Whose peace will it be?–Aangrijpende filmdocumentaire over Midden-Oosten

Wie de voorbije jaren in België, en ook in Nederland trouwens, het debat rond het Midden-Oosten volgde kan alleen maar de extreme armoede hiervan ervaren hebben. Behoudens iemand als een Arnold Karskens in Nederland, is er feitelijk niemand die het debat in de massamedia tot een aanvaardbaar niveau wist op te tillen. Het lijkt alsof er in de media van de Lage Landen alleen maar de regering napratende papegaaien rondlopen.

Irak verwoest

Er zijn naast die papegaaien echter ook anderen, Belgen, Nederlanders en hier wonende Arabieren die het echte verhaal wel kennen. De recent uitgebrachte documentaire film ‘Whose peace will it be?’ van de Dendermondse filmmaker Luc Pien bewijst dat ten volle.

Zijn 80 minuten durende film geeft een diep inzicht in het Midden-Oosten door zich vooral te focussen op Irak. En die focus is geen probleem want wat gebeurt in Irak gebeurt ook in Syrië, Jemen en Libië. Het is de heel bewuste vernieling door de VS en haar vazallen van de staatstructuren van die getroffen landen in al haar aspecten.

Luc Pien

Luc Pien leverde over het probleem van Irak en het Midden-Oosten een documentaire af die naar de kern van de zaak graaft. Hij laat Arabieren aan het woord die nog maar eens tonen dat die regio wat meer is dan de woestijnislam en zijn barbaarse koppensnellende baardmensen genre al Qaeda & Co.

Irak is ook het land dat mogelijks nog meer dan Syrië het slachtoffer is van een Amerikaans imperialisme in zijn meest brutale vorm. Miljoenen slachtoffers vielen er zo al in dit normaal zo mooie en boeiende land.

Eerst bracht de VS in 1979 haar CIA-mannetje Sadam Hoessein aan de macht, nadat ze gelijktijdig in Iran Ayatollah Khomeini tot leider maakten. Goed voor een bijna tien jaar durende meer dan een miljoen slachtoffers eisende oorlog.

Daarna kwam er dan de bezetting door Saddam Hoessein van Koeweit met nadien een gruwelijk efficiënt embargo met minstens 500.000 dode kinderen tot gevolg. Denis Halliday, een vroegere assistent-secretaris-generaal van de VN, zegt in de documentaire dat dit volgens het VN charter legaal mogelijk is.

Maar daar het hier volgens hem een collectieve straf tegen de bevolking betreft is dit een zeer zware overtreding van het internationaal Verdrag voor de Rechten van de Mens. Maar hiervan lag in de VN en bij de westerse regeringen en massamedia niemand wakker.

En aangezien dat embargo voor Washington en haar vrienden blijkbaar nog niet genoeg schade had aangebracht viel de VS het land in 2003 dan maar binnen, veroverde het en ontmantelde het er onmiddellijk alle staatsstructuren. Waarbij men heel bewust gelijktijdig het sektarisme aanwakkerde en het land zo amper bestuurbaar maakte. Men wil het in stukken hakken.

Daarom ook dat men plots in die zelfde massamedia begint te zeuren over het geheime Brits-Franse verdrag Sykes-Picot uit 1916 die toen het Ottomaanse rijk al verdeelden en de huidige grenzen grosso modo vastlegden. De VS (en Israël) willen nieuwe grenzen in de regio met veel ministaten en dus moet Sykes-Picot op de schop.

Het is alsof de VS hier miljarden in België zou pompen voor de creatie van een Waals en Vlaams ultranationalisme zodat België daarna alleen nog kapot kan gaan. Met voor het geval van Irak als apotheose dan het sturen in 2014 door de VS van ISIS naar Irak. Het ultieme sektarisme. Komt er voor dat land en die regio dan nooit een stop aan die Amerikaanse, westerse en vooral achterbakse Israëlische agressie?

Hoop op vrede

De reeks Iraakse en Arabische intellectuelen die in de film aan het woord komen blijven hopen op een goede toekomst voor hun land en hun regio. Ze rekenen op vrede en een einde aan de buitenlandse, lees Amerikaanse/Israëlische, inmenging.

Luc Pien

Filmmaker Luc Pien wou geen documentaire maken vol van emoties over dat enorm veel leed maar een die dieper keek naar wat er in het Midden-Oosten juist aan de hand is. Geen klassiek verhaal ook zoals onze massamedia dat ons dagelijks voorschotelen.

Ze wijzen daarbij met recht en rede vooral ook naar het heel rijke verleden van het land van Tigris en Eufraat en op het grote ontwikkelingsniveau die het land voor Saddam Hoessein en de Amerikaanse inmenging had.

In die zin is deze documentaire avondvullende film een verademing voor het dagelijkse rantsoen dat de klassieke media ons over het Midden-Oosten serveren. Ditmaal horen we geen extremisten van de Moslimbroeders of al Qaeda die vermomd als gematigde rebellen propaganda verkopen. Pien brengt een breeddenkende, vooruitkijkende groep intellectuelen voor wie hun land er een is van vooruitgang en verdraagzaamheid.

Deze keer geen karikaturen uit De Standaard, The New York Times of the Economist over soennieten die zich vergrijpen aan sjiieten of vice versa. Neen, hier horen we mensen met een humane visie die het traditionele multiculturele van de Arabische wereld met haar druzen, vele christene kerken, allerlei vormen van islam, Armeniërs en Koerden koesteren. Mensen die hun land willen moderniseren los van de religie.

Het is eens wat anders dan de hier nog steeds geprezen zogenaamde vrijheidsstrijders, de salafistische bendes, die met steun van het westen en de staten van het Arabisch schiereiland met geweld hun extremistische gruwel aan de Arabische wereld en elders willen opdringen.

Zwarte lijst

Wat zeker ook opvalt is de serie Belgen die in de documentaire aan bod komt. Hier geen klassiekers als een Jorn De Cock, Rudi Vranckx, Rik Coolsaet, Montasser Alde’emeh of Jens Franssen, maar andere voor de gewone buitenstaander onbekende figuren met o.m. een Nico Carpentier, Dirk Adriaens en Jacques Pauwels.

Allen tonen zij met kennis van zaken te spreken en wat verder te kijken dan de uit Washington komende leugens. Maar zij zijn voor de gewone kijkers, luisteraars en lezers onbekende figuren want onze media, van de kranten over radio tot TV, weigeren hen aan het woord te laten.

Zij staan op de zwarte lijst van mensen die de toegang tot de grote media de facto verboden wordt. De burger mag geen weet hebben van hun bestaan en zeker niet van hun mening.

ISIS met wapens waaronder kromzwaard

ISIS, de religiositeit is zo merkbaar. Enfin, de ene heeft om dit duidelijk te maken een koran in zijn hand. De lange termijnvisie van de VS en Israël met Irak is het in stukken hakken van het land door het sektarisme te promoten en zo deze natie onbestuurbaar te maken. Het is de reden waarom men in 2014 ISIS naar Irak stuurde. Waarbij het door de VS opgeleide Iraakse leger zonder veel gevechten op de vlucht sloeg. Een leger dat met een kost van tientallen miljarden gevormd was door de VS. Geen toeval dus dat dit leger zo zwak bleek toen ISIS aanviel.

Officieel bestaat zo’n lijst hier natuurlijk niet. Maar het feit dat er een pak Belgen zijn die met grote kennis van zaken over het Midden-Oosten kunnen spreken en de constatering dat zij NOOIT in de media aan bod komen bewijst dat die lijst wel degelijk bestaat. Nu krijgen we in de media alleen de Amerikaanse eenheidsworst met enkele variaties.

Het toont de zeer verfijnde wijze waarop men in dit land en elders in Europa een grootschalige censuur weet te organiseren. Wie dwars ligt, kritische vragen stelt en de officiële lijn betwijfelt is zo al snel een communist.

De man/vrouw wordt dan geruisloos en zoals met de pestlijders in de middeleeuwen desnoods levenslang uit de samenleving verbannen. Tot hij/zij tot inkeer komt en de regeringspraatjes voor waar aanneemt. Dan is er voor hen geld, dan is er belangstelling, respect en, wie weet, zelfs roem.

Lovende kritieken

De film is dan ook een intellectueel stevige boterham en vergt continue aandacht. De verschillende aspecten van de zaak worden ook netjes in thema’s van elkaar gescheiden. Zo zijn er onderwerpen als de Palestijnse kwestie, de vluchtelingen, het door de VN tegen Irak uitgevaardigde uitermate dodelijke embargo, de olie, het door de VS geïntroduceerde sektarisme en het multiculturele van de regio. Stof genoeg dus.

De film is feitelijk een gevolg van de invasie van Irak door de VS in 2003 toen Lieven De Cauter samen met een aantal anderen in Brussel het BRussel Tribunal organiseerden rond die invasie. Een voortzetting van het Bertrand Russeltribunaal rond de oorlog van de VS in Vietnam. Het idee achter deze documentaire was ditmaal de andere klok te laten luiden. En dat is zeker goed gelukt.

Voor filmmaker Luc Pien is dit natuurlijk niet zijn eerste film. Eerder maakte hij al de langspeelfilms Vergeten Straat, naar een werk van Louis-Paul Boon, La Sicilia en Janssen en Janssens maken een film, een documentaire rond de geschiedenis der Vlaamse film.

Denis Halliday - ex-assistent-secretaris-generaal VN - 1

De Ier Denis Halliday was als assistent-secretaris-generaal van de VN verantwoordelijk voor het VN-programma voor Irak maar nam met luid protest tegen de gang van zaken ontslag. Een embargo tegen een land is voor hem het collectief bestraffen van een volk en dus een grove schending van het internationaal Verdrag van de Rechten van de Mens.

Hij bewees met deze vol van boeiende informatie zittende documentaire een niet simpel probleem als het Midden-Oosten professioneel te kunnen aanpakken. De documentaire ‘Who’s peace will it be?’ is van een absolute topklasse die ook internationaal mag gezien worden.

De film was ondertussen reeds te zien in Stockholm, Amsterdam, Gent, Londen en Brussel en naar Luc Pien stelde overal met lovende kritieken ontvangen. Maar wie hem gezien heeft zal hieraan moeilijk kunnen twijfelen. De in deze film te horen commentaren  over dit drama van vroegere VN-toplui als Denis Halliday en Hans von Sponeck, naast die van de Belgen en Irakezen, blijven immers nog lang nazinderen.

Normaal komt de film in september uit op DVD.

Hij wordt op donderdag 2 juni om 19u30 vertoond in de Dendermondse Cinema Albert aan de Sint-Gillislaan in Sint-Gillis-Dendermonde. De opbrengst van de vertoning gaat integraal naar de Dendermondse vzw Vergeet de kinderen niet, een vzw die zich inzet voor hulp aan de dakloze kinderen in het ganse land. Entreeprijs in voorverkoop is 10 euro, aan de kassa is dat 12 euro.

Willy Van Damme

8 thoughts on “Whose peace will it be?–Aangrijpende filmdocumentaire over Midden-Oosten

  1. Gaat deze documentaire de filmhuizen halen? Dat zou een goede zaak zijn.

    U heeft het over een half miljoen kinderen. In Koeweit? Kunnen het ook een half miljoen mensen zijn geweest (dat zou dan ongeveer een zesde van de hele bevolking van Koeweit zijn)? In beide gevallen is het overigens niet goed te praten. Er is betrekkelijk weinig informatie te vinden over burgerdoden als gevolg van de inval van Irak in Koeweit.

    Saddam Hoessein aan de macht in Irak en ayatollah Khomeini in Iran? Om tot een oorlog te komen tussen Irak en Iran? Ik heb er nooit bij stil gestaan dat beide heren vrijwel gelijktijdig aan de macht kwamen.
    Jan Fré Boven
    Antwoord:
    Dat cijfer van 500.000 en mogelijks meer door het embargo gedode kinderen is een in dit dossier algemeen aangenomen cijfer en betreft uiteraard Irak en niet Koeweit.

    Gezien het bevolkingscijfer van Koeweit zou dat ook trouwens niet kunnen. Ooit stelde men tijdens een persconferentie aan de toenmalige Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Madeleine Albright de vraag of ze zich over dat dodental zorgen maakte.
    Haar antwoord kwam er op neer dat het voor haar geen probleem was.

    Deze ‘dame’ wordt als Hillary Clinton president wordt op Buitenlandse Zaken de meest invloedrijke persoon. De voorbije jaren werd een van haar nauwste medewerksters voorzitster van Amnesty International US. Een beslissing die men op de Londense hoofdzetel door dik en dun verdedigde.

    De film zal normaal niet in het commerciële circuit komen. Dit is nu eenmaal geen onschuldig, er vlot ingaand amusement maar een om bij wakker te blijven.

    Saddam Hoessein en Ayatollah Ruhollah Khomeini zijn hetzelfde jaar 1979 aan het bewind gekomen en het jaar nadien begon de oorlog. Khomeini zat in ballingschap in Frankrijk en men had hem toen gewoon kunnen tegenhouden, arresteren of zelfs vermoorden.

    Zoiets is nog nooit een probleem geweest voor de VS of ook Frankrijk. Maar ze deden het niet en lieten hem begaan. In het boek van Tim Weiner ‘Een spoor van vernieling’ over de geschiedenis van de CIA – in wezen op te vatten als een soort autobiografie van de CIA zelf – komt Khomeini voor wegens zijn rol in de door de CIA en het Britse MI6 in 1953 georganiseerde staatsgreep tegen de Iraanse premier Mohammed Mossadeq. Khomeini voerde toen actie tegen Mossadeq.

    De Iraanse bevolking is echter zeer nationalistisch en ziet zichzelf – hun geschiedenis kennende – als een van de grondleggers van de beschaving en was woest over de Amerikaanse-Britse inmenging uit het verleden.
    Vandaar het studentenprotest en de bezetting van de Amerikaanse ambassade.

    Wat ervoor zorgde dat de betrekkingen tussen het nieuwe Iran en de VS in een storm terechtkwamen. Met de gekende gevolgen. Maar dat is klassiek. Het is het verhaal van de vazal die in opstand komt tegen zijn leenheer.

    Neem Saddam Hoessein in Irak. Die beseft op zeker ogenblik tijdens de Iraans-Iraakse oorlog dat de VS hem had gebruikt om zijn land en Iran te vernielen en dubbel spel speelde. Herinner U de Iran-Contra affaire.

    Hetzelfde met ISIS. De VS stuurde hen naar Irak om dan plots te zien hoe ISIS niet alleen de provincie Anbar en Mosoel wou veroveren – wat uit het document van de DIA blijkt – maar ook Iraaks Koerdistan.
    Dat was niet de bedoeling van de VS die Irak in stukken wil hakken en geen door ISIS eengemaakt Irak wou. En dus begon de VS te bombarderen.

    Zij het het eerste jaar tot de Russische interventie in Syrië bijna exclusief ter verdediging van de nationalistische Koerdische bewegingen zoals de PKK, YPG en de clan Talabani in Irak.
    Tegen de verovering door ISIS van Palmyra hebben de VS zich niet verzet.
    Willy Van Damme

    • Bedankt voor de uitgebreide toelichting. Bij filmhuizen bedoel ik niet zo zeer de commerciële bioscopen, maar kleinere zalen waar ook zaken worden vertoond die er toe doen om mensen te informeren in plaats van ze te vermaken.
      Jan Fré Boven
      Antwoord:
      Ik poog de komende dagen een lijst met vertoningen te geven. Je kan zeker al naar Dendermonde komen.
      Willy Van Damme

    • Er zijn omwille van de sancties meer dan 1,6 miljoen mensen gestorven in Irak, waaronder meer dan een half miljoen kinderen. In Koeweit zijn er bitter weinig doden gevallen bij de invasie in 1990.
      Dirk Adriaensens
      Antwoord:
      Het probleem met dit soort cijfers is natuurlijk dat het heel ruwe schattingen betreft en er alleen maar op wijzen hoe groot dit drama is. Het is als met de drie miljoen doden van de Rode Khmer en de nu 450.000 doden in Syrië. Wie zal het zeggen?

      Wel lijkt het getal aanvaard van 500.000 Iraakse kinderen die stierven omwille van het door de VN op vraag van de VS ingestelde embargo. De toenmalige minister van Buitenlandse Zaken Madeleine Albright had er geen bezwaar tegen toen men haar dit aanwreef.

      Het is de VN die het Internationaal Strafhof van Den Haag oprichtte. En het was een medewerkster van Madeleine Albright die nadien bazin van Amnesty International USA werd. Moet kunnen zeker?
      Willy Van Damme

      • Je kan Syrië en Cambodja niet vergelijken met irak tijdens de sancties. De cijfers werden in de zeer goed georganiseerde Iraakse annalen zeer meticuleus bijgehouden. Ik heb de lijsten maand per maand en ook de verschillende aandoeningen waaraan de mensen gestorven zijn. En het zijn er dus wel degelijk meer dan 1.600.000 mensen gestorven in Irak gedurende de sancties aan embargo gerelateerde aandoeningen.
        Dirk Adriaensens
        Antwoord:
        Voor Cambodja was de enige mogelijke berekeningswijze de bevolkingsaanwas en het bevolkingsaantal voor 1970 toen de oorlog begon en wat er nadien geschat overbleef. Het blijft bij ruwe schattingen en ik geef gewoonlijk 1 à 2 miljoen doden.

        Maar dan zit je ook met de vraag: wiens doden, toenmalig president Lon Nol en de VS (aan het bewind van 1970 tot april 1975) of de Rode Khmer? Het is een moeilijke opgave.
        Ik wist wat betreft Irak niet hoe men tot die cijfers kwam en dat die dus wel redelijk accuraat zijn. Het was dan ook een goed georganiseerde staat.
        Willy Van Damme

  2. bedankt voor de info ,hier mijn blog over de wrede en genadeloze V.S.
    http://community.dewereldmorgen.be/blog/janu/2014/07/31/verenigde-staten-van-amerika-wrede-en-genadeloze-agressor
    Janu
    Antwoord:
    Daarjuist een goede gelezen in The New York Times. Een discussie in de VS of men wel wapens mocht verkopen aan Vietnam. Er was immers een probleem met mensenrechten stelde o.m. HRW.

    Verder had het artikel het uitgebreid over de volgens de krant barslechte relaties en oorlogen tussen China en Vietnam en was men die Amerikaanse interventie er al geheel vergeten. Amerikaanse verslaggeving op zijn allerbest. En de medaille voor de grootste hypocrieten gaat naar…. HRW.

    Zouden ze daar bij HRW ooit van het zogenaamde Agent Orange hebben gehoord? Dit is een toen door de VS massaal gebruikt ontbladeringsmiddel dat grote concentraties van dioxine bevatte.

    De producent Dow Chemicals is er schatrijk door geworden.
    In Vietnam wacht men echter nog steeds op de schadevergoeding voor de mensen. Voor hen zijn er alleen maar misvormde baby’s en kinderen overgebleven.
    Mensenrechten = Het Vietnamees recht op miskramen en misvormde baby’s.
    Willy Van Damme

  3. Opmerken dat dit artikel mij uit het hart gegrepen is, komt bijna neer op een understatement van jewelste. Het sluit ook naadloos aan bij mijn eigenwijze voorspelling dat aan het bestaan van dít Israel, van déze Joodse Staat, over circa één generatie — lees: ca. 25 jaar — een einde komt. Of er een Israel in andere vorm voor in de plaats komt, is nóg twijfelachtiger. Als de politiek-zionistische hardliners er niet voor terug deinzen, hun project der Judenstaat* samen met de halve (Westers geörienteerde) wereld met kerngeweld op te blazen, is een soft Israel met oog voor ook niet-joodse bewoners van de Palestijnse regio bepaald geen onmogelijkheid.
    Twee opmerkingen zou ik nog willen maken. 1: houdt bij de strekking van dit artikel in elk geval rekening met de (helaas niet genoemde) programma’s PNAC en ACB. Beide afkomstig uit de denktank van politieke zionisten, en met veel aplomp aan de regering van de VS (PNAC) en Israel (ACB) voorgehouden. Wie er kennis van neemt, kan m.i. niet ontsnappen aan de indruk dat de ontwikkelingen van de laatste twintig jaar in de Midden-Oosterse regio verrassend veel overeenkomsten vertonen met die programma’s. 2: de in dit artikel voorkomende aanduiding Palestijnse kwestie, kan op veel misbaar van mijn kant rekenen. In mijn boek, en nota bene* op de achterflap ervan, heb ik gepoogd uit te leggen, wat hier absoluut onjuist aan is. Het feit dat men zelfs in Soemoed — het officiële orgaan van het Nederlands Palestina Komitee — niet terugschrikt voor deze onmogelijke aanduiding, moge duidelijk maken hoe onnadenkend wij ons vaak bezig houden met de recente verwikkelingen — de term ontwikkelingen is een véél te positieve benadering — in de regio Palestina zoals die benaming eeuwenlang opgeld heeft gedaan, zónder al te veel misbaar. Maatschappelijke ontwikkelingen koppelen aan een regio dan wel aan een gebied, is zonder meer al misleidend; want het zijn menselijke beweegredenen die aan dergelijke ontwikkelingen dan wel verwikkelingen vorm en inhoud geven, of de aard van de intentie(s) duidelijk maken. Het politiek-zionistische project der Judenstaat* mag in al zijn verfoeilijke monsterachtigheid model staan voor waar een project onheus, nee veel erger, vals in kan zijn. Dus néé, geen Palestijnse kwestie, maar een politiek-maatschappelijke kwestie die vanaf 1860 op gang kwam, en sindsdien de wereld niet meer vrij heeft gelaten, o.a. met twee wereldoorlogen als gevolg, en als wij niet alert genoeg zijn, met een derde wereldoorlog alsnog. En nee, ook geen jóódse kwestie, gezien het feit dat het politiek-zionistische project op véél minder steun van joden kan rekenen — in het verleden en ook heden ten dage — dan de fascistisch ingestelde politieke zionisten graag waar wilden en willen hebben.
    Egbert Talens, Zutphen

    * Deze begrippen lezen in cursief.
    Antwoord:
    Jeffrey Feltman is zowel een man van het Project for a New American Century als de man die als nummer twee bij de VN de oorlog tegen Syrië vorm heft gegeven.

    Voorheen was hij Amerikaans ambassadeur in Lebanon o.a. tijdens de aanslag op Rafik Hariri en de door de VS georkestreerde Ceder Revolutie.

    Recent keerde Jeffrey Feltman – om welke reden is nog onduidelijk – nu ook zo te zien zijn kar. Een officiële verklaring in de kwestie Syrië wijst in die richting.

    Wat betreft je visie op Israël en de Palestijnse kwestie moet ik je wel gelijk geven. Maar het is de naam voor een begrip en inderdaad is die naamgeving niet 100% wat zij moet zijn.

    De meeste joden weigeren trouwens naar Israël te gaan wonen. Een cruciaal gegeven waarover zionisten zwijgen. Ook ik geeft Israël trouwens op termijn geen schijn van kans.
    Wat ze nu doen is niet alleen onvoorstelbaar misdadig maar is ook een noodsprong… in het duister.
    Willy Van Damme

  4. Uw reclame voor de film heeft gewerkt: mijn interesse is gewekt.
    Zou u een bericht kunnen verspreiden zodra de dvd beschikbaar is waar hij alsdan kan worden aangekocht?

    Groeten,
    Miel
    Antwoord:
    Doe ik.
    Willy Van Damme

  5. Hallo Willy,

    Zeer goed die interesse die je opwekt voor deze werkelijk veelbelovende documentaire van Pien. Nu wat de verspreiding ervan betreft; hjj kan er misschien ook mee de boer op gaan in scholen? Misschien dan iets goedkoper dan 10-12 euro per kijker-scholier – door een school de DVD te laten aankopen en er dan voor een vast bedrag te komen over spreken?

    Fijn van cinema Albert – speelde ten andere reeds eerder de beklijvende Palestijnse film Omar (2013), net als het geweldige echtscheidingsdrama Gett (2014), een .. Israëlisch product.

    Groeten,

    Jean-Marie De Dijn
    Antwoord:
    Ik vermoedde steeds dat ik hier in dit klein stadje zowat de enige was die zich professioneel met die zaak bezig hield. Het verrassende voor mij was dan ook dat er nog iemand anders was. We hebben gewoon naast elkaar gewerkt.

    Bedankt ook voor je tip. Hij zal het zeker lezen. Je bent trouwens niet alleen om met zo’n voorstellen te komen.
    Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s