BBC en Saoedi-Arabië–Met de B van bedrog

Je moet het de Britse media toegeven. Niemand lijkt beter in het verdraaien van de feiten en vervalsen van de geschiedenis dan de Britse pers. De wijze waarop het Canadees-Britse persbureau Reuters bijvoorbeeld werkt is op dat vlak toonaangevend. Alleen wie zorgvuldig en met achtergrondkennis leest ontdekt de manipulaties.

Ook de BBC is hier een meester in. De driedelige documentaire reeks over Saoedi-Arabië die gisteren op BBC Two begon (1) is een prachtvoorbeeld van hoe deze zender erin slaagt om alles te vervalsen, niet door daarom te liegen maar door vooral de essentie te verzwijgen. Bijna constant werd de kijker gisteren bedrogen. Een traditie natuurlijk bij de Britse openbare omroep. Om niet te vergeten: Het is een staatsbedrijf.

Stichting Saoedi-Arabië

En voor die vervalsingen waren er gisteren voor wie het dossier van de strapatsen der familie al Saoed kent voorbeelden zat. Voldoende om te concluderen dat dit geen toevallige fouten waren maar heel bewuste weglatingen om de misdadige sleutelrol van het Westen weg te moffelen. Waardoor men gemakshalve alle schuld voor de huidige toestand alleen bij de inderdaad misdadige familie al Saoed kon leggen.

Salman bin Aboelaziz al Saoed - 3

De Saoedische koning Salman bin Abdoel Aziz al Saoed, is zonder enige discussie een gevaarlijk man. Bij zijn aantreden als vorst trok praktisch het ganse politieke establishment van Washington naar Riyad om hem eer te betonen. Ook onze koning Philip pakte toen zijn valiezen richting de salafistische dictatuur. Het toont het belang van deze man in de wereldpolitiek. Hij is echter ziek en zijn zoon kroonprins Mohammed bin Salman is nu de ware baas.

Neem bijvoorbeeld de stichting van Saoedi-Arabië zelf in de periode 1920-1936. Het klopt inderdaad dat de familie Al Saoed het uiterst sectaire salafisme (verkeerdelijk soms wahhabisme genoemd) als staatsideologie gebruikte bij haar succesvolle veroveringstocht. Wat men echter vergat te vermelden was de cruciale rol die de Britten hierbij toen speelden.

Het Arabisch schiereiland was na het verjagen van de Ottomanen in 1918 een slagveld waar een serie rivaliserende clans vochten om de macht. Het waren de Britten die via wapenleveranties en politieke druk die strijd beslechten.

Daarbij joeg men de familie al Hoessein weg uit Mekka en Medina en kregen zij van de Britten dan maar Irak en Jordanië als geschenk. Ze heersen als westerse pro-consuls nog steeds over Jordanië. De salafistische al Saoed kreeg dan in ruil praktisch het gehele Arabische schiereiland incluis Mekka ten geschenke. Dat het salafisme zo macht, geld en islamitische legitimiteit kreeg is dan ook voor een groot deel de schuld van Londen.

Maar dat kan de BBC haar kijkers natuurlijk niet vertellen. En dus kregen deze burgers in ruil een fantasierijk verhaal opgediend. Maar hadden de Britten in het interbellum daar anders opgetreden dan was er misschien nu niet eens sprake van die vorm van islamitisch fascisme.

Want zonder het Saoedische oliegeld – zo bewees deze reportage ten over – was dit een bijna anonieme visie op de islam gebleven. Netjes verborgen onder enkele tenten in een oasestad ten midden van de grote woestijn, de Rub al Khali. Wat massa’s leed had vermeden.

Joegoslavië en prins Salman bin Abdullah

Neen, het echte verhaal kreeg men niet zodat de huidige koning Salman de volle laag kreeg. Inderdaad – en de serie bracht hier niets nieuws – het was hij die als verantwoordelijke voor allerlei salafistische stichtingen in o.m. Joegoslavië op grote schaal slachtpartijen organiseerde en zo zorgde voor een stevige verankering van het salafisme op de Balkan. Documenten en getuigenissen tonen ten overvloed de betrokkenheid van de huidige Saoedische koning. De man was toen gouverneur van de hoofdstad Riyad.

Maar ook hier weer diezelfde vervalsing. Geweten is immers dat die Saoedische aanwezigheid – Bin Laden was wel eens te gast bij de toenmalige Bosnische president Alia Izetbegovic – gebeurde in nauw overleg met de VS, NAVO en de EU. De Joegoslavische oorlog is immers vooral het werk geweest van de EU die ten alle prijzen de Balkan geheel onder haar controle wou krijgen. En een onafhankelijk Joegoslavië was daarbij onaanvaardbaar.

Hoessein bin Ali al Hashemi - 2

Hoessein ibn Ali al Hashimi, emir van Mekka wier familie voor 1920 eeuwenlang heersers waren over Mekka en die een directe afstammeling zou geweest zijn van de profeet Mohammed en diens stam de Hasjemieten.

Hij weigerde echter in 1919 het Verdrag van Versailles te ondertekenen. De reden hiervoor was de verklaring van de Britse minister van Buitenlandse Zaken Arthur Balfour die Palestina met daarbij Jeruzalem aan de zionistische beweging schonk.

Uit wraak begonnen de Britten dan de familie al Saoed te steunen tegen Hoessein. Faisal en Abdoellah, zijn twee zoons, kregen als goedmaking van de Britten nadien dan maar Irak en Jordanië om daar koninkje te spelen. Om de zionisten te plezieren gaf men dus gans Saoedi Arabië aan een salafistische clan!!

De huidige verantwoordelijke voor de mensenrechten bij de VN is een zekere Zeid Ra’ad al-Hussein, een telg van die familie die nu over Jordanië mag heersen. Het verklaart waarom die regelmatig zware beschuldigingen uit over de Syrische regering en zwijgt over die salafistische terreurgroepen. Zij werken deels vanuit zijn Jordanië

Als toen nog prins Salman hier het salafisme introduceerde en er zoals nu in Syrië zijn koppensnellers heen stuurde dan gebeurde dat met medeweten en steun van de EU en het ganse Westen. Wie weet vroeg Brussel het hem zelfs. Afghanistan was toch een Westers ‘succes’ gebleken niet? Over dit aspect kon je in de toenmalige kranten echter wel geen woord lezen. Het was de omerta, de censuur.

Maar ook dit werd door de makers van deze reportage dus heel netjes verborgen. De kijkers zouden het eens kunnen te weten komen hoe men in Brussel, London en Washington dit salafisme ook in Europa op weg hielp naar steeds meer slachtpartijen zoals in Zaventem en Manchester om al die oorlogen en geweld elders niet te vergeten.

Lachwekkend was zeker ook de bewering in de uitzending dat men in Saoedi-Arabië desnoods een salafistische beweging voor de bevrijding van Jeruzalem zou steunen. Sinds het omverwerpen van het koninkrijk in Noord-Jemen in 1962 werken Israël en de familie al Saoed heel nauw samen. Vroeger in het geheim, nu in alle openheid.

Steun voor een oorlog tegen Israël moet men bij de familie al Saoed dan ook niet zoeken. Hamas kreeg er nog geen cent en de rivalen van Islamic Jihad in Gaza evenmin. En iedere kenner van salafistische terreurbewegingen weet dat deze in hun nu al 40-jarig bestaan nog nooit een aanslag pleegden in Israël zelf. Wel in tientallen landen elders in de wereld. Vooral dan in landen met een moslimmeerderheid. En dat kan uiteraard geen toeval zijn.

Mumbai 2008 en de DEA

Ook de erg bloedige en spectaculaire aanslag van 26 november 2008 in de Indische stad Mumbai van de Pakistaanse salafistische terreurgroep Lashkar-e-Taiba van 2008 kwam ter sprake. En ook hier weer eenzelfde praktijk; Zo vergaten ze te melden dat de scouting voor deze aanval het werk was van de in Washington DC geboren David Coleman Headley, alias Daoud Sayed Gilanio, een agent van de Amerikaanse Drug Enforcement Administration (DEA).

David Headley

David Headley, drughandelaar, bajesklant, agent van de DEA, salafistisch terrorist en de man die de cruciale voorbereidingen trof voor de terreuraanslag in Mumbai van 2008. Resulterend in 168 doden. Toen hij later in Denemarken ook een aanslag aan het voorbereiden was stopte men hem echter.

Officieel was deze man door de DEA uit een Amerikaanse gevangenis gehaald om te infiltreren in Pakistaanse drugroutes naar de VS. Maar toen hij in Pakistan aankwam vervoegde hij nog bijna diezelfde dag Laskhar-e-Taiba, een groep die werd gezien als de moorddadigste der lokale terreurgroepen.

Volgens de DEA was men hem nadien en jarenlang gewoon uit het oog verloren. Dit terwijl de man nadien nog regelmatig in de VS op bezoek was geweest en zijn drie vroegere vrouwen de FBI herhaaldelijk hadden verwittigd van zijn terroristische activiteiten.

Maar ja, ook hier zou de kijker over de rol van het westen en die salafistische terreurgolf wel eens rare en voor de Britse overheid ongepaste conclusies kunnen trekken. En dus pleegde men ook hier dan maar nog eens een flinke portie censuur.

Een gelijkaardig systeem paste men trouwens eveneens toe betreffende de Saoedische steun aan al Qaeda en de aanslagen van 11 september 2001 op het WTC in New York en het Pentagon. Er volgde nadien een groot onderzoek dat echter bij nader toezien niets anders bleek dan een schaamteloze witwasoperatie om de ware aard van de feiten en de rol van de familie al Saoed en de Amerikaanse overheid te verdoezelen.

En dus kreeg men ook hier veel fantasie maar geen harde feiten. Waarbij het verhaal van de slachtoffers en kritische waarnemers door de makers ook maar netjes in die al zeer grote doofpot gestopt werd. Hou ze maar dom die kijkers.

Hoe de EU ISIS bewapende

En dan kwam natuurlijk onvermijdelijk de oorlog in Syrië eveneens aan bod. Daar kwam, een beetje verrassend toch, het recentste rapport van de Britse CAR, Conflict Armaments Research Ltd, (1) over de wapens van ISIS ter sprake. Een erg belangrijk document daar het in detail en op een zo te zien correcte wijze de wapenstroom richting ISIS onderzocht.

Het rapport bewijst nogmaals wat critici zoals hier deze blog al jaren zeggen en dat is dat ISIS gewoon een creatie van het westen is die hen voorzag van alle nodige fondsen, wapens, materiaal en politieke steun. ISIS moest Irak vernielen en Syrië zodanig verzwakken dat het overleven van Assad een bij voorbaat verloren zaak was. Syrië als chaosstaat.

Gebleken is dat vooral Bulgarije maar ook andere landen uit het vroegere Warschaupact op grote schaal oude Sovjetwapens zijn blijven produceren die o.m. Washington en Riyad dan kochten en langs Jordanië en Turkije en via derden, vooral dan andere salafistische Syrische terreurgroepen, leverden aan ISIS. Alhoewel er ook sprake is van nachtelijke leveringen met ongemarkeerde vliegtuigen.

ISIS in Yarmouk - Onthoofdingen Hamasleden - 3 april 2015

ISIS in voor hen betere tijden. De meeste door hen gebruikte wapens kwamen uit de EU, vooral Bulgarije, die door vooral de VS en Saoedi-Arabië er speciaal voor hen waren gekocht. Zie maar wat mooie uniformen deze vrienden van het westen hier dragen.

Vooral de VS en Saoedi-Arabië kochten volgens dit verslag wapens die voor de eigen legers niet geschikt waren – het Westen en Saoedi-Arabië gebruiken nu eenmaal ander niet-compatibel wapentuig – en dus alleen konden dienen voor waar ze toen nodig waren: Syrië.

Uiteraard wist men dat in Brussel en zeker in Bulgarije maar de handel ging gewoon door en in crescendo. Met andere woorden: Bulgarije, toch een lidstaat van de EU, leverde illegaal wapens aan al Qaeda, ISIS en andere bendes. Zolang men Syrië, en Irak, maar vernielde. De moreel hoogstaande waarden van de EU nietwaar?

Het misschien wel meest schokkende deel van dit rapport is echter dat bleek dat die wapenleveringen door o.m. Saoedi-Arabië vanuit Bulgarije aan ISIS tot in de lente van vorig jaar bleven duren. Dus op een ogenblik dat het Iraakse leger zich opmaakte voor de bevrijding van de stad Mosoel. Transporten die uiteraard ook maar konden gebeuren met medeweten van de EU.

Dus terwijl België en Nederland beweerden dat ze ISIS in Irak en Syrië bombardeerden leverde de EU hier bij ISIS bommen, raketten en geweren. Hoeft het te verbazen dat de EU in de regio niet echt een geliefde partner is. Onze minister van Defensie Steven Vandeput (N-VA) mocht met Nieuwjaar van de regering in Bagdad zelfs de Belgische soldaten in het noorden van Irak in Koerdistan niet bezoeken. Tot zijn ongenoegen. Nou, hij zocht het zelf. (3)

Al Saoed de nieuwe Moebarak?

Dat de BBC-reportage het dus ook over dit rapport van CAR had kwam wel wat verrassend. Het verslag is nu eenmaal pure dynamiet. Maar geen zorg, ook hier zorgde men er netjes voor dat alleen de familie al Saoed als de slechteriken in beeld kwamen. Dat de VS hier volgens CAR via dit systeem eveneens grootschalig wapens aan ISIS leverde werd mooi verzwegen.

Het eerste deel van deze documentaire was dan ook een regelrechte aanval op Saoedi-Arabië zelfs al poogde men schuchter kroonprins Mohammed bin Salman wat krediet te geven. Totaal ten onrechte. De man is een crimineel van het zuiverste water die voor zijn plannen voor niets terugschrikt en zelfs Saad Hariri, de premier van Libanon, liet ontvoeren om hem zo op televisie te laten paraderen. Uniek in de moderne geschiedenis.

Het hoeft dan ook niet te verbazen dat de Saoedi’s weigerden mee te werken aan de uitzending en de makers ervan de toegang tot Saoedi-Arabië ontzegden. En ongetwijfeld zal er achter de schermen tussen Riyad, Londen en Washington hierover ontzettend veel ruzie geweest zijn. De BBC is nu eenmaal een staatsomroep die luistert naar de Britse regering en zo naar de VS.

Mohammed bin Salman bin Abdoelaziz al Saoed, prins en minister van Defensie

De 32-jarige Kroonprins Mohammed bin Salman regeert als een alleenheerser die zelfs de eigen familie laat arresteren. Nadat hij de Libanese premier Saad Hariri ontvoerde riep hij de Palestijnse president Mahmoed Abbas bij zich en eiste hij dat de PLO in Libanese vluchtelingenkampen in opstand zou komen. Die weigerden echter. Nadien liet Abdoellah bin Hoessein, de Jordaanse koning, Ali bin Hoessein, Faisal bin Hoessein en prins Talal bin Mohammed, twee broers en een neef en topfiguren in het leger, arresteren wegens verdachte contacten met kroonprins Mohammed bin Salman. Eerder weigerden Israël en Egypte in Libanon militair tussenbeide te komen tegen Hezbollah. Toen de kroonprins echter in die periode in Washington een nooit geziene bolwassing kreeg haakte hij af en kwam Hariri vrij.

Het was dan ook geen toeval dat er bijna alleen oud-gedienden de CIA of andere Britse en Amerikaanse ‘specialisten’ aan het woord kwamen. Alsof alleen die er iets serieus over kunnen zeggen.

Dat men een David Petraeus, ex-baas van de CIA, hierover aan het woord liet spreekt eveneens boekdelen. Men had hem kunnen vragen over de steun aan al Qaeda en ISIS door de CIA en het Pentagon toen hij er baas was. Men deed het uiteraard niet. De man die ISIS mee hielp creëren die dan zijn beklag maakt over de Saoedische steun aan ISIS. Je moet maar durven. BBC met de B van bedrog.

Deze reportage gaat natuurlijk bij de familie al Saoed de indruk versterken dat zij weleens hetzelfde lot zouden kunnen ondergaan als bijvoorbeeld de Sjah van Iran of president Hosni Moebarak in Egypte.

Reportages als dit zijn een belangrijk politiek teken vanuit Londen en Washington dat de speeltijd wel eens voorbij zou kunnen zijn voor de al Saoed. De scenario’s circuleren trouwens al volop in Saoedi-Arabië. Met het land omgevormd tot een lappendeken van elkaar bestrijdende woestijnstaatjes. Balkanisering heet dat. Of een nieuw Syrië?

Willy Van Damme

1) BBC Two, ‘House of Saud: A family at war’, Michael Rudin, 9 januari 2018. Driedelige reportagereeks. Volgende episodes op 17 en 23 januari telkens om 22 uur.

Balkanisatie Saoedi-Arabië - NYT - 28 september 2013

De kaart van het Midden-Oosten van 28 september 2013 uit The New York Times. Of hoe men in de VS Irak en Syrië in drie of vier stukken zag met geel/okergeel voor Assad, groen voor ISIS/al Qaeda en paars voor de huidige bewindvoerders in Bagdad, als ze de hoofdstad tenminste konden behouden. Saoedi-Arabië valt dan uiteen in een centraal Wahhabistan en een Noord-, Zuid-, Oost- en Westelijk Arabië. Ook Jemen valt dan terug in twee stukken. Volgens de toenmalige Amerikaanse leerling-tovenaars.

2) Conflict Armaments Research Ltd, ‘Weapons of the Islamic State, a three-year study in Syria and Iraq’, December 2017. Wie wil kan die studie per mail hier aanvragen. De studie is 202 pagina’s dik.

Opvallend is dat de in de uitzending geïnterviewde medewerker van dat CAR eveneens zweeg over de rol van de VS en de EU. De sponsor van dit rapport is de EU en de Duitse regering. In een eerdere studie sprak CAR alleen over de herkomst van de wapens, niet over wie ze had gekocht en daarna aan ISIS leverde. Uit deze studie is ook gebleken dat de meeste wapens die ISIS gebruikte via dit kanaal waren bekomen.

3) Peter De Roover, fractieleider van de N-VA in het federaal parlement, schreef op 26 november 2015 op Knack.be een stevig pleidooi ter verdediging van Saoedi-Arabië tegen de toen toenemende Belgische kritiek op het land. De argumentatie van De Roover was dat wij het land broodnodig hadden in de strijd tegen ISIS en dus kritiek op dat land niet kon. Grapjas die De Roover. Maar de familie al Saoed kan ook heel genereus zijn. Dat is geweten.

Advertenties

Finale in Syrië

De strijd voor de macht in Syrië nadert stilaan haar laste fase, de finale. Na de bevrijding van het oostelijk deel en de omgeving van Aleppo in het najaar van 2016 en de bevrijding van het centraal- en oostelijk deel van het land op ISIS dit voorbije jaar is het nu de beurt aan het laatste groot stuk door jihadisten bezet gebied om in handen te vallen van het Syrische leger, de provincie Idlib. En dit vlot goed.

Stilaan wordt ook duidelijk welke militaire strategie de regering in Damascus hier volgt. Het is het in twee delen hakken van de provincie ter hoogte van de vroegere luchtmachtbasis van Abu ad Duhur. Het oostelijke deel van dit grotendeels door al Qaeda bezette gebied is dan geheel afgesloten van het westelijke meer bevolkte deel. Zo te zien niet toevallig.

Idlib - 7 - Militaire situatie 6 januari 2018

Dat lijken volgens de Qatarese pers de plannen van het Syrische leger voor de verovering van de provincie Idlib voor te stellen. Het veroveren van de gewezen luchtmachtbasis van Abu ad Duhur lijkt nog deze maand realiseerbaar.

In de provincie leven immers heel veel vluchtelingen, geschat door de klassieke media op een 2 miljoen. Een klein deel ervan zijn familie en aanhangers van die terreurgroepen, en verder deels burgers die het ongeluk hebben aan de verkeerde, verliezende kant, van het front te zitten. Door het oostelijke dun bevolkte gebied uit te schakelen moet de neiging binnen die salafistische terreurgroepen voor vredesonderhandelingen/overgave groot worden.

En dit kan mensenlevens redden. Of groepen zoals al Qaeda, Ahrar al Sham, Noer Din al Zinki en Jaysh al Islam wel daartoe bereid zijn is echter af te wachten. Bereidheid tot compromis hebben die groepen sinds het begin van de oorlog in 2011 nog nooit getoond. Het is dus twijfelachtig of ze dat ditmaal gaan tonen. Maar het risico op heel veel doden neemt dan wel toe.

De operatie ter verovering van de provincie Idlib begon geleidelijk eind november en heeft sindsdien al grote vooruitgang geboekt. Bijna dagelijks worden er meerdere dorpen en stadjes veroverd op die alliantie van salafistische terreurgroepen. Men heeft nu praktisch gezien het stadje Sinjar in handen, een belangrijk kruispunt van wegen op een 16 kilometer (1) van Abu ad Duhur. De omsingeling is al begonnen.

En van Abu ad Duhur is het maar 16 kilometer meer tot de noordelijke stellingen van het leger bij Kafr Haddad en Dulama. Of Al Qaeda & Co bij de onderhandelingen in Genève, Astana of Sochi daarna als steeds nog het hoofd van president Assad gaan eisen valt nog te bezien.

Idlib Zuid - 5 - Mlitaire situatie 7 januari 2018

De evolutie van de voorbije dagen aan het front in het zuiden van de provincie Idlib. Men moet de kaart dagelijks aanpassen. Deze kaart vervangt de eerder geplaatste van 4 januari en dateert van vandaag deze ochtend 7 januari. Mogelijks zal zelfs al eind deze komende week de provincie Idlib in twee zijn gesplitst. Ondertussen zijn volgens de jihadisten een aantal van hun leiders in Washington op geheim bezoek geweest en lijkt de VS nu de Koerdische PKK te laten vallen en opteert men nu ineens voor de anti-Iran optie van prins Salman. De dwazen van Washington en hun loopjongens dus.

Gaan zij de geschatte 2 miljoen burgers als gijzelaars gebruiken? De kans is reëel. Zij kunnen immers via hun vrienden in de massamedia en bij westerse regeringen dan medelijden opwekken en nog maar eens tonen wat een hondsbrutale moordenaar die Assad weer is. Je kan je zo al de vette koppen in onze media zien verschijnen.

En een oproep aan al Qaeda tot het stoppen van het geweld en echte vredesgesprekken zal er bij het journaille wel niet bij zijn. Belangrijk zijn wel de toenemende geruchten dat de CIA nu effectief de geldstroom richting al Qaeda heeft gestopt.

Al Qaeda kan zo te zien geen kant meer op. Turkije wil vooral geen nieuwe vluchtelingengolf meer, staat tegenwoordig voor zover geweten nu vijandig tegenover die salafistische groepen – zelfs al is er een gemeenschappelijke ideologie – en van enige serieuze weerstand van die jihadisten tegen het leger is sinds de start van dit offensief helemaal geen sprake meer.

Al jolani - Hayat Tahrir al Sham-al Qaeda

De Syrische tak van Al Qaeda, Tahrir al Sham, publiceerde de voorbije dagen deze foto van een topberaad van de terreurorganisatie met erbij vooraan hun chef Abu Mohammad al Jolani. Zo te zien met erg bedrukte gezichten. Het einde nadert dan ook snel. Het is dus bijna gedaan met het terroriseren van de bevolking, het afpersen ervan en rondrijden in tanks en pantservoertuigen.

Als er al eens sprake is van een tegenoffensief dan valt dit nog diezelfde dag in duigen. Na jaren van onderlinge gevechten tussen die verschillende groepen is er nu eindelijk opnieuw een zogenaamd eengemaakt hoofdkwartier waar alle terreurgroepen deel van uitmaken. Maar Ahrar al Sham, de tweede sterkste groep, weigert hieraan deel te nemen. Maar zelfs met die eengemaakte structuur lukt militair zo te zien niets nog.

Zeker is dat men in Damascus de tribunes al aan het oprichten is voor de grote overwinningsmars. Maar daarmee zijn alle problemen hier natuurlijk verre van de baan. Zo is er de vraag wat te doen met al die lokale milities.

En dan is er de nieuwe politieke structuur die men moet organiseren. Om de kwestie van de wederopbouw en het massale psychische en fysieke leed zeker niet te vergeten. Maar in 2018 stopt het militair geweld. Oef en hoera.

Tot begin vorig jaar zat men in onze massamedia te lachen met het idee dat het Syrische leger Syrië geheel kon heroveren. Niemand lacht hier nog mee. Schaamtegevoel doet hen zwijgen. Wel blijft er de kwestie van de Amerikaanse aanwezigheid.

Idlib - controleposten - Mei 2017

Hier is het die ‘vrijheidsstrijders’ vooral om te doen. Controleposten waar de lokale baas naar believen geld kan aftroggelen van de passanten. Bij al Qaeda soms tot 50% en in natura volgens een bepaalde gedetailleerde studie. Visa werkt hier nu eenmaal niet. Merk op dat aan de hier zeer interessante grens met Turkije op twee na ze allen in handen zijn van al Qaeda (al Nusra). De kaart dateert wel van mei 2017 en sindsdien hadden er militair wel nogal wat verschuivingen plaats. De Turkestan Islamic Party was in het verleden een verlengstuk van de Turkse geheime dienst MIT en bestaat vooral uit Oeigoeren en Oezbeken en werkt nauw samen met al Qaeda.

Het lijkt echter eerder een probleem voor de VS dan voor Syrië. Inderdaad, men heeft inderdaad wel een serieus deel van de olie- en voedselproductie in handen. Maar het is de Syrische regering die dat allemaal koopt, niemand anders. En een andere koper is er niet.

Voor de VS en hun hieuw gevonden Syrische-Koerdische vrienden zit er weinig anders op dan te onderhandelen en hopen op een zo voor hen interessante serie voorwaarden. Grote eisen zal men echter niet kunnen stellen. Daarvoor is hun positie veel te zwak. Iemand het hoofd van Assad?

Willy Van Damme

  1. De afstand van de stad Sinjar tot de vroegere luchtmachtbasis Abu ad Duhur bedraagt geen 8 km maar het dubbele. Excuses voor die fout. Intussen is de stad Sinjar samen met enkele omliggende dorpen ook al in handen gevallen van het leger. Met de val van Sinjar wordt de bevoorrading van het zuidoostelijk front voor al Qaeda wel een ernstig probleem.

NASCHRIFT: Val van Abu ad Duhur

Dec slag om Abu ad Duhur is intussen al volop losgebarsten en het is een kwestie van uren voor deze geheel in handen valt van het leger. Dit ondanks het aanrukken door al Qaeda en haar bondgenoten van alle militaire versterkingen die ze nog ter beschikking heeft. Na ISIS is militair het einde van al Qaeda & Co ook hier in zicht.

Idlib Zuid - 8 - Mlitaire situatie 10 januari 2018

Volgens de laatste berichten zou het leger de luchtmachtbasis al zijn binnengetrokken en al Qaeda en haar bondgenoten het oostelijk deel van Idlib en westelijk deel der provincie Aleppo, de hoogvlakte van al Hoss, verlaten hebben. Bij jihadisten is er zelfs sprake van een terugtrekking uit de vroegere luchtmachtbasis.

De volgende stap van het leger is vermoedelijk westelijk richting de stad Saraqib, een der voornaamste steden en kruispunten van wegen in de provincie. Het ligt aan de autoweg van de steden Hama naar Aleppo en tegen de provinciehoofdstad Idlib.

Wel is men in Turkije plots erg zenuwachtig geworden nu hun salafistische vrienden in Syrië uitgeroeid worden. Zo beweerde de Turkse media de voorbije dagen dat men de Iraanse en Russische ambassadeurs hierom op het matje had geroepen. Geen reactie vanuit Rusland maar wel een flinke ontkenning door de Iraanse ambassadeur in Ankara.

De vernedering van Recep Erdogan en zijn moslimbroeders is dan ook zeer groot. En in Frankrijk noemt de regering zich verontrust en veroordeelde men de Syrische opmars. Blijkbaar is Parijs begaan met het lot van al Qaeda. Al Jolani heeft overduidelijk nog vrienden in Parijs. Deze week herdacht men in Parijs plechtig de aanslag van al Qaeda op Charlie Hebdo! De speeltijd is echter zowel voor Ankara als Parijs voorbij en heet: Game Over!

10 januari 2018

Positie Soedan in de Arabische politiek

Recent riep de Soedanese regering zijn ambassadeur voor consultatie terug uit Egypte. Volgens berichten in bepaalde Arabische media kwam dat na het recente bezoek van de Turkse president Recep Erdogan aan de Soedanese regering in Khartoem.

Ankara leeft op voet van oorlog met Egypte wegens de steun van Erdogan voor de afgezette Egyptische president Mohamed Morsi. En er is ook ruzie tussen Khartoem en Cairo over geplande werken in Soedan op de Nijl.

Zowel Morsi, Erdogan als de Soedanese president Omar al Bachir behoren allemaal tot de Moslimbroeders, een internationaal goed georganiseerde geheime en salafistische beweging die deels vanuit het Verenigd Koninkrijk wordt geleid.

Koert Debeuf 2

Koert Debeuf beschuldigde Soedan van het folteren van teruggekeerde vluchtelingen. Dat wordt nu onderzocht. Met als vraag niet alleen of dat waar is maar liefst ook waarom hij dit doet. Gezien zijn steun aan salafistische terreurgroepen in Syrië zal het wel niet omwille van de mensenrechten zijn. Heeft het te maken met de positie van Soedan in de ruzie tussen Saoedi-Arabië en Qatar? Soedan kiest immers de kant van Qatar.

Geweten is dat de Verenigde Arabische Emiraten, vooral dan Abu Dhabi, en Saoedi-Arabië omwille van de steun van Qatar aan de Moslimbroeders een economische oorlog voeren tegen Qatar. Dat Koert Debeuf, die werkt voor het Tahrir Institute for Middle East Policy, plots die zware beschuldigingen uitte over Soedan kan hier mogelijks een verklaring geven. 

Er lopen immers directe lijnen van dat instituut naar de VAE en recent nam Debeuf het in een opiniestuk over het conflict rond Qatar op voor de familie al Saoed, eigenaars van dat naar hen genoemde land. Zelf weigert Debeuf de namen van de financiers van zijn instituut te geven.

Het ware dan ook erg interessant dat de regering het Belgisch onderzoeksrapport over die vermeende folteringen zodra dat klaar is openbaar maakt. Het kan een beter licht laten schijnen op de ware reden voor die zware beschuldigingen van Koert Debeuf. Wat drijft Debeuf? 

Willy Van Damme

De Morgen met extra onzin over Iran

Geen verrassing met de berichtgeving van De Morgen over Iran. Er is een al oude traditie. Toen in 2009 de protesten tegen de uitslag van de Iraanse presidentsverkiezingen al uitgestorven waren bracht de krant nog het verhaal alsof de regering nog diezelfde dag ging vallen. Goed om te lachen natuurlijk. Of om zich aan te ergeren.

Nu is het weer meer van hetzelfde met als grove uitschuiver Kader Abdolah, de Iraans-Nederlandse schrijver. Een man gekend voor zijn ongebreidelde haat tegenover het religieuze bewind daar.

Dat bleek ook nu weer toen hij in de krant van woensdag 3 januari schreef in zijn opiniestuk ‘Begin van het einde voor de Islamitische Republiek Iran?’: “Daar zijn mijn stadsgenoten een politiebureau binnengevallen om aan wapens te komen. Ik tril van jaloezie.” En dan maar schande spreken als de politie met scherp schiet.

Merkwaardige woorden van een man die steevast oppert van zijn land te houden maar zoiets als een erectie krijgt als men ook Iran in een alles vernietigende burgeroorlog wil storten. Natuurlijk gaat er veel mis in het land en weten sommige Ayatollahs zich vet te mesten.

Nederland, Rotterdam, 30 september 2010 Kader Abdolah, auteur van het Boekenweekgeschenk 2011 Foto: Merlijn Doomernik

Kader Abdolah hoopt op een burgeroorlog in Iran. Een kopie zo te zien van die in Syrië.

Het doet hierbij trouwens denken aan de middeleeuwen en de kerk bij ons. Maar een burgeroorlog en een zogenaamde revolutie zijn alles vernietigend. Een zelfs maar beperkte kennis van de geschiedenis leert dat. En bovendien is het duidelijk dat Israël, Saoedi Arabië en de VS zowat de enigen zijn die hier van genieten. De keus van Kader Abdolah.

Verder blinkt de berichtgeving als steeds weer uit in het verspreiden van de grootst mogelijke onzin, halve waarheden en leugens. Ook dat is klassiek. Zo schrijft men dat de Iraanse economie in crisis zit terwijl de groei volgens het IMF vorig begrotingsjaar bijna 13% bedroeg. En dan heeft men het ook over een hoogoplopende inflatie die in de dubbele cijfers loopt terwijl opnieuw volgens het IMF die de voorbije maanden daalde tot ongeveer 9%.

Een gelijkaardig verhaal over de jeugdwerkloosheid. Daarbij citeert o.m. een Thomas Erdbrink het cijfer van 40%. Een getal dat hij haalt bij wat hij beschrijft als ‘analisten’. Wie dat dan zijn lezen wij echter niet. Dit soort ‘berichtgeving’ haalt dan ook amper het niveau van een roddelkrant.

Hoeft het verbazing te wekken dat men in de klassieke media alleen harde critici van de Iraanse regering aan het woord laat en oproepen leest om die ‘opstand’ te steunen. Met wapens? De Morgen zal het nooit leren. Wie dat denkt is hopeloos naïef.

Evenmin wekt het verbazing dat men amper iets leest over betogingen in bijvoorbeeld Ethiopië, Brazilië, Argentinië, Honduras en Peru? Hoe zou dat komen? Landen met pro-Amerikaanse regeringen misschien?

En voor dat soort roddels moet een mens dan nog betalen ook. Ho ja, kun je Kader Abdolah eens vertellen dat men de beer niet te vroeg moet schieten. Hier was er zelfs nog geen beer in zicht. Of hoe de man zich belachelijk en zelfs verdacht maakte.

Willy Van Damme

Brief naar De Morgen over het opiniestuk van Kader Abdolah in de krant van woensdag 3 januari en de berichtgeving over Iran van de voorbije dagen. In The Washington Post, The New York Times en Foreign Policy kon men zo de zionistische ratten als een Roger Cohen en Dennis Ross zelfs uit hun riolen zien kruipen om oorlog te stoken.

En uiteraard kwam o.m. The Foundation for Defense of Democracies, een fanatiek zionistisch instituut, uitvoerig aan het woord. Er zijn nog zekerheden in het leven van de media. Trouwens, die betogingen waren even gevaarlijk voor de Iraanse regering als die van Black Lives Matter waren voor het Witte Huis.

Britse regering financiert Syrische terroristen

Deze avond brengt de Britse staatsomroep BBC in haar actualiteitsprogramma Panorama een reportage over hoe de Britse regering in de Syrische provincie Idlib een lokale politiedienst financiert en zo terroristen steunt. (1) Een vele miljoenen kostende operatie. Het gevolg van de uitzending is dat de Britse regering nu al dat project dat via het privébedrijf Adam Smith International liep heeft stopgezet.

Geen verbazing

Blijkt volgens de reportage dat men op die wijze samenwerkt met terreurgroepen als Hayat Tahrir al Sham, de lokale tak van al Qaeda, en Noer al Din al Zinki. Die laatste is de groep waarvan enkele topfiguren zich in juli 2016 lieten filmen toen ze een feestje bouwden rond het onthoofden van een 12-jarig Palestijns jongetje. Een kind dat nog een infuus in zijn arm had en dus ontvoerd was uit een hospitaal.

Verbazing wekt dat verhaal van Panorama natuurlijk niet. De enige verbazing is dat de BBC deze reportage brengt. Sinds de start van de Syrische oorlog produceerde de BBC massa’s juist tegenovergestelde verhalen zoals dat van midden 2013 over een vermeend napalmbombardement door het leger op een Syrische school. Zelfs een kind kon toen zien dat dit filmpje nep was.

Noer al Din al Zinki - Handarat-Aleppo - Juli 2016 - onthoofding Palestijns kind

Leiders van Noer al Din al Zinki hier bij dat feestje dat men maakte bij het onthoofden van het ontvoerde en gehospitaliseerde Palestijnse kind Abdoellah Issa. De groep werd omschreven als gematigd en kreeg dus veel Westerse steun, incluis wapens. In de krant Het Laatste Nieuws schreef hun ‘specialist’ Guy Van Vlierden ooit dat men het land in handen van die (sic) gematigde jihadisten moest geven. De foto komt uit het filmpje van de groep. De man onderaan de foto is Omar Salkho.

Al zeven jaar kon men nochtans met wat zoeken honderden gelijkaardige gegevens vinden over hoe de Britse overheid die terroristen, in feite een nest rovers en moordende psychopaten, niet alleen financierde maar zelfs hielp oprichten. Kijk maar naar de Witte Helmen.

The Financial Times schreef enkele maanden geleden zelfs hoe MI5, de binnenlandse spionagedienst, op grote schaal in Manchester verblijvende ooit naar het Verenigd Koninkrijk gevluchte salafisten terug naar Libië stuurde om Kadhaffi te vermoorden.

Terroristen die deels nadien terugkeerden om dan op 22 mei dit jaar tijdens een concert van tieneridool Ariana Grande in de Manchester Arena een aanslag te plegen, gebruik makend van o.m. een splinterbom. Met 23 doden en 512 gewonden tot gevolg, vooral dan kinderen en jongeren. (2)

Zo schreef Sam Jones, de specialist voor de veiligheidsdiensten van deze krant:

UK’s domestic intelligence agency facilitated the travel of many islamist Mancunians back to Libya.’ (De binnenlandse veiligheidsdienst (MI5, nvdr.) regelde de terugkeer naar Libië – om de regering van president Moammar Kadhaffi ten val te brengen, nvdr – van veel islamisten uit Manchester)

Recent bracht de BBC nog het verhaal over hoe de VS een vierduizend leden van ISIS, waaronder heel veel buitenlanders, uit de door de Koerdische PKK omsingelde stad Rakka hielp ontsnappen. (3)

Waarbij deze zelfs hun zware wapens mochten meenemen naar een onbekende bestemming. Volgens die reportage via smokkelroutes deels richting Turkije en zo Europa. Waarbij men ook een Franse terrorist citeerde die stelde men de opdracht had gekregen om in Europa aanslagen te plegen.

Controleposten

Volgens Adam Smith International zijn de beweringen van Panorama allemaal gelogen en was er voldoende toezicht op de bestede gelden. Men controleerde dat volgens het bedrijf ter plekke. Hoe leden van dat Britse bedrijf zomaar in die provincie konden rondreizen zonder gedood of ontvoerd te worden is dan een goede vraag.

Boris Johnson - 5

Boris Johnson, de huidige conservatieve Britse minister van Buitenlandse Zaken. Toen hij nog burgemeester van Londen was riep hij op om de Syrische regering te steunen. Nu is hij als minister de financier in Syrië van al Qaeda en andere bendes psychopaten. De man hoopt zelfs premier te worden. Het levend bewijs van de waardeloosheid van het conservatieve establishment.

Ook beweerde het bedrijf dat er geen gelden naar al Qaeda gingen. Merkwaardig. Iedereen die de toestand in die provincie wat kent weet dat bij het overschrijden van de Turkse grens iedereen een ganse serie controleposten van al Qaeda moet passeren en dan moet afdokken. In natura want Visa kent men daar niet. Volgens een serie verhalen kan dit oplopen tot zelfs 50% van de waarde die men Idlib binnenbrengt.

De oorlog van het Westen tegen Syrië is nog meer dan die tegen Libië en voorheen Afghanistan en Irak de grootste stommigheid en grootste smeerlapperij die men in het Westen ooit bedacht heeft.

Aleppo - Gemeenteraad salafisten - 15 november 2016

Het op 15 november 2016 nieuw samengestelde stadsbestuur voor Oost-Aleppo, het stadsdeel in handen van die terreurbewegingen. Een maand later was ook dit deel van de stad bevrijd van dat ongedierte. Vierde van links zit Omar Salkho van Noer al Din al Zinki. De man die een feestje bouwde bij het onthoofden van dat kind Abdoellah Issa (zie foto boven). Ook dit ‘stadsbestuur’ kreeg via diezelfde door schandalen omgeven Adam Smith International geld van het budget van de dienst  Ontwikkelingssamenwerking van de Britse regering.

Het is duizendmaal erger dan wat men in 1991 deed met Joegoslavië. Een land dat nog steeds niet bekomen is van de door de EU en de VS georkestreerde burgeroorlog. En dan heeft men in de EU de lef te spreken over de nood voor meer mensenrechten.

Willy Van Damme

1) Vanavond maandag BBC1 om 20u30. In wezen is dit een simpel excuus voor de regering van Theresa May om de steun aan het Syrische terrorisme geleidelijk stop te zetten. Men brengt een schandaal uit en de Britse regering neemt in de goede richting actie. Mooi toch!

The Guardian, 4 december 2017, ‘British aid scheme suspended amid allegations of payments to Syrian jihadis’, https://www.theguardian.com/uk-news/2017/dec/04/british-aid-scheme-suspended-amid-allegations-of-payments-to-syrian-jihadis?utm_source=esp&utm_medium=Email&utm_campaign=GU+Today+main+NEW+H+categories&utm_term=255090&subid=13761869&CMP=EMCNEWEML6619I2

2) Financial Times, 27 mei 2017, ‘Big Read, Terror Attack – A forgotten civil war comes home to Manchester’. Sam Jones.

MI5 beloofde na de onthullingen een intern onderzoek te doen. Het is nog wachten op het resultaat. Tot met Sint-Juttemis? Veel salafistische Libische ballingen hokten samen in die stad.

3) BBC, 13 november 2017, ‘Raqqa’s Dirty secret’, Quentin Sommerville en Riam Dalati, http://www.bbc.co.uk/news/resources/idt-sh/raqqas_dirty_secret.

Dit zeer gedetailleerd en voor Europese politiediensten erg verontrustend verhaal kwam er bijna zeker met medewerking van de Britse veiligheidsdiensten. Geweten is dat er bij de strijd om Rakka Britse troepen, alsmede Franse, aanwezig waren. De Britse staatsomroep kon zonder steun van insiders immers bijna onmogelijk aan al die gegevens geraken. En de BBC is en blijft een door de overheid gesubsidieerde omroep.

Nadien liet Frankrijk officieel weten dat dit geen daad was van de tegen ISIS strijdende coalitie waarvan de VS de leiding heeft en waaraan ook Nederland en België deelnemen. Met dan als vraag of de VS hier soms alleen handelde.

Ook de nieuwe Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken Halbe Zijlstra (VVD) stelde hierover publiek een vraag. Een brave diplomatieke sneer richting de VS. In België is het voor zover geweten in de regering stil hierover.

Europese liberalen de vrienden van al Qaeda

Het is soms leuk en vooral boeiend om eens wat oudere teksten over een nog bestaand conflict te lezen. Zeker over Syrië waar er sinds de start van die oorlog in maart 2011 door de kranten de zowat grofste leugens mogelijk werden geschreven. Wie die oudere teksten vergelijkt met wat onze klassieke media nu zelfs al toegeven dan vallen bij sommigen de maskers zo af.

Koert Debeuf versus Aron Lund

Een van die figuren die de voorbije jaren grossierde in de meest onwaarschijnlijke fantasieën over deze oorlog is zeker Koert Debeuf, ooit woordvoerder van gewezen liberaal premier Guy Verhofstadt, de man die nu voorzitter is van ALDE, de vereniging van liberale partijen in het Europees Parlement.

Recent haalde de Amerikaanse professor Joshua Landis via Twitter en via zijn blog een verhaal van 19 maart 2013 van Koert Debeuf over Syrië terug boven water (1). Het was een antwoord op een er eerder geplaatst stuk over die oorlog van Aron Lund.

Lund en Landis zijn twee onderzoekers die zich sinds jaren bezig houden met Syrië en tot de hierover beter ingelichte waarnemers dienen gerekend te worden. Lund schreef ook nadien nog een repliek op dit stuk van Debeuf. Beiden zijn samen te lezen, met daarbij nog tientallen soms bijtende reacties richting Debeuf. Leuke literatuur.

In zijn tekst van maart 2013 haalt Debeuf scherp uit naar Lund stellende dat het Vrij Syrisch Leger (VSL) geen chaotische boel is zoals Lund opperde maar een goed georganiseerd en gestructureerd bevrijdingsleger is.

Hij baseerde zich daarbij op een serie gesprekken gevoerd tijdens drie korte voordien georganiseerde bezoeken aan het ‘bevrijd’ gebied waar zijn helden toen de baas waren. Zijn gesprekspartners waren een aantal leidende figuren van dat Vrij Syrisch Leger daar, waaronder enkele ‘generaals’.

Hij beschuldigde Aron Lund er in feite van toe te geven aan de door hem als propaganda bestempelde verhalen van de regering in Damascus. En daar hoorde volgens hem ook de bewering bij dat al Qaeda er actief is.

Salim Idris & Guy Verhofstadt in Europees parlement

Generaal Salim Idriss, van 14 december 2012 tot 16 februari 2014 officieel chef van de generale staf van het Vrij Syrisch leger, hier op 6 maart 2013 met Guy Verhofstadt in het Europees Parlement in Brussel. Wie betaalde Idriss om van het leger over te lopen naar dat salafistisch gespuis? En hoeveel kreeg hij? Een vaste kamer in het hotel Four Seasons in Istanbul met wat miljoentjes erbij?

Al Qaeda en ISIS

Zo stelt hij dat de propaganda van Assad erg effectief is en dat de regering daar over dat Vrij Syrisch Leger beweert:

      1. The FSA is chaos. So it’s Assad or chaos in Syria and the region;
      2. The FSA is a danger to minorities. Assad is the only guarantee for the security of minorities in Syria;
      3. The FSA is extremist. Assad is the only one who can keep out Al Qaeda.

Hij geeft wel in zijn kritiek op Aron Lund toe dat er een ‘extremistisch’ probleem is en schrijft

‘The growing importance of extremist battalions like Jabhat Al Nusra is a problem for the image and the organization of the FSA.’ (Het groeiend belang van extremistische bataljons zoals Jabhat al Nusra is een probleem voor het imago en de organisatie van het VSL)

Alsof hij toen al niet wist dat Jabhat al Nusra – nadien omgedoopt tot Hayat Tahrir al Sham – gewoon de naam was van de Syrische tak van al Qaeda. Maar hij wil die link voor de lezers zo te zien verzwijgen. Bovendien is dit geschreven na drie bezoeken aan die salafistische groepen in het begin van 2013 toen al Qaeda in Syrië nog één structuur was en het latere ISIS er deel van uitmaakte.

Kolonel Abdul Jabbar al Akidi met Aboe Jandal, ISIS

Kolonel Abdoel Jabbar al Okaidi (midden), rechterhand van Salim Idriss en in die periode de militair verantwoordelijke voor de provincie Aleppo, in het gezelschap van (rechts) Aboe Jandal al Kuwaiti, emir van ISIS, bij de verovering van de militaire basis van Menagh in augustus 2013. Jandal werd gezien als een zeer nauwe medewerker van al Baghdadi, de baas van ISIS, en is vermoedelijk eind december 2016 omgekomen bij een Amerikaans bombardement in de buurt van het stadje Tabqa vlakbij Rakka. De man was een ware psychopaat die genoot van het moorden en folteren.

De interne oorlog bij al Qaeda zou kort na augustus 2013 uitbarsten toen men de Syrische oliebronnen had veroverd en er ruzie ontstond over deze toch wel aanzienlijke buit. Ook is het geweten dat al Qaeda al vanaf de eerste dag bij deze Syrische oorlog betrokken was. Wat hij als kenner van het dossier toen al had moeten weten.

Koert Debeuf vergelijkt het Vrij Syrisch Leger in zijn stuk qua organisatiestructuur zelfs met dat van het Franse verzetsleger op haar hoogtepunt in 1943. Overal zijn er zoals toen in Frankrijk in Syrië eengemaakte militaire structuren beweerde de man. En in Idriss zag hij zelfs een nieuwe Bernard Montgomery, de Britse veldmaarschalk uit WO II, oprijzen!

Aron Lund, toen ook nog een verdediger van die opstand, heeft het dan ook gemakkelijk om Debeuf van antwoord te dienen en beschrijft o.m. de toestand van die opstandelingen in de provincie Homs. Hij telt er minstens 33 verschillende groepen.

Liwa Talbisa, Liwa Rijal Allah, Liwa Fajr al-Islam, Kataeb Ahl al-Athar (part of the Jabhat al-Asala wal-Tanmiya, a salafi alliance), Katibat Shuhada Tal-Kalakh, Katibat Mouawiya lil-Maham al-Khassa, Liwa al-Quseir, several subunits of Kataeb al-Farouq, several other small Syria Liberation Front factions which are allied to Kataeb al-Farouq, al-Murabitoun (the armed wing of the Homs Revolutionaries’ Union), Firqat al-Farouq al-Mustaqilla, Liwa al-Nasr, Katibat Thuwwar Baba Amr, Harakat al-Tahrir al-Wataniya, Jund al-Sham (Lebanese jihadis), armed groups affiliated to the Muslim Brotherhood (like Liwa Dar’ Ahrar Homs, Liwa Dar’ al-Haqq, and Liwa Dar’ al-Hudoud), Jabhat al-Nosra, the Syrian Islamic Front (including the five Ahrar al-Sham factions Katibat Junoud al-Rahman, Katibat al-Hamra, Katibat Ansar al-Sunna wal-Sharia, Katibat Adnan Oqla, and Katibat Ibad Allah; and Liwa al-Haqq and its subfactions, such as Katibat al-Ansar, Katibat al-Furati, etc) … and many others.

Ook blijkt uit het antwoord van Aron Lund dat Koert Debeuf die bezoeken deed in opdracht van ALDE, de liberale fractie in het Europees Parlement geleid door Guy Verhofstadt. En in die zin was deze repliek van Debeuf dan ook een neerslag van het rapport dat hij voor de liberale Europarlementsleden had gemaakt.

Verenigde Arabische Emiraten

Guy Verhofstadt zal later zelfs Salim Idriss, toen nominaal hoofd van dat Vrij Syrisch Leger naar het Europees Parlement halen. Voor hem natuurlijk een gepast ogenblik om met een ‘goed doel’ nog eens de kranten te halen. Kort nadien zal men echter topmensen van dat Vrij Syrisch leger op foto’s zien verbroederen met leiders van ISIS. Maar dat haalde onze pers natuurlijk niet.

Koert Debeuf - 3

Koert Debeuf, nu gewezen adviseur voor de liberale fractie ALDE in het Europees parlement, een jarenlange verdediger van de Syrische salafistische terreurgroepen waarbij ook zelfs ISIS en al Qaeda zaten. In een vorig leven was hij de woordvoerder voor premier Guy Verhofstadt.

Koert Debeuf werkt nu als Europees directeur voor het Amerikaanse in Washington gevestigde Tahrir Institute for Middle East Policy (TIMEP) dat zich vooral op Egypte lijkt te concentreren. Het land waar hij vanaf 2011 enkele jaren woonde.

Hier steunde hij o.m. de Moslimbroederschap en wist hij ooit fier in De Morgen te melden dat hij een afspraak had met een veteraan van die salafistische groepen uit Afghanistan. Een goede kerel stelde hij want ze gingen een biertje drinken! Ook Europarlementslid Marietje Schaake van de Nederlandse liberale regeringspartij D66, een onderdeel van ALDE, is verbonden aan TIMEP.

Vraag is wie de financiers zijn van deze nieuwe Amerikaanse studiedienst. Want dat soort organisaties opzetten kost geld, heel veel geld. De senior fellow van TIMEP is een zekere Hassan Hassan, een man verbonden aan het Delma Institute en als adjunct werkend voor de opiniepagina’s van het dagblad The National, beiden uit Abu Dhabi in de Verenigde Arabische Emiraten (VAE). Ook hij steunt al jaren die Syrische salafisten.

Geweten is dat al die Amerikaanse en Britse studiediensten door regeringen, vooral uit het Arabisch schiereiland, of door in politiek geïnteresseerde multimiljonairs worden gefinancierd. In die zin is een opiniestuk van Koert Debeuf van dit jaar 7 juni in De Morgen interessant. Hier bespreekt hij het conflict tussen Qatar en Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten. Met onder meer een blokkade door Saoedi-Arabië en de VAE van Qatar.

Daarin neemt hij het op voor Saoedi-Arabië en de VAE. Zo schrijft hij:

“Het gaat hier niet zomaar om wat onenigheid. Voor Saudi-Arabië staat momenteel niets minder dan het eigen overleven op het spel.” 

Een schreeuw om hulp dus. Dit volgens hem wegens de steun van Qatar voor de Moslimbroeders die Saoedi-Arabië willen ondermijnen, en wegens de vermeende te nauwe relatie van Qatar met Iran, een dodelijk gevaar naar hij stelt, voor de familie al Saoed.

Een wel heel rare bewering. Alsof Qatar of de Moslimbroeders de dictatuur van de immens rijke en wereldwijd over zeer veel invloed beschikkende clan al Saoed in gevaar zouden kunnen brengen. Dit terwijl het toch duidelijk is dat het Saoedi-Arabië en de VAE zijn die brutaal hun wil willen opleggen aan Qatar.

Aron Lund

De Zweedse in de VS werkende onderzoeker Aron Lund stak de draak met de beweringen van Koert Debeuf over het Vrij Syrische leger. Over de juiste relatie van de VS en Israël met al Qaeda en ISIS zwijgt hij echter.

Wie is hier de financier?

Het conflict tussen Qatar met Saoedi-Arabië en de VAE heeft een onverwacht voordeel in die zin dat het soms duidelijk maakt waar de loyaliteit van bepaalde opiniemakers over het Midden-Oosten ligt. Voor Chams Eddine Zaougui (zie de eerdere boekbespreking hier) is dat Qatar, voor Koert Debeuf ligt die zo te zien in Abu Dhabi en Riyad.

Voor de salafistische heersers op het Arabisch schiereiland is het belangrijk om via allerlei opiniemakers in de VS en Europa het debat in hun richting te beïnvloeden. Vandaar het vele Arabische geld voor bijvoorbeeld het Britse Chatham House. En zoals The Financial Times onlangs onthulde is men daar bij die studiediensten niet bepaald transparant wanneer het op de financiën aankomt. Ook op de website van TIMEP zwijgt men hierover trouwens.

De reden voor die belangstelling voor deze ’specialisten’ vanwege bijvoorbeeld de familie al Saoed is begrijpelijk. Journalisten willen als ze teksten publiceren als kenner overkomen en om die indruk te versterken voegt men er dan wat citaten van vermeende ‘experts’ aan toe genre Chams Eddine Zaougui, Koert Debeuf en Montasser Alde’emeh.

Het maakt het verhaal geloofwaardiger zelfs al bevat het de grootst mogelijke onzin en staat het vol leugens. De indruk, het imago is belangrijk. De rest is onbelangrijk. Voor kranten tellen immers op de eerste plaats de verkoopcijfers, niet het gelijk of ongelijk.

Het is dus begrijpelijk dat men zwijgt over de financiering van die instellingen. Moesten de namen van de financiers achter de schermen van sommige van deze studiediensten bekend raken dan zou amper iemand hen nog geloven.

En dan hebben ze voor die salafistische Arabische dictators geen nut meer en komt het voortbestaan van bijvoorbeeld Chatham House in gevaar en zo de broodwinning van al die ‘specialisten’. En wiens brood men eet…

Schaamteloos

Op het opiniestuk van Debeuf zijn pakken reacties gekomen. Een van een zekere Revenire geeft de sfeer van de meeste reacties goed weer. Deze schrijft:

Debuef is covering for terrorism and a comparison to Charles DeGaulle and the Free French is absurd and insulting. Debuef is a man that European police agencies should be investigating for links to Al-Qaeda and the Muslim Brotherhood.

Debeuf neemt het terrorisme in bescherming en een vergelijking met Charles de Gaulle en het Vrij Frans Leger is absurd. Debeuf is een man die de Europese politiediensten zouden moeten onderzoeken wegens zijn contacten met al Qaeda en de Moslimbroeders.

Deze week barstte de etterbuil rond Libië eindelijk open. Het land van wijlen Kadhaffi is nu een markt geworden waar men Afrikaanse zwarten koopt en verkoopt, vrouwen à volonté verkracht, foltert, mensen levend vilt en waar er op grote schaal een handel in menselijke organen floreert. Een zelden geziene hel.

Allemaal mede omdat figuren als Koert Debeuf, Jorn De Cock en Chams Eddine Zaougui stelden dat Kadhaffi een dictator was die men maar best kon uitschakelen, lees vermoorden. In ruil ging men dan een beter, nieuw Libië krijgen. We weten nu wat ‘beter’ hier betekent. Maar geen probleem hoor.

Immigranten uit zwart Afrika in gevangenschap in Libië - 2

Met de doodsangst in hun ogen wachten deze Afrikaanse vluchtelingen bang hun lot af. Wat wordt het? Verkocht worden als slaven? Het in stukken snijden voor de organen? Hen levend villen, folteren, verkrachten of gewoon vermoorden? Maar de Franse president Emmanuel Macron beweerde gisteren al een oplossing te hebben. Zich met zijn twee voorgangers als boetedoening terugtrekken in een klooster?

Deze ochtend vrijdag 1 december citeerde De Standaard Koert Debeuf als ‘Libiëkenner’ over wat men dan met dat land moet aanvangen (2). Een normaal mens zou na wat men hier mee hielp aanrichten zwijgen en zich in schaamte uit de publieke arena terugtrekken.

Maar voor de media is het gewoon een nieuw verhaal, lekker sappig dat extra papier doet verkopen. Juist zoals de moord op Kadhaffi en de ‘bevrijding’ van het land in 2011 eveneens extra papier over de toonbank deed gaan. Iemand Mea culpa? Vergeet het! Het is gewoon big business.

Voor arrogante typetjes gelden nu eenmaal andere normen. Zij blijven beweren het best te weten wat men in het Midden-Oosten moet doen. Zwijgen misschien? En inderdaad, Revenire zou het wel eens bij het rechte eind kunnen hebben.

Willy Van Damme

1) http://www.joshualandis.com/blog/the-free-syrian-army-is-growing-stronger-every-day-by-koert-debeuf-response-by-lund/#comment-1017194

Aron Lund is van origine een Zweed die er werkte voor o.m. het Swedish Institute for Interrnational Affairs en SIPRI, het Swedish International Peace Research Institute. In de periode van deze tekst werkte hij voor de Amerikaanse Carnegie Endowment for International Peace, een studiedienst die wereldwijd actief is om er de Amerikaanse belangen te verdedigen.

Tegenwoordig zit hij bij The Century Foundation, een andere Amerikaanse studiedienst die zich als ‘progressief’ voorstelt. Ten tijde van de publicatie van die tekst steunde hij nog mits wel wat voorbehoud de oorlog tegen Syrië. Nu neemt hij een meer neutrale positie in.

Zij het dat hij, zoals trouwens ook Joshua Landis, de ware relatie van de VS met al Qaeda en ISIS verzwijgt. Gezien hun grote kennis van het dossier duidelijk bewust. Wat natuurlijk dodelijk is voor hun geloofwaardigheid.

2) ‘Noodplan voor slaven in Libië’, De Standaard, Gissele Nath en Matthias Verbergt, 1 december 2017. Pagina’s 2 & 3.

Chams Eddine Zaougui–Een karikaturale Arabische geschiedenis

Het schrijven van boeken over geschiedenis is zoals elke serieuze historicus goed weet geen gemakkelijke zaak. Het is vooreerst een kwestie van zich zo volledig mogelijk te documenteren en die stukken grondig te onderzoeken via wat men noemt bronnenkritiek. Waren de auteurs van die documenten betrokken in de zaak en zo ja, wat was hun positie? Ook moet men nakijken of men wel alle belangrijke bronnen bestudeerde. Met als dan logische vraag: Wat is hier dan wel belangrijk en niet belangrijk? Niet simpel.

Maar voor de auteur al even moeilijk is de zelfkritiek. Is men wel zonder vooroordelen aan het werk begonnen? Heeft men voldoende en continue controle over zichzelf? Onderzoekers en schrijvers hebben nu eenmaal onvermijdelijk een eigen culturele en maatschappelijke achtergrond en neigen soms automatisch en onbewust om dit te laten doorwegen bij het schrijven.

Qatar het voorbeeld

En zeker wanneer men geschiedenisboeken over de actualiteit schrijft is het gevaar dubbel. Niet zelden betreft het conflicten en zelfs oorlogen en dan is het bij het doorzoeken van het beschikbare bronnenmateriaal nog lastiger. De waarheid is dan zeldzamer als de spreekwoordelijke witte raaf.

Chams Eddine Zaougui - Dictators - Een Arabische geschiedenis.- - Polis - 2016

Chams Eddine Zaougui toont in het boek zijn voorkeur voor Qatar en de Syrische terreurgroepen. Het is een mooi staaltje van het vervalsen van de geschiedenis.

Nepverhalen en het vervalsen van documenten zijn in zo’n gevallen schering en inslag. Veel onderzoekers, zeker journalisten, zijn bovendien partijdig en werken niet zelden in opdracht van of in samenwerking met hun regering of een andere mogendheid. .

Landen als Qatar, Saoedi Arabië, Koeweit, Bahrein en de Verenigde Arabische Emiraten zijn ook erg gul met als gevolg dat menig ‘expert’ in het Midden-Oosten bij nader toezicht gelieerd blijkt aan een van die regeringen. Vermeende specialisten als een Charles Lister en Hassan Hassan kan men mits wat zoekwerk zo plaatsen.

Typerend is ook het geval van Jorn De Cock, correspondent van De Standaard voor het Midden-Oosten, wiens vrouw ten tijde van de oorlog van Qatar en het Westen tegen Libië vanuit Qatar als hoofdredactrice van een propagandawebsite die opstand steunde. Hij schreef dan voor zijn krant over diezelfde opstand/oorlog. De inhoud van zijn stukken kon men dan ook al vooraf raden.

Weinig nieuws

Een door onze media veel gebruikte expert is Chams Eddine Zaougui, een Belg met Tunesische wortels. Vorig jaar publiceerde die ‘Dictators, een Arabische geschiedenis’. (1) Het boek bespreekt de geschiedenis van de Arabische wereld na 1945 toen de huidige staten hun vorm kregen.

Voor wie de historiek van die regio kent bevat het geen nieuws. Het beschrijft de periode toen de Egyptische president Gamal Abdel Nasser aan het bewind kwam, de crisis rond het Suezkanaal, zijn neergang en de opkomst van andere Arabische leiders zoals de Iraakse president Saddam Hoessein, Hafez al Assad in Syrië, Ben Ali in Tunesië en Moammar Kadhaffi in Libië.

Daarbij bespreekt hij de wijdverspreide corruptie en de brutaliteiten van leger en politie in die staten. Niets nieuws want hierover zijn al ganse bibliotheken volgeschreven, zelfs in het Nederlands. Wel is het door hem geschetste beeld erg negatief en vergeet hij gemakshalve zaken die een positiever beeld geven zoals in Tunesië, Libië en Syrië. Die landen waren helemaal geen hel zoals hij hier schetst. Ook Egypte niet. 

Dat hij bij die historiek ook al eens een vrij serieuze fout maakt is wel opmerkelijk. Zo schrijft hij over Jemen: “Zodra de Britten het land verlieten, viel het uiteen in twee onafhankelijke republieken.” (p116)

Chams Eddine Zaougui - 1

Chams Eddine Zaougui roept het ene ogenblik op tot het invoeren van een Europese bestuursvorm voor landen als Egypte maar schrijft wat later in zijn boek dat dit misschien toch niet mogelijk is. Maar hij heeft wel geen problemen met allerlei Syrische terreurgroepen die er niet voor terugschrikken om zichzelf te filmen als ze al feestend een zwaar ziek kind kelen. Ieder zijn fanclub natuurlijk.

Een merkwaardige historiek over het land. Jemen is in wezen in zijn geschiedenis nooit echt bezet geweest. De Romeinen, de Saoedi’s, Britten, Egyptenaren en Ottomanen poogden maar faalden allen. Alleen de Ottomanen kwamen er het dichtst bij maar ook hun macht was heel beperkt.

En wat de Britten betreft. Nou, in 1839 veroverde de Britse Oost-Indische Compagnie de havenstad Aden, toen het bezit van een lokale heerser, en een klein gebied errond. Als haven op weg naar hun Indië, het Brits kroonjuweel, was het veroveren van Aden voor hen essentieel. De Britse controle werd verder wat vergroot door vage akkoorden met lokale stammen maar verder ging dit nooit. In wezen bezat Londen Aden en niet meer.

In 1967 vertrokken de Britten en ontstond hier een eigen staat, het zogenaamde Zuid-Jemen, een republiek waar radicale Arabische nationalisten baas waren. Sanaa en de andere belangrijke Jemenitische steden als Mocha en Taiz en behoorden bij wat men dan Noord-Jemen noemde, tot 1968 een koninkrijk met een meer dan 1100 jaar oude dynastieke traditie. Het is basiskennis voor wie de regio wil bestuderen. Het ontging hem blijkbaar.

Ergerlijk is dat hij qua religies alles weet te herleiden tot soennieten en sjiieten. Goed voor simpele geesten natuurlijk die alles wit/zwart willen schilderen. Voor hem zijn de zaidieten, een groep binnen de islam die vooral leven in Jemen en het zuidwesten van Saoedi-Arabië, dan sjiieten, evenals de alewieten in o.m. Syrië. En dus wordt de Syrische president Hafez al Assad, vader van Bashar, bij hem plots een sjiiet. (p245)

Het is alsof iemand alle niet-katholieke en niet-orthodoxe christelijke kerken onder een noemer zou stoppen, namelijk die van het protestantisme. En dus de anglicanen, presbyterianen, baptisten, de Nederlandse Hervormde Kerk, amish, enzovoort als een geheel zou omschrijven. Waanzin.

Mijn geliefde Qatar

Opvallend is echter vooral de lovende wijze waarop hij de Qatarese televisiezender al Jazeera en de rol van dat land en de regerende familie al Thani beschrijft. Gaat hij in detail in op de corruptie onder een Kadhaffi of een Moebarak en de folteringen in hun gevangenissen dan is het hierover muisstil wanneer Qatar ter sprake komt. Opmerkelijk.

Zo stelt hij over Qatar:’”Voor de rest was Qatar een onopvallend, provinciaal, conservatief landje….Het moest zich ontpoppen tot een vooruitstrevend en invloedrijk land (p185)… Qatar en Saoedi-Arabië waren elkaars tegenpolen op het vlak van het buitenlands beleid…. Probeerde Thani aan de juiste kant van de geschiedenis te staan en zo internationale lof te oogsten als promotor van de Arabische Lente.”  (p252)

Het is dan ook duidelijk welke kant Chams Eddine Zaougui kiest in het conflict tussen de clan al Thani en de al Saoedi’s. Namelijk die van de al Thani en Qatar. En dus kan je in zijn boek geen kwaad woord vinden over de Qatarese televisiezender al Jazeera of over die nochtans erg dictatoriaal heersende familie.

Dat volgens door Wikileaks gepubliceerde Amerikaanse diplomatieke berichten al Jazeera was opgericht in samenwerking met de Amerikaanse regering leest men hier dan ook niet. Met als bedoeling de Arabische opinie in een bepaalde richting te beïnvloeden. Al Jazeera was de spits die een Arabische Lente mee moest mogelijk maken.

Evenmin schrijft hij over het feit dat uit die diplomatieke berichten bleek dat men alles wat die zender bracht onder strikte controle stond van de clan al Thani, de Amerikaanse ambassade in de hoofdstad Doha en de Amerikaanse Militaire Veiligheidsdienst DIA. Dit tot zelfs in de kleinste details zoals de woordkeuze en de keuze van de studiogasten.

Geen probleem voor hem is zo te zien dat via de Arabische versie van al Jazeera de Egyptenaar Yusuf Qaradawi, de hoofdideoloog van de Moslimbroeders, elke week de meest gore racistische praat kon verkopen, zoals de noodzaak om alle niet-salafisten uit te roeien. Ook dat heeft de man blijkbaar niet gehoord, gezien of gelezen. Voor hem is de zender een voorbeeld voor al andere media. Goed om weten!

DIA - Rapport 12 augustus 2012 - Syrië, Irak, al Qaeda - pag 3

Het document van de DIA, hier pagina 5, dat aantoont dat de VS al in 2013 rondliepen met het idee voor het oprichten door ISIS van een kalifaat in Syrië en Irak om zo naast Syrië ook Irak als staat te vernielen. Lees vooral paragraaf C en D. De toenmalige baas van de DIA en de huidige woordvoerder bevestigden de echtheid van dit document. Chams Eddine Zaougui negeert het echter. Zoals bijna de ganse klassieke media en de er veelvuldig geciteerde experts. Het past niet in het door hen geschetst beeld van die oorlog.

Evenmin leest men hier over Tayssir Alouni, hun Spaanse correspondent en specialist van Afghanistan en Bin Laden. Deze veroordeelde men op 26 september 2005 in Spanje tot zeven jaar cel omdat hij een geldkoerier bleek te zijn van al Qaeda.

Hier in dit boek dus ook geen verhalen over de in Qatar als slaven behandelde gastarbeiders die bij honderden al verongelukten bij de bouw van de voetbalstadia voor de wereldbeker voetbal van 2022 in Qatar.

De rol van de VS

Geen verrassing dus dat hij wat betreft de opstand in Egypte tegen Moebarak eveneens erg selectief is. Over de aanwezigheid van de Amerikaanse National Endowment for Democracy of de speculant en politiek intrigant George Soros geen woord. Wel leest men op zeker ogenblik de wel heel erg vage omschrijving: “Verschillende leden van de 6 aprilbeweging (jonge Egyptische opposanten, nvdr.) schreven zich in voor workshops geweldloos protesteren in Boston en Servië”. (p 252)

Elke goede kenner van de moderne geschiedenis weet wat dit betekent. Het is het voorbereiden van een nieuwe door de VS georkestreerde opstand, de zogenaamde kleurenrevoluties zoals die in Georgië, Oekraïne en Servië. De door onze media als Jasmijnrevolutie omschreven opstand in Tunesië en de Arabische Lente pasten dan ook perfect in dit scenario. Niet voor Chams Eddine Zaougui. 

Het verklaart waarom Amerikaanse instellingen als The Republican Institute, The National Endowment for Democracy , Al Jazeera en anderen na het afzetten van president Mohamed Morsi van de Moslimbroeders het land werden uitgezet.

Het maakt de slechte relatie tussen Hosni Moebarak en Barack Obama begrijpelijk. Alsook die met de huidige president Abdoel Fatah al Sisi. Moebarak was gewoon de zoveelste Amerikaanse pion die vanuit Washington een dolk in de rug kreeg. Erg klassiek. En al Sisi is logischerwijze daarom erg op zijn hoede voor Washington. Begrijpelijk toch.

Leugenaar

Dat Chams Eddine Zaougui duidelijk te kwader trouw is en bewust leugens verkoopt blijkt overduidelijk uit het hoofdstuk over Syrië. Uiteraard neemt hij alle geheel onbewezen beweringen van die jihadisten klakkeloos over zoals die over de vatenbommen, de chemische aanvallen, de 53.275 gruwelfoto’s van een onbekende met als schuilnaam Caesar, (Een dossier komende van Qatar!) enzovoort. Van enige controle is bij hem geen enkele sprake.

Jihadbom als vatenbom met napalm - The Guardian - Oktober 2015

Chams Eddine Zaougui stelt dat het gebruik van vatenbommen door het Syrische leger “goed gedocumenteerd is” (p 265). Na straks zeven jaar is er echter nog steeds geen enkele foto van zo’n bom beschikbaar. Wat men wel krijgt is hier zoals het Britse dagblad The Guardian in oktober 2015 publiceerde, en men later bij Knack herhaalde, zijn foto’s van wat men stelt een vatenbom te zijn. Het is echter een door de jihadisten tot bom omgevormde gasfles gevuld met allerlei vuiligheid en dynamiet. Een veel gebruikt wapen. Deze wordt dan afgeschoten met wat men noemt een helkanon. De versie van een dagblad als The Guardian is dus gewoon een zoveelste voorbeeld van oorlogspropaganda.

Zo schrijft hij over Bashar al Assad: “Sterker nog: Hij gaf ze (de door hem als extremisten omschreven figuren, nvdr.) een duwtje in de rug. De president liet duizenden geharde jihadisten vrij uit de gevangenissen en gaf het leger het bevel om geen door geharde extremisten geannexeerde gebieden te bombarderen.” (p291)

Een wel heel merkwaardige bewering. Toen de opstand in maart 2011 uitbrak was het vrijlaten van alle zogenaamd politieke gevangen – In essentie leden van de Moslimbroeders en dergelijke – bij de serie betogingen de veruit voornaamste eis van die opstandelingen, de VS en de EU. En dat zal hij als kenner van het dossier zeker weten. Een eis waaraan de Syrische regering dan toegaf in de hoop om zo de gemoederen te bedaren. Zoals kon verwacht worden tevergeefs.

En dat Syrië die gebieden van ‘extremisten’ niet bombardeerde is evenzeer een leugen. Neem bijvoorbeeld Oost-Ghouta, de landbouwstreek ten oosten van Damascus waar terrorist Zahran Alloesh (2), zoon van een naar Saoedi-Arabië gevluchte salafistische predikant, de plak zwaaide.

Al jaren wordt er hier tussen het leger en het Leger van de Islam van Zahran Alloesh zwaar gevochten. En Zahran Alloesh was een van die in 2011 onder Amerikaanse druk vrijgelaten salafisten. Maar ongetwijfeld weet Chams Eddine Zaougui dit allemaal. Hij kent het dossier. Waarom zit hij hier dan te liegen? Een moeilijk te beantwoorden vraag.

De man is dan hoe ook een bedrieger. Het wekte daarom geen verbazing toen hij op 6 juni 2016 in De Standaard opriep om aan die Syrische jihadisten luchtafweergeschut te leveren. Misschien moeten onze politiediensten hem eens onder de loep nemen. Welk serieus mens immers vraagt dat men al Qaeda & Co luchtafweerraketten moet geven? Om ze dan in Zaventem te gebruiken?

De rol van Israël

Het wekt dan ook geen verbazing dat hij de verhalen over Israëlische betrokkenheid bij die Syrische opstand of de Amerikaanse steun voor ISIS en al Qaeda afdoet als ‘absurd’ (p255). Een gevolg volgens hem van een gebrek aan kritische zin in de Arabische wereld. Je moet maar durven.

Benjamin Netanyahu met gewonde Syriër in Israëlisch militair hospitaal - 19-02-2014

De Israëlische premier Benjamin Netanyahu op een foto uit een Israëlische krant. Hij is hier op bezoek in een legerhospitaal aan de Syrische grens waar men al vele honderden jihadisten, van al Qaeda en ongetwijfeld ook ISIS, verzorgde en met hun wapens terugstuurde om Syrië verder te vernielen. Uit een verhaal in de Amerikaanse krant The Wall Street Journal en Israëlische media is gebleken dat Israël die salafistische terreurgroepen zowel financiert als bewapent. Niets daarover in dit boek. Misschien kan hij eens verklaren waarom tot heden al Qaeda of ISIS in al die jaren nog nooit een aanslag pleegden in Israël. Zelfs nog geen nepaanval.

Het zionistische plan van de Israëlische diplomaat Odet Yinon, het artikel van Seymour Hersh ‘The redirection’ uit maart 2007 van The New Yorker of de resem artikels en foto’s in de Israëlische en soms zelfs de Amerikaanse media over die steun, negeert hij zoals te verwachten valt dan ook straal. (3)

Evenals het cruciale document van de DIA, de Amerikaanse Militaire Veiligheidsdienst, over de toestand in Syrië dat hij dan ook maar buiten beschouwing laat. Waarom allemaal? Omdat het bewijst dat de strategie van ISIS om na Syrië ook delen van Irak te veroveren eveneens deze van Washington en Israël was? Het past niet in zijn plaatje en dus gooit hij het maar richting vuilbak. De man is daarom gewoon een zoveelste vervalser van de geschiedenis.

Opvallend is ook het warrige karakter van het boek. Continu breekt hij een lans om in Egypte, Libië, Tunesië en Syrië een Europese bestuursvorm in te voeren. Nochtans weigert hij in zijn boek enige kritiek te uiten op die jihadisten in Syrië. Hij steunt hen zelfs. En dat zijn toch geen democraten van het Europese type? Of toch?

Het zijn groepen die in hun brutaliteit in niets verschillen van wat ISIS doet. Hij kent ongetwijfeld de vele verhalen. Verhalen die ook voldoende bewezen zijn. In zijn epiloog schrijft hij dan weer dat een Europese bestuursstijl in het Midden-Oosten voorlopig toch niet kan lukken. Het is een simpele wijsheid die vele intellectuelen ook in het om hun arrogantie bekend staande Westen tegenwoordig al beseffen.

Het boek verscheen met financiële steun van het mede door speculant George Soros gefinancierde Fonds Pascal Decroos. Men zou dus kunnen stellen dat de cirkel rond is. Wedden dat Soros moest hij de inhoud kennen geen enkel probleem zou hebben met dit boek.

Willy Van Damme

1) Chams Eddine Zaougui, ‘Dictators, een Arabische geschiedenis’, uitgeverij Polis, 349 pagina’s, 2016, 19,95 euro.

2) Zahran Alloesh sneuvelde op 25 december 2015 tijdens een Russisch of Syrisch luchtbombardement op de streek van Oost-Ghouta. Wie schreef daar weeral dat men van Bashar al Assad de gebieden van die vrijgelaten ‘extremisten’ niet mocht bombarderen?

De financier van Het Leger van de Islam (Jaysh al Islam) is in essentie steeds Saoedi-Arabië geweest. Zijn Leger van de Islam is gekend voor haar vele brutaliteiten en wordt nu geleid door zijn neef Mohammed Alloesh. De familie is uit die streek afkomstig.

3) The Redirection, Seymour Hersh, The New Yorker, 5 maart 2007, https://www.newyorker.com/magazine/2007/03/05/the-redirection.

Wie dit artikel van Seymour Hersh en de tekst van het plan Odet Yinon leest alsmede de stukken in de Israëlische media over de rol van Israël in het Syrisch conflict begrijpt onmiddellijk wat er in de regio aan de hand is.

Alle stukken van de puzzel vallen dan in elkaar. En dan is de analyse van de DIA over Syrië en de Amerikaanse steun voor ISIS pure logica. Maar die verhalen zitten dan ook niet bij de door hem in zijn boek aangeraden literatuur. Dat zijn ‘verboden’ boeken. Ze passen niet in zijn theorietjes.

De bokkensprongen van kroonprins Mohammed bin Salman

Verrassing gisterenavond op de Libanese televisiezender Future, eigendom van de clan van premier Saad Hariri, toen de in Saudi Arabië gevangen zittende premier aankondigde de komende dagen terug te keren naar Libanon om daar officieel zijn ontslag als Eerste Minister aan de president te overhandigen. Een interview waarop hij er erg vermoeid uitzag. Waarbij hij ook stelde dat ontslag eventueel te heroverwegen en mits voorwaarden opnieuw te willen samenwerken met Hezbollah. Een draai van 180°.

Saad Hariri - 2

Saad Hariri nam vanuit Saoedi Arabië via de Saoedische televisie ontslag als premier van Libanon. Dit dient echter te gebeuren door persoonlijk een ondertekende brief met dit ontslag af te geven aan president Michael Aoun, een bondgenoot van Hezbollah. Hij wil zijn ontslag nu heroverwegen en zelfs met Hezbollah verder regeren.

Alleenheerser

Het is erg heet daar in het zand van Saoedi-Arabië. Dit niet zozeer letterlijk maar figuurlijk. Onder de huidige koning Salman bin Abdoel Aziz kent het land een ongeziene instabiliteit die vragen doet reizen over het voortbestaan van de dynastie van de familie van Abdoel Aziz bin Saoed, stichters en feitelijk eigenaars van Saoedi-Arabië.

De familie Saoed bestuurde het land steeds in onderlinge afspraken tussen de verschillende zoons en kleinzoons van Abdoel Aziz al Saoed, de veroveraar van het land.

Dit officialiseerde men in 2007 met de Raad van Getrouwheid waarin 34 leden van de verschillende clans der koninklijke familie zetelen. Die benoemde de kroonprins(en) en zo de opvolging. Met verder de 150 koppige Majlis al Shoera als een soort van raadgevend orgaan voor de koning en de ministerraad.

Mohammed bin Salman en koning Salman Abdoel Aziz - 1

Vader en zoon Salman zullen na de grote blamage met Saad Hariri nu wel minder hard lachen.

Recent lijkt dit systeem echter opgeborgen en blijkt de zieke koning Salman bin Abdoel Aziz te regeren als een absoluut vorst die in de praktijk alle beslissingen doorschuift naar zijn zoon Mohammed bin Salman.

Voordien reeds werd de toen 29-jarige prins in 2015, na de kroning van Salman bin Abdoel Aziz, tot tweede kroonprins benoemd en werd prins Moekrin bin Abdul Aziz, tot dan de troonopvolger, zonder veel ceremonie als kroonprins gedumpt in ruil voor prins Mohammed bin Nayef, geen zoon als Moekrin maar een kleinzoon van Abdoel Aziz.

Maar ook diens liedje duurde niet lang en enkele maanden geleden schoof men ook die plots opzij en werd Mohammed bin Salman de enige kroonprins en verantwoordelijk voor zowat alle belangrijke zaken waar het salafistische koninkrijk mee bezig is, zijnde de olieverkoop, defensie en economie. Van Mohammed bin Nayef heeft men sindsdien niets meer gehoord. Anonieme bronnen stellen dat hij onder huisarrest staat.

En dat gaat verder. Recent werden een 200 prinsen en prominente figuren binnen het koninkrijk gearresteerd op verdenking van corruptie. Waaronder een der ‘s werelds rijkste figuren prins Alwaleed bin Talal, zakenpartner bij o.a. het imperium van mediabaron Rupert Murdoch en Twitter. De strijd tegen corruptie is altijd een goed excuus, zeker in dictaturen als Saoedi-Arabië waar elke vorm van zelfs maar de lichtste dissidentie desnoods eindigt op het kapblok.

Oorlogen

Prins Mohammed bin Salman is sinds hij de facto alleenheerser werd begonnen met de oorlog tegen Yemen die van een zelden geziene brutaliteit getuigt, lanceerde een blokkade van Qatar en dreigde nu openlijk een oorlog tegen Libanon te beginnen. En uiteraard zette hij ook de oorlog tegen Syrië voort die hij erfde van zijn oom de in 2015 overleden koning Abdoellah Abdoel Aziz.

Niets hiervan lijkt enig succes te hebben. Integendeel. De oorlog in Jemen zit in een totale impasse waar alleen en dankzij de door het Westen gesteunde totale blokkade de bevolking enorm te leiden heeft. Maar daarover valt het Westen het land niet lastig. Integendeel, Westerse oorlogsschepen helpen bij het in stand houden van dit embargo.

Qatars-North-Field-Infrastructure

Qatar en het gasveld van Zuid-Pars. Zonder dit veld staat het land praktisch aan de bedelstaf. Goede relaties met Iran zijn daarom ook niet onlogisch.

En dan is er de koude oorlog met Qatar die evenmin nergens raakt en er alleen voor zorgt dat Qatar verder toenadering zoekt tot Iran. Logisch want beide landen bezitten immers een deel van het gigantische in de Perzische Golf gelegen gasveld Zuid Pars en moeten daarom best samenwerken. Zonder Pars is het immers praktisch gedaan met Qatar. Weg gas, weg geld.

Maar Qatar is per capita nog rijker dan Saoedi-Arabië en kan die blokkade perfect doorstaan. Met hulp uiteraard van Iran die zijn grenzen met genoegen openstelde voor vliegtuigen en schepen richting Qatar. Ook hier heeft de uiterst oorlogszuchtige prins Salman geen schijn van kans. In de Qatarese hoofdstad Doha zit men hem vermoedelijk uit te lachen en wacht men tot hij toegeeft.

Libanon

Enkele weken terug waarschuwde Thamer al Sabhan, de minister voor Golf Zaken, de regio dus, voor belangrijke gebeurtenissen wat betreft Libanon. En zie, zijn woorden waren amper koud of de Libanese premier Saad Hariri nam vanuit de Saoedische hoofdstad Riyad via de televisie ontslag als premier.

Stellende dat Hezbollah, en dus Iran, zinnens waren hem te vermoorden. Rafik Hariri, zijn vader en vroegere premier werd eerder in 2005 met een autobom om het leven gebracht. Een onopgeloste zaak waar Washington eerst Syrië en daarna Hezbollah van beschuldigde.

Waarna de Saoedi’s beweerden dat Libanon een oorlogsdaad had gepleegd tegen het salafistische koninkrijk. Wat betekent dat kroonprins Mohammed bin Salman met dit excuus een vierde oorlog, dus na Syrië, Jemen en Qatar, zou kunnen beginnen tegen Libanon. Men eiste dan ook dat alle Saoedische onderdanen Libanon onmiddellijk zouden verlaten.

Maar ook hier lijkt prins Salman op een muur te botsen en alleen maar zichzelf pijn te doen. In de praktijk heeft het land namelijk geen operationeel leger en beschikt het alleen maar over een deels functionerende luchtmacht, vermoedelijk gevlogen en onderhouden door huurlingen. Het kan daardoor militair niet echt optreden. Reden waarom het blijkbaar in stilte andere landen heeft zitten polsen om het vuile werk voor hen op te knappen.

Iedereen zegt neen

Maar zoals voorheen toen men tegen Jemen ten strijd trok en Pakistan en Egypte vroeg om troepen te sturen, weigerde Cairo ook nu weer kanonnenvlees te leveren voor de dolle avonturen van de kroonprins. Zo wees de Egyptische president Abdoel Fatah al Sisi hem in het publiek over Libanon terecht. Eenzelfde nul op het rekwest in Israël waar men geen zin heeft om een tweede oorlog met Hezbollah uit te lokken.

Benjamin Netanyahu - 3

Ook Benjamin Netanyahu premier van Israël had ditmaal geen zin in een zoveelste oorlog met Libanon en Hezbollah. De vorigen liepen immers allen faliekant af. Het risico dat steden als Haifa of Tel Aviv deels tot puin worden geschoten is ook vrij groot. Hij stuurde de kroonprins dan ook wandelen. Het moet een schok geweest zijn voor prins Salman.

En volgens sjeik Hassan Nasrallah, de leider van Hezbollah, beloofde Saoedi Arabië de zionistische leiders die oorlog met tientallen miljarden te financieren. Een straf verhaal maar zeker niet ongeloofwaardig voor wie de Saoedi’s kent.

Maar Hezbollah is te sterk en te gevaarlijk geworden voor de zionistische leiders. Het risico bij oorlog op massale vernielingen en zo de vlucht van joden naar elders zou te groot zijn. En dat is een echte nachtmerrie voor figuren als een Benjamin Netanyahu.

Ook elders valt de oorlogszucht van kroonprins Salman op een ijskoude steen. Zelfs bij hondstrouwe met zeer veel geld gekochte bondgenoten. In wezen neemt zelfs niemand de verdediging op van de Saoedi’s in deze kwestie. Zo stelden zowel Frankrijk als de VS in officiële verklaringen dat Saad Hariri door de Saoedi’s wordt vastgehouden. (1)

Zo opperde Heather Naurt, de woordvoerster van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, tijdens een persbriefing in Washington dat:

In terms of the conditions of him being held or the conversations between Saudi Arabia and the Prime Minister Hariri, I would have to refer you to the Government of Saudi Arabia and also to Mr. Hariri’s office.

Over de kwestie van de voorwaarden waaronder hij wordt vastgehouden en de gesprekken tussen Saoedi Arabië en premier Hariri moet ik U hiervoor doorverwijzen naar de regering van Saoedi-Arabië en het bureau van Hariri.

Eenzelfde maar wel krachtiger reactie kwam er uit Frankrijk, de vroegere kolonisator van Libanon, waar Reuters een woordvoerder van Buitenlandse Zaken citeerde die stelde:

“We would like Saad al-Hariri to have all his freedom of movement and be fully able to play the essential role that is his in Lebanon,”

“We zouden willen dat Saad al Hariri zijn volledige vrijheid van handelen heeft en hij zijn essentiële rol in Lebanon geheel kan spelen.”

Wie beseft welke financiële drukkingsmiddelen het Huis van Saoed op Washington, Cairo en Parijs heeft beseft dat dit ongezien is. Zelfs al klonk dit op het eerste gezicht erg braaf. Ook viel de reactie op van Antonio Guterres, de Portugese secretaris-generaal van de VN. Deze riep in deze kwestie op tot kalmte. Een verklaring duidelijk richting de Saoedische kroonprins.

Maar Guterres is een man uit de stal van de NAVO en de EU en dus die voor zijn  handelen zeker eerst zal overleggen met Brussel en ook de nummer twee van de VN, Jeffrey Feltman, de Amerikaanse diplomaat die jarenlang de oorlog tegen Syrië mee leiding gaf.

Libanon eendrachtig 

Nog erger voor kroonprins Salman is de reactie in Lebanon. Zo eisten, behoudens Samir Geagea, leider van de christelijke Lebanese Forces, en Ashraf Rifi, gewezen minister van Justitie en dissident binnen de groep rond Hariri, zowat alle belangrijke figuren er de terugkeer van ‘hun’ president en stelden ze eensluidend dat de Saoedi’s Hariri hadden ontvoerd.

Zelfs parlementslid Bahia Hariri, zuster van Rafik Hariri, de vader van Saad, sprak van een ontvoering. En zij is gezien haar sleutelposities in de clan, achter de schermen in de familie zowat de vrouw die de broek draagt.

Bahia Hariri - 3

Ook Bahia Hariri, parlementslid voor de stad Sidon en tante van Saad Hariri, protesteerde tegen het arresteren van Saad Hariri. Vroeger toonde de dame trouwens met trots haar erg weelderige haartooi. Nu is er de hoofddoek.

In plaats van het creëren van instabiliteit in Libanon heeft de actie van Saoedi-Arabië nu gezorgd voor een versterken van de eendracht in het normaal sterk verdeelde land. Met president Michel Aoun, de clan Hariri en Hezbollah die aan Riyad eenzelfde eisen stelden. Ongezien. Wat het startschot moest zijn voor de Saoedische herovering van de verloren invloed in Libanon en de vernieling van Hezbollah had juist het omgekeerde effect.

Dat Rafik Hariri gisteren totaal onverwacht aankondigde terug naar Libanon te keren, eventueel zijn ontslag te herzien en terug met Hezbollah te willen werken is dan ook geen echte verrassing. Alleen het feit dat het zo snel kwam is het dat wel.

Het betekent wel een enorm gezichtsverlies voor oorlogsstoker Mohammed bin Salman. De man loopt van de ene enorme blunder naar de volgende en maakt in de tussentijd massa’s vijanden en zorgt in de regio voor enorm veel leed en spanningen.

In wezen wees het ganse Westen hem in het publiek terecht. Een nooit geziene blamage. En de vraag is dan ook welke gevolgen op termijn dit allemaal voor de kroonprins, zijn vader de koning en het Huis van Saoed gaat hebben.

Voorheen moest hij ook al de grootsprakerige praatjes rond onder meer de Saoedische staatsolieproducent Aramco opbergen. Eerst ging men dit via de beurs privatiseren, daarna werd dat dan maar 5% maar nu stelt men die 5 % aan private investeerders te willen verkopen. Ja, een beursgang vergt immers een beperkte transparantie, maar die openheid van bestuur is het laatste wat de familie al Saoed wil. 

De gevolgen voor Syrië

Zeker is dat de invloed van Hezbollah in Libanon nu nog veel meer toenam. Het heeft leden en fans in zowat alle lagen van de bevolking en behoort tot het winnende Syrische kamp welke tegen al Qaeda & Co vecht. En wie wil behoudens een kleine groep nu eenmaal al Qaeda steunen?  Het is dan ook niet verrassend geen zuiver sjiitisch groepje meer maar een die ook rekruteert buiten de religieuze groep waaruit ze ooit ontstond.

Hassan Nasrallah - 2

In het gevecht met de Saoedische kroonprins Mohammed bin Salman is sjeik Hassan Nasrallah van Hezbollah de duidelijke winnaar. Bij de komende parlementsverkiezingen die via een proportioneel systeem zullen worden gehouden wordt hij dan ook bijna zeker de grote winnaar.

De invloed van Riyad is daarentegen nu bijna zero. Ook is dit allemaal zeer positief nieuws voor Syrië. Het Westen, met Israël, toonde met deze kortstondige crisis in de regio naar ontspanning te streven en de oorlogstrom (voorlopig?) te laten rusten. Vader en zoon Salman dachten die eventjes boven te halen maar werden in wezen brutaal de mond gesnoerd.

Hadden Israël, de VS, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk de spanning in de regio verder willen doen toenemen dan had men prins Salman gewoon, en desnoods maar alleen met woorden, kunnen steunen. Ze deden het niet en dat is cruciaal en toont welke richting zij op dit ogenblik in het Midden-Oosten willen gaan. En dat is naar ontspanning.

De kansen op een echte politieke regeling en een einde aan de Syrische oorlog nemen dan ook verder sterk toe. Vermoedelijk zal er dan volgend jaar een alles omvattend akkoord over het land worden gesloten en kan Bashar al Assad gewoon verder regeren. Zelfs al zal het land anno 2018 in veel opzichten anders zijn dan dit in 2011.

En er zal veel werk aan de winkel zijn. Iets voor Oger, het Saoedische bedrijf van de familie Hariri? Oger is de tweede grootste Saoedische bouwonderneming maar zit in zware moeilijkheden. Saad Hariri is trouwens in Saoedi-Arabië geboren en bezit zowel de Saoedische als de Libanese nationaliteit.

Maar de jihadisten waaronder die van de Moslimbroeders zullen zich na dat politiek akkoord wel geen illusie moeten maken. Ze zullen hun mond moeten blijven houden en braaf zijn. Na hun eerste mislukte opstand van 1979 tot 1982 leiden ze nu een tweede nog zwaardere nederlaag. En winnaars hebben altijd succes bij de massa’s.

Bij welke serieuze verkiezingen dan ook lijkt de zege van Bashar al Assad een bijna zekerheid. Het optreden van de Moslimbroeders zal behoudens bij de harde en kleine kern op geen sympathie kunnen rekenen. Hun acties maakten hen nu eenmaal bij velen gehaat.

Een Syrische provincies als het door de Moslimbroeders en al Qaeda bestuurde Idlib kent naast een harde repressie alleen maar plunder, willekeur en een voortdurende oorlog tussen de serie jihadistische groepen. Wat men beweerde een bevrijding te zijn werd een ongezien nachtmerrie voor de lokale bevolking. Ook daar zorgden de Saoedi’s voor.

Willy Van Damme

1)

– Reuters, Ellen Francis, 11 november 2017, ‘Lebanese president presses Saudi to say why Hariri has not returned’. https://www.reuters.com/article/us-lebanon-politics-aoun/lebanese-president-presses-saudi-to-say-why-hariri-has-not-returned-idUSKBN1DB0ET

– US Department of State, Press Briefing, 9 november 2017. https://www.state.gov/r/pa/prs/dpb/2017/11/275450.htm

De val van al Bukamal

Regeringsgezinde bronnen in Syrië en elders in het Midden-Oosten melden dat het Syrische leger en zijn bondgenoten nu ook al Bukamal zijn binnengetrokken. Het is de laatste door ISIS gecontroleerde Syrische stad gelegen aan de Eufraat en de grens met Irak. De bevrijding van deze stad is dus nog maar een kwestie van uren, hoogstens enkele dagen.

Iraaks en Syrisch leger samen

Opvallend hierbij is dat naast het Syrische leger, de Libanese Hezbollah en lokale milities ook het Iraakse leger en de PMU, een soort vrijwilligersleger, mee de stad binnenrukten. Zelfs Russische en Iraanse troepen werden er de voorbije paar weken in de omgeving gesignaleerd.

Voorheen had men het in dit milieu steeds maar over Russische instructeurs en Iraanse vrijwilligers. Zij het dat hun aanwezigheid vermoedelijk wel erg beperkt is. Wel zouden er Russen verbonden aan private huurlingenlegers op het slagveld actief zijn.

Voordien had Irak reeds de Iraakse grensstad al Qaim tegenover al Bukamal weten te bevrijden. Eens al Bukamal gevallen zal ISIS geen enkele stad de naam waardig meer bezitten. Wat nog overblijft zijn in essentie vooral stukken woestijn in de Syrische provincies Homs en vooral Deir Ezzor en amper bewoonde delen van de Iraakse provincie al Anbar in de buurt van al Qaim.

Verder bezet ISIS nog dan een stuk van Yarmouk, het Palestijns vluchtelingenkamp bij Damascus, en een zone in het uiterste zuidwesten pal aan de grens met Israël en Jordanië. Gebieden waar het ook in conflict ligt met andere salafistische terreurgroepen, vooral dan rivaal al Qaeda.

Al Bukamal - Militaire situatie - 2 - 8 november 2017

De situatie deze ochtend rond de stad al Bukamal, de laatste stad in handen van ISIS. Vanaf deze week kan het Syrische leger zich dan concentreren op al Qaeda en haar bondgenoten in het westen van Syrië. De doodsklokken luiden voor het Syrische salafisme. De kaart deze middag.

Wat betekent dat op ongeveer 5 maanden tijd het zeer grote door ISIS gecontroleerde gebied in het Syrische oosten en het centrum werd veroverd door het leger. Met de Koerdische PKK/YPG die met steun van de VS het gebied aan de linkeroever van de Eufraat grotendeels van ISIS zuiverden.

Op minder dan een jaar tijd bevrijdde het Syrische leger met steun van zijn bondgenoten dus niet alleen de helft van de provincie Aleppo en die provinciehoofdstad, maar ook grote delen van de provincies Homs, Hama, Damascus, Rakka en nu Deir Ezzor.

Het toont de almacht van het Syrische leger dat terug op zijn originele sterkte van voor de oorlog midden maart 2011 lijkt gekomen. De stad Aleppo kwam volledig in regeringshanden eind december 2016.

Aboe Bakr al Baghdadi

Ondertussen is er de vraag waar ‘kalief’ Aboe Bakr al Baghdadi nu verblijft. Bijna zeker is dat hij ondanks de berichten over zijn dood nog in leven is. In die zin gaan er op het internet vele verhalen rond over een geheime samenwerking van ISIS met de VS. Wat gezien de historiek van de Syrische oorlog en de geschiedenis van de salafistische terreur natuurlijk niemand mag verbazen.

Harde bewijzen zijn er wel nog niet maar ook dat is geen verrassing. Als die collusie er werkelijk is dan zal die zo geheim mogelijk worden gehouden. Willen de VS en zijn bondgenoten hen bewaren voor gebruik elders op een latere datum? Het is een vraag die zowat alle regeringen, geheime diensten en diplomaten van belanghebbende landen zoals bijvoorbeeld Indië zal bezig houden.

Nu moet men alleen nog maar met de fijne kam gaan door die nog niet geheel onder controle zijnde stukken nabijgelegen woestijn. Wat wel minder troepen gaat vergen. De hoofdmacht van het leger gaat dan in het westen ingezet worden om er de laatste veelal geïsoleerde verzetsaarden op te ruimen zoals rond Damascus. Hayat Tahrir al Sham, de lokale franchise van al Qaeda, is dan ook gewaarschuwd.

En dat ze tegen dat leger geen kans maken weten ze. Gebleken is bijvoorbeeld dat hun offensieve capaciteit bijna nul geworden is. Ook hun laatste deze week gestart offensief in het noorden der provincie Hama eindigde nog maar eens met een flop. De slag om Aleppo en hun offensief daarna in het noorden van de provincie Hama heeft duidelijk hun rug gebroken.

De laatste fase van de eindstrijd wordt dus nog deze maand ingezet. Op 11 maart 2018 is het 7 jaar dat de VS en haar bondgenoten de oorlog tegen Syrië begonnen. Die datum zal vermoedelijk nu het einde betekenen van die oorlog. Het land kan dan herademen.

De wederopbouw is trouwens al volop bezig. Waar wachten onze regering en het bedrijfsleven nog op? Frankrijk, mede de vernielers van Aleppo, wil trouwens die stad mee heropbouwen. (1) En andere landen tekenden al series van contracten.

Al Bukamal - Syrische en Iraakse troepen - 8 november 2017

De bestorming van al Bukamal is een gemeenschappelijke actie van het Syrische en Iraakse leger en beider bondgenoten. Hier verbroederend aan hun gezamenlijke grens.

Kroonprins Mohammed bin Salman

Ook de YPG/PKK weet dat ze geen kant op kan met dat grote door haar bezette gebied. Men is ook onzeker ook wegens de verwarde Amerikaanse signalen over de toekomst. Een vertegenwoordiger van de CIA was trouwens recent op bezoek bij zijn collega’s in Damascus. Naar verluidt om te spreken over de vermoedelijk vele mensen van de CIA die in Syrische gevangenissen zitten. Een verhaal dat uitlekte.

En tegen het Syrische leger maakt de PKK/YPG evenveel kans als de Iraakse Koerden van nu ex-president Massoed Barzani tegen het Iraakse leger. De hebzucht van de PKK en de clan Barzani worden dan ook hun ondergang.

Te begrijpen dus dat de Saoedische kroonprins Mohammed bin Salman, de echte heerser van Saoedi-Arabië, woest is en Libanon zelfs beschuldigde van oorlogsdaden tegen zijn land. Het klassiek excuus voor oorlog. Maar Israël heeft bij monde van de krant Haaretz (2) deze week al omfloerst laten weten dat de man zijn eigen boontjes mag doppen en het niet meedoet.

170316-D-SV709-036

Kroonprins Mohammed bin Salman wil met ijzeren hand het Midden-Oosten in een totale oorlog storten. En alle tegenstand in zijn land snoerde hij op voor het land ongeziene agressieve wijze de mond. Maar in Israël lijkt men voor zijn voorstellen geen zin te hebben. Ook Egypte zegde bij monde van president Abdoel Fatah al Sisi in deze kwestie al in het openbaar neen tegen hem. Blijkbaar heeft de kroonprins al wat rondvraag gedaan in de regio. Iemand nog wat meer oorlog?

Maar kroonprins Salman is al vastgereden in het kleine armtierige Jemen. Met ook hier een ongeziene brutaliteit. De man heeft bergen militaire hardware maar amper eigen soldaten. Het is dus op militair vlak een papieren tijger. Zijn onervarenheid en roekeloosheid worden op termijn ook diens ondergang. Is dat besef tot hem doorgedrongen en reageert hij in eigen land daarom op een voor het land ongeziene wijze brutaal?

Willy Van Damme

1) Le Monde, 4 november 2017, Florence Evin, ‘Les nouvelles technologies au chevet des trésors d’ Alep.’ (De nieuwe technologieën voor de schatten van Aleppo). Het betreft een verhaal over het Salon voor het Cultureel Erfgoed dat tot 5 november in Parijs liep en waar het redden van het onschatbare erfgoed van Aleppo centraal stond.

Jarenlang stond Le Monde achter de vernieling van Aleppo door al Qaeda & Co. Aleppo is mogelijks de oudste constant bewoonde stad er wereld met enorm veel erfgoed. Het verhaal toont voluit de schaamteloosheid van de Franse elite.

2) Haaretz, Daniel B. Shapiro, ‘Opinion: Is Saudi Arabia Pushing Israel Into War With Hezbollah and Iran?’, 7 november 2017. https://www.haaretz.com/middle-east-news/1.821085

Haaretz is een Israëlische Engelstalige krant die gebruikt wordt om Israël naar de westerse wereld toe een goed imago te bezorgen. Ze is op dat vlak ook erg professioneel. Daniel B. Shapiro is een voormalig Amerikaans ambassadeur in Tel Aviv en tegenwoordig verbonden aan het Instituut voor Nationale Veiligheidsstudies in Tel Aviv. Een volbloed zionist dus.

Zijn idee is dat israël wel naar een oorlog met Hezbollah en Libanon moeten gaan maar nu niet en zeker niet op vraag van wat hij de Saoedische bondgenoot noemt. Het probleem van Israël is ook dat, nu de oorlog in Syrië naar haar laatste fase gaat, men zit met een Hezbollah dat nog nooit zo sterk is geweest als nu.

Het beschikt tegenwoordig over een vernietigingskracht die zeer zware schade kan aanrichten aan Israëlische steden en de economie. En de vlucht van massa’s joden naar veiligere oorden zal betekenen. Een zionistische nachtmerrie.

En het is verre van zeker dat Israël het ook ditmaal zal halen. De feitelijke nederlaag tegen Hezbollah van juli en augustus 2006 moet als een nachtmerrie over de Israëlische politiek hangen. En er is bovendien een sterk Iraans leger dat indien nodig zijn Libanese bondgenoot ter hulp zal snellen met alles wat het ter beschikking heeft.

Israël zit dus met een zwaar dilemma dat misschien wel onoplosbaar is. Want wat als Iran uit weerwraak de olie-installaties van de Israëlische bondgenoot in Saoedi Arabië in puin schiet. Het is in wezen een kwestie van slechts enkele uren.

Daniel B. Shapiro wijst de oorlogszuchtige kroonprins Mohammed bin Salman dan ook op een beleefde en indirecte wijze de deur. Hij mag verder in Riyad gaan blaffen. En blaffende honden bijten doorgaans niet. Zeker als ze geen tanden blijken te hebben.

Al Bukamal - Militaire situatie - 3 - 8 november 2017

De militaire toestand rond al Bukamal deze avond woensdag 8 november.

Naschrift:

Sinds gestart werd met het schrijven van dit stuk werd de stad reeds bevrijd. Het was dus slechts een kwestie van een paar uren. ISIS is als georganiseerde strijdmacht dus dood. Het betekent echter vooral dat de weg van Syrië naar Irak terug kan geopend worden voor verkeer en dus ook voor de internationale handel. Een groot pluspunt voor beide landen. Intussen trekken steeds meer en meer Syrische troepen zich samen in de omgeving van de provincie Idlib, het bolwerk van al Qaeda.

ISIS–het einde

Ooit droomden Israël, de VS en hun bondgenoten in Europa en het Midden-Oosten ervan om via al Qaeda in Irak, het latere ISIS, de totale vernieling van Irak en Syrië te realiseren en de oprichting daar van een salafistisch ‘kalifaat’ in de regio. Het einde van het Arabisch nationalisme en de seculiere republieken. Een doorn in het Westerse oog.

Nog enkele dagen

Die droom ligt nu na de komst van Rusland aan de zijde van Syrië en ook Irak geheel aan diggelen. Sinds eergisteren zijn het Iraakse en Syrische leger in een duidelijk gezamenlijke operatie begonnen aan de aanval op de laatste steden die nog in het bezit zijn van ISIS, al Bukamal in Syrië en Qaim aan de andere zijde van de grens in Irak. Steden aan de Eufraat.

Syrië - Militaire situatie - 14 - 14 oktober 2017.jpg

De militaire situatie nu. Geel is het gebied onder controle van de PKK/YPG, zwart is ISIS, roze is het Syrische leger, groen de andere salafistische terreurgroepen. Zijn de kleuren wat flauwer dan betekent dat praktisch onbewoond gebied, woestijn of semi-woestijn.

Bovenaan het midden is er een lichte variant van groen. Het is een door Turkije en haar huurlingen bezet gebied. Steden in het rood zijn in handen van het leger. Onderaan rechts is de stad al Bukamal. Tussen het licht roze gebied aan de Iraaks-Jordaanse grens ligt de zone Al Tanf die door de VS wordt bezet.

Al na twee dagen zit het Iraakse leger aan de poorten van Qaim en veroverde het Syrische leger het sterk verdedigde T2, een ongebruikt vliegveld en pompstation, het laatste bolwerk van ISIS voor al Bukamal. De verovering van beide steden en het omliggende woestijngebied is dan ook hoogstens een kwestie van enkele dagen.

Wat het rijk was van veruit de sterkste salafistische terreurgroep ooit ligt nu geheel aan diggelen. Wat nog overblijft zijn twee geïsoleerde plekken in Syrië, een pal aan de Israëlisch grens en een in het Palestijnse vluchtelingenkamp Yarmouk bij Damascus.

Met andere woorden: Op 11 maanden tijd heeft het Syrische leger niet alleen de helft van de stad Aleppo en grotendeels het omliggende gebied bevrijd maar ook het ganse centrale deel van het land en de vallei van de Eufraat. Militair een hoogstandje.

Qaim - 1 -Militaire situatie - 26 oktober 2017

De militaire toestand in het gebied bij de stad Qaim. Het zwart gekleurde gebied is in handen van ISIS, het rode is bezet door het Iraakse leger, het gele is het zogenaamde Iraaks Koerdistan, met rechts de zone van de clan Talabani (PUK) en links dat van de groep Barzani (KDP). De bruine zone is het gebied dat het leger woensdag en donderdag veroverde. Men zou op een 3 km van Qaim zitten.

Rug tegen de muur

De overblijvende salafistische terreurgroepen in Syrië zoals Nour Din al Zinki, Het leger van Islam, Al Qaeda en Ahrar al Sham zitten dan ook met hun rug tegen de muur en beseffen maar al te goed dat hun einde nabij is. Want na ISIS komen zij aan de beurt.

Er is zelfs al een generaal aangeduid voor de bevrijding van de provincie Idlib, Mohammad Khaddoer, bevelhebber van het derde leger. Het is voor die terreurgroepen de dood of meewerken. En voor velen wordt het dat laatste. Zeker nu hun broodheren in het Westen hen laten vallen.

Na de verovering met Amerikaanse steun van de provinciehoofdstad Rakka door de troepen van de Koerdische PKK/YPG is nu ook het laatste verzet van ISIS in Deir Ezzor, die andere aan de Eufraat gelegen provinciehoofdstad, aan het instorten. Het Syrische leger is gewoon te sterk. De totale bevrijding van Deir Ezzor is ook hier zo te zien een kwestie van dagen.

Turkse invasie Syrië - 24 augustus 2016

Jihadisten met een tank van het Turkse leger in Syrië. Ze vormen in Syrië aan de grens een cordon die het vluchten naar Turkije zo moeilijk mogelijk zal maken. Voorheen wou men zoveel mogelijk vluchtelingen lokken om hen dan te gebruiken als kanonnenvoeder voor die terreurbewegingen. Dat is voor Ankara blijkbaar niet meer nodig.

Detail is wel dat terwijl het Syrische parlement protesteerde tegen deze invasie, Turkije en Rusland stelden dat dit in onderlinge afspraak gebeurde. Afspraken die ook met Iran werden gemaakt. En Iran zweeg hier. Het is er wat moeilijk in bed.

Wel wordt de weg tussen Irak en Turkije kortelings geopend, een weg los van het gebied van de clan Barzani. Ook de wegen in Syrië tussen Aleppo en Turkije, Damascus en Jordanië en Irak zouden kortelings geopend worden. Wat voor de internationale handel daar cruciaal is.

Verder overhandigde de PKK/YPG de controle over de luchtmachtbasis van Minh ten noorden van de stad Aleppo aan het Russische leger. Het zijn uiteraard voor de regio erg positief signalen.

Zodra het leger de laatste verzetshaarden van ISIS in het oosten heeft opgekuist en zich weet te hergroeperen en herbewapenen zal het zich met al zijn kracht richten tegen die al zwaar verzwakte groepen in het westen van het land. En dan is het dus sterven, vluchten of zich overgeven.

Het is geen toeval dat het Turkse leger in akkoord met Rusland de provincie Idlib is binnengevallen en het grensgebied met Turkije bezette. De meeste aanhangers van het Salafisme zitten immers samen opgepakt in die provincie en Turkije wil gewoon verhinderen dat ze eens het Syrische leger aanvalt naar Turkije vluchten. Wat een koerswijziging.

Wat het leger na ISIS in Syrië dan eerst gaat aanpakken is natuurlijk de vraag. Worden het de paar verzetsaarden rond Damascus? Of het gebied aan de grensovergang met Jordanië rond de stad Daraa of de autoweg van de stad Homs naar Aleppo.

En verder is er nog de vooral door al Qaeda gecontroleerde provincie Idlib. Of valt men alles gelijktijdig aan? Het is afwachten. Zeker is dat in de zomer van 2018 over het militair verzet van die salafisten hoe dan ook een kruis dient gemaakt. Wat ze ook doen.

Westerse veiligheidsdiensten 

En ongetwijfeld is dit de grootste nederlaag voor de salafistische terreurgroepen ooit. Na hun overwinning in 1990 in Afghanistan kwam er dan de nederlaag in 2001 in Tsjetsjenië en nu de ramp in Syrië en Irak. De vraag voor hen is natuurlijk wat nu. Gaan de CIA, MI6, de Franse DGSE en de Mossad hen nog in leven houden om hen dan later elders te gebruiken?

Dat al Qaeda en ISIS voor die veiligheidsdiensten gewoon kanonnenvoeder zijn is stilaan voor iedereen overduidelijk. Zal men hen blijven gebruiken om overal in de wereld een klimaat van angst en instabiliteit te blijven creëren? Een macht om onwillige regeringen op de knieën te krijgen zoals Libië en Syrië? Het is een voor de wereldstabiliteit erg belangrijke vraag.

Het grote probleem op dit ogenblik is echter de VS. Dat land heeft gewoon geen buitenlands beleid de naam waardig. Onder Barack Obama had men al chaos, nu is het complete waanzin. Een ware klucht. Er is president Donald Trump, er is minister van Defensie generaal John Mattis, de CIA, minister van Buitenlandse Zaken Rex Tillerson, de Senaat, enzovoort. Maar een coherent beleid ontbreekt totaal.

Rakka - Vlag PKK met Ocalan - PKK verovering - Oktober  2017

Na de verovering van de provinciehoofdstad Rakka verscheen er in het centrum van de stad een immens grote spandoek met de foto van Abdullah Ocalan, de leider van de Turks-Koerdische PKK.

Het toont hoezeer de YPG en het zogenaamd Arabisch component van de SDF, de Syrische Democratische Krachten, in wezen niets meer dan een scherm is waarachter de PKK verscholen zit. Voor vele Syriërs is dit dan ook geen bevrijding van Rakka maar de bezetting door een vreemde macht, en dan nog een Turkse en met Amerikaanse steun. .

Zonder problemen zal men in Washington van de topbeleidsmakers op juist hetzelfde ogenblik totaal tegenstrijdige verklaringen horen. En daarmee onderhandelen is voor andere staten een uiterst moeilijke zaak. De VS controleert nu via de PKK – Officieel voor de VS nochtans een terreurgroep – grotendeels het oostelijk van de Eufraat gelegen deel van Syrië maar weet er zo te horen in geen duizend jaar wat mee te doen.

Icarus achterna

Voor de Koerdische PKK/YPG moet dat wat vorige week gebeurde in Irak echter ook een zeer onheilspellend voorteken zijn. Washington liet de Koerden van ‘president’ Massoed Barzani en zijn KDP vallen als een baksteen. Eerst zat men hen te bewapenen en op te hitsen en de dag nadien waren hij en zijn fanclub in Washington plots persona non grata.

Bij de YPG heeft men dat uiteraard ook gezien. De PKK/YPG bezit nu wel een aantal olievelden maar aan wie gaan ze die olie verkopen? Dat moeten of Turkije of Syrië zijn want er is geen alternatief. En ik zie bij geen van beiden echt interesse. Behalve dan op hun voorwaarden. Kniel PKK/YPG of … barst.

Neen, ook hier loopt dat zoals in Irak voor hen slecht af. Ze dachten, aangevuurd door de VS en Israël, hoog te kunnen vliegen en kwamen echter te dicht bij de zon en vielen neerwaarts, de dood tegemoet. Icarus achterna. En hun houding in hun gebied tegenover andere groepen dan de PKK/YPG zal zich zeker ook wreken. Wraak is een gerecht dat men koud serveert.

Willy Van Damme