Moord met polonium 210

De onthullingen van het gereputeerde Britse medische tijdschrift The Lancet dat de Palestijnse leider Yasser Arafat inderdaad door vergiftiging met het radioactieve polonium 210 om het leven werd gebracht zijn merkwaardig. (1) (2) Het betekent immers pas de tweede in de geschiedenis bekende vergiftiging met dit zeer zeldzaam scheikundig element. Het andere bekende geval is dat van de Russische balling Alexander Litvinenko. Die kwam echter pas meer dan twee jaar later in eveneens nog steeds mysterieuze omstandigheden in Londen om het leven.

Een zeldzaam radioactief element

Zo stierf Yasser Arafat op 11 november 2004 in een Frans hospitaal in Clamart aan een toen onbekende ziekte terwijl Alexander Litvinenko iets meer dan twee jaar later op 23 november 2006 overleed. Beiden zoals nu blijkt zijn gestorven door vergiftiging met het radioactieve polonium 210. Een tot de dood van Litvinenko alleen bij specialisten gekende stof.

In de geschiedenis zijn er voor zover geweten in het verleden slechts vier gevallen gekend van vergiftiging door polonium, steeds als een gevolg van ongelukken. Het eerste geval is dat van de Franse wetenschapster Irene Joliot-Curie, dochter van de ontdekster van de stof Marie Curie. Zij werd het slachtoffer van een ontploffing in 1946 in haar laboratorium en stierf er jaren later van.

De andere drie gevallen betreffen eveneens ongelukken in nucleaire laboratoria, met drie doden in Israël, twee in Frankrijk en een in Rusland. (3) Alhoewel de stof mits wat zoeken wel te kopen zou zijn blijkt de productie ervan geheim. Wie wat en hoeveel maakt behoort tot de staatsgeheimen. Zelf al wordt het bij de productie van atoomwapens wegens de prijs en de instabiliteit amper nog gebruikt.

Topnieuws

De Russen zelf beweren alles in het verleden verkocht te hebben aan de VS. De stof is vooral populair bij beginnende atoomnaties zoals Noord-Korea. Gezien haar gebrek aan stabiliteit is ze bij meer professionele atoomwapenproducenten als de VS en China niet echt in trek.

Vooral de zaak van de Rus Sergei Litvinenko zorgde in onze media eind 2006 voor ontzettend veel ophef. Het was wekenlang topnieuws in alle kranten met daarbij de schokkende foto van een gehospitaliseerde doodzieke en kaal geworden Litvinenko.

Het was ook de enige toen overal gepubliceerde foto waarvan hij het copyright had en die hem en zijn nalatenschap een fortuin moet hebben opgebracht. Een opmerkelijke daad voor iemand die op sterven ligt van een tot vlak voor zijn dood mysterieuze ziekte.

In onze pers werd toen unaniem naar het Russische parlementslid Andreï Lugovoi gewezen als de man die Litvinenko vergiftigde. Een verhaal dan na analyse echter geheel gebaseerd blijkt op praatjes afkomstig van de Britse veiligheidsdiensten en de vrienden van Litvinenko.

Poetin als moordenaar

Voor die ‘vrienden’ was het zelfs al bewezen dat de Russische president Vladimir Poetin de moord had bevolen. Waarom? Wel, Alexander Goldfarb (4), de Israëlisch-Amerikaanse vriend van Litvinenko, had na diens dood een tekst voorgelezen die naar hij stelde van Litvinenko kwam en die Poetin als moordenaar aanduidde. Zelden werd zo gemakkelijk en snel de moordenaar gevonden.

Verder waren alle beweringen in de media over de contacten van Lugovoi met Litvinenko en het vermeende radioactieve spoor achtergelaten door het polonium 210 en Lugovoi alleen afkomstig van de Britse veiligheidsdiensten. Een eenzijdige en uiteraard geheel onbetrouwbare bron.

Merkwaardig daarbij is dat de Britse regering het eerder dit jaar gevraagde publieke gerechtelijk onderzoek rond die moord om staatsreden verbood. Maar ook nu weer was het voor de Britse pers duidelijk. De Britse regering verbood dat, niet omdat zij iets te verbergen had maar omdat zij de Russen aldus in bescherming wou nemen. Bewijzen voor die stelling? Geen enkel.

De enige journalist die voor zover geweten ooit verder zocht was de Amerikaan Edward Jay Epstein die het Britse aan Rusland gerichte uitleveringsverzoek betreffende Lugovoi las (3). En tot zijn verbazing bevatte dit niet eens het verslag van een pathologisch onderzoek op het lichaam van Litvinenko.

Ook een gedetailleerd overzicht met chronologie en de verschillende datums en plaatsen waar Litvinenko  en Lugovoi die dagen geweest waren en de radioactieve sporen ontbraken. Een juridisch waardeloos document dus.

Mario Scaramella

Bovendien bleek dat ook dat bij de Italiaan Mario Scaramella, een meer dan dubieus figuur die korte tijd nadien in een Italiaanse cel zal belanden, sporen van Polonium 210 werden gevonden. Evenals in het Japanse restaurant Itsu waar Litvinenko en Scaramella die 1ste november 2006 met elkaar had gegeten. En dat was uren voor Litvinenko en Lugovoi elkaar die dag zullen ontmoeten.

Bovendien bleek het vliegtuig waarmee Lugovoi die dag naar Londen was gevlogen geen sporen van polonium 210 te bevatten. Wel ontdekte men radioactieve sporen op het vliegtuig waarmee hij huiswaarts keerde.

De enige te trekken conclusie is dan ook dat Lugovoi onschuldig en zelfs een slachtoffer is en alleen door intriges van de Britse regering en de media tot dader was uitgeroepen om zo Poetin te treffen. Een klassiek mediaverhaal.

En het werkt natuurlijk. Zowat iedereen in Europa en de VS die ooit hoorde van Litvinenko denkt bijna automatisch dat de Russen de moord pleegden in opdracht dan van Poetin. Verder dan dit kijkt men in intellectuele kringen niet en dat weten de auteurs van die leugens natuurlijk zeer goed. Hun doel was dus bereikt.

Bovendien raakten in de persheisa rond de zaak een aantal belangrijke elementen amper of niet vermeld. Zo was Alexander Litvinenko in Londen de buurman van een zekere Akhmed Zakayev, gewezen minister van Buitenlandse Zaken van de Republiek van Ichkeria en nadien op het ogenblik van de moord zelfs president van deze ooit alleen door de Taliban erkende republiek.

Jihadisten

Ichkeria is een van de namen die allerlei salafistische groepen gaven aan de autonome Russische republiek Tsjetsjenië die ten tijde van haar de-facto onafhankelijkheid in de jaren negentig van vorige eeuw een broeihaard was van allerlei door het westen gesteunde jihadistische groepen. Een aantal daarvan vechten zich nu trouwens een weg naar de macht in Syrië.

Maar jihadist Zakayev had in Londen politiek asiel gekregen en kreeg er zelfs voluit hulp van o.m. een Vanessa Redgrave, een icoon van de Britse filmindustrie. De man was voor kranten als The Times en The Daily Telegraph een ware held.

Beiden werden er ook onderhouden door Boris Berezovsky, ooit een der machtigste mannen in Rusland die via de media rugdekking gaf aan de veelal stomdronken Russische president Boris Jeltsin, een creatie van de VS die toeliet dat men het land vanuit het westen zo ongehinderd mogelijk kon plunderen.

Boris Berezovsky was ook de financier en wapenleverancier aan die Tsjetsjeense jihadisten. En toen Poetin in 1999 in Rusland het roer kon overnemen diende hij dan ook mede wegens die beschuldigingen snel te vluchten richting de vrienden in Londen.

Beweringen van Litvinenko

Nadien is komen vast te staan dat zowel Berezovsky als Litvinenko werkten voor MI6, de Britse buitenlandse geheime dienst. Waarbij Litvinenko ook o.m. actief was voor de Spaanse spionagedienst. Wat doet vermoeden dat Zakayev eveneens hand en spandiensten verleende aan MI6.

Litvinenko was ook de bron die beweerde dat een aantal door Tsjetsjeense jihadisten gepleegde erg moorddadige aanslagen zoals die op een school in Beslan en op een theater in Moskou in feite het werk waren van de Russische geheime dienst. Met als enige bedoeling een excuus te zijn voor de herovering van dit bolwerk van jihadistische agitatie.

Het was een verhaal dat er toen bij kranten als De Standaard, NRC Handelsblad en De Morgen vlot inging. Alleen idioten en kwaadwilligen konden hieraan twijfelen. Toch als we deze kranten moesten geloven.

Litvinenko was trouwens op het einde van zijn leven een bekeerde jihadist en werd ook volgens islamitische rituelen begraven.  Feiten die zijn beweringen over Poetin en Rusland natuurlijk in een ander daglicht plaatsen.

Contactman van de CIA

Bovendien bleek uit de contacten tussen Litvinenko en Mario Scaramella dat hij vermoedelijk  betrokken was bij allerlei criminele activiteiten zoals het smokkelen van onderdelen voor nucleaire technologie. Het is zeker dat Scaramella een betaalde medewerker was van de CIA (3).

Zo beschuldigde hij de gewezen Italiaanse premier Romani Prodi ervan een agent te zijn van de Russische geheime dienst. Een beschuldiging die er volgens Italiaanse gerechtelijke bronnen kwam nadat Prodi kritiek had gegeven op het Amerikaanse buitenlandse beleid.

Een rechtbank in het Italiaanse Rimini veroordeelde Scaramella op 4 december 2012 wegens die en andere lasterlijke beweringen tot 42 maanden celstraf. Voorheen had hij voor gelijkaardige feiten reeds eenzelfde gevangenisstraf gekregen. In Rusland vermoed men trouwens dat het Scaramella was die Litvinenko vergiftigde.

Een logische bewering daar volgens het Britse aan Rusland bezorgde uitleveringsverzoek het poloniumspoor begon in het Japanse restaurant Itsu waar Scaramella en Litvinenko elkaar bij een lunch ontmoeten.

Succes met polonium

En dan komt de twee jaar eerder eveneens met polonium 210 gepleegde moord op Yasser Arafat als begrijpelijk over. Dat de moord gepleegd werd door Israël met steun van de VS wordt ook door Israëlische bronnen beschreven. Volgens verhalen in o.m. de Israëlische media weigerde de regering Bush Jr. eerst zijn toestemming te geven voor deze moord maar gaf ze later toe.

Maar Arafat was een obstakel voor de Amerikaanse plannen in de regio waar men toen de weg wilde voorbereiden voor een golf van jihadistische extremisten. En dan liep een seculiere Arabische held als Arafat gewoon in de weg.

En blijkbaar heeft men vanuit de CIA en of de Mossad dan maar gegrepen naar het bizarre wapen van polonium 210 om hem uit de weg te ruimen. De ziekte plaatste alle medici voor raadsels tot vermoedelijke tevredenheid van de Amerikaanse en Israëlische geheime diensten.

En dus werd dit zo te zien wegens succes nog eens herhaald met de moord op Litvinenko. In Londen bleef men trouwens tot bijna de laatste dag vermoeden dat men Litvinenko vergiftigd had met thallium. Een al bijna even zeldzaam gif dat men ook bij Arafat lang bleef zien als de doodsoorzaak. Pas op het einde ontdekte men bij Litvinenko dat het polonium 210 betrof.

En in Rusland vraagt men zich na het lezen van de Britse officiële documenten dan ook af waarom men in het Londense hospitaal zo lang aan thallium dacht en dan plots met het verhaal van polonium 210 boven water kwam.

En daar het door de weduwe van Litvinenko en gerechtelijke diensten gevraagde publieke onderzoek er door Britse regeringsdruk niet komt zal de dood van Litvinenko voor nog veel jaren een mysterie blijven.

Maar de onthullingen door The Lancet over de moord op Yasser Arafat maken al weer meer duidelijk waar men de daders moet zoeken. Vraag is natuurlijk waarom Litvinenko dood moest. Zijn baas Boris Berezovsky stierf op 23 maart 2013 in alweer verdachte omstandigheden. De gewezen multimiljardair zat toen financieel al grotendeels aan de grond.

Verhalen met veel mysteries. Maar dat mag hier geen enkele verbazing wekken.

Willy Van Damme

NASCHRIFT:

Volgens de Britse forensische wetenschapper David Barclay kwam de polonium die Arafat dode van een kernreactor. Wat wil zeggen dat het bijna zeker een overheid is geweest die de moord pleegde. Wat men uiteraard kon verwachten.

De dader moet dus gezocht worden bij een of andere westerse veiligheidsdienst die praktisch zeker ook de moord pleegde op de Russische balling Litvinenko. Het gebruikte moordwapen sluit praktisch gezien alle andere mogelijkheden uit.

Ze zullen wel nooit gedacht hebben dat men de dood van Arafat ging heronderzoeken en de link met polonium leggen. Want dit is niet simpel. De wereld der toxische stoffen is gigantisch groot en het is dus voor laboranten niet zelden zoeken naar de spreekwoordelijke speld in de hooiberg.

Maar blijkbaar legde de weduwe van Arafat wel die link en raakte zo dit mysterie eindelijk opgelost. Spijtig voor haar dat die wonde nu terug opengereten wordt. Maar ze kan dit luik dus nu wel sluiten. Ergens wel een magere troost natuurlijk.

Vraag is dan ook natuurlijk wie binnen de naaste entourage van Arafat mee in dit moordcomplot zat. Het kan bij de PLO voor sommigen nog wel eens heel warm onder de voeten worden.

Willy Van Damme

1) De onthullingen van The Lancet zijn mits betaling te lezen op http://www.thelancet.com/journals/lancet/article/PIIS0140-6736(13)61834-6/fulltext. Het onderzoek is het werk van Instituut voor Radiofysica verbonden aan de Universiteit van Lausanne in Zwitserland.

Het verhaal is onder meer te lezen op de website van de Qatarese Tv-zender al Jazeera. Zij brachten dit verhaal zowel in 2012 als nu als eersten: http://www.aljazeera.com/news/europe/2013/10/arafat-poisoning-claim-backed-journal-2013101215735508974.html.

2) Het verhaal van het Russische persbureau Interfax dat dinsdag 15 oktober verscheen, vier dagen na dat van al Jazeera over het rapport van The Lancet, werd door het Russische bureau nog diezelfde dag ontkent. Een ontkenning die eigenaardig genoeg nooit de klassieke media lijkt te hebben bereikt.

Die publiceerden, als ze al iets over de zaak brachten, alleen de ontkenning van Interfax. Wat uiteraard voor verwarring zorgde. Verder bevatte het bewuste persbericht van Interfax alleen een korte verklaring van de Russische wetenschapper Vladimir Uiba van het Russische Federale Medische-Biologisch Agentschap zonder verder enig detail.

Een verklaring die dus kort nadien door zowel Uiba als door het agentschap reeds werd ontkend. Wel bleef de journalist van Interfax bij zijn eerder persbericht. Het verhaal van The Lancet is een zogenaamd peerreview van eerdere in juli 2012 gedane wetenschappelijke onderzoeken.

En dat heeft uiteraard veel meer waarde dan die nergens door gestaafde en later ontkende verklaring bij Interfax. Zie het verhaal: “Russia Denies Issuing Conclusions over Arafat’s Death” te lezen op het webadres: http://www.almanar.com.lb/english/adetails.php?eid=116070&frid=22&seccatid=45&cid=22&fromval=1

3) Edward Jay Epstein, New York Sun, 01/12/2006, http://www.nysun.com/foreign/specter-that-haunts-the-death-of-litvinenko/73212/. Zie ook: http://en.wikipedia.org/wiki/Mario_Scaramella

4) Alexander Goldfarb was naast de rechterhand van Berezovsky jarenlang een nauwe medewerker van George Soros, de Amerikaanse in Frankrijk wegens handel met voorkennis correctioneel veroordeelde speculant en multimiljardair, van wie de nauwe samenwerking met de Amerikaanse regering bij het destabiliseren en overnemen van landen goed bekend is.

Hij verhinderde eigenhandig via een massale speculatie dat het Verenigd Koninkrijk toetrad tot de EMS, het Europees Monetair Systeem dat de voorloper was van de euro. Hij verdiende hier toen ongeveer 1 miljard dollar mee. Hij is ook de grootste financier van een pak ngo’s waaronder Human Rights Watch.

Advertenties

6 thoughts on “Moord met polonium 210

  1. Diegenen die die leugens geloven, intellectueel of niet, worden aan de top ‘nuttige idioten’ genoemd. Dat is niet wat ze over ons denken, wij zijn de luizen in hun pels, en zo hou ik het liever.
    Edith Legrand
    Antwoord:
    Journalisten krijgen een loon om verhalen te schrijven. Niet om de daarom ook nog de waarheid te vertellen want ook romanciers schrijven soms mooie verhalen.
    Willy Van Damme

  2. Pingback: Moord met polonium 210 | Mediawerkgroep Syrië

  3. Wegens verhuizing enige tijd geen internet gehad, daarom dit net pas gelezen. Badankt voor de informatie Willy, sterk artikel
    Gerrit
    Antwoord:
    Succes met je nieuwe thuis en bedankt voor het bloemetje.
    Door dat verhaal over Arafat heb ik die oude geschiedenis eens bekeken en wat ik gevonden heb was nog straffer dan wat ik vooraf zelfs maar had kunnen vermoeden.

    Het doet mij een beetje denken aan het hier geplaatste verhaal over die Moshe Friedman die men van alles beschuldigde maar die in realiteit het slachtoffer was van de praktijken die men hem verweet. Juist zoals die Lugovoi. Niets onmenselijk is de pers vreemd.

    De grote specialist van de MI6-versie van dit verhaal was Mark Urban, de zogenaamde specialist voor de diplomatie bij de BBC. Een totaal onbetrouwbaar figuur. Een beetje als James Blitz bij de Financial Times. Een mens zou dan argwaan krijgen over wat hun ware bedoelingen zijn. Correcte informatie geven zeker niet.

    Feitelijk zou men eens een roman moeten schrijven over zogenaamde journalisten die hun orders krijgen van de geheime diensten.
    Willy Van Damme

  4. Corrigendum: niet Marie Curie overleed ingevolge polonium-210 vergiftiging maar wel haar oudste dochter Irene.
    Beste groeten
    Jan Bauwens
    Antwoord:
    Erg bedankt voor je correctie. Het is mede dankzij mensen als U dat deze blog nog sterker wordt.

    De door mij over de materie geraadpleegde bronnen spraken steeds over Marie Curie. Maar die bleken dus inderdaad fout te zijn. Het was haar dochter Irene Joliot-Curie die in 1946 betrokken was bij een ongeval in haar laboratorium met polonium. Ze is er later dus ook aan gestorven.

    De vergissing kwam mede door het feit dat ik mij van vroeger herinnerde dat haar moeder Marie Curie ook stierf aan een overdosis radioactiviteit. Maar dat situeerde zich dan in wereldoorlog I en het gebruik van X-stralen. Zij gaf aan die door haar ontdekte stof de naam polonium naar haar
    toen bezette moederland Polen.

    Wat betreft deze zaak met Polonium is het opgevallen dat niemand in de media van dit verhaal rond Arafat gebruik maakte om ook de affaire met Litvinenko terug op te rakelen. Wat nochtans essentieel is.

    Wie Arafat liet vergiftigen deed dat immers praktisch zeker ook met Litvinenko.
    Bij de Britse geheime diensten, die toen het Russische verhaal in de pers lanceerden, zal men wel weten wie de echte dader is van beide gruwelijke moorden.
    Maar nogmaals dank.
    Willy Van Damme

  5. intresant
    Jo Boudry
    Antwoord:
    Dit en het verhaal over dat Brits commissierapport zijn natuurlijk niet veel meer dan wat losse opmerkingen over dit wel omvangrijke dossier. Gebrek aan tijd maakt het mij echter onmogelijk om hier dieper op in te gaan.

    Maar de opmerkingen van bepaalde lezers dat dit rapport gewoon fictie is lijkt wel te kloppen. Wie de moord juist gedaan heeft zullen wij misschien eind deze eeuw weten komen.

    Maar als we weten dat men in de VS nog steeds blijft vasthouden aan de leugens rond de Japanse aanval op Pearl Harbour, nu straks tachtig jaar terug, mogen we hier niet te optimistisch zijn.
    Of er moet in Londen of Washington een revolutie uitbreken waarbij al die staatsgeheimen eindelijk publiek raken.
    Willy Van Damme

  6. Dat Arafat vermoord zou zijn door Israël, dat betwijfel ik ten stelligste.
    Dat is hetzelfde als bij de Litvinenko moord, waar men direct Poetin verdenkt.

    Als Litvinenko en Arafat door dezelfde partij vermoord zijn, waar het op lijkt, dan is het mij helaas nog niet bekend wat het motief is voor de moord op Litvinenko, dus zal ik deze speculatie voor mijzelf houden. Het motief voor de moord op Arafat met de bedoeling Israël de schuld te geven is mij bekend, maar ik weet niet of zo iets in zo een Jezuïeten bolwerk als België wel veilig is te vermelden.
    Skidoo Sjakie
    Antwoord:
    Ik heb hier alleen maar de onderzoeksresultaten van die laboratoria gegeven. Evenals het wel uiterst merkwaardig verhaal rond de Franse en vooral Russische bevindingen.

    De indruk ontstond toen dat er zeer zware druk is geweest om die Franse en Russische resultaten te manipuleren. Zeker het Russisch luik is uiterst merkwaardig te noemen. Ik heb geen diepgravend onderzoek in de zaak gedaan en ga dus alleen af op wat enkele publicaties hierover wisten te melden.

    Maar zomaar de resultaten van een forensisch onderzoek negeren doe je niet met de losse pols. Dan moet je over andere onderzoeksgegevens beschikken of een voldoende wetenschappelijke basis hebben om de uit de resultaten getrokken conclusies te weerleggen.
    Ik heb alleszins nooit iets gelezen die deze wetenschappelijke bevindingen ondergroef.

    In Frankrijk schreef men dan maar die hoge poloniumwaarde toe aan de grond waarin het lijk had gelegen. Er is in Zwitserland eens goed mee gelachen.

    Dat Israël Arafat wou vermoorden is een publiek geheim. Dat men er plannen voor had eveneens. Of ze het effectief ook deden weet ik natuurlijk niet. Ze hadden wel het motief en de middelen en dat is in een crimineel onderzoek altijd de basis voor een inbeschuldigingstelling.

    Verder is het een voor mij en de meeste serieuze onderzoekers – niet de prietpraatverkopers uit kranten als De Standaard – nog steeds een raadsel om welke reden Litvinenko vermoord werd.

    Ik vermoed dat de westerse veiligheidsdiensten wel meer weten. Maar die gaan het ons wel niet vertellen. Maar Litvinenko zat in zulke duistere en criminele milieus dat het logisch lijkt dat men daar moet zoeken.

    Ik zie echter geen Britse regering bereid om hier onderzoek naar te doen. Dat Poetin Litvinenko zou laten vermoord hebben wegens de onzin die hij over hem schreef lijkt mij wel te zot voor woorden.

    Dat dagbladen als de NRC een verhaal van Litvinenko over Poetin als pedofiel serieus nemen zal wel. Maar dat zegt alleen veel over het onder de grond zittende niveau van die krant en niets over Poetin.
    Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s