Syrië–De Strijd om al Bab

Het centrale punt voor de strijd over Syrië is op dit ogenblik ongetwijfeld die om de stad al Bab in het noordoosten van de provincie Aleppo. Een erg complex gevecht waarbij de voornaamste protagonisten behoudens de jihadisten van al Qaeda en Ahrar al Sham betrokken zijn. Het is een stad die in normale omstandigheden een 120.000 inwoners telt en vooral een landbouwcentrum is met een belangrijke administratieve functie.

Erg delicaat

De stad is al sinds begin 2013 in handen van die jihadisten en na de oorlog tussen al Qaeda en ISIS viel het in januari 2014 in handen van ISIS. Aan die bezetting komt nu stilaan een einde want de stad is op dit ogenblik praktisch geheel omsingeld door langs het noorden, oosten en westen het Turkse leger met daarbij een verzameling ingehuurde Syrische jihadisten.

Ten zuiden en praktisch even vlakbij zit het Syrische leger dat nu de voorstad Tardef inneemt. Het Turkse leger en haar huurlingen zijn langs het westen al Bab al binnengevallen. Een eind ervandaan langs het oosten en verder west kijkt de Syrische YPG noodgedwongen passief toe.

De Turken willen immers verhinderen dat de YPG/PKK en de VS al Bab innemen en zo het hele grensgebied van Syrië met Turkije bezetten. En dat Turks plan lukt. Het opmerkelijke is dat Rusland, Turkije en zelfs het Syrische leger hier de facto een militaire alliantie hebben gesloten.

Zelfs als is de vriendschap tussen Damascus en Ankara na wat er de voorbije zes jaar gebeurde ijzig koel te noemen. Amper iemand in Syrië die vertrouwen heeft in de Turkse bedoelingen. En dat is alleen maar heel begrijpelijk.

Al Bab - Militaire situatie - 15 - 10 februari 2017

Een detailkaart van Al Bab. Het groene deel is in handen van de alliantie van Turkije en haar jihadistische huurlingen. Het blauwe – deels de 530 meter hoge berg Aqil – is het vrijdag en donderdag op ISIS veroverde stadsdeel.

Maar behoudens een verhaal over een korte schermutseling tussen de ingehuurde jihadisten en het Syrische leger bleef alles tot heden kalm. En tussen het Turkse leger en de YPG/PKK werden er de voorbije weken behoudens in het noordwestelijk gelegen gebied Efrin geen aanvallen geregistreerd. Vraag is of Turkije en haar huurlingen al Bab geheel mogen bezetten.

Wat nu met Erdogan?

Een nog crucialer vraag is of het Turkse leger – dat bij deze invasie al 63 soldaten verloor – na de verovering van al Bab verder gaat oprukken. Alhoewel de Turkse regering spreekt van het veroveren op ISIS van hun ‘hoofdstad’ Rakka lijkt dit eerder op stoer doen dan een realiteit te worden. De YPG/PKK is met Amerikaanse ondersteuning nu al op 5 km van Rakka en dat lijkt dus een hapklare prooi te worden voor de YPG/PKK en de VS.

Vraag is natuurlijk wat er tijdens al die gesprekken tussen Iran, Rusland en Turkije en met Syrië is afgesproken. Komt er ‘tijdelijk’ een verdeling van het land – en dan voor hoelang en onder welke voorwaarden  – of komt die er niet. Iedereen, behoudens de YPG/PKK, spreekt in het openbaar wel over de nood voor een eengemaakt Syrië. Maar dat zijn woorden en de vraag is wat de daden zullen zijn. Afwachten.

Probleem is hier ook wat de VS wil of kan doen. Zelfs in Washington weet men het op dit ogenblik blijkbaar niet. En dus blijft er voor Ankara, Damascus, Teheran en Moskou niet anders over dan geduldig te wachten tot men er in Washington uitgeraakt is.

Het lijkt echter weinig waarschijnlijk dat de Syrische regering van Ankara, Moskou en Teheran geen waarborgen zou hebben gekregen over een voor Damascus goede afloop. Damascus kan wel moeilijk neen zeggen tegen Rusland maar zover als een verraad zal Moskou vermoedelijk niet gaan. Erdogan is immers ook vragende partij.

Al Bab - Militaire situatie - 14 - 9 februari 2017

De militaire situatie rond al Bab op donderdag. De strijd om al Bab kan hoogstens nog maar een paar dagen duren. De vraag hier is of beide partijen de stad gaan verdelen of Turkije het voorlopig alleen in handen krijgt.

Uiteindelijk is nu wat betreft de oorlog in Syrië het eindspel ingezet. Praktisch alle bolwerken van de jihadisten in de provincie Damascus zijn opgedoekt en in de jihadistenprovincie Idlib is er een hevige burgeroorlog gaande onder de jihadisten met Ahrar al Sham langs de ene kant en de broeders/vijanden van al Qaeda aan de andere kant. Met al Qaeda aan de winnende hand.

Van een strijd tegen de Syrische regering is er nog amper sprake. Louay Hoessein, een kopstuk van de oppositie, stelde vrijdag dat de strijd voor de controle over Syrië voorbij is. Dit gezien het feit dat volgens hem de buitenlandse mogendheden hun hulp gestopt hebben.

Al Bab - Militaire situatie - 14 - 9 februari 2017

Vrijdagavond waren er zware gevechten bezig tussen het Syrische leger en ISIS in de voorstad Tadef. De indruk vrijdag was dat het zuidelijke front van ISIS die dag aan het instorten was.

Met Libanon onder controle van de president en pro-Syrische generaal Michel Aoun, een verslagen rebellie in Syrië en het naderend einde van ISIS in Irak betekent dit een enorme nederlaag voor de alliantie van Saoedi-Arabië, Qatar, Israël, Turkije, de VS, het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk. Een der meest beschamende episodes uit de moderne geschiedenis van het westerse imperialisme en hun grootste nederlaag ooit.

En intussen in Libië

En Rusland is nu al de grote winnaar van de strijd om het Midden-Oosten. Zo lijkt het zelfs in Libië via generaal Khalifa Haftar aan het langste eind te trekken. Die generaal werkt samen met Moskou en Egypte en controleert bijna alle Libische olieterminals en dus ‘s lands inkomsten.

Khalifa Haftar - 2

Khalifa Haftar, ooit door de CIA gekocht van de Libische president Moeammar Kadhaffi om Libië te destabiliseren. Nu de goede vriend van Moskou en Cairo en op weg om de opvolger van Kadhaffi te worden. 

Waardoor de door het Westen via de VN geparachuteerde marionet – de man controleert in Tripoli zelfs zijn voordeur niet – ‘premier’ Fayez Sarraj wel in zee moet gaan met Haftar, de man van Moskou.

Iets wat de EU recent en erg schoorvoetend tijdens de EU-top in Malta heeft moeten toegeven. Want in de EU is men om puur politieke reden doodsbang voor een nieuwe vloedgolf vanuit Libië van vluchtelingen en dus moest men toegeven. Een goede zaak want het kan leiden tot een meer stabiele situatie en heropbouw voor het land. Maar ook hier liep de EU dus een fikse bloedneus op. Een welverdiende.  

Willy Van Damme

Advertenties

6 thoughts on “Syrië–De Strijd om al Bab

  1. Willy,het afkopen om de vluchtelingenstromen te stoppen zet dat de deur niet open voor chantage vanuit Turkije en Syrie?
    Antwoord:
    Het is mij nog altijd onduidelijk waarom die vluchtelingenstroom vanuit Turkije plots op gang kwam en even onduidelijk waarom die plots stopte. Duidelijk is dat die exodus door Turkije en mogelijks andere landen was georkestreerd. Onder meer de foto van dat dood kind op het strand dat plots in alle kranten verscheen is een duidelijk bewijs. Dat soort acties is steeds het werk van professionele pr-bureaus. Waarom die vluchtelingen stroom plots op gang kwam blijft echter een punt van discussie.

    Was het om Europa te islamiseren/salafiseren zoals bijvoorbeeld de moefti van Syrië in een gesprek met mij beweerde? Was het om van de EU toegevingen te bekomen? Was het omdat Erdogan woest was omdat men hem van uit de EU in de kwestie Syrië onvoldoende steunde? Het zijn enkele van de mogelijke pistes. Hopelijk zal de toekomst hier duidelijkheid brengen.

    En waarom Turkije plots die vluchtelingenstroom deed stoppen is eveneens nog een groot vraagteken. Had Erdogan gekregen wat hij wou? Twijfelachtig maar het kan. Werd hij door Merkel brutaal tegen de muur gegooid en bedreigd? Het is goed mogelijk maar er is geen bewijs. Was er intern verzet tegen de zaak? Ook dat kan.

    Zeker is wel dat hij stopte met het sturen van die vluchtelingen en dat Merkel de onderhandelingen met Erdogan leidde en alles in betrekkelijk goede banen kwam. Als we natuurlijk de toestand in Calais en Servië even vergeten. Wel zijn alle problemen verre van de baan.

    Niet alle salafistische infiltranten onder die massa’s vluchtelingen zijn bijvoorbeeld al onderschept. Ook wordt de culturele en sociaaleconomische integratie een werk van lange adem met heel veel vallen en opstaan. En dan zijn er de zeer serieuze politieke gevolgen.

    De rattenvangers van Hameln als een Wilders en Le Pen bezorgen de andere politici grote kopzorgen en zorgen voor zware instabiliteit. Wel is duidelijk dat Merkel dat goed heeft opgevangen. Men kon nu eenmaal het al in zwaar water verkerende Griekenland met die massa’s vluchtelingen niet laten zitten. Dat zou pas schandalig geweest zijn.

    Verder heeft Syrië in deze kwestie nooit chantage gepleegd of dat gepoogd. Dit was zuiver een zaak van Turkije en specifiek Erdogan. Maar nu in Syrië het eindspel lijkt ingezet is er geen vrees meer voor een vluchtelingenstroom uit Syrië. Het hetzelfde ook voor Irak. Er komen voor zover geweten trouwens ook geen Syrische vluchtelingen meer bij.

    De oorzaak voor de vluchtelingenstroom was de door het Westen, dus ook België en Nederland, gesteunde oorlog tegen die twee landen. Rutte, Merkel en Michel waren dus zelf de oorzaak van hun eigen grote problemen. Hetzelfde gaat ook deels op voor Libië. Men had een akkoord over die vluchtelingen daar met Kadhafi maar men moest hem zo nodig doden.

    Daar is het probleem natuurlijk wel complexer daar het hier geen Libische vluchtelingen betreft maar mensen uit zwart Afrika. Een mix dus van economische, oorlogs- en politieke vluchtelingen. Hier zal de vermoedelijke toekomstige Libische president Haftar dus wel chantage kunnen spelen. Maar dat doen zoveel staten in hun diplomatieke betrekkingen. Hoe denk je dat de VS werkt?
    Willy Van Damme

  2. Hallo Willy Van Damme
    U schrijft……. enorme nederlaag voor de alliantie van Saoedi-Arabië, Qatar, Israël, Turkije, de VS, het Verenid Koninkrijk en Frankrijk. Was het via Franktijk dat men zich er mee gingen bemoeien? En mocht Frankrijk dat eigenlijk dat wel doen? Gezien de verdragen van de EU en Europa? Dat Nederland en België ook meededen weet ik. Maar ik snap Frankrijk als land in de eerste zin niet helemaal. Wat voor gevolgen heeft het voor Frankrijk zelf nu? Ik heb recent uw blog ontdekt. Dank
    Vriendelijke groet nan
    Antwoord
    De Franse buitenlandse politiek is nog steeds gebaseerd op het idee dat het een grote mogendheid is die andere landen moet controleren. Juist zoals ook Duitsland en vooral het Verenigd Koninkrijk en zeker de VS.

    Dat is natuurlijk waanzin want al meer dan tweehonderd jaar heeft het Franse leger op haar eentje geen oorlog meer gewonnen. Maar ja, luister naar het Franse nationale volkslied: ‘Le jour de gloire est arrivé’. (De dag van de glorie is aangekomen.)

    Lang heeft Parijs gedacht dat ze een aparte buitenlandse politieke los van de VS moesten en konden voeren. Zij het wel binnen de EU. Vandaar de conflicten met de VS rond Rwanda en Irak in 2003. De oorlog in Rwanda was trouwens voor een groot deel in wezen een oorlog tussen Frankrijk en de VS waarbij België tussen beiden gekneld zat.

    Met de komst van Nicolas Sarkozy veranderde dat geheel. Het werd terug volwaardig lid van de NAVO en Christine Lagarde, een advocate die nog in de VS had gewerkt, werd hoofd van het IMF. Sarkozy is trouwens familiaal gelieerd aan sleutelfiguren in de VS, namelijk Frank Wisner Sr, de stichter van de CIA.

    In de EU is het de gewoonte dat de vroegere koloniale mogendheden een stapje voor hebben als de gewezen kolonies ter sprake komen. Zo krijgt Italië de voorrang bij het uitstippellen van de politiek versus Libië. Want de mooie verklaringen van de leiders van de EU en leuke foto’s zijn vooral schijn en verhullen vooral de werkelijkheid.

    En dus is het logisch dat men bij het bepalen van het beleid ten overstaande van Syrië Parijs de voorrang gaf. Iedereen in de EU die enig belang had, Nederland of België bijvoorbeeld, deden ook en zeer enthousiast mee.

    Luisteren naar hun diplomaten deden ze niet. Ze dachten de regering binnen de maand te hebben doen vallen en zagen het hoofd van Assad al op een schenkblad in Brussel opgediend worden. Dit ondanks de waarschuwingen van hun diplomaten.

    In het boek Les Chemins de Damas, de wegen van Damascus, beschrijven Georges Malbrunot en Christian Chesnot over een hoogoplopende ruzie op de Quai d’Orsay in Parijs, het ministerie van Buitenlandse zaken, tussen de Franse ambassadeur in Damascus en de hoofdadviseur van Sarkozy.

    Met de ambassadeur die tegen was en waarschuwde voor een totale mislukking. Men ging volgens het boek bijna op de vuist. Maar men deed de ambassadeur zwijgen. Hetzelfde heeft zich hier trouwens in België afgespeeld in de kwestie Libië met de ambassadeur die tegen was en onze politici eenstemmig voor, incluis de Groenen.

    Nu zes jaar later ziet men de gevolgen, een vernield Syrië, ooit een der welvarendste en ontwikkelde landen in de regio. Men ziet de vele aanslagen in Frankrijk en elders in Europe. Met een Franse binnenlandse veiligheidsdienst (DGSI) die de door de DGSE (buitenlandse veiligheidsdienst) opgeleide terroristen moet uitschakelen. De complete waanzin dus.

    Maar het is nu gedaan. Vandaag nog las ik een uiterst interessant verhaal van een Syrische contactman van de CIA in Turkije die in The Financial Times zegt dat men in de VS zelfs zijn telefoons niet meer beantwoord.

    Men heeft binnen de EU nu recent in Malta besloten – omwille van het gezichtsverlies uiteraard achter de schermen – om met de Russen te gaan samenwerken rond Libië. En voor Syrië is men nu aan het werken aan plannen om te helpen bij de wederopbouw. Faut le faire, je moet maar durven. Eerst allers doen vernielen en dan met bakstenen afkomen. Zoiets kan men blijkbaar alleen in het Westen.
    Willy Van Damme

  3. Ruslands houding tegenover het Midden Oosten steunt op enkele eenvoudige principes die we onder ‘realpolitik’ kunnen rangschikken, een politiek die ook Kanselier Bismarck wist te hanteren in de 19de eeuw en waarmee hij Duitsland een grootmacht wist te maken. Alles in Poetin’s Syrisch buitenlandse politiek is gericht op Rusland’s welzijn, niet op dat van Syrië .

    Krim (Sebastopol) , Turkije (Bosporus – Dardanellen), Syrië (Latakia, Tartous), zijn voor Rusland van existentieel belang, wegens het bezit van de Zwarte Zee (de kwetsbare onderbuik van Rusland) en de vrije toegang tot de Middellandse Zee en de Atlantische Oceaan. Syrië is belangrijk, dus niet de persoon Assad. Assad blijft in het zadel zolang er geen Russisch gezind alternatief is. Rusland wil bovendien (potentiële) bondgenoten duidelijk maken dat het een bondgenoot nooit laat vallen. Voorlopig zit Assad dus veilig. Als hij ergens nodig is als pasmunt zal Poetin hem dat wel duidelijk maken.
    Iran, Syrië, Irak en Hezbollah, alle elkanders buren, zijn elkanders natuurlijke bondgenoten wegens het sjiisme. Dat maakt dat ze dezelfde natuurlijke vijanden hebben, de soennitische oliestaten + Israël. De historische belangen in Syrië maken dat Rusland de natuurlijke bondgenoot is geworden van deze sjiitische landen/groepen.
    – Echter, Rusland stelt de eigen belangen voorop. Dat maakt dat het ook goede relaties met de soenitische groep wil onderhouden; de Bosporus en Dardanellen open houden (Turkije) en prijzenoorlogen met de olieproducerende landen vermijden en daarnaast nog goede relaties blijven onderhouden met de machtsfactor in de regio, Israël.
    Tot wat leidt dit? Dit maakt Rusland voor alle landen in het MO aanvaardbaar als onderhandelaar of als partner, inclusief Israël. Poetin is immers pragmatisch. Israël mag zelfs ongestraft in Syrië bombarderen, zonder dat Rusland intervenieert. Zolang de militaire situatie in Syrie er niet door kantelt en Assad geen persoonlijk gevaar loopt, zijn de Russische belangen niet geschaad. Dus wordt het oogluikend aanvaard. Het maakt Israël ook duidelijk dat Poetin Assad voldoende onder controle heeft om geen gevaar te zijn.
    Poetin heeft duidelijk “rode lijnen” gesteld die zich natuurlijk aftekenen en die door niemand kunnen overschreden worden. Die duidelijke lijnen zijn een garantie dat er geen “misverstanden” kunnen zijn. Iran aanvallen is zo een “misverstand”. Iran is belangrijk voor Rusland omdat het het merendeel van de troepen levert die de Syrische regering steunen. Rusland zal niet zelf militair tussenbeide komen bij een aanval door de US vanuit de Perzische Golf. Iran is immers niet van existentieel belang voor het land. Rusland grenst echter in het noorden via de Kaspische Zee aan Iran en zal graag alle mogelijke militair materiaal leveren om het de US moeilijk te maken. Het geleverde S-300 systeem is echter voornamelijk bedoeld om de Israëliërs, meer bepaald “madman’ Netanyahu, te beletten om ondoordachte daden te verrichten.

    Momenteel is er voor de meeste vechtende groepen een adempauze, bedoeld om de gewonnen en verloren posities te consolideren. Niemand schijnt er nog echt belang bij te hebben om IS voluit te steunen, dus die worden nog ongehinderd aangepakt. Dit gebeurt echter op een halfslachtige manier omdat niemand echt de kastanjes uit het vuur wil halen. Assad schijnt meer geneigd om ze wat te laten doodbloeden in de woestijn, overschot aan troepen heeft hij immers niet. De Koerden willen enkel maar de gebieden herveroveren die ze historisch al bezaten en geen poot verder. De Iraniërs en de sjiitische Irakezen zijn niet echt geneigd om hun bloed te vergieten voor etnisch soenitisch Irakese gebieden die ze nadien toch aan de soennieten dienen terug te geven. De Turken hebben al te veel bloed- en gezichtsverlies geleden om hun geesteskind nog volop te bevechten. Erdogan lijkt eerder het bezit van de etnisch Turkse gebieden in Syrië te willen consolideren en het ontstaan van een Koerdische staat te willen dwarsbomen. Er lijkt door de huidige situatie een natuurlijke opdeling van de gebieden te ontstaan waarbij IS als het ware zal “verdampen”. Lokale IS-leden zullen opnieuw versmelten met de bevolking, voor de buitenlandse jihadi’s, veracht door iedereen, ziet het er heel wat zwarter uit. Ofwel de dood, ofwel trachten te ontsnappen naar hun land van oorsprong waar ze echter evenmin welkom zijn.
    En de factor US? Die was tot nu toe overbodig en door niemand echt gewenst. Momenteel heeft de nieuwe administratie nog niet beslist hoe belangrijk het MO voor haar is. De onervarenheid van de nieuwe regering en de onmogelijkheid om in te schatten wat de macht van de drukkingsgroepen op de achtergrond zal zijn, maakt de toekomst koffiedikkijken.
    En Libanon? Libanon dat eeuwenlang deel uitmaakte van Syrië en dat na zijn onafhankelijkheid onder sterke invloed van dat land is gebleven is een etnische smeltkroes met een precair evenwicht. De huidige president, ex-generaal Aoun is een Christelijke Maroniet en heeft de gruwel van de burgeroorlog in de jaren ’80 meegemaakt. Nadien leidde hij de strijd tegen de Syrische invloed dus een grote Assad-vriend is hij zeker niet. Zijn machtsfactor is Franse steun maar verder wordt hij in toom gehouden door Hezbollah die in de praktijk de lakens uitdeelt in Libanon. Niemand heeft er blijkbaar momenteel belang bij om het wankele evenwicht opnieuw te verstoren. Buiten de infiltratie van wapens en strijders via de poreuze grenzen en de actieve deelname van Hezbollah, speelt Libanon geen rol in Syrië.
    Luc Devincke
    Antwoord:
    Poetin verdedigt uiteraard dat wat hij ziet als de Russische belangen. Dat moet men ook van hem verwachten. In je stevig betoog, waar ik mij grotendeels ook in kan vinden, ontbreekt echter een zeer belangrijk element. Een welke verklaart waarom Poetin Syrië meer dan wat ook steunt. En dat is de kwestie van de salafistische terreurgroepen.

    Rusland heeft zowel in Afghanistan als in de Kaukasus met o.m. Tsjetsjenië zware problemen gehad. De VS en haar bondgenoten hebben die groepen hier al tweemaal tegen Rusland gebruikt, en dus weet Poetin perfect dat moesten deze bendes na Libië ook in Syrië slagen dat de problemen voor Rusland enorm zouden kunnen zijn.

    Het is vooral daarom dat Poetin achter Assad staat omdat die een bolwerk is tegen die salafisten. Elke gedode salafist kan in Rusland geen mensen gaan vermoorden. Onze politieke leiders zouden dat best eindelijk ook eens gaan beseffen en in Assad een bondgenoot zien. Of moet Assad hen ginds laten zegevieren zodat ze met honderden of duizenden tegelijk hier in Brussel komen ‘feesten’?

    Verder heeft dit conflict niets met religie te maken maar met pure macht. Zo heeft Iran toch honderden miljoenen euro’s gegeven aan Hamas, toch een afdeling van de Moslimbroeders. En Hamas waar daar heel tevreden mee. Tot 2011 en Syrië.

    Of Israël ongestraft in Syrië mag bombarderen weet ik niet en eerlijk gezegd heb ik hier zo mijn grote twijfels. Je krijgt niet de indruk dat die paar Israëlische bombardementen veel zaaks zijn. Ik krijg integendeel eerder de indruk dat het hier gewoon stoer doen is zodat Israël kan zeggen: Zie maar wat wij met Hezbollah allemaal doen.

    Wel wil Rusland natuurlijk ook op goede voet staan met zoveel mogelijk landen, ook met de VS en Duitsland trouwens. De salafistische terreurgroepen en daarom ook Syrië zijn voor Moskou echter een topprioriteit. Hen verslaan komt eerst. Maar Poetin ontwikkelde het voorbije jaar goede relaties met zelfs Saoedi-Arabië en Egypte. En daar spelen vooral commerciële belangen, o.a. de olieprijs.

    De Koerden van de YPG/PKK willen gewoon zoveel mogelijk gebied veroveren voor hun droomland. De Syrische grensstad Qamishli, die nu in het hart van hun gebied ligt, is bijvoorbeeld sterk gegroeid als gevolg van de slachtpartijen in Turkije bij de Syriac – bij de Syrische christenen heeft men het over 500.000 doden – en de hieruit ontstane vluchtelingenstroom in de periode 1914-1920.

    De Syriac zijn een christelijk volk die zich vooral richt op de Assyrische kerk (Nestorianen). Het waren slachtpartijen waaraan bepaalde Koerdische groepen toen ook flink meededen. Als gevolg van demografische ontwikkelingen en de burgeroorlog in Turkije wonen er daar echter nu meer Koerden dan Assyriërs. Historische gezien is dit dus geen Koerdisch gebied. Integendeel.

    Michel Aoun was in de Libanese burgeroorlog erg gekant tegen de Syrische invloed, nadien keerde hij zijn kar voor de volle 180°. Hij is nu in alliantie met o.m. Hezbollah en ik vermoed dat dit ook zo zal blijven. Mijn gevoel is dat de teerlingen in Libanon geworpen zijn en dat alles voor lang zo zal blijven. Libanon kan ook wat stabiliteit gebruiken.
    Willy Van Damme

  4. Beste heer Willy van Damme, In tegenstelling tot wat u schrijft over Al Bab lijkt het me dat het SAA helemaal niet zo happig is om Tadef snel in te nemen en de Turken ten dienste te zijn met hun ( al maanden durende, zouden ze het wel willen?….) inname van Al Bab. Er is een veel urgentere taak voor het SAA en dat is het aansluiten bij en ondersteunen van het Koerdisch gebied in het Oosten rondom Manbij. Dit om aangekondigde aanvallen van Erdogan hierop, na de verovering van Al Bab, te voorkomen. Vandaar ook de beweging van het SAA naar het Oosten, en niet naar Tadef/ Al Bab. Turkije is helemaal niet zo op IS gericht; dat is slechts zand in de ogen strooierij en afleiding van hun werkelijke doel: de Koerden en een eventuele eigen staat.
    Rob de Vos
    Antwoord:
    Ik vermoed dat U mij verkeerd begrepen hebt. Er is daar een zeer strategisch spel bezig tussen al de betrokken partijen. Sinds het schrijven van het stuk is er wel al wat gebeurd. Zo sneed het Turkse leger plots de hoofdweg af richting al Bab zodat het Syrische leger niet direct kon doorstoten. Daarna nam het Turkse leger het rond punt tussen Tadef en al Bab in. Opnieuw om het Syrische leger de pas af te snijden.

    Nadien weer kondigde Erdogan in al zijn agressiviteit dat men ging oprukken naar Rakka, ‘hoofdstad’ van ISIS. Maar intussen was het Syrische leger opgerukt zuidoostwaarts richting de stad Deir Hafer die op de weg ligt van al Bab naar Rakka. Die weg is intussen deels door het leger ingenomen. Dus werd de pas van Erdogan hier door de Syriërs afgesneden.

    Men speelt hier dan ook zonder tegen elkaar te vechten een uiterst gevaarlijk spel. Nu vecht men tegen ISIS maar eens die dood en begraven, wat dan? En uiteraard wil Erdogan vooral de Koerden aanpakken. Zo waren er gisteren invallen van het Turkse leger in de regio van Hassaka in het noordoosten van Syrië. Dit is zeer ernstig en uiterst gevaarlijk.
    Het grote probleem voor Syrië blijft daarom de agressiviteit van Erdogan. Vraag is wat de Russen hier gaan doen?

  5. Er wordt zeker uiterst strategisch geschaakt. Welke positie de Russen kiezen hierin, maar natuurlijk ook de US, is inderdaad de grote vraag in dit macabere spel. Uw suggestie echter dat de SAA de TSK de pas af wil snijden op de route
    vanaf Al Bab naar Raqqa deel ik niet. Ik vermoed zelfs dat de TSK Al Bab voorlopig helemaal niet meer gaat innemen. De geplande Erdogan route naar Raqqa zal gaan van Jarablus dwars door Koerdisch gebied en via Manbij. Hoe toevallig. Raqqa is slechts het strooizand voor deze actie, zoals Al Bab dat was om het splijten van de oprukkende Koerden te verhullen. De focus is aan het verschuiven van het bestrijden van IS naar het bestrijden van de Turkse ambities. Een scenario waarbij Al Bab voorlopig niet ingenomen wordt door de TSK is dan ook niet uitgesloten. Turkije’s belang ligt daar helemaal niet en de SAA en de Koerden begrijpen dit maar al te goed.
    Rob de Vos
    Antwoord:
    Je maakt hier goede opmerkingen. De vraag is wat de VS en Rusland en ook wel Iran en Saoedi Arabië hier aan het doen zijn. De toestand fluctueert op dit ogenblik sterk en bijna elk uur komen er nieuwe elementen boven water. We weten in ’s hemelsnaam ook niet wat die partijen in het geheim met elkaar afspraken en wat ze intern in het grootste geheim plannen. Het is dus gokken en uitkijken.

    Erdogan heeft natuurlijk enkele mogelijkheden om toch nog Rakka te bereiken. Hij kan direct zuidwaarts vanuit Turkije Rakka aanvallen. Dat is veruit de kortste weg dan die via al Bab en Deir Hafer. Hij kan ok de weg naar Manbij gebruiken en zo naar Rakka oprukken. Maar daar zit in beide gevallen de VS.

    Het probleem voor Erdogan is dat de VS met haar Koerden en huurlingen van het zogenaamde SDF op een 5 à 10 kilometer van Rakka zit en hij met zijn leger nog minstens 90 km moet afleggen. Dat haalt hij dus nooit. Het is in mijn ogen dan ook niet meer als de zoveelste versie van zijn stoer doend gebrul. Iets waar die man sterk in is.

    Wat ook opvalt is dat de Iraanse en Iraakse vrijwilligers na de bevrijding van Aleppo lijken vertrokken te zijn evenals de meeste militairen van Hezbollah. Ook blijkt Jordanië volgens de recentste berichten te weigeren om nog gewonde jihadisten te verzorgen. Men sloot blijkbaar de grens met Syrië. Een zware tegenslag voor al Qaeda & Co.

    Maar dan is er de vraag waar die nieuwe wapens daar in Daraa plots vandaan komen. Al drie dagen wordt daar totaal verrassend hevig gevochten. Smokkelwaar via Israël of via de woestijn? En wie leverde dan die wapens? Het blijft met Syrië nog altijd bang afwachten en voor die mensen en ook voor ons hopen op het beste.
    Willy Van Damme

  6. Uit je antwoord blijkt dat ik mij waarschijnlijk niet duidelijk genoeg uitgedrukt heb. De 3 belangrijkste doelen voor Erdogan zijn: 1. de Koerden, vervolgens de Koerden en op de 3e plaats de Koerden. Noch Al Bab, noch Raqqa of zelfs IS heeft Erdogans interesse, maar dienen slechts als stropop voor de buitenwacht ter verhulling van zijn werkelijke motieven. Blijkbaar werkt deze Turkse pr-tactiek gezien de alom verbaasde reacties dat de TSK niet bij machte zou zijn Al Bab in te nemen.
    Rob De Vos
    Antwoord:
    ISIS is inderdaad bijzaak voor Erdogan en hij gebruikt ze al sinds de start van die oorlog in de hoop om zijn neo-Ottomaanse droom te realiseren en delen van Syrië en Irak te bezetten. Vraag is in hoeverre hij nog wil vasthouden aan die droom. Uiteindelijk is hij tot heden de grote verliezer in dit gruwelijk machtsspel.

    Maar om de Koerden de pas af te snijden en zijn onderhandelingspositie te versterken heeft hij wel een grote stad als al Bab nodig. Hij wil ook verhinderen dat deze stad na Manbij ook zo in de handen valt van de YPG/PKK. Hij zal deze dus zeker wel willen innemen maar heeft heel serieuze problemen. ISIS is helemaal nog niet dood.

    Het is geen toeval dat het Syrische leger nu oprukt naar Deir Hafer en zo de weg afsluit van de Turken in geval die toch naar Rakka zouden willen oprukken. En ik denk echter niet dat de VS de Koerden gaan laten vallen in ruil voor de Turken. Washington wil immers Syrië zoals Irak in stukken hakken.

    En ISIS is het geschikte excuus voor zowel Washington als Ankara om Syrië binnen te vallen. Waarbij de VN als steeds doet alsof er niets gebeurt. Of hoe het handvest van de VN waarvoor het in 1945 werd opgericht zonder problemen door het Westen met de voeten wordt getreden. En dan maar zeuren over de Krim.
    Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s