Turkije-EU – Een ‘gezellig’ onderonsje

Vorige week vergaderden in Ankara in alle stilte de Europese president Donald Tusk en de Europese commissievoorzitter Jean-Claude Juncker met de Turkse president Recep Tayyip Erdogan. Het onderwerp was het vastleggen van de agenda voor de nu zondag tussen de EU en Turkije voorziene top over de vluchtelingen.

Bitter

Volgens The Financial Times (1) die zowat de enige was die hierover berichtte verliep die ontmoeting vrij moeilijk. “They turned sour” (zij werden bitter) wist de krant vorige week in haar beschrijving te stellen. Waarbij zowel de Turken als de Europese bewindslui volgens het blad op zeker ogenblik zelfs de voor nu zondag 29 november in Brussel geplande topontmoeting in vraag stelden.

Donald Tusk - 4

Als we The Financial Times mochten geloven dan verliep de topontmoeting achter gesloten deuren tussen Europees president Donald Tusk (foto), commissievoorzitter Jean-Claude Juncker en de Turkse president Recep Tayyip Erdogan nogal stormachtig. Of Erdogan ook Donald Tusk beledigingen naar het hoofd slingerde is niet geweten. Het zou echter niet moeten verbazen. Merkwaardig is wel dat het verhaal buiten die krant voor zover geweten nergens anders in de media geraakte.

Zich baserend op anonieme diplomatieke bronnen – die ongetwijfeld Europees waren – begon Erdogan tijdens die vergadering zelfs te schelden door Juncker de ex-premier van Luxemburg te noemen, een staat wiens omvang volgens hem te vergelijken is met die van een ordinaire Turkse stad. Veel vriendschap tussen beide ‘bondgenoten’ viel er daar dus niet te rapen.

Zo bleef Erdogan bij zijn eisen van 3 miljard euro voor wat hij noemde steun aan de vluchtelingen, een visa vrije regeling voor Turken die de EU willen bezoeken, het hervatten van de gesprekken over de toetreding van Turkije tot de EU en het frequenter houden van bilaterale topontmoetingen zoals die van nu komende zondag.

De EU eiste dan weer dat Syrische vluchtelingen in Turkije werkvergunningen kunnen krijgen. Nu mogen Syrische vluchtelingen in Turkije officieel niet werken. Dit feit samen met de recente afbouw van de vluchtelingenhulp wordt gezien als een van de elementen die zorgden voor de vluchtelingenstroom naar de EU.

Vluchtelingen

Iets waartegen Turkije niets onderneemt, integendeel. Honderdduizenden vluchtelingen konden zonder problemen in bootjes in Turkse havens als Bordur inschepen. Met politie, douane en leger die hun ogen dichtknijpen.

Jean-Claude Juncker - 1

Erdogan vond het volgens The Financial Times tijdens hun topbijeenkomst blijkbaar leuk om commissievoorzitter Jean-Claude Juncker te kleineren. Vrienden zullen dat dus nooit worden.

Die bijeenkomst van 29 november zal nu toch doorgaan. Of er veel uit de bus zal komen dient men echter ten zeerste te betwijfelen. Al die terroristen die vanuit Syrië naar Parijs en Brussel reisden passeerden immers allen de Turkse grens met Syrië.

Dat Turkije dit weekend nu een vermeende Belgische terrorist arresteerde doet daar niets van af. Het is oogverblinding, een afleidingsmanoeuvre. Tonen dat men iets doet terwijl men feitelijk ISIS steunt. Dat weet men in de EU natuurlijk maar al te goed.

Vermoedelijk zal men dus zondag veel handjes schudden, enkele plechtige verklaringen doen met veel mooi klinkende beloften, foto’s laten nemen van vriendelijk lachende dames en heren en voor de rest niets doen. Iedereen ogenschijnlijk tevreden. Een topontmoeting met klasse dus.

Waarschijnlijk zal men dus beloven 3 miljard euro aan Turkije te schenken – het afpersingsgeld – en stellen dat men de onderhandelingen voor de toetreding tot de EU zal hervatten. Wie weet presenteert men zondag hierover wel een stappenplan. Een plan dat men dan eens thuis in de vuilbak gooit. Er bestaan papierversnipperaars voor iets.

Ook komt er misschien wel een belofte voor een betere toegang van Turken tot de EU. Beloftes zijn nu eenmaal spotgoedkoop. Maar nu al stelt men in de EU dat dit gezien de terreurdreiging niet zomaar voor iedereen kan. Ook hier zal alles dus bij mooie en vooral snel te vergeten voornemens blijven.

Verder zal Turkije dan beloven om die Syrische vluchtelingen aan werkvergunningen te helpen. Ook dit zal naar men zo al kan vermoeden bij mooie woorden blijven. Nu immers zijn die vluchtelingen allen aangewezen op zwart werk en dat is voor sommige Turkse ondernemers geen slechte zaak. Ze zijn immers veel goedkoper en zonder sociale rechten. Vroom zijn is een ding, sociaal zijn is iets anders. Ook voor Erdogan.

Veel beloven

Er zullen dus komende zondag veel glimlachende handjes schuddende bewindslui zijn, lekker eten (varkenslapjes?) en veel beloften. Verder zal men elkaar privé zoveel mogelijk mijden. De brutaliteiten en fratsen van Erdogan zijn voor onze bewindslui duidelijk niet te pruimen.

 

Recep Tayyip Erdogan - 8

De Turkse president Recep Tayyip Erdogan komt nu zondag weer naar Brussel. Zou men wegens de vele aanwijzingen voor steun van Erdogan aan ISIS en de terreurdreiging in Brussel hem niet ondervragen? En aangezien op zondag de winkels aan de Louizalaan gesloten zijn hoeft men ditmaal gelukkig ook niet te vrezen voor de koopdrift en arrogantie van Emine Gülbaran, alias mevrouw Erdogan. De straat zal er deze keer dus niet eigenmachtig worden afgesloten.

Wel is het opvallend dat de massale vluchtelingenstroom vanuit Turkije naar Lesbos op een paar dagen tijd van dagelijks enkele duizenden naar vandaag praktisch nul is gevallen. Vandaag zouden er maar 24 zijn toegekomen. De Turkse overheid is dus beginnen op te treden tegen die stroom vluchtelingen.

Vannamiddag rond 16u30  – als het in Turkije al donker is en er amper nog vluchtelingen in Lesbos kunnen toekomen – kwam dan ook via Reuters vanuit de EU het bericht dat die top van 29 november toch doorgaat. Wat doet vermoeden dat men in Brussel Erdogan voor de keuze stelde: Stop die vluchtelingenstroom of er komt geen top. Waarna Erdogan koos voor de topbijeenkomst.

En wie weet komt er de dag nadien, op 30 november, dan wel een Europees rapport uit over de belabberde toestand rond de persvrijheid in het Turkije van Erdogan. Erdogan lijkt het maar niet te beseffen dat men niet met iedereen ruzie kan maken. Hij is Barack Obama niet.

Willy Van Damme

1) The Financial Times, 20 november 2015, pagina 4, Alex Barker en Mehul Srivastava, “Brussels struggles to strike Turkey on deal on refugees’. http://www.ft.com/intl/cms/s/0/b75a1e80-8ede-11e5-8be4-3506bf20cc2b.html#axzz3sMfke8jR> De titel op de website van de krant is duidelijker en krachtiger en stelt: ‘EU-Turkey refugee talks turn sour as Erdogan belittles Juncker’.

Het stuk verscheen pas op vrijdag 20 november terwijl die gesprekken volgens de krant in Ankara plaats hadden op 16 november. Wat doet vermoeden dat men vanuit de EU met dat verhaal bewust naar die krant is gestapt om zo druk uit te oefenen op Ankara. En kijk, de dag na dit artikel droogde de stroom vluchtelingen vanuit Turkije plots op. Maar men zal het in de EU wel wijten aan het slechte weer. Diplomatie heet dat.

 

Advertenties

6 thoughts on “Turkije-EU – Een ‘gezellig’ onderonsje

  1. Dag Willy,
    Zou het kunnen te maken hebben met de nauwe banden, die Erdogan heeft met ISIS? Blijkbaar runt zijn dochter een hospitaal waar Syriëstrijders verpleegd worden en verrijkt Bilal Erdogan zich met de handel van die olie van ISIS.

    Mvg,
    Edith Legrand
    Antwoord:
    Dat verhaal over dochter en zoon (Bilal) Erdogan lijkt volgens een aantal bronnen ook te kloppen. Opvallend daarbij is dat dit in onze massamedia dit tegenwoordig nog amper verborgen wordt. En dat is voor wie de werking van onze media kent geen toeval. Men is Erdogan kotsbeu. Dat bleek ook uit die onderhandelingen met de EU.

    De man kreeg nadat hij gisteren een Russisch vliegtuig liet neerschieten binnen de NAVO ook amper steun. Typerend was dat men hem gisterenavond op de Nederlandse televisie aanviel en niet Rusland.

    Kijk, al die terroristen die vanuit Syrië naar Brussel, Parijs en elders in Europa reizen passeren de Syrisch-Turkse grens. Alsof de Turken niet zien wat voor soort volk er daar hun land binnenkomt.
    En waarom vallen die in Turkije alleen de Koerdische HDP of de seculiere CHP aan en nooit de AKP? Alles is toch duidelijk.

    Als men dat salafisme, dat terrorisme en de filosofie van de haat, wil uitroeien – en dat is cruciaal – dan moet men niet alleen ISIS of al Nusra of welke nieuwe terreurgroep ook uitschakelen maar de bron van al dat kwaad: Saoedi Arabië en de andere staatjes op het Arabisch Schiereiland behoudens Jemen en Oman.

    Ook dient men Erdogan en zijn AKP alsmede de Moslimbroeders te vernielen. Wie het salafisme in zijn kern niet kordaat aanpakt doet zinloos werk. Het is als dweilen met de kraan open.
    Willy Van Damme

  2. Oorlog voeren is een teken van machteloosheid, maar ja, voor onze patriarchale samenleving heeft het een testorongehalte dat velen niet kunnen missen.
    Niemand met kennis gelooft dat wij de heersers van Turkije, Saoedi-Arabië en trawanten, Al Nusra en IS (en nog anderen zoals Boko Haram) definitief kunnen uitschakelen, vooral omdat zij ook onderdelen vormen van een bredere strategie. En zelfs al zouden wij de belangrijke spelers op één lijn krijgen dan nog zou het niet lukken. De terroristen zouden zich verspreiden en onder een andere vorm terugkeren (eigenlijk deed Al Qaeda dat ook, ongeacht hoe hoog Kerry ook van de toren blaast dat zij Al Qaeda vernietigd hebben). Vernielen is symptoombestrijding.

    Er zijn tijden waar de diverse belangen van groepen zich op een eigenaardige wijze aligneren (ik ga op dit eigenaardige en redelijk onbekende fenomeen niet diep in, maar hij die een prachtig literair voorbeeld wil, kan L’Etranger van Albert Camus lezen).
    Losse feiten en beweegredenen smelten voer vele decennia stilaan samen tot een coherent geheel met zware gevolgen. En precies omwille van die diversiteit en golfbewegingen is het zo moeilijk om een oorzaak aan te wijzen. Het is natuurlijk dankbare materie voor de media omdat er altijd wel een visie kan verkondigd worden die enige waarheid bevat, maar ze dragen weinig bij tot het verstaan van de globale trend (onze aandacht spitst zich vooral toe op direct causes en niet op distant causes). Bovendien biedt de onderliggende diversiteit verschillende uitkomsten zodat voorspellen geen zin heeft.

    Het voorbeeld van de onenigheid binnen de NATO is een voorbeeld van een disruptie zonder belang. Dergelijke disrupties doen zich regelmatig voor en vormen omwille van hun afwijking van wat moet, een dankbaar onderwerp om over te schrijven. Echter zulke disrupties breken de trend niet.
    Vandaag maken wij zo’n reeks van disrupties mee: de MSM wordt zich zoals gewoonlijk laattijdig bewust van de wrede dictatuur van SA en haar betrokkenheid bij IS en mocht het niet zo triest zijn dan zou het grappig zijn om te zien hoe de elite zich weert als een duivel in een wijwatervat om haar economische belangen te verdedigen. Ook die MSM helderheid zal niet meer dan een disruptie zijn.

    Mijn betoog is nogal vaag, maar het tijdstip van alignering van belangen valt wel redelijk goed te voorspellen, namelijk het ogenblik dat de economische belangen de democratie en politiek opzij zet. De reden is voor de hand liggend: landen en mensen verschillen inzake cultuur, politiek en religie, maar wanneer het op economische belangen aankomt dan streven ze allen hetzelfde na.

    Een meer praktische analogie om het onbelangrijke van een disruptie aan te tonen. Minister Peeters beloofde nu de geplande veroudering te bestuderen. Weet dat hierover het eerste boek geschreven werd in de jaren zeventig (door Ernst Mandell als ik mij niet vergis) en in de jaren tachtig Hewlet Packard veroordeeld werd voor een printer die na 15K prints dienst weigerde. Ook hier zien wij een lange termijn trend en de woorden en misschien actie van minister Peeters is maar een disruptie.

    Even terzijde wil ik nog meegeven, heel ontgoocheld te zijn in Rusland’s oorlog. Putin sprak in het verleden wijze woorden. Die verlichting blijkt nu slechts een luchtspiegeling te zijn. Persoonlijk denk ik dat hij een grote fout maakt. Elkeen is blijkbaar vergeten dat in de eerste plaats Rusland verantwoordelijk was voor de opkomst van de Taliban en van de door de US en SA in het leven geroepen Al Qaeda. Rusland’s wrede optreden in Afghanistan liep slecht af en het zal ook zo in Syrië zijn, terwijl de US zich nu al verkneukeld in die afgang. Domme Putin!
    GV
    Antwoord:
    Uw visie over wat in de periode 1979 tot 1990 in Afghanistan gebeurde is total fout en toont Uw gebrek aan kennis ter zake.

    Toen in 1979 was de wereld wat men noemde verdeeld in invloedsferen, je had het zogenaamde westen, de vazallen van de VS en de vazallen van de Sovjetunie.

    Daartussen had je dan een gans pak van zogenaamde niet-gebonden landen die tussen die twee machtsblokken zweefden. Veelal echter leunden zij dicht tegen de Sovjetunie aan zoals China, Indië, Cambodja, Indonesië, enzovoort.

    Een van die landen die tot 1979 tot de invloedsfeer van de Sovjetunie behoorde was Afghanistan. Men is dit onder president Jimmy Carter heel bewust beginnen destabiliseren door opstanden uit te lokken en een staatsgreep te organiseren. Die coup mislukte.

    Als gevolg daarvan stuurde Moskou troepen om de toestand te stabiliseren en dat was ook het doel van Washington. Men wou de Sovjetunie in een val lokken om zo weerwraak te nemen voor wat vier jaar eerder in Vietnam, Laos en Cambodja gebeurd was.

    Dat was toen de versie van de Sovjetunie die echter in onze media weggelachen werd. Daar had men het steevast over een agressie en een inval van het Sovjetleger. Dat de wettige regering in Kaboel om die troepen had gevraagd wou men – bewust – niet zien.

    Nu veel jaren later weten we echter met absolute zekerheid dat die versie van Moskou klopt en dat het toenmalig verhaal in onze media een grote leugen was, platte propaganda feitelijk.

    En waarom weten we dat? Heel simpel, de architect van de Amerikaanse politiek in die periode, Amerikaans Nationaal Veiligheidsadviseur Zbigniew Brzezinski heeft dat in een interview met Le Nouvelle Observateur zelf zo gezegd.
    Hij, een Pool van afkomst, wou zich gewoon wreken op Moskou wegens de Amerikaanse nederlaag in Vietnam en hen eenzelfde verlies bezorgen.

    Dat de Sovjets en de Afghaanse regering van toen brutaliteiten begingen is absoluut zeker. De gruwel die de Mujahedeen toen pleegden tegen de burgerbevolking was echter nog veel erger. Zo werden bijvoorbeeld Schooldirecteurs die gemengd onderwijs gewoon onthoofd. Het was er toen zoals nu in Syrië. Niet geheel natuurlijk want beide landen zijn zeer sterk verschillend.

    De Mujahedeen waren voor onze pennenlikkers de vrijheidsstrijders, helden, de Sovjets en de troepen van president Babrak Karmal waren misdadigers. U doet daaraan mee. Het zijn Brzezinski en Carter die het salafisme vleugels gaven en maakten tot wat het nu is, niet Moskou.

    Brzezinski wordt trouwens over dat salafistisch gevaar door Le Nouvelle Observateur ondervraagd. Hij lacht dat gevaar gewoon weg. Het gesprek werd wel opgenomen in 2009. Dus na het WTC-drama maar voor de (sic) Arabische Lente.

    En de toestand van toen in Afghanistan vergelijken met die nu in Syrië is appels vergelijken met courgetten. Herinner U ook dat de Russen het salafisme een zware nederlaag toebrachten in de Kaukasus.

    Gedenk ook dat wij niet de oorlog verklaarden aan het salafisme maar dat het salafisme ons de oorlog verklaarde. Het westen heeft die salafistische bendes immers altijd gesteund.

    Er is dus geen andere keuze dan terug te slaan. Er kan in een oorlog nu eenmaal maar een partij winnen. Of we dat jammer vinden of graag hebben doet niets ter zake. Wie niet terugslaat is bij voorbaat de verliezer.
    Willy Van Damme

  3. Een laatste commentaar en dan laat ik u in uw wijsheid.

    Als Tariki en Amin wettelijke regeringen vertegenwoordigden dan hebt u hiervan wel een heel bijzondere definitie.

    Verder raad ik ieder die de oorlogsretoriek voert aan om consequent te zijn, de pen neer te leggen en het wapen ter hand te nemen om uit te voeren hetgeen men predikt … maar dat zullen wel de laatste zijn die optrekken.

    Good luck
    GV
    Antwoord:
    Ik heb dat eventjes verder onderzocht. Het zat immers ver weg in mijn geheugen.
    Je kan inderdaad over de wettelijkheid van die regeringen discussiëren daar die premier Noer Mohammed Taraki eind april 1978 via een staatsgreep en met steun van het leger de macht hadden gegrepen.

    Afghanistan was echter in april 1978 geen democratie en elke regering ontbrak het daarom aan wat men noemt legitimiteit. Het was in wezen een eenpartijstaat en dictatuur.
    Hetzelfde natuurlijk voor de regering nadien van president Hafizoellah Amin die in september 1979 de macht overnam.

    Nu waren, zeker vroeger, staatsgrepen in de meeste landen schering en inslag en waren die nooit of te nimmer een obstakel om een bepaalde regering als legitiem te erkennen. Ik herinner mij nog de argumenten van Leo Tindemans om die van de Chileense generaal Augusto Pinochet te erkennen.

    Zie Augusto Pinochet, Congo, Griekenland, Turkije, enzovoort. Het lijstje is oneindig lang. Nu is dat wat moeilijker, alhoewel. Trouwens Mohammed Daoed Khan, de president voor Taraki, was op 17 juli 1973 via een staatsgreep tegen de koning, een neef, zelf aan de macht gekomen.

    Als er twijfels over de legitimiteit van Taraki zijn dan ook over die van Daoed en zelfs over die van de koningen voor Daoed zoals Zahir Sjah, de laatste vorst van het land.

    Verder kan ik alleen maar constateren wat Zbigniew Brzezinski in Le Nouvel Observateur verklaarde. En dat is dat de CIA de zaak aan het destabiliseren was voor de Sovjettroepen arriveerden.

    Dit met als enige bedoeling het Sovjetleger te laten ondergaan wat de VS voorheen had meegemaakt in het vroegere Franse Indochina. Het gesprek verscheen in het weekblad van 15 januari 2009 onderaan pagina 76. Het was blinde wraakzucht van de man en zijn entourage.

    Het erge is dat het land tot 1978 begon te groeien en te moderniseren. Nu is het een grote ruïne. De Taliban zijn trouwens pas na een tijd opgedoken toen de Sovjettroepen al een tijd weg waren. Ze zijn deels een creatie van de Pakistaanse, Saoedische en Amerikaanse geheime diensten.

    Het zijn ook de VS geweest die de grootschalige opiumkweek in de jaren tachtig via de Mujahedeen in het land begonnen te introduceren.
    Zie hiervoor het boek ‘The politics of heroin – CIA complicity in the global drug trade’ van Alfred W. McCoy (Lawrence Hill Books, herziene editie 2003).

    Ik vermoed dat dit een andere zeer belangrijke reden was voor de Amerikaanse interventie in het land. De CIA was immers zijn drugproductiecentra na 1975 in Laos kwijt geraakt. Het was de CIA die vanuit Laos vanaf ongeveer 1960 tot 1975 de wereldwijde heroïne- en opiummarkt controleerde.

    En de opiumoogst na 1975 in Myanmar en het noorden van Thailand was onvoldoende om aan de wereldvraag te voldoen. Het verhaal over die opium- en heroïneproductie in dat gebied was ook te opvallend om het lang uit de media te houden. En daarom kwam Afghanistan goed van pas.

    Desnoods kan ik je het betroffen artikel uit Le Nouvel Observateur digitaal bezorgen. Het tijdschrift is ook te raadplegen in onze Koninklijke Bibliotheek Albertina te Brussel.
    Willy Van Damme

    • Afghanistan was destijds een lappendeken van stammen met een centrale regering als strijdperk (het boek en film De Vliegeraar geeft een verkeerd beeld).
      De poging van de USSR om van Afghanistan een seculiere staat te maken was een strategische blunder. Het schiep instabiliteit, rivaliteit en haat.
      De ombouw van een gediversifieerde samenleving met een diep religieuze basis en een endogame communautaire familiestructuur waar de vrouw een minderwaardige positie inneemt, vergt generaties. De USSR die naar goede communistische gewoonte de seculiere staat door het strot van de bewoners wilde rammen, is dus verantwoordelijk voor de verstoring van de vrede en de delicate balans tussen de stammen.
      De USA maakte van dat ongenoegen handig gebruik. Je kunt immers moeilijk een verzet organiseren wanneer er nog geen ongenoegen bestaat.
      Mijn redenering vertrekt dus niet van geopolitieke gebeurtenissen maar van dieper liggende sociale en culturele oorzaken, waarvan ik besef dat ze voor discussie vatbaar zijn.

      De theorieën van Brzezinski zijn wat ze zijn, gewoon wishful thinking. Ze zijn onbruikbaar en ontstaan uit Amerikaanse ijdelheid. Mijn ideeëngoed neigt naar de theorieën van Emmanuel Todd http://www.youscribe.com/catalogue/tous/interview-emmanuel-todd-l-allemagne-tient-le-continent-europeen-2493433

      In mijn boek zijn de Amerikanen altijd sukkels geweest. Veel geld, veel foute vrienden, een groot bakkes, maar geen ballen aan hun lijf. Broekschijters die valselijk de overwinning op Hitler binnen rijfden en atoombommen nodig hadden om indruk te maken.
      Ik denk dat hun grootste overwinning de inval in Grenada was (dat deden ze tenminste alleen).
      Zij zijn uitgeteld.
      GV
      Antwoord:
      Afghanistan is altijd al een zwakke erg traditionele staat geweest. Er was wel een centraal gezag maar dat was erg zwak. Je had in het land meerdere spanningsvelden waartussen de regering steeds moest laveren.

      Je had de verschillende culturen en de clans die ieder hun eigen territorium hadden. En dan had je de erg beperkte stedelijke elite die haar eigen maatschappelijke visie had en voor het verdedigen van haar belangen vanuit dat standpunt optrad.

      Daar moest elke regering hoe dan ook rekening houden. De VS kozen voor die maatschappelijke krachten die erg conservatief waren omdat het natuurlijk die groepen waren die meest tegen de centrale regering waren. Hun strategische partner hier was toch Saoedi Arabië.
      Maar er staat in dat interview met Brzezinski nu eenmaal wat er te lezen is.

      Ik denk dat je wat het ‘door het strot duwen’ wel eens gelijk kan hebben. Het lijkt mij logisch. Het ontbreekt mij echter aan voldoende gegevens over de toenmalige Afghaanse samenleving om daar met zekerheid ja of neen te kunnen op antwoorden.

      Verder zou ik oppassen met de VS domheid te verwijten. Aan haar universitaire instellingen, studiediensten en ministeries zitten sommige van de beste analisten die er zijn. Bovendien blijkt bij nadere analyse de Amerikaanse politiek veelal goed voorbereid. Kijk ook naar Syrië.

      Toen de VS Khomeini en Saddam Hoessein in 1979 aan de macht brachten brak er het jaar nadien tussen beide landen al een langdurige en bloederige oorlog uit. Waarbij de VS aan beide zijden wapens leverde.

      En ook toen ze in 2003 Irak aanvielen getuigde dit van een goed uitgekiende strategie. Er kwam een verbod op de leidende partij, de Baath, vernielde het kadaster, deed het leger ontbinden en introduceerde dan sectaire politieke partijen.

      Men kan dat zeker niet voorstellen als dom. Het was immers de bedoeling Irak voor decennia onbestuurbaar te maken.
      Diegenen die de actie van de VS in Irak dom noemen gaan van de veronderstelling uit dat de VS Irak wilden uitbouwen tot een sterke staat.

      Integendeel, het moest na 2003 nooit meer kunnen opstaan. En dan is de finale conclusie niet die van dom maar van erg doortrapt. En in dat laatste geval heb je goede historici, economen en sociale planners nodig. En die heeft de VS in overvloed.

      Het was toch o.m. huidig vicepresident Joe Biden die voorstelde om het land in stukken te hakken. En hij was in de VS verre van de enige. Sommige in de VS hebben dit nog steeds prioritair op hun verlanglijstje staat.

      Dit is trouwens de reden waarom de VS zeker tot begin dit jaar ISIS steunden. Het moest de kern worden van een soort van Saoedische vazalstaat in Irak. Waarbij Turkije Iraaks Koerdistan kreeg.

      Of de invasie van Grenada als succesvol dient gezien te worden weet ik niet. Voor toenmalig president Ronald Reagan was dat wel het geval. Maar ik lees nooit iets over dat eilandje en dus heb ik er geen zicht op. Wie weet?
      Willy Van Damme

  4. Voor wie het interesseert:

    http://xandernieuws.punt.nl/content/2015/11/Als-top-met-Erdogan-niet-wordt-afgezegd-wordt-EU-medeplichtig-aan-ISIS

    Mvg, Ignace Friar
    Antwoord:
    Interessante tekst waar ik echter toch wat opmerkingen bij heb.
    Vooreerst lijkt het mij totaal uit de lucht gegrepen dat er in de EU veel steun voor Erdogan zou zijn. Ik vrees zelfs dat de man zijn laatste krediet heeft opgebruikt.

    De voorbeelden die ik hier al eerder aanhaalde zouden dat voldoende moeten bewijzen. Tot voor een paar jaar was er bijvoorbeeld bij de Britten nog enige beperkte steun merkbaar voor een Turkse toetreding tot de EU.

    Maar die is echter geheel verdwenen. Je hoort al een lange tijd David Cameron, de Britse premier, daarover geheel zwijgen.
    En dat is toch een veeg teken aan de wand zou ik zeggen.

    Verder schrijft de auteur dat de Amerikaanse vorser David L. Philips een aantal zaken constateert. Dat is niet echt correct. Wat Phillips heeft gedaan is alle aanwijzingen over de relatie tussen ISIS en de Turkse regering op een rijtje zetten.

    Zonder daar echter enige conclusie uit te trekken over al die beweringen. Ik heb op deze blog al een link naar die heel gedegen studie gegeven.

    Het is gewoon een overzicht van alle beweringen, sommige zijn duidelijk vals, andere zijn dan weer zeer sterk. Het is alleen maar een lijstje maar wel een dat vrij volledig lijkt en schokkend overkomt.

    Het is ondertussen duidelijk dat er vandaag tussen Ankara en Brussel allerlei wederzijdse beloften zijn gedaan over o.a. die drie miljard euro, visa’s voor de Schengenzone voor Turken en het verder zetten van de onderhandelingen over de toetreding van Turkije tot de EU. Allemaal beloften!

    Turkije beloofde dan weer die vluchtelingenstroom vanuit Turkije te stoppen en alle in de EU afgekeurde vluchtelingen terug te nemen. Onduidelijk is wat er gaat gebeuren betreffende de beloofde werkvergunning in Turkije voor Syrische vluchtelingen.
    Mogelijks zal er de komende dagen hierover meer duidelijkheid komen.

    De financiële steun van 3 miljard zal in Brussel worden beheerd door de Turkey Refugee Facility dat vanaf 1 januari in werking zou moeten treden. Het zal bepaalde projecten financieel steunen, o.a. via giften.
    Dat wil zeggen dat elk project vanuit Brussel het groen licht moet krijgen.
    Je voelt zo al de drukkingsmiddelen.

    Typerend was ook dat de EU en Turkije voor de conferentie begon al totaal tegengestelde verklaringen aflegden over wat men ging bespreken. De EU had het over de vluchtelingen, de Turken over de toetreding tot de EU.

    Wees zeker: Die toetreding komt er nooit. Vooreerst beseft men nu ten volle dat Erdogan de agenda aan het uitvoeren is van de Moslimbroeders en daar is iedereen in de EU tegen. Moest Turkije lid worden van de EU dan is deze EU dan ook een buurland van Syrië, Iran, Irak en het gebied van de Kaukasus.
    Een nachtmerrie van enorme proporties voor de EU.

    Er zitten in de EU zoals gebleken is uit de dossiers van Oekraïne, Libië en Syrië een aantal psychopaten en idioten bij elkaar, maar zelfs voor hen is dit er teveel aan. Zeker na al die terreuraanslagen van de vrienden van Erdogan.

    En er is nog een ander al even belangrijk argument tegen het lidmaatschap van Turkije. Het land zal binnen een aantal jaren meer dan 80 miljoen inwoners hebben en dus volkrijker dan Duitsland zijn dat nu binnen de EU de meeste inwoners heeft en daardoor ook meeste invloed.

    De grote landen in de EU willen om die reden Turkije niet in de EU daar het hun invloed in Brussel sterk zal doen verminderen. Parijs, Londen, Madrid, Rome, Warschau en Berlijn gaan zich binnen de Europese instellingen niet zomaar laten degraderen, zeker niet door een arrogante islamist en terroristenvriend als Erdogan.
    Zo zot zijn ze nu ook weer niet.

    Verder blijft de toestand aan de Turks-Syrische grens erg gevaarlijk. Vandaag pochte men op bepaalde Syrische websites dat Rusland er zich de voorbije dagen mee amuseerde om het Turkse luchtruim regelmatig te schenden.

    Ook was er de officiële Syrische beschuldiging van Turkse bombardementen op Syrisch grondgebied. Wat als Turkije nog eens een vliegtuig neerschiet?

    En wat als Rusland zegt dat het gedaan moet zijn met de Turkse inmenging in de Syrische aangelegenheden? En daar dan ook nog een ultimatum aan koppelt? Herinner hoe banaal het begin van Wereldoorlog I was.

    Er is echt niet veel voor nodig om de reeds bloedige oorlog nog een groot stuk bloediger te maken. Erdogan heeft Poetin zitten provoceren en Poetin is niet de man om veel met zijn voeten te laten spelen.

    Het is geweten dat Erdogan op dit ogenblik met de putschisten in Oekraïne en de salafisten van Hizb ut Tahrir onder de Krim Tartaren een vuil spel speelt.

    De sabotage van de elektriciteitstoevoer naar de Krim door die groep die samen is gegaan met de fascisten van Pravy Sektor en het Azov Bataljon is een heel slecht voorteken.

    De spanning blijft maar toenemen en de angst in de EU over deze situatie is echt groot hoor. Men kakt als het ware in de broek. Hun waanzinnige imperialistische politiek is als een gigantische boemerang in het gezicht van de Europese leiders ontploft.

    In wezen wou de EU Syrië veroveren door gebruik te maken met die salafistische huurlingen. Dit omdat de EU geen echt leger meer heeft en ze dan maar die huurlingen gebruikten.
    Wat die idioten in Brussel ook zelfs nu nog amper beseffen is dat dit ongedierte een eigen agenda heeft die haaks staat op die van de EU.

    Het ganse verhaal doet denken aan het Romeinse rijk en de Oost-Goten. De Romeinse keizers gebruiken hen als huurlingen tot die er genoeg van hadden en Rome veroverden.

    Wie Laurent Fabius, Frans minister van Buitenlandse Zaken, en president François Hollande sinds 13 november bezig zag zou met hen zelfs nog medelijden gaan krijgen. Van mij krijgen zij echter alleen maar het grootst mogelijke misprijzen. Walgelijke venten.
    Willy Van Damme

  5. Ik wou dat ik wist wat u al vergeten hebt. Dit is top-journalistiek!
    De MSM hoernalisten (papagaaien) kunnen hier een puntje aan zuigen.
    Daarom kom ik hier zo verdomde graag.
    Bedankt!!!
    Jante
    Antwoord:
    U bent ook bedankt voor die lovende woorden.
    Wat betreft de gesprekken van gisteren zondag over de vluchtelingencrisis tussen de EU en Turkije lijkt mij dat gegaan te zijn zoals ik eerder voorspelde.

    Een citaat deze ochtend 30 november in The Financial Times: “Bepaalde Europese betrokkenen bij de onderhandelingen blijven hoogst sceptisch of de beide partijen hun afspraken rond dit akkoord met Turkije kunnen nakomen…. Sleutelelementen van het akkoord werd bewust ambigue gelaten,….”

    Wel beloofde Turkije nu werkvergunningen te gaan geven aan Syrische vluchtelingen. Ik kijk er nu al naar uit!

    Leuk is natuurlijk de foto waarbij EU-president Donald Tusk en de Turkse eerste-minister Ahmet Davutoglu elkaar intens lijken te omhelzen. Een cynicus zou natuurlijk denken dat ze elkaar eerder pogen te wurgen.

    Een geslaagde top dus zoals beide partijen na afloop verklaarden. Black Adder en Baldrick zouden het niet beter kunnen verwoorden.
    Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s