Arnold Karskens over koopbare journalisten

Een bekend gezicht in de Nederlandse media is ongetwijfeld de in Brussel wonende Nederlandse journalist Arnold Karskens, een man die zich vooral specialiseert in oorlogsverslaggeving. Een aspect waarin hij in het verleden trouwens zijn kwaliteiten bewees.

Terwijl praktisch het ganse journaille van de VS tot Frankrijk en Nederland nog als een kip zonder kop achter de opstandelingen in Syrië liepen was hij een van de enigen die al in het prille begin wezen op de grote invloed van salafistische terreurgroepen waaronder al Qaeda.

Verscheidenheid

Vorig jaar verscheen er van zijn hand nu een boek met als titel ‘Journalist te koop – Hoe corrupt zijn onze media?’ Het is geen analyse en relaas van allerlei feiten maar gewoon een verzameling gesprekken met journalisten van heel divers pluimage die hun visie hierop geven en vooral klagen over de staat der Nederlandse journalistiek. Wat natuurlijk ergens logisch is.

En daar zijn gerespecteerde figuren bij als Joris Luyendijk en Henk Hofland, de vorig jaar overleden buitenlandverslaggever. Wat maakt dat dit mogelijks zijn laatste interview was. Daarnaast komen er echter ook figuren aan het woord die men best als malcontente randfenomenen kan zien als een Gertjan van Beijnum en Jan Roos. Mannen met vooral en soms alleen een grote bek.

Arnold Karskens - - Journalist te koop

En dan is er een Derek Jan Eppink die komt klagen over wanpraktijken in de relatie politiek en journalistiek. Een man die echter in hetzelfde bedje ziek bleek. Opvallend is ook de aanwezigheid bij de geïnterviewden van de Duitse onlangs overleden journalist Udo Ulfkotte die zeer negatief is over de journalistiek, vooral dan de Duitse natuurlijk.

Het geeft door zijn verscheidenheid natuurlijk een heel erg divers beeld maar het wordt er niet minder scherp op. Het gevolg is dat de journalistiek er hier erg slecht uitkomt als een beroepsgroep waarin luiheid, domheid, censuur, vooringenomenheid ten voordele van de VS en de ‘gevestigde machten’ en corruptie schering en inslag zijn.

In loondienst

Het hoeft uiteraard niet te verwonderen. Iedere degelijke waarnemer van de pers weet dat het vertrouwen van de bevolking in de media erg laag is. Samen dan met politici en leurders aan de deur dan.

Natuurlijk is de titel ‘Journalist te koop’ ietwat misleidend en enigszins dom te noemen. Elke journalist die via zijn schrijven geld wil verdienen verkoopt zich nu eenmaal. Journalisten in vaste dienst doen dat zelfs via een arbeidscontract. En dan doen ze wat de baas, de hoofdredacteur, zegt. Zo niet….

En die hoofdredacteur wordt gekozen door de eigenaar. En die eigenaar wil dat zijn mannetje het doet zoals hij of zij dat wil. Pure logica feitelijk die echter een wat ander licht werpt op de persvrijheid zoals velen dit nog altijd erg theoretisch en met een heel roze bril zien.

Henk Hofland - 2

Henk Hofland, tot zijn dood door velen gezien als het lichtend voorbeeld voor de journalistiek, is vlijmscherp voor het beroep. Corruptie en manipulatie door de politiek, het bedrijfsleven en de veiligheidsdiensten zijn er volgens hem alomtegenwoordig.

Zeker als die eigenaar goede vriendjes is met bepaalde politici of politieke voorkeuren heeft. En die eigenaars moeten ook al eens mooie woorden doen bij bepaalde politici om zaken gedaan te krijgen. Neem Christian Van Thillo, eigenaar van o.m. Trouw, De Volkskrant, De Morgen en Het Laatste Nieuws. Geweten is dat hij nogal eens fietst met Guy Verhofstadt, de vroegere liberale premier en Europarlementslid.

Wat is corruptie?

Een ander probleem is er ook met de ondertitel van het boek: ‘Hoe corrupt zijn onze media’. Dat klinkt mooi maar wat is ‘corruptie’ feitelijk? Het is een term uit het strafrecht die nogal gemakkelijk gebruikt wordt, niet zelden ook te onpas.

Is bijvoorbeeld Jorn De Cock die voor De Standaard schrijft over de oorlog van het Westen tegen Syrië corrupt? Zeker als hij zelf toegaf met zijn vrouw een Brits vennootschap te hebben via welke men mediatraining gaf aan die door de VS gesteunde groepen. Waarover hij dan schrijft. Een VS wiens diplomaten volgens zijn boek (1) in Damascus kind aan huis waren bij het echtpaar De Cock. Het is een vraag.

En toen de Nederlands Veiligheidsdienst AIVD in 2008 aan journalisten die de Olympische Spelen gingen verslaan vroeg of zij ginds voor hen spionagewerk zouden willen doen waren er onmiddellijk 8 bereid om dat ook te doen. Was dat dan corruptie? Dat het journalistiek niet door de beugel kan is zeker. Maar veel ethiek moet je in de media niet zoeken. Het is er zeldzaam en het opofferen van principes blijkt een courante praktijk.

Bronnen

Bovendien is er ook de aard van het beroep. Journalisten zijn afhankelijk voor hun nieuwsgaring van de bronnen. Persmensen zijn jagers en zonder bronnen is een journalist niets, waardeloos bijna. Bij de meeste journalisten is er daarom de logische vrees dat als ze te onvriendelijk voor hun bronnen zijn dat men ze dan zal droogleggen. Een ramp.

Een gekend onderzoeksjournalist stelde het in een gesprek ooit zo: ‘Als je een bepaald dossier onderzoekt ga je toch zeker je bronnen beschermen, zelfs al zijn die bronnen malafide.” Of hoe men moeiteloos een dossier manipuleert en de weg effent voor leugens, halve waarheden en verdraaiingen.

Christian Van Thillo

Van mediamagnaat Christian Van Thillo, eigenaar van de helft van de Vlaamse en Nederlandse kranten, is het geweten dat hij persoonlijke goede contacten heeft met bijvoorbeeld een Guy Verhofstadt. In hoeverre speelt dit een rol in de berichtgeving van door hem gecontroleerde media als Het Parool, De Volkskrant, VTM en De Morgen?

Het verklaart waarom sportjournalisten in regel nog nooit een dopingschandaal onthulden. Er is immers de schrik dat als ze gevallen van doping in een specifieke sporttak gaan onthullen en kritisch berichten dat ze dan in bijvoorbeeld het wielermilieu buiten gepest gaan worden. En dus zwijgt men en als er een schandaal is dan zal men grossieren in algemeenheden en op de vlakte blijven. Je weet nooit en de broodwinning hangt er vanaf.

Want een journalist is ook maar een mens en de meesten buigen gewoon. En de klokkenluider gaan spelen is voor weinige gegeven. Zie maar naar journalisten die wegens een te kritische stem veelal geruisloos op straat worden gezet. Kijk naar wat er bij De Morgen en De Standaard gebeurde. En wie de interviews van Arnold Kerskens leest ziet dat het in Nederland niets beter is.

Veiligheidsdiensten

Zo citeert Karskens in een gesprek met Henk Hofland Carl Bernstein, de man van Watergate en The Washington Post die nadien zelf serieus in opspraak kwam wegens diens relatie met de regering van George Bush Jr., als die: ‘zegt dat er in Amerika vierhonderd journalisten werken voor de CIA’. Waarop Hofland reageert stellende; ‘…dat zou mij niet verbazen.’

Natuurlijk komen er hier figuren aan het woord als Jan Roos en Derek Jan Eppink die de media partijdigheid verwijten maar dat doen vanuit het standpunt omdat de media hun visie niet delen en bijvoorbeeld hun islamofobie niet of onvoldoende aan het woord laten komen.

Maar dat professionele journalisten zelf in deze serie gesprekken zo ongenadig zijn voor hun beroep zou een roep om actie moeten zijn vanuit de journalistiek. Maar neen, het boek kreeg erg weinig aandacht in de media. Dit terwijl men hier naar het hart gaat van de grote problemen waarmee kranten, radio, televisie en weekbladen zitten.

Zo is er Jan Dijkgraaf die stelt ‘Zonder subtiele corruptie zouden kranten niet meer bestaan’ of Xandra Schutte van De Groene Amsterdammer die oppert dat: ‘De journalistiek een grote hoer is geworden.’. Waarbij men zich naar het verleden kijkend kan afvragen of het dan ooit anders of beter was.

Zo stelt zij in het boek nog: ‘Ik heb verhalen gehoord over een journalist in vaste dienst bij een kwaliteitsmedium waar speeches werden geschreven voor politici.’ Een realiteit ook in België natuurlijk waar het bij de VRT vroeger onder politieke redacteuren schering en inslag was om mediatraining te geven aan politici die ze daarna dan moesten interviewen.

Patrick Dewael & Greet Op de Beeck

Greet Op de Beeck en haar toenmalige minnaar Patrick Dewael van Open VLD. Met als vraag waar men het interview voor de VRT toen opnam. In bed? Ze werkt sinds september 2015 op het kabinet van Vlaams minister voor Energie Bart Tommelein (Open VLD). Jobs for de boys en girls.

Of het schokkend verhaal van Greet Op de Beeck die haar minnaar politicus Patrick Dewael voor de VRT interviewde. Deze relatie was in de Wetstraat een publiek geheim maar men liet haar begaan. Pas jaren later verliet ze de VRT-Nieuwsredactie.

En dan was er wetstraatjournalist Johny Vansevenant die voor de VRT-redactie het schandaal volgde rond de helikopters van Augusta voor de VRT waarin de SPA/PS zwaar in opspraak kwamen. Hij schreef er zelfs een boekje over. Ondertussen kluste hij wel wat extra’s bij elkaar bij CD&V als hun mediatrainer. Hij doet nog steeds de Wetstraat.

Sommigen blijken ook hun carrière plots te verwisselen met die van de politiek. Zo was er Philippe Beinaerts van de VTM-nieuwsdienst die de kiesstrijd in Antwerpen versloeg en bijna onmiddellijk na die verkiezingen de woordvoerder werd van Antwerps burgemeester en N-VA-voorzitter Bart De Wever. Alles is mogelijk in de wereld van de journalistiek. En men laat gewoon begaan.

Elio Di Rupo

Absoluut dieptepunt zowel op het vlak der Belgische journalistiek en de politiek is zeker het schandaal in 1996 rond de vermeende pedofiliezaak van toenmalig vice-premier Elio Di Rupo (PS). Op basis van een dubieus gemanipuleerd dossier brachten het Nieuwsblad en zusterkrant De Standaard vrijdagochtend het verhaal van een minister uit de regering Jean-Luc Dehaene (CD&V) die een pedofiel bleek en tegen wie er een gerechtelijk onderzoek liep.

Waarna die vrijdagavond Herman De Croo (Open VLD) op de VRT onthulde dat het hier om Di Rupo ging. En dit op een ogenblik dat het land totaal in de ban was van Marc Dutroux en zijn kindermoorden. Het kot was veel te klein.

385241163093922098_178516171

Elio Di Rupo was ooit het slachtoffer van de meest schandelijke episode uit de Belgische pers. En kijk dankzij de politiek kregen de drie grote protagonisten binnen de journalistiek achteraf zicht op een mooi nieuw leventje. Een mooi voorbeeld van journalistiek die bijna letterlijk over lijken gaat. Een van de twee betrokken gerechtelijke inspecteurs pleegde nadien trouwens zelfmoord. De andere viel terecht in ongenade.

Tot maandag de VRT kwam met het verhaal dat alles gebaseerd was op beweringen van een fantast Olivier Trusgnach die bovendien gekend was voor criminele feiten. Het verhaal klapte in elkaar maar ondertussen had Di Rupo, een homoseksueel, wel zelfmoord willen plegen. Ook leek het gewoon een poging te zijn om de regering te doen vallen en de Open VLD/MR in de regering te brengen.

De hoofdredacteur van Het Nieuwsblad was op dat ogenblik Paul Van Den Driessche, nu senator voor de N-VA en een man berucht om zijn handtastelijkheden tegenover vrouwen, de hoofdredacteur van De Standaard was toen Dirk Achten. Hij is nu zonder ooit diplomaat geweest te zijn de grote baas op Buitenlandse Zaken. Het was een der laatste benoemingen gedaan door toenmalig minister Karel De Gucht (Open-VLD).

En de journalist die op maandag het hachje van de regering en Di Rupo redde was…. Siegfried Bracke, toen de Wetstraatman van de VRT die in die periode ook bij de SPA wat bijverdiende met zijn bijdragen voor het partijblad van de SPA.

Hij is nu parlementslid voor de N-VA en voorzitter van de Kamer van Volksvertegenwoordigers en zo de best betaalde politicus van het land. Dat is de staat van onze journalistiek en ook die elders trouwens. Arnold Karskens toont het aan voor zijn Nederland. .

Dat deze media dagelijks dan ook tonnen propaganda over zaken als Rusland, Libië of Syrië produceren kan dan ook geen enkele verbazing wekken. Iets anders verwachten zou oerdom en totaal naïef zijn. Wie wil weten hoe het er in bijvoorbeeld Syrië werkelijk aan toe gaat zoekt dat daarom niet in De Standaard, The New York Times of de NRC. Leugens, dat kan je over die zaken er wel in overschot vinden.

Het boeiend boek van Arnold Karskens toont dit zeer goed aan. Het is in wezen de begrafenis van onze journalistiek. En geen heelmeester die langs komt en raad geeft. Geen verbazing dat de collega’s er bijna geen aandacht aan besteden. Die hebben het immers te druk met het te vriend houden van hun bronnen in het Haagse Binnenhof of in de Brusselse Wetstraat.

Willy Van Damme

Arnold Karskens, ‘Journalist te koop – Hoe corrupt zijn onze media?’, Uitgeverij Em. Querido, 261 pagina’s, 2016, 18.99 euro.

  1. Jorn De Cock, ‘Arabische lente – een reis tussen revolutie en fatwa’, De Bezige Bij, Antwerpen, 336 pagina’s, 2011.
Advertenties

11 thoughts on “Arnold Karskens over koopbare journalisten

  1. Een interessant debat/gesprek daaromtrent ook (zeer) binnenkort in #Gent bij DeBuren 😉 “Hoe betrouwbaar zijn onze media” is – denk ik- de hoofding van die avond.
    VA
    Antwoord:
    Ik hoop maar dat het niveau haalt. Ik heb echter al teveel van dat soort debatavonden, conferenties en voordrachten meegemaakt om te weten dat het in veel gevallen gewoon tijdverlies is om ze bij te wonen. Veelal is het enige wat het mij dan bijbrengt is te weten dat de spreker niet weet waarover hij praat.
    Willy Van Damme

  2. Beste Willy,
    Uitbundige dank voor het artikel Arnold Karskens. Je berichtgeving hierover heeft een absolute ter zake structuur. Goede boter op de stinkende vis.
    Groetjes !
    Hilaire
    Antwoord:
    Bedankt voor de bloemen.
    Willy Van Damme

  3. Zie ook boek van Udo Ulfkotte “Gekochte journalisten :Hoe de CIA het nieuws koopt”
    Janu
    Antwoord:
    Iemand wist mij deze ochtend te melden dat het boek van Ulfkotte hierover beter is. Maar ik ken dat niet. Een gat in mijn cultuur dus.
    Willy Van Damme

  4. Dag Willy,

    Dank voor uw super interessant artikel alweer. Ik herken alles van wat je schrijft, behalve dat Elio Di Rupo een zelfmoordpoging had ondernomen en dat het in werkelijkheid om een vuile streek, een soort couppoging van de VLD bleek te gaan. Dat was mij toen ontgaan. Als ik wat dieper had nagedacht, dan had ik dat eigenlijk wel kunnen weten, maar mijn kinderen waren nog jong in die tijd en slorpten al mijn aandacht op. Naar het journaal van de VRT kijk ik nog zelden. Het is beter om via de sociale netwerken op zoek te gaan naar de waarheid al is het ook daar een continu scheiden van het kaf en het koren.

    Mvg,
    Edith Legrand
    Antwoord:
    Om dit te snappen moest je enkele details via een tijdschema naast elkaar plaatsen. Ook weten amper mensen wat er nadien met Dirk Achten gebeurde. Hij weigerde trouwens in een mailcorrespondentie met mij enige fout in deze zaak toe te geven. Arrogantie is het woord.
    De vraag is ook of het eveneens te maken had met de mogelijke gevolgen van de heisa rond de zaak Dutroux. Ik kan mij perfect inbeelden dat sommigen hierover zeer ongerust waren.
    Willy Van Damme

  5. Geachte heer Van Damme
    Goed stuk deze bespreking. Enkele kanttekeningen, ik ben tenslotte Hollander. W.F. Hermans schreef ooit (ik citeer uit het hoofd): “Een schrijver schrijft wat hij zelf wil; een journalist schrijft op wat zijn baas wil.” Vandaar dat Hermans geen respect had voor journalisten en hen “hoernalist” noemde.
    En over het gebrek aan onafhankelijkheid van de journalistiek en de vervlechting met de macht is er natuurlijk de prachtige roman Bel Ami van Maupassant. Zou iedereen weer eens moeten lezen.
    Hans Vogel
    Antwoord:
    Bedankt voor je opmerkingen. Qua fictie ben ik spijtig genoeg praktisch een leek, mijn excuses hiervoor. Maar het leven zoals ik dat ervaar is duizend maal spannender dan wat een fictieschrijver ooit kan bedenken. De toestand rond bijvoorbeeld het Sinjargebergte in Irak aan de grens met Syrië is zo complex dat zelfs ik er eventjes moet bij rusten.

    Het is een bizar lijstje met Koerdische groepen die er elkaar naar het leven staan met daarbij de Yezidi’s en de Turkse regering die intrigerend toekijkt. Maar dat is wat anders dan de verhalen over De Koerden en De Pershmerga’s van allerlei idioten die eens naar Irak mogen. Vandaag nog bij de VRT. De man mocht eens bij onze soldaatjes.

    Verder zijn de intriges hier zo onvoorstelbaar en het leed zo erg dat men dat feitelijk nooit kan beschrijven. Om over de valsheid van vele betrokken maar te zwijgen. Ook heb je soms al eens een onvoorstelbare heroïek zoals die Iraakse vrachtwagenbestuurder die met zijn truck een zwaar met dynamiet beladen wagen met een zelfmoordterrorist weet af te blokken en zelf dan maar mee met die moordenaar de lucht ingaat. De rest gered.
    Willy Van Damme

  6. Buitengewoon interessant!
    Als je eens tijd overhebt… dat boek van Udo Ulfkotte “Gekochte journalisten :Hoe de CIA het nieuws koopt” is inderdaad de moeite om te lezen.
    In ieder geval bedankt voor deze! Arnold Karskens is ook een van de weinige journalisten die naam waardig.
    Jano
    Antwoord:
    Dat zal iets voor de vakantie zijn misschien. Bedankt alleszins voor de tip en Arnold Karskens zal het wel graag lezen denk ik.
    Willy Van Damme

  7. In Nederland hebben we Sociëteit Nieuwspoort. Een ontmoetingssoos voor ‘journalistiek’, politiek en lobby. Het is een exclusieve sociëteit. Onder het genot van een hapje en een drankje wisselen iedere vrijdagavond politici, lobbyisten en journalisten daar gegevens uit. Ik heb het sterke vermoeden dat daar ook afspraken worden gemaakt over wat wel, en wat niet gepubliceerd wordt, ook al verklaart de gedragscode anders.
    Met Sociëteit Nieuwspoort heeft de Nederlandse machtselite geen perscensuur meer nodig.
    https://www.nieuwspoort.nl/societeit/
    Peter van Swieten
    Antwoord:
    Ik ken Nieuwspoort alleen van naam, het is immers een zuiver Nederlands fenomeen. Op zich is daar niets mee, journalisten zoeken informatie en die kunnen ze daar vinden. En jagers gaan nu eenmaal op hun prooi af. Zo gaat dat.

    Het risico is echter dat er hier een soort van camaraderie ontstaat die kan leiden tot een vorm van zelfcensuur. Het is als het voorbeeld van de wielersport dat ik gaf. Men raakt zo bevriend dat men elkaar zelfs gaat beschermen.

    Ik belde ooit met de nu overleden radiovoetbalverslaggever Jan Wauters, in Vlaanderen het GROTE voorbeeld voor de collega’s, allerlei intellectuelen en de massa supporters. Mijn vraag was voor een korte eventueel telefonische babbel over de zeer dubieuze relatie tussen de nu teloorgegane videoverhuurfirma Superclub NV met voetbalploeg RAFC Antwerpen. Hij weigerde want over zo’n negatieve zaken wou hij niet praten. Daar ging de held.

    Het vergt een sterk karakter om de ene dag met een man een pint te drinken en hem nadien zijn betrokkenheid bij een groot schandaal aan te wrijven. Vele journalisten zullen hier gewoon passen. Het is zeer menselijk hoor.
    Willy Van Damme

  8. Citaat: ‘En die hoofdredacteur wordt gekozen door de eigenaar. En die eigenaar wil dat zijn mannetje het doet zoals hij of zij dat wil.’
    Vraag mij af hoe de VRT en De Standaard in dit plaatje passen ?

    In verband met de wielersport: Merckx werd in ’69 in de Giro op doping betrapt en uit de koers gezet. Jaren later las ik in een boek van een Brits journalist (schrijver en titel helaas vergeten)ongeveer het volgende:
    – elke renner dopeert zich
    – ‘men’ sluit hiervoor de ogen, te beginnen met de media
    – in Italië moet elke buitenlander die er een wedstrijd wint afdragen aan de maffia
    – Merckx weigerde dit te doen
    – het was de maffia dan ook maar een klein kunstje om Eddy te laten betrappen

    Herinner me een raadselachtige uitspraak van Lomme Driessens in die dagen: ‘als ik er bij geweest was, dan was dit niet gebeurd’.
    Heb sedertdien vaak gegoogeld maar hiervan niets meer terug gevonden. De verslaggeving van de wielersport lijkt me dan ook een typevoorbeeld van zelfcensuur. Men slacht geen heilige koeien.
    Sarah toestra
    Antwoord:
    De VRT is een overheidsbedrijf. Steven Samyn die bij De Morgen minister van Financiën Steven Vanackere (CD&V) met een gepolitiseerde campagne vol slagen onder de gordel tot ontslag dwong – Vanackere behoort tot de vakbondsvleugel van CD&V – is nu baas duiding bij de VRT Nieuwsdienst.

    Verder heb een aantal oude en meer recentere voorbeelden gegeven over de VRT die duidelijk waren. Volgens Vanackere heeft toenmalig hoofdredacteur Yves Desmet zich bij hem verontschuldigd voor de daden van zijn hiervoor verantwoordelijke medewerkers, Samyn en collega Martin Buxant die na het ten val brengen van Vanackere naar elders verhuisden. Buxant zit nu bij l’Echo dat deels ook eigendom is van Van Thillo. Beulenwerk gedaan.

    Over doping en de sport kan men simpel zeggen dat de oude praktijken nog steeds schering en inslag zijn. Men doet het nu echter heel simpel en heel ‘legaal’. Met een doktersbriefje en Wada, het Angelsaksisch anti-dopingagentschap kijkt gewoon toe.
    Niet te verwonderen dat Britse atleten zoals Bradley Wiggins de laatste jaren zo’n goede resultaten bekomen. En de maffia in Italië. Wie zou dat durven vermoeden?
    Willy Van Damme

  9. Beste,

    U kent me misschien nog van een discussie met Brabosh. Ter illustratie van de kwaliteit/onafhankelijkheid van onze media, deed zich deze week een absoluut pareltje voor. En dat pareltje wou ik u alvast niet onthouden:

    http://www.independent.co.uk/news/world/middle-east/israel-mabat-lahadashot-shut-down-news-programme-benjamin-netanyahu-one-hours-notice-1968-iba-state-a7727911.html
    http://www.haaretz.com/israel-news/1.788280
    http://www.liberation.fr/planete/2017/05/10/le-gouvernement-israelien-debranche-la-radiotelevision-publique_1568709

    Mocht bv. ene Viktor Orban precies hetzelfde doen, dan zou dat op zijn minst de hoofdpagina van het buitenlands nieuws vormen. In zowel De Morgen als De Standaard. De met belastinggeld gefinancierde openbare zender zou in het Journaal, Terzake en De Afspraak het er niet minder dan een h e l e week over hebben. In een staat van algehele verontwaardiging zou de ene opruiende commentator na de andere uitgenodigd worden.

    Maar als Bibi dat doet – in dé democratische staat van het Midden-Oosten – dan blijft het in ALLE Nederlandstalige media (van krant tot openbare zender) oorverdovend stil. Bij mijn weten kon je daar deze week géén letter over lezen, géén seconde over horen/kijken. Of vergis ik me ?

    Met vriendelijke groeten,

    David
    Antwoord
    Ik herinner mij U nog en felicitaties Uw reactie is exact nummer 5.000. Hierbij wil ik iedereen bedanken voor hun reacties, ook diegenen die soms zware kritiek hadden. Dit dan uitgezonderd die enkelingen die meenden bij te moeten komen beledigen en bedreigen.

    Een uit Borgerhout staat nu bij de federale veiligheidsdiensten zelfs gekend als een salafistisch geweldenaar. De man bleek trouwens ook, zoals nogal wat jihadisten, een pedofiel te zijn met kinderporno op zijn tweede gsm.

    Sommige van die mensen die reageerden hielpen mij nieuwe zaken ontdekken die belangrijk waren zoals Jan Verheul die mij leidde naar de nu verdwenen blog van de Nederlands-Syrische Iba Abdo. Het leverde het perfecte bewijs dat die opstand in Syrië minstens weken vooraf was gepland.

    Ook de recente reacties van Bart Van der Stappen en Peter Danssaert over hexamine bij het verhaal over de Syrische gifgasaanvallen waren belangrijk. Of het ontdekken van het Libische document die aantoonde hoe de Franse president Nicolas Sarkozy dacht door de Libische regering omver te werpen zich meester kon maken van de Libische olie. Een wereldprimeur.

    Zonder al die reacties zou deze blog veel minder interessant zijn. Dank dus. Het maakt het hier veel boeiender.

    Wat betreft Uw reactie over de persvrijheid en de Israëlische regering wekt dit helemaal geen verbazing. In Japan bijvoorbeeld wordt elke kritische persstem door de regering Abe zoveel als mogelijk de mond gesnoerd. Geen woord hierover in onze pers.

    Maar Viktor Orban – en ik ben geen fan – had de lef in te gaan tegen ’s werelds grootste speculant George Soros en plots komt men van de EU en onze media luidkeels de man bedreigen. Dat veel van de grote ngo’s werken met het geld van die speculant is deels hallucinant en toont anderdeels de diepe corrupte natuur aan van die groepen.

    Ook eigenaardig is dat als je iets moet zoeken in de reguliere pers over de samenwerking tussen Israël en al Qaeda & Company in Syrië dan kun je dat vinden in Israël. Maar geen enkel klassiek nieuwsorgaan uit de VS of de EU zal dat overnemen. Het is wat men noemt: Censuur.

    En ja, Brabos, wat een bizar figuur. Het valt mij trouwens al lang op dat die zionisten mij niet meer lastig vallen. De laatste was viespeuk Benno Barnard, zwarte prins der Nederlandse letteren. De discussie met hem hier was prachtig en toonde wat voor een hautaine dwaas en valsaard hij is.
    Willy Van Damme

    • Ah ! Heb ik dan een prijs gewonnen ? Dan stort ik die met plezier in het fonds ter verbetering van de journalistiek: uw blog. Ik lees ‘m met regelmatige tussenpozen en het is me elke keer een waar genoegen.

      Dat het in Japan zo gesteld was, wist ik niet. James Corbett (woont in Japan) lijkt daar alvast weinig last van te hebben, maar die heeft het dan ook quasi nooit over de Japanse regering. Corbett op zijn best: https://www.youtube.com/watch?v=hgrunnLcG9Q

      Orban nam ik enkel als voorbeeld, en ik onderschrijf volledig wat u over Soros stelt. Ik had ook Erdogan kunnen nemen, maar die zit niet in dezelfde Europese partij als ons aller tante nonneke Marianne.
      Wat ik vooral wou duiden, is dat het in Vlaanderen en Nederland nog erger gesteld is dan in Frankrijk of Engeland. Tenminste één Franse en één Engelse krant berichtten over de abrupte sluiting van Channel 1 in Israel. In Vlaanderen en Nederland: nul, niks, nada, niente, zero !

      Misschien een redactionele tip voor Michael Freilich van Joods Actueel 🙂
      David
      Antwoord:
      We drinken er anders eens hier een streekbiertje op. Ik wist niet dat Corbett vanuit Japan werkt. Maar zijn positie is natuurlijk wat anders dan die van de Japanse media.

      Maar het verhaal van Soros is toch wel straf. Ik zag recent de Deense serie ‘Follow the money’ over criminaliteit aan de top van het zakenleven met als hoofdmisdadigers een set boeven die speculeerde tegen de Deense kroon om er zo miljarden mee te verdienen. Hoofdcrimineel was een Brit Henson, en hij leek wel Soros. En dat is dan de financier van HRW, Global Witness, het Pascal Decroos Fonds, enzovoort. Wat een zootje.

      En als Freilich een scheet laat stopt men bij De Morgen zo de persen om de voorpagina vrij te maken.
      Willy Van Damme

      • PS: Wat Syrië betreft, u kende toch deze al: https://www.youtube.com/watch?v=BH9SHxetO1I
        David
        Antwoord:
        Het verhaal over Syrië van Alexandre Dumas, de vroegere Franse minister van Buitenlandse Zaken, was mij bekend. Bedankt voor die bijkomende informatie voor de lezers. Het is een belangrijk document die eveneens aantoont waar die oorlog tegen Syrië juist om draait: Israël. En dat alles minutieus was voorbereid.

        Maar London steunt dan ook voor de volle 100% een terreurorganisatie als de Moslimbroederschap. Zijn verklaring is een van de 1001 bewijzen in die richting van een massamoord met voorbedachte rade. Alles netjes uit onze media gehouden.
        Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s