Dit is geen fictie

De VRT gaat zich dan toch verontschuldigen voor het gebruik van het woord hoer in de ‘fictiereeks’ Albert II die door VRT 1 nu uitgezonden wordt. Niet anders dan logisch en rechtvaardig. Want uiteindelijk brengt men die serie op TV essentieel om plat commerciële reden, niet omdat het een maatschappelijk belang heeft, niet omdat het een boeiend onderwerp en goede televisie zou zijn. Neen, de makers en diegene die dit uitzenden weten dat koningen en prinsen zeer goed verkopen. En dus kwam er een serie.

Commercie

Het argument van de makers dat “het maar fictie” is, is te zot voor woorden. Uiteraard is dit fictie, maar het gaat hier over personen die allen nog leven en die recht hebben op zowel privacy als op een correcte voorstelling van hun persoon.

Natuurlijk betreft het hier publieke personen waar het recht op privacy minder telt, maar dan nog zijn er hier grenzen en is er geen enkele reden om wat zogenaamd private gesprekken zijn zomaar via de beeldbuis in de huiskamer van miljoenen kijkers te gooien.

Zoals gezegd is de enige denkbare reden waarom men dit toch deed die van de commercie. Geen probleem dat iemand geld wil verdienen, maar het moet correct gebeuren. Wat zouden de makers zeggen als ik over hen een zogenaamd fictief verhaal zou maken met daarin hun naam en waarin ik er verder maar op los fantaseer. Ze zouden terecht boos zijn. Je doet dat niet.

Maar een serie maken rond Koning Patrick III en zijn escapades zal natuurlijk niet verkopen. Men zal er zelfs niet aan denken om het te maken, laat staan het aan de Tv-zenders te koop aanbieden. Men lust die pap niet.

Het recht op de waarheid

En als je de hoeveelheid onwaarheden, leugens en fantasieën ziet die deze serie bevat dan kan je als rechtgeaard man alleen maar boos zijn. Het is niet omdat het hier over het koningshuis gaat dat men er maar over mag liegen. De waarheid heeft haar rechten, ook voor Albert II en Filips I.

Koningin Paola

Ook koninginnen als Paola hebben rechten die men dient te respecteren.

Er was een tijd toen er op de redacties foto’s circuleerden over Paola met een minnaar en hete verhalen rondgingen over toen nog prins Albert. Maar de censuur zorgde ervoor dat geen enkel journalist ze durfde publiceren. Ja, want daar lag je C4.

Nu is het het tegenovergestelde en kwaakt men er maar op los. Prins Laurent gaat in Israël een boompje planten en het kot is te klein. Toen voorheen een serie politici hetzelfde deden kwaakte er niemand over. Men zweeg. Maar Laurent… schande!

Delphine

Hetzelfde met het verhaal van Delphine Boël. Mogelijks is zij de dochter van koning Albert II maar niemand toonde tot heden enig bewijs. Haar moeder beweert van wel, maar een sluitend document? Het ontbreekt. Maar ook dit gaat om puur commerciële reden op de televisiebuis, met niemand die maar een serieuze vraag stelt. De dames zullen wel gelijk hebben? Mogelijks, wie weet?

Maar dit is een echtelijke ruzie zoals er in dit land tienduizenden zijn. En in al die gevallen is het bijna steeds onduidelijk wie de slechte en wie de goede is, wie gelijk heeft en wie ongelijk. Niet zelden is het trouwens een kwestie van wederzijdse ‘schuld’. Als er al schuld is.

En bovendien kan men zich afvragen of we, gezien haar blijkbaar op leugens gebaseerd verhaal over het bekleden van de hoofdzetel van ING in Brussel, we hier niet te maken hebben met een mythomane op zoek naar publiciteit voor haar werk. Wie weet?

Ook hier zouden de media de nodige schroom en afstandelijkheid moeten behouden. Maar neen, de remmen zijn los en dan hoor je de in zo’n geval klassieke verwijten van minnares over de rivaal/echtgenote open en bloot in de media. Weinig fraai.

Overacting

Dat de VRT zich nu gaat verontschuldigen bij Wendy Van Wanten en haar echtgenoot Frans Vancoppenolle is een goede zaak. Het mag een les voor de toekomst zijn dat fictie moet gaan over fictieve personen of anders over figuren die al eeuwen dood zijn zoals een Julius Caesar en Hendrik VIII.

Nu gaan teveel mensen geloven dat Paola Wendy Van Wanten inderdaad een hoer noemde en dat dit laatste nog waar is ook. En uit respect voor beide dames: Dit kan niet. Bovendien is het acteertalent in deze serie bijwijlen beneden alle peil.

Wie Lucas Van den Eynde als Albert II de eed van koning zag afleggen zag toneel zoals geen enkel amateurgezelschap dat zou durven brengen. Dit was overacting van de ergste soort. En Lucas Van den Eynde is voldoende acteur om dat beter te kunnen doen. Een andere reden waarom dit nooit op de beeldbuis had gemogen.

Willy Van Damme

Te goor voor woorden

Er staan op het internet bij zionistische websites pakken grove beledigingen over Moshe Friedman. Ze zeggen niets over de man zelf – het zijn immers allen een voor een leugens – maar alles over de schrijvers van die drek.

Typerend is Joods Actueel van Michael Freilich die in de litanie van klachten over Friedman op 8 februari 2013 er schrijft: “In New York werd hij afgedreigd nadat hij zijn neef bij de autoriteiten verklikt had.” Of dit waar is dient men gezien de bron uiteraard te betwijfelen, maar ze typeert gans deze zaak.

Joods Actueel en Freilich tonen hier hun misprijzen voor de wet. Het is een constante bij dit verhaal en in vele andere gelijkaardige zaken in dit milieu. Rabbijnen die groothandelaars in organen of drugs zijn? Geen probleem, men kan ze vinden. Of die Poolse rabbijn die wil meevechten!

Hetzelfde met het diamantmilieu waar fraude zo te zien de regel lijkt, niet de uitzondering. En in veel gevallen betreft het hier joodse diamantairs. De vele in het Antwerpse zich opstapelende schandalen tonen dit.

Het totaal negeren van welke wet dan ook is het verhaal van Israël zelf. Men steelt andermans grond en gaat daarna dan klagen dat die mensen zich verzetten. En als die zich verzetten zijn het terroristen die desnoods neergeknald worden. Onder applaus!

Het is feitelijk dat wat Friedman overkwam. Men steelt zijn synagoge en kijk bij Joods Actueel blijkt hij de dief te zijn. Het is, zo lijkt het toch maar steeds weer, een constante in dit milieu. Het is als de dief die roept: Hou de dief.

Het moet duidelijk zijn dat alle geloofsgemeenschappen recht hebben op alle bescherming en rechten eigen aan elke burger en religie. Maar hier zien wij – en die joodse scholen lijken een perfect voorbeeld – dat zij zich boven de wet verheven achten.

Deze scholen vragen subsidies maar vegen blijkbaar hun voeten aan de regels die bij die subsidies horen. Dat kan niet en een minister die laat begaan is niet waard die job te bekleden. En als zij zich niet aan de regels willen houden dat zij dan zonder subsidies werken. Geen probleem. Maar neen, het geld moeten zij hebben. De erbij horende wetten en regels zijn dan goed voor de vuilbak.

En de pers? Nog maar eens toont zij haar onbekwaamheid. Freilich stapt met een verhaal naar de media en die plaatsen dat zomaar zonder enig wederwoord of bronnencontrole. Kinderrechten of mensenrechten blijken bij die pers dan plots geen waarde meer te hebben.

Ja, Freilich heeft gesproken en dus knikt men onderdanig. Het doet denken aan de houding van de VS en de Europese landen ten overstaande van Israël. Israël eiste van de VS een invasie van Irak en zie, de VS deed het. Israël eist van de EU en de VS dat men Iran wurgt en zie, men doet dat. Slaafsheid noemt men dat.

Dat mensen als Rosenberg en de IKG de joden bij het grote publiek steeds meer een barslechte naam geven zal hun, voor zover we kunnen zien, worst wezen. En neen, de grote massa van joden doet daaraan niet mee. Ze laat zich hoogstens ophitsen en wat wijsmaken door hun leiders. Deels is ze ook bang.

Maar dat bij vele niet-joden zo het idee ontstaat dat alle joden kleine Rosenbergers zijn hoeft niet te verbazen. Feitelijk zou men blij moeten zijn met de daden van Moshe Friedman. Hij toont dat niet alle joden vulgaire figuren of smeerlappen zijn die zich te goed voelen voor de wetten van de goyim.

Willy Van Damme

De klopjacht op Moshe Aryeh Friedman

Inleiding:

Aan dit artikel ging een wekenlang onderzoek vooraf. Het bleek het waard te zijn en toont de zeer rauwe onderkant van het zionisme en de afschuwelijke houding van bepaalde joodse hoogwaardigheidsbekleders waaronder rabbijnen. Veel leesgenot, alhoewel dit laatste hier misschien niet het gepaste woord voor is.


Op 18 juni dit jaar sprak het Antwerpse hof van beroep zich uit in de zaak van de toegang tot de joods orthodoxe Antwerpse school Jesode-Hatora-Beth-Jacob voor de kinderen Rezy, Esther, Giti, Jacob, Josef en Sarah Friedman. De raadsheren van het hof geboden die school om die kinderen onmiddellijk in te schrijven.

Het was een zoveelste episode in een al meer dan tien jaar durende saga rond het echtpaar Moshe (1) Aryeh Friedman en Lea Rosenzweig. Tegen het echtpaar en vooral opperrabbijn Moshe Friedman heerst in joods-zionistische kringen immers een ware zelden geziene klopjacht. Daarbij zijn behoudens moord zo te zien zowat alle middelen goed.

Tot welk niveau zionistische kringen daarbij durven gaan toont o.m. een speurtocht op het internet. Het geeft een boeiend en ook leerzaam beeld van dit milieu dat hier zijn waar karakter toont. Welkom in de stinkende riolen van het internet!

Israël als godslastering

Moshe Friedman is in 1972 geboren in Brooklyn, New York en stamt uit de chassidische Satmar gemeenschap. Satmar zijn orthodoxe joden die oorspronkelijk komen uit de Roemeense stad Satu Mare (Sathmar in het Duits) en tegenwoordig vooral in de VS leven, naast grote gemeenschappen in o.m. Antwerpen en Jeruzalem.

Moshe Friedman

Rabbijn Moshe Friedman is het onderwerp van een onvoorstelbaar gore klopjacht die duidelijk vanuit Israël geregisseerd wordt. Een jood die tegen Israël is dient uitgeschakeld te worden. En daarbij zijn alle middelen goed. De meest smerige zelfs eerst.

Satmar is met meer dan 100.000 gelovigen de grootste joods orthodoxe groep die al van bij het prille begin tegen het zionisme en zo Israël was. Nogal wat leden wonen trouwens in dat land maar weigeren er elke medewerking met de zionistische staat.

Voor hen is het zionisme en dus Israël zoveel als godslastering. Zij baseren zich daarbij op een tekst uit de Talmoed, het joodse wetboek, gekend als de verklaring van de legendarische koning Salomon.

Daarin staat dat joden traditioneel over de wereld uitzwermen, moeten gehoorzamen aan de lokale vorsten en allen pas naar hun land kunnen terugkeren mits onder leiding van een Messias.

En die is er nu niet en dus is de stichting van Israël in tegenstrijd met de Talmoed. Binnen de Satmar zijn er echter twee groepen met ieder een hoofdrabbijn, Teitelbaum Aharon en Teitelbaum Zalman. Moshe Friedman heeft zich echter afgescheurd van de Satmar en leeft er zelfs in open vijandschap mee.

Mahmoud Ahmadinejad

Zeker sinds zijn huwelijk met de Antwerpse Lea Rosenzweig en zijn verhuis naar de Oostenrijkse hoofdstad Wenen in 1999 is hij een van de centrale figuren binnen de joodse gemeenschap tegen Israël en het zionisme geworden.

Waarbij hij dicht aanleunt bij de eveneens orthodoxe groep Neturei Karta die militeren tegen Israël en ooit onder meer een minister voor Joodse Zaken leverden aan een regering onder Yasser Arafat.

Vooral zijn aanwezigheid samen met leden van Neturei Karta op de ‘International Conference to review the Global Vision of the Holocaust’ op 11 en 12 december 2006 in de Iraanse hoofdstad Teheran was hier belangrijk en maakte hem ook buiten de joodse wereld bekend.

Moshe Friedman en Mahmoud Ahmadinejad - 1

Volgens zionisten een ontmoeting tussen de duivel (Moshe Friedman) en Hitler (Mahmoud Ahmadinejad). Een discussie over de holocaust mag voor hen blijkbaar niet

De door de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad georganiseerde bijeenkomst was zijn antwoord op de wereldwijde herrie rond de Deense cartoons over de profeet Mohammed. Ahmadinejad wou bewijzen dat ook het westen zaken heeft waarover men niet wil discussiëren. En dat bleek te kloppen.

Zowat elke Europese regering moest zo nodig luidkeels haar afschuw over die conferentie uitspreken. Met de media die in crescendo gingen en daarbij iedere deelnemer voor nazi en negationist begon uit te schelden.

Draai van 180 graden

En voor Moshe Friedman zorgde zijn aanwezigheid in Teheran voor een nieuwe fase in de toen al aan de gang zijnde klopjacht tegen de man. De gore lastercampagne die toen op beperkte schaal al wat jaren bezig was escaleerde tot zelden geziene hoogten. Waarbij men zonder aarzelen de feiten een draai van 180 graden gaf. Wordt hij bestolen dan is hij op het internet de dief.

Vooral vanuit Antwerpen is men daarbij actief. Wie de geschriften op Joods Actueel van Michael Freilich of die van de joodse advocaat Henri Rosenberg leest kan zijn ogen amper geloven. Alles mag, alles kan.

Zo citeert Joods Actueel op 27 december 2012 advocaat Henri Rosenberg als volgt over Moshe Friedman:

“…. die een fraudeur en een bedrieger is… steeds meer feiten komen aan het licht…. een lange geschiedenis van oplichtingspraktijken … vraagt dat de sociale diensten dringend de toestand van die laatsten controleert en indien nodig de kinderen uit het gezin weghaalt…. een regelrechte bedrieger….Rosenberg die Friedman als ordinaire oplichter portretteert …. dat was de prijs die volgens Rosenberg de heer Friedman met ongedekte checks betaalde voor de tickets…. een synagoge kraakte en er twee Thorarollen stal …. een graag geziene gast in negationistische kringen … Het gezin leeft in grote armoede (Ze wonen in een ruim appartement aan de Kipdorpvest, nvdr.) nu beide ouders niet werken en nooit gewerkt hebben…. De kennelijk zwakbegaafde moeder blijft apathisch en laat haar echtgenote de vrije hand…. Achter deze ‘ideoloog’ schuilt echter een psychopaat met hoogheidswaanzin…. de psychopate en narcistische vader.” (2)

Moshe Friedman

Alle middelen blijken wel goed om Moshe Friedman het leven zo onmogelijk te maken als maar kan. Hij bijt echter ook terug.

Een koord

Op het internet en ook in het reële leven gaat men echter nog verder. Zo kan men op de blog http://creedmorer.blogspot.be symbolisch meebetalen voor een koord om de man dan mee om te brengen. Man die volgens dit proza alleen thuishoort in een psychiatrisch hospitaal.

Op de Israëlische website www.theyeshivaworld.com stelt interviewer Menachem Tucker van Kol Chai Radio het op 8 januari 2013 tegen Moshe Friedman dan maar zo: “U bent mentaal gek, U bent ziek en hebt nood aan hulp.”

Van een even grote grofheid getuigt zeker ook www.rabbimoshefriedman.com  Een anonieme website met maar een pagina die in het Engels weet te melden dat:

“… hij actief werkt met bekende terroristen tegen Israël. Hij is de man die poogt te gelijken op een jood. Moshe Aryeh Friedman misbruikt zijn kinderen en haat zijn vrouw. Hij verplicht hen te leven zonder eten, verplicht hen tot een leven van openbare vernedering en licht de sociale zekerheid op.”

Moshe Aryeh Friedman op moshearyehfriedman.com

Met wat fotoshoppen maakt men probleemloos van Moshe Friedman reeds een veroordeelde crimineel. Hier op de website www.moshearyehfriedman.com.

Dit wordt deels herhaald op de bijna identieke en uiteraard eveneens anonieme website www.moshearyehfriedman.com waar men het heeft over:

“Moshe Aryeh Friedman is een onbetrouwbaar man. Hij haat zijn familie en dwingt hen om te leven in afschuwelijke condities terwijl hij de wereld rondreist zich tonend met allerlei despoten en tirannen. Hij bedriegt iedereen met wie hij zaken doet en heeft banken, huiseigenaars en zelfs zijn eigen kinderen bedrogen.”

Kindermisbruik

Grof is zeker ook de website www.thejfile.com waar men op 21 januari 2013 stelt dat:

“Friedman mishandeld zijn kinderen en zal ze op bepaalde ogenblik zelfs regelrecht misbruiken…. Een bron vertelde The J File dat de gemeenschap (die in Antwerpen, nvdr.) Friedman kotsbeu is en dat jongere leden van die gemeenschap de afwachtende houding van hun leiders beu zijn en de zaak in eigen handen willen nemen.“

Rezi (links), Sara en vader Moshe Friedman

Moshe Friedman met dochter Rezy en de laatst geborene Sara op de schoot. Zionisten weigeren hen de toegang tot de school en stellen zelfs zonder schroom dat hij die kinderen misbruikt.

Dat men daarbij vooral de relatie binnen het gezin Friedman-Rosenzweig viseert is duidelijk. Zo wist o.m. de website http://jtf.org  op 15 januari 2007 vol blijdschap te melden dat zijn vrouw hem had laten zitten en naar New York was gevlucht: “Hij zal nu verplicht zijn om een andere vrouw te zoeken die bereid is om hem te kussen.”

En als hun jongste dochter Sara op 18 april 2010 geboren wordt klinkt het over het gezin Friedman erg ‘tactvol’ op www.nationmaster.com, een zogenaamd encyclopedische website, zo: “Het is onduidelijk wie de vader van dit kind is.”

En op www.bschblogspot.be klinkt het op 5 januari 2012 al even fraai:

“Lea’le, Henri Rosenberg aanvallen heeft geen zin. Het enigste dat je nog zou kunnen doen om je kinderen te beschermen is de duivel verlaten. Ik weet zeker dat er in de Antwerpse joodse gemeenschap voldoende warmhartige mensen zijn die zich over jou en de kinderen zullen ontfermen. Maar zolang jij met die lelijke, bemoeizieke, mediageile, dief samenspant moet je op niemands hulp rekenen.”

Fysiek geweld

Ook fysiek geweld blijkt een vast onderdeel van die terreur. En dat begon al vrij snel als in Wenen bleek dat hij er qua visie op Israël een andere mening op na hield dan de officiële IKG, de Israelitische Kultusgemeinde Wien, toen onder leiding van Ariel Muzicant.

Moshe Friedman met echtgenote Lea Rosenzweig en zes van hun kinderen

Zionistische kringen zaaien vooral terreur tegen het gezin van Moshe Friedman en Lea Rosenzweig om zo Moshe Friedman te treffen.

Moshe Friedman:

“Op donderdag 6 december 2002 ging ik als naar gewoonte naar mijn Synagoge in de Lorbeergasse 9 en ontdekte ik dat er al iemand aanwezig was. Die duwde een revolver tegen mijn slaap en dwong mij om de synagoge te verlaten, waarna ze de sloten vervingen. Persoonlijke interventies bij zelfs de minister van Binnenlandse Zaken hielpen niet om bijvoorbeeld de politie mij toegang te doen geven. Pas toen een rechter op 23 april 2003 aan de IKG beval om mij de sleutels terug te bezorgen kon ik opnieuw binnen. Maar zelfs dan bleef de politie eerst nog moeilijk doen.”

Maar dat gaat verder.

Moshe Friedman:

“In oktober en november 2007 toen ik met mijn  gezin in Iran op bezoek was zal er bij mij zelfs ingebroken worden en men twee Thorarollen van mijn synagoge stelen. Pas na een gerechtelijk bevel in december dat jaar kwamen die weer terug in mijn bezit.”

Zie eveneens Press TV van 31 december 2007.

Maar geen zorg. Men geeft het verhaal een draai van 180° en verkoopt dit als de waarheid. Zo heeft Henri Rosenberg het op Joods Actueel op 27 december 2012 over “… Een synagoge kraakte en twee Thorarollen stal.”

Een ander voorbeeld van door zionisten georganiseerde terreur betreft een bezoek in het weekend van 12 januari 2007 aan de joodse buurt waarvan hij afkomstig is, Borough Park in New York. Hij verblijft er met zijn gezin onder de naam van zijn echtgenote in het joodse Park House Hotel.

Al dra wordt hij er echter opgemerkt door leden van de Jewish Defense Organization een in de VS als gewelddadig omschreven afsplitsing van de racistisch en extremistische Jewish Defense League van wijlen Meir Kahane. Een man die zelfs in Israël wegens zijn acties door velen werd uitgespuwd.

Deze Jewish Defense Organization wordt geleid door Mark – Mordechai – Levy, een man met volgens o.a. Wikipedia een stevig strafblad voor onder meer geweldpleging. Deze organiseren met een tweehonderd leden een protestactie tot in het hotel tegen de man en zijn gezin en dwingen hem onder politiebescherming op de vlucht.

En dat klinkt bij Henri Rosenberg op 26 december 2012 bij Joods Actueel zo: “Zo zorgde zijn aanwezigheid in een joods hotel in Brooklyn (NY) in  januari voor regelrechte onlusten bij de hotelgangers en moest hij en zijn gezin onder politiedwang het hotel verlaten.” Of hoe slachtoffer hier dader wordt.

Rabbijn wou meevechten

Ook in Polen achtervolgt het zionistisch geweld de man. Zo is hij op 9 maart 2007 aanwezig op een herdenkingsplechtigheid in het Poolse stadje Lezajsk voor de achttiende eeuwse rabbijn Elimelech Weisblum, een der stichters van de chassidische beweging.

Moshe Friedman in Weense synagoge - 2

Moshe Friedman in zijn Weense synagoge.

Daar wordt hij snel opgemerkt door een groep Israëlische orthodoxe joden onder leiding van Yehuda Meshi Zahaw, baas van ZAKA, een Israëlische orthodoxe humanitaire organisatie. En die troeven de man in het zicht van het talrijke aanwezige publiek gewoon af.

“Wij hebben hem eens goed afgeslagen, van het soort dat we al lang niet meer hebben gedaan”, stelt hij op 15 maart 2007 fier aan Fox News (www.foxnews.com). En, stelde http://failedmessiah.typepad.com op 12 maart 2007, om dat te vieren werd er nadien voor Yehuda Meshi Zahaw zelfs een speciale religieuze plechtigheid gehouden.

Yehuda Meshi Zahaw mag dan wel het onderwerp zijn van een Pools gerechtelijk onderzoek, voor de officiële joodse gemeenschap is de man een held. Zo zegt de Poolse hoofdrabbijn Michael Schudrich op 19 maart 2007 in de European Jewish Press, www.ejpress.org: “Had ik daar geweest dan had ik juist hetzelfde gedaan als die chassiden.” Duidelijk geen man van de vrede en de dialoog.

Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat ditzelfde European Jewish Press die dag wist te melden dat volgens de Poolse politie niemand van de vele aanwezigen zich aanbood om te getuigen. Binnen de joodse en zionistische media zal men trouwens voor zover geweten amper mensen vinden die hem verdedigen.

Niet alleen in Polen maar ook in Italië wil men blijkbaar tegen de man geweld gebruiken.

Moshe Friedman:

“Ik was in oktober 2006 in Italië voor een interreligieuze bijeenkomst en had een druk bijgewoonde persconferentie gegeven in het Italiaanse parlementsgebouw in Rome. Nadien ging ik naar Ancona en buiten het hotel werd ik echter opgewacht door twee mannen met een bestelwagen waarvan de ene deur open stond. Ze poogden me te ontvoeren maar het mislukte. Ze achtervolgden me zelfs tot in de hotellobby en waren zeer agressief. Het hotel verwittigde dan de politie die de daders echter niet kon vatten. Hun identiteit is wel gekend en ook hier is er een gerechtelijk onderzoek.”

Het probleem is echter dat de daders veelal Israëli blijken te zijn en dus makkelijk het land kunnen uitvluchten en zo uit de handen van het gerecht blijven. Zo werden hij en zijn kinderen aangevallen toen zij zich ‘s morgens op 6 juni 2012 in Antwerpen aan de Jesode Hatora-Beth Jacob school wilden laten inschrijven.

Moshe Friedman: “Deze veiligheidsagenten waren gewapend en spraken Hebreeuws en kwamen dan ook duidelijk van Israël. Ze werken bovendien als bewakingsdienst zonder dat ze hier een vergunning hebben. Ik heb Binnenlandse Zaken per aangetekend schrijven hiervan verwittigd. Zonder antwoord echter.” 

Neprabbijn

En alhoewel hij over alle documenten beschikt die perfect aantonen dat hij rabbijn is en opperrabbijn van een Weense synagoge was poogt men hem ook hier voor te stellen als een bedrieger, een oplichter die zich valselijk uitgeeft voor rabbijn van een niet-bestaande Weense congregatie.

Rabbijn certificaat - Moshe Friedman - 6 juli 1999

De bevestiging door C. Horowitz van Kolel Avrechim van 6 juli 1999 dat Moshe Friedman zijn rabbinale studies heeft volbracht.

Zo schrijft de Weense opperrabbijn Paul Chaim Eisenberg van de IKG op 12 juli 1999 in een officieel document dat Moshe Friedman een rabbijn is. Maar als het vanaf ongeveer 2002 tussen hem en de IKG en Israël fout begint te lopen klinkt het plots geheel anders. Met ook hier een draai van 180°.

Waarop Henri Rosenberg het op de website van Joods Actueel op 26 december 2012 aldus schrijft: “Hij geeft zich uit als de opperrabbijn van de onbestaande antizionistische joodse gemeente van Wenen, Een bedrieger.”

Op Duitstalige websites zal hij dan ook bijna continu voorgesteld worden als een “cabaretrabbijn”, een oplichter die zich valselijk titels aanmeet. Joods Actueel stelt op 23 juni 2013 opnieuw maar eens vrij duidelijk: “… Moshe Friedman, die zichzelf onterecht uitgeeft voor rabbijn.”

Dit terwijl o.m. Parisa Hafezi op 11 december 2006 in de Israëlische krant Haaretz het heeft over: “Friedman is opperrabbijn voor honderden antizionistische orthodoxe joden in Wenen.”

En als de IKG zijn positie als opperrabbijn poogt te betwisten stelt een Weense rechtbank Friedman volgens een bericht van APA, het officiële Oostenrijkse persbureau, van 22 augustus 2002 in het gelijk.

Maar dat wordt natuurlijk allemaal door Freilich, Rosenberg en de anderen verzwegen. Ze draaien liever de rollen om. Een constante in dit verhaal. Zoals ze ook duidelijk in veel gevallen geen respect tonen voor de wetten van het land waar ze verblijven.

De wet als middel van terreur

Wanneer de kinderen van de Weense chassidische school worden gegooid en Moshe Friedman naar de rechter stapt om het recht op onderwijs voor zijn kinderen op te eisen, heerst er woedde bij Freilich, Rosenberg en de vele andere spreekbuizen van het zionisme.

Zo weigert de Weense school gevolg te geven aan de vele gerechtelijke bevelen om de kinderen terug op te nemen.

 

Rabbijn bevestiging Weens opperrabbijn - Moshe Friedman - 12 juli 1999

Moshe Friedman is een neprabbijn en heeft zich ten onrechte die titel aangemeten zeggen de IKG en hier in Antwerpen mensen als Freilich en Rosenberg. Hier de bevestiging van 12 juli 1999 door de Weense opperrabbijn Paul Chaim Eisenberg dat Moshe Friedman een rabbijn is.

Moshe Friedman:

“De steeds hoger gestelde dwangsommen liepen uiteindelijk op tot 8 miljoen euro. Dit ging dan wel conform de Oostenrijkse wet naar de federale regering. Ik kreeg voor mijn gezin uiteindelijk een 250.000 euro. Omdat ze bleven weigeren werden dan een aantal eigendommen, vastgoed, van de school in beslag genomen. Pas toen men ook met celstraffen dreigde werden mijn kinderen dan toch toegelaten.”

Maar geen probleem en ook hier draait men gezwind en probleemloos de rollen om. Wie naar een rechtbank stapt is een…. “terrorist”. Zo stelt Michael Freilich op 9 januari 2013 in de Jeruzalem Post www.jpost.com: “Zijn neiging om de wet te gebruiken als een instrument van terreur.”

Henri Rosenberg ziet de Weense schoolperikelen op de website van Joods Actueel op 26 december 2012 zo:

“Wanneer hij een onverbiddelijke strijd voerde in Wenen om zijn meisjes te laten opnemen in de orthodoxe joodse school aldaar, zorgde dat voor een dergelijke commotie bij de ouders van de leerlingen, dat die school niet anders kon dan zijn kinderen weigeren. De school hield dus het been stijf, liet de gerechtelijk betalen dwangsom oplopen tot 800.000 dollar… De lijdensweg van de kinderen.”

Beslissing seponering Weens parket Thorarollen- 14-08-2008

 

Volgens de IKG had Moshe Friedman zelfs Thorarollen gestolen. Die bleken echter uit zijn eigen synagoge te komen. De IKG moesten de bij hem ontvreemde gebedsrollen eind december 2007 van de rechtbank teruggeven. De klacht van de IKG tegen Moshe Friedman werd volgens dit document geseponeerd.

En op 27 december 2012 stelt Rosenberg op Joods Actueel:

“Die schoolstrijden gebeuren ook op mediageile wijze…. Voert hij die strijd kennelijk op de kap van zijn kinderen…. moet deze kinderen totaal destabiliseren…”

Het Kinderrechtenverdrag

Het Antwerpse hof van beroep zal Friedman in die kwestie op 18 juni 2013 geheel in het gelijk stellen en de onmiddellijke opneming van die kinderen in de Jesode Hatora-Beth Jacob school bevelen. Daarbij o.m. het internationale kinderrechtenverdrag inroepend. Maar dat is iets wat voor zionistische kringen niet kan. 

Moshe Friedman:

“Het hof heeft hier geen dwangsommen bevolen daar ze niet kon geloven dat een school haar bevelen zou negeren. Nu blijkt men dit wat betreft het middelbaar onderwijs op die school toch te weigeren. Ik zal dus ook hier maar nog eens naar de rechtbank moeten stappen om dan dwangsommen te vragen.”

Dat men in dit zionistische milieu geen respect heeft voor de wet wordt ook bewezen door het Brusselse Centre Communautaire Laic Juif David Susskind (Centrum voor de Seculiere Joodse Gemeenschap David Susskind), een in liberale en vrijzinnige kringen soms hoog aangeschreven groep.

Daar stelt een zekere Ouri Wesoly op www.cclj.be op 12 maart 2013 het volgende:

“Zo deed hij reeds beroep op de rechtspraak van de “goy” (goyim is de Bijbelse term gebruikt voor niet-joden waarover nogal wat joodse schriftgeleerden zeggen dat men er mee mag doen wat men wil, zelfs doden, nvdr.) in plaats van de zaak te regelen via een rabbinale rechtbank…. Maar erger is dat hij zo de aandacht trekt op de vrijheden die de schooldirecteuren hier nemen met de wet.”

Een zogenaamde organisatie voor seculiere joden die klaagt dat Moshe Friedman naar een gewone rechtbank stapte en niet naar een of andere rabbijn! Beeld U in dat een moslim publiek door zogenaamde seculiere moslims zou worden verweten niet naar een shariarechtbank te zijn gestapt maar naar gewone rechters?

Synagoge, Lorbeergasse 9, Wenen

De synagoge aan de Lorbeergasse 9 in Wenen waar een gewapende bende op 6 december 2002 zich meester van maakte. Als joods centrum voor antizionisme was dit een doorn in het oog van Israël. En dus stuurde men er maar een gewapende bende op af. Israëli, volgens Friedman.

Zijn echtgenote Lea Rosenzweig heeft het daarbij in een interview met de website http://Muslim-Market.de  op 6 augustus 2007 over Sippenhaftung, een Duitse term die dateert uit de periode onder Hitler. Het betekent dat een gans gezin wordt gestraft voor de daden van een persoon, hier dan vader Moshe Friedman.

Fraais van de pers

Maar niet alleen op het internet en in Joods Actueel zal men van Moshe Friedman pogen een crimineel te maken. Zo trekt Michael Freilich eind 2012 ook naar de Vlaamse pers met zijn ‘schokkend’ verhaal. En zeker bij De Morgen is dat geen enkel probleem en krijgt hij er als het ware een vrije tribune.

Zonder zo te zien met de man zelfs te spreken borstelen Bjorn Maeckelbergh en Maud Oeyen op 22 december 2012 een wat de krant noemt ‘portret’ over Moshe Friedman:

“Uitgespuwd in Wenen, weggejaagd in de VS en nu persona non grata van de joodse gemeenschap in Antwerpen: de omstreden jood Moshe Friedman (40) kreeg een rechter zo ver om zijn twee orthodoxe zonen in een joodse meisjesschool toe te laten… (Freilich zonder enige tegenspraak citerend, nvdr.)  Het is bekend dat hij de holocaust ontkent… Toch liet Moshe Friedman – in New York geboren – zich sinds zijn terugkeer van zijn slechte kant zien. Enkele weken geleden verscheen er nog een artikel over Friedman op de website toen hij de boel op stelten had gezet aan de Jesode Hatoraschool. Ook die school weigerde toen zijn kinderen op te nemen. Het kwam tot een incident tussen Moshe Friedman en een bewaker van de school…. Op het internet zijn er alvast meerdere artikels over twee kostbare vermiste Thorarollen die bij Friedman thuis in Wenen werden teruggevonden. Het verhaal doet ook de ronde dat hij in Wenen via een bizarre klacht tegen de school van een van zijn zonen een grote schadevergoeding had gekregen.”

Wie dus eist dat zijn kinderen naar school kunnen gaan toont zich van zijn “slechte kant” en legt een “bizarre klacht” neer. Voor Bjorn Maeckelbergh en Maud Oeyen zijn zaken als het recht op school voor kinderen en dus het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) en het Internationaal Verdrag voor de Rechten van het Kind (IVRK)  klaarblijkelijk van geen tel.

Om over journalistieke deontologie maar te zwijgen. Die eist immers woord en wederwoord en bronnencontrole. Het wekt dan ook geen verwondering dat als het hof van beroep op 18 juni 2013 in de zaak haar arrest velt en daarbij verwijst naar het IVRK dit voor De Morgen geen nieuws is.

Ook niet voor zusterkrant Het Laatste Nieuws. Alleen Gazet Van Antwerpen en het Nieuwsblad besteden er aandacht aan. Zouden sommigen bij de krantengroep Van Thillo wat meer inspraak hebben dan anderen?

Spreekbuis van Freilich

Niet dat Friedman elders een betere pers krijgt. Zo schrijft de Gazet van Antwerpen op 7 januari 2013 omdat hij zijn kinderen naar school wil sturen in een editoriaal:

“Kortom, Friedman is een onruststoker. Hij heeft wat mij betreft alle rechten op zijn eigen mening en op het uiten daarvan, maar ik heb wel medelijden met zijn kinderen.”

Lea Rosenzweig en dochters Giti (links), Rezy en Esther (rechts)

Lea Rosenzweig en drie van haar dochters. Voor de verzamelde Vlaamse pers is het geen enkel probleem dat die kinderen de toegang tot de school wordt ontzegd. Kinderrechten?

Medelijden, maar niet voldoende om ze de meest essentiële kinderrechten als het recht op een school toe te kennen. Van medelijden gesproken. Ook elders in de pers is het een en al negativisme over Moshe Friedman en weerklinkt overal de visie van Freilich die bijna steeds vrij spel krijgt.

Zo stelt het Laatste Nieuws op 8 januari 2013: “De controversiële antizionist…. Dit is discriminatie (het feit dat de rechtbank zijn twee jongens naar een meisjesschool stuurde, nvdr.) en kindermishandeling, zegt Aaron Berger.”

In Knack van 16 januari 2012 is dat dan:

“Een zelfverklaarde rabbijn…. Friedman, die wel vaker provoceert…. Ook bij de jeugdbescherming ligt het dossier op tafel. Malka Friedman, de grootmoeder van Josef en Jacob, heeft namelijk klacht ingediend bij de Sociale Dienst van de Jeugdbrigade …. zegt Henri Rosenberg, advocaat van Malka Friedman.”

En bij Het Nieuwsblad van 30 januari 2013 stelt Matthias Adriaensen het al even ‘scherp’:

“Hij staat bekend om zijn negationistische en antizionistische ideeën. Ook het feit dat hij goed bevriend is met de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad – niet meteen een vriend van Israël – stoot velen tegen de borst.”

De enige die serieus over de zaak bericht is gerechtscorrespondent Jan Heuvelmans en zijn www.pagia.be.  Hij werkt ook voor www.politics.be en enkele van zijn teksten over deze affaire staan op beide sites. 

Negationist

Het is sinds zijn deelname op 11 en 12 december 2006 aan de conferentie in Teheran over de holocaust een van de steeds weerkerende typeringen van Moshe Friedman. Hij wordt in de media en op het internet bijna steeds omschreven als een holocaustontkenner, negationist, en nog meer van dat fraais.

Beslissing seponering Weens parket Negationisme - 19-12-2007

De IKG ging zelfs zover om tegen Moshe Friedman in Oostenrijk klacht neer te leggen wegens negationisme. Onder druk van het zionisme staan hier in Oostenrijk zware straffen op. Hun klacht raakte dus nergens zoals dit document over de seponering bewijst. In België wou Henri Rosenberg dit nog eens overdoen.

Het feit dat het Oostenrijkse parket op 19 december 2007 de klacht van de IKG hierover seponeerde speelt hierbij geen enkele rol. Schelden, laster verkopen, liegen en bedriegen is de regel. En wat niet in dit plaatje past verzwijgt men dan maar.

En het blijft dergelijke beschuldigingen regenen, niettegenstaande het feit dat hij en zijn echtgenote, zoals zoveel Europese joden, veel familieleden verloren tijdens de Duitse jodenvervolging onder Hitler.

Ook is zijn visie op de holocaust in essentie vrij klassiek te noemen en grotendeels te vergelijken met die van de Amerikaanse professor Norman Finkelstein, auteur van o.m. ‘de Holocaust-industrie.’

Maar ook tegen Finkelstein voerde men vanuit zionistische hoek een zware haatcampagne en ontnam men hem zijn werk. Bovendien is hij ook niet welkom in Israël. En wat betreft de visie van Moshe Friedman over de holocaust is die voor wie wil zoeken vrij bekend. Maar wie op Duitstalige websites kijkt zit veelal de term ‘holocaustleugner’ (holocaustontkenner) verschijnen.

Op http://eviljews.blogspot.be is men hier duidelijk. Onder een foto waarbij Friedman een naamkaartje uitwisselt met een Iraanse geestelijke stelt men “Moshe Aryeh Friedman wisselt naamkaartjes uit met een nazi”. En bij een foto met de traditionele omhelzing met president Ahmadinejad, stelt men: “Moshe Aryeh Friedman heeft een liefdescontact met de Hitler van Iran”.

Ook op de website van de Jewish Defense Organization http://jewishdefense.org is men al even subtiel: “Hij begint (aan een toespraak in Berlijn rond Palestina, nvdr.) stil en schuw maar het duurt niet lang of hij klinkt als Hitler…… Mr. Friedman gelooft dat de holocaust nooit plaats had.”

De website www.dailykos.com heeft het op 8 mei 2006 dan weer over: “Rabbijn Moishe Friedman, de ultra-orthodoxe jood die Hitler en de holocaust omhelst…” Niet te verwonderen dus dat Henri Rosenberg op 26 december 2012 op de website van Joods Actueel luidkeels riep om hem wegens het ontkennen van de holocaust hier voor de rechtbank te sleuren.

Verheven boven de wet

Het wedervaren van Moshe Friedman met de joodse scholen in Antwerpen roept natuurlijk vragen op over het beleid van de Vlaamse regering en vooral dan van minister van Onderwijs Pascal Smet (sp.a) tegenover die scholen.

Zo kwam de zaak herhaaldelijk voor op de Commissie voor Leerlingenrechten die speciaal in 2003 door de regering voor dit soort gevallen werd opgericht. Deze adviseerde de minister herhaalde malen, o.m. op 29 november 2012, om alle overheidssteun aan de joodse scholen die deze kinderen weigerden in te trekken.

Voorheen reeds kwamen deze scholen ook serieus in opspraak toen de Gazet van Antwerpen een dossier uitbracht over de grootschalige censuur in de leerboeken van die gesubsidieerde scholen. Censuur die haaks stond op de verplichtingen die de overheid in ruil voor die subsidies oplegt.

Inspectieverslagen raken daarbij zo te zien in de vuilbak of worden aangepast. En vragen in het Vlaams parlement blijven zonder gevolg. Ook is er in een brief van Joseph Leopold Lazega aan het Centraal Israëlitisch Consistorie van België van 1 mei 2006 o.m. sprake van grootschalige fraude met leerlingenaantallen.

Maar de minister, zoals al zijn voorgangers, beweegt niet. En in een vraag om reactie kwam er vanuit het kabinet van de minister geen antwoord. Een houding die uiteraard vragen doet rijzen naar de beweegreden voor deze tolerantie tegenover wat zo te zien één grootschalige wetsovertreding is. Men lijkt hier geheel boven de wet verheven te zijn.

Weense synagoge Lorbeergasse - Rechtbankvonnis teruggave 23 april 2003

Bevel van de rechtbank aan de IKG om de sleutels van de synagoge aan de Lorbeergasse 9 in Wenen terug aan Moshe Friedman te geven.

Klachten bij de onderzoeksrechter

Maar Moshe Friedman lijkt niet de man te zijn die dit alles over zich heen laat gaan. Zoals in Wenen gaat hij ook hier in de tegenaanval. Naast de aangetekende niet beantwoorde brieven aan de ministers voor Onderwijs en Binnenlandse Zaken legde hij ook tegen verschillende personen klacht neer.

Met twee tegen advocaat Henri Rosenberg. Daarbij stapt hij terug naar de Antwerpse stafhouder Dirk Grootjans die op 26 maart 2013 al een eerste waarschuwing naar Rosenberg stuurt. Zo schrijft Grootjans aan de advocaat van Friedman:

“…de publicaties ,… lijken mij niet alleen ongepast voor een advocaat maar laten mij ook vrezen dat Mr. Rosenberg onvoldoende afstand van zijn persoonlijke gevoelens jegens uw cliënt kan nemen… zodat ik hem geadviseerd heb zich uit die dossiers terug te trekken.”

Maar Rosenberg volgt dit advies blijkbaar niet op en laat zijn teksten op het internet allemaal staan en dus legde Friedman ditmaal een tuchtklacht neer. “Sindsdien blijft hij wat rustig en trad hij tegen mij niet meer op ”, aldus Friedman.

De tuchtklacht betreft o.m. het feit dat Rosenberg volgens Friedman bij al zijn buren briefjes over hem in de bus stak met daarin allerlei lasterlijke beweringen. Ook, stelt Friedman nog, gebruikte hij vervalste stukken om als advocaat klachten tegen Friedman neer te leggen of processen op te starten.

In die zin legde Friedman op 21 januari 2013 bij de onderzoeksrechter een waslijst van klachten neer tegen Rosenberg. Waaronder voor laster en eerroof, schending van het beroepsgeheim, oproep tot moord, afpersing alsmede valsheid in geschrifte en gebruik ervan.

Het betreft hier onder meer het gebruik van, volgens Friedman, vervalste volmachten op naam van moeder Malka Friedman in een poging het gezin Moshe Friedman van zijn kinderen te beroven. Een gelijkaardige klacht betreft een volmacht van de moeder van Lea Rosenzweig over een appartement aan de Plantin en Moretuslei 11 in Antwerpen.

Daarbij liet Rosenberg hen via die volmacht uit dit huis zetten dat officieel nog van de in de VS wonende moeder is. Volgens Lea Rosenzweig en haar man met een vervalste volmacht. “Ze wist van niets”, aldus Moshe Friedman.

Mozes Victor Konig

Maar het is niet zijn enige klacht. Zo stapt hij op 2 mei 2013 met een klacht naar de onderzoeksrechter tegen Mozes Victor Konig, diens schoonbroer Richard Davidovici en Pinkas Kornfeld, woordvoerder van het Forum van Joodse Organisaties.

De betichtingen zijn hier het witwassen van geld, laster en eerroof, belaging, omkoping, oproepen tot haat en discriminatie, sociale zekerheidsfraude en belastingontduiking. En Konig en Davidovici zijn geen kleine jongens.

Zo was Konig een van de sleutelfiguren in de miljoenenfraude rond het viersterren Radisson Hotel aan de Antwerpse Van Eycklei. Daar kreeg de man in eerste aanleg op 27 juni 2012 een 18 maanden celstraf met uitstel aangemeten.

Mozes Victor Koning op een bijeenkomst met de door hem gesteunde Belzer gemeenschap. Zoals je uit de kledij kunt afleiden behoort hij er zelf niet toe. Volgens Haaretz financierde hij de reis van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu van maart 2006 naar Antwerpen. Hij bezocht er toen de Yavne school van de Belzer gemeenschap.

Samen dan met zijn 90-jarige moeder Baumwald Luscha die financieel in de zaak eveneens een sleutelrol speelde. Zij kreeg voor haar rol 12 maanden celstraf met uitstel. Haar naam viel ook in het schandaal rond Offshore Leaks waar zij volgens die informatie betrokken zou zijn bij de Singaporese Seffren Trust. (3)

Bleek dat de zaak rond het Radisson Hotel een poel van zwart geld was, komende uit vooral de diamanthandel. Maar dat is verre van alles. Zo vraagt Rusland als sinds 1999 de aanhouding en uitlevering van Konig samen met zijn schoonbroer Davidovici.

De verdenkingen hier zijn illegale handel in edelstenen, smokkel, fraude in de vastgoedsector en misbruik van vertrouwen. Desondanks hebben beiden voor zover geweten tot heden nog nooit problemen gehad bij hun vele reizen in Europa of naar Israël.

Uit het vonnis rond het Radisson Hotel bleek ook dat Konig een centraal figuur is in de financiering van de joodse scholen in Antwerpen. En toen enkele ouders van de Jesode-Hatora-Beth-Jacob school protesteerden tegen de komst van de kinderen Friedman stond vooraan op die lijst de naam van …. Davidovici Richard.

Benjamin Netanyahu

Recent blijkt Konig nu ook zelfs de speelbal aan het worden van de als altijd vrij ruige Israëlische politiek.

Bart De Wever - Belz Antwerpen

Bart De Wever (N-VA) ging voor de gemeenteraadsverkiezingen op bezoek bij de kleine maar erg invloedrijke Belzer gemeenschap. Moshe Friedman: “De zionistische gemeenschap in Antwerpen is zeer machtig en Bart De Wever weet dat maar al te goed. Net voor de verkiezingen ging hij trouwens stiekem naar Israël op bezoek.” Bemerk uiterst rechts Ludo Van Campenhout, de naar de N-VA overgelopen nu ex-liberaal, die blijkbaar steeds mee op bezoek was toen De Wever in die periode de serie joodse gemeenschappen ging bezoeken.

Volgens een artikel van Sjay Fogelman van 29 juni 2013 in de Hebreeuwse editie van de Israëlische krant Haaretz financierde Konig het bezoek van de toen nog minister van Financiën Benjamin Netanyahu (Likoed) aan Antwerpen op 5 en 6 maart 2005. Dit ter ere van een project van de Yavneschool van de joods orthodoxe Belzer gemeenschap.

Maar sinds het uitlekken van zijn veroordeling – de kranten vermelden alleen de initialen – en de seining door Interpol is men volgens Haaretz bij die gemeenschap wat voorzichtiger geworden. Het nieuws zorgde in Israël al voor het zoveelste schandaal. En zeker nu premier Netanyahu in zijn partij zit waar de klappen vallen is hij een veel gezochte prooi.

Of hoe een ogenschijnlijk onschuldig bezoek aan de sinjorenstad zorgt voor een pak heibel. Zeker is dat Moshe Friedman zal blijven vechten om zijn gelijk te halen en de rechtbanken er hier nog wel wat werk mee gaan hebben.

Willy Van Damme

1) Soms wordt zijn naam ook Moishe geschreven, vooral dan in de Duitstalige pers in Oostenrijk en Duitsland.

2) De soms in het Duits, Hebreeuws, Engels, Frans en Italiaans geschreven teksten worden hier al vertaald afgedrukt. Dit om het artikel zo vlotter leesbaar te maken.

3) http://offshoreleaks.icij.org/nodes/52458 en http://offshoreleaks.icij.org/nodes/164507.

N.B.: Naast Pascal Smet kwam er ook geen reactie van Henri Rosenberg. Er werd op zijn antwoordapparaat een bericht ingesproken.

België steunt de rekrutering van jihadisten

Toch merkwaardig te horen hoe onze veiligheidsdiensten en politici bijna eenstemmig zeggen dat ze feitelijk niets kunnen doen tegen de werving van die jihadisten. Een leugen zo groot als maar kan zijn. Gelooft men nu werkelijk dat men niets kan doen?

Hadden die jihadisten allen naar Afghanistan getrokken dan had je zo de lange arm van de wet druk bezig gezien met het arresteren van desnoods tientallen of honderden jihadisten. Toen men Hamas en de Syrische regering het zwijgen wou opleggen was dat een koud kunstje.

Hun TV-zenders werden van Hot Bird en Eutelsat gesmeten. Zelfs via het internet maakte men het Sana, het Syrisch persbureau, aartsmoeilijk om haar persberichten te verspreiden. En wee de Syriër die in de weg loopt, men arresteert hem of slaat zijn banktegoeden en andere eigendommen aan.

Maar die vele haatpredikanten wiens taalgebruik zelfs een Goebbels had afgeschrikt mogen vrij hun oorlogstaal via TV en internet verspreiden. Hun Belgische loopjongens als Sjeik Bassam Ayachi mogen vrij voortdoen.

En de Saoedische madrassa’s essentieel bij de salafistische indoctrinatie mogen hier ongehinderd verder hun gif verspreiden, onze staatsinstellingen ondermijnend. Is dit echt een verantwoordelijke regering? Bijlange niet. Het is een schande en al die ouders die hun kind soms ontvoerd zien dragen er de gevolgen van. Dank U regering.

Wat dient te gebeuren is het waarschuwen van Saoedi Arabië en Qatar, het uit het land zetten van hun ambassadeurs en het zo snel als mogelijk arresteren van de mensen achter de filières die verantwoordelijk zijn voor die werving van dat kanonnenvlees. Waarbij strenge straffen essentieel zijn.

Ook dient Open VLD Verhofstadt en zijn loopjongen Debeuf hier het zwijgen op te leggen. Zijn optreden is steeds gênanter aan het worden met als vraag of de Open VLD dan misschien voor de invoering van de Sharia is.

Verder dienen alle salafistische predikanten die geen Belg zijn het land uitgezet en dergelijke moskeeën onder controle gebracht. Vrijheid van meningsuiting is een essentieel gegeven maar ‘religieuzen’ die oproepen tot oorlog passen niet in de maatschappij maar in de gevangenis.

Ook dient men de religieuze literatuur onder handen te nemen. Zo is bij recent onderzoek in Algerije gebleken dat alle religieuze werken over de islam afkomstig waren van Saoedi Arabië. En het is op die wijze dat Riaad infiltreert in de maatschappij.

Verder dienen alle Syriëstrijders zoveel mogelijk opgepakt en uit hun salafistisch milieu gehaald om hen te doen beseffen hoe fout ze wel doen. En dit is echt geen probleem van enkele gezinnen maar van de stabiliteit van onze maatschappij. Er is gevaar, neem het serieus en doe er wat aan.

En dat doet men niet door enkele burgemeesters bij elkaar te zetten. Een show opgevoerd door De Wever die vorige week terecht hierover werd aangevallen door Dewinter en nu denkt ook iets te moeten doen. Krachtige kordate actie van Di Rupo is nodig. Het moet nu gebeuren, niet morgen.

Door niets te doen steunt men in realiteit de rekrutering van steeds maar nieuwe kinderen, Brians en Jejoens. En men helpt Syrië zo verder de vernieling in. Ook dat telt.

Willy Van Damme

De Morgen ontdekte slechte jood

Merkwaardig toch, iemand krijgt gelijk van de rechtbank, en zo te zien zelfs niet één keer, en wordt op basis van een gesprek met zijn tegenstrever, Michael Freilich, voor smeerlap en zelfs dief uitgescholden. En dit zonder dat die Moshe Friedman de gelegenheid krijgt om te repliceren of dat men enige achtergrond geeft bij de veroordeling van die joodse school.

Ja want, gruwel, de man had ooit een gesprek met de Iraanse president en werd wel eens gezien met een joodse groep die sympathie heeft voor Hamas. Moshe Friedman moet dus inderdaad wel een doorslecht mens zijn en die hoeft in De Morgen dus zijn verhaal, zoals in de Gazet van Antwerpen, niet te doen.

Journalistiek à la De Morgen, op niveau dus. Je ziet dus wie in dit soort kwesties bij De Morgen aan de touwtjes trekt. Zouden jullie de naam van De Morgen niet beter in het Hebreeuws schrijven, of voldoet Joods Actueel?

Willy Van Damme

NASCHRIFT:

Brief naar de Morgen naar aanleiding van een artikel in de krant van vandaag over de veroordeling van de Antwerpse exclusieve joodse meisjesschool Benoth Jeruzalem (Dochters van Jeruzalem) die wel gesubsidieerd wordt door de overheid maar tegen de wet in jongens weigert te aanvaarden.

Moshe Friedman was aanwezig op een conferentie over de holocaust in Teheran waar men discussieerde over vooral het misbruik door Israël van de holocaust. De Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad en Moshe Friedman hebben elkaar daar tijdens een officiële plechtigheid in het openbaar omhelst.

En dit schoot de zionisten in het verkeerde keelgat. Met als gevolg dat men de man zoveel mogelijk uit hun samenleving poogt weg te pesten. Zo weigerden tot heden alle Antwerpse joodse scholen toegang tot de man zijn acht kinderen.

Tot nu deze veroordeling in kort geding waarbij Benoth Jeruzalem twee van zijn zeven schoolplichtige kinderen moet aannemen op straf van een boete per kind en per dag van 1.000 euro. De school gaat vermoedelijk nog in beroep, maar het vonnis blijft wel gelden tot men het eventueel verbreekt.

Het echtpaar Friedman Rosenzweig voert ook nog een proces tegen een andere joodse school Yavne die hun oudere kinderen eveneens weigeren op te nemen. De uitspraak in kort geding wordt volgende week verwacht.

Het verhaal stond vandaag ook uitgebreid in De Gazet Van Antwerpen die Moshe Friedman wel aan het woord liet en achtergrond gaf bij het vonnis. De joodse scholen ontvangen in de meeste gevallen subsidies van de overheid maar vegen zonder verpinken hun laarzen aan de daarbij horende reglementen zoals de eindtermen.

Zo zijn schoolboeken er onderhevig aan zware censuur. Het probleem werd in het verleden uitvoerig in vooral de Gazet van Antwerpen besproken en het kwam ook herhaaldelijk in het Vlaams parlement ter sprake.

De Morgen vertikte het gewoon tot heden hierover een woord te schrijven. Vandaar mijn daarom logisch lijkende conclusie op het einde van mijn brief. De titel van het artikel spreekt trouwens al boekdelen; “Portret: Anti-zionistische jood Moshe Friedman maakt van choqueren een sport – ‘Ahmadinejads vriend’ slaat toe in Antwerpen”. Portret noemt men zoiets.

Een virus

De wijze waarop onze regering de islam in België aanpakt lijkt wel aan het ongelooflijke te grenzen. Terwijl dit land en de wereld nood heeft aan pragmatisme en een betere verstandhouding, laat men het haat zaaien via de islam vanuit Saoedi-Arabië ongeremd toe. Nog erger, ooit propageerde men het zelfs.

Onverdraagzaam

Wie Saoedi-Arabië kent weet dat het land zich voor zijn staatsstructuur baseert op wat men noemt het wahabisme, hun naam voor het salafisme. Het is oerconservatief en interpreteert de geloofsleer als zou de maatschappelijke orde die van de 7de en 8ste eeuw, ten tijde van Mohammed en zijn eerste opvolgers, moeten zijn. Mensenrechten, neen. Koran, ja.

Gelijktijdig toont die zich naast corrupt ook uitermate onverdraagzaam in die zin dat zij met alle mogelijke middelen hun wil aan de rest van vooral de islamitische wereld wil opdringen. Zie maar hoe ze nu opereren in Pakistan, Tunesië, Libië en Egypte. Zie maar naar de totale destructie die ze op dit ogenblik organiseren in Syrië.

Het Saoedische vorstenhuis dat het land met ijzeren hand onderdrukt financiert wereldwijd dit wahabisme, salafisme in al zijn aspecten. Nu blijkt dat er ook in België een tiental van dergelijke avondscholen zijn waar men naast het Arabisch ook die vorm van islam aanleert, indoctrineert. Eerder werden er ook in het Verenigd Koninkrijk gesignaleerd. 

Het zijn dus blijkbaar madrassa’s, een genre zoals we dit in Afghanistan onder de Taliban hadden en in Pakistan nog steeds hebben. Het is een ideale voedingsbodem voor nieuwe rekruten voor figuren als Bassam Ayachi en Fouad Belkacem. Dit is gif zaaien, de jihad, en wat daaruit komt kan men zo raden.

Vermoedelijk

Het is Annemie Turtelboom (open VLD), minister van Justitie, die deze waarschuwing vandaag doet en zich daarbij baseert op een rapport van de Staatsveiligheid. Maar deze kan volgens de berichten niet eens zeggen hoeveel leerlingen die madrassa’s tellen. “Vermoedelijk enkele tientallen”, heet het daar.

Dit is een echt serieus probleem, niet alleen voor Europa maar vooral voor de islamitische wereld waarbij Saoedi-Arabië en ook Qatar dankzij hun olie- en gasmiljarden de wereld overspoelen met hun haatpredikanten.

Het land heeft bij dit beleid merkwaardig genoeg steeds de steun gehad van de VS die dat soort extremisten gebruiken als voetvolk, goedkoop kanonnenvlees, voor hun veroveringsoorlogen. Vroeger in Afghanistan, nu in Syrië. Ook in Sinkiang (China), Indië, Iran en Rusland bleken zij al goed bruikbaar. Vraag het ginds maar aan de lokale bevolking of de overheid.

Dat verklaart waarom Alain Winants, hoofd van de Staatsveiligheid, in deze zaak soms warm en koud blaast. Eerst waarschuwde hij voor de financiers achter typetjes als Fouad Belkacem – heel terecht – maar in latere interviews herhaalde hij dat dan niet meer.

Zoals hij het recent tegen de Gazet Van Antwerpen had over Belgische salafisten die in Syrië vochten en dat daarna ontkende gezegd te hebben. Alsof iedereen die dit dossier volgt dit niet weet.

Maar Alain Winants heeft chefs, en die zitten in onze regering en die moet dan weer luisteren naar wat de VS en die haar baas Israël hierover zeggen. En dus moet Alain Winants voorzichtig zijn, snoert men zijn mond en keert hij zich als een draaikolk.

Bergen geld

Maar het is ooit nog veel erger geweest. In plaats van een lokale islam te creëren – wat alle islamitische landen doen – gaf men in de jaren zeventig de controle over die islam aan de Saoedi’s, en die mogen hier zo te zien nog steeds zowat alles doen wat hen pleziert.

Maar ja, de Saoedi’s hebben bergen geld en gingen hier toen in die jaren veel hospitalen kopen. En gebruik maken van een set prostituees van mevrouw Fortunata Israël. Zo zijn ze die religieuze hypocrieten in Riyad, hoofdstad van Saoedi-Arabië. 

Er lijkt hier maar een oplossing. Eerst moet men er zo snel mogelijk voor zorgen dat er een Belgische islam groeit, aangepast aan onze normen en waarden. Zonder dit blijft integratie dode letter. Ten tweede dient men dat soort rekrutering van salafisten nu te stoppen. Kinderen indoctrineren met haat is onaanvaardbaar. Het is een virus dat men injecteert en dat kan niet.

Onze regering en Annemie Turtelboom weten wat te doen. En Alain Winants zou snel best meer zicht krijgen op wat zich daar allemaal achter de gordijnen van die ‘scholen’ juist afspeelt. Dit is te gevaarlijk om zomaar te laten passeren.

Uiteraard is dit eventueel verbod een rem op de vrije meningsuiting, maar die bestaat er nu al. Zo is er de wetgeving rond laster en eerroof, de ontkenning van de holocaust en de racismewetgeving.

Bovendien wil men Fouad Belkacem zijn nationaliteit afnemen wegens het zaaien van haat. En daarover gaat het hier zeker. Dat een religieus fanatieke dictatuur hier zomaar haar filosofie komt slijten kan niet.

Winants noemde het salafisme al herhaalde malen het grootste gevaar voor ons land. Hij heeft gelijk, maar dat hij er verder aan werkt. En dit met de volle steun van onze regering en met een media die nauwlettend toekijkt.

Willy Van Damme

Nicole Halsberghe – Het verstrengelen van passies

Een bij het grote publiek amper gekende maar onder insiders wel goed aangeschreven kunstenaressen is zeker de Gentse Nicole Halsberghe. Ze stelt zelden tentoon en wie een fractie van haar werk wil zien kan nu tot 22 juli terecht in de Gentse galerie Link aan de Kwaadham.  Een buitenkans.

Een passie voor grafiek

Nicole Halsberghe kreeg de passie voor de kunst als het ware mee in het bloed. Vader Gerard was wel metaalpatroon maar in zijn jonge jaren ook een begaafd aan het Gentse Sint-Lucas geschoolde kunstsmid.

Twee van zijn dochters zullen nadien hem richting Sint-Lucas volgen, de te vroeg gestorven veelbelovende keramiste Rita en de oudere Nicole die zich ontpopte tot een graficus die zich specialiseerde in de techniek van de steendruk.

Zij bleef zelfs in Sint-Lucas als lerares hangen en zorgde er tientallen jaren lang voor de opleiding van menig graficus. Bert De Geyter, broer van de internationaal gerenommeerde sopraanzangeres Greet De Geyter, die tot vorige weekend in het Huis Van Winckel tentoonstelde was een van haar vele leerlingen.

Nicole Halsberghe

Zij wordt trouwens vermeld in het prestigieuze naslagwerk Walter De Gruyters Allgemeines Künstlerlexikon: Die Bildenden Künstler aller Zeiten und Völker, editie 2011. Een werk waarin hedendaagse evenals lang overleden kunstenaars worden omschreven.

Nicole Halsberghe heeft een passie voor de kunst en lijkt er wel continu mee bezig. Het harde perfectionistische werken is haar levensstijl. Daarnaast reist ze veel door allerlei meer exotische regio’s met een voorliefde voor Azië.

Maar ook Afrika met bijvoorbeeld Mali trok haar aan. Ze ontmoette er de gekende sindsdien overleden zanger Ali Farka Toure van wie ze ook een portret maakte.

De lokroep van Azië

Dat Azië haar aantrok bleek trouwens al heel vroeg bij het uitbouwen van haar carrière als kunstenares. Zo trok ze op stage naar Japan en viel ze later voor de Chinese cultuur en o.m. de relatie met het westen. Daarbij doctoreerde ze als sinologe aan de KUL op een proefschrift rond de Tieltse Jezuïet Ferdinand Verbiest en zijn wetenschappelijk werk in China.

Nicole Halsberghe - Sumoworstelaars

De invloed op haar werk van Aziatische culturen als die van Japan hier met zijn sumoworstelaar is sterk.

Ze reisde dan ook door nogal wat Aziatische landen en stelde zelfs tentoon in Japan. En daarbij had ze steeds haar fototoestel bij de hand, een andere passie, en een schetsboek. Kwestie van die momenten vast te leggen die haar aandacht trokken.

Het waren impressies, schetsen en foto’s die ze thuis dan verder uitwerkte. Mooi zijn de hier geëxposeerde serie werken rond Japanse sumoworstelaars of de gezichten van de anonieme treinreizigers op weg naar hun bestemming.

Het was dan ook zeker geen toeval dat de inleiding bij de opening werd gegeven door Willy Vande Walle, professor aan de KUL en een van onze imminentste Japanologen. Beiden kennen elkaar al vele jaren.

En zoals Willy Vande Walle bij zijn inleiding schreef:

“… dat verblijf in Japan een duurzame invloed op haar werk heeft gehad: in gewassen tekeningen, acrylschilderingen, lithografieën en gemengde techniek behandelt ze Japanse onderwerpen in abstraherende stijl, alsmede “einzelfiguren” .

Vlakke lichamen worden met spaarzame contourlijnen afgebakend, en in poëtisch geïnspireerde composities roept Nicole de atmosfeer van Aziatische gelatenheid en rust op.”

“Het beeld dat zij van deze ontmoeting vastlegt ontstaat in een fase van concentratie en stilte. Zij cijfert het gebruikte materiaal, penseel of potlood, mentaal weg en legt de figuren vanuit een innerlijke gedrevenheid en met een soort inlevingskracht vast op het papier.

Wat rest zijn enkele essentiële lijnen, die de vertolking van een eigen levensvisie belichamen.

Door haar lange omgang met het Oosten, zowel in reizen als in studie, is het oosterse element in haar kunst veel dieper en authentieker dan dat bij vele andere kunstenaars het geval is. Het Oosten is geen laagje exotisch vernis, het is iets dat haar kunst mede vorm geeft.”

Het zijn die passies voor de grafiek, het reizen, fotograferen en observeren die ze op wonderbaarlijke wijze in haar werk weet te vermengen. Haar grafisch werk, de tijdens de vele reizen opgedane indrukken en sinds een tijd ook het resultaat van haar fotografie, dat toont zij aan de toeschouwer.

Nicole Halsberghe - Treinreizigers

Haar werk is ook een beetje een reisdagboek vol impressies als hier deze treinreizigers die wel lijken te dromen.

Haar grafisch werk is dan ook eerder impressionistisch en doet soms wel eens denken aan die grote Franse impressionist Paul Gauguin. Ook hier is er de sobere schets van de personen die samen met het gebruik van kleuren een bepaalde sfeer moeten weergeven. Een gevoelen dat zij dan met de kijker wil delen.

Fotografie

Sinds enkele jaren is ze ook gaan experimenteren met foto’s die ze dan digitaal bewerkt door er bijvoorbeeld delen van haar of ander grafisch werk in te brengen. Wat een bijzondere sfeer brengt. Het is een mix van haar grafiek en de vele tijdens die reizen genomen foto’s die met behulp van de hedendaagse techniek tot een nieuw concept worden gebracht, grafische fotografie.

Hier worden de kleuren ook meer intens en minder dan dat soms bijna mystieke van haar klassiek grafisch werk. Wie met haar op reis wil gaan doorheen Korea, Japan, Afrika of China kan dat nog doen tot 22 juni in galerie Link aan de Gentse Kwaadham.

De tentoonstelling bevat bovendien ook uitstekend bronzen beeldhouwwerk van Jan Calmeyn, een leeftijdsgenoot van haar. De expositie is tot 22 juli en van 12 tot 18 uur open op vrijdag, zaterdag en zondag. Tijdens de Gentse Feesten is ze dagelijks toegankelijk.

Willy Van Damme

Verboden te verbieden

Onze Belgische politici toonden zich weer eens van hun beste zijde (*). Doelwit van onze parlementairen was de boerka, het Pathaanse alles bedekkende kleed voor vrouwen, en de nikab, de Saoedische versie waar alleen de ogen zichtbaar zijn. Na Frankrijk wordt mits de senaat dit ook goedkeurt, België het tweede land in de wereld waar het dragen van beide stukken kledij verboden wordt.

Kunnen ze geen regering vormen dan kunnen onze parlementairen dit wel. Sommige applaudisseerden zelfs toen de stemming voorbij was. Voor mensen als Bart Somers (Open VLD) is die klederdracht barbaars, vrouwvernederend en getuigend van een soort middeleeuwse mentaliteit. “Weg ermee. Leve de vrouwenemancipatie”, stelden ze bijna eendrachtig. Alleen bij de groenen en vooral Eva Brems was er schuchter een andere visie te horen.

In wezen is het verbieden van die klederdracht het verbieden van de emancipatie van de vrouwen. Het idee dat mensen zelf kiezen voor de islam is voor sommige politici hier al iets monsterachtig. Zie maar hoe de islamofobie welig tiert. Dat bepaalde islamitische vrouwen dan kiezen voor een hoofddoek kan er voor een aantal nog juist door. Voor velen is het echter al te veel gevraagd: verbieden die rotzooi. Zie maar naar de herrie toen in een van onze vele parlementen iemand met een hoofddoek verscheen. De paniek was voelbaar.

En dan zijn  er die paar vrouwen in België die kiezen voor die ‘gruwelijke’ boerka of nikab. ‘Een gevangenis’, stellen Bart Somers & Co in koor.  Je kon de gruwel bij het uitspreken van de woorden boerka en nikab zo van hun gezichten lezen.

In de jaren zestig is er in het industriële westen bij de jeugd een ganse emancipatiebeweging op gang gekomen. Lang haar, minirokken, wat ruige kledij en harde rockmuziek werden mogelijk. De tijd dat mensen wegens hun haardracht of kledij van school werden gestuurd leek gelukkig voorbij. Niet zo. Nog erger, je krijgt met wat geluk binnenkort desnoods torenhoge boetes als je je kledij niet aanpast aan de eisen van Somers & Co. Een Somers die tot voor kort voorzitter was van de Open VLD die die vrijheid op papier altijd oh zo hoog in het vaandel draagt. Vergeet het.

Natuurlijk is het waanzin om je gezicht weg te stoppen achter een lap stof. En islam of welke godsdienst dan ook is niet mijn ding. Maar er is zoiets als het recht op een eigen invulling van je leven. In feite het meest fundamentele recht dat een mens kan hebben. Een recht dat bepaalde vrouwen door die wet nu wordt ontnomen. Dat sommige vrouwen ook hier voor een boerka of nikab kunnen kiezen is iets wat die parlementairen blijkbaar niet kunnen begrijpen. Voor hen is het simpel: als die vrouwen zoiets dragen dan is het alleen maar omdat hun man hen daartoe verplicht.

Dwazen. Alsof vrouwen in de islam niet heel bewust voor zoiets kunnen kiezen. Zeker in landen als Pakistan en Afghanistan, waar de boerka traditioneel gedragen wordt, of op het Arabische schiereiland waar de Nikab traditie is voor massa’s vrouwen, vrouwen die niet kunnen of niet willen dromen van iets anders. Hun tradities en cultuur zijn nu eenmaal de onze niet. Dat deze cultuurvorm ginds niet eeuwig zal zijn is zeker. Hoofddoeken bijvoorbeeld waren ook hier in Europa lang traditie voor de meeste vrouwen. Op het platteland in sommige Zuid-Europese landen is dat trouwens nog steeds zo. Ze hebben hem hier veel jaren geleden in België afgelegd. Hun heel goed recht. Hebben wij mannen beter zicht.

Maar ook hier is er duidelijk sprake van racisme en islamofobie. Siks met hun tulband, joden met hun Keppel of joodse vrouwen met hun pruiken en alles bedekkende klederdracht zijn hier nooit een probleem geweest. Nu er de voorbije decennia in het straatbeeld meer en meer moslims verschijnen dient er plots ingegrepen. Niet omdat men islamofoob is natuurlijk – dat staat niet echt goed in het publiek – maar omdat men… de vrouwenrechten wil verdedigen.

Waarom grijpen die heren en dames dan niet in tegen al die kloosterzusters die er nog overblijven. Dat is pas echte vrouwenonderwerping, onderworpen aan hun god met een totale gehoorzaamheid en voor contemplatieve kloosters zelfs levenslange opsluiting en absolute trouw aan de orde. Zie zuster Gaby. En wie als non een klooster durft te verlaten is op een rare uitzondering na voor de rest van het leven psychisch getekend. Van mishandeling gesproken.

Geef mij dan maar een boerka of nikab. Maar ja, hier gaat het over de katholieke godsdienst en die mag alles doen. Wat we uiteraard allemaal weten. Ook hier echter moet men vrouwen respecteren die een klooster ingaan, contemplatief of niet. Hun goed recht. Het recht op domheid, het recht op dwaasheid. Het absolute recht om een eigen invulling te geven aan zijn leven.

Bart Somers & Co zullen zich wel hoeden om dit soort van ‘onderdrukking van vrouwenrechten’ aan te pakken. Liever een vieze moslim, dat scoort bij een racistisch publiek.

Willy Van Damme

*: Toen in maart 2008 een Tibetaanse meute in Lhasa, de Tibetaanse hoofdstad, huizen van Chinezen met daarin nog kinderen in brand stak werden een aantal daarvan wegens moord en brandstichting opgepakt en een celstraf aangemeten. Waarna de Belgische Senaat eendrachtig de vrijlating eiste van deze kindermoordenaars. Gelukkig dat het Chinese parlement als represaille nadien niet de vrijlating eiste van Marc Dutroux of Kim De Gelder.

Jean-Pierre Rondas en de KVS

De houding van de heer Jean-Pierre Rondas en de NV-A ten overstaande van de cultuur is na hun visie op de KVS duidelijk. Ze volgen onze lijn of we broodroven ze. Onder normale mensen noemt men dat censuur. Voorheen reeds klaagde Bruno De Wever en andere historici hoe men hier wetenschappelijk onderzoek weigert ter steunen naar wat in Vlaanderen gebeurde tijdens wereldoorlog II. Het is moeilijk te begrijpen waarom Jean-Pierre Rondas in De Morgen na die oproep tot censuur nog een column in uw krant krijgt. Je zou zo nog de indruk krijgen dat De Morgen politieke censuur steunt.

Willy Van Damme

Reactie op het artikel ‘Nieuwe bestuurder Rondas hekelt politieke houding KVS” in De Morgen van 6 april 2011. De man werd door de Vlaams minister Geert Bourgeois (NV-A) aangeduid als een der nieuwe bestuurders van de KVS. Voorheen hadden ook al enkele politici van de NV-A zeer kwaad gereageerd op de actie ‘Niet in onze naam’ waarin een aantal kunstenaars in de KVS hun ongenoegen hadden geuit over het Vlaams nationalisme. Voorheen had Bart De Wever (NV-A) tijdens de ruzies rond de regeringsvorming reeds gesteld dat Caroline Gennez, partijvoorzitster van de sp.a best maar haar mond moest houden. Dit om reden dat ze kritiek had op de NV-A. Het Vlaanderen van de NV-A zal blijkbaar antidemocratisch zijn of niet zijn.

Een dagje Aalst met Maria Fialho

Een dagje Aalst is deze maand wat aantrekkelijker gemaakt dankzij de gekende Portugees-Belgische fotografe Maria Fialho.

In het kader van Europalia China organiseert men vanuit Europalia en met steun van de stad Aalst een tentoonstelling fotografe Maria Fialho genaamd ‘De nieuwe kleren van Peking’, een knipoogje naar de befaamde Belgische sinoloog Simon Leys en zijn baanbrekend boek ‘De nieuwe kleren van voorzitter Mao’.  De fotografe focuste zich voor deze tentoonstelling op de Chinese hoofdstad Beijing en dan vooral op de snel verdwijnende hutongs, kleine volkswijken in het oude stadscentrum, en de bouwwoede in de stad. De dader. 

De ultrasnelle economische groei van China heeft uiteraard op vele vlakken gevolgen en zoals bij ons de meeste beluiken uit onze steden en ons geheugen werden verbannen zo gebeurd dit nu ook met de Chinese versie ervan, de hutongs. Behoudens dan enkelen die als een soort toeristisch pretpark worden ingericht. Hoe het feitelijk niet was dus.

Maria Fialho - Europalia China

Fotografe Maria Fialho zorgde ervoor dat dit snel verdwijnend stukje samenleving alleszins op foto niet zal verdwijnen. De fototentoonstelling is dus een must voor wie wil zien hoe Chinezen in deze wijken leven en leefden. Hoe ze verbannen worden naar massa’s appartementsblokken, verbeterde kippenhokken.

Interessant is ook te zien hoe Chinezen in Beijing omgaan met hun verleden zoals de erg brutale Maoïstische bekeringsijver en de van 1911 tot 1949 durende burgeroorlog. Hoe badges van de ooit foute Kwomintang en Mao broederlijk op foto’s naast elkaar te koop uitgestald liggen. Naast dan een aanvraagformulier om zich in te schrijven als prostitué.

De tentoonstelling loopt tot 31 januari en is dagelijks te bekijken in cultureel centrum De Werf in Aalst. Bij avondactiviteiten is ze ook ‘s avonds te bezoeken. Ze is wel gesloten op dinsdag 19 januari.

Maria Fialho is de uit Porto afkomstige echtgenote van schrijver Sus Van Elzen. Deze was ongeveer dertig jaar lang redacteur buitenland bij Knack en auteur van een serie boeken over onder meer het Palestijnse vraagstuk. Hier licht men eventjes een sluier over het erg complexe China. Deze foto’s zijn ook een goede inleiding bij het boek ‘De draak en de rozentuin’ van Sus Van Elzen.

De tentoonstelling was voorheen te zien aan de ULB in Brussel.

Willy Van Damme