Naar akkoord over Syrië

Dat de oorlog tegen Syrië op haar laatste benen loopt lijkt steeds meer duidelijk. In wezen zijn er maar drie gebieden meer die nog niet onder de controle van de regering vallen: De provincie Idlib vlakbij Turkije, grote delen van de provincies Quneitra en Daraa aan de grens met Jordanië en Israël en de zone ten oosten van de Eufraat waar de YPG en de VS met een almaar vijandiger wordende bevolking in een steeds moeilijker parket zitten. .

Israël stemt in

Het akkoord behelst dat de troepen van Iran en Hezbollah zich 60 kilometer van de Israëlische grens gaan terugtrekken en zich niet mengen in de eventueel komende mogelijke gevechten daar. Het gebied rond de stad Daraa en Quneitra zou dan onder controle van het Syrische leger komen. Wie er daarna niet wil blijven mag dan zoals bij eerdere akkoorden elders naar de provincie Idlib vertrekken.

Daraa - Militaire situatie - 15 - 28 mei 2018

De toestand in Syrië aan de Jordaanse en Israëlische grens. Blauw is de door de VN gecontroleerde zone tussen Israël en Syrië, groen is de zone onder controle van de niet tot ISIS behorende jihadisten, zwart is het door ISIS bezet gebied en rood is het gebied vaar het Syrische leger de baas is. 

Dat is belangrijk want dat betekent ook dat de weg van Damascus naar de Jordaanse hoofdstad Amman en verder richting het Arabisch schiereiland en Egypte terug open kan gaan. Een cruciaal gegeven voor de Syrische economie. Het akkoord zou onderhandeld zijn door Rusland met Israël, Hezbollah, Jordanië, de VS, Syrië en Iran.

Geruchten gaan ook dat de VS zich zou terugtrekken van de grenspost van al Tanf aan de grens met Irak. Die grenspost ligt op de hoofdweg van Damascus naar Bagdad. Syrië gebruikt nu de weg via de Eufraat en de grenspost van Al Bukamal. Ook de heropening van die grenspost van al Tanf is belangrijk voor de heropbouw van Syrië die nu al volop in voorbereiding is.

Al Tanf - 16 - 21-08-2017 - kopie

Een verouderde van augustus 2017 daterende kaart van de regio rond de grenspost met Irak in al Tanf waar de VS zich installeerden. Rechts onderaan is Irak. Het gebied kan gezien worden als woestijnachtig.

Gesprekken van Turkije met Syrië

Ook wat betreft de relatie tussen Turkije en Syrië lijkt er goed nieuws op komst. Opnieuw met Russische bemiddeling worden er nu discrete gesprekken gevoerd tussen Damascus en Ankara. Gesprekken die deels in Moskou plaats hebben. Ook is er sprake van het heropenen van de weg van Aleppo, de economische hoofdstad van het land, met de Turkse stad Gaziantep en zo Ankara en Istanbul.

Dat de oorlog op haar laatste benen loopt bewees vooral de evolutie van de strijd voor de regio rond Harasta, een grote stad gelegen aan de rivier de Orontes en op de grens van de provincies Hama en Homs. Een dichtbevolkt gebied pal langs de autostrade die loopt van Damascus en Homs naar Hama en zo Idlib en Aleppo.

Na een serie bombardementen van de Russische en Syrische luchtmacht hoefde de hoofdmacht van het Syrische leger maar aan de horizon te verschijnen en zonder praktisch verder een schot te lossen gaven de jihadisten in dit gebied zich over. Na de strijd om Oost-Ghouta is het duidelijk gedaan met de zware gevechten van het Syrische leger.

Het Syrische leger is trouwens bezig met een campagne voor de demobilisatie van diegenen die sinds 2010 in het leger zitten. Twee problemen blijven wel nog op te lossen: Wat met de jihadisten in de provincie Idlib en wat te doen met de Koerdische PKK/YPG? Avigdor Lieberman, de Israëlische minister van Defensie, zou nu donderdag naar Moskou reizen om dit vanuit Israëlische zijde verder af te ronden

Willy Van Damme

Advertenties

2 thoughts on “Naar akkoord over Syrië

  1. Beste Willy,
    Ik hoop dat je gelijk krijgt maar zeker is de uitkomst nog niet.
    Wat met de invloed van Iran? De rol van Israël en Saudi-Arabia – en natuurlijk
    van the most Democratic State U.SA. ?
    En wat met Frankrijk die na de verwoesting van Lybië het land liefdevol wil helpen in de opbouw van een ECHTE democratische staat.
    Hoe zal Amerika wereldwijd reageren als Noord-Korea niet op de Libië-achtige
    eisen van de Trump-psychopaten kern wil ingaan?
    We zullen zien !
    Hilaire Bodein 31.05.2018

    Antwoord:

    De uitkomst zelf is duidelijk maar het blijft natuurlijk een erg moeilijke zaak. Het probleem is hier dat er veel verklaringen gedaan worden en gesprekken gevoerd worden maar dat achter dit mistgordijn zich een andere waarheid afspeelt.

    Veel landen hebben ook een dubbele agenda, plan A, B, C enzovoort en pogen de ene tegen de andere uit te spelen. Maar de eis van Israël om Iran en haar bondgenoten 60 km van de Israëlische grens te doen terugtrekken is wezenlijk een Israëlische nederlaag verpakt als een semi-overwinning.

    De essentie is dat de Syrische regering de oorlog won en dan zijn haar tegenstanders hoe dan ook de verliezers. Deze week gaan Rusland, Jordanië en de VS hierover in Amman, de Jordaanse hoofdstad, aan tafel zitten. Het verhaal toont ook Rusland als een positieve kracht en de VS als een zeer negatieve.

    Jordanië wil al heel lang om puur economische reden dat die grens terug opengaat maar haar bazen in Israël en Washington treuzelen. Het toont wie hier aan de touwtjes trekt, Niet Jordanië of die koppensnellers want die volgen alleen maar de bevelen.

    Willy Van Damme

  2. Interessante ontwikkelingen, nmbm. Over de gehele linie van deze uitermate gecompliceerde materie, heerst bij mij de indruk, dan wel het gevoel, dat speler Israel — die/dat zich eigenlijk schielijk op de achtergrond hield, maar in wezen de initiatiefnemer is bij het ontregelen van de Syrische politieke boedel — de grootste verliezer is. Al vanaf de Sykes-Picot-verdragen (1916) spelen de politieke zionisten met de gedachte dat het Syrische gebied zo veel als maar mogelijk is ontregeld moet worden, zodat dit gebied geen lastpost van betekenis kan zijn voor de plannen die de uitgekookte politieke zionisten in het Midden-Oosten nastreven; een weg van de lange adem zoals wij wel mogen stellen nu die hele onderneming — aan te duiden met de oorspronkelijke term der Judenstaat, later verhuld met de naam Israel — nog steeds zijn eindstadium niet heeft bereikt. Het politiek-zionistische gewroet in de regio heeft z’n eindstadium nog niet bereikt, en als men het mij vraagt zal dat ook niet gebeuren. Dít Israel heeft nog speelruimte tot ca. 2036, en daarna zal men moeten gaan voor wat in 1947 als verdeelplan voor Palestina werd bekokstoofd. Een heel andere ‘ontwikkeling’ dan die politieke zionisten óóit voor lief willen nemen. Tjaaa…

    Egbert Talens. Auteur van ‘Een bijzondere relatie. Het conflict Israël-Palestina nader bekeken. 1897-1993’.

    Antwoord:

    Je kent vermoedelijk wel de uitlatingen van Theodor Herzl, geestelijke vader van het zionisme, over wat men moest doen met de Arabische bevolking eens men de macht had over Palestina. En dat was het desnoods met harde hand verdrijven van de bevolking. Wat in 1948 maar deels lukte.

    Israël heeft, zoals trouwens ook in 2003 met Irak, zich eerst heel gedeisd gehouden, Zelfs al speelde het DE centrale rol in beide drama’s. Ook met Syrië bleef het jaren op de achtergrond al was er af en toe aan de oppervlakte wel eens wat zichtbaar.

    Maar met de nederlaag duidelijk zichtbaar en onvermijdelijk is Israël steeds agressiever en openlijker gaan optreden. Men maakt er zelfs geen echt geheim meer van dat men al Qaeda en die andere bendes bewapent.

    Maar Israël wordt voor haar expansionistisch beleid steeds afhankelijker van Rusland en dat is een merkwaardige evolutie. Zo krijgen Turkije en Iran van Rusland het zeer moderne luchtafweersysteem S-400 maar moet Syrië het met veel minder stellen. Zelfs de S-300 is (voorlopig) nog teveel.

    Echter zodra Moskou dit systeem ook aan Syrië geeft is de overmacht van de Israëlische luchtmacht in haar kerngebied verleden tijd. En die luchtmacht is de echte sterkte van het Israëlische leger. Zoals bleek in 2006 in Libanon stelt het landleger immers niet echt veel voor.

    Israël is dus feitelijk afhankelijk geworden van de goodwill van Rusland. Het verklaart de vele recente reizen van Israëlische politici naar Moskou. Het betekent een grote zelfs essentiële wijziging van de geostrategie in de regio. Er is niet alleen de VS en EU maar ook Rusland met Iran en China.

    Het zionistische plan Odet Yinon over een massale gebiedsuitbreiding van Eretz (Groot) Israël is dan ook complete waanzin en onhaalbaar gebleken. Ze vlogen Icarus achterna en zijn uitermate woest omdat hun plan aan diggelen ligt. Vandaar de woede uitbarstingen tegen Iran.

    Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s