Steven Vandeput, het Belgisch leger, spionage en computerhacking

Volgens de Belgische minister van Defensie Steven Vandeput (N-VA) moet ons leger ook een afdeling cybercriminaliteit hebben, klaar om aanvallen via het internet af te slaan en zo onder meer te verhinderen dat anderen onze digitale communicatie en telefoonverkeer of saboteren of aftappen.

Een lovenswaardig initiatief waar de politie al een tijd mee bezig is en ook wel onze beide veiligheidsdiensten. Het zorgen voor de privacy en het beschermen van allerlei geheimen van bedrijven, personen en overheden is immers een kerntaak van onze veiligheidsdiensten.

De Mossad

Maar volgens Vandeput moet dat dus een soort vierde tak worden van het leger, naast het landleger, de zeemacht en de luchtmacht. Waarom het leger dit moet doen is natuurlijk DE vraag. Een vraag die je toen het uitlekte amper in de media hoorde stellen.

Een andere vraag die je feitelijk niet eens hoorde is wat te doen en hoe te werken? Geweten is bijvoorbeeld dat de grootste en allesomvattende cybercriminaliteit met absolute zekerheid komt uit de VS, Het Verenigd Koninkrijk en Israël.

Onze overheid werkte zeker in het verleden op het vlak van de telecommunicatie echter zelfs nauw samen met Israëlische bedrijven die gekend waren als zijnde een onderdeel van de Mossad, de Israëlische spionagedienst.

 

Minister van Defensie Steven Vandeput (N-VA) wil een nieuwe legereenheid speciaal ter bestrijding van de cybercriminaliteit. Of hij het voorbije half jaar al iets gedaan heeft rond het probleem met het massaal bespioneren door de VS, Israël en het Verenigd Koninkrijk van onze communicatie horen we geen sikkepit. Dus niets? Van een stevige defensie gesproken.

Deze is hier trouwens oppermachtig. Recente getuigenissen over de veiligheid op onze nationale luchthaven Zaventem leert ons dat niet onze politie maar de Mossad hier de bevelen geeft en desnoods indirect onze politieofficieren op het matje laat roepen. Een situatie die een democratische rechtsstaat die België beweert te zijn totaal onwaardig is.

En wat te doen als onze militairen van de afdeling cybercriminaliteit een ernstig geval van infiltratie van onze computer- en communicatienetwerken ontdekken waarvan de sporen leiden naar onze drie eerder genoemde ‘vrienden’. Als ze hun werk serieus nemen zullen ze die sporen al misschien op hun eerste werkdag vinden.

Russische spionnen

Maar we weten dat luitenant-generaal Eddy Testelmans, het hoofd van onze militaire veiligheidsdienst, een goede vriend is van Keith B. Alexander, toen de chef van het Amerikaanse National Security Agency (NSA). Het feit kwam aan het licht in een interview met Kristof Clerix van Mo-Magazine juist op het ogenblik dat de media vol stonden van de criminele activiteiten van die vriend van onze militaire veiligheid.

En die man en die organisatie moet dan onze cyberveiligheid gaan beschermen? Het is pure comedy een Raf Coppens waardig. Zolang die situatie niet met de grove borstel wordt aangepakt is het verhaaltje van Steven Vandeput over de bestrijding van cybercriminaliteit dan ook een goede Belgenmop, of moeten wij in zijn geval zeggen een Vlamingenmop?

Hoezeer we onze veiligheidsdiensten voor geen haar kunnen vertrouwen bleek weer eens recent toen diezelfde Kristof Clerix een nieuw verhaal over Russische spionnen in ons land openbaar maakte. Verhaal waarvan je mijlenver kon rieken dat het van de veiligheidsdiensten kwam.

Keith B. Alexander - 3

Generaal Keith B. Alexander tot vorig jaar chef van de N.S.A., en, zoals Testelmans zelf zegde, de goede vriend van Eddy Testelmans, chef van onze militaire veiligheid. Wat heeft Testelmans sinds het ontdekken van de massale spionage door de N.S.A. hiertegen al gedaan. Niemand lijkt het hem te vragen.

Deze ‘spionnen’ hadden hun Belgisch paspoort gekregen via een Belgische consul. Met voldoende gegevens over deze diplomaat zodat veel mensen hem zo konden identificeren. Men gaf immers het jaar en plaats van zijn post in het buitenland. Wel eigenaardig is dat er, nog steeds volgens dit verhaal, al sinds 2012 officieel een informatief gerechtelijk onderzoek over de zaak loopt.

Dus na drie jaar is er nog geen stukje aanwijzing dat dit verhaal reëel is want anders had het parket hier al een onderzoeksrechter aangesteld om een effectief strafonderzoek te laten doen. Dit terwijl de informatie ongetwijfeld komt van de veiligheidsdiensten waarvan je toch wat serieus werk mag verwachten.

Eenzelfde indianenverhaal lanceerde diezelfde journalist al eerder. Ook hier was de Belgische diplomaat zo identificeerbaar en ook hier liep er jaren nadien nog steeds alleen maar een informatief onderzoek. We horen trouwens sindsdien niets meer over deze zaak. Waarom? Omdat er heel waarschijnlijk niets is, behoudens de leugens van onze spionnen.

Voedselbanken en de F16’s

Maar het is natuurlijk leuk verhalen over Russische spionnen te schrijven op een ogenblik dat de VS en haar loopjongens bij de Europese veiligheidsdiensten en ongeziene moddercampagne voeren tegen Rusland.

Maar wat we nodig hebben is degelijke informatie, degelijke veiligheid en geen verzinsels die tot nader orde onschuldige mensen enorme schade toebrengt. Kunnen die diensten en die journalisten hiermee eens stoppen. Het is schandelijk. Die mensen hebben toch recht op respect en privacy.

Veiligheidsdiensten zijn als bron zoals al eeuwenlang gebleken is geheel onbetrouwbaar, ze zijn niet alleen bijna steeds betrokken partij maar ook gekend voor hun vele leugens. Misleiden is nu eenmaal altijd al een van hun kernactiviteiten.

En dan is er de vraag waarom ons leger überhaupt al die nieuwe gevechtsvliegtuigen en fregatten nodig heeft. Voor wat? Is er na het vernielen van Afghanistan, Libië en Joegoslavië dan misschien nog een nieuw land dat we voor rekening van Israël en de VS moeten gaan vernielen? Want alleen daarvoor dienden onze F16’s tot heden.

F 16 - 4

Miljarden euro’s voor de opvolger van onze F 16’s wil Vandeput al wel voorzien. Geld om de armoedebestrijding reëel te maken is er niet. En welk land gaat men met de opvolger van die F 16 dan ditmaal vernietigen? Wie wordt het nieuwe Libië?

Maar voor Vandeput is dit miljarden euro’s dikke boodschappenlijstje een must. Moeilijker ligt het duidelijk met de armoedebestrijding. Voor die armen heeft niemand bij onze vele regeringen een boodschappenlijstje, hooguit enkele symbolische pleisters op een houten been. Behoudens dan een immer snelgroeiende lijst met pesterijen.

Voor Vandeput & Co mogen de rijen aan de voedselbanken desnoods kilometers lang worden. Voor de N-VA zijn dit toch alleen maar profiteurs. En die moet men straffen. En ook de andere regeringspartijen doen hier flink aan mee.

Het was toch Marc Leemans, baas van het christelijke ACV, die stelde: “De vakbonden zijn nog de enige organisatie in dit land die de gewone mens steunen. In de regering is er niemand meer”. Zelden zo’n hard verdict gehoord over deze regering en ook over de CD&V.

Willy Van Damme

Meedogenloos

Het boeiende interview met N-VA politica Zuhal Demir in de serie ‘Humo Sprak met’ gelezen en bijna van mijn stoel gevallen bij zoveel domheid en hardvochtigheid. Zo zegt ze op zeker ogenblik: “Als je hard genoeg wil, dan kun je perfect naar de universiteit.”

Als je weet dat sommige kinderen zelfs moeite hebben om te slagen in het lager onderwijs dan is dit een wel heel grove belediging van die honderdduizenden voor wie les aan de universiteit volgen een onhaalbare kaart was en die soms zelfs niet eens een diploma middelbaar onderwijs haalden.

 

Het nieuwe Vlaanderen van figuren als parlementslid Zuhal Demir is er een waar elke vorm van mededogen en begrip onbestaande is voor diegenen die maatschappelijk niet succesvol zijn.

Veel verstand van de maatschappij hoef je niet te hebben om die onderwijsproblemen te beseffen. Alleen wie echt hardvochtig is ziet dat niet. Ze is misschien wel mooi maar zeker meedogenloos.

Haar uitlatingen en die van onder meer Vlaams minister voor ‘Armoedebestrijding’ Liesbeth Homans tonen dat we nu met regeringen opgeschept zitten die doen denken aan de negentiende eeuw en figuren als een Charles Woeste en Leopold II toen er inderdaad regeringen werden gevormd tegen de vakbonden in.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar Humo naar aanleiding van het uitstekende interview van Eric Goens in Humo van 3 maart 2015 ‘Humo sprak met Zuhal Demir’. Een verhelderend gesprek.

De criminalisering van het sociaal verzet

Zoals de media al jaren figuren als een Guy Verhofstadt met zijn Burgermanifest, Jan-Marie De Decker en nu Bart De Wever groot maakten zo ook doet men in de media al jaren het tegenovergestelde met de andere kant van het politieke spectrum. De journalist die voor de VRT de Augustazaak van de PS/sp.a volgde over zwarte geldstromen en er zelfs een boekje over schreef deed gelijktijdig stiekem mediatraining voor CD&V. Het kan allemaal.

Zoek Vande Lanotte

Neem de wijze waarop de media Oostendenaar Johan Vande Lanotte, sterkhouder van de sp.a, al jaren achtervolgen op zoek naar schandalen, niets vonden en dan maar roddels verspreiden die men losweg koppelde aan allerlei vermoedens. Ja, hij is een groot basketbalfan en dus zijn alle sponsors van de Oostendse basketbalclub al bij voorbaat verdacht van het corrumperen van Vande Lanotte. Bewijzen zijn dan niet meer nodig.

IMG_7310

Een bepaalde pers achtervolgt al jaren Johan Vande Lanotte. Volgens zijn verklaring belde iemand van Knack hem de avond voor de eedaflegging als minister in de vorige regering met het verhaal dat men bij dat weekblad een verhaal ging brengen over hoe een bedrijf hem een chique villa in Sint-Martens-Latem had bezorgd. Met als vraag of hij dan wel de eed kon afleggen. Ook partijvoorzitter Bruno Tobback kreeg volgens dat verhaal die avond een gelijkaardige telefoon. Men wou zo te horen verhinderen dat hij opnieuw minister zou worden.

Had Vande Lanotte zoals De Wever bij Koen Blijweert op vakantie geweest dan had men wekenlang Vande Lanotte op de schandpaal gezet en hem ongenadig afgemaakt tot hij politiek geheel uitgeschakeld was. Nu zwijgt men, het is immers Bart De Wever?

Nu met het sociaal protest tegen het hardvochtig beleid van de regering is dat niet anders. De mediatechniek bestaat erin om dat of dood te zwijgen, zoals met het hier eerder vermelde verhaal over die grote betoging van de PVDA, of om ze te criminaliseren, het voor te stellen alsof het hier een stelletje misdadigers, relschoppers betreft.

Geweldfoto’s in overvloed

De grote betoging van 6 november tegen de regering kon men natuurlijk niet doodzwijgen en dus koos men voor de andere weg, het zoveel mogelijk portretteren van de manifestanten als geboefte. Wie de kranten op vrijdag 7 november dan doornam zag wel veel aandacht voor deze manifestaties maar dan vooral voor een detail ervan, de rellen die op het einde waren uitgebroken.

Vakbondsbetoging 6 november 2014 - Het Laatste Nieuws - Voorpag

Dat was het beeld dat Het Laatste Nieuws creëerde van de essentieel vreedzame betoging van 120.000 mensen van die donderdag 6 november. Dergelijke laster is inderdaad niet om te lachen.

Over de duidelijk bewijzen van manipulaties rond die rellen ging men nergens dieper op in. Men vermelde wel de aanwezigheid van Brusselse relschoppers die niets met het protest te maken hadden. Of men schreef over de aanwezigheid van enkele Nederlandse fascisten, maar verder verdween dit uit de krantenpagina’s.

En nochtans had dit best een onderzoek waard geweest. Waren zij misschien gevraagd om aanwezig te zijn? En door wie dan? Maar neen, voor het journaille van Het Laatste Nieuws & Co waren die vandalen Antwerpse dokwerkers, verder hoefde men niet te zoeken.

Op de 120.000 betogers betroffen die relschoppers echter hoogstens een goeie tweehonderd mensen, een piepkleine minderheid dus. Maar voor de meeste kranten leek dat het enige dat die dag telde. De rest leek in de foto’s, titels en tussentittels praktisch vergeten.

Zo publiceerde Het Laatste Nieuws vrijdag 7 november 5 pagina’s over het gebeuren met daarbij 9 foto’s vol brandende auto’s en met alleen het geweld van die kleine minderheid. Foto’s van de betoging zelf kon men er niet vinden, ook niet met een microscoop.

Cartoonisten

Ook de meeste andere kranten deden hetzelfde. Zo brachten De Tijd en Le Soir op hun voorpagina’s eenzelfde genre foto’s. Waarbij De Brusselse krant 8 foto’s met geweld erop afdrukte en wat verder in de krant 5 gewone van de massabetoging.

 

Christian Van Thillo is eigenaar van Het Laatste Nieuws, commercieel de best gemaakte krant in het land maar journalistiek van een soms schandelijk niveau. Om als rechtschapen man beschaamd over te zijn.

Ook Gazet Van Antwerpen en het Nieuwsblad deden hetzelfde. Zo presteerde de Antwerpse huiskrant het om 10 foto’s met beelden van geweld te plaatsen en 1 van de betoging zelf. Bij Het Nieuwsblad was het iets beter met 5 foto’s met geweld en 3 zonder. Zelfs cartoonisten als Canary Pete en Marec deden duchtig mee in die sfeerschepping. Alleen De Standaard en ook De Morgen deden het die vrijdag wat correcter.

En dat bleef maar duren. Zo brachten de liberale kranten Het Laatste Nieuws en La Dernière Heure nadien zaterdag 8 november het verhaal alsof de Brusselse burgemeester Yvan Mayeur (PS) hoogstpersoonlijk had geweigerd om politiemensen die tijdens die rellen in de knel zaten zouden ontzet worden. Een heel zware beschuldiging. Ja, de liberalen zitten in de hoofdstad in de oppositie.

Feyenoord-hooligans

En ook in de aanloop naar de actiedag vandaag in Antwerpen, Henegouwen, Limburg en Luxemburg bleef dit duren. Met in de kranten veel foto’s van geweld genomen tijdens die voorgaande betoging om zo al de sfeer te scheppen voor vandaag.

Met bij opnieuw Het Laatste Nieuws op roddels gebaseerde verhalen over hooligans van voetbalclub Feyenoord die door vakbondsmensen gevraagd zouden zijn om te komen vechten. “Dokwerkers rekruteren Feyenoord-hooligans voor betoging maandag” schreef men op de voorpagina breed.

Vakbondsactie 24 november 2014 - Het Laatste Nieuws - Voorpagin

Ook vorige vrijdag 21 november ging Het Laatste Nieuws verder met het zetten van de toon dat het hier alleen over relschoppers, geboefte ging.

Men zette het – handig – wel tussen haakjes en dus was het een citaat. Maar van wie kwamen we uiteraard niet te weten? Van De Wever misschien of van iemand uit zijn entourage? Wie weet.

Bovendien wist iedereen die met de zaak bezig was dat men alleen stakingen plande en geen betoging. Een betoging kon men echter vereenzelvigen met geweld en dus kwam dit verhaal van hooligans en een betoging goed van pas. Toch leuk. Maar bij de krant veegt men dan ook regelmatig zijn voeten aan de feiten.

Maar dit bijna zeker uit de duim gezogen krantenverhaal gaf dan De Wever & Co de gelegenheid om de spanning verder op te drijven en vandaag zelfs een hondenbrigade in te zetten. Toch handig zo’n krant, niet?

Het hoeft dan evenmin te verbazen dat de twee huisideologen van dit dagblad, Luc Van der Kelen en Jan Segers, fervente aanhangers zijn van het regeringsbeleid. En dan zwijgen wij nog over de visie van hun baas, liberaal krantenmagnaat Christian Van Thillo. Eigenaar ook van onder meer de Nederlandse Volkskrant.

Morsdood sociaal overleg

Hoeft het dan te verbazen dat de Antwerpse burgemeester het woord crimineel gebruikte om het verzet tegen het regeringsbeleid te typeren. En is het te verwonderen dat sommigen bij de N-VA oproepen om de vakbonden een rechtspersoonlijkheid te geven? Natuurlijk niet. Dit ligt in de lijn van het gedachtengoed van de N-VA die in vele opzichten de erfgenaam is van het VNV.

Toch ideaal, men kan deze vakbonden dan ofwel financieel heel zwaar pakken of desnoods bij stakingen als zijnde een privémilitie verbieden. Vandaar ook de heisa die men bij de N-VA maakt rond het dossier van de spaarders/beleggers van Arco en de bank Dexia. Evenals de eis dat Beweging.net (het oude ACW) die spaarders moet vergoeden. Logisch dus dat het sociaal overleg morsdood is.

Zo is bij ACV het verhaal te horen over hoe vertegenwoordigers van vakbondsstrekking tijdens de regeringsvorming aan de onderhandelingstafel vernederende opmerkingen te verduren kregen. Men poogde ze brutaal weg te pesten. Het verklaart mede de grote woede vanuit Beweging.net over het huidig beleid.

De oproep vandaag van de werkgeversvereniging Agoria voor overleg is dan ook erg cynisch. Overleg wil steeds ook zeggen dat er een klimaat moet zijn om te kunnen praten. Nu zijn er alleen dictaten met een regering die gewoon de oorlog verklaarde aan de sociale organisaties en hun leden. Met steun van een groot deel der media.

Willy Van Damme

Kijk toch hoe genereus

Maggie De Block, onze staatssecretaris voor Asiel en Vluchtelingen liet het Hoog Commissariaat voor Vluchtelingen (UNHCR) van de Verenigde Naties weten dat ons land in 2014 extra vluchtelingen uit Syrië gaat opnemen. Het gaat daarbij om exact 75 vluchtelingen die van de UNHCR nu reeds de status van vluchteling hebben gekregen.

Het is blijkbaar een gezamenlijke actie van de Europese Unie want gelijktijdig kondigde men ook cijfers aan voor andere landen. Met onder meer 250 voor Nederland en 500 voor Frankrijk. Dit komt dan te staan naast een cijfers van miljoenen vluchtelingen die op dit ogenblik voor de oorlog tegen Syrië op de vlucht zijn, in de buurlanden en intern in het land zelf.

Mogelijks een kwart van de ongeveer 24 miljoen Syriërs is op dit ogenblik op de dool voor deze oorlog. Op de vlucht voor wat alleen maar kan omschreven worden als een door Israël, het westen en met hulp van Saoedi Arabië en Qatar gestuurde oorlog tegen de onafhankelijkheid van Syrië, doorn in het oog van de zionistische leiders in Israël.

Een oorlog waar België via haar lidmaatschap van die westerse alliantie mee schuldig aan is. Bekende figuren als een Rudi Vranckx, Rik Coolsaet, Brigitte Hermans en Guy Verhofstadt steunen via hun acties immers al bijna drie jaar die jihadistische agressie tegen het land. Met de Belgische media en politiek die praktisch eenstemmig daar actief aan meehelpen.

En dan komt Maggie De Block in al haar generositeit zeggen dat ze volgend jaar welgeteld 75 vluchtelingen zal opnemen. Juist 75, wow, hoe sociaal en barmhartig (sic) een staatssecretaris voor vluchtelingen, geneesheer en liberaal boegbeeld kan zijn. Het voelt dezer dagen beschaamd aan om Belg te zijn.

En ja, van die jihadistenvrienden en de media hoor je hierover voor zover geweten niet klagen. Die zwijgen blijkbaar. Wie wel klaagde was Amnesty International die het Europees beleid op dit vlak allemaal een druppel op een hete plaat noemde. Hoe hypocriet kan men echter wel zijn.

Toen de VS in augustus dreigden met een bombardemententapijt op Syrië, wat toch een extra massale vluchtelingenstroom ging opleveren, had Amnesty International daar geen enkel probleem mee. Men moest van hen alleen maar op een beschaafde wijze bommen gooien! En dan hebben ze de lef om Maggie De Block een gebrek aan sociaal beleid aan te wrijven. Je moet durven.

En dan maar klagen over de schending der mensenrechten door Bashar al Assad, die brutale dictator, gangsters, enzovoort. Toen zionistische kolonisten met steun van het westen Palestina bezetten nam het land honderdduizenden Palestijnse vluchtelingen op. Toen het westen Irak bezette en vernielde nam het miljoenen Irakezen als vluchteling op. Nu neemt onze doctor uit Merchtem er 75 op.

Verdere commentaar geheel overbodig.

Willy Van Damme

Die Afghaanse kinderen toch

Wie denkt in België het betere bochtenwerk te kunnen vinden op de circuits van Zolder of Francorchamps, vergeet het. Er is daar een plek waar men dit op zo’n superbe wijze doet dat Zolder en Francorchamps gewoon kansloos zijn.

En die plek ligt in Kobbegem op het circuit van Het Laatste Nieuws. Het is gewoon onnavolgbaar. Recent bewijs zijn de lotgevallen met de Afghaanse vluchtelingen die gewoon terecht schrik hebben om naar hun door Westerse malversaties vernield land terug te keren. Wie wil nu eenmaal leven onder de Taliban? Jan Segers? Maggie De Block? Gwendolyn Rutten?

Maggie De Block en Afghaanse kinderen - Kinderen als wapen - He

Het ranzige kantje van de krant uit Kobbegem.

En toen radeloze Afghaanse vluchtelingen hun kinderen als woordvoerder lieten optreden waren de verwijten in de politiek en in de media legio. “Kinderen als wapen” kopte Het Laatste Nieuws op 12 september. Een brutale sneer naar ouders en hun kinderen die het aandurfden kritiek te leveren op Maggie De Block, de harteloze liberale coryfee.

En kijk, nu men dat gebouw waar de vluchtelingen zich hadden verschanst doet ontruimen klinkt plots een totaal andere toon. Breed op pagina 1 brengt de krant een foto van een Afghaanse kind volop in tranen. Met erbij het verhaal over een ten einde raad zijnde vader. Een bocht van 180°.

Afghaanse kinderen in tranen - Het Laatste Nieuws - 27-09-2013

En twee weken later zijn kinderen en hun tranen plots geen wapen meer. Nu zijn ze radeloos.

Verdere commentaar overbodig.

Willy Van Damme

Bart De Wever en zijn drugsoorlog

In het interview met Bart De Wever in Humo van 24 september stelt hij “Maar de rechercheur wil weten waar de drugs vandaan komen”. Maar dat is toch simpel. De grootste producent van marihuana is Marokko, van cocaïne is dat Columbia en van opium/heroïne is dat Afghanistan. Niet toevallig alle drie landen die binnen de Amerikaanse invloedsfeer vallen.

Al bijna tweehonderd jaar zijn het de grote koloniale mogendheden (het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en de VS) geweest die op grote schaal bij de drugsproductie betrokken zijn.

Zo dwong de Britse regering gewapenderhand de boeren in de regio Calcutta om opium te verbouwen. Dit voerde man dan uit naar China. En omdat China dat weigerde voerden de Britten dan twee oorlogen (de opiumoorlogen) met succes tegen China. Miljoen Chinezen raakten verslaafd.

Ook de Fransen vanuit hun kolonies in Vietnam en Laos voerden die politiek. Zie het boek Quand l’opium finançait la colonisation en Indochine – Chantal Descours, l’Harmattan.

Vooral na 1945 echter werd dit een wereldhandel onder leiding van de VS. (The politics of heroin – CIA complicity in the global drug trade – Alfred W. McCoy, Lawrence Hill Books) Over de introductie van crack cocaïne in de VS door de CIA (Dark Alliance van Gary Webb, Seven Stories Press, alsmede Whiteout – The CIA, drugs and the Press van Alexander Cockburn en Jeffrey St. Clair, Verso)

Nog meegeven dat volgens een waslijst aan bronnen Ahmed Wali Karzai, de vermoorde broer van de Afghaanse president Hamid Karzai, niet alleen een nauwe medewerker van de CIA was maar ook de sleutelfiguur in de opium- en heroïnehandel.

En wat betreft Mexico weten we dat de wapens van de drugskartels grotendeels uit de VS komen en de drugs vooral naar de VS gaan. Waarbij het witwassen van het geld ook voor een groot deel de zaak is van de VS.

Ik wens Bart De Wever veel succes met zijn ‘oorlog tegen de drugs’ maar buiten wat stoer doen in de pers en het pesten van klein grut zal er vrees ik niets gebeuren. Zeker weten. Zeker als men de VS laat betijen.

Willy Van Damme

Lezersbrief aan Humo naar aanleiding van het interview met Bart De Wever: ‘De drugsoorlog in Antwerpen’ van 24 september, Humo nr. 3812.

Er hangt een rookluchtje aan Kristof Calvo

Gisteren lekte in Het Belang van Limburg en de Gazet Van Antwerpen, de kranten van de groep Concentra, uit dat een aantal Belgische politici op kosten van de Japanse tabaksgigant Japan Tobacco International (JTI), een der drie grootste in de wereld, een toch niet goedkoop ticket voor het muziekfestival Tomorrowland in Boom ten geschenke hadden gekregen. Merkwaardig hoe voor zeer veel longkankers verantwoordelijke bedrijven er nog steeds in slagen om politici aan zich te binden.

Goodwill creëren

En uiteraard gingen die tickets niet naar een Mark Eyskens of Herman De Croo want die zijn te oud. Neen, JTI koos voor niet onbelangrijke maar wel jonge, nog maar pas goed gestarte parlementsleden. De toekomst.

Het is een oude truc om op die wijze bij de politiek en ook de journalistiek goodwill te creëren en debatten in het parlement en de media te ‘masseren’. Tabak mag dan wel puur vergif zijn en tekenen voor massa’s longkankers, vervuiling en branden, steeds blijken politici bereid om op hun lokroepen in te gaan. Vlooi er maar eens het Europees parlement op na.

De politici die zo’n ticket kregen waren Zuhal Demir (N-VA), Kristof Waterschoot (CD&V), Caroline Bastiaens (CD&V), Eva Vanhengel (Open VLD), Thomas Van Rompuy (CD&V) en Kristof Calvo van Groen. Niemand van Vlaams Belang, maar die komen nooit aan de macht en zijn dus ook niet interessant voor JTI.

Wel opvallend is de afwezigheid van iemand van sp.a in deze groep. Wat doet vermoeden dat daar niemand op die lokroep van de tabakslobby inging. Bedrijven als JTI weten immers perfect hoe ze politici en media moeten bewerken en gaan de sp.a zeker niet zomaar links of rechts laten liggen.

De aanwezigheid van iemand van Groen wekt natuurlijk langs de ene kant wel verbazing. Dat JTI hen wil beïnvloeden is logisch want zij zijn normaal de speerpunt in de acties tegen de tabaksindustrie. Heb je hen in je zak dan schakel je zo ook je voornaamste criticus uit. Zeer handig natuurlijk.

Reddingspoging

Dat er bij Groen iemand op de avances van JTI inging is dan ook niet onbelangrijk en ook niet echt verrassend. Het toont het ondergrondse en zeer machtige lobbywerk van die industrie, het toont bovendien aan dat er ook daar bij Groen politici zijn die door gifmengers benaderbaar zijn met geschenken.

Het is nu uitgelekt en eerst poogde Kristof Calvo zich nog te redden, maar hij moest uiteindelijk zijn fout toegeven. Maar dit pas na een dag van druk en omdat het uitlekte. Hoe ver had dit lobbywerk van JTI in zijn richting zonder dit lek nog gegaan? Hij stelde: nergens. Maar dat is zijn woord achteraf, niet meer.

Maar veel verbazing wekt het gedrag van Kristof Calvo hier niet echt. De man is een rijzende ster binnen Groen en weet hoe in de pers te geraken. En de pers weet hem blijkbaar ook goed wonen. Een beetje een mediaster dus. Nu echter liep het anders, wel veel media-aandacht maar van het slechte soort.

Kristof Calvo is al een tijd voorzitter van Groen Mechelen, een partij die er al sinds 1994 in de meerderheid zit. En dat is toch de stad waar men een gasboete krijgt omdat men op de trap van een kerk simpelweg een broodje zit te eten. En zonder afval achter te laten. Een pure pestboete dus met de groeten van Calvo. Het jaagt ook de minderbegoeden die geen restaurant kunnen betalen weg.

Mee met de VS en Israël

Kristof Calvo is ook de man die regelmatig in de pers het gevaar van de niet-bestaande Iraanse atoombom oproept. Een Belgisch bedrijf voert iets uit naar Iran, de VS roept brand en daar staat Calvo onmiddellijk mee te roepen. Staat mooi in onze media!

Zo lekker meedoende aan de Amerikaans-Israëlische agressie tegen dat land. Een agressie die alleen maar het gevolg is van het feit dat Iran economisch sterk is en niet naar de pijpen van de VS en Israël danst.

Zo steunt hij de nucleaire sancties tegen het land waardoor Iran elders geen radio-isotopen nodig voor haar hospitalen meer kan kopen. Radio-isotopen die men o.a. gebruikt bij de strijd tegen longkanker.

De draconische sancties van het westen, waaronder ons land, treffen de gewone Iraniër, maar Calvo zwijgt in de media hierover dan wel. Had de Iraanse ambassade in Brussel hem dat ticket voor Tomorrowland aangeboden, hij zou zeker neen hebben gezegd. Maar met JTI had hij geen problemen.

En dit van een tabaksindustrie die bewust producten bij haar sigaretten doet om ze verslavend te maken, goed voor een groot pak extra doden. Een industrie die met succes jarenlang de zelf uitdovende sigaret wist tegen te houden en zo tekende voor jaarlijks duizenden branden en doden. Er hing een erg verdacht rookluchtje aan dat ticket van Calvo.

Oh ja, bij de N-VA heeft men volgens De Standaard van vandaag geen problemen met tickets van de tabakslobby. Volgens de krant vergeleek men het daar met het krijgen van tickets van Belgacom. Van een vergelijking gesproken.

Willy Van Damme

Vluchtelingen–Geen greintje

De kwestie van de Afghaanse vluchtelingen in België blijft Maggie De Block (Open VLD), als federaal staatssecretaris voor Asiel en Migratie verantwoordelijk voor het vluchtelingenbeleid, achtervolgen. En het verhaal toont dat ze geen greintje, hoe klein ook, empathie en begrip heeft voor de problematiek van Afghaanse vluchtelingen en mensen in oorlogssituaties in het algemeen.

Van een geneesheer zou men nochtans toch een sociale instelling mogen verwachten. Men denkt dan bijna automatisch dat zo’n mensen bezorgd zijn met het lijden, de miserie van mensen. Maar Maggie lijkt wel de Britse premier Maggie (Margaret) Thatcher, het voorbeeld van de asociale politicus voor wie de armen er alleen maar zijn om te vertrappelen.

Verniel eens een land

Afghanistan is een land dat al sinds 1979 in oorlog is. Een oorlog die het gevolg is van Amerikaanse manipulaties toen men zich op de Sovjetunie wou wreken wegens de in 1975 verloren oorlog om Vietnam. Een wraakoefening komende van de van Poolse komaf zijnde Zbigniew Brzezinski, de Nationale Veiligheidsadviseur onder de Democratische president Jimmy Carter.

Zbigniew Brzezinski - Afghanistan - Le Nouvel Observateur - 15-21-01-2009

Het in het Franse weekblad Le Nouvel Observateur in de editie van 15-21 januari 2009 verschenen interview met Zbigniew Brzezinski, de gewezen Nationaal Veiligheidsadviseur van de Amerikaanse president Jimmy Carter (Democraat). Hierin pocht die openlijk dat men een oorlog over Afghanistan begon om zo Rusland in het land te lokken en het een eigen Vietnam te bezorgen. Het begin van de niet overzienbare tragedie voor de bevolking en ook de buurlanden die dertig jaar later nog steeds met miljoenen vluchtelingen zitten. Het toont hier in volle openheid de hondsbrutale arrogantie van de Amerikaanse buitenlandse politiek. Jimmy Carter speelt tegenwoordig ‘wereldverbeteraar’.

Want Polen hebben traditioneel een diepe haat voor alles wat Russische en Duits is. En toen na eerst een mislukte staatsgreep en wat bomaanslagen de Sovjets dus het land gingen pogen te stabiliseren stuurde het infernale duo Brzezinski & Carter er de jihadisten van al Qaeda, de Mujahideen en de Taliban op af. Een operatie die volop gesteund werd door onze regering en media.

Miljoenen vluchtelingen

Het gevolg is een totaal vernield land met miljoenen vluchtelingen die sindsdien in vooral Pakistan en Iran in tenten leven. Met dank aan de VS. Een relatief klein aantal daarvan vonden ook onderdak in het westen, bij de tegen Afghanistan oorlogvoerende landen. Dus ook in België.

Een westen dat om haar erg moorddadige agressie tegen Afghanistan te rechtvaardigen steevast teruggrijpt naar nobele principes als democratie, vrijheid en mensenrechten evenals het internationaal recht.

Maar zowel het internationaal recht als die nobele principes van de mensenrechten stellen dat men geen oorlogsvluchtelingen terugstuurt naar hun land in oorlog. En zie voor geneesheer en staatssecretaris Maggie De Block is dat terugsturen naar een slagveld geen enkel probleem.

Economische dwaasheid

Het waanzinnige argument is dan dat men ze terugstuurt naar de hoofdstad want daar is het veilig. En dus stuurde ze in juli vorig jaar de als lasser in België afgestudeerde Parwais Sangari maar terug naar het land.

Daarbij niet alleen een gebrek aan respect voor de mensenrechten tonend maar ook een type voorbeeld van economische dwaasheid. De man was hier op onze kosten gaan studeren voor industrieel lasser, een knelpuntenberoep waar onze ondernemingen erg gretig zitten op te azen.

Had men hem hier gehouden dan ware een dringende vacature opgelost geweest, en via de dan door hem betaalde belastingen had men de gemaakte onkosten voor zijn onderwijs zo kunnen terugverdienen. Neen, zei de hardvochtige brouwersdochter De Block.

Maar als gevolg van een vloedgolf aan racisme en asociaal gedrag voelde zij zich gedwongen om Thatcheriaans op te treden. En dus kreeg Parwais een stevige mep van de grote sacoche van onze staatssecretaris. Dom en gruwelijk asociaal.

Maggie De Block en Afghaanse kinderen - Kinderen als wapen - He

Het Laatste Nieuws van 10 september 2013 op zijn grofst. Gezinnen misbruiken volgens de krant hun kinderen als wapens wanneer die bescherming vragen tegen de brutaliteiten van de Taliban en een een door en door corrupte regering waar vrouwen- en kinderrechten onbestaande zijn. Wat een verschil met die Syrische jihadisten als die nog eens kinderen opvoeren.  Wie misbruikt hier echter kinderen?

En ook nu weer zijn Afghaanse oorlogsvluchtelingen door een gebouw te bezetten in actie getreden om hun gedwongen terugkeer te verhinderen. Waarbij ze duidelijk om emoties los te weken de mooie ogen van hun kinderen gebruiken. Hoe zou je zelf zijn.

Emotionele chantage

En wat kwettert onze geneesheer? “Dit is schandalig en emotionele chantage”, stelt zij in een reactie. Zij die een schandelijk vluchtelingenbeleid voert ontdaan van elke empathie en respect voor de wet hekelt anderen door te schelden over: ‘schandalig’.

En dit dan komende van een dame die naar aanleiding van de rel rond Parwais Sangari niets beter had dan te zeggen dat Merchtem ‘s nachts ook even gevaarlijk is als Kaboel. Gelul gedaan nadat ze teveel van het Merchtemse Satanbier had gedronken?

Afghanistan is een vernield land in oorlog waar de Amerikaanse troepen en hun hulpsoldaatjes uit o.m. België eind volgend jaar gaan lopen. Het is een land wier begroting bijna geheel bestaat uit westerse steun, bevreemdend ontwikkelingshulp genoemd.

Het is een land dat behoudens drugsproductie en -handel economisch nu niets te betekenen heeft. Het is wel wereldleider op het vlak van de export van opium en heroïne. Met dank aan de VS en haar bondengenoten die dan, de neus toeknijpend, Washington en zijn druglords maar laten begaan.

Een instortend land

Iedereen die het land wat kent weet dat de Afghaanse economie na de terugtrekking van de GI Joe’s eind 2014 compleet in elkaar zal storten. Men ontkent het bij de Navo en haar secretaris-generaal Anders Fogh Rasmussen wel. Maar die heeft zoals zijn voorgangers van het liegen zijn favoriete sport gemaakt.

En zonder centen geen Afghaanse administratie, geen economie en geen veiligheidsdiensten. Of gaat men ze per zak opium betalen? In afwachting heeft men trouwens vanuit o.m. de clan rond president Hamid Karzai al de Bank van Kaboel, tot dan de grootste van het land, leeggehaald.

Het is ook een land waar de rechten van zowat iedereen, vrouwen, kinderen en zelfs volwassen mannen dagelijks met de voeten worden getreden. Misbruik van kinderen, meisjes en volwassen vrouwen is er eerder de norm dan de uitzondering. Wie stuurt nu meisjes naar ginds? Geen sociaal mens, dat is zeker!

Men kan er dan ook gif op nemen dat de tussen de verschillende om de macht strijdende groepen reeds bezige burgeroorlog er na 2014 sterk zal intensifiëren. Het zal er dus terug nog bloediger aan toe gaan dan nu reeds het geval is. Daar twijfelt niemand feitelijk aan. Zelfs al zeggen weinigen het in Evere bij de Navo openlijk. Wat wil je? Een nederlaag toegeven?

Asociale media

In zo’n omstandigheden mensen naar daar terugsturen is gewoon crimineel. Maar in het huidig politiek klimaat is er amper iemand die hierop kritiek zal leveren. Alleen een fors uitvallende Peter Adriaenssens en wat schuchtere pogingen van onder meer Groen en Bruno Tobback van sp.a geven weerwerk.

Maar die stemmen worden door de media professioneel koud gemaakt. Zie deze week maar naar De Morgen en Het Laatste Nieuws. Alleen in de Standaard laat men een Bruno Tobback of mensen van de UNHCR, de VN-vluchtelingenorganisatie, aan het woord om braafjes wat vragen te plaatsen bij dit vertrappelen van de mensenrechten.

Respect voor mensenrechten is alleen plots primordiaal wanneer de VS ergens nog eens een regering wil omverwerpen zoals nu in Syrië. Maar ook in dat geval weigert men oorlogsvluchtelingen op te nemen. Frankrijk voert er oorlog maar weigert vluchtelingen in het land binnen te laten! Men moet al een waaghals zijn om hier te geraken en dan nog aan een verblijfsvergunning te geraken.

En dat er tussen die massa’s vluchtelingen veel gelukszoekers zitten zal wel. Maar wie kan het hen kwalijk nemen? Feit is dat oorlogsvluchtelingen hier tijdelijk onderdak moeten krijgen. Tot het westen stopt met het destabiliseren van andere landen zoals nu met Syrië, Libië, Irak, Zimbabwe, enzovoort.

Willy Van Damme

Een grote manipulatie

Het schokkende verhaal dat dit weekend in De Standaard uitlekte over de jongen Viktor Ameys en het Amerikaanse farmabedrijf Alexion toont nogmaals aan hoezeer het nieuws dat onze kranten verkopen als de feiten van de dag een grove manipulatie zijn. Het zijn niet de feiten als dusdanig maar de PR-bureaus, de marketeers en mediaconsultants die grotendeels bepalen wat de lezer bij zijn ontbijt te lezen krijgt.

Gevoelens misbruiken

Het toont ook een maatschappij waar elke moraal ontbreekt en alleen geld heerst, verborgen achter een netjes uitziende muur van ongebreidelde hypocrisie. Leugen en bedrog heersen en wee diegenen die er tegen ingaat.

Het scenario is typerend, men speelt in op de gevoelens van de mensen, men laat emmers vol tranen lopen en telt achter de schermen de winst. Met hier dan als verhaal: Kijk mensen, hier is een kindje dat zal sterven als die onmenselijke regering niet over de brug komt.

Het is in wezen een platte remake van die baby op de voorpagina van De Morgen in de actie 12-12 rond Syrië. En het heeft een naam, namelijk schaamteloos misbruik van kinderen. In het geval van Syrië om nog meer oorlog te voeren … tegen kinderen. Hier bij Viktor om de zakken te vullen van de zoveelste Amerikaanse multinational, zijn CEO en zijn aandeelhouders. Dikwijls dezelfde.

Kassa kassa

Het is de story van het zoveelste farmabedrijf dat onder het mom van het helpen van zieke mensen alleen maar dollartekens ziet. Neem de door het beursgenoteerde Alexion zelf gepubliceerde cijfers. Op een omzet in 2012 van 1,13 miljard dollar haalde het dat jaar een nettowinst van eventjes 254,82 miljoen dollar (22,56%).

Het is blijkbaar ook een zeer snelgroeiend bedrijf dat vorig jaar zijn inkomen uit de EU – met 37% zijn grootste markt – met zomaar 27% zag toenemen. En de Amerikaanse verkoop – met 35% de nummer twee – met zelfs een fenomenale 52% wist te groeien.

Waarbij grote baas Leonard Bell zich in het laatst gekende boekjaar in totaal 13,59 miljoen dollar liet toekennen tegen 7,52 miljoen in 2010. Het zijn cijfers waar de klassieke zelfstandige of ondernemer alleen maar kan van dromen. Wie maakt nu zomaar 22,5% nettowinst op zijn omzet? En met een vergoeding van meer dan 1% van de totale omzet?

De vijf toplui van het bedrijf incasseerden vorig boekjaar gezamenlijk een stevige 29,433 miljoen dollar, goed voor 2,6% van het bruto inkomen en een 11,58% van de nettowinst!! Zij zijn bovendien ook aandeelhouder met Leonard Bell goed voor 3,6 miljoen aandelen, of 1,85% van de onderneming. Het typeert een steeds wilder wordend kapitalisme.

Maar dan blijkt het voor dat bedrijf niet kunnen om voor dat medicijn soliris een korting van amper 3,69% te geven aan die familie Ameys. Neen, de regering en dus de maatschappij moet over de brug komen met miljoenen euro om Alexion en mijnheer Leonard Bell nog meer winst en bonussen te kunnen opstrijken. Het gouden kalf heerst in volle glorie.

Patiëntenvereniging

Soliris is immers veruit het belangrijkste medicijn van Alexion en als onze regering hier de volle pot ophoest dan rinkelt de kassa van Alexion en de vijf toplui van dit bedrijf. En als België via de RIZIV wil terugbetalen dan kan men dat argument elders in andere landen eventueel uitspelen.

Maar Alexion pakt dat zoals zoveel anderen aan met grote stijl. Via een door haar opgerichte ‘patiëntenvereniging’ raakt men in contact met een in zeer hoge nood aan soliris verkerende familie. Die rade men dan een zekere Richard Sternberg aan om te zorgen dat de zaak goed komt want de man kent de pers. En zo raakte het verhaal in de kranten.

Het heet misbruik van zieke mensen en hun ouders die zowel door Alexion als de lobbyisten van het farmabedrijf netjes in het ongewisse worden gelaten van de werkelijke achtergrond van de zaak.

Misbruik ook van de bevolking die puur uit medelijden dan allerlei petitieacties ondertekend en zelfs privé met geld over de brug wou komen. Misbruik van Vertrouwen?  Misschien niet in de strafrechtelijke zin van het woord maar mogelijks wel in de morele betekenis ervan.

Onder de gordel

Een verhaal dat goed is voor dagenlange vette titels en beschuldigingen aan het adres van minister Laurette Onkelinx. Want die weigert te dokken. Met als absoluut dieptepunt De Morgen die zaterdag nog maar eens keihard onder de gordel sloeg. Het is toch maar een Waalse sos.

Zo stuurt Alexion een persbericht rond vol kritiek op Onkelinx zeggende: “Zeker gezien het feit dat de levens van patiënten op het spel gezet worden…”. Wat op de voorpagina en in het groot bij de krant dan ook de titel wordt: “Getreuzel van minister zet levens op het spel” leest men.

Met wat verder een bijna heiligverklaring van grote baas Leonard Bell. “De vader van drie lijkt een filantroop te zijn” schrijft de krant. Waarna de krant op pagina 3 verder kopt: “Ouders Viktor ‘gedegouteerd’ door communicatie Onkelinx”.

Een totaal ander verhaal dan wat diezelfde dag Het Nieuwsblad en De Standaard brengen. Deze kregen het vermoedelijk dan van het kabinet van Onkelinx. Want deze bleek al een tijd kennis te hebben van de achterbakse manoeuvres van Alexion.

Maar De Morgen heeft dan ook een traditie van het slagen onder de gordel naar diegenen die in de weg lopen. Zo was er staatssecretaris Maggie De Block (Open VLD) die bij haar aantreden door de krant bedolven werd onder de kak.

Ironisch is dat hoofdredacteur Yves Desmet zich net eergisteren, diezelfde zaterdag dat men Onkelinx onder gelijkaardige kak bedolf, op de radio in Peeters & Partners bij Maggie De Block verontschuldigde. “Men was te vlug geweest met conclusies”, opperde hij.

Maar het is een traditie bij die krant. Zie maar hoe men de anti-zionistische jood Mosje Friedman aanpakte of hoe men dagenlang het ACW bedolf onder één gigantische berg drek. Had de krant enige kritische zin gehad, dan had ze misschien ook het verhaal van De Standaard ontdekt. Maar dat is iets dat zeldzaam is in de wereld der journalisten.

Voor het zotje houden

Het ganse voorval toont nogmaals aan hoezeer het zogenaamde nieuws niets anders is dan een verzameling door reclamebureaus voorgekauwde set halve waarheden, leugens en manipulaties. De lezer wordt dus continu bedrogen, voor het zotje gehouden.

Wie met woordvoerders van bedrijven, politici of overheidsinstellingen praat zal je dat zonder verpinken ook bevestigen. “Het heeft geen zin nog persconferenties te geven. Ze stellen toch geen vragen en nemen het papier dat je hen geeft gewoon letterlijk over. Sommige perslui zeggen trouwens zelf dat een persconferentie voor hen niet hoeft”, aldus de teneur bij veel van die woordvoerders.

Overschrijven, copy & paste, lijkt zowat het voornaamste te zijn waarin de media tegenwoordig nog uitblinken. En zelfs dat is soms al veel te veel gevraagd. Het verhaal over de wijze waarop de pers vandaag en gisteren over die Israëlische aanvallen op Syrië berichten is eveneens een mooi voorbeeld. Klakkeloos neemt men de Israëlische versie over.

Vragen? Kritische zin? Analysevermogen? Historisch besef? Welke persmuskiet heeft daar nog interesse voor? Van Viktor Ameys tot het Midden Oosten of Rusland, het is in persland een grote miserie. Alleen De Standaard bracht dit weekend voor één keer een wat ander beeld. De uitzondering op de regel. Met dank aan Laurette Onkelinx?

Willy Van Damme