De Standaard over Raed Fares

Er zijn nog zekerheden in het leven en dus kregen wij na de moord op de Syrische jihadist Raed Fares van Uw medewerker Jorn De Cock in De Standaard van dit weekend een hagiografie over de man. Een soort heilige dus.

Niets is echter minder waar. Vooreerst is zijn Radio Fresh zoals de Washington Post schreef er gekomen op initiatief van de VS die dat ook financierde. Vandaar de slogans in het Engels soms zelfs gewijd aan het wel en wee van Amerikaanse popzangers. Het idee was die salafistische terroristen naar het Westen toe voor te stellen als wereldverbeteraars.

Kafranbel - Ode aan Robin Williams

Een foto van een van de wekelijkse door de VS gefinancierde slogans. Zelfs voor Robin Williams had men interesse bij de ‘Syrische revolutie’. Raed Fares en zijn acties in het door al Qaeda gecontroleerde stadje Kafranbel was ook de favoriet van Pax Christi. Men noemt hem ook een vechter voor de vrouwenrechten maar op geen enkele van die foto’s zoals boven is er een vrouw te zien.

De man nam ook de verdediging op zich van salafist Zahran Alloesh, baas van het door Saoedi-Arabië gefinancierde Leger van de Islam, die in Douma een terreurbewind organiseerde waarbij hij niet-salafisten in kooien liet rondrijden in zijn ‘bevrijd gebied’.

Dat men Raed Fares dan hier omschrijft als een held is daarom ook te schandelijk voor woorden. Maar niet verrassend komende van iemand die tot in 2013 het verhaal van een in Syrië actief al Qaeda afdeed als propaganda van de Syrische regering.

Iedereen die wat over Syrië kent weet dat de VS al decennia op oorlogsvoet leeft met Syrië. Dat Raed Fares dan voor de VS ging werken maakt hem tot een ordinaire landverrader die mee hielp zijn land te vernielen.

En voor de daders zijn er in de provincie Idlib tientallen kandidaten, van de CIA tot al Qaeda, Turkije en de Syrische regering. Keuze zat. Maar de man koos om geld te verdienen de kant van het geweld en is er nu zelf het slachtoffer van geworden. Tranen niet nodig.

Willy Van Damme

Brief naar De Standaard naar aanleiding van het bericht van Jorn De Cock over de moord op Raed Fares in de krant van dit weekend.

4 gedachten over “De Standaard over Raed Fares

  1. ‘Beste Willy,

    Worden deze brieven wel eens geplaatst ?

    Ko Ruijter

    Antwoord:

    In de regel nooit. Het beleid in onze media is om over buitenlandse kwesties het standpunt van de regering te volgen. Het gebeurt wel eens dat men er van afwijkt maar dat is uitzonderlijk.

    Een typisch geval is nu Nieuwsuur/Trouw met die kwestie van de steun van de Nederlandse regering aan die salafistische terreurgroepen in Syrië. Maar zelfs dan is er sprake van het zich terughoudend opstellen. En dus geraken lezersbrieven als dit behalve in uitzonderlijke gevallen niet geplaatst. Hetzelfde met opiniestukken. Dissidentie is niet toegestaan.

    Willy Van Damme

  2. Inderdaad, een heikel thema. Als fervent ingezonden-brieven-schrijver — naar NRC-H, Trouw, AD, De Volkskrant, Zutphens Dagblad nu De Stentor — zou ik een woordje mogen meepraten. Ik hield een overzicht bij (record) maar ben daarmee min of meer gestopt, omdat het enerzijds moeilijk viel vol te houden, en de komst van het internet en mijn opdoen van kennis van dat medium een geheel andere situatie met zich mee bracht. Hoe dan ook, bij De Volkskrant kreeg ik geen voet aan de grond; ál mijn inzendingen (25) haalden de eindstreep niet. Trouw was royaler, net als aanvankelijk NRC-H; De Stentor weigerde nooit een brief van mij, net als het AD, maar naar die krant stuurde ik slechts zelden iets in. Allengs bleven mijn pogingen bij NRC-H steeds onvruchtbaarder; het kan haast niet anders of de redactie ziet TuZ (Talens uit Zutphen) als een lastige horzel, óf als een fervente Israel-basher; al mijn brieven hadden (en hebben) het conflict Israel-Palestina als onderwerp. Naast brieven schreef ik ook een boek over deze materie, en eigenlijk is het wel opmerkelijk dat van de kant van pro-Israël ingestelde instanties geprobeerd werd de uitgave daarvan te beletten; een mislukte poging tot censuur, NB. Maar Aspekt hield de poot stijf. Bravo!
    Ja, ik moet WvD bijvallen waar hij stelt dat dissidentie (m.b.t. dit thema) niet wordt toegestaan. Anderzijds had ik het loyaal gevonden als hij mijn boek via zijn blog zou hebben gepromoot. Daarvan is het niet gekomen, helaas. Eigenlijk toch wel jammer, want een ‘product’ betreffend dat door een Nederlandse oud-ambassadeur als een standaardwerk wordt gezien. Tja…
    Egbert Talens

    Antwoord:
    Bij een dagblad als de Washington Post kan men op alle stukken die verschijnen reageren en dan zie je praktisch niets anders dan kritiek op het beleid tegenover Syrië en het Midden-Oosten van de Amerikaanse regering en de wjze waarop die krant die verhalen hierover brengt.

    Ook bij andere kranten en weekbladen zie je als ze een vrij debat toelaten overal die kritiek op het beleid. Bij de afgedrukte lezersbrieven in kranten zie je hierover dan geen kritiek. Een flinke aanwijzing dat men hier censuur pleegt.

    Ik werd op zeker ogenblik van een debat bij de Tijd, de Belgische versie van het Financieele Dagblad, gegooid om reden dat ik tegen het bestaan van Israël was. Toen ik daar kwaad op reageerde en sprak van censuur ontkende de webverantwoordelijke dat. Zo werkt onze pers.

    Dissidentie wordt zoveel mogelijk de mond gesnoerd. En zeker nu met die verhalen over de Russen en ‘fake news’ neemt die censuur nog toe. En in de media hoor je dit alleen maar toejuichen. Het is angstaanjagend.

    Verder mijn excuses dat ik nog niets deed met je boek. Het is hier soms zo erg druk maar ga het snel pogen goed te maken. Het boek van Egbert Talens heet ‘Een bijzondere relatie’ en gaat over het zionisme van 1897 tot 1993 en het Israëlisch Palestijns conflict. Het lijkt mij voor zover geweten een der beste boeken in het Nederlands taalgebied over deze zaak en verscheen bij uitgeverij Aspekt.

    Willy Van Damme

    • Hartelijk dank, Willy! Wat wel jammer is, is dat mijn boek niet of nauwelijks nog via de boekhandel verkrijgbaar is. Zelf heb ik nog enkele exemplaren, dus wie per se wil, kan er nog een op de kop tikken. € 10,– exclusief verzendkosten.

      Antwoord:

      Nogmaals mijn excuses hoor. Maar ik keek eventjes en je kunt het wel nog vinden, o.a. blijkbaar bij de uitgever.
      Willy Van Damme

  3. Dit was mijn vraag ook, maar Ko is me net voor. Ik lees trouw je opinies over de verschillende onderwerpen.

    Ga door met het goede Werk Willy 🙂

    husarenregimentkoniginwilhelminaderniederlande

    Antwoord:

    In het begin van de oorlog was er in het stadje Houla een waar bloedbad, het eerste grote, en onmiddellijk beweerde Jorn De Cock in De Standaard dat dit het werk was van het Syrische leger. Het was het startschot van de EU voor de wurging van Syrië via een blokkade.

    Nadien kwam de Frankfurter Algemene Zeitung met een totaal ander verhaal waarin die salafisten werden aangeduid als de daders. Verder onderzoek nadien toonde trouwens aan dat die groepen toen tijdens de feiten wel degelijk nog in het stadje aanwezig waren.

    Maar toen een boze lezer De Standaard wees op de andere door hen niet gebrachte versie stelde Tom Naegels, ‘ombudsman’ van de krant, dat men die versie niet hoefde te geven want er waren nog andere bronnen die hetzelfde vertelden als hun correspondent. En dat was dus de ‘ombudsman’ van die krant. Journalistieke principes en ethiek zijn er goed voor de vuilbak.

    Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s