Syrië–Russische beschuldigingen tegen Belgische militaire veiligheidsdienst

Consternatie bij de nieuwsdienst van de VRT gisteren toen het verhaal uitlekte over de Russische beschuldigingen aan het adres van onze militaire veiligheidsdienst, AIDV, dat zij betrokken zouden zijn bij het opzetten, samen met de vrienden uit Frankrijk, van een nepaanval, false flag, met chloorgas in de Syrische provincie Idlib.

Een plan waarbij men volgens die beschuldigingen ging samenwerken met de Syrische tak van al Qaeda en haar partner de Witte Helmen, de zogenaamde hulporganisatie vermoedelijk opgericht door de Britse geheime dienst MI6.

Nepnieuws

En kijk, zowel Jens Franssen als Jan Balliauw, voor respectievelijk radio en televisie, klasseerden het Russische verhaal zonder verpinken bij het nepnieuws waar, aldus beiden in koor, ‘’de Russen voor gekend zijn”. Een gemak die typerend is voor de wijze waarop men bij de VRT aan berichtgeving doet.

Een journalistieke stelregel is dat men alle verhalen, hoe gek klinkend ook, onderzoekt of er eventueel iets van waar is. Hoeft hier dus niet. Een verhaal kan gebracht worden door een onbetrouwbare man en op het eerste zicht ongeloofwaardig lijken dan toch wil dat nog niet zeggen dat dit gelogen is. Pas na onderzoek kan er eventueel duidelijkheid zijn.

Russische advizeurs - Infanterie - Omgeving Aleppo - 12-2015

Russische militairen in Syrië. Als gevolg van afspraken met Turkije en Iran moeten zij zorgen voor een stabilisatie van het conflict rond de provincie Idlib en een politieke oplossing mogelijk maken. Erg twijfelachtig of dit er ooit van zal komen. Vraag is ook of dit zelfs wenselijk is. Kan men toelaten dat al Qaeda er een kalifaat opzet? Natuurlijk niet.

Wat is er aan de hand? Vrijdag gaf de Russische generaal-majoor Viktor Kupchishin een van zijn regelmatige persconferenties over de toestand in Syrië. Deze is voorzitter van het Russische Centrum voor Verzoening tussen de Opposanten in Syrië. Een structuur opgezet na de onderhandelingen in het Russische Sochi en in Kazakstan tussen Rusland, Turkije en Iran. Het moet conflicten verhelpen en hierover regelmatig rapporteren.

Het verhaal zoals het gebracht werd door de nieuwswebsite Southfront, die pro de Syrische regering is, is deels voorwaardelijk en stelt zich verder te baseren op voor Kupchishin vaststaande soms gedetailleerde feiten.

Enige bewijzen voor die beweringen geeft men echter niet. Ergens logisch want het verhaal is zo te zien gebaseerd op geheime informatie en dat blijft dus ook geheim. Zo stelde Kupchishin volgens Southfront (1):

“To organize provocations, representatives of the French and Belgian secret services arrived in Idlib. Under their supervision, a meeting was held with the field commanders of the terrorist groups of Hayat Tahrir al-Sham and Horas Al-Din, as well as with the representatives of the pseudo-humanitarian organization ‘White helmets’” Maj. Gen. Kupchishin as saying……

Met de bedoeling provocaties te organiseren zijn mensen van de Franse en Belgische geheime diensten naar Idlib gereisd. Onder hun toezicht werd er vergaderd met veldcommandanten van de terreurgroepen Hayat Tahrir al Sham en Horas al Din (al Qaeda en een van haar bondgenoten, nvdr.), dit samen met vertegenwoordigers van de pseudo humanitaire organisatie De Witte Helmen”, stelde generaal-majoor Kupchishin….

“From 14 March to 27 March 2019, the representatives of the Belgian secret services recorded strikes on video, which the Russian Aerospace Forces targeted at terror groups’ arms depots and footholds of drones on the territory of the Idlib de-escalation zone, in order to subsequently present them as an ‘evidence’ of the use of chemical weapons,” Kupchishin said.

“Van 14 tot 27 maart 2019 hebben mensen van de Belgische geheime dienst beelden opgenomen van aanvallen van de Russische luchtmacht op wapendepots en dronebasissen van terreurgroepen in de de-escalatiezone in Idlib (de zone vlakbij het Syrische leger en waar er observatieposten zijn van zowel het Turkse als het Russische leger, nvdr.). Dit met als bedoeling die later te gebruiken als ‘bewijs’ voor het gebruik van chemische wapens”, aldus nog Kupchishin.

Waarop beide journalisten dat verhaal afdeden als klinkklare onzin. Zo stelde Balliauw: “Zonder twijfel is dit nepnieuws”, want in het verleden is het Russische ministerie van Defensie, “Niet echt een betrouwbare bron gebleken, en dat is nog zacht uit te drukken.”

Geen mandaat, geen kennis en geen middelen

Bovendien stelde hij dat onze militaire veiligheidsdienst niet het mandaat (van de regering, nvdr.), niet de ervaring en hiervoor niet de middelen heeft. En ook opperde hij verder dat er het trauma is van de ervaring uit de eerste wereldoorlog. “Het is te gek voor woorden”, opperde hij nog.

DSC_0698

Het hoofdkwartier van de OVCW in Den Haag. Het werkt in wezen onder controle van de VS en de NAVO. Wat goed blijkt uit het rapportering over zowel Syrië als over de zaak rond de Rus Sergeï Skripal en novichok, het meest dodelijke gif ooit gemaakt stelt men in London. Maar hoe komt het dan dat van de vier mensen die door dit gif zogenaamd besmet werden er drie het overleefden? Met de ene dode die na het overdadig over haar lichaam te hebben verstoven pas ongeveer een week later stierf. Ra ra.

Volgens Balliauw heeft de AIVD dus niet de ervaring en de middelen om bombardementen in Syrië te filmen? Een straffe bewering die feitelijk een slag in het gezicht is van de AIVD die volgens Balliauw dan geen geld en kennis heeft om wat luchtaanvallen te filmen? Wie verkoopt er hier dan nepnieuws en wie is er hier geheel ongeloofwaardig?

Ook zijn stelling dat de AIVD hiervoor geen mandaat heeft is voor wie enige kennis heeft van de AIVD best grappig. Alsof de AIVD niet indien gewenst los van de regering en parlement opereert.

Zo lekte dit jaar in de media uit dat de AIVD in 2016 minstens twee maal in Damascus geweest was voor gesprekken met de Syrische geheime dienst en de regering. Bezoeken waarvan toenmalig minister Steven Vandeput (N-VA) stelde niets te weten. (2)

Gewezen minister van Defensie Steven Vandeput (N-VA) stelde niets te weten van bezoeken van de AIVD aan Damascus in 2016 toen hij hun baas was.

Vanaf medio 2015 verscheen er geruchten, o.a. op deze blog, dat de Syrische regering Belgische jihadisten had gevangen genomen. En dus was dit Belgisch bezoek zeker niet onlogisch. Maar de regering bleek, stelde deze bij monde van Vandeput, van niets te weten. En dat kan natuurlijk niet.

En dan is er het nog veel erger schandaal in de jaren negentig rond Gladio, het militaire Belgische geheime netwerk van saboteurs waarvan men vermoedde dat zij achter een aantal Belgische terreuraanslagen zaten.

Er kwam toen een parlementaire onderzoekscommissie en wanneer het parlement van de AIVD herhaaldelijke eiste dat men haar de namen van de leden van dit netwerk zou overhandigen dan weigerde de AIVD dat. Alleen in Washington en Londen mocht men van de AIVD de namen kennen. Een grote schok ging door het land. Want niemand in de regering toen en van die ervoor bleken van iets te weten over die Gladio..

Propaganda

Wie weet hoe geheime diensten veelal werken weet dat ze voor bepaalde operaties al eens ‘vergeten’ de regering om toelating te vragen. Het is een der basiskenmerken van hoe geheime diensten werken. Waar ook.

En natuurlijk verzwegen beide journalisten de beschuldigingen dat de AIVD hier zou samengewerkt hebben met al Qaeda in Syrië. Maar op de VRT had men het dan ook over de vage term anti-Assad groepen, de burger zou eens moeten weten dat onze regering ginds al jaren al Qaeda steunt. Hetzelfde voor Jemen waar men dit ook netjes verzwijgt.

En dan was er natuurlijk Jens Franssen die op de radio stelde dat dit een Russische truc lijkt om eerst zo’n beschuldigingen te uiten om dat daarna zelf te doen. Wat volgens de man ook bewezen is door de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens. (OVCW) in Den Haag. Een rare bewering daar het OVCW of de VN tot heden Rusland of Syrië nooit bij naam beschuldigde van het gebruik van chemische wapens. En er zijn ook geen bewijzen voor.

Maar om dat dossier te kunnen vatten moet men beide visies van die vermeende aanvallen kennen en die kritisch evalueren. Onlangs gaf de Russische ambassade een uitgebreide persconferentie naar aanleiding van het laatste rapport over Syrië van de OVCW. De grote zaal van het hotel Crown Plaza Promenade in Den Haag zat vol maar in de Nederlandse en Belgische massamedia geen woord hierover. De omerta.

Voor de kenner van dit dossier is het ook duidelijk dat de OVCW, officieel een onderdeel van de VN, een door de NAVO gecontroleerd instrument is dat men gebruikt in de oorlog tegen Rusland. Vooral sinds de rapporten over de zaak Skripal en novichok in het Verenigd Koninkrijk en het laatste rapport over de aanval in het Syrische Douma is die manipulatie overduidelijk.

Logisch dus dat men over die persconferentie in Den Haag zweeg want voor journalisten genre Franssen en Balliauw maken die Russen toch alleen maar nepnieuws. En dan zijn de beweringen van de NAVO of het Belgische leger als de vier evangeliën of de koran. Geen twijfel mogelijk. Inderdaad, beiden doen niet aan journalistiek maar maken propaganda.

DSC_0786

Na het rapport van de OVCW over de gifgasaanval in Douma gaf de Russische ambassade in Den Haag en een vertegenwoordiger van de Syrische regering een persconferentie over de kwestie. Onze massamedia, incluis dus de VRT, hadden er niet de minste aandacht voor. En de Russische media dan maar beschuldigen van partijdigheid.

Er zijn in deze zaak wel de beschuldigingen door al Qaeda en de andere salafistische terreurgroepen maar als dat voor journalisten als Jens Franssen een bewijs is dan zijn deze Russische beschuldigingen tegen België ook een bewijs. In wezen zijn zowel de beschuldigingen van de Witte Helmen, Al Qaeda en generaal-majoor Viktor Kupchishin geen bewijzen voor wat dan ook maar beweringen die men moet onderzoeken.

Dat men dit hier niet gaat onderzoeken is nu al wel duidelijk, zeker na het ‘journalistiek’ werk van Balliauw en Franssen. Bij de AIVD zal men tevreden zijn over dit prachtig staaltje van onderzoeksjournalistiek. Ze kunnen er op beide oren blijven slapen.

Toen ik onderzoek deed naar Jacques Monsieur, de in 2018 tot 4 jaar effectieve cel veroordeelde wapenhandelaar en gewezen informant van de AIVD, reageerde de AIVD niet eens op mijn vraag voor een gesprek over Monsieur. Het is een probleem dat Balliauw en Franssen niet hebben.

België is terughoudender geworden

Of dit Russische verhaal klopt weten we niet. Het klinkt ook bizar. Waarom immers zouden de Fransen de Belgen inschakelen? Ze kunnen dat toch zelf aan. En als het niet klopt waarom die toch wel heel zware beschuldigingen aan het adres van België, een onbelangrijke pion in dit verhaal? Het lijkt zinloos.

Bovendien is het ook geweten dat onze regering al een paar jaar in de kwestie Syrië een minder harde politiek voert. Terwijl landen als Denemarken en Nederland zeker tot voor kort actief die jihadisten steunden dan zijn er voor zover geweten geen gelijkaardige Belgische initiatieven.

Onze minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders (MR) past tegenwoordig voor steun aan die koppensnellers en aanslagplegers in Europa. Wat van Den Haag of Kopenhagen bijvoorbeeld niet kan gezegd worden. Om over Washington, Londen en Parijs maar te zwijgen.

Wel hebben onze regering en veiligheidsdiensten tot zeker 2013, dus die van Elio Di Rupo (PS), de ogen dichtgeknepen toen honderden moordenaars van hier naar Syrië vertrokken om er voor de rekening van Israël en de VS Syrië te vernielen.

Nog erger was echter de pers zoals Humo die in die periode verhalen publiceerde over de ‘helden’ die vanuit België naar Syrië trokken. Neem ook professor emeritus Rik Coolsaet, ‘expert’ internationale politiek, die deze Syriëstrijders genre Mehdi Nemmouche omschreef als idealisten. Moet hij nu eens gaan zeggen aan de slachtoffers van de aanslagen in Maalbeek, Bataclan en Zaventem.

Of Jens Franssen en Rudi Vranckx die toen ze in januari 2012 in de Syrische stad Homs door zo’n salafistische terreurgroep beschoten werden – een van die journalisten kwam toen om – de schuld hiervoor staken op de Syrische regering.

Daarbij ook nog zonder verpinken de Syrische zuster Agnes Maryam van medeplichtigheid aan de zaak beschuldigen. Met toen 8 Syrische gedode burgers toch een poging tot massamoord. Nepnieuws inderdaad. Ze weten er alles van.

Willy Van Damme

1) South Front, French & Belgian Intelligence Officers Are Planning Chemical Provocation in Syria’s Idlib: Russian MoD, https://southfront.org/french-belgian-intelligence-officers-are-planning-chemical-provocation-in-syrias-idlib-russian-mod/

2) Het Nieuwsblad, Belga, 15 februari 2019, Belgische inlichtingendienst zocht toenadering tot regime van Assad, https://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20190215_04178074.

Een verhaal dat de wenkbrauwen doet fronsen maar waarvoor politiek België voor zover geweten geen interesse had. En in onze media was het na een dag al weg. Verdacht snel. Of hoe men een vervelend verhaal weet te begraven.

De Amerikaanse zeemacht – ”Godverdomme, het is hier allemaal naar de kloten”

“Godverdomme, het is hier allemaal naar de kloten”, dat moet, maar dan in het Amerikaans Engels, de uitdrukking geweest zijn van de bemanning van het Amerikaanse oorlogsschip de USS Donald Cook toen ze op 14 april plots een Russische SU-24 op een goeie 200 meter afstand van zich zagen vliegen. Ineens was hun schip dood. Dit toch als we bepaalde berichten in de media mogen geloven.

Schip morsdood

Volgens het verhaal, origineel afkomstig van de Russische radio (1), voer deze hypermoderne eind 1998 in dienst genomen destroyer van de Amerikaanse zeemacht op 10 april 2014 de Zwarte Zee binnen. Pal aan de Russische zuidkant dus.

Dit minder dan twee maanden na de Amerikaanse staatsgreep in Kiev en in een periode toen Rusland volop bezig was om de Krim over te nemen. Op 12 april, na twee dagen varen, kwam het dan plots in contact met een Russisch gevechtsvliegtuig van het type de SU-24 dat wel ongewapend bleek.

USS Donald Cook Destroyer

De USS Donald Cook, genoemd naar een in Vietnam in gevangenschap gestorven Amerikaans soldaat, is 154 meter lang, 20 meter breed en weeg 8.900 ton. Het was eind december terug in de Zwarte Zee.

Plots echter vielen op het schip alle elektronische system uit. Geen besturing meer van het schip, geen telecommunicatie intern of extern, behoudens de klassieke ouderwetse wapens geen afweer meer tegen eventueel inkomend geschut en ook geen aanvalssystemen meer. Het schip was morsdood en de bemanning restte alleen nog het heen en weer hollen op het schip. Men kan zich zo de paniek inbeelden. 

Daarna voerde de Sukhoi 24, bij de NAVO omschreven als de Schermer, gedurende ongeveer 90 minuten op het schip in totaal 12 schijnaanvallen uit. Wat volgens die Russische bron leidde tot een zware demoralisatie bij de bemanning van de USS Donald Cook. De bemanning, indien het klopt, moet zowat doodsangsten hebben doorstaan.

Modernste technologie 

Het schip voer na het incident dan ook weg richting de Roemeense havenstad Constanta. Nog steeds zouden volgens die Russische bron 27 bemanningsleden bij aankomst in Constanta hun ontslag uit de Amerikaanse zeemacht hebben gevraagd.

De USS Donald Cook is uitgerust met de meest gesofisticeerde wapensystemen waarover de Amerikaanse zeemacht beschikt. Het heeft volgens Wikipedia een bemanning van 280 man en beschikt o.a. over 152 Tomahawk kruisraketten die tot 2.500 kilometer ver kunnen vliegen.

De thuisbasis sinds kort is de Spaanse haven Rota, gelegen aan de Atlantische kust en vlakbij de historische havenstad Cadiz. Het vormt een onderdeel van het rakettenschild dat de VS creëerde in Europa.

Dit is officieel volgens Washington om dit continent te verdedigen tegen een mogelijke aanval met Iraanse langeafstandsraketten – die echter niet bestaan – maar dat volgens Rusland specifiek tegen haar is gericht.

140323-N-KE519-061

De USS Donald Cook beschikt over de meest moderne technologie die echter plots morsdood bleek.

Die ziet dit rakettenschild ook als een zware overtreding van de internationale ontwapeningsverdragen tussen de toenmalige Sovjetunie en de VS, het START-verdrag (Strategic Arms Reduction Treaty) van 31 juli 1991. Die verbieden de constructie van nieuwe raketafweersystemen als bescherming tegen intercontinentale raketten. Deels om de Russische kritiek te pareren plaatste de VS die op haar schepen en niet aan land.

Reden ook waarom men in het Witte Huis bij het opperen van de plannen het zogenaamde Iraanse gevaar inriep terwijl ze duidelijk tegen Rusland zijn gericht. Zo wou men die systemen plaatsen in Polen en Tsjechië, pal tegen Rusland dus en niet de richting van een mogelijk Iraans schutsveld.

Aegis

Het schip kan ook indien nodig kernwapens aan boord nemen en beschikt over een hele serie afweersystemen tegen vliegtuigen als de SU-24. Het nam trouwens met haar kruisraketten ook deel aan de aanval op Irak in 2003.

De USS Donald Cook bezit ook de nieuwste versie van het elektronische afweersysteem Aegis, ontworpen door RCA en gemaakt door Lockeed Martin, maker van de nu al beruchte F-35, alias de Joint Strike Fighter, de Fyras van het luchtruim.

Het systeem is op dit ogenblik in gebruik bij de zeemachten van Japan, Korea, Australië, Spanje en Noorwegen en wordt naar verluidt ook de standaard voor alle zeemachten van de NAVO, ook die dus van België en Nederland.

Over het incident werd door het Pentagon, het Amerikaanse ministerie van Defensie, op 14 april, twee dagen na het incident dus, een persbericht uitgegeven waarin ze uithaalden naar wat ze zware Russische provocaties noemden waarop het schip, althans volgens dat bericht, dan stoïcijns reageerde. Het had dus niets gedaan, zeker daar de SU-24 volgens het Pentagon ongewapend bleek.

Commandant Charles Hampton (links) en Scott Jones - USS Donald Cook

In oktober 2014 werd het commando over het schip overgedragen van Scott Jones (rechts) naar Charles Hampton.

Het verhaal werd overgenomen door een serie Angelsaksische massamedia waaronder de Britse The Daily Mail die zoals dat hoort klakkeloos de versie van het Pentagon overnamen en het zelfs nog wat aandikten. Zo hoort dat in onze massamedia.

Een ordinair tankstation

Over het ander aspect van de zaak, het uitschakelen van alle elektronische apparatuur aan boord, hier echter nergens een woord. Ook dat is natuurlijk begrijpelijk. Dat de Russen er in slaagden om dit hoogtechnologisch standje te realiseren is immers een zo zware klap in het gezicht van de vermeende Amerikaanse superioriteit dat men het liefst natuurlijk verzwijgt.

Immers voor nogal wat Amerikaanse media en zogenaamde experts is Rusland niets anders dan een groot benzinestation, niets meer. Men lacht het land gewoon weg. Dat de Sovjetunie onder Stalin de beste tanks en vliegtuigen ter wereld had zal je hier niet horen. En evenmin zal je in de Amerikaanse media veel beschouwingen lezen over de reden waarom bijvoorbeeld de Russische ruimtevaart zo’n technologisch hoge toppen scheert.

En als een Russische radiozender op 21 april, dus een week later dan het Pentagon, haar versie van het incident geeft is het overal bij onze media stilte. Waarbij deze zender stelt dat men voor die sabotage gebruik maakte van het systeem Khibiny, genoemd naar een Russische bergketen.

Niemand pikt deze versie van dit incident echter op. En nochtans is dit een verhaal wiens belang enorm is. Het toont immers de ultieme kwetsbaarheid van de moderne elektronische technieken, de militaire zwakte van de VS en de kracht van de Russische technologie. Klopt dit, dan is dit een zware ramp voor het Pentagon en de Amerikaanse militaire macht. Het kan moeilijk erger. 

Pas op 13 november plaatst Voltairenet een verhaal over de Russische versie van dit incident met de USS Donald Cook in een Engelstalige versie online op haar website. Voltairenet is het geesteskind van de in Damascus verblijvende Franse journalist Thierry Meyssan, een man gekend voor zijn goede kennis van het Syrische dossier.

En het is pas dan dat een aantal alternatieve nieuwswebsites zoals Veterans Today dit overnemen. Waarbij het opvalt dat niemand vanuit het Pentagon of de VS deze versie poogt te weerleggen. Er is hier in dit milieu algemene stilte. Dit terwijl men dit, moest het een leugen zijn, vlotjes zou kunnen weerleggen.

SU-24 gevechtsvliegtuig

De Russische Sukhoi 24 hier met wapens aan boord

Alleen op één website is er in een discussie een zich anonymus noemend individu die deze versie van de feiten betwist en beweert toen op dat schip gezeten te hebben. Hij blijft echter zoals ook met zijn naam geheel vaag qua de details van de feiten of over zijn positie op het schip. Hij is dus niet geloofwaardig.

Stilte

Of het verhaal klopt weten wij natuurlijk niet. Het enige dat wij met zekerheid weten is dat er op 12 april 2014 in de Zwarte Zee een serieus incident is geweest tussen de USS Donald Cook en een Russische SU-24. Maar dat dit aspect van de zaak niet in onze massamedia geraakte wekt natuurlijk geen verbazing. Het betreft hier namelijk de Russische versie van de feiten en dat is bij onze kranten per definitie platte propaganda.

Maar aangezien zogenaamde topjournalisten als Lars Bové van De Tijd vooraan in hun krant roddels en leugens mogen plaatsen, zoals het hacken door China van de telecomnetwerken van Belgacom, dan hoort de lezer ook dit verhaal te kennen zelfs al blijkt het achteraf gelogen.

Het verhaal is belangrijk en dan moeten we beide versies ervan kennen. Bovendien weerlegt deze van het Pentagon in wezen niet die van Moskou. Men kan de Russische versie zelfs zien als een aanvulling van het verhaal van het Pentagon.  

We weten dus niet of dit Russisch verhaal wel waar is, maar het zwijgen van de VS is merkwaardig. Bovendien weten we uit het recente verleden dat dergelijke digitale systemen erg kwetsbaar kunnen zijn. 

Zo was er een paar jaar geleden de herrie met de software Stuxnet die vermoedelijk door de VS en Israël was gemaakt en die er in slaagde om Iraanse kerncentrifuges te doen ontploffen. En dan is er de recente herrie met het hacken van het computernetwerk van filmhuis Sony. Onlogisch lijkt deze Russische versie dus helemaal niet.

The Pentagon

Als het verhaal van de Russische radio klopt dan zit het Pentagon met een meer dan serieus probleem.

Maar hierover is er in de massamedia algemene stilte. En dus zwijgen ook de parlementen in de landen van de NAVO en haar bondgenoten. Dit terwijl gans dit incident minstens het onderwerp zou moeten zijn van een meer dan stevig debat. Maar bij de NAVO, het Pentagon en Lockeed Martin kan men zo te zien op beide horen blijven slapen. Wat niet weet, niet deert.

Willy Van Damme

1) Het verhaal is bekend van drie versies.

– Dit van Thierry Meyssan en Voltairenet is te vinden op: ‘What frightened the USS Donald Cook so much in the Black Sea?’, 8 november 2014, http://www.voltairenet.org/article185860.html.

Het was eerst in o.a. het Frans al in september geplaatst maar raakte nergens bekend. Pas in het Engels ontdekte men het verhaal ook elders bij andere webredacties..

– Het originele persbericht van 14 april 2014 van de Amerikaanse Zeemacht ‘Russian Aircraft flies near U.S. Navy ship in black Sea’ is te vinden op: http://www.navy.mil/submit/display.asp?story_id=80360

– De Russische versie ‘Russian SU-24 scores off against the American USS Donald Cook’, geplaatst op 21 april 2014 is te vinden op: http://indian.ruvr.ru/2014_04_21/Russian-Su-24-scores-off-against-the-American-USS-Donald-Cook-5786/