De onschuld van Marc De Schutter

Vorig jaar publiceerde de van moord verdachte en op 23 mei 2003 – 11 jaar na de feiten – voor massale fraude veroordeelde Marc De Schutter het boek ‘De Schutter heeft het altijd gedaan’, zijn relaas van zijn leven en vooral van de feiten waarvoor men hem al tot meer dan 3 jaar celstraf met uitstel veroordeelde. Dit boek is dus een soort van memoires.

En uiteraard komt dan ook het verhaal aan bod van Vera Van Laer, ooit zijn vriendin die op 5 juli 1996 plots verdween. Dit nadat hij ze volgens De Schutter had aan het Antwerpse Centraal-Station had afgezet om er de trein naar Nice te nemen om er haar ex en haar kinderen te zien. Maar dat bleek o.a. na controle van zijn GSM een leugen. Hij zat op dat ogenblik immers op de Antwerpse ring richting Mechelen. Het was niet zijn eerste leugen.

Partners

Het boek is uitgegeven door Mediageuzen, een bedrijfje van Maurice De Velder. Een ook al niet onbesproken zakenman met een gerechtelijk verleden en wat falingen die vanuit het niets vanuit Merchtem en Buggenhout opklom tot een topman in de ondernemerswereld. Om dan na allerlei problemen terug te keren naar de marges van het zakenleven. (1) Een beetje dus als Marc De Schutter.

Het boek van De Schutter is een groot pleidooi van de man waarin hij luidkeels zijn onschuld zit uit te schreeuwen. De titel ‘De Schutter heeft het altijd gedaan’ waarbij het woord ‘altijd’ in andere letters is gezet wil al duiden dat men in zijn optie hem zoekt, dat het gerecht hier geheel fout bezig is en hij gewoon als de zondebok fungeert omdat men er nu eenmaal een nodig heeft.

Marc De Schutter - kaft boek

Marc De Schutter speelt in zijn boek de grote onschuld en noemt zich de zondebok. Zijn eigen boek schetst echter een totaal ander en weinig fraai beeld.

Het roept bij mij herinneringen op aan mijn allereerste toen telefonisch contact met de man nu begin september 1992. Enkele toenmalige vrienden hadden mij namelijk verteld over nieuwe problemen rond de aan Superclub gelieerde zakenlui zoals Marc De Schutter, Jan Maes, Guido Van Belle en Maurice De Prins.

Of er dan soms een faling dreigde vroeg ik aan Marc De Schutter die toen nog baas was bij het Mechelse videobedrijf Lavithas. Zijn antwoord kwam als bij hem nog steeds het geval is erg vlot. ‘Ja we hebben het wat moeilijk gehad maar de problemen zijn praktisch opgelost. We maken ons geen zorgen’, was ongeveer zijn antwoord.

Een twee weken later op 28 september ‘92 ontplofte het bedrijvencomplex rond Lavithas, een put van bijna 2 miljard frank (50 miljoen euro) nalatend. Samen met een gigantische berg valse facturatie waarbij men ook Luc Thibaut & Co Financiers NV, een Antwerpse spaarkas voor veelal kleine lieden, had zitten plunderen.

Wat duidelijk al lang vooraf was gepland. Doordat het Mechelse gerecht er echter niet in slaagde het tijdig voor de rechtbank te brengen kregen de heren slechts een drie jaar voorwaardelijke celstraf. Het schandaal in het schandaal.

OPZOEKINGSBERICHT/AVIS RECHERCHE

Vera Van Laer verdween op 5 juli 1996. Van haar is sindsdien geen enkel spoor meer terug te vinden, ook geen lijk. Een trauma voor haar kinderen.

Ook na Lavithas bleef De Schutter brokken maken. Van de verkoop van jeans tot verlichting en petroleumproducten, allemaal liep het verkeerd af. Daarna trok hij naar het Franse Port Saint-Louis waar hij voor de Nederbelgen, pornokoning Gerard Cok en Jan Hamelink hun jachthaven Port Napoleon bestuurde. Branden, gerechtelijke onderzoeken en processen volgden hem. Er viel zelfs een dode. Tot Cok en Hamelink hem voor de eer bedankten en buiten gooide.

Leven in luxe

En alhoewel De Schutter als een gevolg van een serie veroordelingen nog fortuinen moet aan allerlei schuldeisers lijkt het hem sindsdien aan niets te ontbreken. Zijn gezeur in het boek over een ‘gouden Samsonite-koffertje’, een ‘bermuda van Desigual’ en Cohiba-sigaren, volgens een kenner bij ‘s werelds duurste maar ook de meest nagemaakte, is typerend.

Over de soms door zijn optreden totaal geruïneerde slachtoffers geen woord. Het lijkt wel of hij hen vanuit zijn boek gewoon zit uit te lachen. Hij woonde dan ook in Thailand, een ook al niet onbesproken land. Als hij al niet in een vliegtuig of in een buitenlands hotel en bar zat. 

Merkwaardig in het boek is dat hij continu bijna naar iedereen uithaalt die hem niet zint. Waarbij eigenaardig Jan Maes, hier Jan Primus genoemd, zijn kompaan bij Lavithas en Superclub, er flink van langs krijgt. Blijkbaar is hij kwaad omdat hij hem nooit in de gevangenis, noch in Thailand, noch in Antwerpen, is komen bezoeken. Ik ben een van de weinigen die opvallend geen verwensingen of beledigingen krijg.

Het is het bij hem gekende relaas van vriend en zakenpartner de ene dag en aartsvijand de andere. Zo woonden ze vlak bij elkaar in het Thaise Phuket en zaten ze als ruziemakende partners in vastgoed via de Singaporese Incebin Pty Ltd, het nieuwe dolle zakenavontuur van het duo.

Arrogantie in overvloed 

Ook anderen krijgen er van langs, niet zelden een ongebreidelde arrogantie tonend. Zo is er het schelden op Thaise politielui en gevangenisbewakers omdat ze slecht Engels praten. “Hij bekijkt me vragend aan en wijst naar de wasbak. “Water to drink, onnozel manneke”, zeg ik “Not to wash”. (pagina 29)

Het beledigen zit hem duidelijk in het bloed. Zo omschrijft hij de Belgische verbindingsofficier in Thailand als een ‘loser’ (pagina 47) en François Kind, de man die het geklasseerde dossier rond Vera Van Laer terug boven water haalde en uitklaarde, wordt dan eerst François Koter en daarna François Sperma. (pagina 157).

Marc De Schutter in Port Napoleon

Marc De Schutter hier als directeur van de Franse jachthaven Port Napoleon in Port Saint-Louis. Ook hier was het een verhaal met heel veel grootspraak en nog veel meer brokken. Vraag is waarom Gerard Cok en Jan Hamelink een man met een dergelijke kwalijke reputatie de controle over hun 1000 kilometer verder gelegen haven gaven. Toen wilden ze van de man geen enkel kwaad woord horen. En de vraag is nog meer waarom de Schutter beiden in dit boek spaart. Iets te verbergen?

Schuilnamen in zijn boek zijn ook schering en inslag. Zo wordt medeverdachte Marc Hoevenagels, een topman van de nu opgedoekte Antwerpse Opsporingsdienst OD, Marcel Hoefs.

En substituut Eric Coraza, wordt dan Eric Esperanza, de man die de villa van De Schutter in Philippine gebruikte als liefdesnestje met de nadien nog veel besproken rechter Rita Smout, een schuilnaam. Beiden hadden op de rechtbank dezelfde kamer. Het was de zittende, staande en liggende magistratuur. Een verhaal dat mede dankzij De Schutter toen openbaar raakte. Het is typerend voor De Schutter.

En over Superclub (2) klinkt hij vrij simplistisch en wordt Maurice De Prins de goede. En nochtans had hij ten tijde van het grote proces rond Superclub in Hasselt de man als een echte matennaaier erin gelapt.

Zijn verhaal over Superclub is dan ook klassiek dat van de Prins. Zo oppert hij: “… de hele kliek rond de Kredietbank-top, magistratuur en CVP-akolieten… alsof ik verantwoordelijk ben voor hun Super Club verliezen.” (pagina 61) En wat verder: “Tijd trouwens dat ik dat hele Super Club –verhaal – en de smerige rol van lampenfabriek Philips, Kredietbank, de CVP-kliek en de broertjes Delcroix – eens ga doen.” (pagina 120)

De matennaaier

Op bepaalde ogenblikken is hij echter over zichzelf doodeerlijk. Zij schrijft hij over zijn periode als jonge voetballer: “Ik was een matennaaier, dat geef ik grif toe. Maar wel een goeie.” Of wanneer hij zijn leven thuis in de ouderlijke drogisterij in het noorden van het Antwerpse beschrijft en vertelt hoe zijn vader – die nog leeft – hem leerde bij het vullen van de flessen en zakken de klanten te bedriegen.

Dat klinkt bij hem aldus: “Het leukste vond ik het herwegen. Alle zakken van vijftig kilogram kalk, plaaster en cement van een of vijf kilogram. En hetzelfde met de vaten ammoniak, benzine en gedistilleerd water, in flessen van één en vijf liter. Elke liter of kilogram die ik extra genereerde, kreeg ik uitbetaald door vader.” (pagina 73) Hij werd luidens zijn eigen verklaringen thuis opgevoed om de klanten te bedriegen. Geen wonder dus.

De man bewijst met zijn boek hoe gevaarlijk hij is. Eerst wordt hij de vriend, liefst met politielui of magistraten, lokt die om zaken te doen die in het beste geval dubieus zijn om ze daarna te verraden. En hij misbruikt uiteraard die contacten: “Via, via vernam ik dat er een aanhoudingsmandaat tegen mij was afgevaardigd”, oppert hij. (pagina 272)

Marc De Schutter in Thailand bij aanhouding - 2

Marc De Schutter bij zijn aanhouding in Thailand. De neerbuigende arrogante wijze waarop hij Thailand en de politie omschrijft is best schokkend. Beledigen is een van zijn sterkste kanten.

Hij erkent ook een informant voor drugs van de politie geweest te zijn. Eerst vriend worden en dan de dolk bovenhalen. En als Vera Van Laer verdwijnt zullen het zijn vrienden bij de Antwerpse Opsporingsdienst (OD) zijn die het onderzoek doen. Wat zonder resultaat zal blijven. Wat dacht je? Die vrienden vonden zelfs nog tijdens hun vakantie sporen van een springlevende Vera. Leugens uiteraard.

Tot Marc Hoevenagels tegen de lamp loopt met de sponsoring van zaalvoetbalclub Forcom. Met een in dit dossier zoveelste veroordeling bovenop. Het hoofd van die OD ging trouwens in Port Napoleon hamburgers bakken bij zijn ‘goede  vriend’ De Schutter.

Geen fraai beeld

En dat men zijn woorden met een flink ton zout moet nemen bewijst ook zijn verhaal over de Amerikaanse firma Landlock die een nieuw systeem voor wegverharding poogt te commercialiseren. “In die twee drie jaar heb ik voor de heren de hele wereld rondgereisd. Ik sloot deals af in … Duitsland, Frankrijk, Italië, Spanje en Portugal”, staat er op pagina 350. Alleen blijkt volgens de website van die firma men nog nooit contracten te hebben gehad in Europa.

Het beeld dat De Schutter hier van zichzelf schetst is dan ook het tegenovergestelde van wat hij over zichzelf in het boek beweert. Grootspraak, arrogantie, totale onbetrouwbaarheid en crimineel gedrag zitten er allemaal in. Het is een verre van fraai beeld.

Storend zijn ook de vele fouten. Het is acolieten en niet akolieten, en aanhoudingsbevelen worden niet afgevaardigd maar uitgevaardigd. Bovendien is het Jan Hamelink en niet Hamelinck en was zijn veroordeling in de zaak Lavithas niet bij verstek. Hij was die vele dagen trouwens steeds in de rechtbank aanwezig om er de bekeerling te pleiten.

Ondertussen is het nog steeds wachten op een beslissing van het parket-generaal in Antwerpen waar men speciaal voor de zaak Vera Van Laer een Limburgs magistraat aantrok. De zaak is gezien de betrokkenheid van bepaalde Antwerpse magistraten en politiemensen erg delicaat. Normaal zou deze maand maart er eindelijk een beslissing vallen over wat men gaat doen. Na meer dan een jaar wachten.

Zal men het seponeren of verwijzen naar ofwel de rechtbank van eerste aanleg of assisen? Het probleem is dat er vooreerst nooit een lijk werd gevonden en dat geen van de twee verdachten, Hoevenagels en De Schutter de moord bekenden.

Ze schuiven wel de zwarte piet naar elkaars richting. Het moraliteitsonderzoek is nu al straks twee jaar achter de rug en zal vermoedelijk voor De Schutter weinig fraais hebben opgeleverd. Men leze er maar zijn boek op na. Zal het Antwerpse parket-generaal durven om de zaak voor de rechtbank te brengen zodat eindelijk het doek over dit verhaal kan vallen. De slachtoffers van De Schutter wachten.

Willy Van Damme

Marc De Schutter, ‘De Schutter heeft het altijd gedaan’, Mediageuzen, 2016, 350 pagina’s, 19.95 euro.

1) Maurice De Velder kreeg op 2 april 2009 van het Antwerpse hof van beroep 2 jaar celstraf met uitstel plus ook nog wat boetes. Dit voor allerlei criminele feiten rond het beheer van zijn vennootschappen zoals Think Media en de Vrije Pers (P Magazine). Hij bekende er ook schuld.

2) De videoverhuurketen Superclub NV werd in het Staatsblad soms ook geschreven als Super Club.

Advertenties

2 thoughts on “De onschuld van Marc De Schutter

  1. https://books.google.be/books?id=bTY0AwAAQBAJ&pg=PT179&lpg=PT179&dq=marc+de+schutter&source=bl&ots=PqDZRMRUl7&sig=5u3HZgKSZdCeHGRaYQshKc0MrR8&hl=nl&sa=X&ved=0ahUKEwiKr9mqmsXSAhXJDcAKHeOMBUE4PBDoAQgeMAE#v=onepage&q=marc%20de%20schutter&f=false
    Gilbert
    Antwoord:
    Dat is het relaas van politieman François Kind over zijn leven en o.m. over de zaak Vera Van Laer. Een schokkend verhaal van iemand die wel zijn werk deed. De corruptie bij de Antwerpse politiediensten zat dan ook héél diep. En hij wist het hoor en kende de entourage van De Schutter. Men zegt altijd dat Luik en Brussel corrupte steden zijn, maar Antwerpen is en was geen haar beter.
    Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s