Afghaanse vrouwen geen woord. Men zweeg. Zoals men ook nu nog steeds zwijgt over de ontelbare doden makende Afghaanse drugshandel. En intussen zullen de klassieke experten genre Bette Dam, Brookings en de International Crisis Group het ons komen vertellen wat er fout ging. Hun onzin om mee te beginnen.

Anthony Blinken, minister voor Buitenlandse Zaken van Joe Biden, ontkende dat dit een herhaling is van de gebeurtenissen van 1975 in Saigon (Ho Chi Minh stad). “Dit is zeker niet zoals Saigon,” stelde hij tegen de Amerikaanse nieuwszender ABC vandaag. Inderdaad, het is nog 1000 maal erger.

Willy Van Damme

1) De bewijzen kwamen aan het licht tijdens de presidentsverkiezingen van 2016 tussen Donald Trump en Hillary Clinton. In het kader van de ‘Freedom of information’ wet kreeg de aanhang van Trump een voor de VS en Clinton vernietigend document in handen daterend van de vroege zomer 2012.

De opstand in Syrië was toen pas een goed jaar bezig en het document dateert van kort voor de mislukte bestorming van de twee Syrische grootsteden Aleppo en Damascus. Hierin is al sprake van ISIS en het idee om Irak aan te vallen en zowel in Irak als in Syrië een islamitische staat op te richten.

Volgens dat document een voor de VS en haar bondgenoten goede te steunen zaak. Wat in de lente van 2014 dan ook gebeurde. Nadien kwamen ook wapenleveringen van de VS aan ISIS aan het licht o.m. van Servische mortiergranaten.

2) De vorige koning Norodom Sihanouk smeekte vanuit zijn ballingsoord bij Henry Kissinger om een machtsovername door de Rode Khmer te verhinderen.

De Moslimbroeders en het Westen

In ‘Tunesiërs zullen nooit een dictator aanvaarden’ van Knack 4 augustus zegt Rached Ghannouchi van de partij Ennahda: “We baseren ons grotendeels op principes uit de islam”.

De kwestie is echter dat de islam een huis is met tienduizend kamers en er onder die vlag feitelijk alles mogelijk is, van ISIS tot die nieuwe lichting van vrouwelijke imams in o.m. de VS. En op dat vlak geeft Ghannouchi en zijn Ennahda geen duidelijkheid.

De essentie is dat de Moslimbroeders zich vooral richten op een landelijk meer traditioneel publiek terwijl meer civiel gerichte groepen hun steun halen in de steden. Een klassiek fenomeen dat wij ook in België kenden.

Het verdeeld het Midden-Oosten al sinds Napoleon begin negentiende eeuw toen hij Egypte veroverde. Tot dan was er een min of meer evenwichtige machtsbalans tussen de landen van West-Europa en het Midden-Oosten. Napoleon deed die balans wel heel drastisch overslaan. En dat noopte in de regio tot hevige discussies over het te volgen beleid die nog steeds voortduren.

Niet toevallig steunde bijvoorbeeld het Verenigd Koninkrijk de Moslimbroeders daar deze meer schrik had van de andere politieke groepen. En die steun is ook nu nog een feit. Zie Syrië waar diezelfde tegenstellingen in de huidige oorlog opnieuw bloot zijn komen te liggen. En kijk, het Westen steunt er de Moslimbroeders. Een constante.

Willy Van Damme

De VS en Afghanistan–Drugs en salafistische terreur

Er komt een einde aan de aanwezigheid van de VS en haar vazallen in Afghanistan. Al 23 jaar teistert de VS dat land dat altijd qua sociale, politieke en economische ontwikkeling een achterblijver was in vergelijking met de buurlanden. Dankzij de Amerikaanse bemoeienissen zakte dat echter nog veel dieper in die put. Een hellegat zou ex-president Donald Trump zeggen.

Gewoon om zich te wreken

Nog deze maand moeten officieel de laatste troepen van de VS en de NAVO dat land verlaten hebben. Begonnen in 1978 als een poging van president Jimmy Carter en zijn veiligheidsadviseur Zbigniew Brzezinski om Rusland te straffen omwille van de nederlaag in Vietnam, Laos en Cambodja drie jaar eerder is dit uitgedraaid op een zoveelste gruwel waarvoor de VS een monopolie lijkt te hebben.

Het is Zbigniew Brzezinski zelf en toenmalig CIA-baas Robert Gates die het zelf vertelden en vormt dus geen fantasie van een geflipte journalist of leugens van Moskou. Maar geen zorg, je zal het in onze klassieke media zelfden of nooit lezen.

Wat je evenmin leest is de rol van heroïne in de zaak. De Standaard schreef over het Afghaanse drama recent ongeveer 10 pagina’s zonder het woord drugs, opium of heroïne te gebruiken. Een kunst op zich.

De dodelijke drug die in Europa massaal mensenlevens en gezinnen kapot maakt. Tot 1975 was Long Tien, het CIA-hoofdkwartier in Laos, het wereldcentrum voor de productie van heroïne en na 1978 verhuisde dit naar Afghanistan waar Gulbuddin Hekmatyar, een crimineel die nog steeds meeloopt in Afghanistan, het met Amerikaanse steun massaal introduceerde. (1)

Vang Pao elementary School Fresno

Vang Pao was een van de brutaalste figuren uit de oorlog in Laos voor controle over de drughandel. Voordien was dit een Franse zaak. Pas op het einde van zijn leven arresteerde men hem wegens o.m. afpersing (van zijn clanleden). Het werd niets. Zijn vrienden poogden hem nog op de nationale bergraafplaats in Arlington te laten begraven. Dat was echter teveel gevraagd van Washington.

Volgens de statistieken van de VN – wat die ook waard zijn – is praktische alle heroïne Afghaans en gaat die voor 95% naar Europa. Met steun dus van ons Belgisch leger!! Vraag is wat nu gaat gebeuren. In 2000 stopten de Taliban met de drugsproductie. Waarna de VS kwam. Gaan de Taliban dit – zoals Laos in 1975 – stoppen?

Een elk moreel besef missend individu – en zo zijn er heel wat – kan maar best de nu nog goedkope heroïne opkopen en bewaren tot de prijzen door het plafond schieten? Of gaat de VS een nieuw land als slachtoffer uitkiezen voor de productie van dit gif? Je weet nooit.

De buurlanden

En ondanks de penibele toestand in Afghanistan blijft men zich in het Westen illusies maken. Zo stelden de Britten eens te gaan praten met de Taliban over een verder verblijf en wou Turkije de luchthaven van Kaboel met militairen verder bewaken. De Turkse president Recep Erdogan is dan ook een agressief politicus zoals je er weinig aantreft.

Ook trekken de VS zich na 31 augustus niet echt geheel terug want ze gaan naast hun ambassade ook de luchthaven in Kaboel blijven bezetten. Maar dat is logisch. Wie in 1975 en de vlucht uit Saigon meemaakte herinnert zich wel het vertrek van die helikopters vanop het dak van de Amerikaanse ambassade in nu Ho Chi Minhstad. De paniek en chaos stroomde zo van de beeldschermen.

En dus blijft men nog eventjes de ambassade en de luchthaven in bezit houden zodat men ordentelijk en zonder zich nog meer te compromitteren kan vluchten. Ondertussen maken de buurlanden zich op om dit toch wel heel serieus probleem zoveel mogelijk op hun eigen wijze aan te pakken.

Jimmy Carter

Gewezen president Jimmy Carter zorgde ervoor dat de heroïnehandel na 1975 verder kon groeien en gaf ook het startschot voor de start van de salafistische terreur. De laatste jaren speelt hij voor vredesapostel.

Zo beloofden de Taliban in gesprekken met China dat ze zich niet gingen moeien met de toestanden elders, lees Sinkiang en de Oeigoeren waar de salafistische terreurgroep gekend als de Turkestan Islamic Party (TIP), berucht van de gruwel nu in Syrië, nog actief zou zijn. Als de Taliban zich aan hun beloften gaan houden dan is de winnaar nu al gekend: China.

Die spreekt van investeringen in vooral het delven van grondstoffen en het aanleggen van autowegen en een treinnetwerk. Met de Taliban die stellen hier interesse voor te hebben. Vermoedelijk zal men werken via de Shanghai Samenwerkingsorganisatie waarin Rusland, Pakistan, Indië, Iran, China en de landen van Centraal Azië zoals Tadzjikistan zitten. Waarbij Indië dan wel aan het kortste eind trekt.

Iran, Irak en Syrië? 

En dan staat de VS eenzaam en alleen. Na de nederlaag in Vietnam daalde de invloed van de VS in het Verre-Oosten zienderogen. Het is nog een schim van weleer. Hetzelfde gaat nu gebeuren westwaarts in de regio tussen Afghanistan, de Indische Oceaan en de Middellandse Zee. Het lijkt immers duidelijk dat de VS zich vrij snel uit Irak, Syrië en Jemen gaat terugtrekken.

Daarover zijn in de VS achter de schermen wel hoog oplopende discussies en ruzies aan de gang maar alle signalen wijzen erop dat de VS vrij snel ook hier hun biezen gaan pakken.

Toen Iraakse milities kort na het aantreden van Joe Biden Amerikaanse legerbasissen aanvielen dan schoot de VS onmiddellijk terug, tot in Syrië. Maar sindsdien lijkt Washington dit passief te ondergaan. Die groepen mogen lustig hun rakketten op het Amerikaanse leger afvuren, Biden laat begaan.

En wat betreft de onderhandelingen met Iran blijkt nu dat het Iran is die wacht tot men in Tehran de nieuwe president Ebrahim Raisi beëdigde om de onderhandelingen met de VS af te ronden. Dus Teheran beslist. Alhoewel de VS intern ook hierover veel ruzie maakt.

Rambo Sylvester Stallone

Hoe diep de VS media kan zakken blijkt uit de film Rambo III waar Sylvester Stallone aan de kant van de ‘dappere’ Mujahedeen in Afghanistan gaat vechten. De eindgeneriek van de film stelde origineel “This film is dedicated to the brave mujahedeen fighters of Afghanistan” Na september 2001 werd dat dan “This film is dedicated to the galant people of Afghanistan”. Tja.

Nu herhaalt zich dat rond Syrië met films over de Witte Helmen  en ‘For Sama’ over de dappere strijd in hun deel van de stad Aleppo van Nour Din al Zinki, een van de brutaalste terreurgroepen in Syrië.
Ook die werd door onze media, incluis zelfs Apache, de (terreur)hemel in geprezen.

Salafisme en drugs

Wie de Amerikaanse gespecialiseerde media leest ziet dat het besef machteloos te staan tegenover de ontwikkelingen in de wereld toeneemt. Van de noodzaak om ‘de terreur te bestrijden’ heeft men het nu over de ‘eeuwigdurende oorlogen’. (Forever wars). De vermoeidheid is merkbaar.

Bovendien is de spanning intern in de VS enorm toegenomen en spreken sommigen zelfs van een nieuwe burgeroorlog. Een Arabisch diplomaat had het onlangs in een gesprek over de noodzakelijkheid van een nieuwe wereldorde om de Syrische crisis op te lossen. Dat lijkt op weg. Vrees is dat dit niet zonder slag of stoot zal gaan.

Zeker is dat de interventie van het duo Jimmy Carter en Zbigniew Brzezinski zorgde voor onnoemelijk veel leed in de vorm van een gestegen toevoer van dodelijke heroïne en de eveneens dodelijke salafistische terreur.

De Hollywoodacteur Sylvester ‘Rambo III’ Stallone omschreven de Mujahedeen als onze vrijheidsstrijders en vrienden. Kan de man eens een bezoekje brengen aan de slachtoffers van zijn vrienden?

Jimmy Carter, de man die ons heroïne bezorgde en de salafistische terreur. Met steun van onze regeringen. Wie had het daar weer over de mensenrechten en China, Rusland, enzovoort en de noodzaak van militaire en andere strafmaatregelen?

Zbigniew Brzezinski - Afghanistan - Le Nouvel Observateur - 15-21-01-2009

Zbigniew Brzezinski, de voormalige geostrateeg en veiligheidsadviseur van Jimmy Carter, geeft hier zonder schaamte toe Afghanistan in brand te hebben gestoken. Eenzelfde verhaal bij gewezen CIA-baas Robert Gates in zijn boek ‘from the shadows’. Ze kunnen het zonder gevolgen onthullen want de massamedia gaan er toch amper of niet over schrijven.

Willy Van Damme

1) ‘The politics of heroïne – CIA complicity in the global drugs trade’, Alfred W. McCoy, Lawrence Hill Books, Revised Edition, 1972 & 2003. 707 pagina’s. Het deel over Indochina verscheen in 1972 waarna professor McCoy om werk te vinden naar Australië moest vluchten. De tweede editie bevat ook het verhaal in Afghanistan. LSD is een uitvinding van het Amerikaanse leger. Crack cocaïne van de CIA.

De Laotiaan die het met de CIA deelde vluchtte nadien met veel leden van zijn clan, delen van de Meo’s, Hmong of Miao’s naar de VS en vooral naar Fresno. Hij stierf in zijn bed wat van duizenden van zijn tegenstanders niet kan gezegd worden. In Fresno is er een lagere school naar deze (sic) vrijheidsstrijder genoemd, 4100 E. Heaton Avenue, Fresno. En neen, men geeft de kinderen er geen heroïne.