Brexit–The EU is not a kindergarten

Although the other EU member states and leaders cannot say it openly and have officially to show all their support to the UK Remain camp, in reality when you talk informally, the overall majority is just telling that UK just should leave.

Most people really gets fed up with their childish games about the EU just being a kindergarten, where spoiled children can start to cry if they do not get what they want.

The UK already at regular intervals renegotiated their conditions to stay into the EU by blackmailing the EU with their Brexit games.

In Britain they still live in the glory of the past empire.

David Cameron - 3

Toen hij nog leider van de Britse oppositie was wou hij met alle middelen premier worden. Reden waarom hij naar mediamagnaat Rupert Murdoch trok, de echte baas van het land. Die vond hem waardeloos maar omdat Cameron hem dan maar de volledige controle over de Britse mediagroep Sky Media beloofde ging Murdoch toch akkoord met zijn benoeming tot premier. De overname van Sky Media zou Murdoch de bijna absolute controle over de Britse media geven. Tot de Britse elite er een stokje voor stak en het schandaal rond de krant The News of the World ontstond. Na het bijna fiasco met het Schotse referendum speelt hij nu via het referendum over een Brexit met het welzijn van zijn land. Murdoch had gelijk, de man is totaal onbekwaam.

They have to realise that they became just a mini global player and that they do not have a big say anyway anymore, unless in their own imagination.

Consider the by Britain so much boasted transatlantic link. The US will simply never allow UK to leave the EU, as it is one of the main entry points for the US in the EU.

Or consider the Commonwealth. It is true that the picture of the British Queen is printed on a number of Commonwealth countries post stamps and that you have the Commonwealth Games.

But for the rest the Commonwealth became a very virtual organization. All the other members of the Commonwealth will just have a good laugh at the UK on the moment the Brexit camp wins.

So let the other EU member states fully support the Brexit, as it would simplify a lot of the EU functioning.

Consider for instance the juridical system. While the UK together with the US is using the anglosaxon juridical system which is totally different approach than the whole of the continental part of the European Union which uses the Napoleon juridical code.

Furthermore, with a Brexit the EU would get rid of all the mostly anglosaxon big consulting and audit companies and their lobbying, which are very strongly dominating and de facto ruling the European Institutions.

Before in Britain they were saying ‘Britannia rules the waves’, now one can say that ‘Britannia rules the EU institutions’.

But the only industry now left in UK is the financial services industry mainly based in London. All these firms are mainly multinationals and can as financial services companies in one day move their activities and offices to any other place in the world.

With a Brexit these companies can transfer immediately to Brussels, which is only 1,5 hours away. It takes less time to move to Brussels then driving on the M25 London Orbital Motorway around London.

Do not believe that currencies and stock markets will go up or down with Brexit. In this modern cashless world the money flies faster electronically then you can say bye bye to Britain. It has no importance anymore where the offices of the financial services industry are, in London or in Brussels.

The City

De Londense City is in wezen niets anders dan een bijhuis van Wall Street. Een druk op de knop en die gebouwen staan leeg en het Verenigd Koninkrijk staat naakt in de wereld.

Furthermore, with a Brexit the EU does not need anymore Panama or the British Virgin Islands. The EU can make of Britain a new tax paradise when all the infrastructure at London will be available at a bargain when the financial the financial center of London transfers to Brussels.

But how English is Britain in reality. It seems they have a short memory. A thousand years ago the Normandy aristocracy from French and Scandinavian origin started to rule Britain.

And with the centuries the British royalty became in majority a German aristocratic intermarriage. So will Britain with a Brexit also kick out their royalty as too European?

It is like unrully adolescents in a family, let them make their noise and threaten to leave the house. Well you just agree with them and let them leave the house and wait and see. Big fun you will observe.

This Brexit is so trivial, are there really no other more important issues to deal with now in the EU?

A European insider.

Nawoord:

Dit is een bijdrage van iemand die professioneel indirect bij de EU betrokken is.

Het hier vermelde Britse vorstenhuis was Duits en noemde origineel het Huis van Hannover. Na de dood van koningin Victoria in 1901 werd dat Huis van Saksen-Coburg Gotha, de familienaam van haar eerder overleden man prins Albert. Omwille van de eerste wereldoorlog in 1917 veranderde men die Duitse naam dan maar wegens te gênant in die van Huis van Windsor.

Volgens recente cijfers is de Britse export tegenwoordig nog goed voor een 3% van de totale wereldhandel. En naar gelang van de gebruikte meetmethodes is de economie van Indonesië tegenwoordig groter dan die van het Verenigd Koninkrijk.

Verder is het Verenigd Koninkrijk het resultaat van een ganse serie invasies komende van het Europees continent. Eerst kwamen de Kelten en daarna de Romeinen. Daarna waren er dan de invasies van de Angelen en vooral de Saksen met daarna de Denen.

Richard I Leeuwenhart

De Franse veroveraar Richard I Leeuwenhart van het Huis van de Plantagenet kan in zekere zin gezien worden als de stichter van de latere dynastieën als het Huis van York en de Stuarts. Waarna dan het Huis van Hannover kwam. De man kwam amper in het Verenigd Koninkrijk en sprak een soort Frans en Latijn.

Het is uit de overwinning van de Saksen op de Denen dat de Engelse taal ontstond. Hierop echter kwam dan de invasie van de Normandiërs die hun accent legden op de taal en andere cultuurvormen.

En dat was nog niet genoeg want hierna kwam het Franse adellijke geslacht uit centraal Frankrijk, de Plantagenets met o.m. Richard I Leeuwenhart wiens ruiterstandbeeld staat voor het parlementsgebouw van Westminster.

De man sprak geen woord Engels en was praktisch nooit in Engeland. Maar ook dat was nog niet genoeg want dan kwam er Willem van Oranje die dankzij de rebellie van de lokale adel vanuit Nederland de macht kon grijpen.

Brexit? Alsof het Verenigd Koninkrijk als een roeiboot op de Thames van het Europees continent kan weg roeien. En waarheen? Naar New York?

Natuurlijk is het ook weeral lachen geblazen in de media. Zo voorspelde een krant bij een Brexit het einde van de Belgische textiel- en voedingsindustrie.

En Het Laatste Nieuws wist vandaag woensdag zelfs al hoeveel een jeansbroek na een Brexit in het Verenigd Koninkrijk ging kosten. Dat ging, beweerde men vandaag, van 56 naar 81 pond gaan. Met als vraag: voor of na de solden?

Willy Van Damme

Advertenties

Baasrode en Pieter Bruegel de Oude

Kort vooraf

Kenners weten dat Pieter Bruegel de Oude, een van onze grootste schilders ooit, een tekening van Baasrode had gemaakt. Een aantal Baasrodenaren hebben trouwens kopieën van die rond 1555 gemaakte tekening thuis hangen.

Bart De Bondt, een historicus uit het vlakbij Baasrode gelegen Buggenhout, doet al enkele jaren wetenschappelijk onderzoek naar het verleden van Baasrode en ontdekte massa’s tot heden onbekende gegevens. Ze gaven de geschiedschrijving van de gemeente, de regio en België een extra toets.

IMG_3061

De in volle bloei zijnde Baasroodse School voor Scheepsmodelbouw zet de traditie van scheepsbouw in de gemeente voort, zelfs al is het op schaal. Ze heeft nu al bijna 100 leden en is ook uit buiten onze grenzen in de sector goed gekend. Een succes dat het o.m. te danken heeft aan de kennis van Maurice Kaak, de specialist in de materie. Het heeft de steun van de besturen van de provincie Oost-Vlaanderen en de stad Dendermonde.

Zijn licentiaatsthesis ging over het Baasrode van de negentiende eeuw en de opkomende industrie met vooral dan de scheepsbouw met haar families zoals Van Praet, Van Damme en De Landtsheer, de latere Buggenhoutse brouwers. Een uittreksel uit die thesis met de sociale en politieke rellen eind negentiende eeuw met vooral de bewoners van de proletarische wijk Broekkant verscheen hier eerder en werd veel gelezen.

Die Baasroodse geschiedenis leeft in deze gemeente nu nog voort met de School voor Modelscheepsbouw, het Hof van Peene en het Scheepvaartmuseum. Baasrode koestert gelukkig genoeg zijn verleden.

De Bondt werkt op dit ogenblik aan een boek welke die periode in beeld zal brengen. Daarna komt er normaal ook een boek over het oudere Baasrode met zijn florerende handel, de godsdienstoorlogen en de relatie met Dendermonde. Want Baasrode behoorde binnen Habsburgse staatsbestel tot de Franse definitieve verovering in 1794 en het ermee samengaande revolutionaire elan tot het Land van Dendermonde.

IMG_4098

Het Baasroodse Hof van Peene werd onder impuls van chocolatier Karel Peeters deels heropgebouwd. Een geslaagde restauratie die o.m. de veertiende eeuwse grondvesten toont. Het is deels een woonbouwproject, deels een tentoonstellingsruimte voor de geschiedenis van Baasrode en voor lokale kunstenaars. Nu loopt er een met werk van beeldhouwer Henri De Bruyne, een der uitstekende beeldhouwers uit de regio.

Zeker in Dendermonde en Baasrode was er amper iets over geweten en was er nogal wat foute informatie. Het is de zeer grote verdienste van Bart De Bondt dit uit de nevelen ter tijden te hebben gehaald.

Het toont hoe een nu kleine gemeente van begin dit jaar 6.228 inwoners toen in de zestiende en zeventiende eeuw een toch niet onbelangrijke rol speelde in de economie der Lage Landen, eigendom van de Habsburgse keizers. Het had die welvaart grotendeels te danken aan de ontwikkelingen noordelijker in Antwerpen. Toen een van de voornaamste steden in Europa.

Leuk detail uit dit verhaal is dat Baasrode, ondanks de grote rivaliteit met Dendermonde, een café de Vier Heemskinderen had. De Heemskinderen zijn de berijders van het Ros Beiaard waar de echte Dendermondenaars nu nog steeds smoorverliefd op zijn. Het Ros Beiaard en zijn ommegang zien uitgaan is voor vele stedelingen een hoogtepunt in hun leven. Het gaat tegenwoordig om de tien jaar uit. De volgende ommegang is in 2020.

En dus ook reeds in zestiende eeuw was er in Baasrode een café genaamd de Vier Heemskinderen. Het toont mede de zeer nauwe band ook op dit vlak toen tussen Baasrode en Dendermonde.

Scheepvaartmuseum, Atelier Van Praet, Baasrode

Het merkwaardige Baasroodse Scheepvaartmuseum uitgebouwd rond de vroegere scheepswerven van de families Van Damme en Van Praet toont nog hoe bijna 100 jaar terug men hier schepen bouwde. In de jaren zeventig van de vorige eeuw stopte men met werken en liet men gewoon alles liggen. Wakkere Baasrodenaars met oog voor het erfgoed slaagden er toen in het niet alleen te redden van de sloop maar het ook te laten beschermen. Hier werden ooit zeeschepen gemaakt. Op zeker ogenblik had de gemeente zelfs 9 scheepswerven. Hier het atelier van de familie Van Praet.

In dat café en de vele andere estaminets werd zoals het onderzoek van Bart De Bondt leerde ook veel Dendermonds bier gedronken. Dendermonde had dus ook baat bij een welvarend Baasrode. Voor mensen met wat kennis van economie geen verrassing.

Dit verhaal verscheen gisteren ook in het tijdschrift van Baceroth, de heemkring van Baasrode. Het verschijnt eind januari 2017 ook in het jaarboek van de Oudheidkundige Kring van het Land van Dendermonde.

Willy Van Damme

Pieter Bruegel en Baasrode – Introductie:

Al een lange tijd heeft men in Baasrode weet van het bestaan van een tekening van de Scheldegemeente gemaakt door Pieter Bruegel de Oude[1], ook gekend als de Boerenbruegel omwille van de vele landelijke taferelen die hij afbeeldde en hem ook kenmerken.

Na zijn verblijf in Italië keerde hij vermoedelijk in 1554 terug naar ons land en vestigde zich in Antwerpen waar hij in dienst trad van graveur en uitgever Hieronymus Cock en zijn ‘Aux Quatre Vents’, (De Vier Windstreken) diens uitgeverij van gravures en tekeningen. Deze uitgeverij speelde een belangrijke rol in het verspreiden in de Nederlanden van de Italiaanse schilderkunst uit de periode van de renaissance.

In die periode tot ongeveer 1562 was hij dan ook vooral actief als maker van tekeningen. Pas na zijn verhuis naar Brussel en zijn huwelijk met Mayken Coecke in 1563 zou hij zich ontplooien tot een der ’s werelds grootste schilders.

Diens grote werken dateren dan ook allen van die periode 1562 tot zijn dood in 1569. Zijn tekening van Baasrode dient men dan ook te rekenen tot een werk uit de beginperiode van de man, waarschijnlijk dus gemaakt in afspraak met Aux Quatre Vents, de uitgeverij van kunstschilder en graveur Hieronymus Cock.

In die periode van de zestiende eeuw was de economische relatie tussen Baasrode en Antwerpen zeer intens. Antwerpen was uitgegroeid tot één van Europa’s grootste havens en ook een centrum voor handel en het nieuwe denken dat mede dankzij de boekdrukkunst het levenslicht zag.

Daarbij speelde Baasrode de rol van achterhaven vanwaar men Antwerpse handelswaar met karren naar delen van Brabant, de streek van Aalst en Dendermonde en zelfs tot in Frans-Vlaanderen voerde. Dat Pieter Bruegel Baasrode bezocht en tekende is bijna logisch te noemen.

Dagelijks immers vaarden passagiersschepen tussen beide plaatsen heen en weer; een voorrecht dat slechts enkele andere steden gegeven was. Zelfs de Dendermondenaren waren (met enige tegenzin)[2] verplicht om zich naar Baasrode te begeven vooraleer zich te laten inschepen richting Antwerpen.

Dankzij dit rechtstreekse passagiersveer was het dus vrij simpel voor een Antwerpenaar om een bezoek aan Baasrode te brengen. Zeker vóór de voltooiing van de Brusselse Vaart (1561) was Baasrode van groot belang.

Als achterhaven van Antwerpen had ze in onze streken vooral concurrentie te duchten van de machtige steden Dendermonde, Mechelen en Brussel. Kijken we maar naar de oudste havenalmanak van de Nederlanden (1556), die ons gegevens biedt over dertien belangrijke havens gelegen in onze contreien.

Tussen absolute kleppers als Antwerpen, Amsterdam, Mechelen, Rotterdam, Gouda, Haarlem, Enkhuizen en Dordrecht vinden we er het nietige Baasrode opmerkelijk genoeg weer. In een gelijkaardige almanak uit 1558 vinden we eveneens Baasrode terug tussen negen havens uit de Nederlanden.[3]

Deze studie van historicus Bart De Bondt brengt meer duidelijkheid over die tekening van Bruegel en het Baasrode van toen. Het toont ook hoe dit werk verzeilde in een schilderij die vermoedelijk het werk is van Jan Brueghel de Oude, jongste zoon van Pieter Bruegel. Een schilderij die de intense economische relatie van Antwerpen met Baasrode op Bruegheliaanse wijze belichaamt.

Willy Van Damme

Pieter Bruegel de Oude en Baasrode – Een studie

clip_image002

Pieter Bruegel de Oude, ‘Basrode’. Foto door H. Schneider. (Copyright Staatliche Museen zu Berlin, Kupferstichkabinett, nr. KdZ 5763, Berlijn, Duitsland)

Baasrode heeft het ontzettende geluk zich te kunnen beroepen op een waarheidsgetrouwe tekening van Pieter Bruegel de Oude. Op basis van de stijlkenmerken kan de pentekening vermoedelijk worden gedateerd rond 1555-1556; enkele jaren vóór de verwoestende dorpsbrand van 1558, die met name de scheepswerven, houtzagerijen en handelspanden aan de Schelde in de as legde. Toch kwam de tekening te laat om ons Baasrode op haar hoogtepunt te tonen.

Dendermonde had een aanzienlijk deel van de goederenhandel in 1540 weten te kortwieken,[4] terwijl ook in 1545 een grote dorpsbrand zware schade had aangericht. Hoe dan ook wijst de tekening zonder meer op een welstellend, handeldrijvend dorp.

Aan deze welstand zou pas een einde komen in 1578-1579, wanneer de Tachtigjarige Oorlog het alledaagse leven op gruwelijke wijze wist lam te leggen, de handel als een pudding in elkaar zakte en het platteland grotendeels ontvolkt werd.

De genadeklap werd gegeven bij het krieken van de dag op 15 augustus 1579, wanneer de versterkte dorpskom door een grote Spaansgezinde troepenmacht werd veroverd, in een mislukte maar bijzonder bloedige poging om rebellenleider Willem van Oranje te pakken te krijgen. Honderden soldaten en een onbekend aantal burgers lieten het leven. Wanneer Willem onvindbaar bleek, werd de gehele dorpskom in de as gelegd.

Misschien dachten de soldaten dat de prins van Oranje zich nog ergens in een huis verschool; geen onlogische gedachte aangezien de Spaansgezinde troepen zelfs na hun overwinning nog onder kanonvuur werden genomen door oorlogsschepen die mogelijk deel uitmaakten van de maritieme escorte van de prins was. Hoe dan ook, met den brant van Baserode was het over and out voor alle bouwwerken die we op de pentekening van Bruegel kunnen terugvinden.

Dankzij de tekening krijgen we een blik op de hoge behuizing aan de steenweg vanaf het Hof van Peene tot en met de kerk, alsmede de eerste handelspanden aan de Schelde. De zuidelijkere aanlegkades, de houtzagerijen en scheepswerven, de grote inham van de Vliet en de steenweg met zijn talrijke herbergen en handelspanden zijn minder duidelijk of niet weergegeven.

Verder tellen we maar liefst dertien vaartuigen, waarvan er acht zijn uitgerust met een zeil, alsmede een twintigtal personen op diverse plaatsen. Het dorpscentrum lijkt trouwens net iets te hoog afgebeeld, maar vergeten we niet dat het waterpeil toen een meter lager lag als vandaag, terwijl het tijverschil slechts twee meter betrof tegenover ruim vier meter vandaag.[5]

Een kopie van de originele tekening van Berlijn kan in Londen worden gevonden. Op 25 oktober 1865 werd nog een ‘mooie tekening’ van een zicht op Bastrode door Bruegel openbaar verkocht te Gent, maar het is onduidelijk of deze tekening één van de huidige bekende exemplaren betreft.[6]

clip_image004

Jan Brueghel de Oude, ‘Bassere in Flandre’. (Copyright British Museum, Londen, inventarisnr. RN 1946,0713.148, Verenigd Koninkrijk)

Eerst en vooral hebben we hier een mooie weergave van de gotische kruiskerk met dubbele kruisbeuk en een aanzienlijk hoger koor. Zware steunberen stutten het gebouw. De toren bezit vier kleine hoektorentjes en is bekroond met een zeer lange en slanke gotische naald (hoogte inclusief kruis ruim 45 meter), met bovenaan verschillende ingewerkte dakkapelletjes.

Minder duidelijk is de fraaie afwerking van deze toch vrij nieuwe kerk, welke luxueus was opgevat met een reeks versierde glasramen (o.a. van de schippers), heiligenbeelden, slanke pilaren in witte hardsteen, een horloge, enzovoort.

Geen wonder dat de kerk een tiental jaar later, op 19 februari 1567, een doorn in het oog bleek te zijn van een passerende geuzenvloot, die een raid op het kerkgebouw uitvoerden en het interieur van de gebedsplaats kort en klein sloegen.[7] Een beeldenstorm dus.

Rondom de kerk bevindt zich het kerkhof. Aan de straatzijde is dit niet breed, maar ze strekt zich anderzijds wel uit over een groot gedeelte van het kerkhoofd.[8] De begraafplaats wordt omringd door een dikke muur, voorzien van steunberen.

BPK 45.594

Pieter Bruegel de Oude, ‘Basrode’, detail. (Copyright Staatliche Museen zu Berlin, Kupferstichkabinett, nr. KdZ 5763, Berlijn, Duitsland)

Toegang tot het kerkhof kon men krijgen via openingen aan het koor en aan de ingang. Naast het kerkhof ligt nog een brede strook grond die als weg werd gebruikt. Op de tekening zien we vijf personen op deze weg, terwijl er ook enkele kleine roeibootjes liggen.

Men noemde deze baan in de volksmond ’s Heerenweg, maar het is onduidelijk of deze naamgeving nu verband houdt met de heer van Baasrode of met het kerkhof. De oeverkant werd met aarde en hout verstevigd om zowel de kerk tegen te Schelde te beschermen als te dienen tot kade en transportweg.

Door middel van slagbomen konden tollen worden geheven op de talrijke karren die het kerkhoofd aandeden om goederen te laden en te lossen. Vanaf het midden van de zestiende eeuw moesten periodieke, peperdure herstellingswerken worden uitgevoerd om te vermijden dat ’s Heerenweg – en vervolgens het kerkhof – door de rivier zou worden verzwolgen.

Dat klinkt heel dramatisch, maar we mogen de schurende kracht van de Schelde niet onderschatten. De enorme indijkingswerken die zich eerder op de eeuw voornamelijk in Moerzeke-Kastel hadden voltrokken, wisten de Schelde stroomafwaarts van Baasrode zodanig te vernauwen, dat het wassende water van de Schelde vrij spel kreeg op de oevergebieden tussen grosso modo Baasrode-centrum en Sint-Amands.

De gronden te Sint-Amands werden grotendeels gered dankzij kostelijke indijkingswerken vanaf 1562, maar in het Brielgebied gingen op dramatische wijze vrij plots tientallen hectaren verloren, terwijl dus ook het Baasroodse kerkhoofd zwaar te lijden had.

In een poging de zware onderhoudsuitgaven te recupereren, verleende koning Filips II in 1559 voor de eerste keer de toelating om voor rekening van de kerkfabriek gedurende negen jaar een scheepstol te heffen aan het kerkhoofd.

In tijden van economische voorspoed bracht dit een flinke duit op, maar wegens de relatief korte gunningstermijnen, de langdurige en kostelijke procedures alsmede allerlei beroepsmogelijkheden beschikte Baasrode de komende eeuwen slechts gedurende de helft van de tijd over een dergelijk tolrecht.

Daar komt dan nog bij dat de tolverpachting weinig opbracht in tijden van oorlog en tegenspoed, terwijl het kerkhoofd sowieso gedurig zware investeringen vereiste. In de vroegere geschiedschrijving werden de kerkkaaien met hun tolrechten beschouwd als een bron van welvaart voor de kerk.

Maar wie de cijfers nagaat kan enkel concluderen dat de kerkfabriek over de jaren heen financieel zijn broek scheurde aan de gevolgen van de ongelukkige inplanting van de kerk. Wanneer later op de zestiende eeuw door alle oorlogsperikelen geen tol werd geheven en de nodige middelen ontbraken om het kerkhoofd te onderhouden, werd de grond op vijftien jaar tijd zodanig weggespoeld dat de hele straat rond het kerkhof inclusief een groot deel van de kerkhofmuur reeds in de Schelde was gevallen.

Nog gevaarlijker was dat toen de ruïnes van de kerk ondermijnd geraakten, de steunberen scheuren vertoonden en de hele constructie begon over te hellen naar de Schelde.[9]

clip_image007

Een model van de Sint-Ursmaruskerk van Baasrode rond 1555

Verder zien we op de pentekening de brede monding van het kleine riviertje de Vliet, welke een lange boogvormige kil vormde aan de noordzijde van het dorp en zo een veilige aanleg- en ankerplaats bood aan de schepen.

Het hoeft niet te verwonderen dat de veer naar Moerzeke hier gevestigd was, pal aan het uiteinde van de weg tussen de ingang van de kerk en het Hof van Peene gelegen. Aan de zuidoostkant van het kerkhoofd waren de belangrijkste aanlegplaatsen van het dorp gevestigd. Het betroffen met hout verstevigde kaaien achter de kerk en de hierop volgende herbergen.

Op de tekening zien we dat er een vijftal beurtschepen zijn aangemeerd; drie ervan zijn goed zichtbaar en een beetje verder liggen er nog enkele aan een andere kade. De grote, hoge stenen gebouwen die zich aan de kaaien bevinden, staan volledig in het teken van de handel. Het zijn typevoorbeelden van stapelhuizen-herbergen en hun aanwezigheid duidt zonder meer op handel en welstand.

Op de tekening zijn er zeker twee zichtbaar, namelijk den Ancker en den Witten Leeuw. Deze laatste herberg bezat een groot afzonderlijk stapelhuis dat zich net naast de herberggebouwen bevond, bereikbaar via een steegje dat breed genoeg was om met wagens en karren te passeren. Het is niet al te duidelijk op de pentekening, maar schepen konden ook achter deze laatste

herberg aanmeren en zeker vanaf de volgende eeuw bevond er zich zowel een brede kil naast het stapelhuis alsmede een licht uitspringende houten (later stenen) kade achter de herberggebouwen.

Eveneens niet zichtbaar maar nochtans aanwezig in de haven is minstens één hijskraan, die ongetwijfeld diende om zware stukgoederen te lossen of te laden. Bijgevolg werden de havenarbeiders van Baasrode toen craenders genoemd.

Handelshuizen als deze op de pentekening laten ons een glimp opvangen van de roemrijke zestiende-eeuwse havenbedrijvigheid, wanneer Baasrode van groote commerschap ende negotiatie [was], versterckt met veele schoone herberghen ende winckels, [met] een menichte van inwoonders van alle plaetsen […].[10]

Er is op deze tekeningen trouwens nog geen sprake van een kleine kil aan het einde van het kerkhoofd, tussen de kerk de handelspanden. Deze werd pas naar de eeuwwisseling toe gegraven, wanneer het veer verlegd werd en hier zijn aanlegplaats zou krijgen. Rechts onderaan dit fragment zien we tenslotte nog twee zij aan zij gelegen (vissers)bootjes en een roeibootje.

clip_image009

Pieter Bruegel de Oude, ‘Basrode’, detail. (Copyright Staatliche Museen zu Berlin, Kupferstichkabinett, nr. KdZ 5763, Berlijn, Duitsland)

In het midden van dit fragment zien we het kasteelhof van de heren Baasrode; het Hof van Peene. Dit indrukwekkende gebouw werd in de vijftiende eeuw door de Halewijns uitgebouwd en maakte vervolgens verschillende bouwfases door. Ten tijde van de pentekening bestond ze grosso modo uit twee of drie hoge, haaks op elkaar staande vleugels, bekroond met zowel een kleine als een grote toren.

Beide torens hadden een spitse bekroning, waarbij er in de grote toren zelfs enkele dakkapelletjes ingewerkt waren. Deze laatste toren moet indrukwekkend zijn geweest, zeker als men weet dat de top van de toren met een hoogte van ongeveer 30 meter bijna even hoog kwam als die van de huidige Baasroodse kerk met haar renaissancekop uit 1677.

Wanneer de verdedigingslinie van het havendorp tijdens de Slag om Baasrode (1579) omtrent het Hof door de Spaansgezinde troepen onder de voet werd gelopen, waren deze laatste troepen er als de kippen bij om het grote bouwwerk te bezetten en de stellingen van de overige verdedigers op een verpletterend musketvuur te trakteren vanuit de talrijke ramen van het gebouw.

In een mum van tijd viel toen de gehele flank van het dorp in Spaanse handen. Na deze bloederige slag werd ook het Hof van Peene in de as gelegd. De kleine toren, vooraan aan de straat gelegen, bleef relatief goed bewaard en werd recent herontdekt en gerestaureerd, de grote toren bleef evenwel geruime tijd in ruïne staan om vervolgens geheel verloren te gaan.

Jammer dat de vele bomen op deze tekening het zicht belemmeren, anders hadden we ook een zicht op de tuin en eventuele behuizing achter het Hof van Peene, evenals een deel van de loop van het riviertje de Vliet en de aanmeerplaats van het veer op Kastel.

Tussen het Hof van Peene en de kerk stonden trouwens beukenbomen, maar ook deze zijn niet te ontwaren op de pentekening. We merken trouwens ook drie hoge huizen op, twee links en één rechts van het kasteelhof.

Twee ervan zijn duidelijk in steen opgebouwd, van de laatste is het bouwmateriaal onduidelijk. Deze gebouwen zijn allen herbergen. Het gaat van links naar rechts vermoedelijk om de Swaene, ’t Gulden Hooft en den Inghel (of ’t Schaeck aan de overkant van de straat).

clip_image011

Pieter Bruegel de Oude, ‘Basrode’, detail. (Copyright Staatliche Museen zu Berlin, Kupferstichkabinett, nr. KdZ 5763, Berlijn, Duitsland)

Het volgende fragment toont ons vooral de Schelde en de Kastelse oever. Er was duidelijk een kunstmatig ‘hoofd’ aangelegd, die niet diende als aanlegplaats maar wel om de stroming te breken en zo de rest van de ingedijkte oeverlanden te beschermen.

Te Baasrode vervulde het ganse kerkhoofd deze functie door haar natuurlijke ligging en had men zoals reeds gezegd geen andere keuze dan noodgedwongen (de kerk stond erop) periodieke herstellingswerken uit te voeren.

Over de volledige Kastelse oever heen werden er door de geschiedenis heen verschillende reeksen van deze riviervernauwende hoofden aangelegd om de indijkingen te beschermen en de bolle oevergebieden naar het zuiden toe door middel van verzanding kunstmatig uit te breiden, tot grote ergernis van de bewoners aan de overkant van het water, die hun landerijen aan de holle oevers stelselmatig onder de golven zagen verdwijnen.

De volledige oeverbewoning van de Nieuwen Briel was tegen de eeuwwisseling door het water verzwolgen, terwijl bijvoorbeeld ook de Buggenhoutse scheepswerf (vermoedelijk op de grens van de Ouden en Nieuwen Briel) toen hoogstwaarschijnlijk al onder de golven was verdwenen.

De gedurige uitbreiding van Kastel en de hieraan gekoppelde afspoeling van het Brielgebied nam over de eeuwen heen zo’n proporties aan, dat de archeoloog die de sporen van de historische haven van den Ouden Briel wil terugvinden ondertussen zowat op Kastels grondgebied mag beginnen graven.

Verder wijzen de vele boten en bootjes op de pentekening erop dat de Schelde toen druk bevaren werd, al kan het natuurlijk altijd zijn dat ze aan de fantasie van Bruegel ontsproten. De aanlegplaats van de veerboot te Kastel is jammer genoeg niet zichtbaar op deze foto; die bevond zich net achter de toch wel opvallende vernauwing van de Schelde.

Geen wonder dat het kerkhoofd van Baasrode doorheen de eeuwen vaak werd uitverkoren als eerste locatie stroomopwaarts van Antwerpen om een militaire brug te bouwen, de rivier toe te palen of om er de vernauwde rivier te controleren met behulp van grof geschut.

clip_image013

Jan Brueghel de Oude, ‘Bassere in Flandre’, detail. (Copyright British Museum, inventarisnr. RN 1946,0713.148, Londen, Verenigd Koninkrijk)

Voor dit fragment is de kopie van betere kwaliteit. Het gaat om een typisch boerenhuis naar toenmalige normen. Links ervan staat een persoon afgebeeld. Opmerkelijk is dat er schijnbaar een oeverweg aan de dijk liep, die vanuit de rechterkant met een boog naar het huisje liep.

Strategisch kon men de ligging van de woonst echter niet noemen; vlak naast de zeer lage oever en juist vóór het begin van de dijk aan de Broekkant. In het verleden mocht dat misschien wel doenbaar zijn, maar de Schelde begon juist in deze periode een waar probleem te vormen voor de oeverbewoners. H

et is dus nog maar de vraag hoeveel jaren dit huis bewoond bleef na deze vastlegging op papier. In 1559 of 1568 vond immers net op deze plaats één van de zwaarste dijkbreuken uit de Baasroodse geschiedenis plaats, met als gevolg dat men de hele dijk diende te verleggen en het gedaan was met de oeverbewoning op lage grond.

clip_image015

Een vereenvoudigde weergave van het noordelijke gedeelte van Baasrode-centrum in de zestiende eeuw. In het rood zijn de gebouwen aangeduid die vermoedelijk zichtbaar zijn op de pentekening van Pieter Bruegel de Oude.

In het kader van een boek over de Baasroodse geschiedenis hebben we het geluk gehad een schilderij terug te vinden, gebaseerd op deze pentekening. Het kan vreemd klinken dat niemand tot dusver de link met Baasrode had gemaakt, maar dat komt omdat de gehele rechterzijde van het canvas toegewijd is aan Antwerpen.

Ondanks dat de schilder via lichtwerking aangeeft dat Baasrode zich veel verder bevond, vloeien beide onderwerpen vlot in elkaar over. Buiten Baasrode-centrum zien we nog de Kastelse oever, de Schelde en een deel van het zijriviertje de Vliet, waarna de oever overloopt in een kade en het Antwerpse gedeelte van het schilderij een aanvang neemt.

We hebben een zicht op een kleine vismarkt ter hoogte van de Kronenburgtoren en in de verte zien we de kerk van de Sint-Michielsabdij en de O.L.V.-kathedraal opdoemen. Ook de bootjes van de pentekening zijn overgenomen in het schilderij.

De twee bootjes die zijn aangemeerd aan de Scheldeoever ten noorden van Baasrode bevinden zich hier evenwel aan de kade te Antwerpen, terwijl het klein bootje aan de voorzijde van de pentekening nu aan het palaveren is met een schipper. Links is dan weer een grote kraak (schip) afgebeeld.

clip_image017

Zicht op het havenbedrijf met vismarkt te Antwerpen. Vissers brengen vis, oesters en mosselen naar de vismarkt. Op de voorgrond links wordt een korf mosselen uit een schip gelost en in een boot gestort. Op de voorgrond rechts onderhandelen kopers over de prijs van de aangevoerde vis. (Havenbedrijf en markt te Antwerpen, anonieme meester, rond 1600. Olieverf op paneel. Copyright museum Fritz Mayer Van Den Bergh museum te Antwerpen, inv. nr. MMB.006)

clip_image019

Detail van het schilderij met zicht op de belangrijkste aanlegkaaien van het kerkhoofd en de kerk. Achter de drie schepen zien we nog een vierde aan een verder gelegen kaai, terwijl links daarvan de mast van een vijfde schip zichtbaar is. Op het schilderij zijn ook een aantal personen weergeven, waaronder schijnbaar ook een ruiter. (Havenbedrijf en markt te Antwerpen, anonieme meester, rond 1600. Copyright museum Fritz Mayer Van Den Bergh museum te Antwerpen, inv. nr. MMB.006)

Het lijkt erop dat het schilderij verband houdt met de vishandel tussen Antwerpen en Baasrode. De gemeente stond voor 1561 immers grotendeels in voor de bevoorrading van vis en schelpdieren voor een groot deel van de Denderstreek, Brussel en geheel West-Brabant, dewelke grotendeels vanuit Antwerpen werden ingevoerd.[11] De vraag is nu: wie heeft dit schilderij vervaardigd, waarom en wanneer?

Helaas kunnen we hier geen sluitend antwoord op geven. Qua stijl geeft het werk geen enkele indicatie een Pieter Bruegel de Oude te zijn, maar daarentegen valt het wel perfect te rijmen met de stijl van Jan Brueghel de Oude en anderen vanaf 1590. Maar toen waren de afgebeelde Baasroodse bouwwerken echter stuk voor stuk vernietigd en vervangen door andere, terwijl ook de vishandel sterk aan belang had ingeboet.

Hoe valt dat nu te rijmen? De reden dient vermoedelijk gezocht te worden in het feit dat er vanaf het einde van de zestiende eeuw een grote industrie bestond in het produceren van schilderijen met anachronistische elementen.

Het toenmalige publiek in de Zuidelijke Nederlanden had een grote interesse in afbeeldingen die meerdere lagen hebben, visuele puzzels, in het herkennen en bespreken van beeldelementen, enzovoort. Al blijft de rode draad Baasrode-Antwerpen-vishandel iets te toevallig, toch kunnen er geen zekerheden ontleend worden aan het schilderij.

Een origineel of een kopie naar een origineel van Pieter Bruegel de Oude lijkt immers uitgesloten, terwijl Jan Brueghel de Oude nu net iemand was die zeer bedrijvig was in het ontlenen van beeldelementen uit het werk van zijn vader.

Jan was daarenboven hoogstwaarschijnlijk in het bezit van de originele pentekening, want ook de kopie van Londen is aan hem toegeschreven. Om al deze redenen is het aannemelijk dat ook dit schilderij van zijn hand is.

Wat de ontstaansgeschiedenis van dit kunstwerk ook is, het belichaamt op duidelijke wijze de onderlinge verbondenheid van Baasrode met Antwerpen en vormt opnieuw een interessante toevoeging aan de boeiende geschiedenis van deze Scheldegemeente.

Bart De Bondt

Met medewerking van Prof. Dr. Manfred Sellink

clip_image021

De huidige Baasroodse kerk geprojecteerd op de pentekening van Pieter Bruegel de Oude.


[1] Pieter Breugel de Oude (geboren 1525-30, gestorven 1569) had naast een dochter twee zonen, Pieter Brueghel de Jonge (1564-1638) en Jan Brueghel de Oude (1568-1625). Om onbekende reden schreven beide zonen hun naam als Brueghel en niet als Bruegel.

[2] De overzet naar Antwerpen mocht “alleenlyck maer geschieden met het convoyschip”, en dat passagiersveer had sinds “smenschen gedenckenisse altijt tot Baesrode gelegen”. Zo ontstond in 1626  nog een juridisch geschil tussen Antwerpen en Dendermonde wanneer Dendermondse goederenschepen sinds enige tijd passagiers meenamen “die hun niet en willen transporteeren naer de prochie van Baeserode”.

Uiteindelijk werd een compromis gesloten door toch toestemming te verlenen aan zwangere vrouwen, kreupelen en zieken. In ruil moest men wel het veerloon betalen aan de konvooischippers. In 1636 werd het geschil definitief opgelost door het instellen van een passagiersveer van Dendermonde op Baasrode.  (Bron: Stadsarchief Antwerpen, Archief Schippersambacht, GA.4313)

[3] COEN, I., De eeuwige Schelde? Ontstaan en ontwikkeling van de Schelde, Waterbouwkundig laboratorium, 2008, pp. 62-65.

[4] De handel op de Dendermondse weekmarkt was omstreeks 1540 al jarenlang sterk ingekrompen omdat de Dendermondse poorters en handelaars in grote getale buiten de stad gingen wonen.

De meesten trokken met name naar Baasrode, waar zich ondertussen de hoofdelementen van de handel richting Antwerpen en Mechelen bevonden, waaronder de algemene stapel en de handel in buitenlandse goederen.

met name het uitsluitend recht van opslag, lading en lossing voor een groot aantal koopmanschappen aan de stad werd toegewezen. De zeer strenge privileges werden later gemilderd door akkoorden met Aalst en Antwerpen.

[5] COEN, I., De eeuwige Schelde? Ontstaan en ontwikkeling van de Schelde, Waterbouwkundig laboratorium, 2008, p. 71.

[6] REGNAUT, E., Catalogue d’une très riche collection d’autographes, d’estampes, de dessins, dl. 5, Gent, Van Doosselaere, 1865, p. 20.

[7] VAN VAERNEWYCK, M., VANDERHAEGEN, F.(ed.), ‘Van die beroerlicke tijden in die Nederlanden en voornamelick in Ghendt 1566-1568’, deel 2, Gent, 1872-1881, p. 129.

[8] Een ‘hoofd’ is een uitsprong in het water, waar doorgaans met schepen aangelegd kan worden of dewelke kunstmatig wordt aangelegd om de kracht van het water te breken. Het Baasroodse kerkhoofd vormde een grote, natuurlijke halfronde vernauwing van de Schelde waar zich de voornaamste kades bevonden. Ze werd vaak omschreven als het ‘hoofd van Baasrode’.

[9] Stadsarchief Dendermonde, Oud kerkarchief parochie Baasrode, nr. 15, rekening van 1594.

[10] Latere getuigenissen van inwoners van Sint-Gillis, Denderbelle en Zwijveke, Grembergen, Sint-Amands, Mariekerke, Buggenhout en Antwerpen. (Stadsarchief Dendermonde, Archief schepenbank Baasrode-Vlassenbroek en van de heerlijke griffie van Sint-Ursmarus-Baasrode, nr. 5, 16 en 221. documenten van maart-april 1663 en mei 1670)

[11] Binnen het Brussels vismijnreglement van 1450 hadden Baasroodse vishandelaars zelfs speciale rechten. Bij de vernieuwing van het reglement in 1517 was daar geen sprake meer van, maar wordt wel duidelijk dat de zout- en zoetwatervis vanuit Antwerpen en Steenbergen (Nederland) per schip naar Baasrode (Schelde) of Mechelen (Dijle/Rupel) werd vervoert, om vanaf daar over de weg met wagens, paarden en mitter hant naar de vismijn te getransporteerd te worden. (Bron: LAURENT, Ch., LAMEERE, L., SIMONT, H., Recueil des ordonnances des Pays-Bas. Deuxième sèrie, 1506-1700, 1893, Brussel, pp. 537-8.)

Naschrift:

Er is nog een link tussen Pieter Bruegel de Oude en het Dendermondse. Zo huwt Anna Brueghel (1620 – 1656) in 1636 met David Teniers II (1610-1690), zoon van David Teniers I, alias de Oude. Van deze hangt er in de Onze-Lieve- Vrouwekerk te Dendermonde een van 1617 daterende triptiek gewijd aan de patroonheiligen van Dendermonde Hilduardis en Christiana. Het schilderij heet De Verheerlijking van  Christus. Het middenpaneel verdween echter in 1914 bij de vernieling door het Duitse leger van de stad.

Anne Brueghel was de dochter van Jan Brueghel de Oude, alias de Fluwelen. De mogelijke schilder van het hier besproken schilderij De Vismarkt. Ze was dus een kleindochter van Pieter Bruegel de Oude en Maeyken Coecke, zelf de dochter van de befaamde Aalsterse kunstschilder Pieter Coecke van Aelst.

De zoon van Anne Brueghel en David Teniers II was de in 1638 geboren David Teniers III (1638-1685). Deze huwde op 4 april 1671 met de Grembergse Anna Maria Bonnarens (1652-1727), dochter van Joos Bonnarens, toen hoofdschepen van het Land van Dendermonde. Uiteraard een man met aanzien, macht en welvaart. Ze hadden vijf kinderen. Ze huwden trouwens in de Onze-Lieve- Vrouwekerk te Dendermonde. Ze konden er dus het werk van grootvader David Teniers I bewonderen.

Het verhaal toont nogmaals de nauwe relaties tussen de toenmalige topkunstschilders. Zo was Pieter Breugel de Oude gehuwd met een dochter van kunstschilder en eerste leermeester Pieter Coecke van Aelst. De kleindochter van Pieter Brueghel huwde dan weeral met een zoon van David Teniers I.

Ook hadden al die kunstschilders de best mogelijke relaties met de rijke kooplui, de kerkelijke autoriteiten en vooral de adel uit die periode. Het waren immers hun opdrachtgevers. Ze leefden in de best mogelijke symbiose, en wars van de politiek.

Als men David Teniers III trouwens doopt gebeurt dat met grootvader David Teniers I en Helena Fourment, de tweede echtgenote van Pieter Paulus Rubbens. Ook was de fameuze Antoon Van Dyck de boezemvriend van Jan Brueghel de Oude, grootvader van David Teniers III. Een Anthony Van Dyck die de meest fameuze leerling was van Pieter Paulus Rubbens.

En van Anthony Van Dyck hangen er twee schilderijen in de Dendermondse Onze-Lieve-Vrouwekerk, de Calvarie en de Aanbidding der Herders, ook gekend als de Kerststal. Twee der topwerken uit zijn tweede Antwerpse periode. Maar daarover later meer.

Willy Van  Damme

Met dank aan Michel Van Driessche.

Bronnen:

  • “Het ‘kasteel van Bonnarens’ op een familieportret van David Teniers III”, Aimé Stroobants, Gedenkschriften 2004, Oudheidkundige Kring Land van Dendermonde, pagina’s 313-317.
  • “Antoon van Dyck, 1599-1999: het portret als passie”, Katlijne Van der Stichelen, tijdschrift Vlaanderen, Jaargang 48, nummer 3, mei-juni 1999.
  • De stamboom van Pieter Coecke van Aelst. http://www.coucke.net/aalstnl/ksfam.htm.
  • “De Dendermondse patroonheiligen Hilduardus en Christiana en hun verering in de Onze-Lieve-Vrouwekerk te Dendermonde”, Aimé Stroobants en Leo Pée, 2004, Vrienden van de Onze-Lieve Vrouwekerk Dendermonde, het Stadsbestuur Dendermonde en de Stedelijke Musea.

 

 

Pater Daniel Maes over het leven in zijn geadopteerd land en de oorlog ertegen

Voorwoord:

Elk week stuurt pater norbertijn Daniel Maes via het internet een brief rond waarin hij een aantal zaken zoals het leven in zijn buurt in Syrië en zijn visie op het christelijk geloof te kennen geeft. Het typeert perfect het karakter van deze kranige zeventiger die met de passie hem heilig en ondanks alle problemen zijn werk verder zet.

Dood gezwegen in onze media geeft hij vanuit zijn levensomgeving, het 6de eeuwse klooster van Sint-Jacob De Verminkte aan de rand van het stadje Qara vlakbij Libanon, zijn visie en zijn ervaringen. Het is eens een ander verhaal dan wat we klassiek in onze media krijgen en wat trouwens ook hier verschijnt. Het klooster heeft een facebookpagina.

mar yacub schade

De schade door de oorlog aan het klooster viel erg mee. Wat kapotte ramen en een deur was het voornaamste.

Op het internet kun je ook het verhaal vinden over de wederopbouw van dit klooster nu ongeveer een tien jaar geleden. Het resultaat van de werkkracht van die andere zeer merkwaardige van origine Palestijnse vrouw zuster Agnes Mariam. Een persoon wiens verhaal op zich al een boek waardig is. Het klooster ligt uitermate prachtig aan de voet van het Qalamoengebergte.

Militair is de situatie voor de bevolking tamelijk goed. Die extremisten zitten nu vooral in grotten aan de Syrische grens in Libanon waar ze een twintig militairen en politiemannen gijzelen en er al drie van vermoorden. Het zijn dan ook vrijheidsstrijders, gematigden zoals dat heet.

Ze pogen kost wat kost uit hun omsingeling te breken en te ontsnappen via Libanon of via Syrië. Maar dat lijkt niet te lukken. Het Libanese leger heeft rond hen een cordon geplaatst en zorgt ervoor dat er geen bevoorrading meer doorkomt. En met de in aantocht zijnde winter in de hier tot 2000 meter en meer reikende bergen is dat niet lang houdbaar.

Er zijn hoogstens nog enkele schermutselingen in de Syrische en Libanese bergdorpjes aan de grens maar veel stelt dat niet voor. Het loopt voor die jihadisten steevast faliekant af. Hun grote hoop is dat de politieke druk in Libanon voldoende groot is om hen in ruil voor die gijzelaars te laten ontsnappen. Qatar, hun vriend, poogt hier nu te bemiddelen. Wat nog blijft zijn geïsoleerde terreuraanslagen.

Willy Van Damme

Klooster Dar Meir Yakub - Qara - Ruine

Zo zag het klooster er nog in de jaren negentig uit. Het werd met heel bescheiden middelen heropgebouwd onder impuls van zuster Agnes Mariam.

Vrijdag 3 oktober 2014

Een sfeerbeeld

Vrijdag is er heel de dag elektriciteit. Of dit zo speciaal is? Ja, want al lange tijd hebben we slechts voor de helft van de dag stroom, altijd op verschillende momenten. Nu dus niet. Knopje indrukken en stroom, dag en nacht. Heerlijk. Vooral voor de keuken.

Klooster Dar Meir Yakub - Qara

Het klooster in de winter met op de achtergrond het Qalamoengebergte welke tot een 2700 meter reikt en de grens vormt met Libanon.

We vernemen inmiddels echter dat er een zware aanslag op een gasvoorziening gepleegd is en er vermoedelijk tijdens de komende tijd geen gas zal zijn. En dan weten dat wij hier op een immense gasbel zitten, die wacht om ontgonnen te worden. Dus, we gaan dorre takken van het terrein verzamelen en hout zagen om ons in de winter te behelpen.

Zaterdag nog een verrassing. We krijgen een olympische atlete op bezoek (gouden medaille van een zevenkamp, Atlanta 1996): Ghrada Cha’ah. Ik weet niet wat voor sport het is maar aan haar rijzige gestalte te zien zal het wel met lopen te maken hebben.

Ze komt uit het christelijke Mharde, maar heeft het grootste deel van haar leven in Duitsland geleefd en spreekt ook nog goed Duits. Ze is hier met een hele groep. Een moslim legt nog eens met overtuiging uit dat christenen en moslims in Syrië één zijn. En maar fotootjes nemen.

Om mijn medebroeder niet alleen te laten gaan naar de tandarts ga ik dinsdagnamiddag mee. Het zijn altijd vrijwilligers die ons brengen en komen halen. Deze keer rijden we niet direct terug naar huis.

Aan tafel

Het klooster moest de voorbije jaren nogal wat vluchtelingen opvangen.

Een van de vrijwilligers brengt ons naar het centrum van de Rode Halve Maan. Het is een mooi groot gebouw waar de hulpgoederen worden verdeeld. Meteen herkennen we overal vrijwilligers die al zo dikwijls bij ons waren.

Samen met mijn medebroeder wordt ik er ontvangen alsof het een officieel bezoek gold. Overal lachende gezichten. Het meisje dat pas als verpleegster afgestudeerd is en met een vluchtelingengezin bij ons woont, blijkt hier ook te helpen.

Ze willen ons natuurlijk Arabische zoetigheden aanbieden. Een tas koffie is echter niet mogelijk. Er is drie dagen geen stroom omdat er in de buurt toch weer een leiding opgeblazen werd. De hartelijkheid is er niet minder om.

Ook als we terugrijden zien we overal bekenden die lachen en wuiven. Hierbij nog een vraag aan het westen, dat rebellen blijft opleiden en sturen om aanslagen te plegen: moet dit land echt kapot om de grote belangen van de “nieuwe wereldorde” te dienen?

Pater Daniel Maes

Een als steeds passionele pater Daniel Maes komende uit het klooster van Postel in Mol en nu al bijna tien jaar woonachtig in Qara in Syrië. 

De volgende dag moeten we nog eens terug naar de tandarts en de terugtocht is weer gecombineerd met uitgebreide bezoeken. Eerst gaan we naar het orthodoxe kerkje. Een oude vriendelijke man komt met de sleutels en leidt ons rond.

Het kerkje stamt uit de vierde eeuw met muurschilderingen van de 11e eeuw en het huidige gebouw is van na 1800. Beroemd zijn de vier muurschilderingen links: Johannes de Doper, de hl. Sergius, Maria die het Kind Jezus voedt en de hl. Theodotius.

Tussenin is er een glazen kast waarin oude iconen bewaard werden maar die zijn door rebellen gestolen. Ook de muurschilderingen zijn beschadigd. Op een bepaalde plaats is de slogan van Daech (ISIS, nvdr) aangebracht. We bidden samen voor de bescherming van dit land en volk.

Dan maken we een wandeling in de binnentuin en krijgen overvloedig vijgen te eten. Er staat namelijk een oude en uitzonderlijk grote vijgenboom naast vele granaatappelbomen. Vandaar komt een familie, die iedere vrijdag met hun twee kleine kinderen bij ons naar de eucharistie komt, ons uitnodigen bij hen, op de vierde verdieping.

 Qusayr - Church of Saint Elie na de bevrijding

De kerk van Sint Elias, een profeet uit het Oud Testament, in de stad Qusayr na de passage van die jihadisten. Het interieur zag er niet veel beter uit en toonde de bewust door deze barbaren gedane vernielingen.

Er is weer geen stroom maar toch zet de vrouw koffie voor ons, dank zij het gasvuur. Dit echtpaar zelf heeft de gewoonte om op woensdag en vrijdag te vasten. Vanop hun dak, boven de vierde verdieping zien we heel het dorp en daarachter zien we duidelijk ons klooster liggen en het anti-Libanongebergte.

We bevinden ons midden in de christelijke wijk en zien ook de toren van de mooie St Michielskerk van onze byzantijnse priester.

Op weg naar een Apocalyptische Lente

Op 24 september werd de veiligheidsraad van de VN voorgezeten door B. Obama die namens de VS de rest van de wereld opriep om samen het terrorisme in Irak en Syrië, de IS (islamitische staat) te bestrijden. Applaus en algemene goedkeuring.

Ziedaar wat Syrië al drie jaar vraagt. Syrië voegt er wel duidelijk bij dat de strijd tegen het terrorisme moet gebeuren met volledig respect van de soevereiniteit van het volk en het land. Voor de uiterlijke schijn is alles in orde.

Helaas, Saoedi-Arabië en Qatar financieren en trainen de terroristen van IS voor rekening van de VS, Israël herbergt IS op de Syrische Golan, de NAVO zorgt sinds 2011 voor de coördinatie van de jihadisten in Syrië en het westen blijft forse steun verlenen aan de “gematigde rebellen”, die uiteindelijk deel uitmaken van IS.

Agnes Mariam - Met vluchtelingen uit Moadamiya - November 2013

Zuster Agnes Mariam hier aan het werk in de buurt van Damascus bij een actie om door die jihadisten gegijzelde burgers vrij te krijgen. Wat hier succesvol was. Voor Human Rights Watch en journalisten zoals Rudi Vranckx en Jens Franssen is ze echter des duivels. Volgens onze VRT-journalisten is ze vermoedelijk zelfs medeplichtig aan moord. En nu nog de bewijzen.

Bovendien is de IS goed voorzien van speciale strijdkrachten en militaire raadgevers van de westerse geheime diensten. De officiële vertoning van de VN dient slechts om te bereiken wat het westen en zijn bondgenoten al jaren nastreven: een herschikking van het Midden-Oosten, het breken van de soevereine landen in afzonderlijke zwakke confessionele gebieden om tenslotte Iran te verzwakken en uiteindelijk Rusland en China te ontwrichten.

Nu zitten we dus in de fase van de wereldwijd georganiseerde misdaad onder auspiciën van het hoogste internationaal gezag. Ron Paul, Amerikaans fysicus, schrijver, voormalig republikeins congreslid en nu een van de mensen die nog het gezonde geweten van de VS vertegenwoordigen zegt het zo: Wij voeren oorlog zonder de oorlog te verklaren en wat wij doen is niet alleen illegaal maar vooral immoreel.

De eerste resultaten van deze gezamenlijke strijd tegen het terrorisme zijn inmiddels bekend. De kapelaan van de enige Anglikaanse St. John’s Church in Irak, Andrew White zegt het simpel: de bombabardementen raken de IS niet, maar de infrasructuur van het land en de burgers.

De IS wordt tijdig verwittigd en die gaat andere plaatsen veroveren. Gelijkaardige klacht komt vanuit Syrië. De olieraffinaderijen worden zo grondig vernield dat ze Syrië niet meer kunnen helpen. Om de huichelarij nog groter te maken zegt B. Obama dat hij de dreiging van het terrorisme in Syrië onderschat heeft.

Arsal - Jihadisten - Augustus 2014

Het vermoedelijk laatste optreden van die jihadisten in het Syrisch-Libanese grensgebied was de bestorming van het stadje Arsal in Libanon in augustus dit jaar. Men is hen nu aan het uithongeren.

Het eerste objectief is nu Syrie helemaal vernietigen. De Amerikaanse journalist en schrijver William Engdahl zegt dat de IS gemaakt is door de CIA en de Mossad om een militaire interventie uit te lokken en de regering van Bachar el-Assad omver te werpen.

Of Iran en Rusland dit allemaal gewoon zullen laten verder gaan, betwijfel ik. Rusland is nu een meester in het benutten van de stommiteiten en brutaliteiten van het westen en zou wel eens verrassend kunnen tussenbeide komen.

Beiden zijn in elk geval trouwe verdedigers van de soevereiniteit van Syrië, weliswaar ook in hun eigen belang. In elk geval is met de huidige bombardementen de Apocalyptische Lente begonnen.

Pater Daniel Maes, norbertijn, Qara, Klooster van Jakob de Verminkte, Syrië

Oekraïne – Niet Ernstig

Naar aanleiding van een stuk van …. (1) over Poetin en zijn samenwerken met allerlei rechtse en uiterst rechtse partijen verscheen op Uitpers schreef een auteur (1) dit onderstaande stuk op zijn Facebookpagina.

Daarbij schreef hij: “…… (1) :”Moskou heeft goede redenen om de uiterst-rechtse invloed in Kiev aan te klagen. Het zou echter veel geloofwaardiger zijn indien het niet in hetzelfde bedje ziek was. Want zowel in de Russische Federatie zelf als in de rest van Europa bakt het Kremlin zoete broodjes met uiterst-rechts.”

Het zou sommige virulente- maar terechte – aanklagers van het (neo)fascistische geweld in Oekraïne, zoals ……. (1) en Willy Van Damme, eveneens sieren indien ze ook oog hadden voor de even zorgwekkende ideologie en drijfveren van sommige ‘antifaschisten’ in Oekraïne.

Retrograde communisten die nog steeds en openlijk dwepen met Staling lijken me niet bepaald een garantie voor door een democratische samenleving in Oekraïne die oog heeft voor de (culturele en andere) aspiraties van haar bewoners.

En bij uitbreiding zou door deze commentatoren alsmede door een deel van de linkerzijde (de PVDA is in deze oorverdovend stil) een ondubbelzinnige veroordeling van de imperiale en reactionaire denkbeelden – en de daden die daar uit voort vloeien – van de Russische heersers ook op hun plaats zijn. Maar aan aanstellerig gedrag en grootspraak a la Guy Verhofstadt heeft ook niemand wat.

P.S.:

Een correct begrip van de situatie in Oekraïne, alsmede van de diepgewortelde anti-Russische sentimenten van een groot deel van haar bevolking, is pas begrijpelijk vanuit de kennis van haar geschiedenis.

Meer bepaald van de gedwongen collectivisering van landbouwbedrijven aldaar door het Stalin-regime, maatregel die leidde tot een grootschalige hongersnood waardoor 5 tot 10 miljoen mensen het leven lieten.

Ook de weinig elegante manier waarop het Sovjet-regime – niet enkel dat van dictator Stalin – omging met de rechtmatige verzuchtingen van de Oekraïnse bevolking naar culturele en bestuurlijke autonomie, is een belangrijk element om de complexe situatie aldaar te begrijpen.

….. (1)

Antwoord:

De auteur van dit stuk gaat geheel voorbij aan de essentie van wat daar in Oekraïne aan de hand is en begint dan maar over ‘linkerzijde’ en ‘reactionaire krachten’ te praten. Zaken die totaal naast de kwestie zijn.

Verdrag van 1994

De essentie is dat de VS hier samen met de EU een staatsgreep pleegde en daarbij gebruik maakte van fascistische knokploegen. Dit terwijl in 1994 in Budapest tussen de EU, Oekraïne, de VS en Rusland was overeengekomen dat Oekraïne neutraal zou blijven.

De staatsgreep van 21 februari 2014 was een schending van dat verdrag. Zoals de openlijke inmenging in de binnenlandse aangelegenheden van Oekraïne door de VS en EU een schending is van de internationale wetgeving die stelt dat andere staten zich niet mogen moeien met de interne zaken van andere landen.

Het fascistische karakter van sommige van die groepen is dan ook maar bijzaak. Door van Oekraïne een vazalstaat te maken staat de NAVO nu vlakbij Moskou en had men zo ook Vladivostok kunnen overnemen. Wat de Russische Zwarte Zeevloot naar de schroothoop had doen belanden.

Geostrategisch

Bovendien zijn steden als Kiev, Odessa, Charkow en Donetsk praktisch altijd Russisch geweest. Op een soms korte bezetting door de Mongolen of de Polen na. Men hoeft geen specialist in de geostrategie te zijn om in te zien dat dit een enorme omwenteling ten nadele van Rusland is.

Dat Rusland daarop dan reageert en boos wordt is toch logisch. Hen dan hier in deze kwestie komen beschuldigen van imperialisme is grof en lachwekkend. Maar het is de prietpraat die vanuit Washington komt en hier nogal kritiekloos wordt overgenomen. Papegaaiwerk noem ik dat.

697068582468210965_654936683

Betogers in Oost-Oekraïne, retrograde communisten en stalinisten volgens Marc Ernst.

Maar dan moet je natuurlijk wel wat meer van de geschiedenis van de regio kennen dat wat hier geschreven staat. Dit is gewoon, wederom, een herhalen van de propaganda die Washington tegenwoordig vertelt en die ze overnam van partijen als Ons Oekraïne, Svoboda en Pravy Sektor.

Prietpraat

Het is het soort van prietpraat die ultranationalisten nu eenmaal graag vertellen. Zij zijn de sukkelaars en de anderen de smeerlappen. Kijk maar naar de geschiedschrijving door onze Vlaamse nationalisten over België. Vooreerst is er niet zoiets als het ‘Oekraïense volk”. De geschiedenis van deze regio is te complex om zich te laten definiëren door dat soort onzin.

En ja Stalin was Stalin maar voor vele Russen is hij de man die Hitler versloeg en het land machtig maakte. Juist zoals Winston Churchill voor sommigen een massamoordenaar is en voor vele Britten de ‘redder des vaderlands’.

En inderdaad er stierven onder die verplichte collectivisatie en de export van voedsel zeer veel mensen. Je cijfers zijn zoals men al opmerkte goed aangedikt zoals alleen nationalisten dat kunnen.

Maar toen Rusland met Boris Jeltsin onder Amerikaanse voogdij stond stierven er van ontbering in Rusland zelf minstens 1 miljoen mensen. Een gevolg van de politiek van het IMF. Een aantal Britse universiteitsprofessoren maakten hierover een nooit echt betwiste studie. Maar dat was dan in onze boekskes ‘een bevrijding’.

Haat en vrees

En of de mensen het sinds de ‘bevrijding’ in Oekraïne beter hebben weet ik niet. Misschien, maar niet zeker. Dat mensen dan terug verlangen naar vroeger en met symbolen van de oude Sovjetunie zwaaien kan er bij jou niet in. Maar om dat te begrijpen moet je de mensen kennen.

Dit zijn geen ‘bloeddorstige communisten’ maar mensen die verlangen naar een beter leven, weg van de miserie en de plunder door die oligarchen. Verder komen die mensen daar in Oost-Oekraïne spontaan in opstand – er is geen enkel bewijs dat dit een manipulatie zou zijn – omdat ze groepen als Svoboda, Ons Oekraïne en Pravy Sektor haten.

Logisch natuurlijk want die groepen haten die mensen uit Donetsk & Co ook want ze spreken Russisch. De drie voornoemde groepen zijn dan ook extreem racistisch. Het is simpel actie (van de VS) en reactie (van die mensen in Donetsk & Co). Toch niet moeilijk om te begrijpen.

John Kerry en Jatseniuk

De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry komt kijken of hun premier Arseni Jatsenjoek wel goed naar de bevelen van Uncle Sam luistert.

Meer ‘ideologie’ is er niet, en de enige binding tussen al die opstandelingen is hun haat en vrees voor die groepen die nu in Kiev de macht hebben. Wat wil je als deze Stephan Bandera opnieuw tot ‘held des Vaderlands’ willen doen uitroepen. Ook dat is een deel van de geschiedenis die je blijkbaar niet kent. Gelukkig voor jou dat dit geen examentekst is.

Bovendien is de essentie van mijn teksten die van analyse en concentreer ik mij op de internationale diplomatieke gevolgen die zeer ernstig zijn. Dan afkomen met ‘de PVDA reageert niet’ is zo dom als kan zijn. Blijf bij de essentie.

Essentieel  is dat de grote politieke partijen en een Karel De Gucht, Herman Van Rompuy en Guy Verhofstadt een imperialistisch beleid voeren die de stabiliteit in Europa zeer ernstig in gevaar brengt en zo onze economie zware schade toebrengt.

Dat is wat andere koek dan dat kinderachtig gedoe over de PVDA. Maar misschien gaan die wel de weg op van de Nederlandse PS. Die vliegen straks met de Joint Strike Fighter. Wie weet. En dan is het voor de PVDA zwijgen het beste wat men kan doen.

Poetin als nationalist

En dat Poetin een Russisch nationalist is zal wel. Maar dat gaat op voor elke regeringsleider en staatshoofd waar ook. Het is een zoveelste domme opmerking. Regeringsleiders en staatshoofden worden geacht de belangen van hun land te verdedigen.

Het is ook een klassieke reactie van Poetin. Van Rompuy & Co steunen dubieuze figuren als Navalny en Kasparov, en hij steunt van de weeromstuit dan groepen met een geurtje in Europa.

Zeker, men kan veel opmerken aan Poetin – de nog steeds schrijnende armoe en het belastingsysteem bijvoorbeeld – maar tot heden heeft de man hier correct gereageerd ondanks de zware provocaties van de VS die duidelijk het conflict op de spits wil drijven.

En daar gaat het hem over, de VS wil een zo diep mogelijke wig drijven tussen Rusland en de EU. Maar dat soort zaken zie je niet. Zoals je ook de door mij herhaaldelijk aangekaarte grove manipulaties van de media onder tafel veegt.

Verder ging mijn schrijven ook over het feit dat de EU onder het mom van democratie en mensenrechten een fascistische staatsgreep organiseerde en aan die bende 11 miljard euro wil spenderen.

Dit terwijl er in de EU massa’s mensen sterven van ontbering en het de EU tegenwoordig aan voldoende cohesie ontbreekt. Eveneens belangrijke zaken waarvoor U niet de minste aandacht heeft.

Willy Van Damme

1) De auteur van bovenstaande tekst vroeg om zijn naam en die van derden niet te vernoemen.

Bericht van pater Daniel Maes

Mar Ykub VIII/2

Wachter, hoever is de nacht?

Deze vraag aan de profeet Jesaja (21, 11) is nu, een slordige 27 eeuwen later ook onze vraag. In heel Syrië worden de rebellenhaarden in versneld tempo verdreven of uitgeroeid. Ook in onze streek. President, regering en leger trachten uitdrukkelijk de burgerbevolking zo goed mogelijk te sparen en te beschermen.

Deze week werd hier het verhaal verteld van een soldaat uit Aleppo die net op tijd een tijdbom ontdekte, er naartoe rende, de bom tegen zich aan drukte en weg liep waardoor hij het leven van andere mensen heeft gered.

En er zijn meerdere heroïsche verhalen in deze oorlog. Tevens groeit ook in onze streek de veiligheid. Sommigen menen dat de bevrijding van Yabroed het definitieve einde betekent van de rebellen in Syrië. Toch vallen er nog slachtoffers en worden er aanslagen gepleegd. We meenden al zo dikwijls het einde van de tunnel te zien.

We zijn terughoudend geworden, terwijl we ons wel hoopvol voorbereiden op de vrede. Onze zogenaamde ‘vrienden’ zullen heel vlug en heel creatief moeten zijn (en dat zijn ze ook) om dit land nu nog verder in een chaos te storten.

We hebben deze week nog enkele keren lange stroomonderbrekingen gehad, eenmaal zelfs van ‘s morgens vroeg tot ’s avonds laat, tweemaal gans een voormiddag en daarna een namiddag. Zo moeten we onze dagorde telkens aanpassen.

Daniel Maes

Een typevoorbeeld van hoe onze pers werkt. Daniel Maes zit volop in het krijgsgewoel en werkt er met vluchtelingen en geen persmuskiet die hem vraagt om een interview. Eenmaal in Knack en eenmaal in Terzake op Canvas, dat was op drie jaar tijd alles in onze media. Nochtans was hij al herhaaldelijk in België, heeft een Belgische GSM en internet. En dan beweren dat er geen censuur is.

Toen we hier kwamen waren er verschillende oude laptops en computers. Nu zijn ze nog 4 jaar ouder en de meesten hebben hun Bill Gates-geest al gegeven of hebben allerlei gebreken. Zo gebruiken we er soms verschillende om iets te kunnen afwerken.

Bovendien is er regelmatig heel beperkt of geen bereik van internet. Heb dus nog wat geduld met ons. En als je geen stroom hebt is er natuurlijk helemaal geen probleem. Toch zien we uit naar een herstel van de communicatie over heel de lijn.

Moslims en christenen, één Syrische familie

De wil om als één familie in vrede samen te leven is in Syrië steeds een kracht geweest en deze is door de oorlog nog sterker geworden. Regelmatig komen enkele soennieten en sjiieten, jongeren, ouderen en kinderen in de kerk meebidden. We laten meestal een van hen dan een lezing verzorgen. Dikwijls willen ze een koordje met een gevlochten kruisje of een armbandje met tien bolletjes en een kruisje, waarover ze dan de priesterlijke zegen vragen.

Zondagnamiddag komt een jonge vrouw samen met haar moeder ons bezoeken. Het zijn moslims uit Qara. Ze draagt haar ziek zoontje van vier jaar in haar armen. De jongen heeft een infuus langs de neus met een spuitje op het voorhoofd geplakt. Als mannen begroeten we de vrouwen zoals het hier meestal gebeurt, op afstand buigen we met de hand op het hart. Met de zusters daarentegen wordt een hartelijke drievoudige omhelzing uitgewisseld.

De jonge vrouw vertelt ontspannen en vriendelijk haar verhaal. Haar zoontje heet Besjer, wat zoveel wil zeggen als blijde boodschap. Het is echt een mooi jongetje. Toen hij twee jaar was, is hij uitgegleden en op zijn achterhoofd gevallen. Daar heeft zich een tumor ontwikkeld en hij kon niet meer lopen.

Operatief werd de tumor verwijderd en zijn toestand verbeterde. Dan volgde een therapie met medicamenten maar die werd gestopt omdat ze geen enkele verbetering bracht. Sindsdien blijft zijn toestand dezelfde. De moeder vraagt gebed. We bidden samen het Onze Vader en het Weesgegroet. Ik zegen de jongen. We geven hem ook een minirozenhoedje om zijn pols, een gevlochten koordje met tien bolletjes en een kruisje.

De zusters nemen de jongen om beurt in hun armen. Zelf heeft hij de ogen gesloten maar geeft ons af en toe een glimlach. Zij zullen zeker Gods zegen ervaren. Blij nemen ze afscheid en we begeleiden hen tot aan de poort.

Heel anders en toch precies hetzelfde.

Onrust in Oekraine, het grote land ten oosten van Europa en ten westen van Rusland met zijn zuidelijk schiereiland, de Krim, aan de Zwarte Zee. In de Krim werd deze week een referendum gehouden en met een monsterscore van 96% stemde de bevolking voor aanhechting bij Rusland.

Premier Sergej Aksjonov vraagt meteen de hereniging, Rusland erkent de Krim als een soevereine staat en aanvaardt zijn toetreding tot de Russische Federatie. Daarop beginnen de Amerikaanse en Europese poppen heftig te dansen.

Klooster Dar Meir Yakub - Qara - Sneeuwpret

De boog kan ook in het klooster niet altijd gespannen staan.

Met deze crisis in Oekraïne zelf willen ons verder niet moeien. Wij hebben nog steeds onze handen vol met de Syrische crisis. Het valt ons echter op dat er zovele gelijkenissen zijn op het theater van de wereldpolitiek.

In Syrië werd een referendum gehouden over een nieuwe constitutie met verregaande hervormingen, welke met een overweldigende meerderheid aanvaard werd. Het westen protesteerde: het is waardeloos, onwettig, tegen de internationale regels.

Er kwamen sancties en dreigingen met een militaire interventie om de ‘vrijheid en de democratie’ te brengen, om ‘de minderheden te beschermen’ en Rusland tot de orde te roepen. Ondertussen zorgden ze voor een vloedgolf van rebellen. Europa en Amerika reageren nu precies op dezelfde wijze op het referendum in de Krim.

Ze lijken o zo bekommerd om de internationale regels, de ‘vrijheid en democratie’, ‘het evenwicht in de regio’ en ‘de bescherming van de minderheden’. Dat het westen de vroegste beschaving met een 2000 jaar oud Mesopotamisch christendom met de grond gelijk gemaakt heeft, dat er honderdduizenden onschuldige slachtoffers vielen in Irak, Libanon, Libië, Syrië en zovele andere landen die in een blijvende chaos werden gestort, dat Europa flink meegeholpen heeft om een soeverein land als Libië mee te verwoesten, wordt zelfs achteraf niet eens in vraag gesteld!

Kortom, het gaat nog steeds om hetzelfde: proberen chaos te brengen in een land dat nog niet in de greep van het westen is. Daarvoor beschikt de Zionistisch-Amerikaanse lobby over een massa militaire bases over de hele wereldbol verspreid en krijgen ze de steun van Europa en de rijke golfstaten.

Syrië is van zeer groot belang zowel strategisch als voor de energievoorziening. Als het westen hier baas kon worden, zou het heersen over geheel het Midden Oosten, beslag leggen op de immense energievoorraden en deze vrij en goedkoop vervoeren en vooral Rusland en de hele regio in de hoek drukken.

Jihadisten executeren tegenstanders

De Vrije Syrische jongens in actie.

Dat noemen ze “vrije concurrentie”, het liberale goudhaantje. Juistere omschrijvingen zijn: naijver en jalousie, geweld en moord. En precies hetzelfde geldt nu voor de Krim en de Zwarte Zee, die van groot belang zijn op strategisch gebied en op gebied van de energievoorziening.

Of Rusland dan niet uit eigenbelang handelt? Jazeker, maar als ik moet kiezen tussen een grootmacht die ons land uitmoordt en vernietigt om de macht te grijpen en het dan over te leveren aan fanatiekelingen als beloning voor hun bewezen diensten of een grootmacht die de soevereiniteit van het land respecteert, het volk en de minderheden zoals de christenen beschermt tegen de moordbendes en het land weer helpt opbouwen… dan is mijn keuze vlug gemaakt.

Syrië is in onze tijd het enige land dat ondanks zeer zware verliezen de vernietigende overheersing van het westen en zijn bondgenoten heeft kunnen trotseren en fier zijn soevereiniteit heeft kunnen bewaren. Dit heeft de wereldpolitiek grondig veranderd en Rusland heeft op waardige wijze hierin zijn verdiende plaats gekregen.

Fascisten in Oekraïne

Zoek de zeven verschillen met de foto van boven. Ginds jihadisten hier in Oekraïne de fascisten. En steeds worden zij in onze media beschreven als vrijheidsstrijders.

In de Oekraïense crisis hebben Amerika en Europa nogmaals eer en macht verloren ten gunste van Rusland. En ook dit zal grondige veranderingen meebrengen. Deze twee crisissen, zo totaal verschillend en uiteindelijk precies hetzelfde!

Daniel Maes

PS: Daniel Maes is een Norbertijn van de abdij van Postel die al enkele jaren in het 6de eeuwse klooster van Mar Yakub (de Heilige Jacobus de Verminkte) bij het stadje Qara verblijft. Zijn verhaal wordt in onze media op een heel rare uitzondering na wegens de censuur nergens opgenomen. Voldoende reden om het hier te plaatsen.

Bericht uit Syrië van pater Daniel Maes

Een brief vanuit het klooster van Mar Yakub in de Syrische stad Qara van de Belgische pater norbertijn Daniel Maes over de toestand ginds. Hij bereikte mij via omwegen.

Een tien kilometer zuidelijk zijn er nu al ongeveer een maand hevige gevechten bezig rond de stad Yabroed, de laatste verzetsaard waar vermoedelijk enkele duizenden jihadisten zich schuil houden en voor zover geweten nu ook grotendeels omsingeld zijn.

De val wordt ondanks het voor een aanval erg moeilijke terrein voor kortelings verwacht. Waarna die ganse regio tussen Damascus en Libanon gezuiverd zal zijn van die jihadisten. Qara werd eerder heroverd door het regeringsleger.

Mar Yakub VII/2

Vrijdag 28 februari 2014

Syrië leeft in crisis wat evenwel naast moeilijkheden ook mogelijkheden biedt. Syrië lijdt, maar is innerlijk ook sterker en meer één geworden.

Dit beïnvloedt tevens de politieke verhoudingen op wereldvlak. Als er nu ergens een zogenaamde volksopstand uitbreekt zullen meerderen daarin de manipulatie van dezelfde wereldheersers erkennen.

Zo blijft ook onze gemeenschap in crisis teruggeworpen op zichzelf. Tegelijk heeft ze intenser leren leven.

Eind 2013 zijn we vier maal van schuilplaats veranderd. Eerst met 14 (met baby en kinderen), later met enkele moslimgezinnen erbij.

We moesten in één veilige plaats voor een onbepaalde tijd trachten te overleven: keuken, refter, kapel, werk-,ontspannings-,slaapplaats.

Gans de nacht werd er verhuisd, gesleurd en getimmerd, primitief en creatief.

Twee maal stonden we klaar om te vertrekken, maar dat was ‘gelukkig’ te gevaarlijk. Ben je verwonderd dat vele spullen kapot, verloren of onvindbaar zijn?

Aanvankelijk was niet alleen de communicatie afgesloten maar ook elektriciteit en water.

Dagenlang uit hetzelfde bord eten is niet erg. Sanitair zonder water is al heel wat moeilijker. We hadden wel emmertjes met fijn woestijnzand.

Toen het erg werd begon het flink te sneeuwen en we waren gered. Kort daarna hadden we af en toe weer stroom en water.

Ondertussen is die ellende grotendeels voorbij. Er is slechts af en toe stroomonderbreking. En alle gebouwen staan nog recht. Toch is er behoorlijk wat schade, zowat overal.

Op ons eigen terrein kunnen we nog steeds niet komen, wegens de onveiligheid; Alle oogst was door anderen binnengehaald.

De knoflook en de ajuinen lagen nog buiten. Deze zijn nu geselecteerd. Er is al heel wat rot.

Toch werd nu ruim 100 kg.knoflook verpakt, vooral om mee te geven naar Libanon en daar te verkopen.

Zo worden nu ook de ajuinen geselecteerd.

Zelfs de priesteropleiding gaat gewoon door. In het heetst van de strijd hebben we misschien onze mooiste cursussen kunnen afwerken met pen, papier en kaarslicht.

En het samenleven met moslims heeft de wederzijdse kennis en waardering bevorderd.

Een moslim heeft enkele uiteenzettingen gegeven over Maria in de Koran en het Evangelie. Met de fraters trachten we nu een soort theologie te maken vanuit de islam met de vraag: “Hoe aan moslims Jezus Christus verkondigen.

Onze moslims zijn hierin alvast erg geïnteresseerd. Zij zoeken niet de westerse, grillige modetrend van de “vergelijkende godsdienstwetenschappen” als een superbazaar voor individualistische zelfservice. Zij willen de waarheid die bevrijdt.

Wij trachten het gewone leven te hernemen. Gebed en Eucharistie zijn gebleven.

Er gaat volop gezaaid worden. Noodzakelijke herstellingswerken worden uitgevoerd en er wordt gepoetst. Er worden iconen geschilderd.

De kinderen krijgen weer lessen, maar… onze kleine gebuur, die een wereldmacht en een militaire supermacht is, doet alles om Syrië alsnog ontwricht te krijgen, wat voor ons niet zonder gevaar is.Toch zien wij uit naar een definitief einde van die verwoestende oorlog.

Van harte. Pater Daniël.

Ondernemers keren ons land de rug toe

Onze socialistische vicepremier Laurette Onkelinx is van mening dat aan de grote bedrijven een minimumbelasting zou moeten opgelegd worden. Onmiddellijk wordt dit ‘ballonnetje’ doorprikt als zijnde ‘populistisch’.

VBO-topman Rudi Thomaes noemt het idee ‘gevaarlijk’: het zou deze bedrijven uit ons land wegjagen.

Naar mijn mening is dit pure chantage: aan de topverdieners mag je niet raken of ze dreigen ermee uit te wijken naar een land waar ze nog minder belastingen moeten betalen.

Waar het in ons landje aan mangelt is civisme: we hebben geleerd de staat als een dief te beschouwen die onze zuurverdiende centen komt inpikken. Nochtans kan een verzorgingsstaat als de onze maar in stand worden gehouden als iedereen zijn faire bijdrage levert, ieder volgens draagkracht.

Maar waarom zou de kleine kruidenier of de vakman dit doen als hij te horen of te lezen krijgt dat ‘the captains of industry’ vierkant hun voeten vegen aan hun maatschappelijke verplichtingen?

Het is duidelijk dat het voorstel van Onkelinx niet meer dan billijk is en van enorm belang om het civisme bij onze bevolking aan te wakkeren. Het voorstel heeft één minpunt: het is enkel op Europees niveau te realiseren anders krijg je inderdaad een delokalisatie op grote schaal.

Ooit zei Frank Vandenbroucke dat politiek bedrijven ook betekent een beetje pedagoog of opvoeder zijn. Dit is zeer juist: als de overheid vandaag het signaal geeft dat de grote vissen mogen ontsnappen aan de fiscus, dan is het kleine grut onmogelijk te motiveren om de belastingen niet te ontwijken of te ontduiken.

Mij verwondert het niet dat bedrijfsleiders en hun juridische en politieke trawanten hiertegen gekant zijn: winstmaximalisatie betekent in hun ogen ook zo weinig mogelijk belastingen betalen en liefst helemaal geen.

Een geloofwaardig fiscaal beleid kan zich daarbij niet neerleggen, maar zoals gezegd is ons landje te klein om de grote spelers lastig te vallen. Zodat we een volkje van ‘indignados’ zijn om de verkeerde reden: niet enkel uit eigen opportunisme, maar ook vanuit een oprechte verontwaardiging vertikken we het om de staat te zien als een partner met wie we een faire relatie moeten aangaan door ons deel te betalen.

Zeer terecht heeft Onkelinx het gedrag van de grote bedrijven ‘onethisch’ genoemd: zij hebben een voorbeeldfunctie en welk voorbeeld geven zij?

Staf De Wilde

Open brief aan Matthias Coppens & Groen Dendermonde *

Politieke vaagheid nu ook bij GROEN ?

“zonder dorpskernen die volgebouwd worden” en “ouderen die de mogelijkheid moeten hebben om thuis of op zijn minst in eigen deelgemeente te blijven wonen” Twee waarheden als een koe waar elke burger mee akkoord zal zijn. Maar in de Dendermondse context kan de vaagheid ervan niet groter zijn.

Daarmee krijgt mijn sympathie voor Groen een ferme deuk.

De eerste zin gaat vaag over heraanleg van het dorpsplein van Oudegem met daarachter kritiek op het dorpsplein van Schoonaarde. De tweede zin over het rusthuis in Baasrode. Twee maal zeggen jullie echter niet wat jullie echt willen. In Oudegem wou Volkswelzijn betaalbare bejaardenwoningen in het centrum bouwen en daarenboven de dorpskern en pleinfunctie herstellen in zijn oorspronkelijke vorm zoals Monumenten en Landschappen ook eiste. Maar neen dus…. want koning auto zou teveel parkeerplaatsen verliezen. Of hoe Groen nu op de verkeerde kar zit? Wil Groen nu ook een nieuw rusthuisje in elke deelgemeente en dus ook in Baasrode en is ze bereid om ELKE Dendermondenaar jaarlijks het exploitatieverlies van 400.000 euro daarvoor te laten betalen.

Terwijl je met die centen beter maximaal thuiszorg kan organiseren voor 10 x zoveel bejaarden.

Hebben jullie de oorspronkelijke plannen voor het dorpsplein Oudegem al eens gezien ? Hebben jullie het goedgekeurde ‘zorgstrategisch plan ouderenzorg Dendermonde’ al eens gelezen ?Wees eens eerlijk, natuurlijk niet ! Beide plannen zijn juweeltjes met een visie op langere termijn en staaltjes van wat GROEN met hand en tand zou moeten verdedigen voor Dendermonde. Ze worden nu om electorale redenen vergruisd, zelfs door de huidige meerderheid. Ik wil gerust eens komen van gedachten wisselen hoor en zal die plannen meebrengen.

Als jullie echt een alternatief voor het huidige bestuur willen zijn heb dan het lef om niet met de electorale spelletjes mee te spelen. Dan zou me dan zeker verheugen.

Vriendelijke Groeten

Johan Baert

OCMW-raadslid Dendermonde

* = Deze brief verscheen eerder op de website van Editie als reactie op een artikel over de nieuwe lijsttrekkers bij Groen. Het wordt in akkoord met de auteur ook hier ter discussie geplaatst.

Johan Baert zit al meerdere legislaturen in de OCMW-raad en kent die dossiers dus vrij goed. Hij komt uit de VU en volgde Bert Anciaux naar Spirit. Hij stond als man van Spirit op de lijst van sp.a en is sinds het opdoeken van Spirit nu politiek onafhankelijk maar behorend tot de meerderheid. Hij werkt ook al vele jaren in de sociale sector.

Willy Van Damme

Een bericht uit Aleppo in Syrië

Mijn vrouw is Armeens en afkomstig van Aleppo in Syrië. Zelf ben ik in juli in Aleppo geweest. Toen heb ik met mijn eigen zintuigen vastgesteld wat er aan de hand is. Opstanden zoals verteld op TV-zender Al Jazeera waren er in werkelijkheid totaal NIET.

Handelaars die naar Turkije trokken krijgen een stempel van vluchteling in hun paspoort, enz… Leugens genoeg om te kunnen concluderen dat deze ‘waarheid’ niet klopt. Elk feit kan men 180° verdraaien en lijkt in principe plausibel. Maar waarom deze nog geloofd worden is me gezien de vele leugens een raadsel.

Verder zag ik in Aleppo veel manifestaties voor president Assad. Volgens mij is het nationaliteitsgevoel enorm toegenomen. Mensen lijken meer tevreden met Assad dan daarvoor. Het was dikwijls gewoon ontroerend hoe de mensen toeterend door de straten reden en met vlaggen zwaaiden. En belangrijk, het gebeurde spontaan! Niet betaald, geen mensen die voor Assad werken, enz…

Maar bovenal maak ik me zorgen over mijn schoonfamilie. Als hen ook maar iets overkomt dan ga ik dit nooit aan onze politici en journalisten vergeven! Ik kan ook niet tegen dit onrecht.

Alleszins zijn we blij dat u hier hetzelfde over denkt. Het moet dan toch zijn dat wij het niet verkeerd voorhebben. Als er toch veel intelligente mensen hetzelfde zeggen als wij.

We hadden de grote ambitie om onze journalisten – van de VRT vooral – over de streep te trekken maar ze hebben me heel zwaar ontgoocheld.

Radly Baldon (*)

* = Radly Baldon is een pseudoniem. Hij is Belg van afkomst en zijn echte naam is bij de redactie gekend. Aleppo is de tweede grootste stad van het land met een geschatte 2,4 miljoen inwoners.

Een verklaring van Kathelijne De Brauwer

Bedenking the day after mijn lezing in Dendermonde

Ben niet zo tevreden over mijn lezing gisteren. Ze was te chaotisch, ze miste structuur. Mijn excuses.

Maar de boodschap kwam wel over. Sommigen mompelden in de zaal ‘goed zot’, vele anderen kwamen me daarna feliciteren met mijn moed. 

Ik ben noch een gekkin (de feiten zijn er), noch een heldin. Ik ben wel degelijk bang, dat durf ik eindelijk toegeven. Net zoals ik eindelijk heb durven toegeven dat ik een ‘believer’ ben geworden. Voordien was ik bang om zo gecatalogeerd te worden, want als believer krijg je à la minute – baf! – de stempel van mythomane complotdenker.

Deze lezing was een afscheidsritueel. Ik ga me niet langer bezighouden met de zaak van Zuster Gabriëlle. Dit was definitief de laatste stap.

Gaston Mornie schreef me vele kaartjes met de tekst ‘Neem het niet op tegen de macht’. Die raad ga ik eindelijk opvolgen.

Ik vraag dan ook vriendelijk aan mensen die info hebben, niet langer contact met me op te nemen.

Beter is dat ze hun info in de groep gooien, bijvoorbeeld door die op dit uitstekende blog te plaatsen. (Ik zal wel af en toe een kijkje nemen, kwestie van af te kicken van deze spannende materie).

Dendermondenaren, wees fier op jullie Zuster Gabrïelle, vergeet haar niet, organiseer een kunsttentoonstelling voor haar, of een concert, gedenk haar via de kunstuitingen waar ze zo van hield, geef haar een gedenksteen, organiseer voor haar een witte mars, …  Laat haar op die manier verder leven.

Dendermonde, het was me een eer … (En gezegd van een Aalsterse kan dit tellen)

Kathelijne De Brauwer