Een uitgestoken hand

In ‘Geen morzel gronds’ in De Morgen van vandaag 6 november schrijft Bart Eeckhout: “Het is de regering-Rajoy die onderhandelingen weigert over de door Catalonië gewenste ruimere autonomie”.

Dit klopt niet want o.a. in september, de maand voor het referendum, stelde die regering van Rajoy aan de Catalaanse regering voor om het referendum af te gelasten in ruil voor een grondwetswijziging. Men moet er maar de pers uit die periode op na lezen. Ook nu ligt dit voorstel nog steeds op tafel, mede op initiatief van de sociaaldemocratische PSOE. De regering van Carles Puigdemont weigerde echter die uitgestoken hand.

Het gemak waarmee Bart Eeckhout het door o.a. de N-VA verspreidde verhaal overneemt wekt natuurlijk geen verwondering. De invloed van die partij en haar gedachtegoed blijkt immers nogmaals groot te zijn. Met als gevolg dat men de feiten dan maar een draai geeft.

Willy Van Damme

Advertenties

4 thoughts on “Een uitgestoken hand

  1. Wat wil je eraan doen? Onze ongewoon luidruchtige en ongewoon democratische politici staan in de rij voor snoepjes van de
    ‘incontournable’ N-VA. Men moet toch denken aan zijn idealistische
    politieke toekomst !
    Charles Michel, Eerste minister van een land waarvan Brussel de hoofdstad is
    van Europa hoopt hals over kop bij een volgende verkiezing de roemrijke
    functie van grote leider opnieuw te kunnen uitoefenen.
    In feite doet die Waal in zijn broek voor de N-VA en legde vol idealisme de basis voor een verdere desintegratie van Europa.
    België is, voor zover ik weet, het enigste Europese land dat de Spaanse regering als een Franco-falanx proclameert.
    De voorbeeldige daad van Waalse moed werd natuurlijk fel toegejuicht en vol vuur begeleid door een rij eveneens echte democraten van de N-VA en nog enkele anderen die strijden voor Blut und Boden.
    Daarna kwamen nog – ongelooflijk maar waar! – Elio Di Rupo die hoopt misschien toch nog via het spinnenweb van de Belgische politiek opnieuw een minzame, roemrijke functie te mogen vervullen.
    Daarna volgen nog De Gucht die als vroegere Europese commissaris, misschien als wraak voor zijn verwijdering uit de Europese regering, luid verkondigt hoe schandalig ondemocratisch Europa nu geworden is.
    Er volgen nog vele anderen die niet zo moedig democratisch zijn maar schoorvoetend warm en koud blazen. Ja, men moet zich ervan verzekeren dat men aanzien wordt als een echte democraat die dus ook democratisch kan meeregeren. Gwendolyn Rutten laat nu ook diplomatisch van zich horen.
    Wat een boeltje is België toch !
    Wat Rajoy doet, is niets anders dan de wetteksten in uitvoering brengen die
    voorzien zijn voor staatsondermijnende acties.
    Catalonië dat de rijkste regio is van Spanje geniet nu al van een vergaande autonomie maar wil nog meer. Het gaat alweer om geld en macht. Ook bij de Vlaamse nationalisten gaat het erover dat het rijke Vlaanderen niet meer moet betalen voor de (luie?) Walen. En dat nog liefst onder de vlag van de christelijke naastenliefde.
    Ik denk dat het verbod op referenda uitgevaardigd werd om na de vreselijke burgeroorlog en Franco de moeilijk te behouden eenheid van Spanje met zijn verschillende regionen zoveel mogelijk te verzekeren. Dat voor het welzijn van het hele land.
    Toch een referendum organiseren en daarna zo maar op eigen houtje zijn onafhankelijkheid uitroepen na resultaten die slechts geldig zijn voor een deel van de Catalanen is inderdaad de rechtszekerheid en de welvaart van het heel bedreigen Spanje ondermijnen. De omvang van de schade voor de verdere Europese eenmaking en voor België is nu nog niet te overzien.
    Hilaire Bodein

    Antwoord:

    In wezen poogt Puigdemont en zijn regering te doen wat multimiljardairs en grote multinationals doen en dat is zo weinig mogelijk belastingen betalen. Dat zich links noemende figuren en een zich ultralinks catalogiserend partijtje als de CUP zich voor deze egoïstische asociale kar laten spannen wekt niet echt verrassing.

    Ik las vandaag deels het opiniestuk in de Standaard van Puigdemont en stopte iets over halverwege. De man poogt hier zijn crimineel gedrag te vermommen met allerlei verdraaiingen, halve waarheden en zelfs leugens. Toch interessant te lezen hoe hij hier de goegemeente poogt te bedriegen.

    Voor de EU en Europa zelf is deze kwestie natuurlijk erg belangrijk. Als elke zich tot ‘volk’ gebombardeerde elite een eigen ‘land’ toeeigent dan is het hek van de dam en krijgen we, wie weet, zelfs 100 en meer landen in Europa, van Transylvanië over Baskenland en de Far Oer tot Wales en Tirol. Noem maar op. Keuze meer dan zat.

    Zelfs de grootste idioot ziet dat dit niet leefbaar is en alleen maar tot oorlog tussen die nationalistische demagogen zal leiden. Daarom dat de EU hier zo reageert en Spanje voluit steunt. Het is alleen onze idiote regering die anders reageert en zich tot Europese paria aan het bombarderen is. Charles Michel bewijst hier nogmaals wat een flop hij is.

    Van Di Rupo kan men dat nog enigszins begrijpen, de man werkt vanuit de oppositie en wil Michel het leven zuur maken. Maar De Gucht?… Eens natrappen misschien nu hij overal tot in zijn eigen Berlare toe in ongenade is gevallen?

    De critici op de Europese politiek hier vergeten ook dat de EU een verzameling is van nu 27 landen die alleen hun belangen verdedigen en alleen samengaan om zo in een front sterker te staan tegenover de andere landen. Het is machtspolitiek van het zuiverste soort.

    En dat de EU als ze eens begint te leuteren over dat ‘zelfbeschikkingsrecht der volkeren’ is dat alleen maar in het geval men een bepaald land kapot wil maken zoals Irak of Joegoslavië. En de EU is geen verzameling masochisten die zich wil laten afslachten. Vandaar dat ferme neen tegen Puigdemont. Maar veel van die critici op de Europese politiek in deze kwestie weten dat natuurlijk. Ze zijn simpelweg gewoon even hypocriet als de rest in de Brusselse machtscenakels.

    Verder valt het mij op dat behoudens die Gerrit Herder niemand met argumenten tegen mijn discours komt, ook niet op de zogenaamde sociale media. Maar dat wekt amper verbazing bij mij.
    Willy Van Damme

  2. Wat een opluchting om nog eens de nuchtere feiten te kunnen lezen in deze tijd waar de media weinig reflectie op gebeurtenissen doet. Men kan blijkbaar niet vlug/ snel genoeg een mening/ artikel schrijven zonder wat opzoekingswerk te doen.
    Hopelijk blijft u nog lang artikels op deze weblog neerschrijven.

    Met vriendelijke groeten,
    Hans Janssens.

    Antwoord:

    Het bijna continue falen van de media is een groot probleem. Het is ook een complexe zaak. Journalisten zijn als jagers, niet op zoek naar groot eetbaar wild maar naar nieuws, weetjes, en liefst vette primeurs. Veel primeurs verhogen de naambekendheid van de jager en zo zijn verkoopwaarde op de mediamarkt.

    En omdat kranten en tijdschriften ook commerciële producten zijn moet dat als het ietwat kan ook overgoten worden met een sappig sausje, een lokvogel om het blad te kopen. Vandaar dus indien mogelijk vette titels en smeuïge foto’s die in veel gevallen ook niet de waarheid weergeven van de inhoud. Enkele protesterende bewoners van een straat worden dan ‘straat komt in opstand’. Dat bekt beter. Het gevolg is een vervalsing der feiten.

    Verder zijn journalisten ook maar mensen die regelmatig fouten maken. Wat ze dan als hun verhaal niet klopt verborgen willen houden. Wordt hen dat elders aangewreven dan zijn ze soms boos, soms woest en reageren ze in enkele gevallen zelfs vals en komt de wraakengel boven water. Ook dat is menselijk.

    En dan is er de werkdruk. Men maakt om commerciële reden steeds meer papier vuil – sorry voor de uitdrukking – met steeds minder mensen. En dat laat zich voelen. En dan is er de vooringenomenheid bij journalisten. Ook dat is menselijk en gewoon bijna onvermijdelijk. Het vergt een continue zelfkritiek en zorgvuldigheid. Maar dat ontbreekt in zeer veel gevallen.

    Gisterenmorgen had men het op Radio 1 van de VRT over ‘de strijd in Saoedi-Arabië van kroonprins Mohammed bin Salman tegen de corruptie’. Dit naar aanleiding van de massa arrestaties in dat salafistisch koninkrijk. Onzin natuurlijk want het is gewoon een machtsstrijd van zoonlief om zijn totalitaire dictatuur te vestigen, het absolutisme. Wat later door een vanuit Qatar geïnterviewde Nederlandstalige professor gelukkig wel duidelijk werd gemaakt.

    Het is een fout die men ook regelmatig maakt. Er komt een persbericht binnen waarbij een betrokken partij iets beweert en dat wordt dan maar, zoals in het bovenstaande geval van Saoedi-Arabië en Mohammed bin Salman, gemakshalve en zonder nadenken gewoon letterlijk overgenomen. Een zware fout natuurlijk.

    En dan zijn er de zware manipulaties vanuit de machthebbers. Die machthebbers willen de media natuurlijk zo goed mogelijk onder controle houden. Logisch. Dat gebeurt veelal stiekem en zonder dat men direct de bron van die leugens kan vatten. Typerend is de berichtgeving over Syrië waar men van het land een grove karikatuur maakt(e).

    PR-bureaus zijn specialisten in het verspreiden in de media van verhalen die veelal ronduit gelogen zijn maar die men zo geloofwaardig weet te verpakken dat journalisten ze zonder nadenken voor waar aannemen. Een goed voorbeeld hier zijn de verhalen over die gifgasaanvallen in Syrië.

    Wie dieper in dat dossier graaft ziet de leugens, halve waarheden en verdraaiingen. Maar journalisten doen dat zelden en als dan de waarheid nog totaal anders blijkt dan de van die PR-bureaus komende verhalen nemen de kranten dat niet. Want men heeft zich eerst belachelijk gemaakt door leugens te publiceren en het zal naar de lezers ook nog ongeloofwaardig overkomen. En dan riskeert men een verlies van lezers en dus inkomen. Niet doen dus.

    En dan is er de belangenvermenging, corruptie en het beschermen en zelfs steunen van in bepaalde gevallen erg malafide bronnen. Zonder bronnen is er nu eenmaal geen journalistiek en dus zal men zijn bronnen liefst beschermen en ook voor zichzelf houden. Zo had in de zaak Superclub de medewerker van de krant De Tijd als enige contact met de nadien in de zaak veroordeelde Maurice De Prins.

    Dus beschermde men die en kreeg zijn verhaal voorrang en werd alles wat in diens nadeel was zoveel als mogelijk verzwegen. Ook kregen zijn advocaten nog tijdens de procesgang een pagina in de krant waarin hun kwaliteiten goed aan bod kwamen. Reclame dus.

    En dan is er het hier eerder in detail beschreven verhaal van Jorn De Cock, correspondent voor het Midden-Oosten van De Standaard. Via een Brits vennootschap gaven hij en zijn echtgenote mediatraining aan die Syrische jihadisten. Ook werkte zijn echtgenote vanuit Qatar als hoofdredactrice van een website mee aan de moord op de Libische president Kadhafi en de omverwerping van diens regering.

    Wat de man er niet van weerhield om voor De Standaard tientallen bijdragen te schrijven over Libië en Syrië. En men kan zo raden wat de teneur was van diens verhalen. Met Assad als het bloeddorstig monster en langs de andere zijde de vrijheidslievende strijders voor de democratie en de mensenrechten. Maar geen zorg, toen het verhaal verscheen weigerde men bij de betrokkenen enige commentaar. Toedekken van smeerlapperij heet dat.

    Leuk en Belgisch was ook het verhaal van de VTM-correspondent die de Antwerpse gemeenteraadsverkiezingen in 2012 versloeg en de dag dat De Wever als burgemeester werd voorgedragen diens woordvoerder werd. De Wever, normaal veelal boos op journalisten, zal hier over diens verslaggeving dus wel heel tevreden geweest zijn.
    Willy Van Damme

    • Niet te onderschatten is gemakzucht. Het tappen van nieuws uit één groot vat.
      Reuters, AFP, AP, Belga, etc. herkauwen en wij verteren.
      Emotie/politiek hét perfecte huwelijk voor de media industrie; objectiviteit, neutraliteit en onafhankelijkheid tot onbruikbare begrippen gecorrodeerd.
      Net daar doet het pijn, de ontaarding tot puur commerciële instellingen, enkel de verkoop die telt.
      Faraday

      Antwoord:

      Inderdaad, ik was gemakzucht en luiheid nog vergeten. Wie wel eens met woordvoerders praat weet dat journalisten gewoon letterlijk overnemen wat er in een persbericht staat. Ze lezen het zelfs in veel gevallen amper na. Veel woordvoerders geven daarom geen persconferenties meer maar sturen een tekst die zo gemaakt is, incluis de citaten, dat het hapklaar via copy/paste in een krant kan.

      Neem ook het schandaal van De Morgen dat gisteren ontstond toen Douglas De Coninck op de prominente pagina 3 in grote letter stelde: ‘Christiaan Bonkoffsky’ s adresboekje uit 1984 ligt voor het grijpen in zijn reeds uitgekamde caravan’. Waarbij men ook een foto met adressen toont van dat boekje. En allemaal goed leesbaar.

      Waarna gisteren de kinderen van de eigenaars van dat boekje woest reageren stellende dat dit boekje van hun ouders is, de vorige eigenaars die de caravan ooit aan Bonkoffsky verkochten. Waarbij men hen dus linkt aan die reus en de Bende Van Nijvel.

      Het was allemaal ter goeder trouw, stelde DDC vandaag. De rechtzetting stond vandaag in de krant links onderaan in een klein stuk op diezelfde pagina 3. Een klassieke truc dus van de kranten om een rechtzetting te plaatsen. Liefst zo dat men die nieuwe en correcte versie bij het lezen niet ziet. Waarbij men ook het protest van de familie verzwijgt. Walgelijk.

      Men had gewoon maar naar een van die mensen uit dat boekje kunnen bellen of gaan om uitleg te vragen. Het was dan allemaal duidelijk geweest. Maar ja, dan was die reis naar de provincie Namen tevergeefs geweest en had men geen vette kop. Sensatiezucht en mensen zitten te bekladden in de stijl waarvoor die krant berucht geworden is. Zie o.a. Daniel Termont, Steven Vanackere of rabbijn Moshe Friedman om maar enkele slachtoffers van die krant te noemen.
      Willy Van Damme

  3. Gisteren is De Wever weer tekeer gegaan tegen Wouter Beke in De afspraak op vrijdag. Hij kreeg weinig weerwoord. Zijn mantra begint langzaam maar zeker bij iedereen binnen te sijpelen in Vlaanderen. Ik vind dit een spijtige zaak dat zo aan het escaleren is in Vlaanderen. In Wallonië en Brussel word er toch op een andere manier naar deze situatie gekeken.

    Met vriendelijke groeten,
    Hans Janssens.

    Antwoord:

    Steeds meer mensen nemen Bart De Wever niet meer serieus. Hij beheerst de kunst van het woord en is als spreker een zeer begaafd man. Hij weet, wat ook anderen waarnemers al jaren gelden beseften, dat populariteit in de politiek zeer snel voorbij gaat. Hij hield het al bij al nog redelijk lang stand.

    De Wever is dan ook in die populariteitspolls voor politici in een neerwaartse spiraal geraakt. En dat zal vermoed ik zich niet meer herstellen. Het is ook nog vroeg dag en de gemeenteraadsverkiezingen zijn nog een jaar weg maar hij lijkt het volgend jaar te zullen moeten afleggen tegen de huidige oppositie.

    Verder is het ergens logisch dat die Catalaanse extremisten van Puigdemont hier in onze media een luisterend oor kregen. Over het bezoek van het Catalaanse bedrijfsleven aan Brussel las men in de kranten amper iets, voor het berichten over de manifestatie dezelfde dag van die 200 burgemeesters ging men dan voluit. Typerend was natuurlijk dat André Vermeulen, VRT-correspondent in Barcelona, het steeds maar had over ‘De Catalanen willen de onafhankelijkheid’, ‘De Catalanen steunen de regering’, enzovoort.

    Dat er onder Catalanen 1001 meningen zijn hoorde men dan niet of zelden, zoals men amper of niet hoorde dat de meerderheid der Catalanen tegen die onafhankelijkheid zijn. En dus komt de leugen van Bart Eeckhout als geen enkele verrassing.

    Het toont wel de beïnvloeding door het Vlaams nationalisme en nogmaals de totale onbetrouwbaarheid van een blad als De Morgen en de media in het algemeen. Het dient hierbij wel aangestipt dat De Standaard met Corry Hancké over deze zaak al wel vrij degelijke verhalen bracht. In tegenstelling tot de leugens, verdraaiingen en halve waarheden die ze brengt rond Rusland.

    Met als hoogtepunt dan toen ze wat betreft de Krim en de Krimtataren de salafistische terreurgroep Hizb ut Tahrir als de gesprekspartner nam voor die bevolkingsgroep. Maar De Standaard, zoals de rest der westerse massamedia, maakt dan ook al jaren propaganda voor die terroristen. Zie Afghanistan, Xinjiang, Myanmar, Tsjetsjenië en Bosnië/Kosovo.
    Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s