Boeken over Syrië

Men zegt al eens dat de oorlog in Syrië het moorddadigste conflict is sinds de tweede wereldoorlog, maar dat klopt natuurlijk niet. Er was immers nog de feitelijk van 1941 tot 1989 durende oorlog in het vroegere Franse Indochina met Vietnam, Cambodja en Laos. Vele miljoenen mensenlevens raakten hier verwoest.

En dus mag Syrië deze eeuw dan wel het voorlopig bloedigste conflict zijn, het is echter peanuts in vergelijking met wat de mensen in dat Indochina meemaakten. En zie, twintig jaar nadat het westen er in Indochina haar nederlaag moest erkennen bloeien die landen als nooit voorheen. Nu de oorlog voor Syrië, en ook Irak, naar haar einde loopt is er dus ook daar volop licht aan het einde van deze Arabische tunnel. Laat ons hopen.

Over de Syrische oorlog zijn al massa’s analyses, opiniestukken, reportages en krantenverslagen geschreven. Soms de platst mogelijke propaganda, al eens complete onzin en ook veel boeiend materiaal wiens lectuur het een genot is om het te lezen. Zelfs al is men het er altijd niet geheel mee eens.

Daniel Maes - oorlogsdagboek 1

Ook qua boeken verscheen er al alles bij elkaar reeds een mooie bibliotheek met teksten o.m. van uitstekende Belgische analisten zoals Dirk Borgers en de politica Anne-Marie Lizin, beiden sindsdien spijtig genoeg overleden. Hun ‘La face cachée des révolutions arabes’ (1) (Het ware gezicht van de Arabische revoluties) is een meesterwerk.

In het Nederlands taalgebied verschenen er vorig jaar al deel 1 van ‘Poetin & Assad hebben ons leven gered’ van de Norbertijner pater Daniël Maes en ‘Het dagboek van granaten in Damascus’ van journalist Jens De Rycke, een man verbonden aan het ‘t Pallieterke, het Vlaams ultranationalistisch weekblad. Eerder al verscheen van Ludo De Brabander ‘Oorlog zonder grenzen’, een overzicht van de geschiedenis van de regio sinds 1914.

Daarbuiten publiceerde de vroegere Nederlandse diplomaat Nikolaos van Dam vorig jaar zijn ‘Destroying a nation – The civil war in Syria’. Wat wil doorgaan voor een meer wetenschappelijke geschiedkundige analyse van deze oorlog. De man was de voorbije jaren voor dit conflict speciaal Nederlands gezant voor Syrië en wordt in bepaalde westerse academische kringen gezien als een van de beste specialisten in dit vakgebied.

Daniël Maes – Een dagboek uit een land in oorlog

Uit elk groot conflict komen steevast een serie merkwaardige figuren te voorschijn. Misschien geen grote helden maar mensen die opvallen en met hun bescheiden middelen poogden recht te doen zegevieren. Desnoods en veelal ook tegen de stroom in.

Daniel Maes met vluchtelingen - 2013Daniël Maes ten tijde van de oorlog met enkele vluchtelingen aan het werken in de grote tuin van het klooster.

Figuren ook die echt aandacht hadden voor de miljoenen kleine lieden die het slachtoffer werden van de westerse machinaties die nog maar eens een zoveelste regimewissel op het oog hadden en probleemloos een land lieten vernielen.

De titel van het boek ‘Poetin & Assad redde ons leven’ van Daniël Maes kan voor wie de leugens van De Standaard en de NRC gewoon is en gelooft zeer schokkend overkomen. Maar Daniël Maes is een man met een overtuiging die zoals blijkt uit het boek groeide door zijn contacten met het land en de evolutie van dit conflict.

Doodgezwegen

Zijn wedervaren is ook een der beste bewijzen voor de censuur die de Belgische en ook Nederlandse media uitoefenen met betrekking tot deze oorlog. De man maakte de volle 7,5 jaar van deze opstand mee en zat er middenin. Maar voor zijn verhaal was er bij de media amper interesse. Alleen occasioneel kwam hij eens aan het woord, meer niet.

Beeld U in een Belgische pater midden een uiterst brutale oorlog. Normaal zouden de media van de VRT tot Humo en het Laatste Nieuws zijn deur platlopen voor zijn exclusieve verhalen. Met de opbrengst in zijn geval bestemd voor het ledigen van het onmenselijke leed van de Syrische bevolking.

Maar neen. Een interview in Terzake, een gesprek in het AD, twee korte stukken op de regionale pagina’s van de Gazet Van Antwerpen, een verhaal in Het Belang van Limburg, twee verhalen in Knack en De Zondag. Dat was het in essentie

De VRT-radio had naar aanleiding van de actiedag rond Syrië in 2012 een interview met hem dat echter niet werd uitgezonden. ‘De kwaliteit was onvoldoende’, klonk het. Juist het tegenovergestelde wat men voordien tegen de man zelf zei.

En televisievedette Rudi Vranckx was in zijn thuisbasis in de abdij van Postel uren bij hem en maakte opnames. Het werd nooit uitgezonden. Zijn visie past nu eenmaal niet in de propagandaoorlog waar onze media mee bezig zijn. En dus werd hij zo goed als kan verbannen uit de media.

De katholieke kerk

Zelfs het officiële Kerk en Leven, het Parochieblad voor de vele gelovigen, zweeg hem jarenlang dood. Pas vorig jaar bestede het blad aandacht aan deze held en bijna martelaar. Hij die zo opkwam voor de christenen, en die niet alleen, in het Midden-Oosten. Wie er wel in het blad kwam met zijn van de pot gerukte beweringen was de warrige Italiaanse jezuïet Paolo Dall’Oglio.

Klooster Dar Meir Yakub - Qara

Het klooster van Mar Yakub, een meer dan merkwaardig verhaal. Met op de achtergrond de besneeuwde Qalamoenbergen. Het lijkt wel idyllisch.

De man liep als een blinde achter die salafistische opstandelingen en kwam om het leven in de provinciehoofdstad Rakka toen daar een strijd woedde tussen al Qaeda & Co en ISIS – zijn vrienden – voor de controle over de regio met zijn rijke landbouw en vooral zijn oliebronnen. De behandeling door de kerk van Daniël Maes en zijn verhaal is een niet te wissen schandvlak voor zowel de Belgische bisschoppen als het Vaticaan.

Het doet denken aan de Nederlandse jezuïet Frans van der Lugt die op 7 april 2014 vlak voor de bevrijding van de stad Homs door een van die salafisten werd vermoord. Behouden Arnold Karskens had voordien geen enkele Nederlandse journalist aandacht voor de man die ondanks het levensgevaar in het jihadistengebied bleef wonen.

Pas na zijn dood verschenen er stukken over hem, met het ‘christelijke’ dagblad Trouw (onderdeel van de stal van Christian Van Thillo) daarbij bewust verzwijgend dat hij achter de Syrische regering stond. Kranten kunnen qua moraal dus erg diep zakken.

Het is een van de opvallende zaken in het boek dat hij het wel heeft over Paolo Dall’Oglio maar zijn naam niet noemt. Hetzelfde voor Brigitte Herremans die bij Pax Christi en Broederlijk Delen verantwoordelijk was voor het dossier Syrië. Ook kritiek op de houding van de Belgische bisschoppen en het Vaticaan is feitelijk onbestaande.

En nochtans hielpen zij door hun optreden of weigering om op te treden mee aan de moord op de christenen in de regio, de bakermat van deze godsdienst. Om de westerse machthebbers niet voor het hoofd te stoten deden zij op die wijze feitelijk mee aan die slachtpartij. Buiten wat vage woorden en het sturen van een gezant deed ook deze paus niets en bleven onze bisschoppen doofstom voor dit lijden.

En dus kon Brigitte Herremans ongehinderd door haar kerkelijke hiërarchie – Pax Christi en Broederlijk Delen werken onder toezicht van de bisschoppen – jarenlang woordvoerster spelen voor groepen voor wie vrouwen of te verkrachten objecten en seksspelletjes zijn of anders kweekdieren voor nieuwe jihadisten.

Mar Yakub

Zijn werk is een dagboek en vertelt het leven van dag tot dag in het klooster van Mar Yakub (2) vlakbij het stadje Qara liggend aan de voet van het machtige Qalamoengebergte met zijn toppen van 3000 en meer meters. Het is een gewezen Romeins fort dat in de zesde eeuw toen het Oost-Romeinse rijk al erg verzwakt was omgevormd werd tot een klooster. Het raakte echter grotendeels in verval. De restauratie begon rond 1993.

Dat het nu terug een mooi majestueus klooster is is het werk geweest van de op vele vlakken imposante kloosterzuster Agnes-Mariam de la Croix. Een van origine Palestijnse die na enkele mislukte avonturen als hippie het christendom ontdekte en zorgde dat dit klooster terug in al zijn glorie kon herrijzen. Het is genoemd naar de in 421 vermoorde Perzische martelaar Jacob de Verminkte, alias Jacobus Intercisus of Mar Yakub.

Agnès-Mariam-de-la-Croix en Daniel Maes

Agnes-Mariam de la Croix en Daniel Maes in de tuin van het Norbertijnerklooster in Postel. Een merkwaardig duo.

Het klooster behoort tot de Grieks-Melchitische katholieke kerk, een van de talrijke christelijke groepen in het land. Het is een groot mankement van het boek dat de auteur niet wat meer uitleg geeft over die wirwar van christelijke geloofsgemeenschappen in de regio. Ook over de andere tientallen religieuze groepen vernemen wij amper iets. Spijtig want zonder een degelijke kennis van deze culturele puzzel is Syrië moeilijk te begrijpen.

Daniel Maes kwam toe in oktober 2010 om er in het klooster een opleiding voor priesters te organiseren want die was er wel in Libanon maar niet in Syrië. Zijn visie over het land was er een in de toon van wat onze massamedia er over brachten en dat was van negatief tot zelfs vijandig. Al snel had hij echter door dat dit een karikatuur was van de realiteit. Het land bleek erg divers en was behoorlijk goed georganiseerd.

Wat hij noch de mensen rondom het klooster echter konden vermoeden was dat amper 6 maanden later de hel over Syrië zou losbreken. Met snel toegesnelde buitenlandse jihadisten die via Libanon en vanuit bepaalde moskeeën onrust begonnen te zaaien.

Nadien bleek dat er onder Bashar al Assad veel moskeeën waren gebouwd veelal met geld vanuit Koeweit, Saoedi-Arabië en Qatar. En dit achteraf gezien niet zonder bijbedoelingen.

Syriërs zijn solidair

De moeilijkste en erg gevaarlijke periode voor hem was die van november 2012 tot eind 2013 toen allerlei extremisten ook Qara en de naburige dorpen in handen kregen en hun lusten botvierden op al wie niet plooide voor hun salafisme, uiteraard ook christenen. Uit zijn relaas blijkt dat de dorpelingen hen beschermden tegen mogelijke aanvallen. Ook nam het klooster vluchtelingen, en niet alleen christenen, in bescherming in hun kloosterfort.

Uiteindelijk werden zij en de dorpelingen eind 2013 door het leger gered uit hun hachelijke situatie. Pas in 2017 zouden de laatste resten van al Qaeda en ISIS die zich in de barre bergen in het grensgebied tussen Libanon en Syrië schuil hielden verdreven worden. De titel van zijn boek ‘Poetin & Assad hebben ons leven gered’ moet je dan ook letterlijk nemen. Zonder hen hadden Daniel Maes en de anderen het daar normaal niet overleeft.

Opmerkelijk is ook dat blijkens zijn dagboek er tussen de vele Syrische minderheden geen haat is ontstaan als gevolg van deze op sektarisme gebaseerde oorlog. De westerse poging om het land op die wijze voor heel lang of altijd onbestuurbaar te maken faalde zo te zien.

Daniel Maes bakt frietjes

Daniël Maes en het dagelijkse leven in het klooster Mar Yakub. Hier frietjes bakken.

Het is een verhaal dat ook elders te merken is. Met dorpen die steeds onder regeringscontrole stonden en buurgemeenten die in handen waren van terreurgroepen die, eens de oorlog voorbij, elkaar ter hulp komen om de grote noden te helpen delgen. Zo te zien heeft het westen hier totaal gefaald. Wat mooi zou zijn.

Propagandisten vermomd als journalisten

Spijtig is wel dat er geen relaas instaat van het begin 2012 door Agnes-Mariam de la Croix mee georganiseerde bezoek van een stel Europese journalisten aan Syrië. Bij een aanval door jihadisten op een betoging van regeringsaanhangers in de stad Homs stierf hierbij een Franse reporter. Voor die journalisten, incluis Jens Franssen en Rudi Vranckx van de VRT en de Nederlandse fotograaf Steven Wassenaar, het werk van de regering die zo hen als lastige getuigen wilde uitschakelen.

Waarbij zij zelfs de kloosterzuster viseerden als zat ze mee in dat moordcomplot. Een totaal van de pot gerukt verhaal dat toont dat men hier niet met journalisten te maken had maar met propagandisten die alleen maar leugens wilden verspreiden.

Waarom zou Syrië journalisten officieel uitnodigen om hen dan twee dagen later te vermoorden? Hoe gek kun je het maken? Voor Agnes-Mariam de la Croix waren het gewoon kinderen die niet wisten hoe zich te gedragen en onverantwoord werkten. Maar dit verhaal zit niet in het dagboek daar hij blijkbaar toen in Postel zat.

Niet aflatend

Daniël Maes heeft door zijn niet aflatend werk met o.m. zijn wekelijkse brieven een niet onbelangrijke rol gespeeld in het mee geleidelijk veranderen van de publieke opinie in België en ook Nederland ten opzichte van dit Syrisch drama.

Onversaagd blijft hij al die jaren vrank en vrij zijn mening geven, tegen de heilige huisjes van de media; ngo’s en regeringen schoppend. De stad Ieper gaf vorig jaar een vredesprijs aan de Witte Helmen, onderdeel van die salafistische terreur en de westerse agressie. Men had die prijs veel beter aan Daniël Maes gegeven.

Recent verscheen dan deel 2 van zijn  dagboek dat de periode van 2013 tot nu beschrijft. De tijd van de nakende overwinning en het begin van het herstel van de Syrische maatschappij en de heropbouw van het land. Het verscheen eveneens bij de Nederlandse uitgeverij De Blauwe Tijger. Een pluim voor deze uitgeverij die deze Belgische pater eindelijk het forum geeft dat hem toebehoort.

Jens De Rycke – Reisverslag

Het boek van Jens De Rycke is eveneens een verslag van een verblijf in Syrië maar is qua karakter totaal anders dan dat van Daniël Maes. Door een wat hij beschrijft als een toevallig contact met een priester van een der christene kerken in het Midden-Oosten raakt hij betrokken bij deze oorlog en bezoekt tweemaal het land. Het boek is grotendeels het verslag hiervan.

Het is uitgegeven bij Polemos, de met het Vlaams Belang verbonden uitgeverij. Hij is een freelance journalist en schrijft voor een serie media zoals Novini, ’t Pallieterke en andere en was recent gast bij de Amsterdamse internettelevisie Weltschmerz 

De interesse in Vlaams nationalistische kringen voor Syrië en de steun voor de strijd van de Syrische regering tegen het jihadisme is opvallend. Daniël Maes is er een graag geziene gast en het Vlaams Belang heeft de weg naar Damascus wel gevonden. In die zin komt het boekje van Jens De Rycke dus niet als een verrassing. Het bleef spijtig genoeg bij het grote publiek tot heden grotendeels onder de radar.

Jens De Rycke - Het dagboek van granaten in Damascus

Voor die interesse in deze kringen zijn er zo te zien meerdere reden. Zo is er de islam die in dat milieu door velen als een gevaar wordt gezien waarbij de Syrische regering vecht tegen de uitwas ervan, het salafisme. En dus zijn de Syrische regering vrienden.

En dan is er het Vlaams Belang dat alleen in de marge van de Belgische politiek kan opereren en politiek dus veel vrijer kan ageren. Neen zeggen tegen het buitenlands beleid van de VS en de EU hier is voor wie de macht wil grijpen, of wat daar voor moet doorgaan, niet zonder gevaren. Je riskeert een dodelijke perscampagne en het verdampen van de hoop op ministerpostjes. Het Vlaams Belang heeft dat probleem niet.

Geen probleem dan ook voor Filip Dewinter om bij Assad koffie te gaan drinken. En dus kon een man als Daniël Maes, een Vlaamse pater, hier wel een luisterend oor vinden. Wat elders niet lukte. Bovendien zat het zogenaamde linkse publiek gevangen in het web van de door het Westen gespannen propaganda rond de mensenrechten. Leugens natuurlijk maar diegenen die beter wisten zwegen bewust.

Ma’loula

Het boekje is wel zeker wat de foto’s betreft slecht uitgegeven. Wat natuurlijk spijtig is. Zijn verhaal is daarvoor te belangrijk. Mooi is ook dat hij voor zijn boek een voorwoord wist te versieren van Elijah J. Magnier, een der beste analisten van het ogenblik over de zaak. Het bevat ook een verslag van zijn bezoek aan het stadje Ma’loula met zijn serie kloosters en kerken dat kort ooit in handen van die salafistische terreurgroepen was gevallen.

Verder is er een bijdrage over de de Syrische Sociaal Nationalistische Partij die een groot Syrië voorstaat, radicaal Arabisch is en erg seculier. Ook bevat het boek verder een verhelderend gesprek met Marwa Osman, een politicologe en lid van Hezbollah. Interessant materiaal. De bijdrage over de alawieten is daarentegen te beknopt en mist diepgang. Het mysterie rond die religieuze groepering blijft bestaan.

Wel enkele opmerkingen. Het is uiteraard juist dat het Syrische leger en haar bondgenoten, vooral dan de lokale groepen, in bepaalde gevallen uiterst brutaal optraden en men soms ter plaatse mensen executeerde – recent nog tegen ISIS in de stad Sweida – maar men moet dan wel beseffen dat die oorlog door het Westen aan Syrië werd opgedrongen. (p 13).

DSC_0645

Marwa Osman, een politicologe verbonden aan Hezbollah komt in het boek aan het woord.

Verder heeft hij het op pagina 41 over de geopolitiek en de oorlog maar heeft het niet over de drijvende kracht achter deze oorlog: Israël. Een land dat via verdeel en heers en met steun van de NAVO de regio in vuur en vlam wou zien ten onder gaan.

Het plan van de Israëlische geostrateeg en diplomaat Odet Yinon. En inderdaad speelden gas en olie een grote rol bij het ontstaan van deze oorlog maar de echte oorzaak is Israël die het erg klassieke principe van verdeel en heers wou toepassen. Tevergeefs blijkt nu.

Verder heeft hij het op pagina 42 over de ‘nucleaire ambities’ van Iran. Dat klopt echter niet want er is niet het minste bewijs dat Iran ooit een kernmacht wou worden. De beweringen van de VS en de NAVO hierover zijn alleen gebaseerd op verdraaiingen van de feiten en leugens.

En dat er in deze oorlog geen winnaars zijn (pagina 120) klopt ook niet. Integendeel, dit is een enorme nederlaag voor Israël en haar bondgenoten en een grote overwinning voor de as Moskou-Teheran-Beiroet-Bagdad-Damascus.

Het idee om die landen totaal te vernielen raakte nergens. Natuurlijk is de schade in landen als Irak, Syrië en eerder Libanon enorm maar ze overleefden en toonden zich sterk. Als dat geen overwinning is!

Tienduizenden jihadistische huurlingen stuurde men op Syrië af met daarboven nog een economische wurggreep om U tegen te zeggen. Tientallen miljarden gaf men uit en tevergeefs. De wederopbouw zal jaren vergen maar zal gebeuren. Desnoods zonder het Westen. Men hoeft zich in Washington en Brussel daarover geen illusies te maken.

Ludo De Brabander – Een teleurstellend boek

Een van de weinige critici van de NAVO die in de klassieke media nog eens aan het woord komt – al zij het heel zelden – is Ludo De Brabander van de vzw Vrede, een groep van mensen die werkt rond de buitenlandse politiek en het (ontbreken van een) vredesbeleid. Het boek is teleurstellend en toont een gebrek aan kritisch doorzicht in wat er op dit ogenblik in het Midden-Oosten gebeurt.

Zolang hij de oudere gebeurtenissen vanaf 1914 tot 1979 bespreekt getuigt het van een goed inzicht en een kritische doorlichting. Het is dan ook vernietigend voor de politiek van het Westen daar. Zo komen er de Britse machinaties rond het Arabisch schiereiland en de Levant, de regio met Libanon, Palestina, Jordanië en Syrië, aan bod. Of hoe Londen koos voor het salafisme van de familie al Saoed.

Met Winston Churchill die zelfs opteerde voor het gebruik van chemische wapens. Waarbij de Britten als tegengewicht voor het Arabisch nationalisme de kant kozen van de Moslimbroeders en andere islamistische groepen. Nog steeds steunt de Britse regering die reactionaire visie van de islam en die keuzes van toen liggen ook aan de basis van veel van de huidige problemen in de regio.

Wat hij onvoldoende of zelfs niet ziet is dat achter de publieke beweringen van westerse regeringen en hun lof voor mensenrechten, vrede en democratie in de regio echter een hondsbrutale politiek schuilt. Een gericht tegen de regio met als voornaamste bedoeling die zo machteloos mogelijk te maken.

Al Qaeda in Jemen 

Neem de aanslag op Charlie Hebdo (pagina’s 45 en 194) die niet zoals hij schrijft het werk was van ISIS maar werd opgeëist door Al Qaeda van het Arabisch Schiereiland, de Jemenitische tak van de groep. En zij waren voor zover geweten de enigen.

En dat is een organisatie die in een bepaalde periode minstens mede onder controle stond van westerse veiligheidsdiensten. Zo mislukten al hun buitenlandse acties doordat de daders voor ze konden toeslaan steevast opgepakt werden. Wat een ver doorgedreven infiltratie van deze organisatie door de veiligheidsdiensten bewijst.

Ludo De Brabander - Oorlog zonder grenzen

Verder vecht al Qaeda in Jemen samen met Saoedi-Arabië en gans de westerse alliantie, incluis dus ook België, tegen de regering van de Houthi’s die op dit ogenblik grotendeels het nuttige Jemen controleren. Met andere woorden: al Qaeda en het Westen zijn militair geallieerden in deze kwestie. Dat is de realiteit, niet die van de vele holle beweringen van een Jens Stoltenberg, Mike Pompeo of Didier Reynders.

Dat de strijd tegen dit extremisme tot nu faalde heeft dan ook niets te maken met sociale of politieke problemen binnen de Arabische wereld of bij de groep van immigranten in Europa maar met de uitgebreide militaire, economische en politieke steun die deze groepen krijgen vanuit Washington en de EU. De onvrede is wel een der voedingsbodems die westerse geheime diensten gebruiken om via infiltranten in dit milieu te rekruteren.

Het rapport van de Amerikaanse Militaire Veiligheidsdienst DIA van augustus 2012 over de oorlog in Syrië laat hierover niets aan twijfel over. De VS controleerden deze groepen waaronder ISIS en wilden Syrië vernielen en daarnaast via ISIS ook Irak verder aan diggelen slaan. Mogelijks kende hij bij de publicatie van zijn boek dit rapport nog niet.  

Het rapport van de Conflict Armament Research (3) over de wapens van ISIS was bij de publicatie van zijn boek zeker nog niet openbaar. Dit door de EU en Duitsland gefinancierde rapport toonde dat een groot deel van de wapens van ISIS kwamen uit Bulgarije, een lidstaat van de Europese Unie, dat door o.m. de VS en Saoedi-Arabië was aangekocht. Duidelijker kan toch niet.

Op pagina 161 heeft hij het over de wil van die salafisten voor een zogenaamde ‘authentieke islam’. Een bewering die getuigt van een gebrek aan kennis. Reeds van in het prille begin van de islam waren er grote theologische en financiële geschillen en groepen die elkaar soms met de wapens bevochten.

Ansar al Sharia bij Taiz - Februari 2016

Leden van Ansar al Sharia, een schuilnaam voor de lokale afdeling van al Qaeda in Jemen, hier aan het front bij de stad Taiz samen met troepen van de westerse alliantie.

Het salafisme is in wezen zelfs van heel recente datum en vloeit voort uit het gedachtengoed van enkele toen verketterde islamtheologen. Waarvan de bekendste al Mohammad ibn Wahhab (1703-1792) is die dan weer de mosterd was gaan halen bij Taqi ad-Din Ahmad ibn Tamiyyah (1263-1328). Zeggen dat het salafisme authentieke islam is als zeggen dat Iggy Pop of Fleet Foxes authentieke rock & roll brengen.

Ruslands bedoelingen

Ook schrijft hij dat Rusland zijn interventie in Syrië steunde op de wens om ISIS aan te pakken (p188). Dat is het verhaal dat bladen als The New York Times en De Standaard ervan maakten en een leugen. Moskou heeft steeds gesteld dat men ginds het terrorisme wou uitroeien en noemde daarbij expliciet zowel al Qaeda als ISIS. Wat zin heeft het trouwens om ISIS uit te schakelen en al Qaeda in leven te laten? Geen natuurlijk.

Het is dit uitroeien dat het eerste en voornaamste doel van Rusland is om in Syrië op te treden. Haar bondgenoot ter hulp snellen en zo haar machtpositie in de regio versterken kwam tweedes. Zoals ook de wens om haar nieuw wapentuig te testen en beter te kunnen commercialiseren van secundair belang was. Rusland had al drie oorlogen met die salafisten achter de rug en wou hen in Syrië de genadeslag toebrengen. Wat lijkt te lukken.

Essentieel is dat hij fout zit door te stellen dat militair optreden tegen dit extremisme niet helpt en daarbij verwijst naar het niet slagen van die oorlog tegen de terreur. De reden is dat het Westen niet vecht tegen maar mee met die salafistische terreurgroepen.

Er zijn voldoende bewijzen die aantonen dat bepaalde veiligheidsdiensten zoals MI6, CIA en de Mossad die groepen via infiltranten manipuleren. Ooit al geweten van een aanslag van die geroepen in Israël? Natuurlijk niet.

De enige manier om hen te verslaan is door het gebruiken van geweld tegen hen zoals Irak, Rusland, Iran, Hezbollah en het Syrisch leger nu doen. Maar zolang het Westen hen blijft steunen zal het probleem mogelijks wel blijven bestaan. Wel is de mokerslag die deze groepen nu in Syrië te verduren krijgen erg pijnlijk en zien wij mogelijks hier het Waterloo van al Qaeda & Company.

Nikolaos van Dam – Een expert in bedriegen

Een totaal ander boek over Syrië is dat van de gewezen Nederlandse diplomaat Nikolaos van Dam. De man wordt in de gespecialiseerde westerse media gezien als DE expert over Syrië die op een objectieve wetenschappelijke wijze de toestand in het land en de oorlog beschrijft. Niets is echter minder waar. Dit boek toont dat hij wel een kenner is maar mede daarom ook dat hij bewust een bedrieger en leugenaar is, een verkoper van halve en hele onwaarheden.

Vooreerst maakt hij in zijn boek ‘Destroying a nation – The civil war in Syria’ twee essentiële fouten die een analist en diplomaat als hij niet mag maken. En dat is een totaal gebrek aan bronnenkritiek en het geheel negeren van iets cruciaal als het internationaal recht met o.m. de niet-inmenging en de onschendbaarheid van landgrenzen. Het laatste  is blijkbaar voor hem niet eens het bespreken waard. Gebuisd dus.

De cover van het boek is dan ook een gestileerde reproductie van een van de fameuze propagandafoto’s van de door zijn Nederland mee gefinancierde Witte Helmen die tussen de ruïnes van een stad een baby in zijn armen heeft. En in plaats van het te hebben over de Syrische regering heeft hij het continu over het ‘Syrisch regime’.

Wiens brood….

Het toont de teneur van dit pseudogeschiedkundig werk. Een regime, dat is een stel erg foute ministers, een regering dat zijn dan de goeden. Lees: Wie aan de goede kant van de VS staat is een regering en wie aan de foute kant van Washington staat is een regime. Maar dat is sfeerschepping en in wezen platte propaganda. Een geschiedkundige de naam waardig past voor dat soort praktijken.

Nikolaos van Dam - Destroying a nation

De man behoort tot de selecte vriendenkring rond de Zweed Aaron Lund en de Amerikaanse professor Joshua Landis die met de blog Syrian Comment poogt de richting aan te wijzen waar het Westen met Syrië volgens hen heen moet. Deze blog produceert zeker interessant materiaal maar over de Amerikaanse steun voor al Qaeda en ISIS zoals blijkt uit massa’s documenten zal je hier nooit iets lezen. Ook hier bedrog en censuur dus.

Maar dat is zeker wat Nikolaos van Dam betreft zeker begrijpelijk. De man was een Nederlandse diplomaat en o.m. ambassadeur in Irak en door zijn regering tijdens deze oorlog aangesteld als speciaal gezant voor de kwestie Syrië.

Met andere woorden: Hij zat op de eerste rij wat betreft de westerse strategie en Syrië. En ook, zeer belangrijk, de Nederlandse regering betaalde hem hiervoor en dan is er het gezegde ‘wiens brood men eet diens woord men spreekt’. En dat blijkt dus. Het betekent echter ook dat hij intern goed op de hoogte moet geweest zijn van de westerse strategie in deze kwestie.

Zo vertelt hij over de serie staatsgrepen in Syrië na de onafhankelijkheid in 1946 maar vergeet er bij te zeggen dat de CIA hier soms erg actief was en al eens aan het stuur zat. Maar over de fouten van de Baath partij en de familie Assad – en die zijn er zeker –  schrijft hij uitvoerig. Het is alsof je de geschiedenis van Japan zou beschrijven zonder de zaak Mantsjoerije en Pearl Harbour te vermelden. Feitelijk is zijn boek dus een intellectuele krachttoer.

Voor hem is de revolte van Maart 2011 dus spontaan ontstaan en groeide het puur uit het ongenoegen over de politieke, sociale en economische beleid van de regering. Dat was er zeker zoals er overal in alle landen wel ongenoegen is over het regeringsbeleid. Maar zijn bewering is onzin.

De strategie van de VS voor een machtsovername/staatsgreep is steeds dezelfde. Men infiltreert de maatschappij via allerlei verenigingen en helpt dat ongenoegen groeien met veel geld. De VS heeft hiervoor zelfs opleidingscentra en organisaties als de National Endowment for Democracy. Hij moet dat toch weten. Zie maar wat er bijvoorbeeld in Egypte of Joegoslavië gebeurde.

Iba Abdo - 2

De in Nederland wonende Iba Abdo wist al op 26 februari 2011 op haar blog te vertellen dat de ‘revolutie’ zoals ze dat noemde in Syrië was uitgesteld en pas op 15 maart ging losbarsten. Een helderziende. Ze reageerde niet op een verzoek voor een gesprek.

Ook in Syrië was dat zo en gebruikte de VS de Moslimbroeders en al Qaeda. Zo verscheen in zijn eigen Nederland op 26 februari 2011 op de blog van de Nederlands-Syrische Iba Abdo dat men de ‘revolutie’ om organisatorische reden uitstelt tot 15 maart. Spontaan? Het is om te lachen. Waren de sluipschutters misschien nog niet klaar en diende men daarom die ‘revolutie’ uit te stellen?

De dame werkte nadien eventjes bij Clingendael, het bekende Nederlandse regeringsinstituut voor buitenlandse politiek. Ze moeten elkaar dus normaal kennen en gezien zijn grote diepgaande kennis moet hij praktisch zeker weten van het bestaan van dit nadien afgevoerde blogbericht.

Al Qaeda

Ook heeft hij het steeds over de vreedzaam begonnen betogingen die door brutaal politie- en legergeweld wel moesten ontaarden in een oorlog. Alsof hij niet weet dat bij de eerste betoging in de stad Daraa tot 8 politiemensen het leven lieten, er sprake was van sluipschutters – een klassiek ook in o.m. Sarajevo, Tunesië en Kiev gebruikte methode om de spanning op te drijven – en dat het gerechtsgebouw en de lokalen van de Baath die dag waren platgebrand.

En uiteraard zwijgt hij over de aanwezigheid al vanaf de eerste dag van mensen van al Qaeda die betrokken waren bij de opstand. Zijn landgenoot en oorlogscorrespondent Arnold Karskens maakte van hun aanwezigheid en de wapensmokkel vanuit Irak al begin 2011 gewag. Zoals trouwens ook de Syrische pers dat schreef. Maar dat is voor de man dus niet interessant en niet eens vermeldenswaardig.

En dat de opstand al vanaf het prille begin ging ontaarden was zeker met de kennis die we nu hebben onvermijdelijk. Hij heeft het als enige reden hiervoor over het brutale legergeweld. Dat was er zeker en vast. Maar wat doet een regering als haar gebouwen bij betogingen in brand worden gestoken en politielui vanuit de betoging en door sluipschutters in serie worden afgemaakt?

Wat zou het ‘regime van Mark Rutte’ doen als de mensen in Groningen, de zaak met de aardgaswinning en het regeringsbeleid hierover kotsbeu, grijpen naar gewapend verzet zoals die eerste dag in Daraa? Men zou het leger inzetten natuurlijk.

Dat die door al Qaeda en de Moslimbroeders – toch een geheim genootschap dat een kalifaat met de koran en de sharia is leidraad nastreeft – in afspraak met de VS en haar bondgenoten georganiseerde opstand al vanaf de eerste dag onmogelijke eisen stelde zoals de val van de regering Assad dan is dat geen probleem.

Als de regering politieke hervormingen wil doorvoeren en zoals geëist politieke gevangen – waaronder een notoir terrorist als Zahran Alloesh nadien de leider van het Leger van de Islam – vrijlaat dan is dat onvoldoende voor de opstandelingen.

Daraa - Gerechtsgebouw in brand gestoken tijdens rellen van 15 maart 2011

Het gerechtsgebouw in Daraa na de zogenaamd vreedzame betoging in de stad die dag 15 maart 2011.

De Moslimbroeders en al Qaeda blijven bij hun maximalistische eisen waarvan hij later in het boek zelf stelt dat ze onmogelijk in te willigen waren. En als het leger zich op vraag van de Arabische Liga en het Westen uit de steden terugtrekt dan wordt die ruimte onmiddellijk gevuld door die terroristische groepen. Met de gekende gevolgen. Maar ook dit is voor de auteur niet vermeldenswaardig. De fout ligt voor hem bij Assad en bij niemand anders.

Basiskennis voor een diplomaat is het internationaal recht waarbij de niet-inmenging in de interne zaken van andere landen verboden is. Met als essentie ook de onschendbaarheid van de grenzen van andere landen.

Wat men in de kwestie van Syrië soms met al te doorzichtige excuses en veelal zelfs zonder uitvluchten aan de westerse laars lapt. Zijn Nederland gooit bommen op Syrië en moet volgens de betreffende VN-resolutie de Syrische regering darvoor om toelating vragen. Den Haag, zijn werkgever, vertikt het. Hetzelfde voor de Belgische overheid.

The Day After Association

Maar dit zijn daden van oorlog en daarom ook oorlogsmisdaden. Het zal hem zo te zien worst wezen. Hetzelfde met zijn bronnenkritiek die gewoon onbestaande is. Wat hem uitkomt neemt hij voor waar aan, wat niet past in het plaatje zal je in zijn boek niet lezen.

Zo citeert hij regelmatig de Amerikaan specialist Charles Lister en neemt veel van zijn soms straffe beweringen zomaar voor waar aan. Hij vergeet er echter bij te zeggen dat Lister de voorbije jaren werkte voor het Brookings Doha Center in Qatar, een studiedienst die werkt met geld van Qatar, een financier van o.m. al Qaeda in Syrië. Erg intelligent moet men niet zijn om te beseffen dat die bron totaal onbetrouwbaar is. Ook dat is bij hem geen zorg.

Bronnenkritiek en respect voor het internationaal recht lijken Nikolaos van Dam totaal vreemd. Zoals bij Jens De Rycke slaagt hij er ook niet in meer duidelijkheid te verschaffen over de alawieten.

En dan is er de zogenaamde Caesar met zijn tienduizenden martelfoto’s van gevangenen van de Syrische regering. Gruwelijk materiaal. Volgens het verhaal van Caesar, een alias, moest hij in opdracht van de Syrische overheid die foto’s nemen om ze dan aan de familie te overhandigen. Hij was met zijn foto’s gevlucht maar wou anoniem blijven om zijn in Damascus achterblijvende familie te beschermen. Zo beweerden de auteurs van dit rapport.

Een dossier gemaakt door een groot Brits advocatenkantoor in opdracht van Qatar en juist klaar voor Genève 2, de tweede vredesconferentie rond Syrië. Het moest tijdens de onderhandelingen extra druk zetten op Syrië en hen verder in de beschuldigingsbank duwen.

Maar wie zo’n toch wel bizarre opdracht krijgt is zonder twijfel zo gekend bij de Syrische overheid want hij is vermoedelijk de enige die zo’n taak kreeg. De door dat advocatenkantoor gegeven reden voor zijn anonimiteit is dan ook pure onzin.

Het is in wezen zelfs het bewijs dat dit dossier nep is. Human Rights Watch, nochtans niet vies van vervalst bewijsmateriaal in deze oorlog, uitte dan ook nogal wat bezwaren over die beweringen van dat Brits advocatenkantoor. Onze diplomaat niet.

Het ergst qua een gebrek aan bronnenkritiek is echter als hij op pagina 72 een rapport uit 2016 van The Day After Association beschrijft. Volgens dat rapport had een opinieonderzoek van die vereniging aangetoond dat meer dan helft van de Syrische christenen die op hun zogenaamde peiling hadden geantwoord positief stonden tegenover die opstand.

Simpel onderzoek leert dat die vereniging een van de vele tientallen vanuit het buitenland opererende oppositiegroepjes is die werken met gelden van de VS, de Arabische Golfstaten of Europese landen als Frankrijk. Maar hoe in ‘s hemelsnaam kon men in 2016 in een toestand van algehele oorlog vanuit het buitenland in Syrië zelf een opiniepeiling houden, laat staan een die wetenschappelijk betrouwbaar is?

Geen probleem voor Nikolaos van Dam. Hij stelt zelfs dat aangezien de opstand anno 2016 meer jihadistisch dan bij de start de christenen in 2011 nog met een veel groter percentage achter die opstand moeten gestaan hebben. Is dat om te lachen?

Religies klitten aan elkaar

Wie al Qaeda en ISIS financiert of financierde laat hij dan ook gemakshalve in het ongewisse. Ook over de centrale rol van Israël in de kwestie zwijgt hij zedig. En veelal heeft hij het over buitenlandse mogendheden die in Libië intervenieerden zonder veel te specifiëren. Men zou eens kunnen gaan beseffen dat het regime van Mark Rutten mee hielp aan de vernieling van Libië en Syrië.

De rol van Nederland in deze massaslachtpartij lijkt als we zijn boek moeten geloven nihil te zijn. Wiens brood….  Je hebt er bij van Dam dan ook het raden naar waarom ISIS en al Qaeda de hoogste lonen konden betalen aan hun huurlingen, een pak meer dan wat soldaten van het Syrische leger kregen.

Dr. Nabil Toumeh

Volgens Dr. Nabil Toumeh faalden de Westerse poging tot vernieling van zijn land als gevolg van de sterke cohesie onder de Syrische bevolking. Syrië was naar hij stelde voor het Westen met daarbij Israël te rijk geworden en moest het daarom kapot.

En ja, het Syrische leger en haar hulptroepen hebben zware misdaden begaan. Niemand kan dit betwijfelen. Zie maar naar het verhaal van de Woestijnvalken (Desert Hawks) van generaal Mohammad Jaber die zeer succesvol was maar plots op 2 augustus 2017 ontbonden werd en waarbij Jaber om onverklaarde reden officieel naar Oekraïne vertrok. (4)

Over het fameuze rapport van de DIA over Syrië lees je hier dan ook niets. Te sterk bewijsmateriaal over de misdaden van landen als Nederland, zijn broodheer? Hetzelfde met dat door de EU en Duitsland gefinancierde rapport van het Britse Conflict Armament Research (3) over Amerikaanse wapens van ISIS of over de verhalen uit de Israëlische pers over de steun aan o.m. al Qaeda. Hij verzwijgt het.

Dat de opstand ondanks de massale geldstromen en de tienduizenden vanuit het buitenland aangeleverde salafisten mislukte is het beste bewijs voor de cohesie van de Syrische maatschappij. De pogingen om het sektarisme te doen zegevieren faalden.

Het is zoals de Syrische soefist, parlementslid, filmmaker en zakenman dr. Nabil Toumeh het in een gesprek in Damascus uitdrukte: “Syrië, dat is 30 religies en 60 sekten en dat klit sterk aan elkaar en daarom mislukte het Westen hier, in tegenstelling tot in Libië, om dit land te verslaan.” Maar voor Nikolaos van Dam is Syrië gewoon een alawietische dictatuur.

Tegenstander

Wel toont hij zich in zijn boek toch een tegenstander te zijn van het beleid van het Westen hier. Al zegt hij dat erg omfloerst. Zijn stelling is dat men die jihadisten aanmoedigde bij hun opstand, hun onrealistische eisen steunde en onvoldoende militaire hulp gaf om te slagen in hun opzet. De oorlog had zonder die steun minder mensenlevens gekost is zijn visie.

Hij vergelijkt het met de Amerikaanse oproep aan de Iraakse sjiieten om na de Iraakse nederlaag in februari 1991 in opstand te komen. Waarna de VS van enkele kilometers ver zat toe te kijken hoe die naïeve opstandelingen door het Iraakse leger afgeslacht werden.

De realiteit is echter dat dit ook het plan was. Het land vernielen en via de introductie van het sektarisme het voor decennia onbestuurbaar te maken. En het Westen is hier zeker niet aan haar proefstuk. Zie naar Bosnië, Kosovo, Afghanistan, Libië en ook Irak. En voor deze halsmisdaad tegen Syrië is de hoofdverantwoordelijke de gewezen Amerikaanse president Barack Obama.

De man die bij het begin van zijn ambtsperiode van de Noorse premier Jens Stoltenberg de Nobelprijs voor de Vrede kreeg. Stoltenberg kreeg dan nadien van Obama de post van secretaris-generaal van de NAVO. De westerse waarden. Nikolaos van Dam betreurt de vernieling van Syrië maar is mee via zijn werk een onderdeel van die strategie. Zelfs al maakt hij er bezwaar tegen.

Willy Van Damme

1) La face cachée des révolutions arabes, Ellips, redactie: Eric Denécé, 528 pagina’s, 2012.

2) https://www.maryakub.net/

3) Conflict Armament Research: De VS wou niet antwoorden op de vraag van de groep hoe na juni 2014 In Bulgarije geproduceerde en aan de VS geleverde wapens bij ISIS werden gevonden. Wapens van een sovjet-type waar men in de VS niets mee kan aanvangen. In juni 2014 viel de stad Mosoel na de massale desertie van het Iraakse leger in handen van ISIS. Zie o.m. pagina 39 van het rapport. http://www.conflictarm.com/publications/.

4) Zie: https://www.almasdarnews.com/article/syrian-desert-hawks/. Al Masdar is een informatieve website die de Syrische regering steunt in haar oorlog. Het is dus geen geheim in Syrië. Integendeel.

Daniël Maes, Poetin & Assad hebben ons leven gered – Syrisch dagboek deel 1, De Blauwe Tijger, 2017, 264 pagina’s, 21,5 euro.

Jens De Rycke, Het dagboek van granaten in Damascus, Polemos, 2017, 160 pagina’s, 15 euro.

Ludo De Brabander, Oorlog zonder grenzen, Epo, 2016, 271 pagina’s, 22,5 euro.

Nikolaos van Dam, Destroying a nation – The civil war in Syria, I.B. Taurus, 2017, 242 pagina’s, 8,99 Britse pond.

10 gedachten over “Boeken over Syrië

  1. Chapeau Willy
    Gerrit

    Antwoord:

    Ik had gedacht bij die landgenoot van jou een goed boek te vinden. Wat een smeerlapperij. Beweren in te zitten met mensen in Syrië en hen dan een dolk in de rug duwen. Je moet maar durven.

    Willy Van Damme

  2. Boeken over Syrië
    Beste Willy,
    De bespreking over de Boeken over Syrië is interessant voor iemand die hoopt met uw groot aantal verklaringen en interpretaties te kunnen doorgaan voor de onfeilbare kenner.
    Ik had liever bij elke boekbespreking korte notities gezien die hadden kunnen toelaten dat ik, na het lezen, enkele blijvende ankerpunten zou kunnen behouden. Maar misschien is mijn opnamevermogen gewoonweg te klein?
    Ik ga echter absoluut niet akkoord met uw negatieve kritiek op
    ‘Oorlog zonder Grenzen’ Uw bijvoegsel ‘Een teleurstellend boek’ is wel teleurstellend. Het zou kunnen dat sommige gegevens en interpretaties van
    Ludo De Brabander niet helemaal kloppen met die van de echte (?) specialisten. Maar de duidelijk structuur en feitenvermeldingen zijn mij méér waard dan een overvloed van commentaren die een duidelijke analyse moeilijk maken. Trouwens, het zal wel zó zijn dat Isis niet geboren is om één en dezelfde Islaminterpretatie tot stand te brengen. Ook u weet dat een uiteindelijke strekking vorm krijgt uit het brouwsel van soms erg verschillende ingrediënten. Ik meen dat Ludo De Brabander het bij het rechte eind heeft als hij beweert dat het uiteindelijke doel van Isis was: het tot stand brengen van één grote Islambeweging die fanatiek en dus meedogenloos, onder de hoede van de voor hen enige mogelijke redder Allah, moet strijden tegen de overal aanwezige diplomatische en gruwelijke heersers over de Arabische Wereld.
    ‘Oorlog zonder Grenzen’ is de meest bevattelijke studie die ik tot nu over het Arabische probleem gelezen heb. De Brabander spreekt niet voortdurend over wie goed en slecht is – en wie liegt en niet liegt. En … u zegt het: zijn bespreking van de periode vanaf 1914 tot 1979 (toch een lange periode!) getuigt van goed inzicht en kritische doorlichting. Wat u vergeet te zeggen is dat hij door de voorstelling van de belangrijkste en chronologisch goed gerangschikte feiten de lezer een evolutief, duidelijk overzicht kan geven.
    Een goed voorbeeld hiervan: een ontstellend gering aantal zelf geproclameerde kenners wist en weet nu nog niet wat het Sykes-Picotakkoord precies behelst en welke verwoestende gevolgen het had voor de eenheid in de Arabische wereld. De Brabander geeft feiten aan en verliest zich omzeggens nooit aan besluitvormingen over het ware, het onware, het goede en het slechte.
    De gekende en te verwachten voorraden aardolie en gas duidt hij aan op duidelijke geografische kaarten. Hij geeft ook uitleg over het economische en militaire belang van de pipelines .
    Ik raad iedereen aan die zich in korte tijd wil verdiepen in de problemen van het Midden-Osten het boek te kopen. Ook als duidelijk naslagwerk (o.a. dankzij de vele geografische kaarten) is het voor mij onmisbaar.
    Hilaire Bodein

    Antwoord:

    Ik heb geschreven dat de historiek die Ludo De Brabander geeft van de toestand in de regio tot 1979 uitstekend is en dus een aanrader. Wel een bemerking bij wat hij schrijft en U ook aanhaalt; namelijk het Picot-Sykes verdrag.

    Dat is natuurlijk grof imperialisme en vanuit internationaal recht totaal onaanvaardbaar. Maar zoals Nikolaos van Dam in zijn ook gesproken boek goed omschrijft zorgde het ervoor dat de Arabieren zich konden losscheuren van het Ottomaanse rijk. een eis van veel Arabische intelligentsia.

    Het verdrag borduurde ook verder op bestaande historische en culturele grenzen. Zonder dat verdrag was Syrië en zelfs Saoedi Arabië nu nog Ottomaans of Turks.

    Bovendien zoals Nikolaos van Dam schrijft is er in landen als Irak en Syrië een nationaal bewustzijn ontstaan dat de golf van sektarisme met succes wist te doorstaan. En het gedachtengoed voor een heel groot Levant met zelfs Palestina is in Syrië praktisch onbestaande.

    Verder is het heel groot mankement van zijn boek is dat hij niet duidelijk maakt dat groepen als al Qaeda en ISIs instrumenten zijn van de politiek van vooral Israël, de VS en het Verengd Koninkrijk.

    En natuurlijk willen figuren als Gulbuddin Hekmatyar en Aboe Bakr al Baghdadi of Aboe Mohammad al Jolani van Al Qaeda in Syrië een soort van kalifaat waar zij dan hun totalitaire macht kunnen uitoefenen. En zich verrijken.

    Maar dat sluit in geen geval Israëlische steun uit. Baghdadi en Hekmatyar wisten zeker waar hun wapens vandaan kwamen maar zwegen om duidelijke reden en speelden liever wat toneel over het boze Amerikaans imperialisme. Dat klinkt geloofwaardiger.

    En dat men hun geloofsovertuiging met tonnen zout moet nemen blijkt voldoende uit het feit dat zij naast die westerse steun ook grootschalige drughandelaars zijn.

    In Syrië en toen Hekmatyar en de Taliban over Afghanistan heersten en het land omtoverden tot ’s werelds grootste heroïne-exporteur ontpopten die groepen zich tot moorddadige drugshandelaars. Alcohol mag officieel niet, dat wel. Waar dan miljoenen moslims, ook in het Afghanistan van Hekmatyar en de Taliban, wel het slachtoffer van werden.

    En door onvoldoende inzicht in de structuren achter die terreurbewegingen is zijn eindconclusie over de strijd tegen de terreur ook fout. En dat is wel essentieel in het verhaal. Maar misschien is hij sindsdien wel tot andere inzichten gekomen.

    Willy Van Damme

  3. Tiens, tiens, zo zou het geweest zijn en niet anders. Die Nikolaos van Dam is een zelden voorkomende onfeilbare ziener. Zonder het Sykes-Picot verdrag en dus het kunstmatig vastleggen van landsgrenzen zou het sektarisme de echte gesel geweest zijn van de Arabische wereld. Dus, ze hebben daar geluk gehad ! U weet toch ook dat die landen gevormd werden tot kolonies en mandaatgebieden waardoor men omzeggens wetmatig kon domineren en uitbuiten.
    Het sektarisme werd wel door de door het Westen aangestelde dictators bloedig bestreden.
    Met welk uiteindelijk resultaat wordt een lijvige studie !
    De overheersing door het Ottomaanse rijk wereld werd heel eenvoudig vervangen door de overheersing door het Westers kapitalisme dat de grote waarde van zijn Verlichting predikte.
    Dat ook Arabische intellectuelen die mooie principes aankleefden en eveneens geloofden in een
    uiteindelijke vrije en democratische wereld zal wel zijn.
    Arabië werd door het Westen bedrogen en een neutrale positie bij het losbarsten van de Eerste Wereldoorlog zou absoluut positiever geweest daar het Ottomaanse rijk verslagen werd.
    Maar ja, wie kon dat voordien voorspellen?
    Ondertussen wordt de Arabische Wereld met de enorme hulp van het bevrijde Saoedi Arabië in bloedige stukken gereten.
    Hilaire Bodein

    Antwoord:

    Tijdens de Groote Oorlog 1914-1918 voerden Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk oorlog tegen Duitsland, de Oostenrijks-Hongaarse Dubbelmonarchie en het Ottomaanse rijk. Die laatsten verloren de oorlog en dus vonden Parijs en Londen het normaal om de buit onder beiden te verdelen.

    De Chinezen, de familie Hoessein uit Mekka, de Vietnamezen en nog wat waren echter woest. Versailles was immers een remake van de conferentie van 1894 in Berlijn waarbij de twee overwinnaars als hongerige wolven vooral Oostenrijk-Hongarije en het Ottomaanse rijk kapot maakten door het in stukken te hakken.

    De wijze waarop men vooral het Ottomaanse rijk behandelde is best walgelijk. De Grieken dachten zelfs Istanbul in te lijven tot de Britten en de Fransen hen lieten vallen als een baksteen. Waarna de weerwraak kwam.

    Waar ik, en ook een Nikolaos van Dam op wezen is dat als gevolg van die nieuwe arbitrair getrokken grenzen er in die landen vrij snel eigenlijk een nieuw soort nationalisme is ontstaan.

    We hebben dat trouwens ook hier gehad. Tot 1830 bestond er geen België en de zogenaamde Belgen waren feitelijk een stam uit de periode van Julius Caesar uit het noorden van Frankrijk. Er was wel onder de Boergondische hertog Filips de Goede een soort België ontstaan maar echt vorm kreeg het pas in 1830/1839.

    En kijk vrij snel ontstond er ook hier iets als een Belgisch nationalisme. Ook dit België is niet zomaar ontstaan maar het gevolg van afspraken tussen in essentie de Fransen en de Britten.

    Een Duitse prins met stevige Britse wortels (vooral financieel) die dan huwt met een Franse prinses. En hup daar was België. Dit was niet het werk van Sykes-Picot maar van anderen uit die periode. Zo ontstaan grenzen en dat is altijd zo geweest.

    En dat het Westen de Arabische wereld zagen als een koloniaal wingewest is natuurlijk zeker. Zeker toen men reeds in 1914 besefte dat olie militair en economisch essentieel was en dat men die petroleum ginds in het Midden-Oosten kon vinden. Voor de Britten was er ook de route naar Indië.

    De wortels van de nu in Total opgegane Franse staatsoliemaatschappij Elf dateren uit die periode. Churchill vertrouwde Shell niet (te Hollands) en zorgde voor de opkomst van BP en de Franse staat wou ook oliezekerheid.

    En het was het belang qua olieproductie van Algerije dat Frankrijk zo hard deed vechten om Algerije te behouden (De Slag om Algiers). Pas toen men ook elders in Afrika (o.m. Gabon/Congo Brazzaville) olie ontdekte liet men Algerije gaan.

    Het eigenaardige is wel dat de familie Hoessein uit Mekka die zo zwaar bedrogen werd nu hondstrouw aan de leiband van Israël, Saoedi-Arabië, de VS en het Verenigd Koninkrijk hangt. Het kan verkeren.

    En dat de Arabieren hier dus bedrogen werden kon moeilijk anders daar in Londen en Parijs bloeddorstige wolven regeerden. Elke analist, diplomaat of politicus uit die periode zag zo door de holle Franse en Britse retoriek. Juist zoals een serieuze analist dat ook nu ziet. De geschiedenis herhaalt zich.

    Willy Van Damme

    • Beste Willy,
      Mag ik naar aanleiding van uw interessante notitie over de familie Hoessein het volgende artikel plaatsen?
      Dat de familie Hoessein aan de leiband loopt van gewoonweg het Westen zal wel zijn omdat ze geen andere mogelijkheid heeft dan zoveel mogelijk te profiteren van hen die het voor het zeggen hebben. Dus ook van de macht en invloed van de vroegere vijand: de Saoedi’s. Een troostprijs is misschien dat een telg van het geslacht Jordanië mag regeren. Het hele gebeuren in het Midden-Oosten na de Eerste Wereldoorlog is een schier niet te doorgronden wirwar van geraffineerde, meedogenloze politiek en bedrog. Natuurlijk gebaseerd op de toen absolute militaire overmacht, van vooral Engeland. De Engelsen zijn het schoolvoorbeeld van hoe men een kolonie moet onderdrukken om er, onder de mom van de beschaving, zoveel mogelijk uit te halen.
      Wat mij nu bovenal integreert is hoezeer het christelijke, liberale Westen, buitengewoon verdraagzaam voor de Saoedi Arabische gezanten van Allah, zonder scrupules verder afdaalt naar de hel van geld en macht – en aldus naar gestolen welvaart. Wat betekenen nog Westerse, christelijke waarden? Waar blijft een objectieve, filosofische analyse?
      De door de zon en het zand geharde, Arabische dominerende clans zijn woestijnhaviken die maar één moraal hebben: heersen! En dat met alle mogelijke middelen.
      Wel die werden hen, via de ontginning van de grondstoffen, aangereikt eerst door Engeland, met de hulp van de bondgenoten van de Eerste Wereldoorlog. Nu vooral door de nieuwe absolute heerser: de U.S.A.
      De ervaren Engelsen hadden zeker geen zin om zelf in Arabië te regeren en de grondstoffen te verdedigen. Ze beseften terdege dat een voortdurende strijd tegen allerhande clans en fanatieke moslimstrekkingen tot schier nooit ophoudende problemen zou zorgen. Ze gaven de macht over aan diegenen die daar hun stiel kenden. Aan hen die zonder scrupules gewoon zijn te doden en te vergeven. Zij die de weg konden uitstippelen opdat Allah hun verder de genade van de macht en de rijkdom zou verzekeren. De ervaren Engelse kolonisatoren wisten het: door zich te bemoeien met godsdienstzaken kan men snel in het hellevuur belanden.
      Wat doet het Westen, nu onder de leiding van de U.S.A? Hetzelfde!
      De dictatuur van de Arabische heersers is de beste garantie dat de Westerse, kapitalistische heersers daar verder rustig de grondstoffen kunnen ontginnen. Hiervoor mogen de Arabische dictators zelfs buitensporig verdienen. There is no free meal!
      En vooral, niet te vergeten! Een belangrijk deel van de miljarden die deze Arabieren binnenkrijgen, wordt terugverdiend via vooral wapens en andere politieke, financiële, en nu ook méér en méér militaire ondersteuning. Alles ten dienste van het democratische Westen!
      De Arabische heersers beseffen heel goed wie de baas is in de wereld. De zoveel mogelijk verborgen, verplichte onderdanigheid aan hun Westerse vrienden, kwetst hun trots maar niet de zekerheid van eigen macht.
      Dat de wraakzuchtige clans, zoals de Hoesseins en de Saoedi’s een blijvend onzekere factor zouden kunnen zijn, is niet uit te sluiten. Wie zit er allemaal achter de verwoesting van de Twin Towers waarvan de voorbereiding en de uitvoering miljarden heeft gekost?
      Buiten bin Laden waren 15 van de 19 daadwerkelijke uitvoerders Saudiërs.
      Vele vragen blijven onopgelost vooral daar, dankzij het verschrikkelijke drama, Bush ‘the war on terror’ kon ontketenen. De oorlog die het Westen, als het ware moreel toeliet alle gebieden, waarvan er geen voldoende politieke en vooral economische onderdanigheid meer was, tot de meest meedogenloze humanistische orde te dwingen.
      Het Verenigd Europa, meestal onder leiding van de vroegere grote koloniale landen Engeland en Frankrijk, die hun vroegere invloeden willen zekerstellen of zelfs herwinnen, doen duchtig mee, vooral via bombardementen waarbij ze het vooral gemunt hebben op de infrastructuur. Dat er hierbij duizenden mensen omkomen is onvermijdelijk. Dat is natuurlijk erg jammer maar maakt nu eenmaal deel uit van de ‘collateral damage”. Exacte gegevens over de verwoestingen en het aantal slachtoffers zijn niet te verkrijgen.
      Voor België is het gehele NATO-gebeuren uiterst winstgevend. Wij slaagden er immers in om de NATO en de SHAPE in ons landje binnen te rijven. Daarenboven is Brussel de Europese hoofdstad. Hopelijk komt er voor ons lief NATO-landje geen oorlog met het nabije Rusland !
      Onder de vredelievende vleugels van de Verenigde Naties kreeg de NATO immers ook de edele taak toebedeeld om ons allen te beschermen tegen het onbetrouwbare Rusland dat nu eveneens door een dictator zou geleid worden. Het is méér dan tijd dat Europa zich losmaakt van zijn Amerikaanse vazalbanden en sluipend een eigen koers bepaalt waarbij wij Rusland niet per se als vijand beschouwen maar veeleer als een uiterst interessante economische partner. Ook het geheel van BRIC- landen zou betrokken moeten worden bij een meer evenwichtige wereldorde, waardoor misschien een Derde Wereldoorlog kan vermeden worden.
      Hilaire Bodein

      Antwoord;

      De moderne koloniale politiek kreeg min of meer haar eigentijds gezicht met de toespraak op 3 februari 1960 van de Britse eerste-minister Harold Macmillan voor het Zuid-Afrikaanse parlement in Kaapstad die nadien als titel ‘Winds of Change’ kreeg.

      Het was het startschot voor de grote golf van onafhankelijkheidsverklaringen op het Afrikaanse continent met ook die van onze Belgische kolonie Congo. De kwestie was dat uit ‘uitbaten’ van deze wingewesten te duur ging worden daar men doorhad dat de lokale bevolking steeds meer ging eisen zoals een moderne infrastructuur, beter inkomen en vooral eigen zeggenschap.

      Macmillan, de Fransen en ook de Belgen waren hen voor en trokken zich terug en lieten de boel beheren door een lokale politicus. Mensen zoals Mobutu, Denis Sassou Nguesso (Congo-Brazzaville) en de Bongo’s uit Gabon mochten dan 30% of zoiets houden met de rest dat verdween in de zakken van allerlei multinationals.
      Dat de lokale bevolking verder in de miserie werd achtergelaten was daarbij niet de minste zorg. Het probleem is natuurlijk dat die verhouding tussen de vorst en zijn leenheren per definitie een instabiel gegeven is.

      Zwakt de macht van de vorst af dan neemt die van zijn leenheren toe. Had het Franse koninklijk hof niet zo zwak geweest maar zeer sterk dan had de Graaf van Vlaanderen of de hertogen van Bourgondië zelfs nog niet moeten dromen van een eigen rijk.

      Die relatie van onderhorigen is dan ook steeds tijdelijk en gezien de wereld internationaal op een groot keerpunt staat dreigt gans dat wereldje van horigen zich los te scheuren van het Grote Wereldrijk, de VS. Je ziet overal in de wereld tekenen die hier op wijzen. Logisch want niets gebeurt zomaar.

      Het grote probleem van de familie Hoessein en van Jordanië is dat men als geschenk van de Britten een grote zandbak kreeg die alleen aan de Jordaan wat economisch interessant.

      Zonder continue financiële buitenlandse steun kan het moeilijk overleven. Vandaar dat men zwak staat en moet overleven van de cadeaus van Saoedi-Arabië en het Westen. Het verklaart de houding van de Jordaanse koning en zijn entourage. Zeker met een uiterst agressieve zionistische staat aan de westkant.

      Een teken aan de wand is bijvoorbeeld de recente beslissing van OPEC om Rusland toe te laten als raadgevend lid. Een beslissing, uiteraard genomen met goedkeuring van Saoedi-Arabië, die haaks staat op de houding van de VS die een nooit geziene economische, financiële en politieke oorlog voert tegen Rusland.

      Willy Van Damme

      • Beste Willy,
        Erg bedankt een zeer interessante algemene informatie !
        Hilaire Bodein

        Antwoord:
        Bedankt en graag gedaan.
        Willy Van Damme

    • Een soort van België onder Filips de Goede is enigszins kort door de bocht. Enerzijds betrof het hier een personele unie onder de Bourgondiërs, anderzijds omvatte de Bourgondische Nederlanden grote delen van de Noordelijke Nederlanden, de Zuidelijkste Nederlanden (Artesië, Picardië, Vermandois …), Groothertogdom Luxemburg…

      Niet alleen de Grieken hadden te lijden onder grootheidswaanzin na WO I. Ook Belgische nationalisten maakten zich hieraan schuldig. Zij zagen een Groot-België aan de horizon. Vrij snel werden door deze aanspraken gemaakt op Zeeuwsch-Vlaanderen, Nederlands-Limburg, het Duitse linker-Rijn gebied, Groothertogdom Luxemburg, groot stuk van Duits Oost-Afrika, en zelfs jawel… Palestina. Voor dit laatste zie onder meer
      – M. De Waele (1976) Een verwaarloosd aspekt van de Belgische buitenlandse politiek : de Belgische interesse voor de voogdij over Palestina (1914-1918). Belgisch Tijdschrift voor Nieuwste Geschiedenis, Vol. 7, nummer 1-2, p. 83-111 (https://www.journalbelgianhistory.be/nl/journal/belgisch-tijdschrift-voor-nieuwste-geschiedenis-1976-1-2/verwaarloosd-aspekt-belgische)
      – R. Aubert (1979) Les démarches du cardinal Mercier en vue de l’octroi à la Belgique d’un mandat sur la Palestine. Academie Royale de Belgique. Classe des Lettres et des Sciences Morales et Politiques et de la Classe des Beaux-Arts. Bulletin. 5e série – Vol. 65, p. 166-228.

      Peter Danssaert

      Antwoord:

      Wat je schrijft over bepaalde Belgische plannen voor na WO I klopt natuurlijk. De familie Nothomb toen was er een van de verdedigers van. Je reinste waanzin. Natuurlijk was de door Duitsland aangebrachte schade aan ons land enorm.

      Met Filips de Goede wilde ik stellen dat hij de eerste vorst was die de gebieden van de Hertog van Brabant en de Graaf van Vlaanderen één maakte wat enkele eeuwen later vorm gaf aan België. Maar dan kwamen de tachtigjarige oorlog en de invasies van de Franse koning Lodewijk XIV nog.

      Willy Van Damme

  4. Betreffende dat DIA rapport het is niet slecht om daar terug op te komen ook in verband met de huidige houding tegenover ISIS.. Ik herinner me nog wat Michael Flynn daarover zei (hij was toen hoofd van DIA – is dezelfde die security adviser werd voor Trump). Flynn zag het rapport als een waarschuwing die (zeer tegen zijn zin) genegeerd werd omdat dat geen slechte zaak gevonden werd dat ISIS in Syrie zou groeien. Het betekende niet dat de VS een rechtstreekse controle had over IS. Het was ok dat IS groeide – in Syrie – totdat ze beslisten dat IS een probleem werd. Eind 2017 werd IS dan weer niet meer als een probleem bekeken. 2018 lijkt meer op 2014: het komt ons goed uit dat IS blijven zitten waar ze zitten. Voorlopig. Ge kunt het temporiseren noemen.
    De statistieken van vs bombardementen tonen aan (https://twitter.com/airwars/status/1083810230666964993) dat de VS geen vinger meer uitstaken naar IS.
    Nu weer wel. En voordien ook. Er zijn meer manieren om de gebeurtenissen te sturen dan rechtstreeks aansturen van IS , en het maakt van IS nog geen westerse pion. IS maakt ook duidelijk zijn rekening door nu VS soldaten aan te vallen. Niet omdat ze in het geheim bevriend zijn maar omdat ze beter af zijn als de VS daar blijft.
    Tuyzentfloot

    Antwoord:

    Ik ga Michael Flynn van de DIA niet tot de heiligen rekenen. Hij erkende wel de echtheid van het document nadat men verplicht was het openbaar te maken. De relatie tussen de VS en ISIS is een kwestie van vazal en heerser.

    De Heerser (de VS) heeft behoefte aan een huurlingenleger ergens ten velde en zorgt voor de financiering, de politieke steun en de bewapening. Maar dat wil niet zeggen dat dit huurlingenleger altijd trouw zal blijven aan de Heerser. Toen ISIS ook Erbil aanviel was het genoeg geweest voor de VS.

    De Yezidi’s uitroeien, Bagdad en de steden Hasaka en Damascus aanvallen was geen enkel probleem. Maar van Erbil en de clan Barzani moest men afblijven. De getuigenis van toenmalig stafchef generaal Martin Dempsey voor de Amerikaanse Senaat maakt dit overduidelijk.

    Men moet inderdaad kijken naar de evolutie van het aantal bombardementen die de VS deed. Tot de Russische luchtmacht eind september 2015 tussenbeide kwam was dat essentieel beperkt tot Ayn al Arab (Kobani) en Erbil. Maar ISIS was een goede pion van de VS tot men Erbil aanviel want dat wou Israël niet.

    In de geschiedenis is er trouwens een goed voorbeeld van dit soort toestanden. De Oost-Goten waren onderaannemers van Rome in Zuid-Oost Europa tot ze zich door Rome benadeeld voelden en ten strijd trokken tegen de Heerser (Rome) en uiteindelijk Rome veroverden.

    Willy Van Damme

    • Wat maakt de getuigenis van Dempsey precies duidelijk?
      Dat IS op dat moment steun krijgt van geallieerden van de VS(Saudi Arabie en Qatar) .
      Niet is noodzakelijk naar de zin van het Pentagon of het Witte Huis. Integendeel zou ik zeggen. Ik weet niet of de CIA op dezelfde lijn zat.
      Het zal wel een bron van onenigheid blijven maar ik tracht het soort van samenwerking tussen bv de VS en IS
      eerder op een schaal te zetten tussen 0 en 10 dan ze te beschouwen als pure onderaannemers of pure tegenstanders.
      En dan zie ik de houding van de VS in Irak vooral als iets dat evolueerde van iets minder dan gedoogbeleid naar vijandschap.
      En in Syrie van iets meer dan gedoogbeleid naar vijand en terug naar selectief gedoogbeleid en soms wat stilzwijgende steun.
      Dat is niet genoeg om als onderaannemer te gelden. Onderaanneming is 1 stap verwijderd van zelf doen.
      Iemand inhuren die anders iets anders zou doen (Soedanese huurlingen in Yemen) is meer onderaanneming dan iemand
      helpen om de doen waar hij al mee bezig was(Mujaheddin in Afghanistan). De Witte Helmen scoren dan hoog.
      Verder komt er met elke tussenpersoon een stap bij en wordt ontkenbaarheid natuurlijk groter, maar de aansturing ook minder.
      Ik vond het duidelijk dat het de VS niet zinde dat de Saudis IS steunden (https://www.independent.co.uk/voices/hillary-clinton-wikileaks-email-isis-saudi-arabia-qatar-us-allies-funding-barack-obama-knew-all-a7362071.html)
      Staan witte huis, leger en CIA op een lijn dan zit ge hoog op de schaal. Zitten ze niet op een lijn dan al wat minder.
      Tuyzentfloot

      Antwoord:

      Ik zie het als huurlingen die gebruikt worden zolang ze in de pas lopen en bruikbaar zijn. De toespraak van Dempsey toen maakte duidelijk dat ISIS niet meer bruikbaar was en maar best kon oppassen.

      Pas toen de Russen op 30 september 2015 met hun luchtmacht tussenbeide kwamen werd ISIS geheel onbruikbaar en begon de oorlog ertegen echt. Eerst ging Hasaka in de Amerikaanse strategie voor ISIS zijn, daarna werd dat dan voor de YPG/PKK. Het doel bleef hetzelfde: invloed over Syrië behouden en vergroten.

      De VS heeft in haar meer dan 200 jarig bestaan bondgenoten gezocht, die misbruikt en dan gedumpt. En dit met een politiek van continue oorlog tegen wie ook maar in de weg liep en loopt..

      Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s