Miserie en winsthonger in de VS

Wie oppervlakkig via de televisie of de kranten naar de Verenigde Staten kijkt krijgt de indruk te maken  te hebben met een zeer welvarende, gelukkige en machtige natie waar van armoede amper iets te merken valt. Kijk je wat dieper en dan ziet men de problemen een voor een opduiken. Plots blijkt dit rijke Amerika er ook een te zijn van schrijnende armoede, van vele gezondheidsproblemen, torenhoge schulden en een in elkaar stortende infrastructuur. Ook de wijdverspreide corruptie komt dan in beeld.

Michael Parenti, de Amerikaanse historicus en politiek wetenschapper, brengt in zijn boek ‘winsthonger’, dit ander beeld aan de oppervlakte. Hij beschrijft hoe de winsthonger van grote ondernemingen in de VS verantwoordelijk is voor de miserie van massa’s mensen wier lot ondergeschikt is aan de almaar groter wordende hebzucht van die bedrijven. Met een overheid die bijna in regel gewoon laat betijen.

Het verleden

Eerst gaat hij delven in het verleden van zijn land en het Amerikaanse continent dat sinds de ontdekking ervan door Europa het slachtoffer werd van een der ergste genocides uit de menselijke geschiedenis. Van de oorspronkelijke bevolking bleven er eind negentiende eeuw in de VS alleen nog wat resten over, netjes weggestopt in amper leefbare reservaten en geduwd richting de alcohol- en drugsverslaving.

En dan was er de slavenhandel. Met in de klassieke geschiedenisboeken hooggeprezen presidenten als George Washington of James Madison die er zwarte slaven op nahielden. Met om nooit te vergeten de Klu Klux Klan die ervoor moest zorgen dat de zwarten bleven waar ze volgens hen hoorden, helemaal onderaan de maatschappelijke ladder. Alleen goed om te werken en te gehoorzamen.

Michael Parenti - Winsthonger - EPO

Michael Parenti schetste in ‘Winsthonger’ een schokkend beeld van o.m. de gezondheidstoestand en de almaar groeiende kloof tussen rijk en arm.

Met als de machtsfactor de WASP, de Witte Angelsaksische Protestanten. Wie tot de heersende klasse wou behoren diende blank, Engelsprekend en protestant te zijn. En dus waren joden en katholieke Ieren of Italianen per definitie uitgesloten.

Hij geeft het voorbeeld van de beheerraad van J.P. Morgan, decennia lang de leidende bank in de VS, wier beheerraad alleen bestond uit mannelijke leden behorende tot die groep van Engelsprekende blanke protestanten.

En die onderverdeling in afkomst was er ook een van klasse en dus van inkomen en onderwijs. Een hiërarchische piramide waar men zich wel moest aan houden. Een klassenverdeling waaraan men ook nu nog amper kan ontkomen.

Zodat de fameuze ‘American Dream’ er slechts een is voorbestemd voor enkelingen, de uitzonderingen. Het is dus inderdaad een droom, een illusie. Het dient gewoon om de indruk te geven dat als men maar hard werkt er aan de top kan geraken.

De almacht in vraag

Hierbij stelt Parenti ook de vraag of er grenzen zijn aan die overheersing door de VS van de wereld. Daarbij noteert hij (pagina 49) dat er nooit meer buitenlandse militaire basissen van de VS zijn dan nu. Dat klopt, evenals het door hem geconstateerde feit dat de VS andere hen onvriendelijke landen blijft destabiliseren om er uiteindelijk hun marionetten te plaatsen en de macht over te nemen.

Maar de macht van de VS is gelijktijdig aan het afbrokkelen. Zo is er natuurlijk China, een land dat volgens bepaalde berekeningen, o.a. van het IMF, nu economisch groter is dan de VS. Wat de belangrijkste gebeurtenis is van de voorbije honderd jaar.

Landen als Indië, Rusland, Zuid-Afrika en China voeren hun eigen beleid en laten zich door Washington niet de wet voorschrijven. Tot woede van de VS. Zie maar naar de soms waanzinnige perscampagnes in onze media tegen die landen.

Hier in die imperialistische politiek van de VS ligt echter ook haar achilleshiel. Dat veroverings- en bezettingsapparaat kost, zoals de auteur schrijft, gigantische fortuinen die de VS feitelijk niet heeft. Dat wordt dan deels via belastingen bij de krimpende middenklasse gehaald en gaat ten koste van de sociale voorzieningen die vooral de armen nodig hebben.

China

Een groot deel van de rest haalt men dan vooral noodgedwongen in het buitenland, in China, Japan en zelfs Rusland. Bij landen die dus in wezen vijanden zijn. En wiens brood men eet, diens woord men spreekt.

Het betekent ook dat Washington het financieel beleid deels moet laten bepalen door dat gehate buitenland. Want wil men geld naar de Amerikaanse schatkist laten vloeien dan moet men die schatkist wel voor die buitenlandse geldschieters aantrekkelijk maken.

Belangrijk is ook zijn constatering dat West-Europa en de VS zich pas konden ontwikkelen tot grote economische mogendheden dankzij de gigantische uitbuiting van wat toen de derde wereld heette maar dat in het geval van o.m. Indië, Vietnam of China niet was. Neen, London ruïneerde de textielbarons in Indië om Manchester rijk te maken. Hierbij heeft hij het nog niet over de opium die de Britten met de bajonet aan China en Indië opdrongen.

William Jardine - Jardine & Matheson

Voor de CIA met Vang Pao in Laos en de Taliban in Afghanistan was de Schotse zakenman William Jardine de grootste opium en heroïnehandelaar ter wereld. Zijn met streekgenoot James Matheson opgericht imperium Jardine & Matheson was tot in de jaren zeventig van de vorige eeuw in Hong Kong oppermachtig.

Een gruwelijk verhaal welke fortuinen opleverde voor Britse trusts als Jardine & Matheson en welke China sociaal en economisch de dieperik induwde. Miljoenen Chinezen raakten zo verslaafd. Het was de periode van de zogenaamde Opiumoorlogen die zorgden voor de stichting van de Britse kroonkolonie Hong Kong en de vrijhavens in o.m. Shanghai en Tianjin waar zelfs België tot 1935 een eigen enclave had

Die schuldpositie verklaart mede waarom Washington zo terugschrikt om te agressief tegen Beijing op te treden. Men heeft China om financiële en economische reden broodnodig. En het via destabiliseringsacties te sterk aanvallen zou ook voor de VS erg zware consequenties hebben. En dus laveert zowel de vorige als de nieuwe regering in het Witte Huis hier als tussen een spel van vriend en vijand. Zullen we? Zullen we niet?

De manke gezondheidszorg

Het sterkste hoofdstuk in het boek zonder twijfel is dat over de toestand van de gezondheidszorg dat deels is gebaseerd op zijn eigen ervaringen. Op pagina 80 noteert hij dat:

“Excessief vertrouwen in voorgeschreven medicatie doodt meer Amerikanen – zo’n 100.000 per jaar – dan alle illegale drugs bij elkaar.

Vooral het excessieve gebruik van pijnstillers speelt hier een grote rol. Men herinnert zich hier de dood van popsterren Prince en Michael Jackson. Er lijken hier wel geen grenzen te zijn. In die zin was de Affordable Care Act, ofte Obamacare, wel een grote verbetering maar verre van voldoende.

Het systeem van de Amerikaanse gezondheidszorg is echter te ziek en is ook voor overheid en burger amper betaalbaar gebleken. Ja, want de overheid geeft haar geld liever uit aan haar streven naar steeds meer militaire macht en dan komt de zorg voor de eigen mensen op de tweede plaats.

Een recente wetenschappelijke studie van het echtpaar Anne Case en Angus Deaton, in 2015 de winnaar van de Nobelprijs voor de economie, toonde aan dat onder blanke Amerikanen in de leeftijdscategorie van 45 tot 54 jaar die middelbaar onderwijs of minder genoten het aantal doden door drugs, alcohol en zelfmoord per 100.000 inwoners tussen 2000 en 2015 verdubbelde. Dit terwijl het min of meer stabiel bleef voor Amerikanen met hoger onderwijs.

Wat merkwaardig is want in de periode 1990 tot 2015 halveerde het in bijvoorbeeld Frankrijk en Duitsland. Die toenemende armoede en gebrek aan degelijke sociale voorzieningen verklaart dat veel blanke Amerikanen liever stemden voor een figuur als Donald Trump dan voor een Clinton. Clinton vertegenwoordigde immers het establishment van Washington die hen al decennia in de kou laat staan. Trump was de outsider.

Donald Trump - 3

Massa’s Amerikanen spuwen de elite in Washington met o.m. een Hillary Clinton uit. Zij immers zorgen bij de meeste Amerikanen voor een steeds toenemende armoede. Het is der voornaamste reden waarom outsider en televisiefiguur Donald Trump tot president verkozen raakte.

En dat de elite in Washington door de doorsnee Amerikaan gehaat wordt hoeft natuurlijk niet te verbazen. Men praat wel veel over ‘verandering’ en maakt de mooist mogelijke beloften maar de armoede en tegenstellingen arm versus rijk nemen steeds maar toe. Zo is men in de Amerikaanse politiek radicaal tegen gratis gezondheidszorg voor de burger maar de parlementsleden in Washington hebben die dan wel. Dat mag dan. (pagina 90)

Pedofilie

Een ander hoofdstuk betreft pedofilie in de VS, vooral binnen de christelijke gemeenschappen. Zo maakt hij melding van de verklaring van Bernard Law, de kardinaal en vroegere aartsbisschop van Boston, die de door geestelijken misbruikte kinderen en hun ouders nalatigheid verweet en zo hadden bijgedragen tot dit misbruik. (pagina 121)

En om verder schandaal te vermijden riep paus Johannes Paulus II, de Poolse heilig verklaarde paus, hem in 2002 dan maar naar Rome zodat hij diplomatieke onschendbaarheid kreeg en verder kon genieten van zijn leven in luxe. Hij was er lang een der invloedrijkste kardinalen.

Ook andere religieuze gemeenschappen passeren de revue. Met verhalen over dergelijke wantoestanden bij de mormonen, de getuigen van Jehova, Tibetaanse boeddhistische kloosters en joden. Bij die laatste categorie is er als ontsnappingsmiddel dan niet de vlucht naar Vaticaanstad maar naar Israël.

Zo schrijft hij:

De chassidische voorschriften bevatten een richtlijn (de mesirah) die joden verbiedt andere joden te verklikken aan burgerlijke autoriteiten, zelfs als ze criminele feiten hebben gepleegd. Dankzij deze richtlijn gaan rabbi’s die kinderen aanranden vaak vrijuit.” (pagina 127)

Bernard Law - 1

Voor Bernard Law, katholiek aartsbisschop van Boston, waren de kinderen en hun ouders de ware schuldigen voor de vele pedofilieschandalen in zijn kerk. Toen het voor hem te gevaarlijk werd riep paus Johannes Paulus II hem als kardinaal naar Rome. Weg uit de klauwen van het Amerikaanse gerecht. Hij was in Rome lang een der meest invloedrijke kardinalen. Dankzij de heilige Johannes Paulus II, beschermer van pedofielen.

Ook vergeet hij niet de top van het zakenleven, Hollywood en de wereld der entertainment waar aanrandingen en seks met kinderen aan ware plaag lijkt. J.D. Salinger, Woody Allen en Roman Polanski en Robert H. Richards van het chemieconcern Dupont worden hier genoemd. Maar er is heel veel maar natuurlijk. De Brit Jimmy Saville, Chuck Berry en Jerry Lee Lewis zijn gekende voorbeelden. Men kan er een heel dik boek mee vullen.

De 0,01 percent

Uiteraard heeft hij het eveneens over de schrijnende ongelijkheid in de VS waarbij een paar honderdduizend individuen evenveel bezitten als de meer dan driehonderd miljoen Amerikanen. Het verhaal van de 1% versus de rest is naar hij schrijft dan ook fout. Het gaat hem hier over feitelijk over slechts 0,01% (pagina 146).

Het is hier dat de verklaring ligt voor een merkwaardig Amerikaans fenomeen dat het recente World Happiness Report van de VN constateerde. Terwijl de algemene welvaart in de VS doorgaans met 2 à 3% per jaar stijgt daalt, rekening houdend met de inflatie, het mediane inkomen van voltijds werkende mannen sinds 1979. Het rapport van het echtpaar Angus Deaton en Anne Case toont de gevolgen en dat zijn stijgende sterftecijfers.

Interessant is zeker de opmerking die hij op pagina 156 maakt waar hij schrijft dat bedrijven om reden van winstmaximalisatie de lonen zo laag mogelijk willen houden terwijl de lonen die de arbeiders meenemen juist nodig zijn om de producten die zij in loondienst maken te kunnen kopen.

Het is het dilemma waar bepaalde asociale partijen, zoals de N-VA hier, wereldwijd mee zitten. Ze willen de bedrijfswinsten zo hoog mogelijk houden maar botsen op de voor hen harde werkelijkheid dat de lonen niet te sterk kunnen dalen want dan klapt de koopkracht in elkaar.

Waardoor de producten van die bedrijven minder kopers vinden en de bedrijfswinst daalt. En dus grijpt men naar belastingmaatregelen door steeds lagere bedrijfstaksen. Maar die ontregelen dan de werking van de overheid en ook zo de economie. Het is een dilemma waaruit men in wezen niet kan ontsnappen.

Angus Deaton - 3

Economist Angus Deaton schetste samen met zijn echtgenote Anne Case recent een schokkend beeld van de gevolgen van de armoede in de VS.

Het hier door Parenti beschreven beeld is geen diepgravende analyse of zeer uitvoerige weergave der feiten maar het geeft vrij correct de realiteit weer waarmee de VS nu te maken heeft. Het is dan wel een andere blik dan dat welke Hollywood ons geeft, zijnde dat van een welvarend, democratisch en zorgzaam land.

En dat door Parenti geschetst beeld ziet er niet fraai uit. Terwijl China en andere gelijkaardige landen hun niveau steeds meer opkrikken ziet men de VS in veel opzichten afdalen richting die derde wereld. Donald Trump gaat dat uiteraard niet oplossen maar – zo lijkt het toch – alleen maar nog erger maken.

Milieu en grote bedrijven

Wel zijn er op dit boek toch wel enkele aanmerkingen te maken. Zo stelt hij: ‘De grote bedrijven worden rijk door het milieu te verpesten.’ (pagina 46). Dat is uiteraard voor een belangrijk deel waar, maar zeer eenzijdig en er zijn omgekeerd ook bedrijven die rijk worden door actief te zijn in de omgekeerde richting. Producenten van zonnepanelen en windmolens bijvoorbeeld of die welke actief zijn in de recuperatie van allerlei afval en hergebruik.

Ook stelt hij dat:

‘Bijna de hele wereld wordt gedomineerd door het kapitalisme en bijna de hele wereld is arm. Neem het kapitalistische Indonesië: Het is erbarmelijk arm en wordt steeds armer.” (pagina 171)

Een recente studie van het IMF echter stelde dat als men niet de dollar als maatstaf neemt maar de koopkracht dat Indonesië economisch dan sterker is dan het Verenigd Koninkrijk. Blijkbaar heeft hij de onvoorstelbare welvaart die de voorbije decennia in Azië is ontstaan niet gezien.

Bovendien bestaat er in de wereld niet zoiets als een niet-kapitalistische economie. Er bestaan hoogstens verschillen tussen landen met een grote staatseconomie en landen met een kleine overheid. Die relatie tussen private ondernemers en de overheid verschilt overal waarbij er steeds een spanningsveld tussen beiden is. Neem ook China waar het parlement tegenwoordig vol met dollarmiljardairs zit.

Neen, het kapitalisme is nog steeds haar rol van meerwaardemaker, en dus rijkdom, aan het vervullen. Natuurlijk staat het kapitalisme ook gelijk met o.m. grove vorming van uitbuiting, milieuoverlast, grote ongelijkheid qua rijkdom en, zeker niet te vergeten, oorlog.

Maar dat is er maar een facet van. Men hoeft er maar de gezondheidsstatistieken en de levensverwachting, zelfs ook in Afrika, maar te bekijken om die positieve rol van het kapitalisme te beseffen.

Ook toont hij een serieus gebrek aan kennis van de werking van het West-Europees sociaal zekerheidsstelsel. Zo schrijft hij:

‘In alle geïndustrialiseerde West-Europese sociaaldemocratiën is er een gratis gezondheidszorg, onderwijs en sociale dienstverlening voor wie het niet kan betalen’ (pagina 190)

Dat is echter de theorie en niet de praktijk. Nog veel teveel mensen in West-Europa vallen immers uit de boot en moeten rekenen op private initiatieven als de voedselbanken of kunnen – zelfs voor de lagere school – de schoolrekeningen van hun kinderen niet betalen. Zeker, het is stukken beter dan in de VS, maar ook hier is er zeer veel ruimte voor verbetering merkbaar.

Arabische Lente

Zwaar echter gaat hij in de fout als hij tweemaal kort verwijst naar het oproer van de voorbij 7 jaar in het Midden-Oosten. Het boek is geschreven in 2015 en op dat ogenblik had hij zeker beter moeten weten. Zo stelt hij bij de aanvang:

‘Niemand voorspelde de Tunesische en Egyptische opstanden van januari 2011. Niet de Midden-Oostenexperts van het ministerie van Buitenlandse Zaken van de VS. Niet de bollebozen van de CIA’ (pagina 9 en 197)’

Onderzoek heeft ondertussen voldoende aangetoond dat al die opstanden ondergronds maar vanuit de VS werden aangestuurd met als bedoeling overal salafistische groepen zoals de Moslimbroeders aan de macht te brengen. Maar – en moet men toegeven – dit was wel zeer goed verborgen en kwam pas na verloop van tijd boven water.

George Soros

Via de vele door hem gefinancierde ngo’s was speculant George Soros achter de schermen een van de belangrijkste poppenspelers in het lugubere spel genaamd Arabische Lente.

De strategie was voor wie de VS kent klassiek. Men steunde en financierde jongerengroepen om rond bepaalde thema actie te voeren zoals armoede, corruptie, mensenrechten en ongelijkheid.

Die leiders ervan werden deels zelfs in de VS opgeleid en kregen alle mogelijke materiële steun vanuit de VS. Men richtte in die landen zoals Egypte zelfs lokale antennes op van instellingen als Open Society van George Soros en The National Endownment for Democracy. Dit om alles in goede Amerikaanse banen te leiden.

Deze jongeren kregen ook een luide weerklank in de Westerse pers en vanuit Washington alle nodige diplomatieke steun. Het gevolg was dat die regeringen zodanig verzwakt raakten dat ze vielen. Zeker toen het leger – omgekocht? – hen steun weigerde. Ondertussen deed men bij de PR-bureaus in Londen en de VS overuren om alles zo mooi en idealistisch als mogelijk voor te stellen. Vandaar de term ‘Arabische Lente’. Klonk dat mooi zeg.

Salafisten

Het probleem was echter dat die groepen onder de bevolking amper of geen sociale basis hadden. En daarover beschikten de Moslimbroeders wel zodat bij vrije verkiezingen zij wel en niet de jongerengroepen succesrijk waren.

Het is geen toeval dat de Moslimbroeders in Egypte en Tunesië in het openbaar praktisch geheel afzijdig bleven van de vele protestacties. Hadden zij zich hier publiek getoond dan had dat bij de vele naar moderniteit vragende jongeren argwaan veroorzaakt.

Er is op dit ogenblik een massa aan gegevens beschikbaar om die strategie te doorzien. Zeker in 2015. Maar, het dient dus toegegeven te worden, het was bijna perfect verborgen. Zelfs in Damascus en Teheran klonk men eerst enthousiast. Maar de pr-bureaus die feitelijk de praktische leiding hadden van die Arabische Lente weten dan ook zeer goed hoe ze dit soort zaken moeten verkopen.

Parenti is echter zeker niet de enige dit dat zelfs in 2015 nog niet doorhad. Maar het toont wel een gebrek aan kritische zin en professioneel analysevermogen. De CIA was dus niet verrast zoals hij hier schrijft maar was zelfs de dirigent. Had hij goed gekeken naar de entourage toen van Hillary Clinton of de massa’s documenten van Wikileaks grondig had doorzocht dan had hij dat vermoedelijk wel beseft.

ISIS - Met gevangenen executie - 2 - 15-06-2014

ISIS in 2014 aan het werk in Irak, pionnen van de VS, Israël, de EU, Qatar, Turkije en Saoedi Arabië. Het ware gezicht van de Arabische Lente lang netjes verstopt achter opgehitste jongeren snakkend naar een beter leven. En dit kregen ze dan.

Het is toch de Nederlands-Syrische Iba Abdo, nu een medewerkster van Clingendael, het Nederlandse overheidsinstituut voor buitenlandse politiek, die op 28 februari 2011 op haar nu van het internet gehaalde blog stelde dat men ‘de revolutie’ in Syrië om praktische reden had moeten uitstellen tot 15 maart.

En inderdaad op 15 maart was er de eerste ‘spontane’ betoging in de Syrische stad Daraa. Dit rond het gefingeerde verhaal – bijna zeker in de VS in elkaar gestoken – over door de regering gefolterde en vermoorde schoolkinderen. Het startschot voor de oorlog.

Neen, de Arabische Lente was gewoon een kopie van de eerder door de CIA en andere Amerikaanse overheidsinstellingen georkestreerde opstanden als die in Iran (1953), Guatemala (1954), Servië (1991), Oekraïne (2003 & 2014), Georgië (2004), enzovoort. Of de geschiedenis die zich steeds herhaalt. Straf dat Parenti dat niet zag. 

Willy Van Damme

Winsthonger, Michael Parenti, 219 pagina’s, EPO, 2016, 20 euro. In het Engels ‘Profit pathology and other indecencies’. 

 

Advertenties

6 thoughts on “Miserie en winsthonger in de VS

  1. Sterk en kritisch artikel Willie. Toch zit ik met iets waar ik maar niet uitkom. ”Men heeft China om financiële en economische reden broodnodig. En het via destabiliseringsacties te sterk aanvallen zou ook voor de VS erg zware consequenties hebben.”
    Je kan zo gek niet bedenken of het is ‘Made in China’. Stel dat het westen overgaat tot een boycot, hoe houdt zich dat dan tot de Chinese economie. En wat voor gevolgen zou dat hebben voor de bevolking daar. Maar ook de vraag, kan het westen zich wel een boycot permiteren, want ze lijken zelf geen productiemgelijkheden meer te hebben om dat op te vangen.
    Groet, Gerrit
    Antwoord:
    Een erg complexe kwestie die feitelijk een boek vergt om het goed uit te leggen. Je moet om dit te vatten goed de werking kennen van de huidige kapitalistische economie. Een auto of fotoapparaat bijvoorbeeld wordt niet op een plaats of in een land gemaakt maar soms in een veelvoud van fabrieken en landen. Die onderdelen verhuizen dan just-in-time van de ene plek naar de andere, soms meer dan 1000 km van elkaar.

    Het is een direct gevolg van de globalisatie en dat omdraaien zou een enorme catastrofe veroorzaken, zowel economisch, sociaal als politiek. Neem de Chinese producten weg uit de wereldhandel en die commerce stuikt als een kaartenhuisje in elkaar.

    Het is de reden waarom een ‘harde Brexit’ met de EU waar sommigen in het Verenigd Koninkrijk over spreken en willen realiseren ook complete onzin is. Een fantasie die perfect toont dat de voorstanders van die politiek een groot gebrek aan kennis van de wereldeconomie hebben.

    Neem bijvoorbeeld de Chinese producten in de VS weg en vele schappen van de lokale Wall Mart supermarkten in de VS zullen leeg staan. Dat werd toch heel grappig bewezen met de petjes van ‘isolationist’ Donald Trump die gemaakt waren in Vietnam. De dassen als ik correct ben waren dan ‘made in China’.

    Natuurlijk worden beslissingen binnen regeringen niet altijd genomen na zorgvuldige overwegingen en goed advies. Integendeel. Dus je weet nooit, zeker niet met een clown als Donald Trump die bovendien zoals de rest corrupt is.

    Vandaag stond trouwens in The Financial Times een mooi stukje van Edward Luce, hun vaste man in de VS en een van de betere waarnemers van de Amerikaanse politiek. Die maakte melding van het feit dat in de aanloop van de komende ontmoeting tussen Donald Trump en Xi Jinping men in China tegen sneltreinvaart allerlei aan Trump gelieerde patenten aan het goedkeuren is. Kassa, kassa.

    Ook zou men tegen een ‘schappelijke’ prijs wat doen rond zijn vastgoed. Chinezen weten hoe ze dat moeten aanpakken hoor. Ze kunnen erg arrogant zijn en heel zelfbewust maar dom zijn ze niet. Van een boycot van Chinese producten komt het dus niet. Of het Witte Huis zit vol debielen. Maar misschien kan dit in de huidige situatie wel een feit zijn.

    Probleem is ook dat beiden over voldoende wapens beschikken om elkaar te vernielen door gebruik te maken van hun atoombommen. Wat beiden vermoedelijk tot voorzichtigheid zal aanporren. De Chinese economie is bovendien al veel te groot om er een boycot tegen te organiseren.

    Vermoedelijk zal men dus alleen pogen China politiek zoveel mogelijk te isoleren en tweedracht te zaaien tussen de regering in Beijing en opstandige groepen in Hong Kong, Tibet en Xinjiang. Maar dat lijkt mij eerder een hopeloze bedoening.

    Bovendien gaat dit zorgen voor het verder groeien van het Chinees nationalisme en het nog harder onderdrukken van allerlei opstandige tendensen zoals in Hong Kong. Geen prettig vooruitzicht en velen in Azië zijn dan ook bezorgd.

    Wel riskeert de VS met haar huidig beleid van onverklaarde oorlog tegen de EU dat Brussel en Beijing een alliantie aangaan tegen de VS. Er zijn trouwens in de media hierover al proefballonnetjes opgelaten. Of hoe Trump dan in zijn eigen voeten schoot. America is Great but the Greatest?
    Willy Van Damme

  2. Michael Parenti schrijf al sinds tientallen jaren kritische boeken tegen de V.S. imperialisme. V.S. en koloniaal west Europa zijn de grootste terroristen sinds eeuwen en dus de grote bedreiging voor een menswaardig leven ,vrede,loon en vrijheid voor de bevolking van de planeet.
    http://community.dewereldmorgen.be/blog/janu/2011/05/06/de-grootste-terrorist-de-militaire-dictatuur-van-de-vsa
    Janu
    Antwoord:
    Het imperialisme en oorlogszucht is een direct gevolg van een belangrijk aspect van de menselijke natuur gekend als hebzucht en egoïsme. Gezien de wapens die de VS en bepaalde Europese landen ter beschikking hadden en hebben konden ze ook zo gruwelijk tewerk gaan. Maar anderen voor hen waren niet minder brutaal hoor.

    De Romeinen, de Japanners in Korea en China, de Mongolen, enzovoort. Lees een goed boek over de wereldgeschiedenis en hij druipt van de hebzucht en bloed. Het is de reden waarom die Engelstalige term ‘mankind’ zo ‘mooi’ is. Ook erg mooi is de term ‘British gentleman’ waarvan sommigen zelfs beweren dat hij typisch Brits is. Eens vragen aan de mensen in Afrika of China en Indië.
    Willy Van Damme

  3. Hallo Willy

    Is er nog aan het blog van Iba Abdo (Clingendael) van 28 februari 2011 de revolutie’ in Syrië aan te komen?
    Ben wel heel benieuwd geworden naar dit blog.

    Henk Koelewijn
    Antwoord:
    Neen, het werd koert na mijn bericht hierover van het net gehaald. mijn stuk kwam er naeen tip van Jan Verheul die het vermoedelijk toevallig had opgemerkt. Het was een gouden tip en een van de harde bewijzen dat allen vooraf netjes door de VS en haar bondgenoten gepland was. Het bewijs van de bewuste moord op een natie waarvoor naast mevrouw Iba Abdo ook Nederland en België tekenden. Ik denk niet dat ze toen al werkte voor Clingendael.
    Willy Van Damme

  4. geachte heer,

    ter info :http://www.zerohedge.com/news/2017-04-06/ron-paul-zero-chance-assad-behind-chemical-weapons-attack-syria-likely-false-flag

    heeft niets te maken met artikel maar de heer Ron Paul zou wel eens gelijk kunnen hebben
    mvg
    de muur
    Antwoord:
    Ik poog door de stapel info te geraken maar ik vermoed dat het hier een georkestreerde aanval betreft van de fans van Al Qaeda. De man die het nieuws eerst op video bracht was een Britse Dokter Shajul Islam, een gekende terrorist die o.m. betrokken was bij het kidnappen van journalisten in Syrië.

    Natuurlijk zal je met zo’n zaken nooit 100% zekerheden krijgen. Dat was ook zo met die serie aanvallen in 2013. Eens de poging om de VS ook militair te betrekken faalde waren er opvallend plots geen aanvallen met sarin meer. Tot nu! Het verhaal over chloor ontstond in 2016.

    Ook is het merkwaardig dat het tweede rapport van de VN/OPCW, dat over chloorgas, niet openbaar gemaakt wordt. We moeten het stellen met de conclusies maar krijgen niet de gegevens waarop zij hun conclusies staafden. Maar hoe kan men conclusies zomaar aannemen als we niet weten hoe men tot die besluiten komt? Dat is toch schandelijk. Het is zeggen: Je bent een moordenaar maar waarom en hoe mag men niet weten. Kom nou.

    Ik vermoed dat dit geheim blijft omdat men weet dat de conclusies nergens op gebaseerd zijn. Het is immers voor zover ik vermoed gebaseerd op materiaal verzameld in Turkije bij jihadisten. Ook toonden de twee rappoorten van de VN over 2013 aan dat het vermoedelijk die rebellen waren die sarin gebruikten.

    Dat kunnen we vooral aflezen uit het beschrijving van de aanval met sarin in de stad Khan al Assal, de eerste aanval. De slachtoffers hier waren Syrische soldaten die ten aanval trokken tegen al Qaeda & Co. dat En openbaar maken is best te vermijden.

    Duidelijk is dat Trump onder enorm grote druk staat van de neo-conservatieven die dromen van een zoveelste oorlog.
    Willy Van Damme

  5. Vond dat er al heel snel conclusies getrokken waren.
    Meteen werd door Joost Hiltermann, van de International Crisis Group gezegd dat Assad erachter zat.

    Ben zeker geen Assad of Poetin fan. Maar ze moeten mij eens uitleggen waarom het westen sinds de (Arabische Lente) niks voor elkaar kregen.
    En de Russen doen het in anderhalf jaar.

    Belangen zijn erg groot om de boel te destabiliseren.
    Henk Koelewijn
    Antwoord:
    De kwestie is dat dit Amerikaans ingrijpen de oplossing van de oorlog tegen Syrië zeer zal bemoeilijken. Er zijn in dit dossier geen zekerheden maar mijn sterk vermoeden is dat die aanval met dag gifgas – vermoedelijk een of ander zenuwgas – niet alleen het werk is van al Qaeda die daar in de stad Khan Sheikhoun aan de macht is.

    Mijn idee is dat het expliciet de bedoeling was om Trump van koers te doen veranderen om zo deze oorlog te laten voortduren en Assad te verzwakken. Ik las juist in pro-Syrische media dat ISIS in die buurt een aanval tegen die luchtmachtbasis is begonnen.

    In hoeverre zat bijvoorbeeld de CIA achter deze aanval om zo Trump te manipuleren? Het zou niet de eerste keer in de Amerikaanse geschiedenis zijn dat de CIA of anderen groepen in de VS een president voor voldongen feiten plaatsen.

    De vraag is nu hoe het verder moet. Het alternatief voor Assad is immers al Qaeda/ISIS. Of men nu voor of tegen Assad is maakt helemaal niets uit. Willen onze media en regeringen dat? Je krijgt de indruk. En oorlogsmisdaden van Assad? Wat is dit dan? Een verjaardagsfeest?

    Waar ik mij ontzettend aan erger is dat men Shajul Islam, de Britse dokter en salafist die dit verhaal eerst wereldkundig maakte, bij westerse regeringen en de media als een held opvoert terwijl men die man een drie jaar geleden voorstelde als een monsterlijke terrorist. Lezen die kranten dan hun eigen artikels niet? blijkbaar.
    Straks komt er een opiniestuk online.
    Willy Van Damme

  6. http://themillenniumreport.com/2017/04/swedish-medical-associations-say-white-helmets-murdered-kids-for-fake-gas-attack-videos/

    http://russia-insider.com/en/politics/gloves-are-sissies-photographs-show-white-helmets-are-immune-sarin/ri19458

    http://www.thegatewaypundit.com/2017/04/doctor-syrian-chemical-attack-jihadist-u-k-video/


    Gilbert
    Antwoord:
    Bedankt voor die extra informatie. Dat filmpje waarbij ze die spuit in de hartstreek van die baby stoppen is zacht uitgedrukt merkwaardig. Ik liet de beelden zien aan mijn echtgenote die decennia als adjunct hoofdverpleegster in de Gentse kinderkliniek werkte. ‘Knoeiers’, was haar reactie.

    Ik wist niet dat het George Clooney is die betrokken was bij dat propagandafilmpje over die Witte Helmen. Deze Hollywood ster is gehuwd met een rijke Libanese advocate en zij weet dus heel goed wat er over de grens en in haar land gebeurt. Onze filmster kent dus ook het echte verhaal van wie die Witte Helmen juist zijn. Ik vond hem toen met zijn acties rond Soedan al zeer verdacht.

    Verder heb ik het in mijn analyse van die gifgasaanval niet gehad over die foto’s van de eerste hulp door de Witte Helmen. Soms met alleen een stofmasker en zonder handschoenen of enige beschermende kledij gaan zij slachtoffers van een grote aanval met sarin te lijf. Het lijkt wel een scene uit Allo, Allo of uit Blackadder. En die onzin moet men dan serieus nemen.

    En ja, die andere clown Donald Trump eet als al zijn voorgangers ook al uit de ruif van Saoedi-Arabië, Qatar en Israël. Zouden die misschien het best betalen?
    Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s