Saoedi Arabië–In de hoek geduwd

Al decennia poogt Saoedi Arabië heer en meester te worden over de islamitische wereld, en dit van de Filippijnen tot Mauritanië. Ook binnen de islamitische bevolking elders in de Westerse wereld, China en Rusland poogt het reeds jaren haar wil op te dringen.

Dankzij de hoge olieprijs en de fortuinen die het daardoor vergaarde dacht het daarin ook te kunnen slagen. Als bij de legendarische Icarus storten die hoogmoedige plannen van het Huis van Saoed nu in elkaar. Hun huidige zeer agressieve politiek is gewoon het stuiptrekken van een beleid dat getuigt van een zelden geziene grootheidswaanzin welke nu faliekant aan het aflopen is.

50 miljoen dollar

De executie op 2 januari van de Saoedische sjiitische politieke dissident Nimr al Nimr en de daaropvolgende rel met Iran tonen voor de goede waarnemer in plaats van de sterkte nog maar eens de zwakte aan van de familie al Saoed die ‘hun’ Saoedi Arabië al sinds 1935 bezit.

Nimr al Nimr, sjeik

Sjeik Nimr al Nimr, een der voornaamste politieke opposanten van het Huis van Saoed en een sjiitische geestelijke, was al jaren in de regio een dwarsligger, ook voor Iran trouwens, en werd op de tweede nieuwjaarsdag onthoofd waarna men hem ook kruisigde. Een pure provocatie van Iran door het Huis van al Saoed. De familie kreeg om hem te begraven niet eens zijn lichaam terug.

Alleen Somalië, Soedan en Bahrein volgden het voorbeeld van Saoedi Arabië en verbraken officieel alle diplomatieke betrekkingen. De andere bondgenoten hielden het op het terugroepen van hun ambassadeur of de aankondiging van de Verenigde Arabische Emiraten dat men de betrekkingen ging beperken tot het zuiver economische. Puur symbolische acties.

Bovendien bleek algauw dat Somalië in ruil voor die diplomatieke stappen van de Saoedi’s een cadeau van 50 miljoen dollar had gekregen. De plaatselijke ‘regering’ ontkent wel enig verband tussen die 50 miljoen en het verbreken van de betrekkingen, maar niemand die dat gelooft van een regering die alleen maar kan bestaan dankzij een buitenlandse troepenmacht.

Saoedi Arabië riep wel in spoedberaad zowel de Samenwerkingsraad voor de Golf, de vereniging van de landen van het Arabisch schiereiland, behoudens dan Jemen, als de Arabische Liga bij elkaar. Maar buiten een klassieke verklaring met een obligatoire veroordeling kwam hier niets uit voort. De Saoedische vorst Salman de Hakbijl stond naakt.

De agressieve houding van Saoedi Arabië van de voorbije decennia werd lang door de buitenwereld aanvaard. De heersers uit Riaad kochten massaal met hun vele oliegeld overal wapens en investeerden in sportclubs, peperduur vastgoed, media, politieke partijen en enkele multinationals en iedereen in de EU en de VS was tevreden.

Een afkoelende vriendschap

Het keerpunt kwam er echter met Syrië waar het westen, Israël, Turkije, Qatar en Saoedi Arabië tienduizenden jihadisten heen stuurden om het land te vernielen en de regeringstop te vermoorden. Het werd een gigantische ramp. Men dacht zoals in Egypte, Tunesië, Jemen en Libië die klus op enkele maanden te kunnen klaren. Het werden er jaren en men krijgt tegenwoordig alleen maar klappen. Leuk is anders.

Bovendien is het salafisme, de Saoedische staatsideologie, een gevaar gebleken niet alleen voor Syrië en de rest van de Arabische wereld maar ook de rest van deze planeet. Met soms erg moorddadige aanslagen in bijvoorbeeld Burkina Faso, Indonesië, China, Thailand, de VS, Tunesië, Frankrijk en Rusland.

Madrassa in Pakistan - 3

Een van de voornaamste middelen die Saoedi Arabië gebruikt om het salafisme te verspreiden, hun extremistische versie van de islam, zijn de door hen gesubsidieerde Koranscholen, de madrassa’s. Kinderen moeten continu bepaalde fragmenten uit de Koran of interpretaties ervan herhalen zonder verder veel ander onderwijs te krijgen. In Pakistan alleen al schatten sommigen dat er 35.000 madrassa’s zouden zijn, echte kweekscholen voor jihadisten. Het is een land waar onderwijs slecht georganiseerd is en ouders hun kinderen dan maar voor gratis ‘onderwijs’ naar zo’n madrassa sturen. Ook in België zijn er madrassa’s. Amper iemand die er in de Belgische media of de politiek aandacht voor heeft. 

Washington en Riaad brachten in 1979 het jihadisme tot leven en het toen gebaarde kind is uitgegroeid tot een heus monster, de sekte genaamd Moord. De  voorbije decennia financierde men vanuit Saoedi Arabië overal in de wereld duizenden moskeeën en tienduizenden madrassa’s, zogenaamde Koranscholen. Kweekscholen voor steeds maar nieuwe jihadisten. Het Indisch subcontinent krioelt ervan. Ook in Brussel zijn er.

Na decennia van tolerantie en zelfs openlijke steun begint men in Europa dit nu te beseffen. Een wel heel laat komend besef van onze bewindslui en media. Het gevolg is dat steeds meer kritiek te horen is op het Saoedische koninkrijk. Waar wij voorheen geen woord lazen over onthoofdingen en kruisigingen in dat land, dan staan onze kranten er nu als het ware bijna vol van. Een teken aan de Saoedische wand.

Vrienden bij de N-VA

Het blijft officieel natuurlijk nog een bondgenoot van het westen maar het tij is duidelijk aan het keren. Dat sommigen in de altijd heel voorzichtige Belgische regeringskringen zelfs oproepen tot een wapenembargo voor Saoedi Arabië is een voorbeeld van dit kerende tij.

De warme vriendschap tussen het westen en Saoedi Arabië is dan ook snel aan het afkoelen. Toen de vorige Saoedische koning Abdoellah in januari 2015 stierf ging de ganse westerse wereld in Riaad nog nederig buigen en hun (hypocriet) medeleven betuigen. Nu roepen minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders (MR) en vicepremier Kris Peeters (CD&V) al op tot een wapenembargo.

Peter De Roover - 4

Merkwaardig hoe eind vorig jaar men bij de N-VA met allerlei nepargumenten de verdediging opnam van het salafistisch koninkrijk Saoedi Arabië. Zelfs Peter De Roover, huidig fractieleider van de partij in de Kamer van Volksvertegenwoordigers, moest hen op Knack.be verdedigen want stelde hij: ‘Ze steunen ons in onze strijd tegen ISIS’. Alsof ISIS de enige salafistische groep is die in de wereld terreuraanslagen pleegt.

Alleen bij de N-VA bleek men die nieuwe westerse wind rond Saoedi Arabië niet direct beseft te hebben. Terwijl overal in de wereld de roep om maatregelen tegen Saoedi Arabië toenam had men dat eind 2015 bij de N-VA duidelijk nog niet gehoord.

Integendeel, zo nam Els Van Doesburg, parlementair medewerkster voor de Kamerfractie van de N-VA, de verdediging op van… het Saoedische beleid ten overstaande van Syrische vluchtelingen. (1)

Waarbij zij feitelijk integraal de Saoedische leugens overnam waarom zij geen vluchtelingen uit Syrië opnemen. Dat zij door die oorlog aan te stoken hoofdverantwoordelijke zijn voor die vluchtelingenstroom verzweeg ze dan maar. Wat dacht je!

Met als grote vraag waarom zij tegen de stroom van andere erg negatieve persopinies in het beleid van Koning Salman de Hakbijl plots hoogstnodig moest verdedigen. Bizar!! Had zij dan niets beters toe doen? Was er iets te verdienen?

Peter De Roover

Alsof die lofbetuigingen van Els Van Doesburg van de N-VA nog niet voldoende waren kwam Peter De Roover, de lieveling van Bart De Wever en de fractieleider in de Kamer, er daarna nog een flinke schep bovenop doen. (2) Sancties zoals een wapenembargo tegen Saoedi Arabië konden volgens hem niet want het land vecht samen met het westen tegen ISIS.

Een wel heel merkwaardige redenering. ISIS en al Qaeda hebben immers sinds de Saoedische invasie van Jemen er nu ook vastere voet aan de grond gekregen zonder dat Saoedi Arabië hier iets tegen doet. Ze laat betijen. Het door beiden terreurbewegingen gecontroleerde Jemenitisch gebied groeide dankzij het Saoedische optreden zelfs exponentieel. Geen woord hierover bij De Roover!

Waarop Peter Mertens, partijvoorzitter van de PVDA/PTB de N-VA hierover frontaal aanviel. “De partij gaat plat op de buik voor het grote geld van de Saoedische dictatuur”, aldus Peter Mertens in een hierop volgend opiniestuk op Knack.be. (3)

Raif Badawi

De Saoedische dissident Raif Badawi had de lef om het religieus discours van het Huis van Saoed in vraag te stellen. Het leverde hem een veroordeling met o.m. duizend zweepslagen op. Waar tot over een goed jaar in het westen niemand aandacht zou aan besteden werd hij nu een wereldberoemde held, in Europa overladen met pakken lof en prijzen. Merkwaardig toch. Dankzij de Europese heisa kreeg hij tot heden maar 50 zweepslagen. Deze week klaagde de Saoedische koning de inmenging aan door andere staten in zijn ‘s lands zaken.

Die bizarre positie van de N-VA was natuurlijk onhoudbaar en sindsdien klinkt er bij die partij wel een ander geluid. Zo spreekt Jan Jambon, vicepremier voor de N-VA in de federale regering, nu over maatregelen tegen het land en hield Geert Bourgeois (N-VA), Vlaams minister-president de export van legeruniformen naar ginds tegen.

Raif Badawi

Typerend voor de gewijzigde Europese houding is het geval van Raif Badawi, de Saoedische dissident die men in Riaad veroordeelde tot duizend zweepslagen. Deze kreeg recent van het Europees parlement de Sacharov Prijs voor Vrijheid van Denken. Een ‘eer’ die voorheen praktisch alleen was voorbestemd voor Russische vijanden van Poetin of Chinese dwarsliggers. Het moet de Saoedi’s woedend gemaakt hebben.

Dat de relatie tussen Saoedi Arabië en de VS slecht is is natuurlijk niet echt nieuws. Zo verzette Riaad zich sterk tegen de Amerikaanse invasie in 2003 van Irak waarvan men wist dat het de bedoeling was pro-Iraanse politici aan de macht te brengen. De VS was de voorbije jaren ook een heel nauwe alliantie aangegaan met Qatar en dat is een aartsrivaal van Saoedi Arabië.

De fameuze Arabische Lente was bijvoorbeeld niets anders dan een verdoken Amerikaanse poging om de seculiere regeringen in het Midden-Oosten overal te vervangen door een onder leiding van het Moslimbroederschap. Een geheim internationaal opererend genootschap waarmee de familie al Thani, de heersers van Qatar, zich had verbonden.

Dit tot woedde van Riaad. De VS maakte daarbij gebruik van de Qatarese televisiezender al Jazeera om die seculiere regimes via agitprop te ondermijnen. En ook Saoedi Arabië spaarde men op die zender niet echt. Al Jazeera werd zelfs de speerpunt van de Amerikaanse agressie in de regio.

Olieprijs

De strijd rond de olieprijs is hier een gevolg en oorzaak van die slechte relaties van Washington met Riaad. De VS had een zo hoog mogelijke olieprijs nodig om op een rendabele wijze haar schalieolie te kunnen ontginnen. Tot de VS een zo’n grote olieproducent werd dat ze Saoedi Arabië hier van de kroon dreigde te stoten. Wederom tot woede van het Huis van Saoed.

Mohammed bin Salman bin Aboelaziz al Saoed - 1

Prins Mohammed bin Salman, hoofd van het koninklijk hof, minister van Defensie, van Economie en verantwoordelijke voor de olienijverheid. Hij was pas 29 toen men hem in die functies benoemde en tot tweede kroonprins maakte. Hij is de architect van de op alle gebied rampzalige militaire operatie tegen Jemen. Desondanks slaagde hij erin om de officiële nummer twee, de eerste kroonprins Mohammed bin Nayef naar de achtergrond te duwen. Eerder zette men al de vorige tweede kroonprins Moeqrin bin Abdoelaziz zonder veel plichtplegingen af. De vergeetput in.

Die trokken dan maar alle registers open en produceren nu zoveel olie dat de wereld er als het ware in verzuipt. Maar de schalieproductie is in de VS nu zo geperfectioneerd dat men tegenwoordig zelfs tegen een prijs van ongeveer 50 $ nog min of meer rendabel kan produceren. Riaad is er dus grotendeels aan voor zijn moeite.

Het Huis van Saoed moet de prijs zelfs nu zodanig doen zakken dat het ook hen uitermate veel pijn doet. Haar begroting is immers gemaakt met een 110 $ als richtingsprijs. En de begroting bestaat voor meer dan 80% uit de inkomsten komende van die olie. En op zeker ogenblik daalde de olie beneden de 27 dollar per vat. Zelfs het vat was duurder dan haar inhoud.

Het gevolg is dat het Huis van Saoed haar geldreserves – Begin november 2015 geschat op een 628 miljard dollar – tegen een zeer snel tempo aan het verbranden is. Tussen de 12 tot 14 miljard $ per maand denkt men. En tegen begin 2020 zou het geld zelfs op zijn. Of er moeten meer dan draconische bezuinigingen komen.

Aramco

Tijdens een recent interview van sterke man prins Mohammad bin Salman, zoon van de koning, minister van Defensie en van Economie en officieel de tweede kroonprins, met het Britse tijdschrift The Economist (4) opperde die zelfs het idee om Aramco, de staatsoliemaatschappij, naar de beurs te brengen, met andere woorden: te verkopen. Het zorgde intern duidelijk voor zware ruzies.

Aramco is immers een synoniem voor de NV Huis van Saoed. Het beheert niet alleen de oliehandel in het koninkrijk maar bezit ook bijvoorbeeld onderwijsinstellingen en hospitalen. Het idee om dit te verkopen toont feitelijk de radeloosheid van de top van dit salafistische koninkrijk.

Bovendien lijkt men niet in staat om op een serieuze wijze te bezuinigen. Men stelde wel studiebureau McKinsey aan om het land door te lichten maar of daar veel van in huis zal komen valt te betwijfelen. Saoedi Arabië is immers politiek als een vroeg-feodale staat waar de koning heer en meester is over werkelijk alles wat in ZIJN koninkrijk leeft. Niemand anders is de baas.

Geen plan B 

Typerend voor de toestand van Saoedi Arabië is dat als The Economist tijdens het gesprek vroeg naar een eventuele heroriëntering van de Saoedische economie, een plan B, prins Salman het vaag had over wat uraniumvoorraden en de toeristische mogelijkheden zoals de bedevaarten naar Mekka en enkele zogenaamd mooie eilanden voor de kust. Een zeer pover en uiterst vaag alternatief.

Barack Obama met Koning Salman van Saoedi Arabië

De Amerikaanse president Barack Obama met zijn Saoedische ambtsgenoot Koning Salman de Hakbijl. Volgens een aantal bronnen zou de nu 80-jarige koning zwaar ziek zijn en dementerend. Hij volgde op 23 januari 2015 zijn voorganger Abdoellah bin Abdoelaziz op. Waarna zowat alle westerse leiders van onze koning Filip tot en met Obama – Die arriveerde zelfs men enkele tientallen politici en topambtenaren bij de nieuwe koning – toen hun medeleven kwamen betuigen. Als dat kan, dan kan met evengoed bij de familie Kim in Noord-Korea op de koffie gaan. En die exporteert tenminste geen terroristen naar Europa.

Bovendien lijkt het zeer twijfelachtig dat de olie ooit nog die prijs van ongeveer 120 $ per vat zal halen. Het olietijdperk is immers naar zijn einde aan het lopen. Binnen tien jaar hebben alle automerken auto’s op elektriciteit of waterstof in massaproductie en gaat de vraag naar benzine daarom snel dalen.

Ook voor de elektriciteitsproductie zal er steeds minder olie nodig zijn. Dat is nu al deels het geval. Maar er is op dit ogenblik reeds technologie voorhanden voor de productie van batterijen die de elektriciteit kunnen opslaan. Die zijn nog verre van perfect maar dit verder verbeteren is slechts een kwestie van enkele jaren werk. Hetzelfde voor de technologie voor zonnepanelen waar nog veel rendabiliteitsverbeteringen verwacht worden.

Bovendien is die verkoop van Aramco alleen reeds wegens zijn omvang een financieel erg lastige karwei. Het zou namelijk de grootste beursgenoteerde onderneming ter wereld worden. Maar wat is de exacte waarde van een olieproducent wiens voornaamste actief, olie, elke dag in waarde daalt en een onzekere toekomst heeft?

Waarbij het berekenen van de waarde van de niet-olie gerelateerde dochters en zusters een al even moeilijke zaak wordt. Het land is immers eigendom van de NV al Saoed. De activa schatten is ook een zeer heikele kwestie wegens de sociale en politieke gevolgen die aan een eventuele privatisering vasthangen.

Een onzekere toekomst 

En dan zijn er de zachte energiebronnen als windmolens en zonnepanelen die een steeds volwaardiger alternatief vormen. Nu produceren die bij grijze windstille dagen immers amper elektriciteit. Maar door het vooraf geproduceerde surplus aan energie op te slaan is dit probleem deels opgelost.

Olie dreigt in de toekomst dan ook nog vooral gebruikt te zullen worden als grondstof in de petrochemie zoals voor kunststoffen en als derderangs bron voor energieproductie. “Een 20% van het huidige verbruik is als grondstof”, stelt economist en energiespecialist Aviel Verbruggen. En dan stort de vraag in. Landen als Saoedi Arabië die geheel afhankelijk zijn van de verkoop van aardolie zitten daarom nu al met een groot probleem.

Het verklaart natuurlijk de houding van de Saoedische heersers die bang naar de toekomst loeren en niet goed weten hoe te reageren. En hier botst hun imperialistische politiek met de realiteit van de dag. De nood om de tering naar de nering te zetten.

 Abdel Mohsen bin Walid Abdoelaziz al Saoed - Drugs Libanon - 10-2015

De Saoedische prins Abdel Mohsen werd op 25 oktober vorig jaar betrapt op de luchthaven van de Libanese hoofdstad Beiroet met twee ton amfetamines die hij toen in zijn privévliegtuig aan het laden was. Het zoveelste lid van het Huis van Saoed dat op grootschalige drugshandel werd betrapt. Maar de doodstraf krijgen die prinsen natuurlijk niet. Dat is alleen voor buitenlandse gastarbeiders of opposanten van de salafistische dictatuur. Saoedi Arabië zou volgens sommige studies een der grootste afnemers zijn van deze pillen. Ze zijn ook uitermate populair bij de Syrische jihadisten, Koran of geen Koran.

Een uiterst moeilijk aanpassing voor een politiek systeem dat rust op de absolute gehoorzaamheid aan de vorst en het idee dat het land de eigendom is van een familie die er naar believen mee doet wat ze wilt. Gaat de koning op vakantie dan neemt die een vloot vliegtuigen mee en vele honderden hovelingen. En is hij in Frankrijk dan legt die desnoods gewoon beslag op een publiek strand. L’ état c’est moi.

Jemenitisch fiasco

Het hoeft ook niet te verwonderen dat de Saoedische oorlogspolitiek tegenover Syrië en Jemen al evenmin getuigt van enige realiteitszin, laat staan humaan besef. Toen ze vorig jaar Jemen aanvielen en zo poogden om hun mannetje, de verjaagde president ad interim Abd Raboeh Mansoer al Hadi, opnieuw te installeren moet iedereen hen zowat verwittigd hebben van het gevaar. Duidelijk tevergeefs.

Jemen is in haar geschiedenis nooit veroverd. Alleen het Ottomaanse rijk wist een tijd een deel ervan te beheersen. Romeinen, Egyptenaren, Britten en de Saoedi’s hebben er hun tanden op kapot gebeten. Soms met heel grote verliezen. Het land is gewoon te onherbergzaam en stammengetrouw om te bezetten. De Saoedi’s poogden het zelfs al tweemaal te veroveren.

En toen ze in 2009 een eerste maal tegen de Houthi’s vochten kregen ze vooral rake klappen. De Houthi’s bezetten zelfs, zoals ook nu weer, delen van het Saoedische grondgebied. Bepaalde stammen aan de overkant van de grens zijn met hen verwant want ze belijden immers andere vormen van de islam dan het salafisme zoals het ismaïlisme en het zaydisme, typerend voor de meeste Jemenieten waaronder de Houthi’s.

Vast in het moeras

De opstand van de Houthi’s heeft trouwens vooral te maken met de komst van door Saoedi Arabië gestuurde salafistische predikanten naar hun woongebied. Zeker sinds de Arabische Lente. Ook de pogingen om Jemen via zachte druk en geld onder Saoedische controle te krijgen zorgde voor veel ongenoegen en de huidige oorlog. En hier zit Riaad dus zoals verwacht in een heuse impasse.

Abd Rabbuh Mansur Al-Hadi - 2

Abd Rabboeh Mansoer al Hadi, voor de buitenwereld de president van Jemen. Een president zonder land die alleen dankzij Saoedi Arabië voor president mag spelen. Hij werd op 27 februari 2012 president nadat hij voorheen de presidentsverkiezingen had gewonnen met 99,8% der stemmen. Hij was dan ook de enige kandidaat. Het resultaat van de toen in onze media en politiek geprezen Arabische Lente die overal de democratie ging introduceren. Hij ging tijdelijk die functie waarnemen tot er een politiek akkoord kwam. Dit kwam er nooit waarna zijn voorganger Ali Abdoellah Saleh en de rebellenbeweging van de Houthi’s hem op 22 januari 2015 deden aftreden. Hij vluchtte nadien via Aden naar Saoedi Arabië.

Normaal gingen beide partijen vorige maand verder over vrede praten en zonder voorwaarden. Een enorme toegeving voor Saoedi Arabië die voorheen de feitelijke overgave van de opstandelingen van oud-president Saleh en de Houthi’s eiste voor er kon gepraat worden. Maar deze onderhandelingen lijken nergens te lukken. Alles zit hier vast.

Jemen is door het Saoedisch optreden en mede met steun van het westen in een ruïne herschapen met in het oosten en zuiden geen echt bestuur meer maar een gebied waar stammen, zuidelijke separatisten rond de havenstad Aden en de salafisten van al Qaeda en ISIS strijden om de macht. Zelfs met duizenden huurlingen, een wurgende blokkade en maandenlange bombardementen staat de Saoedische invasiemacht feitelijk nog nergens.

De kans dat president Hadi ooit naar de macht terugkeert is feitelijk nul. De man komt uit het zuiden, speelde ooit in Aden de nationalistische kaart maar verraadde de zuidelijke separatisten om dan met Saleh scheep te gaan. En dus is hij ook in Aden onder de lokale ultra’s niet echt meer welkom.

En voor de overigen is hij de man die zijn land door de Saoedische aartsvijand liet plat bombarderen en door een blokkade deed uithongeren. Van een ‘mooi’ imago gesproken. Jemenitische nationalisten zijn immers de oorlog met de Saoedi’s uit de jaren 1930 niet vergeten. Jemen moest toen tijdelijk enkele provincies afstaan maar kreeg die nooit terug. Het is een der nationale Jemenitische thema’s.

Jemen - Gebergte - 3

Een landschap in Jemen. Wie denkt dit land te kunnen veroveren dient dringend zijn hoofd te laten onderzoeken.

En dus evolueerde de ganse door prins Mohammed bin Salman ontworpen Jemenitische campagne richting een grote puinhoop. De coalitie van Saleh en de Houthi’s bezetten zelfs stukken van Saoedi Arabië. Terwijl de Saoedi’s en hun bondgenoten in Taiz, ‘s lands derde stad, al maanden omsingeld zijn. En ook deze oorlog kost Riaad vele tientallen miljarden dollar.

De enige die hier tot nu toe winnen zijn al Qaeda en ISIS. En deze worden door Saoedi Arabië en haar bondgenoten merkwaardig genoeg geheel met rust gelaten. Zelfs al moorden ze er ook in Aden lustig op los. Wat nog maar eens bewijst dat staten als Saoedi Arabië, Qatar en de Verenigde Arabische Emiraten terreurbewegingen als ISIS en al Qaeda feitelijk steunen.

Libanon

Dat Saoedi Arabië ondanks haar rijkdom toch vrij geïsoleerd staat bleek niet alleen uit de houding van landen als Egypte en Pakistan die weigerden troepen te sturen voor het Jemenitische avontuur van prins Mohammed Salman. Ook elders komen de vazallen steeds meer in opstand.

Typisch is Libanon waar er een akkoord was tussen Saoedi Arabië, Iran, Rusland, de VS en Frankrijk over de verkiezing van een nieuwe president voor dat land. Daarbij ging Soeleiman Frangieh, een pro-Syrisch christen politicus president worden en Saoedi Arabië met Saad Hariri de premier mocht leveren. Maar dit feestje gaat zo te zien niet door.

De tot onlangs gretig uit de Saoedische ruif etende Samir Geagea van de christelijke Libanese Krachten steigerde en sloot recent een akkoord met Michel Aoun, de man van de Vrije Patriottische Beweging, de grootste christelijke fractie in het parlement. En aangezien de Libanese president constitutioneel een christen moet zijn eist die al lang het presidentschap op. Wat zijn vroegere aartsvijand Geagea nu steunt.

Aoun is echter een zeer trouwe bondgenoot van Hezbollah en daarom niet aanvaardbaar voor Saoedi Arabië en zijn westerse bondgenoten. Maar door het akkoord tussen Aoen en Geagea is de pro-Saoedische coalitie rond de Maart 14-beweging met o.m. Geagea en Hariri dood en begraven.

Michel Aoun en Samir Geagea - 18-01-2016

Midden vorige maand ondertekenden Samir Geagea (tweede van links) en Michel Aoen (tweede van rechts) een akkoord waarbij Geagea beloofde Aoen te steun in zijn strijd voor het presidentschap. Beiden doorbraken daarbij een akkoord van o.m. de VS, Frankrijk, Saoedi Arabië en Iran om Soeleiman Frangieh Jr., leider van de kleine christelijke politieke fractie Marada, te benoemen. Dit is een pro-Syrisch politicus en zoon van een oud-president. In ruil ging dan Saad Hariri, de man van Saoedi Arabië, Israël, Frankrijk en de VS premier worden. Deze leeft al lang in het buitenland en heeft deels de Libanese en Saoedische nationaliteit. Zijn vader Rafik verdiende fortuinen in de Saoedische bouwindustrie  – de klassieke Saoedische methode om clans aan zich te binden. Zie de Jemenitische familie Bin Laden – en creëerde toen hij Libanees premier was een ontzettend diepe put in de Libanese begroting. Het akkoord tussen Geagea en Aoun betekent het feitelijke einde van de Maart 14-beweging, het speerpunt van de Saoedische invloed in Libanon, en de overwinning van Hezbollah. De vernedering van Saoedi Arabië in Libanon is totaal.

En de Maart 14-beweging was de sleutel voor de gedeeltelijke controle door Israël, Saoedi Arabië en het westen over Libanon. En die stort nu in. Zeker daar ook die andere christelijke beweging binnen dit pro-Saoedische front, de Falangistische partij geleid door Amin Gemayel, zich niet verzet tegen dit akkoord van Geagea en Aoun.

Het toont nogmaals aan dat als een gevolg van de Saoedische agressie tegen Syrië en het daaruit voortvloeiende salafistisch oprukken de christenen in Libanon nu meer en meer een front vormen met Hezbollah. Een beweging die tegenwoordig trouwens ook op vrij grote schaal druzen en soennieten aantrekt.

Handel met aartsvijand Iran

Een ander voorbeeld voor de verminderde Saoedische invloed toont het verhaal van Iran en het einde van de sancties tegen dat land. Zo blijken de banken uit Koeweit, Qatar, de VAE en zelfs Bahrein de deuren plat te lopen in Teheran. De handel van Iran met de vorstendommen uit de Arabische Golf zal dan ook snel toenemen. Ongetwijfeld tot woede van het Saoedische koningshuis.

Daar echter blijft men het sinds begin dit jaar wel hard spelen. Zo zitten de gesprekken over een vredesakkoord in Jemen geheel vast. Niet geheel als een gevolg van de Saoedische houding trouwens. Ook de alliantie van de Houthi’s en ex-president Saleh stelde plots extra voorwaarden. Zij ruiken immers een overwinning en zien het daarom nodig om extra eisen te stellen.

Meest duidelijk is de verharding van het Saoedische standpunt echter te merken in het Syrische dossier. Zo wierp het door Saoedi Arabië samengestelde Hoog Onderhandelingscomité van Syrische verzetsgroepen en ballingen onverwacht obstakels op voor de onderhandelingen voor een staakt-het-vuren en een Syrische overgangsregering.

Sabotage Syrische gesprekken

Plots eisten die het stopzetten van de beschietingen en bombardementen door het Syrische leger en de Russen, het opheffen van de blokkades en het vrijlaten van de gevangen. Allemaal kwesties die normaal in de onderhandelingen nog aan bod moeten komen. Eisen waarvan Riaad perfect weet dat ze geen schijn van kans maken maar wel zo de vredesgesprekken onmogelijk maken.

Riad Hijab - 5

De gewezen Syrische premier Riad Hijab, hoofd van het door de Saoedi’s opgerichte Syrische Hoog Onderhandelingscomité had als voornaamste opdracht de recente vredesonderhandelingen in Genève met de Syrische regering te saboteren door voorafgaand verregaande eisen te stellen. De gevolgen zijn dat de gevechten gewoon verder gaan en de salafistische terreurgroepen namens wie hij spreekt op alle fronten in de knel geraken. Met dagelijkse nieuwe steden en dorpen die door het leger van die terreur bevrijd worden. De afgrond loert voor hem en zijn vrienden.

Riad Hijab en zijn team weigeren trouwens rechtsreeks met de Syrische regering te onderhandelen. Ze sluiten bovendien elke andere oppositiegroep uit van onderhandelingen zoals de door de VS en Rusland gesteunde Syrische Koerdische YPG en haar bondgenoot het Syrisch Democratisch Front.

Het gevolg is dat de strijd in Syrië dankzij die Saoedische sabotage verder gaat. Wat de meesten ook hadden verwacht. Maar het probleem hier is dat men in Europa en de VS verder Syrisch bloedvergieten niet echt meer ziet zitten. Ook krijgen de salafistische terreurgroepen steeds meer klop van het almaar oprukkende Syrische leger en haar bondgenoten. Ook hier trekt Riaad zoals in Jemen een verliezende kaart.

Naar koerswijziging olieproductie?

Het ongenoegen over zoveel agressie, geklungel, geldverkwisting en militair en diplomatiek verlies moet binnen de Saoedische machtscenakels dan ook groot zijn. Er lijkt trouwens een belangrijke koerswijziging op til in Saoedi Arabië.

Zo stelde Khalid al Falih, baas van de Saoedische olieproducent Aramco, in het Zwitserse Davos zaterdag 23 januari in een gesprek met Saoedische televisiezender al Arabiya dat men een toekomst ziet voor Amerikaanse olie uit schaliegesteente en vraag en aanbod best op elkaar worden afgestemd. Men wil de productie van die schalieolie volgens de baas van Aramco ook niet kapot maken.

Het is een radicale ommezwaai. Nu pompt Saoedi Arabië massaal extra olie op en verkoopt die aan soldenprijzen. Dat zou dus mogelijk kunnen veranderen. Met de olie aan minder dan 30 dollar per vat is dat immers niet alleen dodelijk voor de Amerikaanse producenten van schalieolie maar nog dodelijker voor Saoedi Arabië en de geldverkwisting door de vele prinsen van het koninkrijk.

Khalid al Falih - 5

Khalid al Falih, de operationele baas van Aramco, eigenaar van alle Saoedische olievoorraden, stelde tijdens de jaarlijkse bijeenkomst in het Zwitserse Davos dat men de Amerikaanse uit schaliegesteente komende olieproductie niet kapot wil en de vraag terug op het aanbod wil afstemmen. Hij gaf daarmee zijn nederlaag toe. Het idee om de tegenstanders tot een knieval te dwingen door massaal goedkope olie op de markt te gooien keerde als een boemerang in het Saoedische gezicht terug. De Russen, een ongeveer even grote olieproducent als de Saoedi’s, hebben sindsdien laten verstaan met het land hierover te willen praten. Het gevolg is dat de neerwaartse spiraal van de olieprijzen is gestopt en zich nu voorlopig rond de 35 dollar aan het stabiliseren is.

Een terugkeer naar de prijzen van de voorbije jaren van 120 dollar per vat is echter voorbij. Zeker nu Iran met veel extra olie op de markt aan het komen is en de vraag op middellange termijn door het steeds belangrijker worden van alternatieve energiebronnen gaat afnemen.

Iran versus Saoedi Arabië

Neen, in het conflict tussen Iran en Saoedi-Arabië is Iran nu al duidelijk de grote winnaar. Zo vormt olie niet eens de helft van de Iraanse uitvoer en is het land onder de ayatollahs een voorname industriële natie geworden. Het bezit een welvarende middenklasse, een hooggeschoolde jeugd en grote industriële groepen met bijvoorbeeld buitenlandse autofabrieken.

In Saoedi Arabië heeft men daarentegen behoudens zand en olie niet veel meer. Het gesprek van The Economist met prins Mohammed bin Salman bewees dat. Trek de buitenlandse gastarbeiders weg en alles stort er zo in elkaar. Saoedi Arabië is het land van de vadsige koningen die leven van de peperdure verkoop van hun olie. Het is seks en drugs zonder rock & roll.

Men kan terecht veel negatiefs vertellen over de Iraanse ayatollahs zoals de vele corruptie, de grote armoede, het wanbeheer en hun religieuze dictatuur maar het land heeft geen behoefte aan buitenlandse gastarbeiders om de zaak draaiende te houden. Zelfs de jarenlange Amerikaanse wurggreep en agressie brachten Iran niet op de knieën. Het komt zelfs versterkt uit de nu voorbije crisisperiode.

Mohammad Zarif en John Kerry

‘If you can’t beat them, join them’, lijkt het motto te zijn van president Barack Obama en zijn minister van Buitenlandse Zaken John Kerry. Hier met zijn Iraanse collega Mohammad Javad Zarif. Iran is een industriële natie met een omvangrijke hoogopgeleide bevolking. Saoedi Arabië is een zandbak met veel olie en een grote nest decadente prinsen. Een olie wier belang in de wereldeconomie aan een neerwaartse spiraal begonnen is. De VS deed dus een logische keuze.

Iran is een land met toekomst, Saoedi Arabië is een land met een (kort) verleden. Het helpt verklaren waarom de VS hoogstnodig de relaties met Iran wou verbeteren. Immers, wat is Washington met een bondgenoot die binnen een twintig à dertig jaar mogelijks niet veel meer zal zijn dan een grote zandbak? Washington gokt gewoon op de toekomst, op Teheran. Wie kan het hen kwalijk nemen?

Willy Van Damme

1) Knack.be, 22 september 2015, Els Van Doesburg, ‘Doen de Golfstaten dan echt niks voor de vluchtelingen?’ http://www.knack.be/nieuws/wereld/doen-de-golfstaten-dan-echt-niks-voor-de-vluchtelingen/article-opinion-607099.html

2) Knack.be, 26 november 2015, Peter De Roover, ‘Hoe huiveringwekkend ook, we moeten kiezen: Saoedi-Arabië óf IS’ http://www.knack.be/nieuws/wereld/hoe-huiveringwekkend-ook-we-moeten-kiezen-saudi-arabie-of-is/article-opinion-629207.html

De man vergeet natuurlijk gemakshalve dat het hier niet gaat over een strijd tegen ISIS alleen maar tegen alle vormen van salafistische terreur zoals al Qaeda, Ahrar la Sham, Boko Haram, enzovoort. Maar Peter De Roover is een intelligent man en weet dat wel maar verzwijgt het zo te zien dan maar.

3) Knack.be, 30 november 2015, Peter Mertens, ‘’Hoe harder de N-VA achter het Saoedische regime blijft staan, hoe groter de onwaarheden’. http://www.knack.be/nieuws/belgie/hoe-harder-de-n-va-achter-het-saudische-regime-blijft-staan-hoe-groter-de-onwaarheden/article-opinion-630303.html

4) The Economist, 6 januari 2016, Diriya, ‘Transcript: Interview with Muhammad bin Salman’, http://www.economist.com/saudi_interview

One thought on “Saoedi Arabië–In de hoek geduwd

  1. België is altijd een slaaf geweest in het Internationaal politieke spel, al vanaf het ogenblik dat onze regering naar Engeland vluchtte en de Belgen in de steek liet , lagen ze onder de Amerikaans Britse knoet zoals al die andere landen die onder het Nazisme leden, ” van de regen in de drup”, welke geheime akkoorden heeft de toenmalige Belgische regering gesloten om nu nog altijd onder de sloef te liggen als men weet dat Duitsland onderdanigheid aan de US getekend heeft tot 2099, zou het dan verwonderlijk zijn dat er kort na het einde van de 2de WW niet alleen GLADIO MILITAIR maar ook GLADIO POLITIEK ontstaan is waarin politici van bepaalde strekking opgeleid werden om voor de Amerikanen en Britten in de toekomst een belangrijke rol te spelen, maar om de Belg uit te verkopen ? Observeer gewoon het onlogisch gedrag van onze politici en je moet wel tot die conclusie komen . Slaafse onderdanigheid en Kleine Brogel Atoomkoppen.
    Rudy Verbuyst
    Antwoord:
    Door de Duitse verovering van België had onze regering de keuze of tweede viool spelen bij Hitler of die rol opnemen bij de Britten en zo de VS.

    Wij zijn gewoon een Amerikaanse kolonie. Toen het Kortrijkse parket een tien jaar terug een Amerikaanse zakenman wegens oplichterij en frauduleus bankroet in Zaventem had laten arresteren belde de Amerikaanse ambassadeur de volgende dag naar de Kortrijkse procureur om te protesteren.

    De zakenman werd nog diezelfde dag vrijgelaten. Het verhaal komt van de vroegere procureur zelf en werd bevestigd door andere bronnen. Dat is de realiteit achter de relatie tussen Washington en Brussel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s