De expertise van Jonathan Holslag

Een merkwaardig man toch die tot expert gebombardeerde Jonathan Holslag. Een handelsmissie of een politieke missie als die van onze koning naar China is voor hem gewoon een verspilling van geld en tijd want die Chinezen gaan hier toch nooit iets kopen.

Heeft die man ooit al eens onze handelsstatistieken met dat land bekeken en hoeveel wij er naar uitvoeren? Het is op dit ogenblik buiten de EU een van onze voornaamste exportmarkten.

Jonathan Holslag - 1

Jonathan Holslag, of hoeveel onzin kan een universiteit of een dagblad wel aan?

In een artikel ernaast over buitenlandse investeringen in België klaagt hij dan weer dat er te weinig buitenlandse investeerders naar ons land komen. Een van de grootste investeerders in de wereld, en ook in België, is op dit ogenblik China. Maar op officieel bezoek naar China gaan is voor hem echter tijdsverlies. Wat een expertise… om beschaamd over te zijn.

Ooit in 2009 schreef hij in De Morgen een opiniestuk over de relatie van het westen met Iran. Vergat deze expert toch wel de staatsgreep van de CIA/MI6 van 1953 tegen de verkozen Iraanse regering van premier Mohammad Mossadeq. Op dit gebied het centrale allesoverheersende thema in Iran.

Zijn er voor De Morgen dan geen serieuze mensen beschikbaar die hierover wel zinnige dingen kunnen zeggen?

Willy Van Damme

Brief aan De Morgen betreffende de stukken in de krant van dit weekend over het bezoek van onze koning aan China en over de buitenlandse investeringen in België.

Op de website De Correspondent staat een leuk ietwat satirisch stuk over de man en zijn holle woordkramerij. Het is van Rutger Bregman en heet ‘De bobotaal van professor Holslag’.

Het zegt veel over de VUB dat die man niet gestoord door enige zinnigheid daar carrière kan maken. Holslag is ook regelmatig te gast in Nederland, o.a. als columnist bij de NRC. Het feit dat die man overal in de media kan verschijnen maakt ook duidelijk op welk niveau veel van onze media staan.

https://decorrespondent.nl/1805/De-bobotaal-van-professor-Holslag-/69393225-57f878a7

China-VS–Cowboys in de Zuid-Chinese Zee

Alsof de VS met al die door haar aangestoken brandhaarden in Oekraïne, Syrië, Afghanistan en Irak nog niet genoeg internationale problemen op haar bord heeft liggen is het nu ook begonnen met het verder op de top drijven van de spanning in de Zuid-Chinese Zee. Hopende een oorlog uit te lokken? Men krijgt de indruk.

Zuid-Chinese Zee - Bezit eilanden - New York Times - 31-05-2014 - Rood=China, blauw=Vietnam,Groen=Maleisië, geel=Filippijnen

Een kaart van de regio, onderaan liggen Maleisië en Indonesië, rechts bovenaan de Filippijnen, links in het midden Vietnam en bovenaan China. Helemaal bovenaan rechts ligt Taiwan. China bezit de rood gekleurde eilandjes, blauw/paars zijn die in Vietnamees bezit, de groene zijn in handen van Maleisië en de gele behoren bij de Filippijnen. Brunei en Taiwan bezetten er ieder ook een. Taiwan zelfs het grootste binnen de Spratly groep. Een eiland waar het al sinds 1949 een garnizoen stationeerde.

Zeer belangrijke vaartroute

De Amerikaanse president Barack Obama beloofde enkele jaren geleden zich meer op Azië te gaan richten, en hup de poppen zijn hier al aan het dansen. De door de VS aangestoken brandhaard is ditmaal de Zuid-Chinese Zee, een gebied gelegen tussen China, Maleisië, Vietnam en Indonesië. Gezien de omvang van de Aziatische economie een economisch zeer belangrijke vaartroute.

In die Zuid-Chinese zee liggen enkele tientallen atollen, rotsen en koraalriffen die de verschillende oeverstaten opeisen. Voor China, en dat is ook zo voor Taiwan (Officieel De Republiek China), is het simpel. Al van bij de stichting van de Chinese Volksrepubliek in 1949 eist zij dit ganse gebied op als haar territorium. Belangrijk is ook dat men er olie en gas denkt te kunnen vinden.

China - Stippellijn Zuid-Chinese Zee - 22-12-1986 Beijing Revie

Al sinds 1949 gebruikt de Chinese Volksrepubliek, zoals ook Taiwan, voor de Zuid-Chinese Zee een stippellijn om officieel haar territorium aan te duiden, zie onderaan rechts op de kaart.

Ze doet dat om zo haar claim sterk te maken. Dat gebied eenmaal niet aanduiden met een stippellijn zou haar rechten op juridisch vlak immers ondermijnen. Het zou dan lijken alsof men verzaakt aan dit gebied.

China gebruikt trouwens heel specifiek dit argument om de rechten van de andere oeverstaten in de debatten te ondermijnen. Hier een kaart daterende van December 1986 uit het officiële weekblad Beijing Review. Tot voor een goed jaar toonde de VS hier geen enkele interesse voor. Nu poogt men er zelfs een oorlog voor uit te lokken.

In de praktijk loopt het niet zo’n vaart en verdeelden die oeverstaten alles min of meer netjes onder elkaar. Waarbij de Paraceleilanden, de noordelijk gelegen groep eilandjes, door China bezet worden en de zuidelijker gelegen Spratly’s gedeeld bezit zijn. Met een meerderheid die Vietnamees zijn.

Daarover was er de voorbije tientallen jaren tussen die landen af en toe wel eens een publieke discussie maar veel meer niet. Sinds een tweetal jaar echter begint de VS hier plots herrie over te maken en vooral de Filippijnen te misbruiken om de spanning op te drijven. Ook Vietnam poogt men voor de kar te spannen.

Spionagevliegtuig

Laatste nieuws hier is dat China begon met werken op enkele van die eilandjes, waaronder de riffen Onheil en Vurig Kruis (1), zodat er ook vliegtuigen kunnen landen. Niets speciaals eigenlijk wat ook de andere oeverstaten voerden op hun eilandjes al soms omvangrijke werken uit. Maar daarover hoorde of las je nooit iets. Zeker geen protesten van de VS.

De noordelijke Paracel eilandjes werden trouwens in januari 1974 door China veroverd op het Zuid-Vietnamese leger met stilzwijgende steun van de VS. Waarbij Noord-Vietnam opvallend zweeg. Deze eilandengroep was voorheen in 1932 door de Fransen bezet om het dan toe te voegen aan hun koloniaal imperium in Frans Indochina.

Vurig Kruis rif - Zuid-Chinese Zee - Bouwwerken - April 2015

Het Vurig Kruis rif waarop China werken verricht om het beter bruikbaar te maken, zowel voor burgerlijke als voor militaire noden.

Om de spanning duidelijk verder te doen escaleren is de VS deze week plots begonnen met het bewust overvliegen van o.m. het Vurig Kruis rif met het spionagevliegtuig P8-A Poseidon. Een schending van het Chinese luchtruim dat men ondanks 8 waarschuwingen om het gebied te verlaten toch overvloog.

Met aan boord trouwens een equipe van de Amerikaanse nieuwszender CNN die voorheen al over de plannen had bericht. Een kwestie van voldoende publiciteit te geven aan deze provocatie.

Merkwaardig is dat Washington eerst nog poogde dit bericht van CNN over die plannen te ontkennen. Uiteraard zorgde deze bewuste schending van het Chinese luchtruim voor zware Chinese protesten die waarschuwden voor de mogelijke gevolgen en ongelukken. Onduidelijk hoe China nu verder zal reageren. Wel hielden zij samen met Rusland recent militaire oefeningen in de Middellandse Zee.

Buren opzetten tegen China

Barack Obama was nog maar pas aan het bewind en kreeg al van de Noorse vazallen de Nobelprijs voor de Vrede. Die heeft hij sindsdien al meer dan verdiend. Na het escaleren van de spanningen met Rusland rond Oekraïne, het steunen van het salafistisch tuig in het Midden-Oosten heeft hij nu China in het oorlogsvizier genomen.

Gelukkig voor de wereld heeft China niet gereageerd zoals het dat onder internationaal recht mag en dat is met het neerhalen van dat vliegtuig. Want dat sommige van die eilanden Chinees zijn kan niet betwist worden. Decennia niets doen en dan plots gaan ageren zoals de VS nu doet kan niet.

Cockpit Amerikaans gevechtvliegtuig vliegend over de Zuid-Chinese Zee

Een foto van de Amerikaanse Zeemacht die volgens de VS boven die eilanden in de Zuid-Chinese Zee vliegt. Cowboys met vleugels.

Die eilanden zijn de facto Chinees, Vietnamees, Taiwanees, Filippijns en Maleisisch bezit. Al decennia respecteren al die oeverstaten elkanders eigendom en dat betekent dat die eilanden ook behoren tot het territorium van de verschillende landen.

Maar het is de VS niet te doen om zoals ze beweert het internationaal recht en de vrijheid voor de lucht- en scheepvaart – die kwamen nooit in de problemen – maar gewoon om herrie te schoppen in de hoop China in Azië zoveel mogelijk te isoleren.

Een strategie die het ook toepast met betrekking tot Rusland waar het quislings installeerde in Georgië, Moldova en Oekraïne die dan liefst continu in ruzie leven met Rusland. Alleen is China economisch in omvang een paar maten groter dan Rusland en dreigt de VS hier nog sneller tegen een muur te botsen dan elders.

Het voorval toont echter nogmaals de kwaadaardige natuur aan van de VS. De cowboy mentaliteit van arrogantie, agressie en eerst schieten en dan nadenken overheerst duidelijk in het politiek denken van de VS, ook onder haar eerste zwarte president, Oom Barack.

Willy Van Damme

1) Dit zijn vertalingen van de Engelse namen van die eilandjes, Mischief en Fiery Cross. Deze namen dateren van de tijd toen de Britten deze zee beheersten. Taiwan, China, Maleisië, Brunei en de Filippijnen gebruiken andere namen.

Boeddhisme als fantasie

De lezersbrieven van Mark Van Esbroeck en K. Lammens (Humo 24 juni) over het boeddhisme tonen een schrijnend gebrek aan kennis over het boeddhisme en zijn praktijken. Daar schrijft Van Esbroeck dat boeddhisten: “… er nooit op uitgetrokken (zijn) om andersdenkenden gewapenderhand uit te roeien”.

Toen Tibet nog onder het juk van het boeddhisme zuchtte was er wijdverspreide slavenarbeid, was folteren schering en inslag en trokken de boeddhistische kloosters regelmatig tegen elkaar ten oorlog. Op een na werden trouwens alle voorgangers van de Dalai Lama vermoord.

In maart 2008 trokken monniken in Lhasa door de stad en staken daarbij huizen in brand waar in veel gevallen nog kinderen sliepen. Vreedzaam? Kom nou.

Dalai Lama en Aung San Suu Kyi

Twee schijnheiligen netjes bij elkaar, de Dalai Lama en Aung San Suu Kyi. Pure creaties van de westerse media.

Kijk verder naar Myanmar waar boeddhistische monniken mee pogroms organiseren tegen de Rohingyas, een moslim minderheid.

Of anders naar Sri Lanka waar boeddhistische monniken mee hielpen bij de oorlog tegen de Hindoeïstische Tamils en de minderheid van moslims. En zo kan men nog veel voorbeelden geven.

Waarbij de tot heilig gepromoveerde Dalai Lama steeds netjes weet te zwijgen. Zoals trouwens de eveneens heilig verklaarde Aung San Suu Kyi.

Wat beide heren schreven was pure fantasie. Het is inderdaad wel geen sekte te noemen maar het is wel degelijk een godsdienst en zo bijwijlen onderhevig aan dezelfde smeerlapperij als alle andere godsdiensten.

Willy Van Damme

BNP Paribas en de VS – Welke gevolgen?

Volgens een bericht van vandaag van het Brits-Canadese persbureau Reuters zou de VS zelfs 16 miljard dollar (11,74 miljard euro) eisen van de Franse bank BNP Paribas. Die was volgens Reuters tijdens de eerste discussies bereid als boete 1 miljard dollar te betalen. De bank heeft hiervoor trouwens boekhoudkundig 1,1 miljard dollar opzij gezet.

Het verhaal van vandaag in De Morgen dat grote baas Baudouin Prot als gevolg van de zaak zou ontslag nemen wordt in de Financial Times deze ochtend wel ontkend. Daar is sprake van het nakende ontslag van de nummer twee Georges Chodron de Courcel.

De ganse zaak werpt nogmaals een schril licht op de positie van de dollar in de wereldhandel. De VS laat toe dat de munt wereldwijd gebruikt wordt en profiteert daar dan van om zonder bijna enige rem haar geldpersen te laten draaien om haar begrotingsprobleem op te lossen en zo te pogen haar economie aan te zwengelen. Met als vraag: Wat is de reële waarde van de dollar?

François Hollande en Angela Merkel

De Duitse bondskanselier Angela Merkel en de Franse president François Hollande hebben meerdere eitjes te pellen met hun ‘bondgenoot’ Barack Obama. De man lijkt stilaan met de ganse wereld in ruzie te liggen, van Europa, over China, naar Indië, Rusland en Brazilië.

Ondertussen echter stelt de VS intern allerlei handelsregels op waarbij zij alleen beslist of er handel mag gedreven worden met land A of land B, hier Iran, Cuba en Soedan. Dat zou elders geen probleem zijn en alleen de handel van Amerikaanse bedrijven en burgers hinderen, maar door de positie en kracht van de dollar heeft die maatregel echter wereldwijde repercussies.

BNP Paribas is een van ’s werelds grootste banken en dagelijks betrokken bij ontelbare dollartransacties. Die gaan in regel omdat het de dollar betreft op een of andere wijze op zeker ogenblik toch via het bureel in New York. En daar komt dan agent Uncle Sam die zijn specifiek Amerikaanse regels oplegt aan wat in wezen een Franse handelstransactie is, onderworpen aan de Franse wetgeving.

Met andere woorden: De VS legt hier eigenhandig haar extraterritorialiteit op aan wat men in het Parijse zakenkwartier La Défense doet. Niet de Franse wet telt in Parijs dan maar die van Washington DC. En hetzelfde is dus ook waar voor alle landen wereldwijd. Het is dan ook de vraag hoelang dit Amerikaanse agressief optreden nog houdbaar is.

De positie van de VS is wereldwijd aan een grote erosie onderworpen. De Chinese is nu de grootste economie, niet meer de VS. De dag dat de grote landen waaronder de olieproducenten besluiten onderling niet meer in dollar te betalen, die dag is de almacht hier van de VS voorbij.

Die in wezen totalitaire macht is uiteindelijk gebaseerd op een serie pijlers, zijnde de bijna absolute heerschappij van de dollar en haar ermee verbonden financieel centrum, de belangrijkheid van de Amerikaanse markt, haar enorm leger, de macht over de media en haar controle van het internet.

Men ziet die erosie nu al gebeuren in de sector van het internet waar de VS op een nooit geziene wijze haar bijna monopoliepositie misbruikt om de ganse wereld te bespioneren en te manipuleren. Het gevolg is dat overal van Brazilië tot Duitsland, Rusland en China steeds meer acties worden ondernomen om die Amerikaanse positie te breken.

Herdenking Landing in Normandië - 6 juni 2014 - Amerikaanse veteraan Charles Wilson - Utah Beach

Hier de Amerikaanse veteraan uit WOII Charles Wilson op Utah Beach in Normandië, de plek waar hij 70 jaar terug aan land ging. Wat een groot feest van de Frans-Amerikaanse verbroedering moest worden is dat van de scheldpartijen geworden. Opvallend is dat zelfs de Britse premier David Cameron een privégesprek met de Russische president Vladimir Poetin heeft, wat niet voorzien is voor Obama. Die weigert.

Typerend is wat nu in China aan de hand is, met Google, Microsoft, Oracle, Twitter, Yahoo en andere Amerikaanse internetbedrijven die stilaan en met soms harde hand uit de Chinese markt worden geduwd. Een gevolg van de onthullingen van Edward Snowden. En de Chinese markt is voor internetbedrijven veruit de grootste ter wereld. Voor een wereldspeler in spe dus niet te missen.

De hand en spandiensten die de bedrijven uit Silicon Valley al jaren aan de Amerikaanse regering leveren komt hen, zeker weten, duur te staan. Hetzelfde zal op termijn gebeuren met de positie van de dollar. Het kan bijna niet anders aflopen. Ook in de EU is men de VS en haar agressiviteit kotsbeu. De poging om de euro kapot te maken en zo de EU te ondermijnen zijn hier uiteraard niet vergeten.

Zeker is dat niet alleen Frankrijk over die kwestie van BNP Paribas woedend is, ook elders in de EU is men heel boos. De brede glimlach van de heren en dame van de EU en Barack Obama op de G7 in Brussel en nu vandaag in Normandië is dan ook puur schone schijn. Zelfs bij het grote publiek dringt dit steeds meer door. Voor wanneer een publieke breuk?

Willy Van Damme

China – De VS voert de spanning op

Terwijl de VS op dit ogenblik druk bezig is het met destabiliseren van het Midden-Oosten, Afrika en Oost-Europa is het – alsof dat nog niet te veel hooi op de vork is – ook bezig met het op de spits drijven van de spanning in het Verre-Oosten. Het lijkt wel alsof Barack Obama gans de wereld in vuur en vlam wil zetten en de economische groei wil fnuiken.

Japans nationalisme

Recent was Obama in Azië op bezoek en deed daar Japan, Zuid-Korea, de Filippijnen en Maleisië aan. En daar kwamen vooral de serie tussen China en een aantal andere landen betwiste eilanden aan bod.

Zo is er tussen Japan en China het verhaal van de Diaoyu/Senkaku eilanden, in wezen kleine stukken amper boven het water uitstekende rotsen. Deze hadden na het einde van de tweede wereldoorlog aan China moeten worden teruggegeven maar de VS vertikte het en liet alles in handen van Japan. China was toen immers onder controle gevallen van Mao Zedong en dus de vijand.

Die stukken rots waren privaat bezit maar vorig jaar besloot de Japanse regering van premier Shinzo Abe onder nationalistische druk die plots te nationaliseren en werden ze dus officieel in rechte Japans. En wat deed Barack Obama?

Hij riep niet op tot Japanse terughoudendheid maar stelde dat de VS verdragsmatig Japan militair zal steunen in geval van Chinese agressie rond die eilanden. De VS verklaarde daarbij wel dat het in dit conflict geen kant koos, maar anders dan kant kiezen kan men die verklaring moeilijk zien.

Shinzo Abe

De huidige Japanse premier Shinzo Abe drijft de spanning met China en ook de beide Korea’s bewust op. Tot ongenoegen van onder meer het Japanse bedrijfsleven.

Geen handelsverdrag

Wel was het bezoek aan Japan niet echt succesvol en werd er onder meer geen handelsverdrag gesloten die de VS zou toelaten om de Japanse markt beter te kunnen penetreren. En dat was, liet Washington vooraf uitschijnen, de hoofdbetrachting van dit bezoek.

Het was dan ook een ferme Japanse slag in het gezicht van de VS waar men de ruzie rond het eiland Okinawa en de dolle avonturen van Toyota Amerika niet vergeten is. Het eiland Okinawa is de voornaamste militaire basis van het Pentagon in Azië en Japan wou die kleiner en naar elders doen verhuizen.

Wat de VS brutaal weigerde. Het kwam zelfs tot publieke ruzies met Robert Gates, de toenmalige Amerikaanse minister van Defensie. Waarna er plots allerlei herrie ontstond rond de auto’s van Toyota in de VS, de voornaamste markt voor deze industriële Japanse reus.

Ze waren ineens zo levensgevaarlijk dat Toyota dreigde te bezwijken onder de schadeclaims. Maar eens het probleem van Okinawa opgelost zoals de VS dat wou dan bleken die Toyota’s toch wel veilig te zijn. De herrie was ineens voorbij. Geen gruwelverhalen in de pers meer over levensgevaarlijke Toyota’s.

Het is iets wat men in Japan zeker niet zal vergeten. En de behandeling van Obama is een teken aan de wand dat Japan niet met zich laat sollen zoals Obama dat wenst. Obama ging nadien naar Zuid-Korea en poogde daar ongetwijfeld de relatie tussen Tokyo en Seoul te verbeteren. Kwestie van een front te vormen tegen China.

Yasukuni 

Die relatie tussen Zuid-Korea en Japan is al even slecht als die tussen Tokio en Beijing. Reden is het toenemende Japanse nationalisme. Dit is al decennia heel geleidelijk aan het groeien en kent onder de huidige premier een nieuwe stevige impuls.

Typerend zijn zijn bezoeken aan de Yasukuni tempel waar de geesten van overleden soldaten worden herdacht. En sinds een aantal jaren horen daar ook de militairen bij die tekenden voor de invasie van China en Korea. Terwijl zijn voorgangers hier voor terugschrikten is dat geen probleem voor Abe.

Barack Obama

Barack Obama stelde publiek dat een handelsverdrag met Japan cruciaal was. Japan hapte tijdens het bezoek niet toe en dat betekende dus een slag in het gezicht van de Amerikaanse president.

Het waren Japanse militaire interventies die wegens hun gruwelijk karakter in China en Korea te diepe wonden hebben geslagen om ooit echt te vergeten. Waarbij men dient te beseffen dat Zuid-Korea – en nog erger de noordelijke buur in Pyongyang – qua politiek karakter erg nationalistisch is.

Bovendien is er tussen Zuid-Korea en Japan eveneens een geschil over de rotseilandjes Dokdo/Takeshima die nu Koreaans bezit zijn maar volgens Japan bij hen horen. Japanse schoolkinderen leren dat trouwens zo in de klas.

De poging om beide landen te verzoenen was dan ook een onmogelijke opdracht voor de VS. Het zijn theoretisch wel vazalstaten maar niet alle vazallen lopen even braaf in de pas als bijvoorbeeld de Britten of de Canadezen.

Filippijnse basis voor het Pentagon

Meer geluk had Obama in de Filippijnen waar hij tijdens zijn bezoek zijn voornaamste verlangen wel kon realiseren. En dat is het opnieuw stationeren van Amerikaanse militairen op de eilandenarchipel die ooit Amerikaans bezit was.

Dit komt dan na de nieuwe Amerikaanse basis die het in het noorden van Australië mag bouwen. Het is alsof de VS de ring van Amerikaanse legerbasissen rond China verder wil uitbouwen om het land zo militair onder controle te houden.

Typerend is het eind vorig jaar gepubliceerde rapport van het aan het Pentagon gelieerde US Centre for Strategic and Budgettary Assesments over de toekomst van de militaire alliantie tussen Australië, Nieuw Zeeland en de VS (ANZUS). Deze studie stelt:

“The heavy emphasis given in Chinese military doctrine on missile intimidation suggests that Australia’s role as a supportive sanctuary (for US forces) to allied combat operations will become increasingly vital,” says the US Centre for Strategic and Budgetary Assessments report on the future of the ANZUS alliance.” (1)

“De zware nadruk in de Chinese militaire doctrine van intimidatie via raketten doet veronderstellen dat de Australische rol om via het ter beschikking stellen van basissen (voor Amerikaanse strijdkrachten) in toenemende mate essentieel zal worden voor de geallieerde gevechtsoperaties”, aldus het rapport van het US Centre for Strategic and Budgetary Assesments over de toekomst van de ANZUS alliantie.”

En dus komen er in de Australische havenstad Perth aan de westkust Amerikaanse nucleaire Amerikaanse onderzeeërs en verkenningsvliegtuigen en bommenwerpers voor de lange afstand in het noorden van Australië. Gericht op China dus!

Internetspionage

Het is hierbij ook opvallend dat de VS regelmatig publiek stelt dat China niets anders doet dan inbreken in Amerikaanse computernetwerken en telecommunicatie. Met in de pers breed uitgesmeerde verhalen gebaseerd op beweringen van allerlei Amerikaanse in veiligheid gespecialiseerde informaticabedrijven.

Daarbij viseerde men vooral telecombedrijf Huawei, een wereldleider in de telecommunicatie. De leider van dit bedrijf had ooit in het leger gezeten en dus was Huawei een spionagebedrijf van het Chinese Volksbevrijdingsleger. Aldus het ultrakort door de bocht gaande verhaal in de klassieke media.

Tot dankzij Edward Snowden bleek dat de rollen hier juist omgekeerd waren en dat de VS alle Chinese computernetwerken zat te bespioneren en ingebroken had bij zowat iedereen in China, incluis ook bij Huawei. Hier had men zelfs de bedrijfsgeheimen zitten stelen. Niet verassend natuurlijk voor de echte specialisten.

Benigno S. Aquino III en Barack Obama

De Filippijnse president Benigno S. Aguino III volgt getrouw op wat de VS van hem verlangt en laat de terugkeer van het Amerikaanse leger in zijn land toe. Het was het enige echte lichtpunt tijdens de recente rondreis door Azië van de Amerikaanse president.

Geen Shangri La

In die zin is het natuurlijk opvallend dat Obama eerder dit jaar plots de behoefte had om officieel een nieuwe ontmoeting te hebben met de Dalai Lama, de leider van het Tibetaanse nationalisme.

Gans diens hofhouding en propagandamachine wordt trouwens al jaren sinds zijn ontsnapping uit Tibet in 1959 door de VS onderhouden. Zoals ze ook de nationalistische verzetsbewegingen van de Oeigoeren in Xinjiang (Chinees Turkestan) financieren. En dat zijn ook hier zoals in Syrië jihadisten van het zuiverste Saoedische water.

Dat beide nationalistische groepen bloedige terreuraanslagen pleegden tegen de burgerbevolking, waaronder brandstichting bij nacht van door kinderen bewoonde huizen, is hier nooit een probleem geweest, noch voor Obama, noch in wezen voor de Dalai Lama.

Wat veel zegt over het boeddhistische karakter van de Dalai Lama. Het lamaïsme in Tibet stond dan ook gelijk met slavernij, geweld, hebzucht en folteringen. Het hier verspreidde verhaal van een soort Shangri La, een paradijs op aarde, is een grote fantasie dat nog best te vergelijken is met wat Walt Disney ooit produceerde.

China - Stippellijn Zuid-Chinese Zee - 22-12-1986 Beijing Revie

Bemerk rechts onderaan een insteek waarbij via een stippellijn heel bewust de eilanden in de Zuid-Chinese Zee bij China werden gevoegd. Om haar rechten juridisch en diplomatiek veilig te stellen produceerde China tot heden steeds deze versie van haar landsgrenzen. Dat is al sinds het midden der zeventiger jaren een feit. De kaart komt uit het officiële Chinese weekblad Beijing Review en dateert van 22 december 1986.

Zuid-Chinese zee

Ook rond de eilanden in de Zuid-Chinese Zee werd de voorbije twee jaar de spanning plots opgedreven. Vooral met de Filippijnen en minder met Vietnam groeit het conflict. Zo zijn er met de Filippijnen vooral problemen rond Scarborough eiland/Huangyuan/Bajo de Masinloc (2), een onbewoonbare zandbank die bij hoog water amper boven zee uitsteekt.

Met Vietnam zijn er dan recent conflicten geweest rond de Paracel/Xisha/Hoang Sa eilandengroep, een serie atols, zandbanken en rotsen die op een uitzondering na praktisch geen begroeiing kennen.

Men ziet er olie en gas onder de grond zitten, die zee bevat veel vis en het is een drukke vaarweg tussen Azië en het Midden-Oosten, Afrika en Europa. Ze is dus strategisch erg belangrijk.

De archipel ligt in het noorden van de Zuid-Chinese Zee en werd deels in 1972 bezet door China. De rest werd in 1974 na een kort gevecht overgenomen van het toenmalig Zuid-Vietnamees leger. Opvallend hierbij was dat de VS gans de tijd bleef zwijgen. Hetzelfde voor de toenmalige Noord-Vietnamese regering. En zwijgen wordt in zaken als dit nogal gezien als toestemmen.

Zuid-Chinese Zee - Betwistingen eilanden

De gebiedsaanspraken in de Zuid-Chinese zee zijn in wezen een onontwarbaar kluwen gebaseerd op allerlei historische documenten waarbij China de beste papieren heeft. Zonder incident zal de toestand vermoedelijk blijven zoals ze is. Met China die de Paraceleilanden in het noorden bezet en de Spratly’s grotendeels Vietnamees bezit zijn.

Na de hereniging eiste Vietnam wel de controle over de Paraceleilanden op maar dat bleef dode letter. Wel bezet het Vietnamese leger 29 ‘eilanden’ van de zuidelijk gelegen Spratly eilandengroep (Nanshan/Quang Dao Truong Sa).

Deze verzameling van feitelijk onbewoonbare rotsen, zandbanken, atols en riffen worden allen wel door een of ander buurland bezet. Zo zijn er 29 in handen van Vietnam, hebben China en de Filippijnen er ieder 8, bezit Taiwan daar 1, zijnde Taiping, het grootste, terwijl er 5 in handen zijn van Maleisië en 2 onder de controle vallen van het sultanaat Brunei.

De VS is zich sinds een paar jaar plots merkwaardig genoeg voor dit diplomatiek wespennest gaan interesseren en poogde, tevergeefs, al die landen tot een blok te verenigen tegen dan China.

Ze wou daarbij tijdens de laatste topontmoeting tussen o.m. de VS en ASEAN (3) de landen van ASEAN, de associatie van Zuid-Oost Aziatische landen, dit probleem gebruiken om het tot een anti-Chinees blok te smeden.

Xi Jinping en Barack Obama

De relaties tussen China met hier president Xi Jinping en de VS gaan moeilijke tijden tegemoet. Barack Obama wil China duidelijk onder druk zetten. Het probleem is hoe hij dat best kan doen. En dat is niet simpel.

Een stippellijn

Gastland Cambodja wist dit echter te verhinderen en daar kan men sindsdien rekenen op de wraak vanuit Washington. De recente rellen rond de door premier Hun Sen gewonnen verkiezingen en de stakingen in de textielindustrie kregen plots veel hulp vanuit allerlei lokale ‘mensenrechtenbewegingen’.

Verenigingen die zoals kon verwacht worden massaal financiële steun krijgen vanuit vooral de VS. Waarbij de vertegenwoordigers van die mensenrechtenbewegingen dan herhaaldelijk in de massamedia aan het woord kwamen als zijnde onafhankelijke experts en mensenrechtenactivisten. De klassieke truc. Hun Sen weerstond echter de storm.

En alhoewel er op 20 juli 2011 een akkoord was bereikt tussen alle betrokken landen over vele aspecten van de zaak blijft de spanning eigenaardig genoeg toenemen. Zo schreef Demetri Sevastopulo in de Financial Times op donderdag 8 mei in: ‘Disputes flare in South China Seas’:

“ China’s neighbours are concerned by the ‘nine-dash line’, a demarcation on China’s maps that encloses most of the South China Sea. Manila asked an international tribunal at the Hague to declare the line invalid.”

“De Chinese buurlanden zijn bezorgd over de negenstippenlijn, een demarcatie op Chinese kaarten die het grootste deel van de Zuid-Chinese Zee omvat. Manila heeft een internationaal tribunaal in Den Haag gevraagd om die lijn onwettig te laten verklaren.”

Raar want China gebruikt die stippellijn al een veertig jaar en die dient juridisch en diplomatiek vooral als een middel om haar soevereiniteit te verdedigen. Meer niet. Dat men het nu plots opwerpt en dat ook de VS zich dit ineens aantrekt is natuurlijk een veeg teken.

Hun Sen - 1

De VS wou dat ASEAN een front maakte met de VS tegen China. De Cambodjaanse gastheer Hun Sen wist dat te voorkomen. En kijk plots verschenen wat later daar door de VS gefinancierde mensenrechtenactivisten en waren er rellen. Hun Sen, een erg krachtig figuur en de langst regerende premier in Azië, wist de storm echter te doorstaan.

Het feit dat deze krant, spreekbuis van de Britse en Amerikaanse regeringen, dit niet wil zien is te merkwaardig om te negeren. Iedereen die professioneel met China’s politiek bezig is kent dat verhaal van die negenstippenlijn. En toch begint men nu plots hierover ruzie te maken en zit die krant hierover te manipuleren.

Tot heden heeft China op die manoeuvres niet of vrij mak gereageerd. Het heeft duidelijk geen zin om zich te laten provoceren. Maar dat Vietnam plots herrie begint te maken over de Paraceleilanden en de Filippijnen rond de Scarborough zandbank is natuurlijk een bedreiging voor de stabiliteit van de regio.

En het is de stabiliteit van de voorbije decennia die zorgde voor economische groei. Mede dankzij welke China dit jaar ‘s werelds grootste economische macht zal worden. Waardoor de VS voor het eerst sinds 1872 haar nummer 1 positie in de wereld verliest. Het lijkt er dan ook op dat de VS hier gewoon stokken in de wielen wil steken.

Chinese CP - Partijcongres

China groeide onder leiding van de Chinese CP uit tot ‘s werelds grootste economie en dat is niet naar de zin van de VS die graag de enige supermacht wil blijven. China wil daarentegen zoveel mogelijk in de schaduw werken en via stabiliteit verder groeien. Het zet maar zeer aarzelend zijn eerste stappen in de wereld als de economische grootmacht die het is.

Die projectie rond de Chinese economische macht is gebaseerd op een recente studie van het International Comparison Program (4) van de Wereldbank. Deze vergeleek de economieën op basis van de koopkracht en dat is een veel betere maatstaf  dan die gebaseerd op de waarde van de lokale munten versus de dollar.

Daarbij werd Indië als de derde grootste economie gezien, na de VS die dan nummer twee wordt, maar dus voor Japan. Schokkend voor diegenen in Europa die zich nog steeds een imperialistische grootmachtenstatus aanmeten is de constatering dat de economie van Indonesië tegenwoordig praktisch even groot is als de Britse. Het is meer dan stof tot nadenken.

Wil de VS in een wanhoopsdaad die evolutie toch nog stoppen?

Willy Van Damme

1) http://www.theaustralian.com.au/national-affairs/policy/northern-bases-hit-us-pivot-sweet-spot/story-e6frg8yo-1226755452520#.

2) Eerst werd voor de eilanden de westerse naam gegeven, dan de Chinese en dan die van respectievelijk de Filippijnen of Vietnam.

3) ASEAN bestond bij zijn oprichting in 1967 uit Thailand, Indonesië, de Filippijnen, Maleisië en Singapore. Het was in die zin een instrument van de Amerikaanse buitenlandse politiek gericht tegen vooral China en Rusland en minder Japan.

Sindsdien zijn daar ook zogenaamd communistische staten als Vietnam en Laos bijgekomen alsmede Myanmar, Cambodja en Brunei. Het is een erg diverse groep van landen die niet altijd goede relaties met elkaar onderhouden.

Zo waren er tussen een aantal lidstaten zelfs onderlinge militaire conflicten. Desondanks blijft er een zekere cohesie bestaan binnen de groep die bij handelsgesprekken zo sterker staat tegenover de grootmachten als China, Japan, Indië, de VS, Rusland en de EU. En daarover gaat het.

4) 3) http://www.worldbank.org/en/news.

De manipulaties van Reuters

Het Canadees-Britse persbureau Reuters is voor de meeste media zowat de standaard. Alles wat het persbureau schrijft wordt zonder enig twijfelen veelal overgenomen door media van de Los Angeles Times over de Bangkok Post tot de Frankfurter Algemeine, het NRC Handelsblad en De Morgen.

Verborgen

Reuters noemt zich dan ook het belangrijkste nieuwsorgaan in de wereld. Reuters is toonaangevend en geeft daarmee de richting aan in welke zin andere kranten, radiostations, weekbladen en Tv-zenders over het wereldgebeuren berichten.

Het hoeft dan ook weinig betoog dat de controle over Reuters – Eigendom van ‘s werelds grootste media-imperium Thomson dat geleid wordt door de Canadese baron David Thomson of Fleet (1) en met hoofdzetel in New York – van essentieel belang is voor de overheden in Washington en Londen. Voor hen is dit cruciaal bij het uitstippelen van hun imperialistisch beleid.

Wie nauwgezet de berichtgeving van Reuters analyseert zal die controle dan ook goed opmerken. In regel is dat zo onopvallend mogelijk want dat is essentieel om bij de steeds achterdochtige buitenwereld geen argwaan te creëren.

Wordt Reuters immers gezien als een stelletje intellectuele oplichters die hun publiek constant zitten voor te liegen dan is het gedaan. De commerciële waarde van het bedrijf klapt dan in elkaar. Nog erger is dat Reuters voor Washington en Londen dan ook amper nog waarde heeft. Want dit zit hem juist in het feit dat deze geloofwaardig is en blijft. En dus worden de manipulaties goed verborgen.

Onafhankelijke mensenrechtenactivisten

Typerend was het recente verslag (2) over de herrie rond de laatste parlementsverkiezingen in Cambodja die gewonnen werden door de zittende premier Hun Sen. De deels verenigde oppositie onder leiding van Sam Rainsy – Een racist die vooral uitblinkt in anti-Vietnamese agitatie – protesteerde en poogde via straatrumoer alsnog aan de macht te komen. Een klassiek geworden verhaal.

Om de beweringen van de oppositie kracht bij te zetten liet Reuters dan in haar berichtgevingen enkele lokale analisten aan het woord zoals een Ou Virak, president van het Cambodjaanse Centrum voor de Mensenrechten. Die werden door Reuters voorgesteld als Cambodjaanse onafhankelijke mensenrechtenactivisten werkend voor instellingen met mooi klinkende namen.

En als je hen moest geloven dan was die verkiezing inderdaad vervalst en is Hun Sen gewoon een corrupte dictator. Reuters vergeleek hem zelfs met – ho gruwel! – Robert Mugabe de Zimbabwaanse president. Voor onze media jarenlang een synoniem van de vleesgeworden duivel. Ook die lag – maar dan in Congo Kinshasa – in de weg van de Angelsaksische plannen.

Maar wie dit persbericht en andere gelijkaardige dan wat dieper bekeek en controleerde wij die ‘onafhankelijke mensenrechtenactivisten’ waren dan kwam je uit bij hun financiers zoals …. topspeculant George Soros, het Amerikaanse Freedom House en een aantal ambassades en overheidsinstellingen uit Groot-Brittannië, de VS, Australië, Duitsland en Canada. Onafhankelijk?

Het zijn niet toevallig juist die landen die in 1970 de staatsgreep van generaal Lon Nol steunden, het land bedolven onder een zelden gezien bommentapijt en van 1978 tot 1990 de gruwels van Pol Pot en zijn Rode Khmers bewapenden. Echte fervente verdedigers van de Cambodjaanse mensenrechten dus. Voorbeelden voor de mensheid.

Hun Sen lag dwars

Wat was er dan aan de hand? Simpel, Hun Sen had eerder dit jaar met succes dwarsgelegen toen de VS een tegen China gerichte alliantie op de been wou brengen rond ASEAN, de Association of Souteast Asian Nations, de vereniging van naties die landen als Singapore, Vietnam, Indonesië, Thailand en Myanmar groepeert.

En dus waren de verkiezingen van september volgens door Reuters geciteerde ‘onafhankelijke mensenrechtenactivisten’ vervalst en was Hun Sen plots een corrupte dictator die de mensenrechten aan zijn laars lapt. Of hoe Reuters gewoon een door de VS gebruikt instrument is voor haar beleid van continue oorlogvoering.

Wie echter wat verder keek – Wat men op redacties amper doet – zag echter zo de manipulaties, de leugen verschijnen. Maar voor de onoplettende lezer was dit goede en zelfs kritische berichtgeving. Reuters leek de mensenrechten ook nog zeer belangrijk te vinden. Leek, dat wel.

Uiteraard is dit maar een verhaal over de berichtgeving rond Cambodja. Het is echter slechts een van de 1001 voorbeelden van hoe Reuters haar lezers en abonnees op een verkeerd been zet, hen voorliegt. Het is een schoolvoorbeeld van onbetrouwbaarheid en goed verborgen manipulaties met als enig doel de belangen van de VS en haar vazalstaten te ondersteunen.

Wie hetzelfde onderzoek doet bij de verhalen van Reuters over Syrië, Iran, Rusland, China en alle andere landen die het doelwit zijn van de Amerikaanse oorlogvoering ziet ditzelfde veelal goed verborgen grof bedrog.

Waarbij men dan ‘diplomaten’ citeert als ware het onafhankelijke experts. Dit terwijl de kritische lezer bij het lezen ervan gewoon voor zich een of andere Amerikaanse of Britse topdiplomaat ziet verschijnen.

Dan beseft men dat Reuters gewoon als nieuws verpakte propaganda verkoopt. Zij het handiger dan de meeste andere media dat doen. De strik rond de verpakking is hier gewoon mooier, meer niet.

Willy Van Damme

1) Baron David Thomson is ondanks zijn gigantische rijkdom en macht bij het publiek amper gekend. Volgens het recentste lijstje der rijkste mensen van het Amerikaanse tijdschrift Forbes bezit hij 22,2 miljard Amerikaanse dollar en is hij wereldwijd de 17de rijkste persoon. Persagentschap Bloomberg zet hem op nummer 22.

De familie Thomson is volgens die van oktober 2012 daterende rangschikking van Forbes de rijkste van Canada. Zij controleren de op de Amerikaanse en Canadese beurzen genoteerde groep. Maar in de media zal je over de man amper iets vinden. En dat wekt uiteraard geen enkele verbazing. Hij zit nu eenmaal aan de knoppen die wereldwijd de nieuwsstroom regelen.

2) http://www.reuters.com/article/2013/09/18/us-cambodia-hunsen-analysis-idUSBRE98H04K20130918

Iraans bezoek in Saoedi Arabië

Verrassing dezer dagen in de Libanese hoofdstad Beiroet. Normaal ging de Libanese president Michel Sleiman vandaag op bezoek gaan bij de Saoedische koning Abdullah bin Abdel-Aziz en ongetwijfeld ook bij prins Bandar bin Sultan, chef van de Saoedische veiligheidsdiensten en man achter de jihadistische oorlog tegen Syrië.

Regeringscrisis

Maar dat bezoek werd geheel onverwacht uitgesteld tot een latere onbepaalde datum. Dit uitstel kwam er na een bezoek van de Saoedische ambassadeur aan de Libanese president. En nochtans is er tussen beide heren veel te regelen.

Saoedi Arabië heeft immers mede met de VS en Israël een grote invloed over de Libanese politiek. De Maart 18 Beweging met daarin de Toekomstbeweging geleid door de Libanees-Saoedische clan van Saad en wijlen president Rafik Hariri kan immers gezien worden als de pionnen van de Saoedische salafisten in de Libanese politiek. En die clan is na Hezbollah de sterkste groep in het land.

Zo is er in Libanon als zes maanden een regeringscrisis met zowel een ontslagnemende regering onder leiding van Najib Mikati en een regeringsformateur Tammam Salam. Het bezoek van Sleiman moest hier een oplossing bieden.

Hassan Rouhani - Iraans president

Hassan Rouhani, de Iraanse president wordt in onze media plots voorgesteld als een ‘man waarmee zaken kan gedaan worden’. Nochtans verschilt zijn discours amper van dat van zijn voorganger Mahmoud Ahmadinejad die men zag als een extremist en een dictator.

Als gevolg van het door de vroegere Franse kolonisator opgedrongen politiek systeem dient een Libanese regering steeds te bestaan uit alle grote geloofsgemeenschappen, zijnde christenen, druzen, soennieten en sjiieten. Wat betekent dat beide politieke groepen steeds vertegenwoordigd zijn. In de Maart 18 Beweging zitten vooral soennieten, in de Maart 8 Beweging vooral sjiieten.

De Hajj

De reden voor het uitstel blijkt nu het voor volgende maand voorziene bezoek van de Iraanse president Hassan Rouhani aan Mekka. Die voelt plots de hoge nood om deel te nemen aan de Hajj, de jaarlijkse bedevaart voor moslims naar de heilige stad Mekka. 

Daarbij zou hij ook op bezoek gaan bij koning Abdullah om een aantal problemen tussen beide landen te bespreken. Een meer dan merkwaardig bezoek. Na de machtsovername door de ayatollahs in Iran in 1979 ontstonden er in Mekka gevechten tussen Iraanse pelgrims en Saoedische militairen.

De fundamentalistische vorsten zagen zich plots aangevallen op hun religiositeit en dat namen deze bewakers van de heilige steden Mekka en Medina niet. De relatie tussen beiden ging dan ook van kwaad naar erger.

Uit de dossiers van Wikileaks weten we dat Saoedi Arabië, samen met Israël, de VS onder druk zette om tegen Iran geweld te gebruiken en de regering daar ten val te brengen. Het vorstendom ziet zichzelf zowat als de regionale baas die samen met Israël en voor rekening van de VS er controle over de zaak moet houden. Maar Iran is hier een stoorzender die men uit de weg wil ruimen.

Militaire alliantie

Joden, laat staan Israëli, mogen dan wel Saoedi Arabië niet binnen, in de praktijk is er een militaire alliantie met de zionistische staat en de VS. Niet dat alles tussen beiden altijd harmonieus verloopt. De openlijke ruzie rond de val van de Egyptische fundamentalistische regering van president Mohamed Morsi toonde dit aan. Waarbij Saoedi Arabië samen met Israël zich tegen de VS en Morsi keerden.

Maar wat betreft Syrië trekken de drie landen ongeveer en nog voorlopig zo te zien aan een zeel. Wel zouden Israël en Saoedi Arabië de VS al twee jaar geleden direct militair hebben willen laten interveniëren. Dit in plaats van het sturen van adviseurs, wapens en het geven van diplomatieke en financiële steun zoals nu.

Maar het waren de voorbije week merkwaardige dagen. Zoals het bezoek van de Iraanse president Hassan Rouhani aan de VN in New York, de wijze waarop de westerse pers hem de voorbije twee weken presenteerde, het private onderhoud tussen de ministers van Buitenlandse Zaken van de VS en Iran en het telefoongesprek tussen de presidenten Obama en Rouhani.

Bashar al Assad - In gesprek met Iraanse delegatie - Instagram

De Syrische president Bashar al Assad moet vermoord worden wegens zijn goede relaties met Iran en Hezbollah. Hier in gesprek met de vorige Iraanse minister van Buitenlandse Zaken.

De snelheid waarmee dit gebeurde was moeilijk om te volgen. Zeker daar het erg grote gevolgen kan hebben voor het Midden-Oosten en West-Azië in het algemeen. Want uiteindelijk draait de oorlog tegen Syrië niet om president Bashar al Assad maar om Iran en Hezbollah en de wil van Israël om gans de regio te vernietigen. En bovendien is Iran een buur van Afghanistan.

Vragen stellen

Vooral Israël maar vermoedelijk ook Saoedi Arabië willen Iran zo kapot mogelijk, want dat is in de regio de grootste en feitelijk enige tegenmacht voor hun regionale hegemonie. Het voor volgende maand geplande bezoek van Rouhani aan Mekka en Riaad is daarom merkwaardig en van heel groot belang. Het kan erg verstrekkende gevolgen hebben. In de positieve zin dan.

De jihadistische rebellen in Syrië en ook Israël moeten zich daarom grote vragen aan het stellen zijn. In Syrië wordt de chaos aan rebellenzijde steeds groter. Zelfs rebellenvriend Jorn De Cock, correspondent in Beiroet voor De Standaard, neemt tegenwoordig al afstand van het stelletje koppensnellers, kannibalen en verkrachters.

Veel animo in Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten voor die moordzuchtige terreurbendes is er nog amper te vinden. Alleen nog extremisten als de Republikeinse senator John McCain neemt het in de VS voor hen op.

Natuurlijk is alles nog maar in haar beginstadium en zal men in het westen deze nieuwe nederlaag op een handige wijze moeten verkopen. Door Rouhani steevast voor te stellen als ‘de gematigde man waarmee men zaken kan doen’ effent men natuurlijk naar het publiek toe de weg naar een einde van deze oorlog.

Maar dat men in Israël niet gelukkig is met die reizen van Rouhani is zeker. De huidige Amerikaanse buitenlandse politiek werd de laatste jaren vooral in Jeruzalem en Riaad gemaakt. Vraag is of dit nu gaat veranderen en men Iran als een onafhankelijk land zal aanvaarden. Zeker is dat de komende Hajj met veel aandacht zal gevolgd worden.

Kan het Midden-Oosten eindelijk tot rust komen of blijven Riaad en Jeruzalem verder op de oorlogstrom slaan? Daarover zal het tussen beiden gaan. Niet over steentjes gooien in Mekka.

Willy Van Damme

Bart De Wever en zijn drugsoorlog

In het interview met Bart De Wever in Humo van 24 september stelt hij “Maar de rechercheur wil weten waar de drugs vandaan komen”. Maar dat is toch simpel. De grootste producent van marihuana is Marokko, van cocaïne is dat Columbia en van opium/heroïne is dat Afghanistan. Niet toevallig alle drie landen die binnen de Amerikaanse invloedsfeer vallen.

Al bijna tweehonderd jaar zijn het de grote koloniale mogendheden (het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en de VS) geweest die op grote schaal bij de drugsproductie betrokken zijn.

Zo dwong de Britse regering gewapenderhand de boeren in de regio Calcutta om opium te verbouwen. Dit voerde man dan uit naar China. En omdat China dat weigerde voerden de Britten dan twee oorlogen (de opiumoorlogen) met succes tegen China. Miljoen Chinezen raakten verslaafd.

Ook de Fransen vanuit hun kolonies in Vietnam en Laos voerden die politiek. Zie het boek Quand l’opium finançait la colonisation en Indochine – Chantal Descours, l’Harmattan.

Vooral na 1945 echter werd dit een wereldhandel onder leiding van de VS. (The politics of heroin – CIA complicity in the global drug trade – Alfred W. McCoy, Lawrence Hill Books) Over de introductie van crack cocaïne in de VS door de CIA (Dark Alliance van Gary Webb, Seven Stories Press, alsmede Whiteout – The CIA, drugs and the Press van Alexander Cockburn en Jeffrey St. Clair, Verso)

Nog meegeven dat volgens een waslijst aan bronnen Ahmed Wali Karzai, de vermoorde broer van de Afghaanse president Hamid Karzai, niet alleen een nauwe medewerker van de CIA was maar ook de sleutelfiguur in de opium- en heroïnehandel.

En wat betreft Mexico weten we dat de wapens van de drugskartels grotendeels uit de VS komen en de drugs vooral naar de VS gaan. Waarbij het witwassen van het geld ook voor een groot deel de zaak is van de VS.

Ik wens Bart De Wever veel succes met zijn ‘oorlog tegen de drugs’ maar buiten wat stoer doen in de pers en het pesten van klein grut zal er vrees ik niets gebeuren. Zeker weten. Zeker als men de VS laat betijen.

Willy Van Damme

Lezersbrief aan Humo naar aanleiding van het interview met Bart De Wever: ‘De drugsoorlog in Antwerpen’ van 24 september, Humo nr. 3812.

Vluchtelingen–Geen greintje

De kwestie van de Afghaanse vluchtelingen in België blijft Maggie De Block (Open VLD), als federaal staatssecretaris voor Asiel en Migratie verantwoordelijk voor het vluchtelingenbeleid, achtervolgen. En het verhaal toont dat ze geen greintje, hoe klein ook, empathie en begrip heeft voor de problematiek van Afghaanse vluchtelingen en mensen in oorlogssituaties in het algemeen.

Van een geneesheer zou men nochtans toch een sociale instelling mogen verwachten. Men denkt dan bijna automatisch dat zo’n mensen bezorgd zijn met het lijden, de miserie van mensen. Maar Maggie lijkt wel de Britse premier Maggie (Margaret) Thatcher, het voorbeeld van de asociale politicus voor wie de armen er alleen maar zijn om te vertrappelen.

Verniel eens een land

Afghanistan is een land dat al sinds 1979 in oorlog is. Een oorlog die het gevolg is van Amerikaanse manipulaties toen men zich op de Sovjetunie wou wreken wegens de in 1975 verloren oorlog om Vietnam. Een wraakoefening komende van de van Poolse komaf zijnde Zbigniew Brzezinski, de Nationale Veiligheidsadviseur onder de Democratische president Jimmy Carter.

Zbigniew Brzezinski - Afghanistan - Le Nouvel Observateur - 15-21-01-2009

Het in het Franse weekblad Le Nouvel Observateur in de editie van 15-21 januari 2009 verschenen interview met Zbigniew Brzezinski, de gewezen Nationaal Veiligheidsadviseur van de Amerikaanse president Jimmy Carter (Democraat). Hierin pocht die openlijk dat men een oorlog over Afghanistan begon om zo Rusland in het land te lokken en het een eigen Vietnam te bezorgen. Het begin van de niet overzienbare tragedie voor de bevolking en ook de buurlanden die dertig jaar later nog steeds met miljoenen vluchtelingen zitten. Het toont hier in volle openheid de hondsbrutale arrogantie van de Amerikaanse buitenlandse politiek. Jimmy Carter speelt tegenwoordig ‘wereldverbeteraar’.

Want Polen hebben traditioneel een diepe haat voor alles wat Russische en Duits is. En toen na eerst een mislukte staatsgreep en wat bomaanslagen de Sovjets dus het land gingen pogen te stabiliseren stuurde het infernale duo Brzezinski & Carter er de jihadisten van al Qaeda, de Mujahideen en de Taliban op af. Een operatie die volop gesteund werd door onze regering en media.

Miljoenen vluchtelingen

Het gevolg is een totaal vernield land met miljoenen vluchtelingen die sindsdien in vooral Pakistan en Iran in tenten leven. Met dank aan de VS. Een relatief klein aantal daarvan vonden ook onderdak in het westen, bij de tegen Afghanistan oorlogvoerende landen. Dus ook in België.

Een westen dat om haar erg moorddadige agressie tegen Afghanistan te rechtvaardigen steevast teruggrijpt naar nobele principes als democratie, vrijheid en mensenrechten evenals het internationaal recht.

Maar zowel het internationaal recht als die nobele principes van de mensenrechten stellen dat men geen oorlogsvluchtelingen terugstuurt naar hun land in oorlog. En zie voor geneesheer en staatssecretaris Maggie De Block is dat terugsturen naar een slagveld geen enkel probleem.

Economische dwaasheid

Het waanzinnige argument is dan dat men ze terugstuurt naar de hoofdstad want daar is het veilig. En dus stuurde ze in juli vorig jaar de als lasser in België afgestudeerde Parwais Sangari maar terug naar het land.

Daarbij niet alleen een gebrek aan respect voor de mensenrechten tonend maar ook een type voorbeeld van economische dwaasheid. De man was hier op onze kosten gaan studeren voor industrieel lasser, een knelpuntenberoep waar onze ondernemingen erg gretig zitten op te azen.

Had men hem hier gehouden dan ware een dringende vacature opgelost geweest, en via de dan door hem betaalde belastingen had men de gemaakte onkosten voor zijn onderwijs zo kunnen terugverdienen. Neen, zei de hardvochtige brouwersdochter De Block.

Maar als gevolg van een vloedgolf aan racisme en asociaal gedrag voelde zij zich gedwongen om Thatcheriaans op te treden. En dus kreeg Parwais een stevige mep van de grote sacoche van onze staatssecretaris. Dom en gruwelijk asociaal.

Maggie De Block en Afghaanse kinderen - Kinderen als wapen - He

Het Laatste Nieuws van 10 september 2013 op zijn grofst. Gezinnen misbruiken volgens de krant hun kinderen als wapens wanneer die bescherming vragen tegen de brutaliteiten van de Taliban en een een door en door corrupte regering waar vrouwen- en kinderrechten onbestaande zijn. Wat een verschil met die Syrische jihadisten als die nog eens kinderen opvoeren.  Wie misbruikt hier echter kinderen?

En ook nu weer zijn Afghaanse oorlogsvluchtelingen door een gebouw te bezetten in actie getreden om hun gedwongen terugkeer te verhinderen. Waarbij ze duidelijk om emoties los te weken de mooie ogen van hun kinderen gebruiken. Hoe zou je zelf zijn.

Emotionele chantage

En wat kwettert onze geneesheer? “Dit is schandalig en emotionele chantage”, stelt zij in een reactie. Zij die een schandelijk vluchtelingenbeleid voert ontdaan van elke empathie en respect voor de wet hekelt anderen door te schelden over: ‘schandalig’.

En dit dan komende van een dame die naar aanleiding van de rel rond Parwais Sangari niets beter had dan te zeggen dat Merchtem ‘s nachts ook even gevaarlijk is als Kaboel. Gelul gedaan nadat ze teveel van het Merchtemse Satanbier had gedronken?

Afghanistan is een vernield land in oorlog waar de Amerikaanse troepen en hun hulpsoldaatjes uit o.m. België eind volgend jaar gaan lopen. Het is een land wier begroting bijna geheel bestaat uit westerse steun, bevreemdend ontwikkelingshulp genoemd.

Het is een land dat behoudens drugsproductie en -handel economisch nu niets te betekenen heeft. Het is wel wereldleider op het vlak van de export van opium en heroïne. Met dank aan de VS en haar bondengenoten die dan, de neus toeknijpend, Washington en zijn druglords maar laten begaan.

Een instortend land

Iedereen die het land wat kent weet dat de Afghaanse economie na de terugtrekking van de GI Joe’s eind 2014 compleet in elkaar zal storten. Men ontkent het bij de Navo en haar secretaris-generaal Anders Fogh Rasmussen wel. Maar die heeft zoals zijn voorgangers van het liegen zijn favoriete sport gemaakt.

En zonder centen geen Afghaanse administratie, geen economie en geen veiligheidsdiensten. Of gaat men ze per zak opium betalen? In afwachting heeft men trouwens vanuit o.m. de clan rond president Hamid Karzai al de Bank van Kaboel, tot dan de grootste van het land, leeggehaald.

Het is ook een land waar de rechten van zowat iedereen, vrouwen, kinderen en zelfs volwassen mannen dagelijks met de voeten worden getreden. Misbruik van kinderen, meisjes en volwassen vrouwen is er eerder de norm dan de uitzondering. Wie stuurt nu meisjes naar ginds? Geen sociaal mens, dat is zeker!

Men kan er dan ook gif op nemen dat de tussen de verschillende om de macht strijdende groepen reeds bezige burgeroorlog er na 2014 sterk zal intensifiëren. Het zal er dus terug nog bloediger aan toe gaan dan nu reeds het geval is. Daar twijfelt niemand feitelijk aan. Zelfs al zeggen weinigen het in Evere bij de Navo openlijk. Wat wil je? Een nederlaag toegeven?

Asociale media

In zo’n omstandigheden mensen naar daar terugsturen is gewoon crimineel. Maar in het huidig politiek klimaat is er amper iemand die hierop kritiek zal leveren. Alleen een fors uitvallende Peter Adriaenssens en wat schuchtere pogingen van onder meer Groen en Bruno Tobback van sp.a geven weerwerk.

Maar die stemmen worden door de media professioneel koud gemaakt. Zie deze week maar naar De Morgen en Het Laatste Nieuws. Alleen in de Standaard laat men een Bruno Tobback of mensen van de UNHCR, de VN-vluchtelingenorganisatie, aan het woord om braafjes wat vragen te plaatsen bij dit vertrappelen van de mensenrechten.

Respect voor mensenrechten is alleen plots primordiaal wanneer de VS ergens nog eens een regering wil omverwerpen zoals nu in Syrië. Maar ook in dat geval weigert men oorlogsvluchtelingen op te nemen. Frankrijk voert er oorlog maar weigert vluchtelingen in het land binnen te laten! Men moet al een waaghals zijn om hier te geraken en dan nog aan een verblijfsvergunning te geraken.

En dat er tussen die massa’s vluchtelingen veel gelukszoekers zitten zal wel. Maar wie kan het hen kwalijk nemen? Feit is dat oorlogsvluchtelingen hier tijdelijk onderdak moeten krijgen. Tot het westen stopt met het destabiliseren van andere landen zoals nu met Syrië, Libië, Irak, Zimbabwe, enzovoort.

Willy Van Damme

Han Suyin – Tragiek tussen twee culturen

In memoriam

Vrijdag 2 november overleed in deZwitserse stad Lausanne op 95-jarige leeftijd de Belgisch-Chinese schrijfster Han Suyin op 95-jarige leeftijd. Het is het einde van een merkwaardige carrière van deze Chinese intellectuele met haar Belgische wortels. Ooit een gerenommeerde auteur die zelfs in Hollywood doorbrak en Mao Zedong ophemelde eindigde zij grotendeels in de anonimiteit.

Tussen twee culturen

In feite was Han Suyin maar een schuilnaam en werd zij geboren als Rosalie Matilda Guanghu Zhou. Later veranderde zij na haar tweede huwelijk haar officiële naam in Elisabeth Comber.

Han Suyin werd geboren op 12 september 1917 in de Chinese stad Xinyang in de provincie Henan als de dochter van Zhou Yintong en de Belgische Marguerite Denis. Zhou Yintong was in 1904 naar België gekomen om hier te studeren voor ingenieur. In 1913 vertrok hij met zijn echtgenote terug naar China.

In Elsene en naar verluidt op een kaasmarkt ontmoette hij er Marguerite Denis. Geboren uit Belgisch-Chinese ouders was Han Suyin in China een van die Euro-Aziaten die cultureel feitelijk nergens toe behoorden.

Voor velen waren dit zelfs hoeren of kinderen van hoeren en discriminatie was dan ook hun lot. Die tweeslachtigheid – het zweven tussen twee culturen die soms barslecht samenleefden – zal trouwens haar ganse leven blijven bepalen.

Van beroep was Han Suyin een arts die haar studies in 1935 begon in Brussel en en tussen 1944 tot 1948 afmaakte in Londen. Nadien trok zij dan ook aan het werk in de vele hospitalen binnen het toenmalige Britse imperium in Azië zoals het Queen Mary hospitaal in Hong Kong.

Alhoewel Han Suyin vooral gekend is als een bewonderaarster van het China van Mao Zedong, Zhou Enlai en de culturele revolutie was zij in het begin er zeker geen fan van. Integendeel. Zo was haar eerste man, Tang Pao-Huang (1), een officier in het leger van de Kuomintang van Chiang Kai-Shek. Hij stierf trouwens na 1944 bij het bestrijden van Mao’s Rode Leger.

Breuk in Maleisië

Tijdens haar verblijf in 1949 in Hong Kong werd zij dan hopeloos verliefd op Ian Morrison, een gehuwde Australische oorlogscorrespondent voor de Londense Times. Deze overleed in 1950 tijdens de Koreaanse oorlog. De relatie zou later het onderwerp worden voor haar roman ‘A many-splendoured thing’ welke ook zorgde voor haar de literaire doorbraak.

Het verhaal werd in 1955 onder de titel ‘Love, a many-splendoured thing’ in Hollywood verfilmd en kreeg er meerdere prijzen. Van 1967 tot 1973 was het zelfs als een soort soapserie te zien op de Amerikaanse TV.

Nadien verhuisde ze dan naar het toen nog Britse Maleisië waar ze huwde met Leon Comber, een agent van de Britse Special Branch, een Brits politiekorps actief bij het bestrijden van lokale opstanden. In het land woedde toen een onafhankelijkheidstrijd die vooral steunde op de lokale KP en de Chinees-Maleisische intelligentsia.

Het terrein waar haar echtgenoot volop in actief was en waarbij het Britse leger hondsbrutaal tewerk ging. Woedend over de gruwel schreef zij toen ‘And the rain my drink’ waarin zij in detail de Britse terreur tegen de opstandige bevolking beschreef. Waarna haar man natuurlijk moest ontslag nemen. Het huwelijk zal in 1958 ook op de klippen lopen.

Mao Zedong

In 1960 zal zij dan huwen met de Indische arts Vincent Ratnaswamy met wie zij tot zijn dood gehuwd bleef. Ze trok zich ook terug in het Zwitserse Lausanne waar ze dan nu vorige week overleed.

Na haar aanvaring met het Britse kolonialisme ging ze ook vanaf 1956 minstens jaarlijks op bezoek naar haar geboorteland, het China van Mao Zedong en Zhou Enlai. Over hen schreef zij trouwens drie biografieën vol met lof. En ook voor de culturele revolutie van 1966 had zij niets anders dan bewondering.

Onder westerse intellectuelen die in Europa en de VS het maoïstische China verdedigde was zij een van de meest bekende figuren. Haar vele voordrachten in Brussel en elders in het land trokken dan ook volle zalen.

Simon Leys

Simon Leys - La forêt en feu - Boek

‘La forêt en feu’, het boek van Simon Leys dat het einde betekende van haar carrière als intellectueel en Chinakenner.

Daaraan kwam in 1983 plots een einde toen Simon Leys, alias Pierre Rijckmans, die andere Belgische Chinakenner, haar leugens over China ontmaskerde in het boek ‘La forêt en feu’  (2). Daarin plaats hij verschillende citaten uit werken van Han Suyin naast elkaar. Werd op het ene ogenblik mevrouw Mao, Jiang Qing, door Han Suyin geprezen als een heldin dan werd dat enkele jaren later bij haar plots een grote misdadigster.

Intellectueel overleefde ze deze frontale aanval op haar werk niet. Verweer was feitelijk onmogelijk. In wezen nam Pierre Rijckmans daardoor weerwraak op haar. Rijckmans was in 1972 een der weinige Belgische sinologen en was door Buitenlandse Zaken als culturele attaché aangeworven voor de pas in Beijing opgerichte ambassade.

Rijckmans – zoon van een vroegere gouverneur generaal in Congo – had in 1971 onder de schuilnaam Simon Leys zijn eerste boek ‘Les Habits neufs du president Mao’ (3) uitgegeven waarin hij Mao Zedong uiterst fijn had ontleed. Het boek zorgde voor verhitte discussies en was het begin van de ontmaskering van Mao als de zoveelste Chinese tiran.

Han Suyin kende Rijckmans natuurlijk en wist dat hij Simon Leys was en zag hem op zeker ogenblik tot haar opperste verbazing in de Chinese hoofdstad gewoon rondwandelen. Zij verwittigde onmiddellijk de Chinese overheid die de Belgische diplomaat snel het land uitzette. Hij werkte nadien nog enkele jaren op het consulaat generaal in Hong Kong.

Zijn weerwraak 12 jaar later was voor haar dodelijk. Zij deemsterde geheel weg, in diskrediet gebracht. Wat ooit intellectueel een reus was eindigde in de totale anonimiteit. Amper nog een jonge sinoloog of Chinakenner in België die tegenwoordig haar naam kent. Een schokkend einde.

In de anonimiteit

Haar deels autobiografische romans zullen natuurlijk blijven bestaan en geven een beeld van een leven zwevend tussen twee culturen. Haar meer politieke werken geven dan weer de visie van iemand die jarenlang kritiekloos stond achter wat er in haar geboorteland gebeurde, hoe gruwelijk ook. Zij sloot er gewoon haar ogen voor.

Ook in China zelf is zij een bijna totaal onbekende persoon gebleven. Ooit onder Mao gebruikt om diens imago in het westen op te poetsen werd ze nadien in China, toen men haar niet meer nodig had, gewoon als het ware bij het huisvuil gezet.

En voor de vele Chinese intellectuelen is zij steeds die outsider gebleven. Eerst als vertegenwoordigster van een Chinees randfenomeen, dat van Euro-Aziatische kinderen, en later als verdedigster van Mao. Niet bepaald de held van de Chinese intelligentsia. Echte interesse is en was er niet.

Han Suyin schreef in totaal 22 werken en laat twee dochters na.

Willy Van Damme

1) Voor de namen van leden van de Kuomintang, de Chinese zogenaamd rechtsnationalistische partij, en mensen op Taiwan wordt het Britse Wade-Gilles systeem gebruikt om de schrijfwijze van Chinese namen om te zetten in ons schrift. Voor andere namen wordt het Chinese Pinyin gebruikt. Dus Kuomintang en niet Guomindang. Hetzelfde ook voor Chiang Kai-Shek.

2) ‘La forêt en feu, essais sur la culture et la politique chinoises’, Editions Savoir, uitgeverij Hermann, Parijs. 1983. Het hoofdstuk over haar heet: ‘Han Suyin: l’art de naviguer’. Pagina’s 181-194.

3) ‘De nieuwe kleren van voorzitter Mao, Kroniek van de Culturele Revolutie’, uitgegeven in het Nederlands in 1978 bij Wereldvenster in het Nederlandse Baarn. Het is in meerdere talen vertaald. Het verscheen origineel in 1971 bij Editions Champ Libre in Parijs en in 1977 in het Engels als ‘The chairman’s new clothes’ bij Allison and Busby in Londen.