Syrië–Terugtrekking VS begonnen

Volgens berichten in o.a. The Wall Street Journal,The Washington Post en het Franse staatspersbureau AFP zijn de VS begonnen met het terugtrekken van hun troepen uit het door hen bezette oosten van Syrië. Dit zou via de grensplaats Faysh Khabur en Erbil in het Iraakse Koerdistan gebeuren. Eerst is men volgens die berichten vandaag begonnen met het terughalen van allerlei niet-essentieel zwaar materiaal.

Hoe lang deze terugtrekking gaat duren is onzeker. Men spreekt over vier maanden. Onduidelijk is of de VS haar troepen zal terugtrekken uit al Tanf, de belangrijke Syrische grensplaats op de autoweg van Damascus naar Bagdad, een cruciale verbinding nodig voor de heropleving van zowel de Syrische als de Iraakse economie. Vermoedelijk zullen ook deze troepen hun biezen pakken.

Ondertussen zijn de onderhandelingen in Moskou en Damascus tussen de Koerdische nationalisten van de PKK/YPG en de regeringen van Rusland en Syrië volop bezig en lijken die vorderingen te maken. Daarbij wil de YPG zich naar ze stelt inschakelen in het Syrische nationale leger maar in een aparte eenheid. Wat voor de regering in Damascus echter onaanvaardbaar is. Vermoedelijk zal het vooral over de poen gaan.

Manbij - 8 - Militaire Situatie - 28 december 2018

De toestand rond de stad Manbij. Paars is door Turkije en haar huurlingenleger bezet deel. Merk de drie Amerikaanse legerposten. Het stadje Arima, een belangrijk kruispunt van wegen, ten westen van Manbij is dan weer in handen van het Syrische leger.

De kaart dateert van eind december 2018 kort na de aankondiging dat de VS zijn troepen gaat terugtrekken. Rechts loopt de Eufraat met bovenaan de dam die instaat voor de bevoorrading met water en elektriciteit van een groot deel van Syrië. Bepaalde bronnen stellen dat die nu geheel in handen is van de regering.

Ambassades

Wel lijkt het gevaar van een Turkse aanval op het noorden van Syrië geweken en is er de indruk dat de dreigementen vanuit Ankara vooral een kwestie zijn van stoer doen, machogedrag. Het bang maken van de YPG! Maar als de YPG als aparte gewapende eenheid opgeheven wordt is het probleem voor Turkije ook opgelost. En zonder een schot te lossen of een dode te riskeren. Wat kan de Turkse president Erdogan meer wensen?

Zeer merkwaardig hierbij is de toestand rond de stad Manbij die officieus onder controle staat van de VS en de YPG/PKK. De stad wordt in het noorden aan de Turkse grens bewaakt door Amerikaanse soldaten terwijl in het westen van de stad, en dus vlakbij die Amerikaanse eenheden, de Russische militaire politie patrouilleren met eenheden van het Syrische leger en de Manbij Militaire Raad, een afdeling van de YPG/PKK.

Dit om zo het vlakbij verzamelde en op de loer liggende Turkse huurlingenleger, het vroegere Vrije Syrische Leger, onder controle te houden. Je weet met dat gezelschap maar nooit. Iedereen tegen Turkije dus. Althans dat is de indruk die een attentieve waarnemer toch krijgt.

Ook ligt bij de Arabische Liga nu een motie voor om Syrië terug toe te laten tot deze organisatie en heropenen steeds meer landen hun ambassade of laten uitlekken dat ze dat zinnens zijn zoals bijvoorbeeld Koeweit. Sommigen stellen zelfs dat dit gebeurt met Israëlische toestemming.

Zelfs de Italiaanse regering – deze stond steeds negatief tegenover het Europese optreden in de regio – stelt nu dat ze er aan denken om mits bepaalde voorwaarden hun ambassade te heropenen. Vermoedelijk zal eind 2019 zelfs de Belgische ambassade er terug operationeel zijn.

Manbij - 9 - Militaire Situatie - 09-01-2019

De meest recente kaart van de militaire toestand rond de stad Manbij. Merk de aanwezigheid op van Russische soldaten tussen het Syrische leger en het Turkse huurlingenleger.

Nu de vrede in Syrië naderbij komt en de heropbouw zelfs al gestart is ligt hier het grootste bouwproject ooit van het Midden-Oosten voor het rapen. Wedden dat men ook in Europa al met heel begerige ogen naar die markt kijkt. Je zou voor minder.

Verder zijn er nu renovatiewerken bezig aan het ambassadegebouw van het Verenigd Koninkrijk. Waar men wel ontkent plannen voor een heropening te hebben. Ligt de datum van de heropening nog niet vast misschien? Deze mochten recent volgens Syrische en andere bronnen uit Syrië wel al de eerste lijkzakken in ontvangst nemen.

Nog meer brokken

Het lijkt er dus op dat men alleen nog de knoeiboel in de provincie Idlib dient op te lossen. Deze is nu grotendeels in handen gevallen van al Qaeda die op twee na alle grote steden van deze regio wist te veroveren op de vroegere bevriende jihadisten zoals de koppensnellers van Nour al Din al Zinki. Een merkwaardige en belangrijke ontwikkeling die veel vragen oproept.

Manbij - Patrouille Rusland en Manbij Militaire Raad - 9 januari 2018

Een patrouille van de Russische militaire politie met twee wagens van die Manbij Militaire Raad. Die hebben zelfs al een vlag. Een ‘leger’ zonder vlag kan toch niet.

Het nog bezig zijnde bezoek aan de regio van John Bolton, Amerikaans Nationaal Veiligheidsadviseur, en Mike Pompeo, Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken is zo te zien dan ook een grote flop. Het moest in de regio de brokken lijmen en het tegenovergestelde lijkt het resultaat. The Wall Street Journaal citeerde vandaag zelfs een Amerikaanse ‘Defense official’ die stelde dat ze geen orders van Bolton hebben te krijgen.

Figuren zoals Bolton, Pompeo en de Israëlische premier Benjamin Netanyahu poogden hun Syrische meubels nog te redden maar dat blijkt een totale mislukking. Het resultaat is wel dat het beleid van Washington in de regio veel weg heeft van een soort remake van Hallo, Hallo, Monty Python of Mr. Bean. Maar dan veel minder vermakelijk. Alhoewel!

Later een meer uitgewerkte analyse van de toestand.

Willy Van Damme

NAWOORD:

Smeekbede bij Poetin 

In een interview deze avond verklaarde John Bolton dat hij bereid is om met Poetin te spreken om de Syrische YPG/PKK te helpen tegen een eventuele Turkse invasie. Niet alleen Saoedi-Arabië, Turkije en Israël roepen nu al Vladimir Poetin ter hulp om die smeerlapperij op te kuisen, ook Washington klopt in het Kremlin al op de deur. En dat dan nog in de figuur van John Bolton, gekend als een der meest agressieve Amerikaanse politici. Zielig.

3 gedachten over “Syrië–Terugtrekking VS begonnen

  1. Wat een verfrissend bericht tussen het chaos aan berichten.
    phpstolle

    Antwoord:
    Voorlopig zijn er geen nieuwe ontwikkelingen bekend behalve een verhaal dat James Jeffrey, zogenaamd speciaal Amerikaans gezant voor Syrië, volgens een Syrisch Koerdische bron rond de YPG poogde ruzie te stoken tussen Damascus en de YPG/PKK.

    Verder is er het bizarre verhaal van een Saoedische krant dat de VS aan Turkije beloofde een stuk van het noorden van Syrië te geven. Een giftig geschenk uiteraard. Vraag is of dit klopt en of de Saoedische familie Salman zo ook ruzie poogde te stoken in dit kluwen. Turkije is nu immers een aartsvijand.

    Verder was dit stuk natuurlijk niet ontdaan van enig cynisme. Wat wil je als zij met het gezicht van een eerste communicant de opdracht geven om tienduizenden of desnoods miljoenen mensen te vermoorden.

    Waarna die heren en dames met het zelfde gezicht van die communicant en met steun van zogenaamde wereldverbeteraars genre Amnesty International hun slachtoffer aanduiden als de oorzaak voor dit bloedbad. En als ik ze dan zie falen dan kan ik alleen maar binnenpretjes tonen.

    En wat met die vermeende christene politici en nepchristelijke organisaties zoals Pax Christi die probleemloos christenen laten uitroeien, gebieden met christenen etnisch laten zuiveren en hun kerken, kloosters en heiligdommen laten vernielen. Waar blijft het Vaticaan? In gebed over pedofilie?

    Willy Van Damme

  2. Willy, deze terugtrekking van de Amerikaanse troepen zijn het gevolg van allerlei deals die achter de schermen zijn gesloten met alle betrokken partijen. Althans, dat vermoed ik. Wat is jouw visie daar op ?
    Daan J

    Antwoord:

    Het grote probleem bij dit soort toestanden is dat veel achter de schermen gebeurt en het dus steeds gissen is naar wat er echt aan de hand is. Ik heb geen diplomatieke staf of geheime dienst om mij bij mijn onderzoek te helpen.

    Ik moet het dus doen met publieke bronnen, mijn basiskennis ook van de geschiedenis van de betrokkenen en van logisch denken. Het is de reden waarom ik zoveel verschillende bronnen lees om zo beter zicht te krijgen op de zaak. Mijn decennialange ervaring als journalist helpt mij natuurlijk wel.

    Het is niet omdat een betrokken partij, bijvoorbeeld de VS of de Russische regering, iets zegt dat het ook nog waar is ook. Men kan A zeggen en tegelijk B doen. En omgekeerd.

    Daarom moet men voorzichtig zijn en alle verklaringen goed analyseren naar wat ze zeggen, wanneer ze dat doen en zeker ook wat ze niet vertellen. Ook de terminologie is belangrijk en de functie van wie dat beweert.

    Neem de toestand rond die Syrische stad Manbij. Je krijgt hier de indruk van iedereen tegen Turkije, dus ook Moskou en Teheran. Maar absolute zekerheid heb je niet.

    Neem ook de serie recente Amerikaanse verklaringen over Turkije en de Syrische YPG/PKK. Men is soms bijzonder hard en dreigt zelfs met een zware economische oorlog tegen Ankara. In wezen zelfs een bedreiging met oorlog. Maar men zwijgt dan geheel over de regering van Syrië en wat hun relatie is met de YPG/PKK.

    Moet je dan besluiten dat de VS Damascus hier steunt? Misschien, het is een kwestie van raden en goed opletten naar wat er elders op dit schaakbord gebeurt. Het probleem is ook dat er in de VS intern rond deze zaak een ware interne oorlog gaande is.

    Dus als de CIA iets doet, is dat dan ook het werk van Trump? Mogelijks. We moeten beseffen dat we het soms niet weten en alleen kunnen vermoeden/gissen naar de werkelijkheid achter dat feit.

    Neem de invasie van Irak in 2003 door de VS en haar vazallen. Die bracht uiteindelijk pro-Iraanse politieke partijen aan de macht. Dit terwijl de VS al decennia stelt dat de Iraanse regering des duivels is.

    Het is niet omdat je iets ziet gebeuren dat dit ook de werkelijkheid is. Want achter een daad kan weer iets geheel anders schuilen. Zo pleegde Israël ooit een aanslag op de American Library in Cairo hopende dat de VS dit zou zien als een daad van vijandschap vanwege de Arabische wereld. Alleen werd die Israëlische cel ontmaskerd wat tot de val van de regering Ben Gurion leidde.

    Het staat ook vast dat Israël via de Belg Jacques Monsieur, in 1993 Amerikaans materiaal liet kopen om het dan te leveren aan de Iraanse luchtmacht. Ik heb de documenten en bekentenissen met de eigen ogen gezien. En voor Israël is Iran toch de aartsvijand bij uitstek.

    Willy Van Damme

    • Nmbm is het goed dan wel correct dat u Israel ter sprake brengt, in samenhang met al die ‘ontwikkelingen’ — ik bedoel eigenlijk verwikkelingen — in het Midden-Oosten. Daar is dit land, figuurlijk maar ook letterlijk, nooit ver weg. Houdt daarbij rekening met deze constellatie: voor Israel is Syrië nooit een echt probleem geweest, omdat de Mossad voldoende in staat was, en ís, de gang van zaken daar te beïnvloeden. Extreem kort gesteld zou ik al die zich voordoende feitelijke zaken — en dan met ingang van de vernietiging van de Iraakse kerncentrale(s) bij Osirak (1981) t/m de Amerikaanse inval in Irak in 2003 — willen aanduiden met wat wij ‘Balkanisering’ noemen; het fragmenteren en daarmee destabiliseren van een regio, wat (aan)geduid kan worden met die aloude term divide et impera. Als voorbeeld hierbij wil ik wijzen op het feit dat Israel zonder enige moeite of zorg het Syrische gebied kan binnenvliegen om de aanleg van voor Israel ongewenste zaken — kernreactors — te frustreren, en dergelijke.
      Ik ben wel van (bescheiden; zie boven) mening dat deze situatie niet voor eeuwig zo zal blijven; eens komt het moment waarop de kongsie Israel-VS ten onder gaat aan hoogmoed dan wel verwaandheid; ik ben eigenwijs genoeg om te durven stellen dat aan dit monsterverbond rond 2036 paal en perk gesteld gaat worden. Dit in samenhang met het rond die tijd vrij komen van (nu nog) geheime documenten m.b.t. de moord op VS-president John F. Kennedy; een moord waarbij de Mossad nooit ver weg is geweest, zonder dat dit in de publiciteit heeft kunnen geraken. Een kras staaltje, zeker weten!
      Egbert Thalens


      Antwoord:

      Sommigen zeggen dat Israël nog nooit zo sterk gestaan heeft als nu. Ik, en blijkbaar ook U, bent een andere mening toegedaan. Israël, en voordien de zionistische terreurgroepen als voorloper van de staat Israël, voert als sinds het einde van wereldoorlog I een oorlog tegen de Arabische bevolking in de regio. Tot de Yom Kippur oorlog van 1972 met succes, zij het dat ze het dan bij die laatste oorlog al heel moeilijk hadden.

      Sindsdien zijn er een serie oorlogen in Libanon geweest en de reeks gevechten rond Gaza. Geen van deze leverden een duidelijke overwinning voor Israël op. De laatste van 2006 in Libanon was zoals men ook in het Israël voluit steunende Westen toegeeft een mislukking.

      De in 2011 begonnen oorlog tegen Syrië is echter militair en politiek voor Israël haar grootste nederlaag ooit. Ook de pogingen om een of liefst meerdere Koerdische staatjes op te richten zijn sindsdien mislukt. Zoals ook de pogingen om Irak (en Syrië) in stukken te hakken faalden.

      Militair staat Israël dan in wezen ook zwak zelfs al zijn twee van haar tegenstanders, Syrië en Irak, door de oorlogen economisch erg zwak. Eens het luchtafweersysteem S-300 actief is echter ook de superioriteit van Israël in het luchtruim verleden tijd.

      Zeker ook daar Rusland zijn ultramodern S-400 in Syrië wist te plaatsen. Niet dat Rusland Israël gaat aanvallen maar Rusland staat niet echt aan de kant van de zionistische staat. De visie lijkt dat Moskou het met rust laat zolang het niet te agressief is.

      Israël voert wel regelmatig aanvallen uit op Syrië – Blijkbaar wil Damascus om een verder escaleren te voorkomen toch niet echt terugschieten – maar in wezen zijn dat niets meer dan speldenprikken die militair geen enkele betekenis van belang hebben. Het lijkt eerder gewoon wraakneming voor de nederlaag.

      De algemene indruk is naar mijn mening dan ook dat Israël zwakker staat dan ooit tevoren. Jazeker, de VS heeft een serie militaire basissen in de regio en haar reeks vliegdekschepen die haar desnoods ter hulp kunnen komen.

      De recente uitlating van Donald Trump over wat het aan de VS kost om Israël te verdedigen moet echter in Israël als een waarschuwing zijn gekomen. Een ernstige. Tot voor enkele jaren had de VS het Midden-Oosten broodnodig om zich te voorzien in haar oliebehoeften.

      Veranderingen op de energiemarkten zoals de opkomst van de elektrische voertuigen en de schalieolie en -gas die de VS tot een der top vier der olie- en gasproducenten maakt dat de VS het Midden-Oosten niet meer nodig heeft voor haar energiebehoeften.

      Tot heden ging het verdedigen van Israël en Saoedi-Arabië samen met haar noodzaak om de Amerikaanse oliebevoorrading veilig te stellen. Dat is echter voorbij en zorgt voor een herdenking van de militaire en politieke strategie van de VS in de regio.

      Het is niet meer de olie maar nu eerst en vooral Israël dat centraal staat in het Amerikaanse oorlogsbeleid daar. Voor hoelang nog? Israël heeft politiek zeker nog een uitermate grote invloed op het Amerikaanse beleid. Maar gaat dat, nu de economische motieven weg zijn, nog blijven duren? Verre van zeker.

      Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s