Soedan–Over duimzuigers en scheldpartijen

Het rapport van het Commissariaat-Generaal voor de Vluchtelingen en Staatlozen (CGVS) over de mogelijke folteringen van door België naar Soedan gedeporteerde immigranten is dan klaar en lijkt feitelijk en verrassend vrij goed en correct te zijn. En dat is zeker geen goed nieuws voor Koert Debeuf, directeur voor Europa van het Tahrir Institute for Middle East Policy.

De ontmaskering van de man is totaal. Ook Theo Francken komt er zij het al veel minder slecht uit. Het toont ook nogmaals aan dat onze media alles zomaar zonder enige controle in de kranten plaatsen. Zoals met zoveel andere sensationeel ogende verhalen werd ook dit zeer prominent in de kranten gegooid.

Fantasten

Een hond met een hoed op komt met sensationeel ogende feiten en hop de dag nadien staat het zomaar als een vaststaand feit in de krant. Dat is journalistiek. Het is met deze beweringen van Koert Debeuf in wezen als met die andere met vette titels in de kranten gebrachte verhalen komende van organisaties zoals Amnesty International, Human Rights Watch, enzovoort.

Ze zijn bijna steeds gewoon waardeloos en gebaseerd op beweringen die door de onderzoekers dikwijls zelfs niet eens geverifieerd werden op hun waarheidsgehalte. Ngo’s moeten regelmatig in het nieuws komen om zo fondsen te verzamelen en hun nut te bewijzen. En dus moeten er aanklachten zijn, liefst straffe met veel bloed en tranen.

Koert Debeuf - 3

Koert Debeuf deed allerlei zware beschuldigingen over Soedanese vluchtelingen en de Soedanese regering zonder echter zelfs maar het minste bewijs. Maar de man is hier niet aan zijn proefstuk en doet dat al sinds hij naar Egypte verhuisde om die door de VS aangestoken Arabische Lente te verslaan.

De eenzame onderzoeker of journalist die deze verhalen dan wat onderzoekt ziet echter onmiddellijk dat het hier veelal gaat om fantasten en bedriegers al of niet met een politieke agenda. Het verhaal van de oorlog in Syrië en de media is hier een perfect voorbeeld van.

Zo bleken de meeste schokkende dossiers van Amnesty International en Human Rights Watch over Syrië bij nader toezien afkomstig van de Zwitserse ngo Alkarama. en dat is een door Qatar gefinancierde club bestuurt door leden van het Algerijnse Front Islamique du Salut (FIS), een stel salafistische koppensnellers die tijdens de Algerijnse burgeroorlog uit de jaren negentig bewezen hoe goed ze konden moorden.

Zo is het natuurlijk gemakkelijk om gruwelverhalen over de regering Assad samen te stellen. Met succes trouwens, want onze zogenaamde kwaliteitspers bracht ze zonder enige kritische blik pagina’s lang in de kranten. Met op de voorpagina grote vette titels en zo gruwelijk mogelijke foto’s van vermeende misdaden van ‘de brutale dictator’ Bashar al Assad.

Hetzelfde met Koert Debeuf die in Syrië eveneens de kant koos van die koppensnellende salafisten. Koert Debeuf is gewoon een betaalde kracht die via dat Tahrir Institute for Middle East Policy over Syrië niets anders doet dan al Qaeda en aanverwanten naar de mond praten en hen zo steunt. De vrienden van al Qaeda zijn de vrienden van Debeuf, en omgekeerd.

Het geld van het Tahrir Instituut

Dat de drie door Debeuf voor waar gebrachte getuigenissen over folteringen in Soedan waardeloos en gelogen zijn wekt daarom geen verbazing. Het tegendeel ware verrassend geweest. Had Debeuf voor hij met dit verhaal naar de pers was gestapt enig onderzoek de naam waardig gedaan dan had hij geen dossier. Maar ook geen extra naambekendheid.

Maar de man moet zich bij zijn instituut bewijzen en dat kan hij pas doen door als ‘expert’ in Europa enige geloofwaardigheid op te bouwen. Dergelijke instellingen hangen immers af van hun geldschieters en dat zijn geen liefdadigheidsinstellingen maar landen of miljardairs.

En deze willen waar voor hun geld en het debat via die ‘experts’ sturen in de richting welke die geldschieters willen. Het manipuleren van de bevolking dus. In het geval van Syrië om de visie ingang te doen vinden dat de Syrische regering een stel gruwels zijn en dat de tegenstanders van die regering, dus al Qaeda, fijne mensen zijn die het goed voor hebben met hun land. En daarom moet Debeuf regelmatig als DE specialist in onze media verschijnen om ons dan zoals nu met Soedan leugens wijs te maken. .

In die zin zijn er recent elementen opgedoken die nieuwe vragen doen rijzen naar de financiers van dit instituut. Iets waarover Debeuf weigert te praten want dan lopen, stelt hij, die mensen ginds in de regio gevaar. Merkwaardig als we zien dat een topman van dat instituut Hassan Hassan is, een vertrouweling van de heersers in de Verenigde Arabische Emiraten. En over dat land zal je bij het Tahrir Institute niets negatiefs lezen.

John McCain - 3

De officiële stichting van de republikeinse senator John McCain kreeg in 2017 geld van het Tahrir Instituut. Waarom en van wie was dat geld echt? John McCain werd al gefotografeerd met allerlei salafistische moordenaars waaronder de Libische Abdel Hakim Belhaj, een leider van al Qaeda. De man is dan ook een der meest oorlogszuchtige Amerikaanse politici.

Recent echter dook het instituut zelfs op als geldschieter van de McCain Foundation, de stichting van de Republikeinse senator John McCain. Een man gekend voor zijn oorlogszucht die ook al op foto’s te zien was met salafistische krijgsheren in Syrië en Libië. Lieverdjes dus. Werkte het Tahrir Instituut in dit geval misschien als doorgeefluik voor een financier van McCain die om allerlei reden geheim moest blijven.

En dan is er het verhaal dat ‘s werelds mogelijks machtigste geldspeculant George Soros de instelling mee financiert. Wat zeker niet zou verbazen. Het Tahrir Instituut is in 2013 opgericht toen de Arabische Golfstaten in Washington naast het financieren van Amerikaanse en Britse instellingen als het Brookings Instituut ook eigen instellingen oprichten. Kwestie van er een nog grotere controle over te hebben.

Een belangrijk figuur binnen het Tahrir Instituut is zeker de Egyptische directeur Nancy Okail, een van de drijvende krachten achter de acties tegen de vorige Egyptische president Hosni Moebarak.

Zij werkte toen voor de Egyptische afdeling van het Amerikaanse Freedom House. Een instelling die wereldwijd een belangrijke rol speelt bij het omverwerpen via agitatie en propaganda van allerlei regeringen zoals in Georgië, Oekraïne, Iran en ook Egypte. 

Dat Debeuf in het recente verleden onversneden reclame maakte voor allerlei salafistisch crapuul deert hem duidelijk niet, het hoort bij zijn werk. Hij wordt er ook voor betaald. En bovendien kwam dit verhaal over Soedan zijn Tahrir Institute vermoedelijk ook heel goed uit.

Aleppo - Gewond jongetje langs regeringszijde - 18 augustus 2016

Koert Debeuf steunt al bijna zeven jaar lang de oorlog tegen Syrië van al Qaeda en haar bondgenoten. Dat steunen is voor Debeuf nooit een probleem geweest. Maar Soedan…. Hier een van de ontelbare gewonde kinderen, dit aan regeringszijde. Een foto die dus nooit in onze kranten kwam.

Qatar versus Saoedi-Arabië

In de huidige strijd voor hegemonie op het Arabisch schiereiland met Qatar versus vooral Saoedi-Arabië staat Soedan aan de kant van Qatar. Waarom? Egypte behoort om financiële reden tot de alliantie tegen Qatar. Het kreeg van Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten namelijk een lening van 8 miljard dollar nadat het de Moslimbroeders in Cairo van de troon verjoeg. En Qatar is een financier van de Moslimbroeders.

En die vrijgevigheid betaalt Egypte terug door Saoedi-Arabië te steunen in haar conflict met Qatar. Wat ze uiteraard met veel plezier doet want Qatar steunt Yusuf Qaradawi, de Egyptische hoofdideoloog van de Moslimbroeders. De man leeft in Qatar in ballingschap en predikt via de Arabischtalige versie van de Qatarese televisiezender al Jazeera.

Het staat in het kamp van Saoedi-Arabië zelfs al is Egypte per definitie een seculiere staat wiens maatschappelijke visie haaks staat op die van het Huis van Saoed. Zo steunt men de Syrische regering, zij het ietwat discreet om zo Riyad niet te zeer tegen het hoofd te stoten.

Maar Soedan en Egypte liggen al decennia overhoop over de beheersing van de Nijl. Zowel Ethiopië als Soedan en Egypte willen immers allen zoveel mogelijk water van die Nijl voor zich en regelmatig komt dit probleem er terug op de voorgrond.

Zeker als sommigen vinden dat men er om binnenlandse politieke reden terug ruzie wil over maken. Verder behoort Soedan tot het kamp van de Moslimbroeders. En dus zit Soedan in de alliantie rond Qatar tegen de Verenigde Arabische Emiraten van Hassan Hassan, collega van Koert Debeuf.

Theo Francken - 5

Zonder enige controle van Belgische zijde overhandigde staatssecretaris Theo Francken Soedanese migranten aan de regering in Khartoem voor ondervraging. En nochtans is de president daar volgens het Internationaal Strafhof verdacht van zware mensenrechtenschendingen. De onderzoekers van de Belgische regering wezen Francken hierover terecht en dient hij dit te stoppen.

Controle over repatriëringen

Natuurlijk is er hier zoals van een serieus rapport over die vluchtelingenkwestie kon verwacht worden ook stevige kritiek op de door de diensten van Theo Francken (N-VA), de staatssecretaris voor de Vluchtelingen, gevolgde procedures.

Het kan toch niet dat men hier opgepakte vluchtelingen zomaar over hun toestand laat ondervragen door ambtenaren of agenten van een ander land zonder dat door ook Belgen bij betrokken zijn. België heeft hier een grote verantwoordelijkheid en dient toe te zien dat alles netjes verloopt. En zelfs al betrof het Nederland dan nog dient men vanuit de regering steeds toe te zien.

Maar voor Francken was dat niet nodig. Ze zo snel mogelijk het land uitzetten was de boodschap. Toen dat van die ondervragingen uitlekte stelde Francken dan dat dit geen politiemensen waren maar gewone ambtenaren. Alsof die dossiers via het internet niet bijna dezelfde minuut richting de Soedanese politie en veiligheidsdiensten zouden gaan.

Dat Theo Francken – evenals Koert Debeuf – na publicatie van dit rapport victorie kraaiden getuigt dan ook van arrogantie. Maar arrogantie is zowat het grootste kenmerkt van Francken. Het is dat welke hem feitelijk ongeschikt maakt om in een regering te zetelen. Men moet anders maar in detail naar zijn vluchtelingenbeleid kijken.

Nooit werden er zoveel vluchtelingen in dit land aanvaard als onder Francken. Begrijpelijk gezien de enorme toevloed van de voorbije jaren. Groepsregularisaties van Syrische vluchtelingen waren bijwijlen geen probleem en dat werd niet zelden stiekem georganiseerd. Geen probleem. Maar er is bij de man en zijn partij een zwaar politiek probleem.

Arrogantie

Bij de laatste parlementsverkiezingen bleken veel kiezers van het Vlaams Belang overgelopen te zijn naar de N-VA en die stemden voordien op het Vlaams Belang voor een heel groot deel wegens de voor hen te grote vluchtelingeninstroom. En daarom moet Francken regelmatig om hen aan boord te houden stoer doen en naar de publieke opinie asociaal en zelfs een klein beetje racistisch overkomen.

Bart De Wever

Theo Francken hield cruciale informatie achter tegen zowel het parlement als de premier. En toen dat uitlekte moest hij hoogstnodig zijn premier ook nog schofferen. Ongehoord voor een regeringslid maar geen probleem voor N-VA-voorzitter Bart De Wever. Met pure chantage hield hij Francken in de regering. De nieuwste politieke deontologie of de ‘kracht van de verandering’.

En dus terwijl hij ganse groepen Syrische vluchtelingen toelaat gaat hij wild tekeer tegen dat ene Syrische gezin welke hij luidkeels de toegang ontzegt. Waarbij hij tegen hen zelfs een ware lastercampagne begint en de rechters en advocaten zit te beledigen. Alsof een regeringslid de rechterlijke macht publiek mag beledigen en laster verkopen over advocaten en vluchtelingen.

En als we Jan Jambon, partijgenoot en minister van Binnenlandse Zaken, vandaag over het proces Salah Abdeslam bezig hoorden dan lijkt dat zelfs courante praktijk te worden. Het toont nogmaals het gebrek aan respect voor de rechtstaat van deze regering.

Toen reeds had men in de Wetstraat Francken moeten op straat zetten. En als de zaak rond Soedan dan uitbarstte moest hij bovendien nog tegen de premier en het parlement de waarheid verzwijgen. En wanneer alles dan uitlekt en premier Charles Michel (MR) de zaak logischerwijze naar zich trok moest hij de regeringsleider in het publiek schofferen. Nooit gezien.

Zeker daar de man daarna gewoon op zijn post bleef zitten. Dit voorzien van ruggensteun door N-VA-leider Bart de Wever die dreigde met de val van de regering. En dat betekende bijna zeker verkiezingen die dan ook rond de vluchtelingenproblematiek dreigden te draaien. Waarop zijn bange coalitiepartners – Als je hier nog van partners kunt spreken – dan maar inbonden. Van chantage gesproken.

Dat Francken dus nu hoog van de toren blaast is dan ook geen verrassing. De N-VA bewees echter hiermee feitelijk niet geschikt te zijn als een partij die haar verantwoordelijkheden als regeringspartij en coalitiepartner neemt zoals je dat mag verwachten.

Je toont nu eenmaal respect voor je partners. Tenminste in het publiek. De Wever had Francken zelf op straat moeten zetten. Maar wedden dat De Wever die arrogantie van zijn partijgenoot best kon smaken. Arrogantie is immers de kern van het DNA van die partij. Bewijzen zat.

Willy Van Damme

Advertenties

Nieuw OCMW-decreet–Naar bestuurlijke chaos?

Liesbeth Homans, N-VA en Vlaams viceminister-president verantwoordelijk voor onder meer Binnenlands Bestuur, heeft gisteren haar slag thuisgehaald en de facto het OCMW, het Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Werk, opgedoekt. Haar diepe wens alsmede die van haar partij. Vele critici in deze sector spreken echter van haast- en prutswerk die het sociaal beleid in Vlaanderen grote schade dreigt toe te brengen. Zij vrezen ook voor zware institutionele problemen als gevolg van slecht voorbereid wetgevend werk.

Maatschappelijke visie

Dat sociaal beleid geen echte prioriteit is voor de huidige regeringen blijkt duidelijk uit een serie maatregelen rond bijvoorbeeld de pensioenen die vooral de werklozen, zieken en leefloners treffen. Juist de meest zwakke groepen in onze samenleving.

Geen verrassing als we weten dat N-VA voorzitter Bart De Wever ooit bij het aantreden van deze regeringen stelde dat iedereen die dat wil wel aan werk geraakt. En dan was er Zuhal Demir (N-VA), federaal staatssecretaris voor Gelijke Kansen, die in een interview onomwonden beweerde dat iedereen wel een universitair diploma kan bekomen.

Om daarboven ook Marijn De Valck (Open VLD) niet te vergeten, de gekende bard en acteur uit FC De Kampioenen, die toen hij pas benoemd was tot voorzitter van het Brakelse OCMW stelde dat men nu eindelijk eens de profiteurs ging kunnen aanpakken. Uitlatingen die men nadien deels wel herriep maar die tonen welke visie men op de samenleving heeft. Welkom Charles Dickens.

Dat Homans de OCMW ’s wou afschaffen wekt dan ook geen verbazing. Officieel is dit natuurlijk om het sociaal beleid nog te verbeteren en de administratie te vereenvoudigen. Maar in de sector zijn er zo te horen weinigen die dat geloven.

Grondwet

Dat Homans de zaak op een knullige wijze aanpakte blijkt echter duidelijk. Pas na maandenlange pogingen om het OCMW effectief af te schaffen kwam zij tot het besef dat dit federale materie is die men alleen door een grondwetswijziging kon aanpakken. Veel verloren moeite als gevolg van haar hardnekkigheid en onkunde. De eerste de beste kenner van het dossier had haar dit zo kunnen vertellen.

Bovendien is het toch opmerkelijk te noemen dat blijkbaar niemand noch in haar partij, noch bij de coalitiepartners haar blijkbaar wisten te stoppen om dit ongrondwettelijk plan uit te voeren. Daarenboven was Homans voor zij minister was Antwerps OCMW-voorzitster, ‘s lands grootste OCMW, Bovendien zitten er in de meerderheid een pak gewezen en huidige mandatarissen van allerlei OCMW ’s groot en klein. Het toont het niveau van de Vlaamse en ook Belgische politiek. (1)

Zuhal Demir

Zuhal Demir was voor ze in de politiek ging advocaat met als specialiteit arbeidsrecht. Geen probleem dus voor haar om te zeggen dat elke jongere zo een universitair diploma kan behalen. Het is verre van haar enigste uitschuiver uit de periode toen ze in het parlement kwam. Ze ging spreken op een bijeenkomst van sympathisanten van de Koerdische PKK, in België een terreurgroep, en klaagde nadien dat men haar in Turkije aanvalt wegens haar banden met de PKK.

Maar als gevolg daarvan verloor zij massa’s kostbare tijd met ook veel werk dat alleen goed was voor de parlementaire vuilbak. En dus moest men zich beginnen haasten om nog dit jaar de zaak te kunnen klaren want in 2018 zijn het lokale verkiezingen en treden de nieuwe gekozenen in 2019 aan. Maar het spreekwoord zegt dat haast en spoed zelden goed is.

En dus kwam Homans met plan B op de proppen om haar wil toch maar koppig te kunnen doordrijven. In dit nieuwe decreet blijft het OCMW dan wel bestaan zij het vooral op papier. Zo zal de OCMW-raad ogenschijnlijk verder functioneren, blijven de gronden en gebouwen eigendom van de OCMW ’s en is er een aparte boekhouding van het OCMW los van de gemeente.

Plan B

Dit alles is echter feitelijk nep want de OCMW-raad is volgens het decreet een kopie van de gemeenteraad en bestaat er geen aparte OCMW-administratie meer. Maar daar wringt het schoentje. Zo hebben bepaalde OCMW-ambtenaren toegang tot de sociale kruispuntbank die alle persoonlijke gegevens beheert. Gemeentepersoneel hebben echter wettelijk hierin geen inzagerecht. Wat dus met de privacyregels?

ID/ photo agency

Liesbeth Homans wilde het OCMW doen verdwijnen en pas na bijna twee jaar besefte ze dat dit ongrondwettelijk en dus onmogelijk was. En dus kwam ze met plan B op de proppen.

En dan is er de kwestie van het toppersoneel, zijnde de secretaris, de financieel beheerder en de maatschappelijk werker. Luidens het decreet krijgen zij indien nodig een gelijkwaardige functie in de nieuwe structuur. Gemeentes en steden hebben nu eenmaal al een financieel beheerder en secretaris en dus moet een van beiden de tweede viool spelen of ophoepelen.

Maar, stelt een specialist en auteur over de materie: “Er is geen gelijkwaardige functie mogelijk en dan komt men in botsing met artikel 4 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM), artikel 5 van het handvest van de grondrechten van de EU en de artikels 12 en 23 van de Belgische grondwet. Artikels die allen te maken hebben met het tewerkstellingsbeleid.”

Alle geconsulteerde specialisten zeggen verder ook onomwonden dat dit nu goedgekeurde decreet de sociale werking van de lokale besturen in gevaar brengt. Een gewezen OCMW-secretaris van een middelgrote stad: “Wat mij vooral verontrust is het feit dat deze nieuwe structuur zeer nadelig dreigt te worden voor het sociaal beleid. Een gemeenteraad en een gemeentelijke administratie functioneert nu eenmaal anders dan die van een OCMW.”

Waarbij hij ook nog stelt: “In een OCMW-raad verloopt alles rustig en grotendeels in consensus. In een gemeenteraad krijg je echter de politiek in actie met zijn theater en demagogie en de wil om te scoren. Wat je bij het OCMW maar heel zelden hebt. Waardoor men dat sociaal beleid meesleurt in het politieke discours en de schepenen voor bijvoorbeeld Openbare Werken met het OCMW in gevecht komen voor de centen.”

Fusies van administraties

Ook wordt er door de zeer snelle en diepgaande samenvoeging van die diensten enorm veel tijd verloren want beide administraties werken op de meeste vlakken ook anders. Tijdens een congres van de Nederlandse topaccountants gehouden voor de befaamde Rotterdam School of Management stelde men er enkele jaren geleden dat fusies en overnames feitelijk te mijden zijn en de voorbode van een grote crisis zijn.

Hun stelling was: “Het vergt enorm veel energie die men dan niet kan besteden aan het basiswerk van het bedrijf – bijvoorbeeld koekjes maken en verkopen – waardoor men tegenover de concurrenten in de markt achterstand oploopt. Het veelal grote cultuurverschil tussen het moederbedrijf en de overgenomen onderneming kan immers voor veel obstakels zorgen.”

DSCN2929

Het OCMW blijft alleen nog officieel op papier bestaan. Dat wil Liesbeth Homans en met haar de Vlaamse regering. Vraag is of dit decreet de juridische stormen die zullen ontstaan kan weerstaan.

Ook hier hoort men bij OCMW ’s klagen over de grote moeilijkheden die men heeft om beide administraties in elkaar te laten overgaan. En daar heeft men op het kabinet van Homans blijkbaar ook geen zicht op. Men drukt koppig door.

De niet-Belgen

Maar een van de grootste organisatorische problemen is het feit dat in een gemeenteraad mensen van andere lidstaten van de EU mogen zitting hebben. Een eis van de Europese Unie. Maar in de OCMW-raad is dat niet het geval, daar mogen alleen Belgen zitten.

En dat zit verankerd in de grondwet die men alleen maar met een twee derde meerderheid kan wijzigen. En dus zou men hier een beroep moeten doen op de oppositie, zijnde onder meer de Waalse PS. Een duivelse partij volgens de N-VA en sommige media. En dus kan Homans hier niet verder.

De Raad van State is in zijn advies van 28 maart 2014 hierin zeer duidelijk.

“Het komt de federale wetgever toe vreemdelingen de mogelijkheid te geven – actief en passief – deel te nemen aan verkiezingen van de leden van de raad voor maatschappelijk welzijn…. volgens de grondwet mag de federale wetgever dat evenwel alleen doen als hij krachtens een internationale of supranationale bepaling daartoe verplicht is jegens de burgers van de Europese Unie die niet de Belgische nationaliteit hebben….. Het komt niet toe aan de Vlaamse decreetgever om een federale regelgeving te bevestigen…… Hieruit vloeit voort dat artikel 7 van de organieke wet van 8 juli 1976 waarop de voorstanders de verkiesbaarheidsvoorwaarden wensen af te stemmen, niet in overeenstemming is met artikel 8 van de Grondwet, zoals in de geciteerde adviezen werd uiteengezet. De Raad van State wenst dan ook een voorbehoud te maken bij de verwijzing naar een ongrondwettelijke wetsbepaling.”

Raad van State

Met andere woorden: Zonder een eis van Europa over die verkiesbaarheid bij een OCMW of een wijziging van de grondwet kan men hier zelfs op federaal niveau niet weg. Het is een totale blokkade. Maar geen zorg voor Homans. Ze lapt het gewoon aan haar laars, gesteund door de meerderheid in het parlement.

Als tijdens de debatten in de commissie voor Binnenlands Bestuur van het Vlaams parlement commissielid Kurt De Loor (SP.A en voorzitter van het Zottegemse OCMW) die kwestie opwerpt dan is Homans tijdens de commissiezitting bij de pinken. Zo stellen de notulen:

“Homans stelt vast dat er naar een advies van de Raad van State uit 2014 wordt verwezen. In het meest recente advies van de Raad van State wordt hier echter geen opmerking over gemaakt.

Waarop De Loor stelt:

“Kurt De Loor merkt niettemin dat er zich een probleem stelt. In het meest recente advies van de Raad van State onder nummer 61.793/3 van 9 oktober 2017 wordt op bladzijde 5 verwezen naar alle voorgaande adviezen die betrekking hebben op dit ontwerp van decreet.”

Inderdaad, zo stelt dit advies van oktober 2017 van de Raad van State op pagina 5:

Voor zover in het ontwerp bepalingen worden hernomen van het Gemeentedecreet, het OCMW-decreet, het decreet Vrijwillige Samenvoeging van Gemeenten van 24 juni 2016 en het decreet van 6 juli 2001 „houdende de intergemeentelijke samenwerking‟, dient in eerste instantie te worden verwezen naar de opmerkingen die de Raad van State, afdeling Wetgeving, heeft gemaakt over de ontwerpen die tot die bepalingen hebben geleid, onder meer in de adviezen 30.516/32, 38.240/33, 44.130/14 en 59.076/35. Die opmerkingen, in zoverre ze toentertijd niet werden gevolgd en nog steeds relevant zijn, worden hier in beginsel niet hernomen.

Verkiesbaarheid

Met andere woorden en heel duidelijk geschreven: De bezwaren van de Raad van State in zijn advies van 2014 over de verkiesbaarheid blijven dus bestaan. Men hoeft dan ook niet te betwijfelen dat de verkiezingen van 14 oktober 2018 onder een slecht gesternte zullen doorgaan. In die steden en gemeenten waar een niet-Belg van een lidstaat van EU verkozen wordt kan men zo te zien geen OCMW-raad wettig samenstellen.

Wat betekent dat de oude OCMW-raad zal moeten blijven zitten. Zelfs al is die dan van een politiek totaal andere samenstelling dan de gemeenteraad. Bovendien zal men vermoedelijk ook de OCMW-voorzitter in het schepencollege dienen op te nemen. En hoe men dat dan gaat oplossen is een goede vraag waarop de geconsulteerde specialisten voorlopig geen antwoord lijken te hebben. Ook Homans en de meerderheid duidelijk niet.

 DSCN2184

Het huidige AZ Sint-Blasius van Dendermonde ooit een twistappel met het OCMW. Die zijn nu grotendeels achter de rug. Alleen nog de kwestie van de pensioenen van het OCMW personeel dat er werkte of nog werkt blijft een hevig punt van discussie.

Er zijn aan haar woordvoerder per mail zoals met hem afgesproken hierover enkele essentiële vragen gesteld maar waarop die minister blijkbaar weigert te antwoorden.

“Wat als in een gemeenteraad een niet-Belg maar lid van een EU-land zitting heeft? Kan die dan ook zetelen in de betreffende OCMW-raad? Het advies van 2014 van de Raad van State zegt van niet en haar advies van 2017 verwijst naar haar vroegere adviezen hierover. Is er een oplossing in geval zich dat voordoet? Er werd een oplossing voorzien in het decreet voor de problematiek man/vrouw bij de gemeenteraad en OCMW-raad, maar niet voor deze kwestie. Waarom?

De door mij geconsulteerde specialisten in deze materie vrezen voor het beleid van het OCMW dat naar hun vrees sterk te lijden zal hebben onder de nieuwe toestand.

Vreest men niet voor problemen rond de juridische structuur wanneer OCMW ’s gaan samenwerken met bijvoorbeeld andere hospitalen. In het verleden werd in Dendermonde een dergelijke samenwerking door de Raad van State vernietigd.“

Een verontrust specialist: “We stevenen hier gewoon af op een ramp en de minister doet of er niets aan de hand is en neemt geen voorzorgsmaatregelen. Dit terwijl ze dit wel nam voor een ander probleem rond de verkiesbaarheid. Zo moeten in een OCMW-raad steeds mannen en vrouwen zetelen. Wat niet telt voor een gemeenteraad want die bestaat uit rechtstreeks verkozenen. Daarvoor voorziet het decreet een oplossing. Daar kan zij dit dan wel doen.”

Alhoewel men ook voor deze kwestie het nodige voorbehoud zal moeten maken. Hoe kan men een gekozen raadslid zomaar tot ontslag dwingen uit de OCMW-raad alias gemeenteraad simpelweg omdat hij een man of vrouw is?

En als men dat dan toch doet dan zijn beide raden ook geen kopieën meer van elkaar zoals het decreet toch zegt. Het lijkt erg bizar en eveneens meer dan voldoende voer voor juristen, advocaten en rechtbanken. Gelukkig voor Homans zullen er vermoedelijk heel weinig gemeenteraden zijn met alleen mannen of vrouwen.

Zitpenningen

Een ander probleem dat opdoemt is dat van de vermeende besparingen aan zitpenningen die Homans op die wijze hoopt te realiseren. Door die aparte OCMW-raden te doen verdwijnen denkt men ook minder zitpenningen te moeten gaan betalen. Maar ook dit lijkt niet te gebeuren. In tegendeel, het omgekeerde effect lijkt zich te gaan voordoen.

Volgens de wet met daarbij ook een pak rechtspraak dienen gemeenteraad en OCMW-raad ieder op een vast tijdstip te gebeuren dat vooraf ook openbaar moet zijn gemaakt. Zonder vast uur kan men immers geen openbare zittingen houden. De burger moet er nu eenmaal kennis van hebben waar en om wat uur die vergadering plaats heeft.

Nu weet iedereen die wat van gemeenteraden kent dat men hier wel het uur kent dat die begint maar nooit wanneer deze eindigen. Zo begon de Dendermondse gemeenteraad van 6 december om 20 uur maar eindigde die pas rond 2 uur in de ochtend.

En in Aalst stapten Vlaams Belang en SP.A deze week tijdens de gemeenteraad zelfs boos op omdat er teveel punten op de agenda stonden en het daardoor veel te lang ging duren. Tot in de vroege uurtjes.

DSCN8810

Toen lokale politici in Dendermonde het OCMW de controle over het OCMW-ziekenhuis ontnam trok Theo Janssens in beroep naar de Raad van State en won het pleit. Een belangrijk arrest zoals later bleek en dat sommige OCMW-ziekenhuizen redde.

Het gevolg is dat in heel veel steden en ook gemeenten er aparte gemeenteraden gaan plaats hebben die dan zetelen als OCMW-raad. In Dendermonde zijn er 11 OCMW-raadsleden en 35 gemeenteraadsleden.

En als men op een andere dag moet vergaderen dan krijgt men ook een zitpenning die voor het OCMW iets meer dan 200 euro bedraagt. Geen vetpot dus zoals nog al eens wordt geschreven. Conclusie: Het aantal zitpenningen stijgt in Dendermonde dus met meer dan 300%.

Ook de verhoopte korting op de personeelskosten zal bijna zeker tegenvallen en misschien zelfs een nuloperatie worden of zeer beperkt zijn. Alleen bij de diensten voor het personeel en voor technische ondersteuning zouden er eventueel wat bezuinigingen mogelijk zijn. “Ik denk dat dit qua besparingen op het personeel praktisch nul zal zijn”, oppert een OCMW-voorzitter wiens OCMW al erg actief is geweest rond die fusie van beide administraties.

Overname ziekenhuizen

En dan is er de kwestie van de eventuele afstoting door de OCMW ’s van zaken als ziekenhuizen. Ook dit lijkt juridisch volgens sommige specialisten op een muur te gaan botsen. Probleem is hier dat een OCMW volgens de grondwet steeds een controle moet kunnen behouden op zijn diensten als ziekenhuizen en de woon- en zorgcentra.

In de jaren negentig werden in Dendermonde het OCMW-ziekenhuis en het private ziekenhuis Sint-Blasius omgevormd tot één geheel. Toenmalig OCMW-raadslid Theo Janssens (SP.A) ging daartegen bij de Raad van State in beroep en won het pleit met het arrest van 17 oktober 1994. Theo Janssens werd nadien tweemaal OCMW-voorzitter.

Theo Janssens: “Het OCMW had in die nieuwe beheerstructuur maar 30% der stemmen en dus geen controle meer. Dat was het argument om die fusie nietig te verklaren. Wij hebben ons ziekenhuis niet meer teruggekregen maar wel een flinke som geld in de plaats waarmee wij dan eindelijk een nieuwbouw hebben kunnen realiseren voor onze centrale diensten, een nieuw woon-en zorgcentrum en sociaal huis. Wat onze dienstverlening merkbaar verbeterde.”

Kurt De loor - 1

Commissielid Kurt De Loor ziet met deze hervorming grote problemen ontstaan o.m. bij de Raad van State.

Het ziekenhuislandschap in Vlaanderen is op dit ogenblik aan een grote verandering onderhevig. Een gevolg van de diepgaande evolutie van de gezondheidszorg. Waar je vroeger één specialist had voor het oog dan zijn er nu meerdere geneesheren die zich hierin bekwaamden, ieder in een ander aspect van het oog. Hetzelfde voor breuken, enzovoort.

En die specialisaties allemaal aanbieden is voor een individueel hospitaal behoudens de allergrootste onmogelijk. Vandaar dat minstens een vorm van samenwerking via een netwerk nodig is. In vele regio’s is dat trouwens al een feit. Zo werken de hospitalen van o.m. Oudenaarde, Ronse, Geraardsbergen, Aalst en Dendermonde al samen. Met een labo in het Aalsterse stedelijk ziekenhuis dat voor al de andere werkt en een nieuwbouw krijgt.

Tijdens de debatten in de commissie Binnenlands Bestuur van het Vlaams parlement kwam dit dan ook ter sprake. Zo stelde oppositielid Kurt De Loor (SP.A):

“De spreker (nvdr. De Loor) baseert zich hiervoor op eerdere adviezen van de Raad van State, met name over een ontwerp van decreet tot wijziging van de organieke wet van 8 juli 1976….. Daarin wordt gewezen op de onbevoegdheid van de Vlaamse regering om toe te staan dat diensten van het OCMW overgedragen worden zonder er de controle over te behouden. Er wordt onder meer verwezen naar het arrest-Janssens uit 1994 met betrekking tot het OCMW van Dendermonde.”

Een punt waarop de leden van de meerderheid geen antwoord lijken te hebben gehad. Waarbij opvalt dat de vraag van De Loor voor een advies hierover van de Raad van State door de meerderheid ook wordt verworpen.

Juridisch goed onderbouwd

Kurt De Loor: ‘Je krijgt de indruk dat een aantal private en commerciële spelers hun positie verder willen versterken en dat dit een onderdeel van een regeringsdeal is waarbij men OCMW taken wil privatiseren. Met een deel voor Zorgnet, de koepel van katholieke woonzorgcentra, en een ander deel voor de grote commerciële bedrijven die in deze sector actief zijn. Een verlangen van Open VLD. Vandaar het stilzwijgen van deze twee meerderheidspartijen in deze kwestie die Homans gewoon laten doen?”

 

DSC_0204

Commissielid Marnic De Meulemeester stelt dat men alles juridisch stevig onderbouwde en het sociaal beleid zo wil versterken.

Marnic De Meulemeester, commissielid voor Open VLD en burgemeester van Oudenaarde, ziet echter geen problemen met dit nieuw decreet: “Dit werd allemaal juridisch stevig onderbouwd. Wel moesten we snel gaan en verder tijdsverlies met nieuwe adviezen van de raad van State was daardoor niet mogelijk. Bovendien gaan het nu rechtstreeks gekozenen zijn die het OCMW-beleid zullen bepalen. Gedaan met de getrapte verkiezingen van de OCMW-raad zoals nu. Het is trouwens zeker ook onze bedoeling op sociaal gebied de dienstverlening zelfs te versterken.”

Of dit haast- en spoedwerk gaat zorgen voor een pak problemen en juridische discussies lijkt echter nu al vast te staan. Federaal werden deze week de hervormingen van de rechtspraak door de minister van Justitie Koen Geens (CD&V) met de grotendeelse afschaffing van de assisenprocessen door het Grondwettelijk Hof vernietigd. Dit terwijl Koen Geens decennialang een onzer topadvocaten geweest is. Gebeurt hetzelfde met dit nieuw decreet van Liesbeth Homans?

Willy Van Damme

1) Een voorval in het federaal parlement die toont op welk niveau men soms bezig is. Daar werd de OCMW-wet die al op 19 december 2008 werd opgeheven op 2 december 2012 toch nog gewijzigd. Een wijziging die bovendien in strijd was met artikel 8 van de grondwet. Leerling-tovenaars dus en het werk van Yvan Mayeur (PS), Sonja Becq (CD&V), Catherine Fonck (CDH) en Maggie De Block (Open VLD). Ze hadden het advies van de Raad van State totaal verkeerd begrepen. (Die Keure, 2015, pagina 509, Hoofdstuk II, Art.7)

Arm en rijk aan de KUL

Uw krant besteedde veel aandacht aan de studie van onder meer de Leuvense professor André De Coster waaruit zou blijken dat de kloof tussen arm en rijk in België zou verkleind zijn in de periode van 1990 tot 2013. Zij baseerden zich blijkbaar alleen op de recentst beschikbare gegevens over de belastingaangifte van de Belgen om die stelling te poneren.

Maar iedereen met zelfs maar een beperkte kennis van de economie zou toch moeten weten dat dit soort gegevens totaal onbetrouwbaar zijn om die kloof te meten. Het is als de cijfers over de werkloosheid die men ons nu in de kranten serveert.

Zaken als vermogens met o.m. aandelen en de zwarte economie vertekenen op grote schaal dit beeld en dat zouden deze onderzoekers en ook een degelijke krant toch moeten weten.

Maar misschien past dit wel in het beleid van onze regering en de Nationale Bank om alles door een roze bril te bekijken of zich te hullen in vaagheid. Zie maar naar hun nietszeggende analyse van de gevolgen voor de belastinghervormingen van deze regering.

Willy Van Damme

Brief naar De Standaard, De Morgen en De Tijd. Gisteren pakte De Tijd triomferend uit met die studie van de Leuvense economen André De Coster, Koen Dobbeleer en Sebastiaan Maes. Mensen die conclusies trekken uit gegevens waaruit men op dit vlak van arm en rijk helemaal geen stellingen kan en mag poneren. Flessentrekkerij noemt men dit.

De parking wint het van Antwerpen

Merkwaardig artikel over de Antwerpse havenplannen gisteren donderdag in het dagblad De Tijd, de financiële krant die men kan zien als de spreekbuis van de Antwerpse havenbaronnen. Wat zij schrijft is dan ook bijna steevast dat wat men daar in de haven denkt. Zelfs al zegt men dat niet in het publiek. Niet zelden zijn zij de brengers van slecht of goed nieuws die het publiek moet voorbereiden op het onvermijdelijke dat op hen afkomt.

Hier betreft dat dus de uitbreidingsplannen van de haven en de problemen met het al of niet realiseren van het Saeftinghedok. Dit moet komen naast het al actieve Deurganckdok en pal waar nu nog het kleine dorp Doel ligt.

Een twintig jaar geleden slaagde men er met zeer grote druk in om de meeste inwoners van dit dorp te verjagen. Maar dat was buiten de waard gerekend. Enkele tientallen koppige actievoerders bleven er wonen en hielden met steun van veel sympathisanten die Antwerpse havenplannen met succes tegen. Dus nu al straks twintig jaar lang.

DSC_0230

Men maakte van Doel een spookdorp waar amper nog mensen wonen. Met massa’s leegstand. Men hoopte dat alles af te breken en pakte zelfs als monument beschermde woningen aan. Waarbij de Waaslandse politici slaafs achter de Antwerpse havenbaronnen liepen.

Plannen om dit dorp om te vormen van woongebied tot zone voor havenbedrijvigheid botsten steevast op een njet bij de Raad van State. Dit jaar was het opnieuw prijs en kipte de Raad van State die Antwerpse poging opnieuw richting de vuilbak. Doel is en blijft bouwgrond, een dorp aan de Schelde.

Het grote probleem is de Europese milieuwetgeving die haaks staat op wat de Antwerpse havenbaronnen en hun vrienden in de Vlaamse regering hier willen realiseren. En dus begint men na de herhaalde juridische nederlagen in Antwerpen en Brussel eindelijk te beseffen dat er een plan B moet komen.

Het is als met de Oosterweelverbinding, de nieuwe steeds maar uitgestelde versie van de Antwerpse ring. Niet toevallig heet het artikel van Marc De Roo trouwens ‘Uitbreiding Antwerpse haven krijgt Oosterweelallures’.

Ook hier met de Oosterweelverbinding liep de overheid zich te pletter op het verzet van een steeds groter wordende massa actievoerders, het gezond verstand en de wet. Eerst wilde men onder impuls van de Open VLD hier boven Antwerpen een grote brug bouwen, de Lange Wapper.

En alhoewel de N-VA via Limburger Jan Peumans die waanzin eerst bekritiseerde werd ze eens Bart De Wever burgemeester er, merkwaardig genoeg, plots een groot voorstander van. Zelfs al betekende die brug een frontale aanval op de leefbaarheid van de stad en de gezondheid van de bewoners. Nu een serie vergeefse pogingen capituleerde Bart De Wever & Co dit jaar en ging men met de protestbeweging aan tafel zitten.

DSC_0233

De actievoerders van Doel zijn op weg om hun slag na jaren gevecht te winnen. David tegen Goliath!

De ring zal onder druk van de grote schaar tegenstanders, geheel of deels overkapt worden. Goed zo, zelfs al kost het een fortuin. Logisch, want je kunt geen stad van 500.000 inwoners onleefbaarder maken en de giftige lucht van de wagens op hen laten neerdwarrelen.

Men verkoopt die nederlaag op het Schoon Verdiep bij de N-VA wel als een goede zaak, maar het is en blijft een vernedering voor De Wever en zijn vrienden in bepaalde zakenkringen die perse die brug wilden realiseren. Zelfs al ging dit veel extra mensenlevens kosten.

Hetzelfde doet zich nu voor met Doel. Jarenlang beweerde men in de haven dat er geen alternatief was voor het Saeftinghedok. En dus moest Doel weg. Het plan was het resultaat van echt diepgravend onderzoek, beweerde men. Daaraan mocht men niet twijfelen.

En kijk, Marc De Roo, goed geïnformeerd door de Antwerpse havenbaronnen, klinkt nu plots anders. “Maar er is ook een Saeftinghepiste met behoud van Doel….”  schrijft hij. Of elders: “Normaal zouden we in september/oktober beslissen welke van de acht denksporen in aanmerking komt om de overslagcapaciteit van de Antwerpse haven tegen 2030 met 6 miljoen containers te vergroten.”

Acht denksporen (!), terwijl er voorheen zogenaamd geen alternatief was. Maar geen probleem, “We willen ons werk goed doen”, laat men Freddy Aerts, topman van het departement Maritieme Toegang, een afdeling van de Vlaamse regeringsadministratie, verder zeggen.

DSC_0258

Het Deurganckdok ligt pal naast Doel en heeft blijkbaar nog veel capaciteit ter beschikking. Men verwerkt nu in Antwerpen jaarlijks een 10 miljoen containers en er blijkt nog een capaciteit voor 5 miljoen ongebruikt. En, nog volgens De Tijd, kan men mits herschikking en een professionelere werking in de haven nog ruimte voor 2 miljoen extra vinden. Zeven miljoen dus, of 70%.

We willen ons werk goed doen, citeert De Roo de man dus. Echt goed doen? Dus was dat onderzoek voorheen niet goed gedaan. Prutswerk in de aard van ‘och dat dorp en die mensen daar, wat kan hun lot ons schelen, leve de havenuitbreiding’. 

Merkwaardig is ook hoe de krant nu plots het mobiliteitsprobleem bovenhaalt, een nieuwigheid in het discours van de havenbaronnen. In hoeverre kan het verkeer die uitbreiding op de Linkeroever wel aan klinkt het nu. “Volgens experts dreigt zelfs een verkeersinfarct”, schrijft De Roo. Men haalt er de fameuze ‘experts’ zelfs bij.

Waarbij De Roo de indruk geeft dat sommigen in Antwerpen er totaal achterhaalde ideeën op nahouden. Dit artikel is dan ook duidelijk het voorbereiden van de bevolking en bepaalde havenmilieus op het onvermijdelijke: Doel blijft.

Ook blijkt er nu plots in de haven nog een extra capaciteit van 7 miljoen containers zo beschikbaar. Een nieuw dok is zo te horen dus zelfs niet eens nodig. Wat critici als de natuurbeweging en de actievoerder in het verleden ook steeds beweerden. Maar dat waren voor de havenbaronnen en hun spreekbuizen dommeriken die niets wisten van het beheer van een haven.

Van Antwerpenaars wordt gezegd dat voor velen er de stad is met de rest alleen maar parking. Wel, de parking won. Alleen moet het nog echt officieel op papier gezet worden. Dat durft men politiek nog niet aan.

Bart De Wever

Zoals met de Oosterweelverbinding haalt Antwerps burgemeester Bart De Wever ook wat betreft Doel zo te zien bakzeil. Als een uitstekend demagoog gaat hij ook dit ongetwijfeld pogen te verkopen als de pure logica en een goede zaak.

Vermoedelijk is het wachten voor een definitieve beslissing op de volgende legislatuur in Antwerpen begin 2019 of de nieuwe Vlaamse regering na de nationale verkiezingen later dat jaar. Kwestie om zo het gezicht van Bart De Wever, havenschepen Marc Van Peel (CD&V) en anderen te redden. Met een bebloed aanzicht naar verkiezingen trekken is immers geen doen. Vraag is wat de mensen van Doel – diegenen die vertrokken en die welke bleven – nu denken.

Willy Van Damme

Theo Erdogan en Recep De Wever

Blijkbaar is de kieskoorts, twee en drie jaar voor er verkiezingen zijn voorzien, al volop bezig. Met Kris Peeters (CD&V) die zich vlot Aantwaarps aanmeet en Pol Van Den Driessche (N-VA), de ‘lieveling’ van de vrouwen, die al zit te dromen van een pausbezoek aan ‘zijn’ Brugge en vooral van de lokale burgemeesterssjerp. Het is in die zin dat men ook de plotse herrie moet zien die Theo Francken, staatssecretaris verantwoordelijk voor Immigratie, en Bart De Wever van de N-VA maken rond het mogelijke humanitaire visum voor dat Syrische gezin met hun twee kleine kinderen.

Interpreteren

Ze verliezen aan populariteit (van bijna 34% naar in de peilingen ongeveer 26%) en dit vooral aan het Vlaams Belang, de anti-emigratiepartij par excellence. En dus moet de N-VA zich hierop logischerwijze profileren.

Platte politiek ten koste van dat gezin en die kleine kinderen uit Aleppo natuurlijk. Niets onmenselijks is de politiek uiteraard vreemd, zeker voor de N-VA. En dat men daarbij een frontale aanval op de rechtstaat lanceert hoort er bij die partij zo te zien eveneens bij. Schaamteloos en ook bangelijk.

Bart De Wever

Rechters moeten van Bart De Wever hun mond houden als zijn ministers een besluit namen. De rechtstaat volgens de N-VA. Het is ook de wijze waarop hij zijn partij bestuurt en kijkt naar de media. Beangstigend is dat deze actie gelijkloopt met de attitude in Nederland van een Geert Wilders en bepaalde Britse media toen het Britse Hooggerechtshof zich uitsprak over de Brexit en de rol hierin van het Britse Lagerhuis. Van een alarmsituatie gesproken!

In wezen komen de beweringen van Theo Francken en partijvoorzitter Bart De Wever in deze kwestie hierop neer: Wij hebben beslist en daar hoeft een rechtbank zich niet mee te bemoeien. Alzo de reeds barslecht functionerende rechtstaat verder ondergravend. Rechters zijn er immers voor de burgers, en ook de overheid, om respect af te dwingen voor de wetten.

En de taak van rechters is het interpreteren van die wetten. Dat kan nu eenmaal nooit anders. Iemand betwist een daad van een medeburger of een beslissing van een overheid en dan moet die burger of die overheid dit voor een rechtbank kunnen betwisten. Waarbij de magistraten moeten kiezen tussen de twee of nog meerdere visies op die wetten of decreten. Het is het dagelijkse werk van onze rechtbanken.

Als Bart De Wever zegt dat alleen een minister en geen rechter mag beslissen over het geven van een visum dan heeft hij het ook zeer fundamenteel verkeerd. Het wil immers zeggen dat de burger zich niet meer mag verzetten tegen een overheidsbeslissing door naar een rechter te stappen.

Zijn stelling is dan ook het negeren van de rechtstaat zoals die hier altijd al was. Wat krijgen we daarna, rechters die wegens een ‘foute’ beslissing worden opgesloten of door een aangeporde woedende menigte worden doodgeslagen? De N-VA is de bevolking alleszins al aan het opjutten. En Hitler is dan vlakbij.

Scheiding der machten

Zo stelde Francken in De Standaard van 9 december: “Het is niet aan een rechter om zich in de plaats te stellen van een bestuur, dat is jammer genoeg gebeurd.” De bewering van parlementslid Sarah Smeyers (N-VA) in diezelfde krant toont daarbij een gebrek aan fundamentele kennis van de rechtstaat. Zo stelde zij in die krant: “… we hopen dat de Raad van State de scheiding der machten wel respecteert.”

Theo Francken - 2

Voor Theo Francken, staatssecretaris bevoegd voor Immigratie, kan de rechtstaat blijkbaar op de schop. Hij veroorzaakte alleszins de grootste protestactie van de magistratuur uit de Belgische geschiedenis van na de tweede wereldoorlog. De man zou gewoon om die reden uit zijn ambt moeten ontzet worden. Van een staatssecretaris of minister moet men minstens een respect voor de rechtstaat verwachten.

Volgens Smeyers kan een rechter dus geen beslissing van een minister ongedaan maken. Doet men dat toch dan is dit een schending van het principe van de scheiding der machten. Van een nieuwe definitie van dit begrip gesproken.

Straffe taal die men dan nog gebruikt voor die Raad van State die niets anders moet doen dan beslissingen van de overheid beoordelen. Waarbij deze instelling niet zelden de overheid en dus ministers in het ongelijk stelt. Misschien kan men die dame eens uitleggen wat die scheiding der machten juist betekent.

Ook Joachim Pohlmann, woordvoerder van de N-VA, schrikt niet terug voor het kramen van baarlijke onzin. Zo stelt hij in De Morgen van diezelfde vrijdag: “De basis van het administratief recht is dat een rechter zich nooit in de plaats van een bestuur mag stellen.” Heeft die ooit al van de Raad voor Vergunningsbetwistingen of de Raad van State gehoord? Weet die wel hoe een rechtbank er uitziet? Twijfelachtig zo te horen.

N-VA en Vrouwe Justitia - Marec - Het Nieuwsblad - 10 december 2016

De Wever en Francken hebben bij hun ambtsaanvaarding gezworen de wetten van, het Belgische volk na te leven. Ook eisen zij van alle nieuwkomers, en dus ook de politieke vluchtelingen dat zij de waarden van ons land moeten aanvaarden. De enigen die hun laars aan dit alles mogen vegen zijn de heren en dames van de N-VA.

Kabinetschef Joy Donné

Maar dat soort uitspraken vanuit de N-VA wekken helemaal geen verbazing. De N-VA heeft het nooit hoog opgehad met de rechterlijke macht. Typerend was het voorval tijdens de laatste regeringsonderhandelingen met de chauffeur van Bart De Wever, Joy Donné.

Voor het oog van alle camera’s gooide die ostentatief een parkeerboete voor zijn Porsche op de grond terwijl grote baas De Wever instapte. Bleek achteraf dat die ook nog een valse autonummerplaat gebruikte zodat de werkelijke eigenaar van die autonummerplaat al herhaaldelijk Donné’s verkeersboetes had gekregen voor inbreuken op de verkeerswetgeving. Je moet maar durven.

En wat gebeurde nadien, Geen degradatie of C4 voor onze straatbevuiler en wegpiraat maar…  een promotie tot kabinetschef van vice-premier en minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon (N-VA).

De man die dus o.m. moet toezien dat men niet alleen de wetten naleeft maar die ook moet instaan voor de openbare veiligheid met o.m. toezicht op het functioneren van al onze politiediensten. Schrikbarend.

Charles Michel - 4

De voornaamste coalitiepartner van zijn regering doet een regelrechte aanval op de rechterlijke macht. Ongehoord in de moderne Belgische geschiedenis. En Charles Michel heeft als enig antwoord een oproep tot kalmte. Een schande bijna even groot als de actie van de N-VA. Gelukkig is er het luidkeelse protest van zowat de ganse gerechtelijke wereld, incluis juristen verbonden aan onze wetenschappelijke instellingen. Die hebben ballen, Charles Michel niet.

De uitval naar de rechterlijke macht van N-VA is dus geen toeval maar het resultaat van een mentaliteit binnen die partij. Het is het DNA van de N-VA. Kijk naar de goede relaties tussen meesterritselaar Koen Blijweert en Bart De Wever of de rol van figuren als een Pol Van Den Driessche of parlementsvoorzitter Siegfried Bracke in die partij.

Maar het zullen in deze discussie uiteindelijk de opperste rechters van het land en Europa zijn die over deze kwestie hun zeg zullen doen, namelijk de Raad van State, het Hof van Cassatie en nu ook het Europees Hof van Justitie.

Niet een Recep De Wever die zich zoals die mislukte sultan uit Ankara meent te moeten gedragen als een man verheven boven de wet. De Wever is een politicus die stelt dat elke gerechtelijke controle over zijn beslissingen verboden zijn. Maar hij bewijst hier nogmaals geen politicus met een democratische ingesteldheid te zijn maar een man die dictatoriaal denkt te moeten regeren. Zoals Recep Erdogan.

En wat doet premier Charles Michel (MR)?  Oproepen tot kalmte. Wat een zielig mannetje toch, een niemanddalletje. Moet die dan niet de rechtstaat verdedigen als ze aangevallen wordt door zijn voornaamste coalitiepartner? Hij vertikt het. Straf en angstaanjagend.

Willy Van Damme

Vluchtelingen–Een walgelijk spel met kinderen

De federale regering nam eind vorige maand de beslissing om in de vroegere en nu grotendeels leegstaande Dendermondse Abdijschool 144 minderjarige niet-begeleide vluchtelingen op te vangen, baby’s, kinderen en tieners dus. En zoals kon verwacht worden was dat het signaal om ook lokaal pogingen te ondernemen om uit die kinderen politieke munt te slaan.

Sommigen wilden hen desnoods zelfs eerder op straat laten sterven dan hen onderdak te geven. Om over de houding van de Turkse regering maar te zwijgen. Het is het verhaal van de mens die Walg heet.

De zorgzame moeder

Een van de mij meest bijgebleven beelden van het Cambodjaanse drama uit de jaren tachtig van de vorige eeuw was die van Rosalynn Carter, de echtgenote van toenmalig president Jimmy Carter, die in 1979 het Thaise vluchtelingenkamp van Sa Kaeo vlakbij Cambodja bezocht en er heel teder zoals een moeder dat kan een baby op haar schoot nam. Met de camera’s van ‘s werelds media natuurlijk in de aanslag.

Rosalynn Carter at Sa Kaeo - 2 - 11-10-79 pdf

Kinderen knuffelen, ook Hitler deed het, was in 1979 in het Thaise vluchtelingenkamp Sa Kaeo voor de Amerikaanse presidentsvrouw Rosalynn Carter geen probleem. Dat ze het kind daarna in de handen van de Cambodjaanse Rode Khmer en hun Pol Pot duwde kon haar zo te zien niets schelen. De pers vertikte het toch om hierover te schrijven. Het was het bruikbare kind. De Rode Khmer waren tijdens hun terreurbewind verantwoordelijk voor vermoedelijk minstens 2 miljoen doden, een kwart van de toenmalige bevolking.

Wat was dat toch mooi Moeder Amerika die zich zo vol liefde over die Cambodjaanse kinderen boog. Allemaal propaganda en onzin natuurlijk. Want wat men er nergens bij zegde was dat dit vluchtelingenkamp er een was waar de gruwels van de Rode Khmer van Pol Pot en hun nieuwe vrienden van de CIA en het Thaise leger baas over speelden.

Het was onder meer in Sa Kaeo dat de veiligheidsdiensten van Thailand, de VS en China de Rode Khmer bevoorraden, hun soldaten rust en recreatie kregen en men nieuwe rekruten opleidde voor hun oorlog tegen hun eigen land. Waarbij men ook kinderen inschakelde of terroriseerde. Maar dan bleven de camera’s en pennenlikkers uiteraard weg.

Wat dus ogenschijnlijk een mooi beeld van medeleven met de Cambodjaanse bevolking leek was integendeel juist het tegenovergestelde. Het moest tonen hoezeer de VS en Jimmy Carter inzaten met die Cambodjanen. Voldoende om nadien beter hun oorlogsbeleid tegen datzelfde land en zijn kinderen te kunnen rechtvaardigen. Kindermisbruik heet dat. Gruwelijk misbruik zelf.

De UNHCR

Hetzelfde doet zich nu voor met Syrië. Eerst start men tegen Syrië een oorlog die het leven kost aan tienduizenden kinderen en dan roept men een conferentie in het Weense Hotel Imperial – een heel toepasselijke naam – bijeen om over vrede in dat land te praten. Dit in de hoop toch nog wat in de wacht te kunnen slepen. Imperialistische hebzucht nietwaar.

Neem het door het Hoog Commissariaat voor de Vluchtelingen van de VN (UNHCR), een zogenaamd hoogst gerespecteerde sociale organisatie, gerunde kamp in Jordanië Zaatari. Ook hier hetzelfde spel als in 1979 in Sa Kaeo.

Zaatari - Vluchtelingenkamp Jordanië -2

Het Jordaanse vluchtelingenkamp Zaatari waar westerse en bepaalde Arabische veiligheidsdiensten met hun vrienden van die Syrische salafistische bendes heer en meester zijn. Waarbij de VN hier openlijk de rekrutering van kinderen door die bendes toelaat. Of: Elk huisje zijn kruisje.

De echte bazen hier zijn de westerse veiligheidsdiensten en hun vrienden bij de salafistische bendes die er open en bloot kinderen rekruteren om in Syrië te gaan vechten. En veel ouders hebben ook geen alternatief. Zich hiertegen verzetten is niet zonder gevaar en bovendien zitten ze er zonder enig inkomen en dan is het als kindsoldaat verdiende geld welkom. Het is in veel gevallen verhongeren of die bendes vervoegen.

En bij de VN in New York kreeg men over dat kindermisbruik al pakken berichten die echter allemaal in de vergeetput raken. Kinderen, ach ze zijn bruikbaar, of voor op de foto of om te doen vechten. En als men het Syrisch leger nog eens wil aanklagen zijn ze natuurlijk ook zeer bruikbaar. Men herinnert zich maar de honderden foto’s met kinderen, vermeende slachtoffers van de ‘brutaliteiten van het regime van dictator Assad’.

Erdogan en het verdronken kind

Maar ook nu met die vluchtelingen die massaal naar Europa oprukken zijn kinderen nuttig. Zo is er de iconische wereldwijd massaal verspreidde foto van dat vluchtelingenkind dat aan een Turks strand vlakbij de stad Bodrum lag, verdronken.

Kind op de vlucht - dood op Turks strand - Close-up - Oktober 2015

De iconische Turkse vluchtelingenfoto die massaal via de media rond ging en zo overal sympathie opwekte voor het lot van die vluchtelingen. Wat volgens de Nederlandse krant NRC ook een tijd lukte. Zie de foto hieronder voor meer duidelijkheid.

En dus moest Europa zijn barmhartigheid tonen en zeker niet zeuren. Dat het Turkije van de AKP en president Recep Tayyip Erdogan die kinderen in soms amper zeewaardige bootjes liet inschepen was dan geen probleem.

De doden die hierdoor vielen was Erdogan en de AKP geen zorg. Amper een vluchteling wordt door Turkije tegengehouden. En nochtans moet het een koud kunstje zijn om al die in boten inschepende vluchtelingen met kinderen zo te onderscheppen.

Maar men laat die kinderen op hun tocht naar onder andere het Griekse eiland Lesbos liever verdrinken dan ze te stoppen. Waarna men dan om in Europa medelijden te wekken een foto met een verdronken kind de wereld rondstuurt. Over de echte verantwoordelijke voor die dood, in wezen moord, zwijgt men dan.

Kind op de vlucht - dood op Turks strand - Oktober 2015

Eerst laat men deze peuter in een gammel bootje vanuit de havenstad Bodrum vertrekken en eens verdronken komt het Turkse leger er dan een foto van nemen om zo het medelijden op te wekken voor die vluchtelingen. Vluchtelingen die zij in nogal wat gevallen door alleen maar passief vanaf de kade toe te kijken zo de dood insturen. Deze peuter was voor Turkije toch maar een Syrische Koerd. Cynischer kan amper.

Maar voor Erdogan zijn die vluchtelingen en vooral hun kinderen een middel om de EU zo onder druk zetten. Afpersen heet dat. En dan komen kinderen handig van pas. Het toont hoe vroom die moslim Erdogan werkelijk is. Voor hem zijn kinderen simpelweg te gebruiken pasmunt. Meer niet. Bisschop Roger Vangheluwe, nog zo’n kindervriend, is hiermee vergeleken een koorknaap.

En dus stuurt Erdogan en de AKP zoveel mogelijk vluchtelingen in desnoods zinkende boten naar Lesbos en andere voor de Turkse kust liggende Griekse eilanden. Hoeveel doden er daar bij vallen? Het lijkt niet zijn zorg te zijn. Was dat wel het geval dan zou hij die vluchtelingenstroom immers direct doen ophouden.

Zieltjes ronselen

Maar dan komen die vluchtelingen in Europa toe en onmiddellijk komen ook hier de politici in actie. Met bestuurders die niet weten waar eerst te beginnen en de oppositie die in bepaalde gevallen zonder veel compassie via die enorme problemen er garen poogt bij te spinnen. Kinderen, is dat interessant zeg.

Figuren als een Filip Dewinter, Marine Le Pen en Geert Wilders die onmiddellijk alle demagogische trucs bovenhalen in de hoop op kap van die vluchtelingen en hun kinderen wat stemmen te ronselen. Schaamtegevoel? Ach vergeet het, kinderen zijn bruikbaar. Ook voor hen.

En dus had je in Dendermonde het Vlaams Belang die met een grote spandoek aan het Dendermondse OCMW kwamen protesteren tegen de plannen voor de opvang van die 144 niet-begeleide minderjarige vluchtelingen. Hun slogan: “Bespaar op asiel, niet op eigen mensen”. Pure demagogie natuurlijk, alsof de zorg voor de eigen mensen zou moeten lijden onder die voor de vluchtelingen. Alsof we die mensen op straat zouden moeten laten sterven.

Betoging Vlaams Belang - OCMW-Dendermonde - 28-10-2015

Zonder het met zoveel woorden te zeggen moeten die vluchtelingen voor het Vlaams Belang maar oprotten. En zeker nu de vijanden van de N-VA plots met het beheer over die enorme stroom van vluchtelingen zitten ruikt men hier de kans om de in 2014 aan de N-VA verloren stemmen terug te winnen.

Maar ja, de aartsvijanden van de N-VA zijn nu federaal verantwoordelijk voor het asieldossier en dus hoopt men bij het Vlaams Belang die zieltjes terug te winnen. Zeker nu het aantal asielzoekers als nooit tevoren uit de pan swingt en de N-VA dit aartsmoeilijk dossier beheert. Bij de vorige verkiezingen verloren ze pakken stemmen aan het N-VA en dus zijn die op de vlucht zijnde kinderen goed bruikbaar in dit electoraal spel.

Maar ook elders in de Dendermondse politiek was het niet beter. Ook hier poogde men op de kap van die vluchtelingen zieltjes, stemmen, te ronselen en met drek te gooien. Fraai is anders. Het is politiek op zijn allerlaagst.

Geheim houden

Het probleem in Dendermonde, een ook elders in het land, was dat de federale regering om vooraf herrie rond die geplande vluchtelingenopvang te vermijden besloten had om alles zolang mogelijk geheim te houden. Niets mocht vooraf uitlekken. Dat was duidelijk en ook begrijpelijk, zelfs al botst dit met een belangrijk principe als de openbaarheid van bestuur.

Gedeputeerde Hilde Bruggeman (Open VLD): ‘’Een of twee dagen voor de gemeenteraad in Dendermonde van 16 september belde Patrick Meulebroek mij met het idee om de Abdijschool te gebruiken als opvangcentrum voor vluchtelingen. Ik heb hem dan gevraagd om dat stil te houden en te wachten op een beslissing van de deputatie. Ik wou zo vermijden dat mijn collega’s over deze zaak in de krant zouden lezen wat feitelijk nog niet beslist was. Dat is dan informeel op de deputatie besproken op 22 oktober en toen hebben we ook een persbericht gemaakt daar we pas dan een overeenkomst hadden met Fedasil.” (X)

Dus pas exact de dag na de Dendermondse gemeenteraad van 21 oktober komt er officieel een persbericht en informele beslissing van de deputatie over de Abdijschool. Zwijgen had immers dan geen zin meer. De versie die Patrick Meulebroek in de gemeenteraad van 21 oktober gaf klopt dus want tot dan had men hem gevraagd om te zwijgen. (X)

Verspreking

Het probleem was dat provinciaal gedeputeerde Eddy Couckuyt (CD&V) zich tijdens de zitting van 7 oktober van de provincieraad versprak toen hij een vraag van zijn Aalsterse dorpsgenoot Steve Herman (Vlaams Belang) moest beantwoorden rond vluchtelingenopvang en de provincie.

Terloops wist Kouckuyt in zijn antwoord daar te stellen dat er ook plannen waren voor de grotendeels leegstaande en te koop staande Dendermondse Abdijschool, eigendom van de provincie. Voldoende voor Stefaan Van Gucht, boegbeeld van het Dendermondse Vlaams Belang en lid van de provincie- en gemeenteraad.

En dus stelde Stefaan Van Gucht in de daaropvolgende gemeenteraad van 21 oktober een vraag aan OCMW-voorzitter Patrick Meulebroek (CD&V) over die plannen. Want, stelde Van Gucht, er bleken tussen Meulebroek, het provinciebestuur en Fedasil, de federale instelling die instaat voor de vluchtelingenopvang, hierover al contacten geweest te zijn.

Eddy Kouckuyt

Provinciaal Gedeputeerde Eddy Kouckuyt voor Sociale Zaken versprak zich in de provincieraad over de plannen van Fedasil voor de Abdijschool.

En dus moest iedereen, als gevolg van die misser van Eddy Kouckuyt, wel toegeven, ook gedeputeerde Hilde Bruggeman (Open VLD) de  verantwoordelijk voor het provinciaal patrimonium, dat er sprake was om de Abdijschool aan Fedasil voor één jaar te verhuren.

Wie toen tijdens het antwoord van Patrick Meulebroek in de gemeenteraad het gezicht van raadslid Gino Van der Vreken (Open VLD) zag zal dat nooit meer vergeten. Hij werd lijkbleek en eventjes leek het alsof er stoom uit zijn oren zou komen. De man heeft immers vlakbij die school een handelszaak rond o.m. gsm’s en heeft soms last van winkeldiefstallen. Hij zag blijkbaar zijn zaak zo al de dieperik ingaan.

Voor Stefaan van Gucht ongehoord: “Men heeft dit bewust geheim gehouden en je zult het ook niet in de notulen van de deputatie terugvinden. En ook nu blijft men hierover geheim doen. Dendermonde is, zoals men mij op het kabinet van staatssecretaris voor Asiel Theo Francken (N-VA) stelde, ook de enige die zelf een voorstel deed voor vluchtelingenopvang. Anderen poogden dat tegen te werken. Hier niet.”

Verbaal talent

Maar Patrick Meulebroek stelde daarbij in zijn antwoord tijdens de gemeenteraad ook dat hij spijtig genoeg zijn zwijgplicht nu had moeten doorbreken. Waarna men bij de oppositie van Open VLD, Vlaams Belang en N-VA – Groen deed niet mee – de kans rook om op kap van de aangekondigde komst van die kinderen nog eens te scoren.

En dus riepen de OCMW raadsleden Hilde Dierickx (Open VLD) en Paul Van Marcke (N-VA) een spoedbijeenkomst samen van de OCMW-raad. Iets waartegen voorzitter Van Meulebroek zich nog eventjes verzette.

OCMW-raad - 28-10-2015

Schandelijk klonk het bij Hilde Dierickx van Open VLD en Paul Van Marcke van de N-VA. Waarom, stelden beiden, werden zij niet vooraf ingelicht en gebeurde alles dus boven hun hoofd. En waar bleef de planning voor die opvang? Pakken vragen hadden zij klaar voor de OCMW-voorzitter. Behoudens de pers, drie mensen uit Zele en drie gemeenteraadsleden van de N-VA waren er geen buitenstaanders. Dus geen gewone Dendermondenaars.

De kwestie is dat die vluchtelingenopvang het werk is van Fedasil en de provincie die haar gebouw alleen maar laat gebruiken. Het OCMW komt in niets tussen beiden. De bewering van Patrick Meulebroek dat men hem tot zwijgen had verplicht werd door de N-VA en hun aanwezige supporters uit de gemeenteraad gewoon weggelachen.

Triomferend alsof hij een topgeheim wist te melden wist Van Marcke al, zogenaamd in primeur, te zeggen hoeveel minderjarige vluchtelingen er zouden komen. Niet moeilijk daar Hilde Bruggeman het een paar dagen voordien al in het publiek officieus had gezegd.

Dat het de Oost-Vlaamse deputatie en het kabinet van federaal Staatssecretaris Theo Francken (N-VA) waren die Meulebroek tot zwijgen hadden verplicht was bij de oppositie geen argument. Het waren voor hen zelfs leugens.

En nochtans blijkt uit de gekende gegevens dat dit ook de waarheid lijkt. Zo is er in de publieke verslagen van de deputatie in september geen vermelding te vinden van die contacten met Fedasil. Het bleef topgeheim. Iets wat gezien de regels op de openbaarheid van bestuur feitelijk niet zou mogen.

Paul Van Marcke

Paul Van Marcke, fractieleider voor de N-VA in het OCMW, hekelde OCMW-voorzitter Patrick Van Meulebroek (CD&V) omdat hij de kwestie van die vluchtelingenopvang niet eerst met de OCMW-raad had besproken.

En bovendien kreeg burgemeester Piet Buyse pas op woensdag, twee dagen voor de regeringsbeslissing viel, voor het eerst officieel een mededeling hierover van het kabinet van de verantwoordelijke staatsecretaris voor Asiel Theo Francken (N-VA) over die komende asielopvang. In Bredene moest men trouwens zelfs tot donderdag wachten op een berichtje. Tot grote ergernis van de lokale burgemeester.

Het probleem bij dit ‘debat’ was natuurlijk dat Paul Van Marcke verbaal vrij goed is, blijkbaar een ‘familieziekte’, en dat Patrick Meulebroek op dat vlak juist zijn tegenpool is. De man had amper weerwerk tegen de niet zelden pure demagogie en werd gewoon belachelijk gemaakt. Zielig feitelijk.

Slechte relatie

Wat binnenskamers bij de meerderheid uiteraard voor groot ongenoegen zorgde. ‘’Patrick had die spoedvergadering nooit mogen bijeenroepen. De man is gewoon veel te braaf. Nu kreeg hij daar twee uur stront over zich heen gekipt. Totaal onrechtvaardig. Dit is trouwens ook geen materie voor het OCMW”, klonk het daar.

Het was ook het argument van Patrick Meulebroek die stelde dat dit alleen een zaak is van Fedasil en de provincie. Alleen na regularisatie wordt het Fedasil ontheven van zijn taak en is het normaal voor andere overheden zoals het OCMW en de gewestregeringen.

Maar het OCMW kan op een paar weken zomaar geen oplossingen voorzien voor wat nu plots op België afkomt en waarvan niemand de omvang zelfs maar kan inschatten. Bovendien was officieel niets nog zeker.

Trouwens ook de regering van Geert Bourgeois (N-VA) met minister voor Sociale Zaken Liesbeth Homans (N-VA) zweeg hierover tot heden als de dood. Er lijken hier bovendien trouwens geen plannen op tafel te liggen. En nochtans zijn de financiële gevolgen op termijn niet mis.

Patrick Meulebroek

Patrick Meulebroek stelde dat Fedasil, de regering en de provincie hem hadden opgedragen om de zaak geheim te houden. En dat zijn, volgens hij stelde, ook de enige initiatiefnemers en verantwoordelijken voor die vluchtelingenopvang.

Wat bijvoorbeeld met de huisvestiging? Wie gaat dat betalen? En nu al maakt de Vlaamse regering ruzie over de kosten voor het leerlingenvervoer van de vluchtelingenkinderen. Meulebroek verwijten dat hij nog geen plan heeft terwijl de Vlaamse regering van hun N-VA’er Geert Bourgeois er evenmin een heeft is niet bepaald fraai. Lage politiek heet dat. Of profiteren van de miserie van die kinderen.

Zeker is dat dit incident de al uitermate slechte relatie tussen CD&V en de N-VA in de Dendermondse politiek nog verder beneden het vriespunt duwde. Er moet al een heel groot mirakel gebeuren om die twee na de gemeenteraadsverkiezingen van 1918 een coalitie te zien vormen.

De N-VA zit in wezen nu in de positie waar de Open VLD zich voor 2012 met haar houding rond de Dendermondse gevangenis inwrong. Ze was al bij voorbaat van elke coalitiegesprek uitgesloten. Nu is het ditmaal de beurt aan de N-VA om, na een aantal soms ver van fraaie incidenten in de gemeenteraad, zich te koesteren in haar isolatie.

Laat ze creperen

Toppunt was natuurlijk dat ook Pegida België zich hier met de zaak ging bemoeien. Ook die wilden op kap van de voor de oorlog op de vlucht zijnde kinderen zieltjes voor haar vulgaire zaak winnen. En dus kwam er een betoging. Pegida ruikt openlijk naar neo-nazisme en staat voor Patriotische Europäer gegen die Islamisierung des Abendlandes, of Patriottische Europeanen tegen de Islamisering van het Avondland.

Wie het bekijkt ziet een clubje van neo-nazi’s die poogt via die vluchtelingencrisis en de ermee samenhangende miserie zieltjes te winnen voor haar gitzwarte sekte. Voor hen mogen die kinderen zo te horen desnoods hier op straat sterven. Eten, drank en onderdak dient men hen te weigeren. Oprotten moeten ze doen en niet van ons sociaal bestel komen ‘profiteren’.

Pegida betoging Abdijschool - 6-11-2015

De ‘nationale’ betoging van Pegida België van vrijdag 6 november tegen die vluchtelingenopvang lokte amper volk. Met geen reële interesse in Dendermonde. Alles bij elkaar telde men een 45 mensen. Met aan de overkant mensen die hen wegens hun extremisme en de piepkleine opkomst min of meer kwamen uitlachen.

En zoals Pegida in Duitsland onder leiding staat van ex-bajesklant Lutz Bachman, dit wegens inbraken en drugshandel, zo is ook Eddy Hermy, de Oostendse leider van Pegida, België geen onbekende voor het Belgische gerecht.

Deze begon dan wel zijn politiek bestaan bij de vroegere maoïstische Amada (Alle Macht aan de Arbeiders) maar evolueerde al snel richting het nazisme. Zo was hij lid van de Vlaamse Militanten Orde, een nazistische geüniformeerde groep voor wie geweld een tweede natuur was. Het aantal geweldplegingen die deze groep pleegde was dan ook vrij groot.

Kernwapens

Bij sommigen van die acties was ook Hermy aanwezig. Zo viel hij op 2 februari 1980 met een acht-koppig team de Mechelse boekhandel De Rode Mol aan en sloegen er twee aanwezigen richting het hospitaal. De vernielingen waren dan ook serieus en leiden, ook voor hem, tot veroordelingen.

Volgens De Morgen had hij zelfs plannen om de vroegere Voerense burgemeester José Happart, het boegbeeld van de Franstaligen in die streek, te vermoorden (2). In 1983 werd de VMO dan ook als privé militie verboden.

Eddy Hermy

Eddy, alias Edouard, Hermy is de führer, leider van Pegida België en is ook de man van het N-SA, het Nieuw Solidaristisch Alternatief, een zwartgeblakerde groep. Zwart leek tijdens die ‘nationale’ betoging qua kledij trouwens en niet verbazend duidelijk de favoriete kleur.

Racisme was de VMO en hem dan ook niet vreemd. Het was een constant terugkerend thema. Zo vernielden ze in 1979 de inboedel van een Turks café en was hun laatste betoging in 1982 gericht tegen stemrecht voor ‘vreemdelingen’.

De veroordeling in 2011 voor racisme van Hermy was dus evenmin een verrassing maar een logisch uitvloeisel van de man zijn aard. Alle immigranten waren naar hij op een bijeenkomst van zijn clubje in het Brugse stelde allen criminelen of hoeren. Evenmin verbaasde het dat men op die bijeenkomst regelmatig de Hitlergroet bracht. Zelfs voor het Vlaams Belang was hij te radicaal.

En toen op 10 oktober in Baasrode een geheim gehouden tentoonstelling plaats had over het VMO was Eddy Hermy er dan ook als de kippen bij om fier mee te genieten van dat ‘glorierijk’ verleden van deze knokploeg. Veel zwarter, of is het bruiner, kan men het bij deze man dan ook niet bakken.

Tegenwoordig is hij de grote man, der führer, van de N-SA, de Nieuwe Solidaristische Alliantie (3) die veel van het vroegere gedachtengoed van de fascistische leiders uit het interbellum overnam. Voor wie eens wat nieuwe voor velen waanzinnige ideeën wil horen is dit de plek. Zo riep hij op 9 november op zijn website op tot de uitbouw door de Benelux van een atoomkernmacht. Met hem aan de knoppen?

Eddy Hermy bij VMO

Eddy Hermy toen hij nog bij de vechtersbazen van het VMO zat. Hij bezocht dan ook vol heimwee recente de aan de VMO gewijde tentoonstelling in Baasrode.

En het die vrijdag door de betogers uitgedeelde pamflet is niet veel beter. Zo stelt hij er een aantal noodmaatregelen voor met als punt 1: “Kondig de krijgswet af! Vervang de politieke potverteerders door een militaire raad en vaderlandslievende technocraten.”

Uiterst merkwaardig voor een Vlaams nationalist is dan weer punt 2 van dit manifest waar hij stelt: “Versterk het geweldmonopolie van de Belgische staat.” De Belgische staat dus. En uiteraard is hij zeer streng voor de ‘antiracisten’. “Leg hen het zwijgen op”, stelt men.

En wie meehelpt bij de “asielinvasie” is een landverrader en dient, volgens dit manifest van zijn N-SA, op die gronden ook bestraft te worden. Met de kogel? De man is dus een ‘democraat’ in hart en nieren!

Maar veel aanhang blijkt die man niet te hebben. In totaal waren er vrijdagavond een 45 betogers die wilden luisteren naar zijn discours. Met voor zover geweten op twee na geen Dendermondenaars. Een bleek bovendien nog een klant van het gerecht te zijn.

Boekhandel Rode Mol

De vroegere Mechelse boekhandel De Rode Mol nadat Eddy Hermy er op 2 februari 1980 met een aantal kompanen eens was langs geweest. Twee aanwezigen raakten toen gewond. In 2011 stelde hij dat alle immigranten criminelen of hoeren waren. Wat hem naast een correctionele veroordeling 5 jaar ontheffing van zijn burgerrechten heeft gekost.

Teneur in Dendermonde

De andere Dendermondse aanwezige was merkwaardig genoeg VB’er Stefaan Van Gucht wiens partij zich voordien nochtans openlijk van deze actie distantieerde. Zo stelde hij als verontschuldiging: “Ik kom maar eens kijken, meer niet. Ik heb hier namelijk enkele vrienden bij die betogers.”

Geen verbazing daar Baasrodenaar Stefaan Van Gucht in een vorig leven ook nog lid was van de VMO. Tegen de opvang van niet-begeleide de oorlog ontvluchte kinderen stelde hij echter niets te hebben, mits een belangrijke opmerking: “Maar die hier verwachte minderjarigen zijn dan 16-jarigen en meer en dat kun je toch geen kinderen meer noemen.”

VMO-betoging - Jaren 1970 met Bert Ericksonn

Aanschouw het ‘kruim’ van Vlaanderen, alias de VMO, hier klaar voor het gevecht met al wie hen niet aanstond. Geweld was een vast onderdeel van de groep.

Zoals de Open VLD en N-VA tijdens de OCMW-raad vragen stelden of de Abdijschool wel de gepaste plek was en of Dendermonde dat wel aankon zo is officieel ook Stefaan Van Gucht wel niet tegen de opvang van kinderen die een oorlog ontvluchten. Maar feitelijk zijn het geen kinderen en dus oprotten maar.

Ook de Dendermondse Open VLD en N-VA lijken immers uit hun tussenkomst op de OCMW-raad te horen verre van enthousiast over hun komst en willen die blijkbaar liever elders zien opgevangen worden. Dit terwijl hun liberaal geleide regering en hun staatssecretaris Theo Francken de grotendeels leegstaande Dendermondse Abdijschool zelf uitkozen als opvangcentrum voor vluchtelingen.

Maar of Eddy Hermy met zijn kompanen vorige vrijdag veel zieltjes hebben gewonnen lijkt twijfelachtig. Gebleken is dat amper iemand in Dendermonde van die zaak echt wakker ligt. Behalve dan de deze nazomer opgerichte vereniging Dendermonde Helpt die in september mede het idee lanceerde om de Abdijschool te laten gebruiken voor de opvang van vluchtelingen.

Jongeren Aktief, Pegida, betoging Dendermonde Abdijschool - 6-11-2015

Enkele van de betogers van Pegida België droegen ook truien met daarop het teken van Jongeren Aktief en het Keltisch kruis. Een oud fascistisch teken dat in de jaren zeventig gebruikt werd door Nieuwe Orde/Ordre Nouveau, een aan geweld gelieerde internationaal actieve fascistische groep. Ze was onder meer ook verbonden met het Front de la Jeunesse, een ook al verboden privé militie die gekend was wegens diefstal, geweldplegingen en ook moord. Men vermoed hier zelfs een link naar de Bende Van Nijvel.

Ook van de demagogische praatjes van vooral de N-VA in het OCMW zal men in Dendermonde evenmin echt wakker liggen. De teneur in de stad lijkt immers anders. Op een eerste vergadering tussen stad en middenstand verliep alles volgens aanwezigen sereen en werden er verder vooral concrete afspraken gemaakt voor verdere contacten. Met de stad die een werkgroep rond dit probleem oprichtte.

De vluchtelingen zouden ten vroegste vanaf 1 december verwacht worden. Waarbij de lokale VDAB ook nog 48 tijdelijke personeelsleden zou aanwerven voor de begeleiding van deze minderjarigen. Veel hangt af van hoe snel men het gebouw bewoonbaar kan maken. Er zijn immers grote problemen met de verwarming, sanitair, elektriciteit en watervoorziening.

Pegida, betoging met Stefaan Van Gucht - Abdijschool - 6-10-2015

Alhoewel zijn partij zich van die betoging van Pegida ditmaal distantieerde was Vlaams Belanger Stefaan Van Gucht toch aanwezig. Om eens wat vrienden te ontmoeten, stelde hij.

Een wereldconflict in Dendermonde

Maar wat straks vijf jaar geleden een paar duizend kilometers ver afgelegen een onbetekenende opstand leek is nu ook in Dendermonde harde realiteit. Het front is opgeschoven. Dendermonde ligt nu als het ware in Syrië. Ook Dendermondenaars voelen het al aan de levende lijve.

Het doet denken aan 28 juni 1914 en de moord op de Oostenrijkse troonopvolger aartshertog Ferdinand von Habsburg in Sarajevo. Iets meer dan twee maanden later stonden de Duitse troepen aan de Dendermondse stadspoorten klaar om de stad te vernielen. De stad lag toen als het ware naast Sarajevo. Met andere woorden: Syrië is geen lokale oorlog meer maar in wezen een wereldconflict geworden.

Polo met eer en trouw met hakenkruis - 17,5 euro - Jongeren Aktief - Kruitkamer

Een T-shirt met de slogan Eer en Trouw en een hakenkruis. Waar hebben we dat nog gezien? Duitsland tot 1945? Voor 17,5 euro te koop bij de webwinkel De Kruitkamer van Jongeren Aktief.

Met jihadisten die van 100 verschillende landen komen, waaronder China, Maleisië, Pakistan, Europa, Afrika, Australië, Rusland en zelfs de VS. Een oorlog die men voert met actieve steun van onze regering. Maar daarover hoorde je in Dendermonde niemand iets zeggen.

Zeker is dat in een oorlog kinderen erg bruikbaar zijn. Dat is duidelijk.

Willy Van Damme

1) – Marc Ernst, ‘Wat ‘Koppen’ niet vertelde over Eddy Hermy, de kopman van het N-SA.’   http://www.marcernst.com/blogs.asp?iid=a66a5f

– ‘Eddy Hermy (N-SA) veroordeeld voor racisme’, Anti Fascistisch Front, http://aff.skynetblogs.be/archive/2011/12/05/eddy-hermy-n-sa-veroordeeld-voor-racisme.html

2) De Morgen,  Douglas De Coninck, ‘Toen bij de VMO, nu bij het Blok’, 5 juni 1999.

3) www.solidarisme.be. Het Solidarisme is in België historisch verbonden met de fascistenleider Joris Van Severen van het Verdinaso, het Verbond van Dietsche Nationaal-Solidaristen. De beweging kreeg financiële steun vanuit het Italië van Benito Mussolini. Duitsland financierde vooral Rex, van Leon Degrelle, en het VNV, het Vlaamsch Nationaal Verbond, de leidende Vlaams-nationalistische organisatie uit het interbellum.

X: In een reactie stelde gedeputeerde Hilde Bruggeman dat er tussen haar en Patrick Meulebroek op 17 september – de dag na de gemeenteraad – over deze zaak opnieuw contact geweest was stellende dat ze het op de deputatie had besproken. Wel geeft ze toe dat een discussie over het plan nergens in de notulen van de deputatie terug te vinden is. “Er was immers geen nota van gemaakt”, oppert ze.

Patrick Meulebroek, voorzitter van het OCMW, bevestigt het gesprek van 17 september. “Dat is er inderdaad geweest. De zaak was informeel op de deputatie besproken maar ze vroeg mij om verder discreet te blijven tot er een beslissing gevallen was. Ook had mijn collega schepen Niels Tas van sp.a voordien al over die zaak een gesprek gehad met partijgenoot en gedeputeerde Peter Hertog. Niels Tas is immers betrokken bij Dendermonde helpt.”

Steven Vandeput, het Belgisch leger, spionage en computerhacking

Volgens de Belgische minister van Defensie Steven Vandeput (N-VA) moet ons leger ook een afdeling cybercriminaliteit hebben, klaar om aanvallen via het internet af te slaan en zo onder meer te verhinderen dat anderen onze digitale communicatie en telefoonverkeer of saboteren of aftappen.

Een lovenswaardig initiatief waar de politie al een tijd mee bezig is en ook wel onze beide veiligheidsdiensten. Het zorgen voor de privacy en het beschermen van allerlei geheimen van bedrijven, personen en overheden is immers een kerntaak van onze veiligheidsdiensten.

De Mossad

Maar volgens Vandeput moet dat dus een soort vierde tak worden van het leger, naast het landleger, de zeemacht en de luchtmacht. Waarom het leger dit moet doen is natuurlijk DE vraag. Een vraag die je toen het uitlekte amper in de media hoorde stellen.

Een andere vraag die je feitelijk niet eens hoorde is wat te doen en hoe te werken? Geweten is bijvoorbeeld dat de grootste en allesomvattende cybercriminaliteit met absolute zekerheid komt uit de VS, Het Verenigd Koninkrijk en Israël.

Onze overheid werkte zeker in het verleden op het vlak van de telecommunicatie echter zelfs nauw samen met Israëlische bedrijven die gekend waren als zijnde een onderdeel van de Mossad, de Israëlische spionagedienst.

Steven Vandeput - 2

Minister van Defensie Steven Vandeput (N-VA) wil een nieuwe legereenheid speciaal ter bestrijding van de cybercriminaliteit. Of hij het voorbije half jaar al iets gedaan heeft rond het probleem met het massaal bespioneren door de VS, Israël en het Verenigd Koninkrijk van onze communicatie horen we geen sikkepit. Dus niets? Van een stevige defensie gesproken.

Deze is hier trouwens oppermachtig. Recente getuigenissen over de veiligheid op onze nationale luchthaven Zaventem leert ons dat niet onze politie maar de Mossad hier de bevelen geeft en desnoods indirect onze politieofficieren op het matje laat roepen. Een situatie die een democratische rechtsstaat die België beweert te zijn totaal onwaardig is.

En wat te doen als onze militairen van de afdeling cybercriminaliteit een ernstig geval van infiltratie van onze computer- en communicatienetwerken ontdekken waarvan de sporen leiden naar onze drie eerder genoemde ‘vrienden’. Als ze hun werk serieus nemen zullen ze die sporen al misschien op hun eerste werkdag vinden.

Russische spionnen

Maar we weten dat luitenant-generaal Eddy Testelmans, het hoofd van onze militaire veiligheidsdienst, een goede vriend is van Keith B. Alexander, toen de chef van het Amerikaanse National Security Agency (NSA). Het feit kwam aan het licht in een interview met Kristof Clerix van Mo-Magazine juist op het ogenblik dat de media vol stonden van de criminele activiteiten van die vriend van onze militaire veiligheid.

En die man en die organisatie moet dan onze cyberveiligheid gaan beschermen? Het is pure comedy een Raf Coppens waardig. Zolang die situatie niet met de grove borstel wordt aangepakt is het verhaaltje van Steven Vandeput over de bestrijding van cybercriminaliteit dan ook een goede Belgenmop, of moeten wij in zijn geval zeggen een Vlamingenmop?

Hoezeer we onze veiligheidsdiensten voor geen haar kunnen vertrouwen bleek weer eens recent toen diezelfde Kristof Clerix een nieuw verhaal over Russische spionnen in ons land openbaar maakte. Verhaal waarvan je mijlenver kon rieken dat het van de veiligheidsdiensten kwam.

Keith B. Alexander - 3

Generaal Keith B. Alexander tot vorig jaar chef van de N.S.A., en, zoals Testelmans zelf zegde, de goede vriend van Eddy Testelmans, chef van onze militaire veiligheid. Wat heeft Testelmans sinds het ontdekken van de massale spionage door de N.S.A. hiertegen al gedaan. Niemand lijkt het hem te vragen.

Deze ‘spionnen’ hadden hun Belgisch paspoort gekregen via een Belgische consul. Met voldoende gegevens over deze diplomaat zodat veel mensen hem zo konden identificeren. Men gaf immers het jaar en plaats van zijn post in het buitenland. Wel eigenaardig is dat er, nog steeds volgens dit verhaal, al sinds 2012 officieel een informatief gerechtelijk onderzoek over de zaak loopt.

Dus na drie jaar is er nog geen stukje aanwijzing dat dit verhaal reëel is want anders had het parket hier al een onderzoeksrechter aangesteld om een effectief strafonderzoek te laten doen. Dit terwijl de informatie ongetwijfeld komt van de veiligheidsdiensten waarvan je toch wat serieus werk mag verwachten.

Eenzelfde indianenverhaal lanceerde diezelfde journalist al eerder. Ook hier was de Belgische diplomaat zo identificeerbaar en ook hier liep er jaren nadien nog steeds alleen maar een informatief onderzoek. We horen trouwens sindsdien niets meer over deze zaak. Waarom? Omdat er heel waarschijnlijk niets is, behoudens de leugens van onze spionnen.

Voedselbanken en de F16’s

Maar het is natuurlijk leuk verhalen over Russische spionnen te schrijven op een ogenblik dat de VS en haar loopjongens bij de Europese veiligheidsdiensten en ongeziene moddercampagne voeren tegen Rusland.

Maar wat we nodig hebben is degelijke informatie, degelijke veiligheid en geen verzinsels die tot nader orde onschuldige mensen enorme schade toebrengt. Kunnen die diensten en die journalisten hiermee eens stoppen. Het is schandelijk. Die mensen hebben toch recht op respect en privacy.

Veiligheidsdiensten zijn als bron zoals al eeuwenlang gebleken is geheel onbetrouwbaar, ze zijn niet alleen bijna steeds betrokken partij maar ook gekend voor hun vele leugens. Misleiden is nu eenmaal altijd al een van hun kernactiviteiten.

En dan is er de vraag waarom ons leger überhaupt al die nieuwe gevechtsvliegtuigen en fregatten nodig heeft. Voor wat? Is er na het vernielen van Afghanistan, Libië en Joegoslavië dan misschien nog een nieuw land dat we voor rekening van Israël en de VS moeten gaan vernielen? Want alleen daarvoor dienden onze F16’s tot heden.

F 16 - 4

Miljarden euro’s voor de opvolger van onze F 16’s wil Vandeput al wel voorzien. Geld om de armoedebestrijding reëel te maken is er niet. En welk land gaat men met de opvolger van die F 16 dan ditmaal vernietigen? Wie wordt het nieuwe Libië?

Maar voor Vandeput is dit miljarden euro’s dikke boodschappenlijstje een must. Moeilijker ligt het duidelijk met de armoedebestrijding. Voor die armen heeft niemand bij onze vele regeringen een boodschappenlijstje, hooguit enkele symbolische pleisters op een houten been. Behoudens dan een immer snelgroeiende lijst met pesterijen.

Voor Vandeput & Co mogen de rijen aan de voedselbanken desnoods kilometers lang worden. Voor de N-VA zijn dit toch alleen maar profiteurs. En die moet men straffen. En ook de andere regeringspartijen doen hier flink aan mee.

Het was toch Marc Leemans, baas van het christelijke ACV, die stelde: “De vakbonden zijn nog de enige organisatie in dit land die de gewone mens steunen. In de regering is er niemand meer”. Zelden zo’n hard verdict gehoord over deze regering en ook over de CD&V.

Willy Van Damme

Meedogenloos

Het boeiende interview met N-VA politica Zuhal Demir in de serie ‘Humo Sprak met’ gelezen en bijna van mijn stoel gevallen bij zoveel domheid en hardvochtigheid. Zo zegt ze op zeker ogenblik: “Als je hard genoeg wil, dan kun je perfect naar de universiteit.”

Als je weet dat sommige kinderen zelfs moeite hebben om te slagen in het lager onderwijs dan is dit een wel heel grove belediging van die honderdduizenden voor wie les aan de universiteit volgen een onhaalbare kaart was en die soms zelfs niet eens een diploma middelbaar onderwijs haalden.

Zuhal Demir - 3

Het nieuwe Vlaanderen van figuren als parlementslid Zuhal Demir is er een waar elke vorm van mededogen en begrip onbestaande is voor diegenen die maatschappelijk niet succesvol zijn.

Veel verstand van de maatschappij hoef je niet te hebben om die onderwijsproblemen te beseffen. Alleen wie echt hardvochtig is ziet dat niet. Ze is misschien wel mooi maar zeker meedogenloos.

Haar uitlatingen en die van onder meer Vlaams minister voor ‘Armoedebestrijding’ Liesbeth Homans tonen dat we nu met regeringen opgeschept zitten die doen denken aan de negentiende eeuw en figuren als een Charles Woeste en Leopold II toen er inderdaad regeringen werden gevormd tegen de vakbonden in.

Willy Van Damme

Lezersbrief naar Humo naar aanleiding van het uitstekende interview van Eric Goens in Humo van 3 maart 2015 ‘Humo sprak met Zuhal Demir’. Een verhelderend gesprek.  

De criminalisering van het sociaal verzet

Zoals de media al jaren figuren als een Guy Verhofstadt met zijn Burgermanifest, Jan-Marie De Decker en nu Bart De Wever groot maakten zo ook doet men in de media al jaren het tegenovergestelde met de andere kant van het politieke spectrum. De journalist die voor de VRT de Augustazaak van de PS/sp.a volgde over zwarte geldstromen en er zelfs een boekje over schreef deed gelijktijdig stiekem mediatraining voor CD&V. Het kan allemaal.

Zoek Vande Lanotte

Neem de wijze waarop de media Oostendenaar Johan Vande Lanotte, sterkhouder van de sp.a, al jaren achtervolgen op zoek naar schandalen, niets vonden en dan maar roddels verspreiden die men losweg koppelde aan allerlei vermoedens. Ja, hij is een groot basketbalfan en dus zijn alle sponsors van de Oostendse basketbalclub al bij voorbaat verdacht van het corrumperen van Vande Lanotte. Bewijzen zijn dan niet meer nodig.

IMG_7310

Een bepaalde pers achtervolgt al jaren Johan Vande Lanotte. Volgens zijn verklaring belde iemand van Knack hem de avond voor de eedaflegging als minister in de vorige regering met het verhaal dat men bij dat weekblad een verhaal ging brengen over hoe een bedrijf hem een chique villa in Sint-Martens-Latem had bezorgd. Met als vraag of hij dan wel de eed kon afleggen. Ook partijvoorzitter Bruno Tobback kreeg volgens dat verhaal die avond een gelijkaardige telefoon. Men wou zo te horen verhinderen dat hij opnieuw minister zou worden.

Had Vande Lanotte zoals De Wever bij Koen Blijweert op vakantie geweest dan had men wekenlang Vande Lanotte op de schandpaal gezet en hem ongenadig afgemaakt tot hij politiek geheel uitgeschakeld was. Nu zwijgt men, het is immers Bart De Wever?

Nu met het sociaal protest tegen het hardvochtig beleid van de regering is dat niet anders. De mediatechniek bestaat erin om dat of dood te zwijgen, zoals met het hier eerder vermelde verhaal over die grote betoging van de PVDA, of om ze te criminaliseren, het voor te stellen alsof het hier een stelletje misdadigers, relschoppers betreft.

Geweldfoto’s in overvloed

De grote betoging van 6 november tegen de regering kon men natuurlijk niet doodzwijgen en dus koos men voor de andere weg, het zoveel mogelijk portretteren van de manifestanten als geboefte. Wie de kranten op vrijdag 7 november dan doornam zag wel veel aandacht voor deze manifestaties maar dan vooral voor een detail ervan, de rellen die op het einde waren uitgebroken.

Vakbondsbetoging 6 november 2014 - Het Laatste Nieuws - Voorpag

Dat was het beeld dat Het Laatste Nieuws creëerde van de essentieel vreedzame betoging van 120.000 mensen van die donderdag 6 november. Dergelijke laster is inderdaad niet om te lachen.

Over de duidelijk bewijzen van manipulaties rond die rellen ging men nergens dieper op in. Men vermelde wel de aanwezigheid van Brusselse relschoppers die niets met het protest te maken hadden. Of men schreef over de aanwezigheid van enkele Nederlandse fascisten, maar verder verdween dit uit de krantenpagina’s.

En nochtans had dit best een onderzoek waard geweest. Waren zij misschien gevraagd om aanwezig te zijn? En door wie dan? Maar neen, voor het journaille van Het Laatste Nieuws & Co waren die vandalen Antwerpse dokwerkers, verder hoefde men niet te zoeken.

Op de 120.000 betogers betroffen die relschoppers echter hoogstens een goeie tweehonderd mensen, een piepkleine minderheid dus. Maar voor de meeste kranten leek dat het enige dat die dag telde. De rest leek in de foto’s, titels en tussentittels praktisch vergeten.

Zo publiceerde Het Laatste Nieuws vrijdag 7 november 5 pagina’s over het gebeuren met daarbij 9 foto’s vol brandende auto’s en met alleen het geweld van die kleine minderheid. Foto’s van de betoging zelf kon men er niet vinden, ook niet met een microscoop.

Cartoonisten

Ook de meeste andere kranten deden hetzelfde. Zo brachten De Tijd en Le Soir op hun voorpagina’s eenzelfde genre foto’s. Waarbij De Brusselse krant 8 foto’s met geweld erop afdrukte en wat verder in de krant 5 gewone van de massabetoging.

Christian Van Thillo

Christian Van Thillo is eigenaar van Het Laatste Nieuws, commercieel de best gemaakte krant in het land maar journalistiek van een soms schandelijk niveau. Om als rechtschapen man beschaamd over te zijn.

Ook Gazet Van Antwerpen en het Nieuwsblad deden hetzelfde. Zo presteerde de Antwerpse huiskrant het om 10 foto’s met beelden van geweld te plaatsen en 1 van de betoging zelf. Bij Het Nieuwsblad was het iets beter met 5 foto’s met geweld en 3 zonder. Zelfs cartoonisten als Canary Pete en Marec deden duchtig mee in die sfeerschepping. Alleen De Standaard en ook De Morgen deden het die vrijdag wat correcter.

En dat bleef maar duren. Zo brachten de liberale kranten Het Laatste Nieuws en La Dernière Heure nadien zaterdag 8 november het verhaal alsof de Brusselse burgemeester Yvan Mayeur (PS) hoogstpersoonlijk had geweigerd om politiemensen die tijdens die rellen in de knel zaten zouden ontzet worden. Een heel zware beschuldiging. Ja, de liberalen zitten in de hoofdstad in de oppositie.

Feyenoord-hooligans

En ook in de aanloop naar de actiedag vandaag in Antwerpen, Henegouwen, Limburg en Luxemburg bleef dit duren. Met in de kranten veel foto’s van geweld genomen tijdens die voorgaande betoging om zo al de sfeer te scheppen voor vandaag.

Met bij opnieuw Het Laatste Nieuws op roddels gebaseerde verhalen over hooligans van voetbalclub Feyenoord die door vakbondsmensen gevraagd zouden zijn om te komen vechten. “Dokwerkers rekruteren Feyenoord-hooligans voor betoging maandag” schreef men op de voorpagina breed.

Vakbondsactie 24 november 2014 - Het Laatste Nieuws - Voorpagin

Ook vorige vrijdag 21 november ging Het Laatste Nieuws verder met het zetten van de toon dat het hier alleen over relschoppers, geboefte ging.

Men zette het – handig – wel tussen haakjes en dus was het een citaat. Maar van wie kwamen we uiteraard niet te weten? Van De Wever misschien of van iemand uit zijn entourage? Wie weet.

Bovendien wist iedereen die met de zaak bezig was dat men alleen stakingen plande en geen betoging. Een betoging kon men echter vereenzelvigen met geweld en dus kwam dit verhaal van hooligans en een betoging goed van pas. Toch leuk. Maar bij de krant veegt men dan ook regelmatig zijn voeten aan de feiten.

Maar dit bijna zeker uit de duim gezogen krantenverhaal gaf dan De Wever & Co de gelegenheid om de spanning verder op te drijven en vandaag zelfs een hondenbrigade in te zetten. Toch handig zo’n krant, niet?

Het hoeft dan evenmin te verbazen dat de twee huisideologen van dit dagblad, Luc Van der Kelen en Jan Segers, fervente aanhangers zijn van het regeringsbeleid. En dan zwijgen wij nog over de visie van hun baas, liberaal krantenmagnaat Christian Van Thillo. Eigenaar ook van onder meer de Nederlandse Volkskrant.

Morsdood sociaal overleg

Hoeft het dan te verbazen dat de Antwerpse burgemeester het woord crimineel gebruikte om het verzet tegen het regeringsbeleid te typeren. En is het te verwonderen dat sommigen bij de N-VA oproepen om de vakbonden een rechtspersoonlijkheid te geven? Natuurlijk niet. Dit ligt in de lijn van het gedachtengoed van de N-VA die in vele opzichten de erfgenaam is van het VNV.

Toch ideaal, men kan deze vakbonden dan ofwel financieel heel zwaar pakken of desnoods bij stakingen als zijnde een privémilitie verbieden. Vandaar ook de heisa die men bij de N-VA maakt rond het dossier van de spaarders/beleggers van Arco en de bank Dexia. Evenals de eis dat Beweging.net (het oude ACW) die spaarders moet vergoeden. Logisch dus dat het sociaal overleg morsdood is.

Zo is bij ACV het verhaal te horen over hoe vertegenwoordigers van vakbondsstrekking tijdens de regeringsvorming aan de onderhandelingstafel vernederende opmerkingen te verduren kregen. Men poogde ze brutaal weg te pesten. Het verklaart mede de grote woede vanuit Beweging.net over het huidig beleid.

De oproep vandaag van de werkgeversvereniging Agoria voor overleg is dan ook erg cynisch. Overleg wil steeds ook zeggen dat er een klimaat moet zijn om te kunnen praten. Nu zijn er alleen dictaten met een regering die gewoon de oorlog verklaarde aan de sociale organisaties en hun leden. Met steun van een groot deel der media.

Willy Van Damme

Kijk toch hoe genereus

Maggie De Block, onze staatssecretaris voor Asiel en Vluchtelingen liet het Hoog Commissariaat voor Vluchtelingen (UNHCR) van de Verenigde Naties weten dat ons land in 2014 extra vluchtelingen uit Syrië gaat opnemen. Het gaat daarbij om exact 75 vluchtelingen die van de UNHCR nu reeds de status van vluchteling hebben gekregen.

Het is blijkbaar een gezamenlijke actie van de Europese Unie want gelijktijdig kondigde men ook cijfers aan voor andere landen. Met onder meer 250 voor Nederland en 500 voor Frankrijk. Dit komt dan te staan naast een cijfers van miljoenen vluchtelingen die op dit ogenblik voor de oorlog tegen Syrië op de vlucht zijn, in de buurlanden en intern in het land zelf.

Mogelijks een kwart van de ongeveer 24 miljoen Syriërs is op dit ogenblik op de dool voor deze oorlog. Op de vlucht voor wat alleen maar kan omschreven worden als een door Israël, het westen en met hulp van Saoedi Arabië en Qatar gestuurde oorlog tegen de onafhankelijkheid van Syrië, doorn in het oog van de zionistische leiders in Israël.

Een oorlog waar België via haar lidmaatschap van die westerse alliantie mee schuldig aan is. Bekende figuren als een Rudi Vranckx, Rik Coolsaet, Brigitte Hermans en Guy Verhofstadt steunen via hun acties immers al bijna drie jaar die jihadistische agressie tegen het land. Met de Belgische media en politiek die praktisch eenstemmig daar actief aan meehelpen.

En dan komt Maggie De Block in al haar generositeit zeggen dat ze volgend jaar welgeteld 75 vluchtelingen zal opnemen. Juist 75, wow, hoe sociaal en barmhartig (sic) een staatssecretaris voor vluchtelingen, geneesheer en liberaal boegbeeld kan zijn. Het voelt dezer dagen beschaamd aan om Belg te zijn.

En ja, van die jihadistenvrienden en de media hoor je hierover voor zover geweten niet klagen. Die zwijgen blijkbaar. Wie wel klaagde was Amnesty International die het Europees beleid op dit vlak allemaal een druppel op een hete plaat noemde. Hoe hypocriet kan men echter wel zijn.

Toen de VS in augustus dreigden met een bombardemententapijt op Syrië, wat toch een extra massale vluchtelingenstroom ging opleveren, had Amnesty International daar geen enkel probleem mee. Men moest van hen alleen maar op een beschaafde wijze bommen gooien! En dan hebben ze de lef om Maggie De Block een gebrek aan sociaal beleid aan te wrijven. Je moet durven.

En dan maar klagen over de schending der mensenrechten door Bashar al Assad, die brutale dictator, gangsters, enzovoort. Toen zionistische kolonisten met steun van het westen Palestina bezetten nam het land honderdduizenden Palestijnse vluchtelingen op. Toen het westen Irak bezette en vernielde nam het miljoenen Irakezen als vluchteling op. Nu neemt onze doctor uit Merchtem er 75 op.

Verdere commentaar geheel overbodig.

Willy Van Damme