BNP Paribas en de VS – Welke gevolgen?

Volgens een bericht van vandaag van het Brits-Canadese persbureau Reuters zou de VS zelfs 16 miljard dollar (11,74 miljard euro) eisen van de Franse bank BNP Paribas. Die was volgens Reuters tijdens de eerste discussies bereid als boete 1 miljard dollar te betalen. De bank heeft hiervoor trouwens boekhoudkundig 1,1 miljard dollar opzij gezet.

Het verhaal van vandaag in De Morgen dat grote baas Baudouin Prot als gevolg van de zaak zou ontslag nemen wordt in de Financial Times deze ochtend wel ontkend. Daar is sprake van het nakende ontslag van de nummer twee Georges Chodron de Courcel.

De ganse zaak werpt nogmaals een schril licht op de positie van de dollar in de wereldhandel. De VS laat toe dat de munt wereldwijd gebruikt wordt en profiteert daar dan van om zonder bijna enige rem haar geldpersen te laten draaien om haar begrotingsprobleem op te lossen en zo te pogen haar economie aan te zwengelen. Met als vraag: Wat is de reële waarde van de dollar?

François Hollande en Angela Merkel

De Duitse bondskanselier Angela Merkel en de Franse president François Hollande hebben meerdere eitjes te pellen met hun ‘bondgenoot’ Barack Obama. De man lijkt stilaan met de ganse wereld in ruzie te liggen, van Europa, over China, naar Indië, Rusland en Brazilië.

Ondertussen echter stelt de VS intern allerlei handelsregels op waarbij zij alleen beslist of er handel mag gedreven worden met land A of land B, hier Iran, Cuba en Soedan. Dat zou elders geen probleem zijn en alleen de handel van Amerikaanse bedrijven en burgers hinderen, maar door de positie en kracht van de dollar heeft die maatregel echter wereldwijde repercussies.

BNP Paribas is een van ’s werelds grootste banken en dagelijks betrokken bij ontelbare dollartransacties. Die gaan in regel omdat het de dollar betreft op een of andere wijze op zeker ogenblik toch via het bureel in New York. En daar komt dan agent Uncle Sam die zijn specifiek Amerikaanse regels oplegt aan wat in wezen een Franse handelstransactie is, onderworpen aan de Franse wetgeving.

Met andere woorden: De VS legt hier eigenhandig haar extraterritorialiteit op aan wat men in het Parijse zakenkwartier La Défense doet. Niet de Franse wet telt in Parijs dan maar die van Washington DC. En hetzelfde is dus ook waar voor alle landen wereldwijd. Het is dan ook de vraag hoelang dit Amerikaanse agressief optreden nog houdbaar is.

De positie van de VS is wereldwijd aan een grote erosie onderworpen. De Chinese is nu de grootste economie, niet meer de VS. De dag dat de grote landen waaronder de olieproducenten besluiten onderling niet meer in dollar te betalen, die dag is de almacht hier van de VS voorbij.

Die in wezen totalitaire macht is uiteindelijk gebaseerd op een serie pijlers, zijnde de bijna absolute heerschappij van de dollar en haar ermee verbonden financieel centrum, de belangrijkheid van de Amerikaanse markt, haar enorm leger, de macht over de media en haar controle van het internet.

Men ziet die erosie nu al gebeuren in de sector van het internet waar de VS op een nooit geziene wijze haar bijna monopoliepositie misbruikt om de ganse wereld te bespioneren en te manipuleren. Het gevolg is dat overal van Brazilië tot Duitsland, Rusland en China steeds meer acties worden ondernomen om die Amerikaanse positie te breken.

Herdenking Landing in Normandië - 6 juni 2014 - Amerikaanse veteraan Charles Wilson - Utah Beach

Hier de Amerikaanse veteraan uit WOII Charles Wilson op Utah Beach in Normandië, de plek waar hij 70 jaar terug aan land ging. Wat een groot feest van de Frans-Amerikaanse verbroedering moest worden is dat van de scheldpartijen geworden. Opvallend is dat zelfs de Britse premier David Cameron een privégesprek met de Russische president Vladimir Poetin heeft, wat niet voorzien is voor Obama. Die weigert.

Typerend is wat nu in China aan de hand is, met Google, Microsoft, Oracle, Twitter, Yahoo en andere Amerikaanse internetbedrijven die stilaan en met soms harde hand uit de Chinese markt worden geduwd. Een gevolg van de onthullingen van Edward Snowden. En de Chinese markt is voor internetbedrijven veruit de grootste ter wereld. Voor een wereldspeler in spe dus niet te missen.

De hand en spandiensten die de bedrijven uit Silicon Valley al jaren aan de Amerikaanse regering leveren komt hen, zeker weten, duur te staan. Hetzelfde zal op termijn gebeuren met de positie van de dollar. Het kan bijna niet anders aflopen. Ook in de EU is men de VS en haar agressiviteit kotsbeu. De poging om de euro kapot te maken en zo de EU te ondermijnen zijn hier uiteraard niet vergeten.

Zeker is dat niet alleen Frankrijk over die kwestie van BNP Paribas woedend is, ook elders in de EU is men heel boos. De brede glimlach van de heren en dame van de EU en Barack Obama op de G7 in Brussel en nu vandaag in Normandië is dan ook puur schone schijn. Zelfs bij het grote publiek dringt dit steeds meer door. Voor wanneer een publieke breuk?

Willy Van Damme

BNP Paribas–Washington in oorlog met Parijs

Dat het volop oorlog is tussen de VS en Frankrijk is een feit. Met de komst van de Franse president Nicolas Sarkozy en de benoeming van Christine Lagarde tot voorzitster van het Internationaal Monetair Fonds leek dat wat beter te gaan. Maar dat is reeds lang voorbij.

Afrika

Voor het oog van de camera was alles tot deze week ook koek en ei tussen beide imperialistische mogendheden. Hun optreden rond bijvoorbeeld Libië en zeker Syrië leek die alliantie alleen nog maar te bevestigen. Het waren boezemvrienden en de liefdesverklaringen aan elkaars adres waren dan ook talrijk. Ze waren echter nep.

r

BNP Paribas is aangeschoten wild in de VS en dreigt door de boete in serieuze financiële problemen te komen. Is het pasmunt bij de komende Europese topbenoemingen? Heel waarschijnlijk.

De gebeurtenissen in Afrika en vooral in de serie Franse neo-kolonies zoals Mali, Niger en de Centraal-Afrikaanse Republiek toonden echter dat de tegenstellingen tussen beiden nog steeds erg groot zijn. Zoals voordien met Rwanda gebeurde dreigde de VS ook hier Frankrijk uit haar invloedsfeer te duwen.

Men moet bijvoorbeeld al vrij blind zijn om niet te zien dat de VS nauw betrokken was bij de staatsgreep van 22 maart 2012 in de Franse oud-kolonie Mali door de in de VS getrainde legerkapitein Madou Haya Sanogo. Wat dan toch opvallend onmiddellijk gevolgd werd door de totaal onverwachte invasie van het noorden van Mali door jihadisten die als het ware vanuit het niets verschenen.

Waarbij later bleek dat die jihadisten volop de steun kregen van de piepkleine maar superrijke gasproducent Qatar. En Qatar doet, zoals al voldoende bewezen is, niets zonder toestemming van de VS. Ook is het opvallend dat die jihadisten door de Sahel toeren in grote kolonnes met spiksplinternieuwe dure terreinwagens. En die zijn zeker geen gift van de profeet Mohammed.

t

Een Amerikaanse militaire instructeur leert in de Centraal Afrikaanse Republiek de Rwandese vrienden hoe te werken met hun wapentuig. Om later met succes te gebruiken in Congo-Kinshasa?

Ook moet het waarnemers zeker opgevallen zijn dat de vredesmacht in de Centraal-Afrikaanse Republiek voor een belangrijk deel bestaat uit Rwandese soldaten die er zelfs heen gebracht werden met Amerikaanse legervliegtuigen.

En wie het Rwandees leger zegt die hoort zo al de naam van de VS. Paul Kagame, dictator van Rwanda, is zoals de emirs van Qatar een trouwe pion van de VS. Hij volgt hun bevelen trouw op en mag in ruil de buit houden. En dus is de aanwezigheid van die Rwandese troepen hier geen toeval.

BNP Paribas

En dan krijgen we de ruzie in New York over BNP Paribas die 10 miljard dollar dreigt te moeten ophoesten omdat ze betrokken zou geweest zijn bij de handel met Iran, Cuba en Soedan. Daarbij dreigt de bank zelfs al of niet tijdelijk het recht te verliezen om in New York nog in dollar te handelen. Waardoor ze grotendeels uit de Amerikaanse markt wordt geduwd.

En in de EU vreest men dat dit maar het begin is en er in de VS nog Europese banken gelijkaardige problemen gaan krijgen. En met zo’n boete moet BNP Paribas vermoedelijk ook op zoek naar vers kapitaal. En wie gaat dit dan ditmaal leveren? Het ongenoegen – of liever de woede – is op vele plaatsen in de EU dan ook groot.

Manuel Barroso met Barack Obama en Herman Van Rompuy

Onder ‘goede’ vrienden vandaag in Brussel op de G7. En lachen dat ze doen. Wiens arm poogt Obama hier om te wringen, die van Van Rompuy of deze van Barroso? Alleszins barslecht theater.

Het betekent niet de doodsteek voor deze Franse trots maar maakt van BNP Paribas in dat geval een op wereldschaal amper nog een rol spelende financier. De Franse en ook de Belgische regering – de voornaamste aandeelhouder – zetten dan ook alle zeilen bij om de VS – hun zogenaamde bondgenoot – op andere gedachten te brengen.

Het verhaal doet denken aan de Amerikaanse avonturen van de Japanse autoreus Toyota en de Britse oliegigant BP. De Japanse regering wou de Amerikaanse troepen weg van Okinawa – de grootste VS-basis in Azië – en plots bleken die auto’s van Toyota in de VS levensgevaarlijk.

Yukio Hatoyama - Japans premier 2009-20109 - DPJ

De Japanse premier Yukio Hatoyama van de Democratic Party of Japan (DPJ) leek het 60 jaar oude machtsmonopolie van de Liberal Democratic Party in 2009 te hebben gebroken. Zijn grootste belofte was om de VS-basis op Okinawa op te doeken. Zijn nederlaag in dit dossier betekende het voorlopig einde van de DPJ als machtsinstrument.

Niet alleen dreigde Toyota uit de Amerikaanse markt – haar grootste – te worden geduwd, ze riskeerde ook, zoals BNP nu, in de VS dus gigantische boetes te moeten betalen. Tot de Japanse premier Yukio Hatoyama zich op 2 juni 2010 in het publiek verontschuldigde over Okinawa, aftrad en de VS op Okinawa kon blijven. En plots bleek die herrie in de VS rond Toyota een storm in een glas water.

Ook BP werd met de ramp met Deepwater Horizon op 20 april 2010 op dezelfde wijze aangepakt. Deze Britse trots zit als gevolg van de ramp met haar boorplatform in de Golf van Mexico met claims en kosten die tot 20 miljard dollar kunnen oplopen. De Britse premier David Cameron mag dan wel spelen voor Amerikaanse loopjongen, het helpt niet. BP is als een zwaar gewond dier.

Cyrus Vance

Maar het gebruik van de rechtbanken om politieke doeleinden na te streven is een fenomeen dat ook in de VS zeer goed gekend en courant is. Het is zelfs een Amerikaanse traditie. De huidige procureur voor New York die ook de zaak tegen BNP Paribas doet is trouwens een zekere Cyrus Vance Jr.

Jacques Monsieur

Jacques Monsieur werd eerst heel vermoedelijk ontvoerd in Panama en dan naar een schijnproces in de Amerikaanse staat Alabama gevoerd. Hij kon moeilijk anders dan schuldig pleiten.

Deze werd in 2010 door president Barack Obama tot procureur voor dit cruciale gerechtsdistrict benoemd. Hij is de zoon van de vroegere minister van Buitenlandse Zaken Cyrus Vance die van 1977 tot 1980 diende onder de eveneens Democratische president Jimmy Carter.

Bij het aantreden van een nieuwe Amerikaanse president is het steeds de gewoonte dat hij niet alleen zijn financiers tot ambassadeur benoemt zoals de vroegere ambassadeur in België Howard Gutman maar ook alle procureurs. En wee de procureur die niet naar de pijpen van de president danst. Dat bewees George Bush Jr. ten volle.

De bewering deze week maandag van The New York Times over de zaak tegen BNP Paribas en de Franse interventie is hierbij typerend. Ze toont een pers die niet terugschrikt voor de grootste leugens. Zo schreef deze krant in ‘French officials twist U.S. arms in bank inquiry’ (Franse regering zet VS onder druk in onderzoek naar bank) 1):

“The pushback from France reflects a cultural and legal divide with the United States, where political intervention in law enforcement is typically taboo.”

“Deze Franse reactie toont nogmaals het verschil in culturele en juridische tradities met de VS waar politieke interventie in rechtszaken typisch een taboe is.”

Het is het zuivere goede Amerika versus het doortrapte, slechte en perfide Europa. Een oud refrein dat men in de geschiedenis van de VS wel nog eens tegenkomt. Toch als het haar past zoals nu in deze zaak tegen de Franse grootbank.

Howard Gutman

De vorige ambassadeur van de VS in België Howard Gutman was voor zijn benoeming een der financiers van de presidentiële campagne van Barack Obama. In België zou zo’n benoeming leiden tot het ontslag van diegene die hem benoemde en een gerechtelijk onderzoek naar eventuele corruptie. In het ‘zuivere’ Amerika is dat traditie.

Wie de Amerikaanse processen rond zogenaamde terreurverdachten of die van de Belgische wapenhandelaar en spion Jacques Monsieur of de Russische vrachtvervoerder Victor Bout volgde, weet hoe men in de VS rechtszaken zonder enige schroom in de voor het Witte Huis gewenste richting duwt. Het zijn gewoon politieke schijnprocessen bedekt met slechts een flinterdun laagje legaliteit.

Deze week was Barack Obama in Polen en had daar tijdens zijn toespraak kritiek op Rusland door te stellen dat het niet kan dat grote landen kleine landen onder druk zetten. Neen, hij had het niet over zichzelf en zijn land.

Europees Commissievoorzitter

Maar wie weet, zoals de kwestie van Okinawa de problemen oploste van Toyota, zo zou ook de kwestie van de topposities in de EU dit kunnen doen voor BNP Paribas. In de Britse media voert men op dit ogenblik een ware oorlog tegen de Luxemburgse kandidatuur van EVP’er Jean-Claude Juncker voor de post van Europees Commissievoorzitter.

Daar heeft men al andere kandidaten zoals de Polen Donald Tusk en Radek Sikorski, een gewezen lid van het American Enterprise Institute en intimus van de vroegere Amerikaanse vicepresident Dick Cheney. Ook de Litouwse  Dalia Grybauskaite en de Fin Jyrki Katainen werden bijvoorbeeld door de Financial Times naar voor geschoven.

Madeleine Albright en Zbigniev Brzezinski

De vroegere Amerikaanse Nationaal Veiligheidsadviseur Zbigniev Brzezinski met zijn beschermelinge Madeleine Albright, gewezen minister van Buitenlandse Zaken onder Bill Clinton. Zij is nog steeds erg invloedrijk en wist in 2012 zelfs een van haar medewerksters tot hoofd van Amnesty International US te benoemen. Ze is nu baas van Pew Research dat wereldwijd opiniepeilingen doet, een centraal element van het Amerikaanse imperialisme. Brzezinski is de man die als eerste Amerikaans strateeg in 1979 Saoedi Arabië en de jihadisten inschakelde voor de vernieling van een land, hier dan Afghanistan.

Zelfs Christine Lagarde, de bazin van het IMF, werd in die krant en ook elders plots als kandidaat genoemd. Alsof de mee rond haar draaiende rechtszaak over de miljoenenfraude met zakenman Bernard Tapie geen probleem is. Alle door de Britse pers naar voor geschoven kandidaten hebben wel een ding gemeen: Ze staan bekend als trouwe dienaars van de VS en zijn nu veelal erg anti-Russisch.

En zoals lezer Walter Baeyens hier ooit in een reactie over de Portugees José Manuel Barroso, de huidige commissievoorzitter, opmerkte, had die gewezen maoïstische studentenleider meer dan uitstekende relaties aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Juncker duidelijk niet.

Manuel Barroso met G7 aan tafel

Een werklunch onder de ‘vrienden’ van de G7 gisteren. Barack Obama maakte het zich gemakkelijk en nestelde zich naast Angela Merkel. Hij hoefde dan de NSA niet meer in te schakelen om haar af te luisteren.

Ooit schreven alle voorname tenoren van de Amerikaanse diplomatie, van Henry Kissinger over Zbigniev Brzezinski tot Madeleine Albright, dat ze de EU indirect wilden leiden. Ze wilden aan het stuur zitten zoals ze schaamteloos schreven. Wordt dit de pasmunt waarover het in Brussel en morgen in Normandië zal gaan om zo BNP Paribas te redden uit de klauwen van de Amerikaanse arend?

Willy Van Damme

Dalia Grybauskaite - 1

Dalia Grybauskaite, De Litouwse president is voor de VS een betrouwbaar kandidaat voor het voorzitterschap van de Europese Commissie. Zij waarschuwde de voorbije weken dan ook, in navolging van Washington, herhaaldelijk voor een Russische invasie.

1) www.nytimes.com/2014/06/02/french-officials-twist-u-s-arms-in-bank-inquiry/?_php=true&_type=blogs&emc=edit_th_20140603&nl=todaysheadlines&nlid=57225455&_r=0

 

Oekraïne–Duitse vrienden

Welk spel de verschillende partijen in de oorlog om Oekraïne spelen is soms verre van duidelijk. Je heb langs de ene kant de VS en de vrienden die in Kiev met fascistisch geweld de macht grepen. Die positie is min of meer duidelijk. Zeker is ook dat Rusland behoorlijk boos is over wat gebeurde en dat in het oosten en zuiden van Oekraïne de bevolking eveneens boos is en haar buik meer dan vol heeft van ‘de Banderisten in Kiev’.

Merkel bij Obama

Onduidelijkheid is er echter totaal wat betreft Europa. Zeker lijkt het dat landen als Polen, Zweden en vermoedelijk de Baltische staten, en dan vooral Estland, als een man achter de VS en de putschisten in Kiev staan. Maar verder in Europa?

Vooral wat betreft Duitsland is er heel veel mist. Zo kan het goede waarnemers toch alleen maar opgevallen zijn hoe het dagblad Bild am Sonntag, de meest gelezen Duitse krant, al twee zondagen na elkaar uitpakt met ‘primeurs’ over Oekraïne.

Rebellie in Oost-Oekraïne

Volgens de Duitse veiligheidsdiensten en de Russische media spelen Amerikaanse huurlingen van Academi (Blackwater) een belangrijke rol bij de tot heden vergeefse pogingen om de rebellie in Oost-Oekraïne te onderdrukken.

Vorige week zondag, amper een dag nadat de Duitse bondskanselier Angela Merkel terug was uit de VS van haar topontmoeting met Obama, stelde de krant dat er Amerikaanse specialisten mee de leiding hadden van wat die regering daar in Kiev allemaal bekokstoofde.

Een verhaal dat voorheen ook in de Russische pers verscheen maar straal door Kiev en Washington werden ontkend. Maar Bild am Sonntag noemde zelfs haar bron voor dat toch merkwaardig verhaal. En dat was….. de Duitse geheime dienst.

Met andere woorden: Deze dienst bevestigde het verhaal van de Russen en had zelfs toegestaan dat men in het publiek haar als bron mocht aanduiden. En dat is, zacht uitgedrukt, ongewoon.

Dat soort organisaties werkt immers traditioneel in alle stilte. Ofwel handelde die hier ditmaal op eigen houtje of anders met toestemming, zoals men kon verwachten, van de Duitse regering van Merkel zelf.

En dit dus de dag na haar gesprek met Obama. Een gesprek waarvan we uit Duitse publieke bronnen weten dat het niet echt goed verlopen was. En ook dat is iets wat men normaal niet laat uitlekken. Behalve als het zoiets als een stormachtig gesprek was. Wat het dus vermoedelijk was. Men wou blijkbaar zelfs naar Obama terugslaan.

Academi

En kijk, vandaag heeft Bild am Sonntag een nieuwe scoop over Oekraïne. Ditmaal is zij wat betreft de Amerikaanse aanwezigheid in Oekraïne iets meer preciezer en stelt zij dat huurlingen van het bedrijf Academi de militaire operaties in Oost-Oekraïne mee leiding geven.

Academi is het vroegere beruchte Blackwater dat in opspraak kwam door onder meer haar moorddadige operaties in vooral Irak en als gevolg daarvan in 2009 dan maar haar naam wijzigde in Academi. Dat klinkt netter.

Eerder hadden ook al de Russische media dit verhaal over Academi gebracht. En ook dat werd door Kiev, Academi en de VS straal ontkend. En opnieuw maakte Bild am Sonntag vandaag zondag haar bron bekend en dat was zoals de week voordien de Duitse geheime dienst.

We kunnen dus praktisch zeker zijn dat Merkel voor beide lekken de opdracht gaf. Of anders is die Duitse geheime dienst zoiets als losgeslagen wild. Wat natuurlijk niemand gaat geloven.

Het is daarbij opvallend dat noch de Angelsaksische of de Belgische en Nederlandse media dit verhaal van Bild am Sonntag overnamen. Interessant is zeker ook te weten dat recente berekeningen in de Duitse media toonden dat bij een echte boycot door de EU van Rusland de Duitse economische groei met 0,9% zou dalen.

Wat dus zware gevolgen zal hebben voor de Belgische en de andere economieën van de EU. Gedaan dus met de luid door Herman Van Rompuy – de man die de fascistische staatsgreep nochtans mee hielp organiseren – aangekondigde Europese economische heropleving. Stuurt iemand die man de rekening?

Igor Sechin

Igor Sechin, CEO van Rosneft, met Bob Dudley (rechts), CEO van BP in Houston.

Rosneft

Ook Groot-Brittannië zit trouwens hier in diepe nesten. Zo is het voornaamste actief van BP op haar balans de 19,75% die het heeft in de Russische oliegigant Rosneft. Maar tegen de grote baas van Rosneft, Igor Sechin heeft de VS zware sancties getroffen.

En bovendien heeft kredietbeoordelaar Standard & Poors, vermoedelijk op vraag van Washington, de aandelen van het beursgenoteerde Rosneft nog net geen rommelstatus gegeven met bovendien een negatieve outlook. Wat wil zeggen dat ze bijna waardeloos zijn en zo dus ook het voornaamste actief van BP!

Na de enorme tot 20 miljard dollar oplopende schadeclaim die BP in de VS te verwerken kreeg door de ramp met Deep Horizon in de Golf van Mexico, krijgt BP van de VS nu een nieuwe enorme financiële opdoffer. BP, toch meer dan een eeuw lang het paradepaardje van de Britse industrie, lijkt dankzij de VS dus wel rijp voor de slachtbank.

En de Britse regering durft, publiek althans, niet eens protesteren. In het openbaar roept ze zelfs met de VS mee om Rusland, en dus ook BP en haar eigen economie, te straffen. Het toont perfect in welke positie het land zit en de waarde van haar regering. Poor little Britain.

Willy Van Damme

Nawoord:

Twee kranten, de Gazet Van Antwerpen en het Nieuwsblad, brachten terloops in een kort bericht vandaag toch dit verhaal. Zij het gezien het belang ervan zeer in mineur. Of de beweringen van Bild kloppen weten we niet? Essentieel is dat de Duitse regering en Rusland hier op een lijn zitten die regelrecht tegen de VS ingaat.

Hier strooit men nog steeds via de kranten het verhaal over Russisch hacken rond. Een verhaal waarvan we evenzeer niet weten of het waar is. Alleen bij De Tijd weten ze het ‘zeker’.

Ook werd intussen De Duitse topdiplomaat Wolfgang Ischinger belast met het zoeken naar een onderhandelde oplossing tussen de putschisten in Kiev en de tegen hen gerichte rebellie in het oosten. Een belangrijke overwinning voor die rebellie die zo een zekere legitimiteit krijgt.

Geen verrassing natuurlijk dat het een Duitse diplomaat is die deze delicate job kreeg in het kader van de OVSE (Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa). Een initiatief dat blijkbaar vorige week in Moskou door Vladimir Poetin werd opgestart en eventueel verklaart waarom hij zich plots gematigder opstelde.

Het betekent mogelijks ook een verdaging van de voor 25 mei door de putschisten geplande verkiezingen. De vraag blijft echter wat de VS hier gaat doen: Meewerken of de boel saboteren? Zal Obama inbinden?

De gok is dat hij akkoord gaat. Veel opties heeft hij trouwens niet. Oliereus Rosneft heeft een groot samenwerkingsverband met Exxon Mobile en dus moet Washington voorzichtig zijn met zowel Sechin als Rosneft.

EU-president Herman Van Rompuy klonk deze avond alleszins gematigder. Blijkbaar is men nu toch tot het besef gekomen dat zonder Rusland een leefbaar Oekraïne niet mogelijk is.

Willy Van Damme

Iran – Europees brons voor België

Onze minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders (MR) is dan nog sneller dan verwacht richting Iran vertrokken en is daarmee de derde minister van Buitenlandse Zaken van de EU die bij de Ayatollahs in Teheran op bezoek gaat, na de Italiaanse Emma Bonino en de Zweed Carl Bildt. België haalde in de Europese wedloop richting Iran dus het brons. Beter dan onze atleten in Sotsji.

Handelsmissies

Vooral het snelle optreden van Carl Bildt is merkwaardig. Deze is immers binnen de groep van Europese minister van Buitenlandse Zaken een der meest pro-Amerikaanse en staat op dat vlak zelfs op een gelijke hoogte met bijvoorbeeld zijn Britse collega de conservatief William Hague.

Didier Reynders

Didier Reynders bracht in Iran ook de ‘mensenrechten’ ter sprake. Als hij naar Saoedi Arabië gaat is die aandacht natuurlijk onbestaande. Het heet een hypocriete diplomatie.

De voornaamste reden voor het bezoek van Reynders nu aan Teheran lijkt het voorbereiden van het voor april geplande bezoek van een grote delegatie van Belgische zakenlui aan Iran. Dit wordt georganiseerd door de semi-officiële Brusselse Kamer van Koophandel en was op een goeie week trouwens al volzet.

Waterleau

Een van de bedrijven die al in Iran actief is het milieubedrijf Waterleau uit Herent dat trouwens ook een vestiging in Dendermonde heeft en deelneemt aan de missie. Iran is samen met Turkije de voornaamste economische mogendheid in de regio.

Waterleau wist vorig jaar in de sector van de kunstmeststoffenproductie een contract te bekomen voor de zuivering van de lucht die bij de productie vrijkomen. Het contract ter waarde van 6 miljoen euro is het eerste voor het bedrijf dat nu ook in de running is voor de bouw van een afvalwaterzuiveringsinstallatie Teheran West genaamd, goed voor een kwart van deze enorme 17 miljoen inwoners tellende metropool.

Waterleau, Dendermonde

Het Belgische milieutechnologiebedrijf Waterleau wist vorig jaar haar eerste contract in Iran te bemachtigen. Het leverde deze week ook haar afvalwaterzuiveringsinstallatie in de Iraakse hoofdstad Bagdad op. Veel van het werk ging naar de Dendermondse vestiging van de groep.

Rivaal is onder meer de Franse groep Veolia die mee was met de Franse handelsdelegatie die begin deze maand al in Teheran op bezoek was. De strijd om de Iraanse contracten is dus al volop losgebarsten.

Een deel van de productie voor dit Iraans contract is bestemd voor de Dendermondse vestiging van Waterleau, de vroegere Werkhuizen Schepens. Dit was ook nauw betrokken bij de deze week opgeleverde afvalwaterzuiveringsinstallatie voor Bagdad.

Goed voor een 50% van het stedelijk afvalwater van de ongeveer 7 miljoen inwoners. Of hoe Dendermonde het afvalwater van de veel geplaagde inwoners van Bagdad help zuiveren. En wie weet in de nabije toekomst ook dat voor de mensen in Teheran.

Een technologisch ontwikkeld land

Iran is ook meer dan simpel een olie- en gasproducerende natie geworden. Zo is meer dan de helft van haar economie gebaseerd op niet-olie en gas gerelateerde activiteiten. En zoals haar kernenergie- en ruimtevaartprogramma bewezen is het ook een technologisch ver gevorderde staat die meer dan 75 miljoen inwoners telt en ook qua bevolking snel groeit. Het is ook een van het handjevol staten die met succes een satelliet in de ruimte bracht.

Het land is een economische macht geworden die men moeilijk kan negeren. Zo hebben Iraanse automakers productievestingen in het buitenland, zelfs in Europa. Het is daarom op zowat alle vlakken, zeker ook toeristisch, een boeiende handelspartner voor onze bedrijven. Ook om er te investeren.

Hassan Rouhani en François Hollande

President Hassan Rouhani met zijn Franse collega François Hollande. Die laatste wil van twee walletjes eten, de belangen van Israël dienen en de belangen van zijn industrie in Iran steunen. Geen gemakkelijke evenwichtsoefening. Rouhani lijkt dit te beseffen door schijnbaar te aarzelen om hem een hand te geven. Had hij schrik het niet terug te krijgen?

Het grote probleem op dit ogenblik is het door de VS georganiseerde embargo op het vlak van financiële transacties. Officieel geld uit Iran repatriëren vergt wat kennis en het betere bochtenwerk. Maar ook hier weet men omwegen te vinden. De vindingrijkheid van onder meer ondernemers is immers wel bekend.

Als gevolg van de tegen het land door de VS en de EU jarenlang gevoerde oorlog zijn die economische relaties met België en andere lidstaten van de EU wel barslecht. Die met andere opkomende en nieuwe industrielanden zoals Indië, Brazilië, China en Zuid-Afrika zijn daarentegen uitstekend.

Een erg fiere natie

De reden waarom men vanuit de EU zo snel richting Iran trekt heeft dan ook alles te maken met de enorme achterstand die men door de oorlog tegen het land heeft opgelopen. Het komt er nu op aan tenminste toch een deel van die achterstand in te lopen.

Veel illusies zal men zich echter niet moeten maken. De tijd dat Europese en Amerikaanse bedrijven er overal de eerste viool speelden is reeds lang voorbij. De Brits-Amerikaanse staatsgreep van 1953 tegen de Iraanse premier Mohammad Mossadegh, de plundering door Britse en Amerikaanse oliebedrijven van de natuurlijke rijkdommen van het land en de nog niet geheel verdwenen oorlog tegen het land lieten er diepe wonden na.

Iran is een erg fier en zeer nationalistisch land dat staat op zijn rechten en niet zinnens lijkt zich nog veel de les te laren spellen door een ‘plunderend’ westen. Sommige Iraanse leiders zien hun land zelfs als een nieuwe grootmacht. Van hoogmoed gesproken.

Tegenstellingen

De twee grote problemen van het land blijven echter aanslepen. Zo is er de schrijnende armoede en de zeer grote tegenstelling tussen arm en rijk. Via subsidies poogt men dit wel recht te trekken, maar de armoede blijft een ernstige kwaal die zorgt voor instabiliteit en zwaar weegt op het budget.

Een andere al sinds mensenheugenis aanslepende kwestie is die van de moderne en veelal rijke stedelingen die geen boodschap hebben aan de preken van de ayatollahs en langs de andere kant de rest van de veelal conservatieve bevolking die hier geen enkel probleem mee heeft en ze zelfs steunt.

Hassan Rouhani en Ali Akbar Hashemi Rafsanjani

Links de Iraanse president Hassan Rouhani met zijn voorganger ayatollah Ali Akbar Hashemi Rafsanjani. Deze laatste viel in ongenade na de mee door hem georkestreerde rellen van 2009. Alleen zijn goede relaties met Opperste Leider Ali Khamenei redden hem toen van arrestatie. Men pakte dan – als ‘troostprijs’? – wel een dochter van hem op. Het was Rafsanjani die Khamenei ooit de positie van Opperste Leider bezorgde. Zijn rehabilitatie is sinds een twee jaar wel een feit.

Beide fenomenen verklaren de politieke tegenstellingen en de rellen na de presidentsverkiezingen in 2009. Ali Akbar Hashemi Rafsanjani, tot 2009 de tweede machtigste en de rijkste man van het land, poogde hier, in samenwerking met de VS, van te profiteren om de verkiezingsnederlaag van zijn kandidaat Mir-Hoessein Mousavi alsnog om te zetten in een machtsgreep.

Hij dacht met de steun van de welvarende middenklasse zijn mannetje tot president te kunnen laten maken. Het faalde wegens een te kleine machtsbasis en een goed georganiseerde tegenstand. De meeste Iraniërs waren zijn asociaal beleid toen hij president was ook nog niet vergeten.

Dat kan met de verdere groei van een welvarende middenklasse natuurlijk veranderen. Niets is eeuwig. Daarbij staat ook de vraag centraal of de VS en de EU die tegenstellingen zullen pogen uit te vergroten en er zo misbruik van maken voor een nieuwe staatsgreep zoals men dat nu doet in Oekraïne?

Op het goede spoor

Maar voorlopig zit het herstel van de relaties van Iran met de EU en de VS op het goede spoor. De in Wenen gevoerde onderhandelingen rond het Iraanse kernprogramma verlopen duidelijk voorspoedig en de VS lijkt tot nu alleszins naar een herstel van de wederzijdse relaties te streven.

Niet dat dit uiteraard niet kan veranderen. De VS is nu eenmaal een huis met vele machtscentra die elkaar soms sterk beconcurreren. En dus kan het Amerikaans buitenlands beleid op bepaalde ogenblik erg instabiel worden.

België voerde in 2012 ondanks het strenge handelsembargo toch nog voor 313,2 miljoen euro uit en voor 204 miljoen in. Het was vooral dat jaar dat de handel een zware klap kreeg. In 2010 bedroeg de uitvoer naar Iran nog 565,6 miljoen euro en de invoer in België 509,5 miljoen euro. In 2013 waarvoor nog niet de gehele jaarcijfers bekend zijn klapte die handel met een daling van meer dan 50% verder in elkaar.

Iran voert vooral kunststoffen en onedele metalen naar hier. België verkoopt er vooral chemische producten, machines en onedele metalen.

Willy Van Damme

Spyker – Een Nederlandse praatjesmaker

Een van de kleurrijkste Nederlandse ondernemers is ongetwijfeld Victor Muller, de man achter het Nederlandse ‘automerk’ Spyker en de overnemer in 2010 van het Zweedse Saab. Een brokkenpiloot zonder voorgaande, maar een met een wel heel grote mond. Met als vraag of de man geen regelrechte oplichter is die mensen met nooit nagekomen beloftes financieel weet te tillen.

De risee

Het boek is het werk van het Nederlandse journalistenduo Maarten van der Pas en Robert van den Oever? Het zijn specialisten van de autowereld die het ook allemaal deels vanuit een financieel-economische hoek bekijken. Een ideale mix dus voor dit soort van journalistiek.

De Nederlandse fantast Victor Muller ging Saab overnemen en zo naar een nieuwe glorieperiode leiden. Het parcours werd er een van 1001 brokken dat eindigde in een faling.

Het is trouwens al hun tweede boek over deze flamboyante man die in het begin nogal wat fans had maar zeker sinds het debacle met Saab de risee lijkt van iedereen die in Nederland de autowereld of de aandelenbeurs volgt. Zijn Spyker staat immers merkwaardig genoeg op de beurs genoteerd.

Het eerste boek ‘Spyker, een dollemansrit’ ging over de beginjaren van Victor Muller en hoe die van zijn plannen een grote knoeiboel maakte. Het doet onvermijdelijk denken aan het verhaal in België van de geflopte videoverhuurketen Superclub met die andere praatjesmaker en ‘wonderboy’, wijlen Maurice De Prins.

Hoe meer auto’s Spyker maakte hoe meer verlies er was. Bij Superclub was dat de videoverhuurautomaat Mr Video die met elk geïnstalleerd apparaat het verlies deed groeien. Hij werkte ook niet.

En de auto’s van Spyker? Nou, buiten de verkoop aan enkele schatrijke excentriekelingen waren de heren van de beheerraad zowat de enige afnemers. Als men al auto’s maakte natuurlijk.

Steraandeel

Het staat echter op de beurs genoteerd waar het ooit zelfs eventjes een steraandeel was. Het begon in 2004 aan 14 euro en steeg tegen 2006 tot zelfs boven de 21 euro. Nu staat het vandaag op …. 0,69 eurocent. Wat ongetwijfeld bij sommigen vette winsten opleverde maar vooral voor enorme verliezen zorgde.

De vraag is überhaupt dan ook of bedrijven als dit die behoudens kletspraat niets verkochten wel toegang tot de beurs mogen krijgen. Een beursgang is immers zoals een bank dat doet, het aanspreken van het publieke spaarwezen. En dat kan je toch niet overlaten aan onbetrouwbare kletsers genre Victor Muller.

Het is een aspect dat spijtig genoeg zowel in dit boek als in het eerste onvoldoende belicht wordt. Het is nochtans essentieel. Dat er na hun eerste stevig onderbouwde boek nog een tweede over de man kwam heeft natuurlijk alles vandoen met zijn overname van het door de Amerikaanse autoreus GM gedumpte Saab, de trots van Zweden.

Wie dat eerste boek had gelezen of de man wat kende kon zo al vooraf weten dat ook dit verhaal in praatjesverkopen en veel puin ging eindigen. En de man maakte zijn verwachtingen dan ook geheel waar.

Fantast

De vraag die men zich vooral moet stellen is waarom de Zweedse overheid, General Motors (GM) en de Europese Investeringsbank (EIB) dan met deze man in zee gingen om Saab een nieuw glorievol leven te geven. Van GM kan men dat gemakkelijk begrijpen.

Voor hen waren er drie mogelijkheden: Fantast Muller, een peperdure vereffening of een schandelijk faillissement. En dus koos men in Detroit logischerwijze voor de fantast. Die was immers goedkoper en beperkte de commerciële schade die een bankroet zou hebben veroorzaakt. Men kreeg er zelfs zo nog geld voor. Mooi toch!

Victor Muller - Saab over de kop - boekkaft

Het journalistenduo Maarten van der Pas en Robert van den Oever geven een goed overzicht van het reilen en zeilen van de Nederlandse zakenman Victor muller.

Dit aspect wordt uitgewerkt in het laatste hoofdstuk ‘kans van slagen’ waar ze hun analytische kwaliteiten tonen. Het is veruit het beste deel van het boek. Daarbij constateren ze dat GM al bezig was met het ontmantelen van Saab toen men met Muller over een overname discussieerde.

Het bedrijf had ook zeven weken stilgelegen en dan kon het opgestelde businessplan niet meer kloppen. Deze farce koste de Zweedse overheid 217 miljoen euro als gevolg van haar borgstelling voor een lening van de Europese Investeringsbank.

En hoe kon een bedrijf als Spyker dat behoudens veel bravoure niets voorstelde een virtueel failliet Saab redden? Iedereen die eens hard had nagedacht wist dat dit alleen kon mislukken.

In die zin is hun conclusie op het einde wat eigenaardig. Zo schrijven ze op pagina 229: “Had de overname een kans van slagen? Ja, maar dan had alles precies op zijn plek moeten vallen.” Maar met overnames van dit genre kan men er zeker van zijn dat alles nooit exact op zijn plaats valt, dat er stevige tegenslagen te verwachten zijn.

Vladimir Antonov 

De Zweedse regering en de EIB hebben in deze zaak dan ook zware fouten gemaakt. Ze hadden die brutale Nederlander gewoon wandelen moeten sturen. Het had veel miserie, onnodige nachtelijke gesprekken, vliegtuigreizen en een fortuin gespaard.

Dat de man om zijn Spyker nog maar eens te redden eerder in zee was gegaan met de in Groot-Brittannië verblijvende Rus Vladimir Antonov zou trouwens overal alarmbellen moeten hebben doen rinkelen en de deuren hebben doen sluiten.

Riga, Letland - Latvijas Krajbanka

Bij gebrek aan een serieuze financiering ging Muller dan maar te raden bij Vladimir Antonov, de man achter de Letse bank Latvijas Krajbanka en de Litouwse Bankas Snoras. Volgens het gerecht in die Baltische republieken was Antonov gewoon met het geld gaan lopen.

De EIB en dus ook de Zweden wilden met Antonov niets te maken hebben, maar hij verschool zich als een dief in de nacht achter een zoveelste schermvennootschap. Dat had men toch zo kunnen raden. De man is eigenaar geweest van de Litouwse Bankas Snoras die op haar beurt de Letse Latvijas Krajbanka controleerde.

In 2011 gingen beide banken over kop en dienden ze tegen zeer hoge kosten door de Letse en Litouwse regering te worden gered. Volgens de aanklacht was Antonov gewoon met de kas gaan lopen. De man werd door de Britse politie gearresteerd en poogt nu zijn  uitlevering aan Litouwen te verhinderen. De zaak komt deze maand in Londen voor de rechtbank.

Maar voorheen al waren er zeer veel verhalen over de vermeende criminele activiteiten, incluis moord, van de man. Zijn hoofdholding Convers Group Ltd. is nu praktisch failliet. Dat Muller zich via zo’n man liet financieren zegt feitelijk alles. Wie bij de banken geen kredieten meer krijgt gaat desnoods bij de onderwereld bedelen.

Gerechtelijk onderzoek

Het boek geeft een uitstekend overzicht van die periode rond Saab en samen met het eerste boek krijgt men een zeer goed beeld van deze verkoper van illusies, deze brokkenpiloot. Wel is men naar mijn smaak nog te braaf voor de man.

Zo schrijven ze op pagina 8: “Muller is een dealmaker pur sang, hij weet zaken goed te analyseren en te combineren, ziet mogelijkheden waar anderen die niet zien en gaat door waar menigeen allang zou zijn opgehouden.”

Als hij het dan toch zo goed weet te analyseren, waarom is hij dan één grote brokkenpiloot die al meer dan tien jaar nog geen enkel project tot een goed einde wist te brengen? Ja, een auto op een groot autosalon presenteren als het toekomstige topmodel is redelijk gemakkelijk, zeker als er geen motorblok in zit. Een bedrijf succesvol maken…. dat is bij Muller blijkbaar onmogelijk.

En ondertussen zijn de door hem met zijn verkooptrucs gelokte beleggers en investeerders wel de dupe. Dat er trouwens aan de man wel eens een echt crimineel reukje zou kunnen hangen blijkt uit het gerechtelijk onderzoek van de boeken bij Saab toen het onder zijn bewind definitief op de klippen ging.

Blijkt dat hij in 2010, toen er bij Saab amper geld was om iemand te betalen, 4 miljoen Zweedse kronen (0,46 miljoen euro) aan onkosten wist te versieren. Ook rijfde hij in 2011 daarbovenop voor dat jaar 2010, ten onrechte zoals nu blijkt, nog een bonus van 1,3 miljoen kronen (0,15 miljoen euro). Juist voor het bedrijf de betalingen staakte. Behalve dan aan hem!

Er is sindsdien in Zweden een gerechtelijk onderzoek gestart over het financieel beleid bij Saab onder Muller. Zoals met Antonov en zijn Bankas Snoras blijkt er ook hier bij Saab geld richting dan Spanje te zijn verdwenen. Maar Muller liet al weten geen verdachte te zijn en … alleen eens naar Zweden te moeten gaan voor een gesprek met de onderzoeksrechter.

Sinds het verschijnen van het boek is er ook meer zekerheid rond de 2,4 miljard dollar grote schadeclaim van Muller tegen GM. Die eiste hij via de rechtbank in Detroit daar GM had verhinderd dat Chinese investeerders als Youngman Saab eventueel zouden redden. Wat volgens hem het faillissement veroorzaakte.

Eventjes dachten naïeve Nederlandse beleggers hier een slaatje te kunnen uit slaan. Recent echter stuurde de Amerikaanse rechter de man zonder een dollarcent wandelen. General Motors wilde duidelijk zelfs nog niet eens praten over een minnelijke schikking vooraf. Nochtans een traditie bij dit soort processen. Men lachte hem bij GM gewoon weg. Terecht.

Maarten van der Pas en Robert van den Oever hebben dus nog steeds een vette journalistieke kluif aan de man. En wie weet, met een Zweedse gerechtszaak in het vooruitzicht en het zo te zien onvermijdelijke einde van Spyker komt er zelfs een derde boek.

Maar vermoedelijk zal Victor Muller met hen ook dan weer niet willen praten. Die wil alleen voldoende dociele figuren ontvangen, geen kritische journalisten.

Willy Van Damme

“Saab over de kop – De nederlaag van Victor Muller”, Maarten Van der Pas en Robert van den Oever. Uitgeverij Nieuw Amsterdam, 240 pagina’s, 2012. Kostprijs 19,95 euro.

Google durft

Je moet maar durven, zullen ze bij Google gedacht hebben. En dat is zeker, want vandaag maakte de keizer van de internetzoekmachines bekend dat de Gmail, hun emailsysteem, van Iraanse gebruikers om politieke reden vanuit Iran gekraakt was. 

Je moet inderdaad maar durven. Op een ogenblik dat nog maar eens duidelijk blijkt dat Google zonder protest toelaat dat alle via haar lopende wereldwijde communicatie in het geheim aan de Amerikaanse spionagediensten wordt bezorgd, ‘ontdekt’ diezelfde Google plots Iraanse pogingen om bij haar systeem in te breken.

De verlengde arm

Het doet denken aan een eerder verhaal van Google toen deze beweerde dat de Chinese autoriteiten zich eveneens aan die praktijk schuldig maakten en censuur toepasten. Reden waarom men met luide trom de activiteiten deels uit China wegtrok, richting Hong Kong.

Wie de harde realiteit achter Google en de andere Amerikaanse internetbedrijven wat kent weet dat ze in feite de verlengde arm van de Amerikaanse regering zijn. Juist zoals dat het geval is voor Hollywood. Het verhaal van Twitter en de Iraanse presidentsverkiezingen is typerend.

Zo viel het waarnemers op dat ten tijde van de Iraanse presidentsverkiezingen van 2009 en de door de VS mee georkestreerde rellen nadien, Twitter op vraag van het Witte Huis haar toen geplande onderhoudswerken opschortte. De VS wou immers ook Twitter inschakelen bij het pogen omverwerpen van de regering der Ayatollahs.

Dat Google voor haar beweringen over zowel Iran nu als toen met China geen enkel bewijs gaf hoeft dan ook niet te verbazen. De kans is dan ook heel groot dat de beweringen van Google vooral passen in het door de VS gelanceerde mediaoffensief tegen Iran. Dit naar aanleiding van de presidentsverkiezingen daar nu vrijdag.

Toen Google haar nooit gestaafde verklaringen over China deed was Hillary Clinton, de toenmalige Amerikaanse minister voor Buitenlandse Zaken, er dan ook als de kippen bij om mee op die door Google op gang getrokken kar te trekken. Ook zij meende het recht te hebben China hierover te moeten kapittelen.

Het gemakkelijke voor de VS is natuurlijk dat onze media die onbewezen beschuldigingen zomaar voor waar overnemen. “China spioneert op het internet”, was de recente teneur in vele kranten.

Dit terwijl het eerder had moeten zijn: “De VS uit kritiek op China – Levert geen bewijzen”. Maar dat soort titels die beter de realiteit weergeven zal men nooit lezen. En dan is het voor de VS heel simpel.

Men criminaliseert zonder enig bewijs een omver te werpen regering, en hup dat is voldoende voor een pers die in essentie alles wat de Amerikaanse regering stelt zo als zijnde bewezen aanneemt.

Willy Van Damme

De zoon van Paul De Grauwe

Wie in België het woord econoom uitspreekt denkt tegenwoordig bijna onvermijdelijk aan Paul De Grauwe. Soms lijkt het zelfs alsof er in dit land maar een econoom is en dat is de professor emeritus van de KUL die tegenwoordig bijklust aan de Britse London School of Economics. Een naam die al bijna even hard en prestigieus klinkt als De Grauwe zelf.

Meest succesvolle speculant

Daar blijkt De Grauwe sinds 1 februari 2012 les te geven. En dit niet zomaar les, hij doceert er over de Europese politieke economie. Een wat opvallend onderwerp in een land dat gekend is voor zijn diepgewortelde haat voor alles wat met Europa te maken heeft.

En die studierichting werd in 2011 in het leven geroepen door de Amerikaan John A. Paulson en heet dan ook toepasselijk de John A. Paulson Chair. De man schonk daarvoor zelfs 2,5 miljoen Britse pond (2,93 miljoen euro) aan de London School of Economics. Filantropie? Ach, wat zijn die paar miljoenen voor de man.

John Paulson is immers de meest succesvolle speculant uit de wereldgeschiedenis. Beter nog dan die andere ‘filantroop’ George Soros. John Paulson werd in de wereld van de haute finance wereldberoemd door in 2007 met een van zakenbank Goldman Sachs geleende 1 miljard dollar de speculatie tegen de Amerikaanse huizenmarkt op gang te brengen.

Het was de start van de bankencrisis die we zes jaar later wereldwijd nog steeds voluit voelen. Nadat Goldman Sachs de Amerikaanse hypothecaire kredieten zo netjes had verpakt dat de meest bankiers in de wereld er geen graten in zagen schoot Paulson op hun signaal in actie.

Die met strik verpakte woonkredieten hadden een AAA waardering van Moody’s & co en bracht interestmatig ook iets meer op. Kopen dus. We voelen het in Europa nog steeds volop.

Nadat Goldman Sachs die kredieten dan had verkocht – in grote hoeveelheden in Europa – leende het dan geld aan John Paulson om tegen haar eigen eerder verkochte producten te speculeren. Het is iets waar men De Grauwe zelden over hoort spreken.

Hoeveel het vernielen van de banken, en dus de economie, John Paulson juist opbracht is niet exact geweten maar de Financial Times had het onlangs over een nettowinst van 3,7 miljard dollar. Waardoor hij rivaal George Soros, de man van ngo’s als Global Witness, Open Society, Avaaz en Human Rights Watch, met straatlengten versloeg.

36 miljard dollar

En als je 3,7 miljard dollar winst maakt door de economie kapot te speculeren en pakken miserie te veroorzaken dan is dit soort ‘filantropie’ van 2,5 miljoen pond natuurlijk geen probleem. Wat een mens toch al niet doet om een bordje met zijn naam erop te krijgen.

De man is dan ook in Wall Street en The City de meest gevierde speculant. Hoeveel zijn door hem beheerde fondsen beheren is onduidelijk. De Financial Times sprak op 5 december 2012 over “ongeveer 19 miljard dollar”. Het persbericht van de London School of Economics van eind 2011 had het dan weer over 36 miljard dollar.

Nadien ging het met de man financieel echter minder goed. Zijn fondsen als Paulson & Co en Advantage Plus verloren in 2011 en 2012 pakken geld. Na zijn aanval tegen de Amerikaanse huizenmarkt en de banken was hij in 2010 immers beginnen speculeren tegen de euro en de EU.

En dat omver krijgen als in de VS voorheen met banken als Lehman Brothers en Bearn Stearns gebeurde bleek onmogelijk. Het werd financieel uiteindelijk een ramp. Hoeveel hij hier heeft verloren is nog onduidelijk. Maar de man kan tegen een stootje natuurlijk. De bedelstaf zit er voor hem zeker nog niet in.

Nooit goed

Maar dat Paul De Grauwe juist de John Paulson Chair bezet is natuurlijk verwonderlijk. De Grauwe laat immers al enkele jaren sinds het uitbreken van de eurocrisis geen gelegenheid onbenut om hard uit te halen naar het beleid dienaangaande van de Europese Commissie en de Europese Centrale Bank.

Nooit is het voor hem zo te zien goed en steeds maakt de EU het volgens hem met haar optreden almaar slechter. Als men maar zijn raad opvolgt dan komt alles goed. Het is alsof de ECB onder leiding staat van een aantal nullen, zero’s die geen barst begrijpen van macro-economie. Paul weet beter.

Zijn bankbliksems van de voorbije jaren droegen dan ook op hun wijze bij tot de instabiliteit van de eurozone. Een instabiliteit waar John Paulson op zijn speculatieve manier eveneens zijn steentje bijdroeg. In die zin vulden beiden elkaar goed aan.

Voor Paul De Grauwe is die relatie echter geen enkel probleem. Hij erkent dat Paulson in 2007 met geld van Goldman Sachs begon met het speculeren tegen de huizenmarkt en geeft ook toe dat Paulson tot vorig jaar kort ging op de euro. Wat in feite een open oorlog was tegen de euro en de Europese Unie.

Achter de rug

Oorlog die nu achter de rug is. Zo hees Paulson met betrekking tot de euro vorig jaar de witte vlag. En wie de rente op Italiaans overheidsschulden volgt ziet dat de huidige grote politieke instabiliteit er plots geen rol meer speelt. De Amerikaanse speculanten laten Europa links liggen. (Zie voor analyse hier eerder geplaatste stukken)

Voor hem zou het ook dom zijn om dat geld van Paulson niet te aanvaarden. Zeker nu in zijn ogen ook de overheid nog langer weigert hoger onderwijs voldoende te financieren. Waarbij hij verder stelt dat het niet Paulson is die hem zijn loon bezorgt maar de London School of Economics.

Het lijkt echter weinig geloofwaardig dat Paulson geen inspraak zou gehad hebben bij de benoeming van De Grauwe. Dat de grootste speculant tegen de euro en de EU zorgt voor de benoeming van de grootste Belgische criticus van het Europees beleid kan natuurlijk alleen maar opvallen.

Een querulant

Ook over de farce van de London School of Economics met Saif al Islam, de zoon van de vermoorde Libische president Kadhaffi, is De Grauwe vrij mild voor deze instelling. Tijdens de westerse interventie in Libië bleek deze in 2008 tegen betaling van 1,5 miljoen Britse pond een gratis doctoraat aan zoonlief gegeven te hebben. Het staat immers mooi op je CV als je er dat kunt bijzetten. Zelfs al is het zo nep als maar kan.

De Grauwe ziet dit wel als een groot schandaal dat nu dankzij een strikter toezicht wel vermeden zal worden. Dat het hier een geval van grootschalige wetenschappelijke corruptie is wil hij niet zo direct gezegd hebben. Het lijkt hem ook geen zorg meer. Met als extra vraag: Wie kreeg tegen betaling in het verleden daar nog meer doctoraten? Maar strenger toezicht is voor hem voldoende.

Een economisch geschoolde waarnemer: “In feite is de man een querulant, iemand die liefst continu tegen wil zijn. Het zijn dan ook vooral journalisten die hem nog serieus nemen. Wie hem goed volgt ziet hem qua visie ook continu draaien als een tol. Toen de bankencrisis uitbrak had hij er geen enkel probleem mee om banken over kop te laten gaan. Nu gisteren in Het Laatste Nieuws spreekt hij schande omdat men rijke spaarders mee zou willen laten betalen voor het redden van een bank. Waar is de logica?”

Euro overleeft niet

Samen met een hoop Angelsaksische economen als Paul Krugman voorspelde De Grauwe ook herhaaldelijk het einde van de euro. Nog op 23 oktober 2012 voorzag hij in de Financial Times in “Stop this guerrilla campaign against ECB policy” het mogelijks uitreden van de Duitsers uit de euro. Een zoveelste pikzwart scenario van dat milieu.

Zo schreef hij:

“soon or later, this hostility will be unstopable and may lead to German exit from the eurozone.”

“Vroeg of later zal die vijandschap (van de Bundesbank tegen de euro, nvdr.) onstopbaar worden en kunnen leiden tot het uitreden van Duitsland uit de eurozone.”

Het verscheen ook in de Financial Times – een krant waar hij regelmatig columns in schrijft – die in de periode van de speculatie tegen de EU door o.m. een John Paulson enthousiast meedeed aan die oorlog.

Zo beweerde de krant op haar voorpagina ooit dat China weigerde om nog langer de euro te steunen. Een leugen die de krant nooit rechtzette maar welke die dag rampzalige gevolgen had voor de eurozone. Ze poogden bij de krant wat later nog een zelfde truc toe te passen maar toen had men het al wel door. Niemand reageerde nog.

Spanje

De Grauwe was dan ook in 2000 toen men de invoering van de euro voorbereidde een fanatiek tegenstander van de euro die hij onwerkbaar noemde. Toen een vooral Amerikaanse visie. De huidige crisis in o.m. Spanje is voor hem dan ook eerder het gevolg van de euro en niet van de door o.m. Paulson georkestreerde bankencrisis en speculatiegolf.

Dat die speculatieve golf van Wall Street en The City veroorzaakt werd door de Amerikaanse wens om de euro als wereldreservemunt uit te schakelen – een verhaal dat je op veel goed geïnformeerde plaatsen hoort – doet hij niet verbazend daarom ook af als fantasie. In zijn ogen een van de vele duizenden complotverhalen die je nooit kunt bewijzen.

Dat die speculatiegolf tegen de EU merkwaardig genoeg even snel opkwam als ze weer verdween is dan ook voor hem zo te zien geen punt. De euro is de oorzaak van alle kwaad en heeft voor hem op termijn geen toekomst. “Je zult wel zien”, aldus nog Paul De Grauwe.

Willy Van Damme

De prijs is 1 miljard dollar

Toen de nieuwbakken Egyptische president Mohammed Morsi tijdens de bijeenkomst van de beweging der Niet-Gebonden landen in de Iraanse hoofdstad Teheran frontaal Syrië en vooral president Bashar al Assad aanviel was dat hier groot en het enige nieuws. Het bewijs dat de conferentie voor Teheran een grote mislukking was en geen diplomatiek succes.

Waarbij zij dan maar gemakshalve al de rest van die conferentie vergaten, zoals de aanwezigheid van de Indiase premier Manmohan Singh vergezeld van een delegatie van eventjes 350 Indische zakenlui.

Dit om zo de handel tussen Iran en Indië aan te moedigen. Maar dit zeer belangrijk nieuws raakte niet eens onderaan of achteraan in een van onze vermeende kwaliteitskranten. Het past immers niet in de bewuste politiek van de pers om Iran zwart te maken. Het toont immers aan dat de wurging door het westen van Iran amper ergens raakt.

Wat ze ook vergaten te melden is dat Egypte door grootschalig wanbeheer en als gevolg van de revolte financieel op de knieën zit en al ettelijke miljarden dollars toegestopt kreeg vanuit Qatar en Saoedi-Arabië. En bovendien is het nu in gesprek is met het door de VS nog steeds gecontroleerde IMF voor nog eens 4,8 miljard dollar.

En wiens brood men eet, diens woord men spreekt. Een vaste regel. Mohammed Morsi mocht dan wel als eerste Egyptische president in decennia in Iran op bezoek zijn geweest, als hoofd van een onafhankelijk land ging hij niet. Hij trad er gewoon op als woordvoerder van zijn financiers die hem zo elk ogenblik kunnen wurgen.

Daarbij komt ook nog eens de jaarlijkse 1,3 miljard dollar van de VS en bestemd voor het Egyptische leger. Met andere woorden: Egypte zit gevangen. En kijk, men is de VS blijkbaar zo tevreden over zijn optreden in Teheran dat men nu in de VS heeft laten weten het land 1 miljard dollar van de totale schulden kwijt te willen schelden.

Maar dat is geen enkel probleem daar het land zich opnieuw voor mogelijks 12 miljard en meer in de schulden steekt. Washington zal die kwijtschelding met alle plezier doen. Op voorwaarde dat Morsi als een hondje braaf is en zich koest blijft houden. En dus moet hij blaffen of zitten naargelang Washington dat vraagt. Morsi is dan ook een zielig man.

Willy Van Damme

VS doorbreekt embargo tegen Iran

In februari van dit jaar kocht de Amerikaanse autobouwer General Motors 7% in de Franse autogroep Peugeot/Citroën. En er was geen verzet van de Amerikaanse overheid tegen deze aankoop.

Iraanse productie

En dat is toch wel merkwaardig te noemen. De belangrijkste markt voor Peugeot buiten Europa is immers…. Iran. Een land waar haar auto’s ook gemaakt worden. En nochtans is het Amerikaanse bedrijven bij wet verboden om aan Iran op enkele producten na wat dan ook te verkopen, laat staan er in te investeren.

Wie, zoals recent bleek, nagellak naar ginds uitvoert heeft een peperdure boete aan zijn voeten. Zo verkocht Essie Cosmetics Ltd voor 33.299 dollar aan nagellak aan Iran en kreeg hiervoor in de VS een boete van 450.000 dollar.

Niet hier dus want de Iraanse markt opdoeken zou voor Peugeot/Citroën een ramp zijn en die wil men vermijden. Ook Frankrijk zwijgt dus over de intense handelsrelatie van de Franse holding met het land van de ayatollahs.

De Peugeot 206 en 207 worden in Iran geproduceerd door de Iran Khodro Company. Volgens de Iraanse producent Khodro is de Iraanse markt goed voor 13,5% der wereldwijde productie van de Franse groep. Tegen 9% in 2009. Wat de veerkracht van de Iraanse economie toont.

Een industriële kracht

Khodro, een beursgenoteerd bedrijf met hoofdzetel in Teheran, wordt door sommigen omschreven als de snelst groeiende autoproducent aller tijden. Ze produceerde in 2009 op haar twaalf productiesites 688.000 auto’s, waaronder het lokale merk Samand en wagens van Renault. De Samand wordt ook geëxporteerd.

Van haar twaalf fabrieken zijn er zes in het buitenland waaronder Senegal, Wit-Rusland en Egypte. Naast auto’s maakt men ook vrachtwagens, bussen en minibussen o.a. in samenwerking met het Japanse Suzuki.

Iran zou in 2010 qua verkoop na Frankrijk (1,272 miljoen verkochte wagens) en Spanje (552.000 stuks) op de derde plaats komen met 482.000 wagens. Met China als vierde markt goed voor 376.000 auto’s. Khodro wordt gezien als de grootste autoproducent in Afrika en het Midden-Oosten met productiefaciliteiten in een aantal landen waaronder zelfs in Europa.

Door in de groep Peugeot te investeren investeert GM uiteraard ook in Iran. Maar in de VS knijpt iedereen nu plots de ogen dicht. Men lijkt er allemaal wel Manuel te heten: I know nothing, I’m from Barcelone.

Op dit ogenblik bezit de Amerikaanse regering via het ministerie van Financiën 25% der aandelen van GM. Met andere woorden: Obama investeert in Iran.

Willy Van Damme

Een voedingsbodem voor demagogen

De politiek in de hoog-industriële landen als die van West-Europa en de VS wordt hedendage gekenmerkt door allerlei demagogen die vuil gebekt soms ook nog groot succes hebben onder de bevolking. Wat geen goed vooruitzicht is.

Van 91 naar 379 euro

Een simplistische visie en inspelend op een begrijpelijk ongenoegen met de maatschappelijke evolutie is hun kenmerk. En daarin worden ze niet zelden geholpen door een pers die bij wijlen de trappers wel geheel kwijt lijkt.

Een als onheilsprofeet verklede hond met een hoed op krijgt tegenwoordig zo toegang tot onze media. Typerend was de berichtgeving in De Morgen van gisteren 11 juni over de redding van de Spaanse spaarbanken, de Cajas.

‘Spaanse redding kost tot 379 euro per Belg’ kopte de krant op pagina 4. En daarboven bij een ander artikel dan de titel ‘We redden corrupte Spaanse spaarbanken’. En wat blijkt uit de intro van het eerste artikel:

“Hoeveel draagt de Belgische belastingbetaler bij tot de Spaanse redding? Minstens 91 euro per Belg…. Maar dat kan oplopen tot 379 euro per persoon.”

Kan dus oplopen tot 379 euro….

Wat verder in het artikel blijkt dan dat België en de andere landen van Europa geen geld geven maar gewoon lenen aan een rente van 3%, wat niet slecht is voor deze tijden. Bovendien, en dat staat niet te lezen, staan deze geldschieters nog eens op de eerste rij voor de terugbetaling, dus voor alle andere schuldeisers. Je moet maar durven.

De beide krantentitels, die bij de lezer altijd opvallen, spreken dus over de redding van een corrupt zootje spaarbanken welke ons Belgen 379 euro gaat kosten. Men wordt er  logischerwijze zo bij woest van.

Kost wordt meerwaarde

Dit terwijl het ons met praktisch absolute zekerheid 3% interest gaat opbrengen. Wij komen immers in eerste rang te staan. De titel had dus beter zo geklonken: ‘Belgen winnen bij Spaanse redding’. Veel lezers lezen dergelijke ‘saaie’ artikels over financiën wegens te moeilijk nu eenmaal zelden. Titels hebben hier daarom ook extra belang.

Bovendien is de redding van die spaarbanken essentieel om rust te brengen in de economie van de eurozone, dus ook in onze economie. En ook dat brengt ons indirect veel geld op. Het betekent voor ons land economische groei – nu al geschat op 0,6% – of recessie. Pure winst dus. En veel winst!

Maar wie alleen afgaat op de koppen boven die artikels denkt dat wij per Belg 379 euro moeten afdokken om een corrupt financieel-politiek stelletje gangsters er bovenop te helpen.

Corrupte banken

Demagogen als een Filip Dewinter, Martine Le Pen, Jean-Marie Dedecker of een Geert Wilders hebben niet meer ammunitie nodig dan dit om hieruit munt te slaan. Met dank aan De Morgen.

Oh ja, Tv-econoom Geert Noels was een van diegenen die het had over die corrupte Spaanse spaarbanken. De man werkte jarenlang bij zakenbank Petercam. Hij heeft dus wat ervaring met dat soort zaken.

Petercam was een  van die financiële instellingen die de Buggenhoutse luierproducent Ontex bij de overname door het Britse investeringsfonds Candover zo torenhoog waardeerde dat deze laatste er achteraf aan ten onder ging.

Misschien kan Geert Noels hier eens zijn licht op laten schijnen in plaats van op die Spaanse spaarbanken. Levert mogelijks heel boeiend materiaal op.

Willy Van Damme