De seniele financier van Bin Laden

Gisteren trok de Amerikaanse president Barack Obama nog maar eens op bezoek naar Saoedi-Arabië voor een gesprek met de Saoedische koning Salman ‘de Hakbijl’ bin Abdoelaziz al Saoed. Zijn vierde gesprek al. En dat belooft een lastig onderhoud te worden.

Een televisiescherm

Zeker na het grote interview van vorige maand met het tijdschrift The Atlantic waarin Obama een aantal zogenaamde bondgenoten, waarbij Saoedi-Arabië, ronduit ‘free riders’ (profiteurs) noemde. Bij het Huis van Saoed in Riaad was men begrijpelijkerwijze woedend.

Het ooit in 1945 ontstane en solied ogende bondgenootschap tussen Washington en Riaad lijkt dan ook op springen te staan. En daarvoor zijn er wel heel veel aanwijzingen. Wordt het Huis van Saoed het volgende doelwit van de Amerikaanse agressie? Het lijkt niet meer uitgesloten. Goed te weten is dat de VS de Saoedische olie ook niet meer nodig heeft.

Simon Henderson. - 1jpg

De in de VS actieve Britse schrijver Simon Henderson deed op de website van Foreign Policy een boekje open over Saoedi-Arabië en koning Salman ‘de Hakbijl’. Een vernietigend beeld dat hij dankte aan info komende van het Witte Huis en dat men bij Foreign Policy publiceerde juist toen Barack Obama met zijn Air Force One neerstreek in Riaad voor een gesprek met diezelfde koning Salman. Van provocatie gesproken.

Typerend voor de relatie tussen beide staten is een verhaal van de Britse in de VS actieve schrijver Simon Henderson dat gisteren woensdag in Foreign Policy (1) verscheen en dat de huidige relatie beschreef. Een schokkend relaas.

Zo werden er in het artikel details vrijgegeven over de private gesprekken tussen de twee staatshoofden. Waarbij een vernietigend beeld werd geschetst van de mentale toestand van de Saoedische koning Salman.

Die bleek, luidens de auteur, niet meer in staat tot een goed gesprek en moest alles wat hij diende te zeggen aflezen van een televisiescherm dat men dan maar gemakshalve verborg achter een zeer groot boeket bloemen.

Bij een ander gesprek moest, nog steeds volgens de auteur, zijn zoon, tweede kroonprins Mohammed bin Salman al Saoed, de zaak zelfs overnemen van zijn vader. Een voor de familie al Saoed dus misschien wel correct maar ronduit beledigend artikel.

En daar is al Qaeda

Maar dat was nog verre van voldoende voor de auteur. Zo schreef hij, stellende zich te baseren op officiële Britse en Amerikaanse bronnen, dat het Saoedische vorstenhuis aan Bin Laden en zijn al Qaeda sinds 1995 al honderden miljoenen dollars heeft gegeven.

Dit om zo het land met rust te laten. Betalingen die, stelde een Britse bron als een soort uitsmijter op het einde van het stuk, vermoedelijk ook nu nog doorgaan. Kan het straffer? Natuurlijk niet!

En dit allemaal in een artikel dat juist verscheen op de dag dat Air Force One met Obama arriveerde in Riaad. Het leek wel of Obama wat geschenkjes meehad voor zijn gastheer. Want dit verhaal van Simon Henderson kon immers alleen gebaseerd zijn op informatie komende uit de directe omgeving van Obama. Waarbij de datum van publicatie, woensdag 20 april, bijna zeker moedwillig was gekozen. Het is een signaal dat kan tellen.

Komt daarbij dan nog het maandag in The Financial Times gepubliceerde artikel dat Saoedi Arabië dreigde om zijn Amerikaanse tegoeden, zijnde vooral voor 760 miljard dollar aan Amerikaanse overheidsobligaties, onmiddellijk te verkopen indien een wetsontwerp wordt aangenomen welke Saoedi Arabië bij de aanvallen van al Qaeda van 11 september 2001 betrekt en hen daarom aansprakelijk stelt. Een verhaal dat vermoedelijk ook door de VS werd gelekt. Het wordt ook afgedaan als blufpoker.

Barack Obama met Koning Salman van Saoedi Arabië

Het moet daar een leuk onderonsje geweest zijn tussen de Amerikaanse president Barack Obama en de Saoedische koning Salman ‘de Hakbijl’ en zijn clubje prinsen. Zouden ze op de vuist geweest zijn? Belangrijk is echter de gevolgen te zien van deze Amerikaanse provocatie. Daarvoor is het uitkijken en mogelijks nog wat afwachten.

Zoals de krant stelde vrezen de Saoedi dat de VS die gelden gewoon gaan aanslaan. Iets wat de VS voorheen al deed met bijvoorbeeld Iran. En alsof dit allemaal nog niet voldoende is kwam (toevallig?) gisteren nog het bericht dat documenten over deze aanslagen van een van die kapers van september 2001 teruggevonden werden. En die staken luidens dit verhaal in een officiële envelop van de Saoedische ambassade in Washington.

De teneur in de Amerikaanse pers over dat wetsvoorstel rond Saoedi-Arabië en die aanslagen van 2001 is dat dit voorstel het zeker in de Senaat ook zal halen. Vermoedelijk al volgende week. Waarna het wel nog naar het Huis van Afgevaardigden moet. Obama belooft zich wel te verzetten en spreekt van een veto, maar klopt dit wel en wat zal dit ‘verzet’ juist inhouden?

Wel stelde hij dat de 28 tot heden geheim gehouden pagina’s van het uit 2002 daterende onderzoeksrapport rond die aanslagen weldra zal openbaar gemaakt worden. Wat de Amerikaanse regering en media de gelegenheid geeft met volle kracht ten aanval te gaan tegen het salafistische koninkrijk. Wat belooft.

En luidens een boel verklaringen staat in die al 24 jaar geheim gehouden pagina’s het bewijs van de betrokkenheid van de Saoedi’s bij die aanslagen. En die belofte om dit openbaar te maken deed Obama enkele dagen voor zijn vertrek naar Saoedi Arabië.

In de conclusies van het eerste rapport staat dat er geen bewijzen zijn voor de betrokkenheid van de Saoedische regering ‘als instituut’ of van ‘hooggeplaatste figuren’ van het land. Maar wat wil dat juist zeggen als een instituut en wat zijn die exact hooggeplaatste figuren? En waarom voegde men toen juist die termen ‘als instituut’ en ‘hooggeplaatste’ toen aan die besluiten?

De mensenrechten

Intussen is al meer bekend geraakt van de gesprekken gisteren tussen de Amerikaanse minister van Defensie Ash Carter en de ministers van Defensie van Saoedi-Arabië en enkele andere Golfstaten. En dat bleek volgens Reuters niets op te leveren, geen nieuwe beloftes, geen nieuwe wapenleveringen, niets. Een lege doos dus en uiteraard een slecht voorteken.

Ook bleek uit de gesprekken van Obama en andere leden van het Amerikaans gezelschap met de lokale potentaten dat er behoudens wat (lege?) beloften niets concreets werd afgesproken. De misschien wel enige straffe verklaring van Obama na de gesprekken was volgens Reuters dat hij zijn gesprekspartners opriep te strijden tegen het sektarisme dat voor hem een ‘vijand van vrede en voorspoed is’. Een ferme sneer naar de gastheer.

Opvallend is zeker ook dat The New York Times melding maakte van een privaat gesprek van Obama met kroonprins Mohammed bin Zayed al Nahyan al Saoed maar niet met de adjunct-kroonprins Mohammed bin Salman. De eerste studeerde in de VS, de andere alleen in Saoedi-Arabië zelf. Waarbij de 30-jarige Mohammed bin Salman duidelijk de sterke man van het land is die zijn neef en rivaal voor de troon kon opzij duwen. 

Geen verrassing is ook het feit dat volgens het persbureau Reuters, Obama in zijn gesprek van twee uur met de koning en een stel prinsen, het ook had over de toestand van de mensenrechten in het land van de familie al Saoed.

Het was volgens The New York Times het moeilijkste punt op de agenda van het onderhoud tussen beiden waarbij men het ook had over de vele onthoofdingen. Een nieuwigheid binnen die relatie welke natuurlijk in de lijn der verwachtingen lag. Wil men een land pesten dan begint Washington over mensenrechten. Het is ho zo klassiek.

Hoeft het te verbazen dat de aankomst van Obama in Riaad in tegenstelling tot vroeger niet rechtstreeks op de lokale TV te zien was? Hij werd er niet eens ontvangen door een minister maar door de gouverneur van Riaad. Een belediging terug van koning Salman de Hakbijl. 

Die van de andere dignitarissen uit de Golfstaten kwamen wel op TV. De gesprekken van Obama in Riaad beloven dan ook erg moeilijk te gaan verlopen. Het zijn immers (sic) bondgenoten. De grote vraag is natuurlijk welke gevolgen dit zal hebben voor de situatie in bijvoorbeeld Jemen, Syrië, Libanon en Irak (2). Voor het antwoord hierop is het wel nog wachten.

Willy Van Damme

1) Foreign Policy, The Long Divorce, Simon Henderson, 20 april 2016. http://foreignpolicy.com/2016/04/19/the-long-divorce-saudi-arabia-obama/?utm_source=Sailthru&utm_medium=email&utm_campaign=New%20Campaign&utm_term=%2AEditors%20Picks

Simon Henderson begon zijn carrière bij de BBC en werkte nadien bij The Financial Times. Hij is tegenwoordig werkzaam bij The Washington Institute, een van de vele lobbygroepen en studiediensten die de VS rijk is.

Hij is vooral een specialist in zaken als energie en de toestand rond de Perzische Golf. Met de nadruk op Saoedi Arabië over welk land hij al enkele boeken schreef waaronder ‘After king Fahd’. De man is in het salafistische koninkrijk dan ook zeer goed gekend en zeker niet geliefd. 

2) Uit allerlei documenten is gebleken dat de voornaamste financier van al Qaeda in de jaren tachtig en negentig de toenmalige gouverneur van Riaad was die ook dubbelde als hoofd van een zogenaamde liefdadigheidsinstelling, lees de financier van extremistische bewegingen zoals al Qaeda. Liefdadigheid à la Saoedi. Die man noemde prins Salman bin Abdoelaziz al Saoed, de huidige blijkbaar bijna seniele Saoedische koning.

Uiteraard staat het praktisch vast dat figuren en organisaties binnen de Amerikaanse overheid van toen zeker ook betrokken waren bij die aanslagen van 11 september 2011. Maar dat luik van die zaak zal wel nog wat verborgen blijven.

Nawoord

Tijdens de debatten over het wetsvoorstel rond de aanslagen van 11 september 2001 door al Qaeda hebben zowel Bernie Sanders als Hillary Clinton zich uitgesproken voor het eventueel aansprakelijk stellen van Saoedi-Arabië voor die aanslagen. Iets waartegen Obama ogenschijnlijk stelt zich te verzetten.

Dat de democratische presidentskandidaat Bernie Sanders zich daarmee akkoord verklaart is natuurlijk geen verrassing. Wat betreft Hillary Clinton is dit wel een grote surprise.

Hillary Clinton - 5

Uiteraard is de oorlogszucht van Hillary Clinton een feit maar dat wil niet zeggen dat ze als president Syrië als doelwit hoeft te nemen. Er zijn zoveel landen die men kan aanvallen. En dat hoeft ook niet met wapens te gebeuren. Het Amerikaanse arsenaal aan middelen voor agressie is zeer groot. De Saoedi’s zouden blijkbaar wel eens van een kale reis huiswaarts kunnen keren. Haar recente stellingname rond die aanslagen moeten in Riaad nog meer alarmbellen hebben doen afgaan.

Verwacht wordt dat zij de nieuwe Amerikaanse president wordt en de hoop van de Saoedi’s is dat men snel de hielen zal zien van Obama om dan met open armen Clinton en haar nieuw buitenlandse beleid rond het Midden-Oosten te verwelkomen.

Dat wordt door velen ook verwacht met o.m. meer steun voor die Syrische salafistische terreurgroepen. De uitlating van Clinton in dit dossier kan natuurlijk puur electoraal gezien worden maar het is hoe dan ook voor de Saoedi’s een teken aan de wand dat men niet teveel moet rekenen op Clinton en haar nieuwe staf. Uiteindelijk was het Clinton die als minister van Buitenlandse zaken de cruciale opening naar Iran maakte dat leidde tot het akkoord tussen Washington en Teheran.

5 thoughts on “De seniele financier van Bin Laden

  1. Willy, met respect, maar ik heb toch moeite met de stellingen die uw bronnen poneren.
    Reuters – machtig Persbureau; in dienst van de agenda van de globalisten; goede journalistiek is nog maar bijzaak. NYT – wel, zelfde verhaal. Al heel vaak betrapt op propaganda bedrijven; onzin fabriceren.
    S.A. is natuurlijk een vreselijke dictatuur. Maar wel 1 die wordt gekoesterd door m.n. de Koningshuizen, War Inc., en de globalisten (de fascisten anno nu).
    Zelfs al zou S.A. en z’n seniele leider de CAIda (mee) gefinancierd hebben, tja – is dat toch eigenlijk niet meer dan kruimelwerk.
    Wat wisselgeld – S.A. is de beste afnemer van wapentuig van de JoeSA. Veel miljarden, per jaar.

    Ook in de illegale omverwerpingsoorlog in Syrië zijn m.n. S.A. en Qatar hondstrouwe cq. fanatieke coalitiegenoten van de VS.
    Kan het nog niet met zekerheid bevestigen, maar niet onmogelijk dat Rense goed geinformeerd is:
    https://derhonigmannsagt.wordpress.com/2015/09/26/putin-ueberlistet-obama-kauft-netanyahu-gewinnt-saudi-arabien-russische-bodentruppen-in-syrien-bekaempfen-isis-neben-hizballah-und-syrischer-armee-us-entsenden-wiederum-der-al-qaedaisis-us-ausg/
    http://stopdebankiers.eu/the-war-on-terror-is-a-joke/
    http://www.globalresearch.ca/israels-alliance-with-al-qaeda/5452620
    http://www.globalresearch.ca/americas-war-against-the-islamic-state-isis-a-complete-hoax-isis-al-qaeda-al-nusra-et-al-are-us-creations/5501526
    US-Bin Laden Group & co Taking Care of Business, Terror Tales, p2:
    http://www.burbankdigest.com/node/391
    Regeringen met imperialistische aspiraties zijn niet te vertrouwen;
    Willy, u weet ook wel – dan komt het hysterische gekreis op je af, en het smijten met het antisemiet label. Ook ‘politieke terreur’ maakt onderdeel uit van het aanvalsplan, het doodslaan van discussie, monopolie op politiek correcte retoriek, dialectische omdraaien van woordbetekenis. Gaan we niet voor kruipen.
    https://unbequemewahrheit2014.wordpress.com/2014/11/26/das-merkel-regime-01-zionistin-mit-il-pass-zerstort-deutschland-2008-2014/
    http://www.wanttoknow.nl/hoofdartikelen/zionistisch-saudi-arabie/
    Al CIAda is oud, uit. IS(IE) – in Europa – wordt met de nepvluchtelingen naar de EU verplaatst. Iets wat door S.A. (mee) ondersteund wordt. Nogmaals, wisselgeld.
    Milou Voorst
    Antwoord:
    Uw opmerkingen betreffende Reuters en The New York Times kloppen uiteraard. Ik heb dat hier trouwens regelmatig ook zo geschreven. Ze zijn qua informatie niet te betrouwen en manipuleren in afspraak met de VS en Israël continu de berichtgeving.

    Het feit echter dat die media een steeds negatiever beeld ophangen van Saoedi-Arabië met daarbij dat verhaal uit Foreign Policy toont dat de alliantie tussen beide landen in zwaar onweer zit.
    Ik denk dat het uitermate belangrijk is dit aan de lezers hier te tonen. Zeker omwille van de gevolgen voor de regio.

    Nooit werd in de Amerikaanse klassieke media het land zo zwart gemaakt. En uiteraard was het verhaal nog heel braaf. De realiteit is dat dit land immers gewoon een grote gruwel is. En dit op vele vlakken.

    De VS, en dus ook de vazalstaten in de EU, tolereren al decennia die salafistische infiltratie van onze samenleving, met alle gevolgen van dien. Er is in de VS en ook in de EU een belangrijk deel van de elite die dit wil doen stoppen. Dit fenomeen laat zich steeds duidelijker horen.

    Het probleem is dat de elite in de VS op dit ogenblik niet weet waar men met de buitenlandse politiek heen moet. Vandaar die soms tegengestelde signalen.

    Maar de relatie tussen SA en de VS is op bepaalde ogenblikken erg belangrijk geweest. Het ondermijnen van de stabiliteit in de regio – het verlangen van Israël – kon nooit gebeuren zonder de medewerking van SA. Vandaar ook de grotendeels geheim gehouden relatie tussen SA en Israël.

    De CIA had in het verleden regelmatig moeilijkheden met het Amerikaanse parlement en het Witte Huis die hen dan deels droog legde. Geen probleem voor de CIA die dan in het geheim in Riaad ging aankloppen voor wat geld.
    Een vraag die de Saoedi’s graag inwilligden want die hebben toch geld genoeg.

    Ook speelde SA een centrale rol in het neerhalen van de Sovjetunie door in de jaren tachtig gigantische hoeveelheden olie op de markt te gooien.

    Wat de olieprijs deed kelderen en Breznjev & Co aan de bedelstaf bracht. Vergeet daarbij de Afghaanse oorlog niet met zijn door Saoedi-Arabië ideologisch getrainde en gefinancierde Mujahedeen.

    Maar aan alle mooie liedjes komt een einde en blijkbaar ook aan dit liedje. Maar wegens de enorme verdeeldheid en chaotische toestand op internationaal diplomatiek vlak is het uiteraard afwachten.
    Het kan nog alle kanten uit.
    Willy Van Damme

    • Om de huidige verhouding VS – S.A. te begrijpen kijkt men beter naar de olieprijs. Die prijs staat catastrofaal laag wegens de weigering van S.A. de productie te verminderen EN wegens de nieuwe Amerikaanse productie die praktisch het volledige Amerikaanse verbruik dekt.
      De huidige lage olieprijzen zijn echter ook zeer pijnlijk voor de Amerikaanse “oil-shale” producenten die op het absolute prijsminimum zitten.
      Vergeet niet dat de ganse Arabische Lente gestart werd om de olieprijs op 100 $/Barrel te houden, wat hen ook gelukt is, daardoor hebben de Amerikanen hun oil-shale produktie kunnen financieren en hebben ze nu praktisch geen import meer nodig.
      Dus om die super-lage prijzen van vandaag te counteren hoeven ze alleen S.A. te bombarderen na een excuus te hebben wereldkundig gemaakt, zoals 9/11 is de schuld van de Saudi’s, en klaar is kees, olie aan 200 $/Barrel.
      De bonus daarbij is dan de totale nieuwe vriendschap tussen de VS en Rusland die beiden fantastisch zouden profiteren.
      All is forgiven brother…
      Als Hillary presidente wordt is het prijs, ze werkt voor de olie-lobby.
      Mercury Traveller
      Antwoord:
      Toen Allan Greenspan, de vroegere baas van de Federal Reserve, de Amerikaanse nationale bank, zijn memoires schreef had hij het ook over de verovering van Irak in 2003 door de VS. Hij gaf voor die invasie twee reden: Israël en olie.

      En het zijn die twee elementen die het Amerikaanse beleid hier in deze regio bepalen. Aviel Verbruggen, een econoom en specialist in energie, stelde ooit in een column in De Standaard dat die gebeurtenissen als die in Libië en Iran (het embargo) alles te maken hadden met de nood van het hoog houden van de olieprijs. Je hebt dus 100% gelijk.

      Of men SA effectief gaat aanvallen weet ik niet. Maar de komende onthullingen rond die aanvallen van 11 september 2001 gaan de VS een gedroomd excuus geven.

      Wel heeft de Amerikaanse schalieproductie geen prijs van 100 dollar meer nodig want ze is blijkbaar nu al bij een prijs van 50 tot 60 dollar rendabel. Na de nodige lectuur over het bezoek van Obama te hebben doorgenomen is het mij duidelijk dat dit bezoek voor de wederzijdse relaties slecht was.

      Obama is nu in London en riep er op tot het behouden van het staakt-het-vuren in Syrië en de nood om te praten met ‘mensen die hij niet graag ziet’, Assad dus. Vanuit bepaalde Amerikaanse kringen wil men vooral via de Wall Street Journal toch nog de forcing voeren via een zogenaamd plan B met de levering van luchtdoelraketten.
      Maar dat stierf de voorbije dagen na het bezoek aan Riaad nog maar eens een stille dood.
      Willy Van Damme

      • Hun shale-oil kostprijs zit al rond de 40 $ en soms lager.
        Er zijn echter tientallen kleinere lokale producenten met moeilijke velden die hun financieringskosten niet meer kunnen betalen en bankroet gaan of goedkoop verkopen met grote verliezen, vooral rond Eagle Ford in Texas.
        Daarom hebben ze dringend een prijsverhoging nodig.
        De grote oliemaatschappijen hebben ook hun investeringen gestopt en produceren minder.
        Mercury Traveller
        Antwoord:
        Ik vermoed dat die prijs van 50 à 60 dollar een gemiddelde prijs is. Maar die kostprijs ging de voorbije twee jaar wel snel naar beneden en dat brengt de VS in een veel sterkere positie tegenover Saoedi-Arabië die deze oorlog aan het verliezen is.

        Uit te kijken is nu naar de wijze waarop de Amerikaanse media die kwestie van de Saoedische betrokkenheid bij die terreuraanslagen van al Qaeda gaat bespreken. Met daarop dan de eraan verbonden politieke reacties in Washington DC.

        Mijn vermoeden is dat het onderhoud van Barack Obama met de clan Salman van het Huis van Saoed vooral hierover ging. Hoe dit aanpakken en hierover dan een koehandel pogen op te zetten.

        In die zin is het belangrijk dat ik schreef dat Obama een privaat gesprek had met kroonprins Mohammed bin Nayef, aartsrivaal van de clan Salman en vooral van de sterke man adjunct-kroonprins Mohammed bin Salman.

        Die Mohammed bin Nayef studeerde in de VS en wordt in onze massamedia veelal omschreven als de lieveling van de VS. Washington heeft met andere woorden dus blijkbaar ginds al een Quisling in de coulissen klaar om de macht over te nemen.

        Wat de voorbije weken ook opviel waren de twee grote exclusieve interviews van Mohammed bin Salman met The Economist en nu Bloomberg waarin hij als de ware heerser het toekomstige beleid uitstippelde en drastische hervormingen aankondigde.

        Op die wijze wil hij over de hoofden van de Amerikaanse regering heen een bepaalde elite aanspreken met de belofte van veel rijkdom die deze elite te wachten staat. Omkoperij à la Saoedi dus.

        Of dat gaat helpen is echter twijfelachtig. De VS is op buitenlands vlak nu eenmaal de meest onbetrouwbare partner die men kan hebben. De VS zit ook met die cowboymentaliteit van het brutaal de wil opleggen en eerst schieten en dan nadenken. Het zit er al zeker een tweehonderd jaar ingebakken.

        Mohammed bin Salman zette recent ook olieminister Ali al Naimi, een man die daar al jaren op die troon zit, zonder veel eerbied gewoon opzij. Een totale vernedering voor iemand die men zag als een technocraat met kwaliteiten zonder politieke ambities.

        De defenestratie kwam er deze week doordat hij mede een door al Naimi al geschreven akkoord tussen de olieproducenten van OPEC en Rusland op het allerlaatste ogenblik saboteerde.

        Iedereen was voor de handtekening en de foto al in de Qatarese hoofdstad Doha toen plots enkele uren voor de plechtigheid vanuit Riaad het bericht kwam. Ongehoord feitelijk en het zal Mohammed bin Salman en zijn land internationaal geen goed doen.

        Typerend voor de huidige relatie van de VS met SA is een artikel dat deze week verscheen in The Washington Post waarin Fareed Zakaria, vroeger hoofdredacteur van Newsweek en een zogenaamd invloedrijk schrijver, de VS opriep om SA…. niet aan te vallen. Dit wegens de mogelijke gevolgen en wat er gebeurde in Libië en Syrië.

        Had iemand dit vorig jaar geschreven dan had men geroepen dat die man/vrouw niet bij zijn/haar verstand was door zo’n onzin te schrijven. Maar blijkbaar heeft de in Washington DC goed geïntroduceerde Zakaria in de wandelgangen daar al wat geruchten opgevangen. Waar zou dit idee anders vandaan komen?

        The Washington Post heeft al jaren ook wel een boontje voor allerlei salafistische terreurgroepen genre al Qaeda. Zo mocht de door leden van al Qaeda opgerichte Syrische Ahrar al Sham in de krant vorig jaar zelfs een opiniestuk publiceren.
        Willy Van Damme

  2. Beste Willy,
    Moeten wij de Iran-toenadering van president Obama ook zien als deel van een strategie om van de te grote Amerikaanse afhankelijkheid van Saoedi-Arabië af te geraken ?
    Achmensentoch
    Antwoord:
    Vooreerst dient men hier rekening te houden met de persoonlijke invloed van Obama op het beleid. Duidelijk is dat hij nooit een grote fan is geweest van land. Dat speelt dus een rol in deze kwestie.

    Maar persoonlijke observaties hebben zelden een doorslaggevende rol in dit soort diplomatiek spelletjes. Tot de VS Khomeini mee aan de macht brachten en die de bezetting van de Amerikaanse ambassade toeliet waren de relaties van de VS met SA en Iran beiden goed. Dit terwijl Riaad en Teheran toen ook vijanden waren.

    Waarom de VS nu ook SA begint te viseren is nog onduidelijk. Wil het naast de andere lokale staten ook dat land vernielen? Wil de VS daarentegen een einde maken aan de destabilisatie van de regio door middel van dit sektarisme? De jury is nog aan het delibereren.

    Door de relatie met Iran te verbeteren heeft de VS natuurlijk een grotere bewegingsvrijheid in die regio en kan het SA en Iran al eens tegen elkaar uitspelen.

    Een voornaam element is zeker ook olie en gas die het stilaan moeten gaan afleggen tegen hernieuwbare vormen van energie. Vooral het feit dat er een oplossing in de maak is voor de opslag van grote hoeveelheden energie maakt dat een land als SA steeds minder nodig is.

    Uiteindelijk had de in 1945 door Amerikaanse president Franklin Roosevelt en de Saoedische koning Abdoelaziz gecreëerde alliantie alles te maken met olie. Dit basisgegeven is nu aan het verdwijnen. De kans dat SA indien het niet oppast op termijn een grote lege zandbak wordt is reëel.

    En dan is Iran veel interessanter als lokale ‘bondgenoot’ (vazal). Het probleem hier is dat Iran zeer nationalistisch is en niet als poedel van de VS wil optreden. Washington moet dat vergeten.

    Uiteindelijk is Iran niet alleen de bezitter van enorme olie- en gasvoorraden, het is ook een belangrijke industriële mogendheid met een grote bevolking. Een mooie bruid dus.

    Vermoedelijk is dat de reden waarom de VS bij de kwestie van de embargo’s tegen Iran die nog maar deels ophief. Dit in de hoop de druk op Iran aan te houden opdat Teheran (meer) in de pas zou lopen?
    Willy Van Damme

    • Bedankt voor uw antwoord Willy. Wel wil ik er nog eens op wijzen dat wat je in een commentaar hierboven stelt, namelijk dat Alan Greenspan als reden voor Irak-invasie Israel aangeeft, niet klopt. Hij geeft olie op als reden. Je kan zijn memoires hier lezen : http://libgen.io/ads.php?md5=617D2BD7B70E2D0493D5D5828AB55628
      Achmensentoch
      Antwoord:
      Het verhaal over olie en Israël komt van de eerste uitlatingen van Greenspan over zijn memoires. Die veroorzaakten zoveel heibel dat hij dat nadien heeft aangepast.

      De rol van Israël hier ter sprake brengen was natuurlijk voor die man feitelijk taboe. Een doodzonde. Maar achter de schermen was Israël in realiteit hyperactief. Alleen bleef Israël hierover in het openbaar algehele stilte hanteren.

      Dat was ook logisch want het betrof hier de aanval op een Arabisch land en dan moest Israël wel zijgen om geen achterdocht te wekken. Maar zoals uit getuigenissen en documenten nadien is gebleken was dat land hier erg actief.

      Die aanval vormde immers een centraal element van haar strategie voor het Midden-Oosten om vooreerst de seculiere regimes omver te gooien en tweedes om zo het sektarisme te promoten. Wat met ISIS in een nieuwe fase is gekomen.

      Er is in die zin bij het begin der bezetting een klein incident geweest dat sprekend is. Na de verovering van Irak wou de VS het land ook een nieuwe vlag geven. En kijk, ze had de typisch blauwe kleur van Israël, dat soort blauw met veel wit.

      Het veroorzaakte in Irak zo een storm van verontwaardiging dat men de reeds bestaande vlag ietwat wijzigde met dan wat Arabische letters erin. De link met de zionistische staat was ook te duidelijk.
      En dan is het: afvoeren die troep.
      Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s