Syrië–Naar escalatie of de-escalatie

Het is duidelijk dat de komst van het Russische leger naar Syrië de toestand in dat land grondig wijzigde. De vraag is natuurlijk welke invloed dit juist zal uitoefenen. Worden de salafistische rebellen verslagen? En zo ja, op welke termijn? En wat gaat de reactie zijn van de tegenstanders van Syrië, de vrienden van die rebellen? Gaan ze werken naar een de-escalatie of integendeel het conflict nog verder laten escaleren?

Geen compromis

In wezen is deze Russische interventie niet meer dan een zoveelste escalatie van het conflict dat in maart 2011 begon toen de Syrische Moslimbroederschap en al Qaeda in Irak (ISIS) in opdracht van voornamelijk de VS begonnen met hun gewapende rebellie tegen de Syrische regering en het al in wezen duizenden jaren oude multiculturele karakter van het land.

Kruiser Moskva - 3

De kruiser Moskva, vlaggenschip van de Russische Zwarte Zeevloot, is uitgerust met het door Israël en de VS  gevreesde S-300 luchtafweersysteem. Het ligt tegenwoordig voor anker voor de Syrische havenstad Latakia. Rusland en niet de VS controleren nu het luchtruim en de kustlijn daar.

Deze opstand was de eerste escalatie van een in het land reeds lang maar onderhuids sluimerend conflict. Islamisten als de Moslimbroeders en al Qaeda waren immers reeds al jaren van plan Syrië om te vormen tot een door hun gerunde dictatuur met hun versie van de sharia als enige wetgeving. Nu zij van de VS het signaal kregen voor een sinds 2007 voorbereide opstand (1) vielen algauw ook de eerste doden.

En daar die extremisten reeds vanaf de eerste dag geen enkel compromis aanvaarden en geweld gebruikten, o.a. tegen de bevolking, moest het leger wel hard optreden. Het was de eerste actie waarop uiteraard wel een reactie moest volgen. Dat wist men in Washington heel goed en was ingerekend in hun strategie. Maar het was dus een tweede escalatie.

Het was het najaar van 2011 en dan brak de tijd aan voor een nieuwe verdere escalatie want de VS en haar bondgenoten wilden na Tunesië, Jemen en Egypte ook hier de seculiere regering omverwerpen en vervangen door een religieuze dictatuur.

Aanval op Aleppo en Damascus 

Die nieuwe derde escalatie kwam er in de zomer van 2012 toen duizenden door de CIA goed bewapende, omkaderde en getrainde aanhangers van de Moslimbroeders en Al Qaeda de miljoenenstad Aleppo, het economisch hart van het land, bestormden. Gelijktijdig viel men ook Damascus aan met daarbij o.m. een zelfmoordterrorist die op 18 juli 2012 een vergadering van de legertop in de lucht deed vliegen.

Leger - 2

Tegen Syrië verzamelde men in 2011 de grootste militaire coalitie mogelijk. Desondanks weet het Syrische leger al straks 5 jaar stand te houden. Zij het dat ze het dikwijls moeilijk hadden en uiteindelijk zoals al Qaeda in Irak en de Syrische Moslimbroeders eveneens hulp uit het buitenland moesten inroepen.

Het was min of meer een remake van de aanval van 20 augustus 2011 op de Libische hoofdstad Tripoli die leidde tot de val van de regering van Moeammar Kadhaffi en de moord op deze Libische leider.

De bedoeling was bestuurlijke chaos te creëren samen met een gecoördineerde aanval op het machtscentrum. Er kan hierbij weinig twijfel over bestaan dat dit allemaal netjes gepland was door de CIA, de specialist voor dit soort acties.

Ook werden er zoveel mogelijk hogere officieren van het Syrische leger gekocht. Geen probleem voor een land als Saoedi Arabië dat er een gewoonte van maakt om desnoods met miljarden dollar regeringen via bijvoorbeeld investeringen of wapenaankopen gunstig te stemmen. Zo is Saoedi Arabië de grootste cliënt voor zowel de Britse als de Belgische wapenindustrie. Voldoende om die het zwijgen op te leggen.

Maar die operatie viel echter helemaal tegen. Aleppo viel maar deels in hun handen en in Damascus verging het hen nog slechter. Er liepen wel een serie hogere officieren over en er waren wel enkele topgeneraals gedood maar de regering en het leger hielden ondanks deze zware mokerslagen stand.

Syriëstrijders

Het gevolg was weer een nieuwe escalatie door het westen. Beseffend dat men het met alleen de lokale supporters van de Moslimbroeders en al Qaeda niet ging halen trok men massaal op zoek naar nieuw kanonnenvlees. En dit werd gevonden in het buitenland in kringen waar Saoedi Arabië en de Moslimbroeders al cellen hadden opgericht zoals bij Sharia4Belgium. Hier ontstond toen het fenomeen van de Syriëstrijders.

Abdelrahman Ayachi - 1

Toen de aanvallen op Damascus en Aleppo medio 2012 grotendeels mislukten riepen de VS en haar bondgenoten de hulp in van duizenden buitenlandse salafistische terroristen in. Zoals hier de in beroep in België wegens terrorisme tot 4 jaar cel veroordeelde Abdelrahman Ayachi, tolk en gids voor VRT journalist Rudi Vranckx in Syrië. Vanaf de winter 2012 arriveerden ze via Jordanië en vooral Turkije met massa’s in Syrië met als bedoeling er te moorden en te plunderen. Deze Ayachi zit nu in de salafistische hemel bij zijn 72 maagden.

Een rekrutering die vergemakkelijkt werd door de propaganda in onze media waarbij men, na Saddam Hoessein, Moeammar Kadhaffi, Vladimir Poetin en Robert Mugabe nu Assad afbeeldde als het zoveelste grootste monster uit de wereldgeschiedenis. Met een professor Rik Coolsaet die op de VRT die salafisten omschreef als ‘idealisten die de burgers met rust laten’.

En dus trokken vanaf het najaar van 2012 tienduizenden salafisten vanuit gans de wereld naar Syrië om er, zij het mits betaling en het recht op plunder, te vechten voor rekening van de VS, Israël, Saoedi Arabië en hun bondgenoten. Alleen voor België ging het hier volgens de meeste schattingen over een goeie 400 mensen. Voor de voormalige Sovjetunie spreken Russische bronnen zelfs over 7.000 mensen.

Sayidda Zaynab bint Ali

Maar de komst van die extra strijders en pakken nieuwe zware wapens bracht de Syrische regering uiteraard in een lastig parket. En zeker toen de graftombe van Sayidda Zaynab bint Ali, de enige kleindochter van Mohammed, in handen van die salafisten dreigde te vallen gingen in Iran en Irak al de alarmbellen af. Deze graftombe is voor sjiieten en ook andere moslims een der heilige plaatsen, een stuk islamitische geschiedenis om U tegen te zeggen.

Het gevolg was dat vanuit vooral Irak en Iran de eerste vrijwilligers naar Syrië toestroomden. Ook Hezbollah begon zich toen in de strijd te gooien. Het waren vooral die vrijwilligers en Hezbollah die ervoor zorgden dat die graftombe niet in salafistische handen viel. Het was immers duidelijk dat voor de jihadisten dit een hoofdprijs was en voorbestemd om geheel te vernielen.

Zayidda Zaynab bint Ali Graftombe - 2

De bij Damascus gelegen graftombe van Zayidda Zaynab bint Ali, dochter van imam Ali en kleindochter van de profeet Mohammed, is voor vele moslims en vooral de sjiieten een zeer belangrijk heiligdom. Het is het belangrijkste bedevaartsoord van het land en dus een grote bron van inkomsten. Het werd deels met Iraans geld verfraaid. De rebellen wilden dit in 2012 ten allen koste veroveren om het dan te vernielen. De opwinding hierover in Iran was enorm en zorgde voor de eerste toestroom in Syrië van strijders van Hezbollah en sjiieten uit Iran en Irak.

Het was het teken voor een nieuwe escalatie. Met tienduizenden buitenlandse jihadisten die Syrië binnenstroomden en de CIA die hen massaal van wapens en training voorzag. Zo kocht men eind 2012 in Kroatië zeven vliegtuigladingen wapens, betaald door Qatar en geleverd via de CIA aan vooral Al Qaeda in Irak (ISIS) die toen voor de CIA de meest geliefde partner was.

Hezbollah

Gelijktijdig begon ook Hezbollah te mobiliseren. Beseffend dat het feitelijke hoofddoel van die oorlog tegen Syrië niet zozeer Assad was maar de Libanese organisatie zelf. Daar had men intussen ook wel het in het tijdschrift The New Yorker verschenen en door onderzoeksjournalist Seymour Hersh geschreven artikel The Redirection (1) gelezen.

Het stond er zwart op wit dat men om Hezbollah uit te schakelen eerst Assad moest vermoorden. De Libanese vrienden van de VS en Israël zoals druzenleider Walid Jumblatt stelden dit in dat artikel zelfs onverbloemd. Jumblatt wou een pakt tussen de Syrische Moslimbroederschap en de VS.

De volgens critici aan alcohol en drugs verslaafde Jumblatt roept tegenwoordig de Syrische druzen op om zich tot het salafisme te bekeren. Waarbij hij op TV zelfs stelde dat de druzen die Assad blijven steunen dan maar vermoord moeten worden.

Walid Jumblatt - 4

Walid Jumblatt, clanleider van een deel der Libanese druzen, riep de Syrische druzen op om zich te bekeren tot het salafisme. Wie dat niet deed en Assad bleef steunen diende men dan volgens hem maar te vermoorden. In 2006 adviseerde hij de toenmalige Amerikaanse vicepresident Dick Cheney om Syrië aan te vallen en daarbij gebruik te maken van de lokale afdeling van de Moslimbroederschap. Een raad die Obama opvolgde.

Voor de VS en haar bondgenoten verliep de oorlog vanaf 2013 als gevolg van de komst van Hezbollah en de Iraanse en Iraakse vrijwilligers dan ook slecht. Van enige echte vooruitgang was er dat jaar zelfs geen sprake meer.

Integendeel vanaf het najaar van 2013 begon het Syrische leger met haar bondgenoten aan een groot offensief waarbij alle steden en dorpen aan de Libanese grens worden bevrijd alsmede de stad Homs, de derde grootste van het land.

TOW antitankraketten

Een schok ging door de oppositie waar de moraal bij velen zakte tot onder het vriespunt. Wel werd dat jaar een groot deel van het oosten van Syrië, in essentie woestijngebied, veroverd door al Qaeda. Wat dan bij al Qaeda zou leiden tot de split tussen een Syrische en een Iraakse al Qaeda, het latere ISIS. Maar zelfs hier liep het deels fout.

Zo bleef de provinciehoofdstad Hasaka in handen van de regering evenals delen van Rakka en Deir Ezzor, de twee andere oostelijke provinciehoofdsteden. En dus trok het westen eind 2013 nog maar eens de kaart van de escalatie. Zo verbeterde men de omkadering, kwamen er nog maar eens duizenden jihadisten naar Syrië en leverde men ook nog veel zwaardere wapens.

Vooral het hypermoderne antitankrakettensysteem BGM-71 TOW van producent Raytheon speelde hierbij duidelijk een grote rol. De telegeleide zware raketten konden immers tanks en andere gepantserde voertuigen vanop een afstand van maximum 4 km tot schroot herleiden. Het Syrische leger verloor qua vuurkracht het overwicht op de grond.

Ook was er de val van de grote Iraakse stad Mosoel waar ISIS een enorme overwinning boekte. Het gevolg was dat praktisch alle Iraakse vrijwilligers plots naar hun vaderland trokken om daar de salafistische vijand te bevechten. Die bedreigden immers eventjes de hoofdstad Bagdad.

Het betekende een serieuze aderlating voor de regering van president Assad en vermoedelijk een der voornaamste reden waarom ISIS Mosoel aanviel. Het verzwakte de Syrische regering enorm en dat speelde in de kaart van de VS.

Jabhat al Nusra met M60 antitankwapen komende uit Croatië - 23 maart 2013

Na de zomer van 2012 was het duidelijk dat de Moslimbroederschap en al Qaeda in Irak het militair niet konden halen van het Syrische leger. En dus schakelde de VS de oorlog in een hogere versnelling. Zo kocht men in Kroatië eind 2012 – enkele maanden voor het lid werd van de EU – 7 vliegtuigladingen vol met legeroverschotten. Qatar regelde hiervoor de betaling. De CIA zorgde daarbij dan voor de verdeling waarbij het overgrote deel naar al Qaeda in Irak (nu ISIS) ging. Hier Jabhat al Nusra (al Qaeda) met het M60 antitankwapen, een overblijfsel van wijlen het Joegoslavische leger.

Opmars in Idlib

En tegen die twee nieuwe serieuze problemen was het Syrische leger niet echt opgewassen. Dat beschikte nog wel over een performante luchtmacht maar op de grond begon men vanaf de lente van 2015 terrein te verliezen.

De toestand verergerde toen in de lente van dit jaar dan de aan Turkije grenzende provincie Idlib bijna geheel in handen van die salafisten viel en men vandaar poogde door te stoten naar de provincies Hama en Latakia. Ook rukte men met Israëlische steun vanuit het zuiden op en dreigde de aan Jordanië grenzende provinciehoofdstad Daraa te vallen.

Het hart van Syria waar mogelijks 80% der overgebleven bevolking woont was in gevaar. En dus kwam er een nieuwe reactie als een gevolg van die westerse escalatie. En dat was ditmaal een keiharde. Namelijk een interventie van het Russische leger met daarbij bovendien nog meer vrijwilligers komende van de bondgenoten uit Iran, Libanon en Irak.

Snel Russisch optreden

Alhoewel die interventie van Moskou voor serieuze waarnemers niet als een verrassing kwam was de wijze waarop toch opmerkelijk. Op amper een goede week tijd waren de Russen voldoende massaal aanwezig om meester te kunnen zijn over het luchtruim en de kustlijn van Syrië.

De snelheid en zo te zien perfecte afwerking wekte zelfs de bewondering af van de VS. Wie de Amerikaanse door het Pentagon beïnvloede pers las kon zelfs afgunst bemerken. Met commentaren als betere vliegtuigen, betere raketten en vooral veel betere elektronica.

USS Donald Cook Destroyer 

De Amerikaanse torpedojager Donald Cook. Volgens verhalen in de media werd deze tijdens een opdracht in de Zwarte Zee na het overvliegen door een Russische SU-24 plots stuurloos doordat men alle elektronische communicatie op het schip had uitgeschakeld. Het Amerikaanse leger ontkende toen het verhaal maar het wint nu door de berichten over het Russische optreden in Syrië wel aan geloofwaardigheid.

Het betreft hier vooral het hier eerder besproken Russische systeem om vijandige communicatiesignalen stil te leggen. Als je een bepaalde Amerikaanse pers moet geloven is er zelfs sprake van een zekere paniek bij het Amerikaanse leger.

Het doet denken aan het verhaal over de Amerikaanse torpedojager Donald Cook die tijdens een missie in de Zwarte Zee op 12 april 2014 overvlogen werd door een Russische SU-24 waarna plots alle communicatie aan boord van dat schip uitviel. Wat het schip met zijn zware bewapening, waarbij Tomahawk kruisraketten, geheel stuurloos maakte. Wat bij de bemanning voor een zekere angst moet gezorgd hebben.

Het Pentagon ontkende het verhaal toen maar de reacties langs Amerikaanse zijde op het Russische optreden in Syrië lijken de ontkenningen van toen te ontkrachten. Plots bleek de VS qua elektronica achter te lopen op Rusland. Toch volgens kranten als de Washington Post.

Toegenomen vuurkracht

Zoals kranten als The New York Times en de Washington Post opmerkten is dit niet meer het oude Sovjetleger of de versleten lijkende militaire machine van onder Boris Jeltsin maar een performante geoliede krijgsmacht die beschikt over een goede structuur en topmateriaal welke bovendien maar een fractie kost van wat de VS hiervoor uitgeeft.

Het blijkt duidelijk, aldus Amerikaanse bronnen, dat men in Moskou veel leerde sinds de door de VS georkestreerde aanval van 8 augustus 2008 van Georgië op Zuid-Ossetië en het daar als gevolg van internationale verdragen met o.a. de VS gelegerde Russische leger.

 

De Russische MI-24 aan het werk in Syrië. Merk de enorme dodelijke vuurkracht en met welk ogenschijnlijk gemak zij als volleerde dansers op een 20 en minder meters hoogte kunnen opereren. De rebellen lijken er machteloos tegen te zijn en moeten dan ook door dit soort aanvallen zeer veel materiaal en manschappen verliezen. Gaan ze die nog lang met hun reserves kunnen aanvullen? De vuurpijlen die men door de MI-24’s ziet afvuren zijn bedoeld om hittezoekende raketten te misleiden.

De vlekkeloos verlopen operatie voor de overname van de Krim toonde dit trouwens eveneens. Moskou beseft toen in 2008 dat men nood had aan een goed uitgebouwde krijgsmacht. Dat de VS Rusland via derden durfde aan te vallen was een oogopener voor de Russische regering. En dus toog men aan het werk.

De ongeveer 1500 op een Syrische luchtmachtbasis gelegerde soldaten lopen er volgens de persberichten dan ook allen bij in perfect uitziende nieuwe uniformen, beschikken over degelijke huisvesting en hebben voldoende mogelijkheid voor recreatie.

Er is zelfs een souvenirwinkel stelde de Washington Post vast. Ook het feit dat men voor de in Moskou gelegerde pers een soort toeristische uitstap naar deze Russische luchtmachtbasis vlakbij de Syrische havenstand Latakia organiseerde toonde die modernisering.

Interview met de Russische internationale televisiezender Russia Today over het bezoek op 20 oktober van de Syrische president Bashar al Assad aan Moskou. Het gesprek had plaats op 21 oktober ‘s morgensvroeg en ging o.a. over de diplomatieke gevolgen van dit bezoek.

Einde van patstelling?

Het bewees in zekere zin ook dat de legerstaf vertrouwen had in wat men ging tonen. Bij de bezoekende journalisten waren namelijk ook westerse perslui bij en die kippen liever modder over Rusland dan er serieus over te berichten.

De vraag is natuurlijk in hoeverre de vuurkracht van die enkele tientallen helikopters en vliegtuigen ook effectief de krijgskansen gaan doen keren. Heel vermoedelijk wel. Vooreerst was er tot de komst van het Russische sinds deze zomer min of meer sprake van een patstelling tussen de strijdende partijen.

Na de reeks overwinningen van die salafistische groepen, vooral dan in de lente, was er nadien sprake van een zekere stabilisering van het front. Mede dankzij de komst van extra vrijwilligers uit de met Syrië geallieerde landen als Libanon, Irak en Syrië. Wel bleven de salafistische groepen in de zomer op veel plaatsen verder in het offensief. Aanvallen die echter overal grotendeels op een muur botsten.

ISIS met TOW anti-tankraketten - Palmyra - Mei 2015

Ook ISIS beschikt over het Amerikaanse telegeleide TOW antitankrakettensysteem zoals deze propagandafoto bewijst. Maar wie zorgt hier voor de herstellingen en de bevoorrading met te vervangen kapotte onderdelen en verse raketten? Sinterklaas met zijn niet-meer-zo-Zwarte Piet? 

De komst van die massale Russische vuurkracht die men desnoods snel kan aanvullen plus opnieuw duizenden vrijwilligers moet de militaire krachtsverhoudingen zeker in het voordeel van het Syrische leger doen overslaan.

Vele fronten

En dat blijkt ook uit de recente evolutie aan de serie belangrijkste fronten. De oorlog hier verloopt immers niet volgens een duidelijk afgebakende frontlijn maar loopt kriskras doorheen het land. Zo zijn er alleen al rond de stad Aleppo een serie frontlijnen. Met ten oosten een voor het ontzetten van de luchtmachtbasis van Kweiris waar ISIS en het leger tegenover elkaar staan en er veel bloed vloeit.

Niet veraf zijn er dan in het zuiden van die stad hevige gevechten voor het verbreden van de Syrische buffer in die zone en de controle over de autoweg M4 die Aleppo verbindt met Damascus en die nu in handen is van al Qaeda en haar bondgenoten.

 

Interview met RT over de beslissing van president Barack Obama om het programma stop te zetten dat bedoeld was om zogenaamd gematigde rebellen door het Pentagon op te leiden. Een zelden geziene farce van de Amerikaanse buitenlandse politiek. Nu gaat men in de plaats daarvan de Syrisch Koerdische YPG samen in coalitie met enkele andere groepen extra bewapenen en omkaderen met Amerikaanse instructeurs om Rakka, hoofdstad van ISIS te veroveren. Een plan waarvan met met bijna zekerheid kan zeggen dat het eveneens zal falen. Het is uiteraard ook een schending van de Syrische soevereiniteit en dus een oorlogsmisdaad. Het interview dateert van 9 oktober 2015.

Ten noorden van Aleppo is er dan de bijna omsingeling door het leger van het door de rebellen bezette deel van deze stad. Met ook gevechten in de stad zelf. Met daarbij dan nog gevechten van al Qaeda & Co met ISIS in het noorden van de provincie en tegen de Koerden van de YPG. Deze houden hun wijk in het noordelijke stadsdeel van Aleppo nog steeds bezet.

Belangrijke fronten zijn er bovendien nog aan de grens van de provincies Idlib, Hama en Latakia, ten noorden van de provincies Homs en Hama, rond Damascus, vooral dan in het noordoosten  maar ook deels in het westen en zuiden met hier dan het vroegere Palestijnse vluchtelingenkamp Yarmoek.

Terreinwinst nog beperkt

Verder zijn er zware gevechten aan de Israëlische en Jordaanse grens in het zuiden van het land, in het oosten met vooral de best als heroïsch te omschrijven strijd om de provinciehoofdplaats Deir Ezzor waar ISIS tevergeefs aanval op aanval lanceert met honderden dode jihadisten en militairen tot gevolg. Het betekent natuurlijk dat de betrokken strijdmachten op veel fronten tegelijk moeten slag leveren. Een versnippering dus.

Aleppo - 30 - Zuid - Militaire situatie 18-10-2015

Het slagveld op 18 oktober 2015 ten zuiden van de miljoenenstad Aleppo. De dikke oranjelijn is de frontlijn hier tussen de door al Qaeda geleide rebellen (groen) en het Syrische leger. Aleppo ligt bovenaan in het midden. In de rechterbovenhoek zit ISIS. De dunne gele lijn in het midden is de frontlijn op 14 oktober toen het offensief hier begon.  De gele vlagjes langs regeringszijde betreffen eenheden van Hezbollah en Iraanse vrijwilligers. De tricolore vlag is het regeringsleger. De zwarte vlaggen langs rebellenzijde zijn Jabhat al Nusra (al Qaeda), de witte met groene versiersels is Harakat Ahrar al Sham, een zusterorganisatie van al Qaeda, de tricolore met groene band betreffen andere rebellengroepen.

Zeker is wel dat sinds 30 september toen de Russische luchtmacht begon met haar aanvallen het Syrische leger overal in het offensief is en de salafistische rebellengroepen op een aantal plaatsen ook effectief teruggedrongen worden.

Het betreft hier (nog) geen duizenden vierkante kilometers maar op een serie fronten is het verschil zeer goed merkbaar. De indruk van de voorbije dagen is dat de door al Qaeda geleide rebellengroepen sterk aan het verzwakken zijn. Dagelijks gaan er sinds vorige week tot tien dorpen over in regeringshanden. Voor al Qaeda een veeg teken.

Aleppo - 38 - Zuid - Militaire situatie 01-11-2015

De toestand op 1 november 2015. De bedoeling van deze operatie is het doorsnijden van de communicatielijnen van al Qaeda en zijn bondgenoten met Aleppo en het verstevigen van de bijna gehele omsingeling van die stad. Daarvoor moet deze buffer voldoende groot zijn. Eens dit bereikt zal zeker de aanval op het door die jihadisten bezette deel van Aleppo volgen. Mogelijks volgt eerst nog een aanval ten noorden van de stad om de laatste paar kilometers die daar nog in rebellenhanden zijn te veroveren en zo de omsingeling van Aleppo effectief te maken. Intussen zijn er hevige gevechten in het stadje al Hader, een wegenknooppunt. (Zie het vierkantje op de kaart)

Vooral rond Aleppo wordt er zowel in het zuiden als in het oosten serieuze vooruitgang geboekt. Geen verbazing natuurlijk. Terwijl de VS in het eerste jaar van haar bombardementen op het door ISIS gecontroleerde gebied in Irak en Syrië per dag gemiddeld minder dan 11 bombardementen uitvoerde, voerde Rusland deze week op 24 uur tijd tot 94 bombardementen uit en dit alleen op Syrië. Een veel kleiner terrein.

Volgens berekeningen van de Britse zakenkrant The Financial Times waren er in september, dus voor de interventie van Rusland, per dag gemiddeld maar 2,5 Amerikaanse bombardementen en in oktober 2,8.

Waarbij er tijdens de laatste tien dagen van die maand zelfs geen enkele Amerikaanse luchtaanval plaats had. De eerste maand voerde Rusland naar men in Moskou stelde 1.391 bombardementen op Syrië uit. Die voor zover geweten ook allemaal vlekkeloos verliepen.

Veel dode jihadisten

Wel is duidelijk dat de verliezen bij die salafistische groepen erg groot zijn. Geschat mag worden dat al meer dan de helft van de buitenlandse jihadisten sneuvelde of zwaar gewond raakte. Zo is volgens persberichten een derde van de Antwerpse Syriëstrijders al dood.

Lijken op slagveld - Juni 2015 - 1

Het Syrische leger met een aantal gedode salafisten. Het aantal doden langs rebellenkant moet sinds het aantreden van de Russische luchtmacht enorm zijn opgelopen. De 72 maagden van Allah moeten het dezer dagen dan ook erg druk hebben.

Hetzelfde voor Novosasitli, een klein dorp in de Russische deelrepubliek Dagestan waar volgens de Washington Post van de 20 die naar Syrië vertrokken er al 7 sneuvelden. Een derde overleefde dus ook hier hun avontuur niet.

En hierbij dient men een nog veel hoger aantal gewonden te rekenen. Waarbij men ook dient te beseffen dat volgens legerstudies een legereenheid die meer dan 10% van haar effectieven verliest serieuze problemen met het moreel der troepen krijgt. Het is trouwens geen toeval dat er volgens krantenberichten massale hoeveelheden captagon, een pepmiddel, naar Syrië gaan.

Ook blijkt mede dankzij het TOW antitankrakettensysteem de tegenstand van die rebellen vrij groot te zijn. Deze maakt ook veel gebruik van tunnels, zeker in bebouwde gebieden, die soms moeilijk te ontdekken zijn, ook door de vele robotvliegtuigjes die tegenwoordig boven Syrië vliegen. Zo vecht het leger om de tien kilometer tot de luchtmachtbasis van Kweiris te overbruggen al meer dan twee weken. Er blijven nu nog een twee kilometer te gaan.

Het bouwen van tunnels is een techniek die de rebellen van de Palestijnse beweging Hamas leerden. Het werd ook door de Vietcong gebruikt in de oorlog tegen de VS in Vietnam. Hamas, een tak van de Moslimbroederschap, is zelf geheel verdeeld over de oorlog tegen Syrië. Met haar officiële in ballingschap levende politieke leider Khaled Mashal, een lid van de Moslimbroeders, die tegenwoordig reist tussen Qatar en Turkije.

Aleppo - 32 - Oost - Militaire situatie 21 October 2015

De strijd van het Syrische leger voor het doorbreken van de omsingeling van de luchtmachtbasis Kweiris (boven rechts) is hevig. ISIS poogt al twee jaar zonder succes die basis te veroveren. Daar verblijven enkele honderden militairen die bij het uitbreken van de oorlog nog in opleiding waren. Ook hier kan men goed de vooruitgang zien. Dit is de situatie op 21 oktober. Op 31 oktober was men halfweg de spoorlijn en de hoofdweg Aleppo-Rakka (groene lijn) op een 2 km van Kweiris. ISIS doet verwoede pogingen om het Syrische leger tegen te houden en slaagde er wel in die opmars serieus te vertragen. 

Khaled Mashal koos na jaren genoten te hebben van de Syrische gastvrijheid plots in 2012, het jaar na het begin van de opstand, de kant van die salafistische rebellen. Wat in Gaza voor veel interne ruzies zorgt waar men maar niet uit geraakt. Het was immers Iran dat Hamas jarenlang steunde, niet Qatar en de westerse vrienden van de Moslimbroeders.  

Kerngebied

De Syrische militaire strategie lijkt er nu vooral op gericht om het kerngebied van Syrië zoveel mogelijk te zuiveren van die rebellen. Dit wil zeggen het beveiligen van de provinciale hoofdsteden Hama, Latakia, Damascus, Daraa, Sweida en Homs door de er nabij gelegen jihadistische enclaves op te ruimen. Ook de bevrijding van Aleppo staat duidelijk op het verlanglijstje. Zeker is dat dit laatste veel tijd en bloed zal vergen.

Verder poogt men de beperkte posities die men in het oosten van het land heeft te behouden. Het Syrische leger heeft hard gevochten bij de strijd tegen ISIS om de provinciehoofdstad Hasaka en die gewonnen. En ook in Deir Ezzor zijn de gevechten al erg bloedig geweest. Hier controleert het leger het grootste deel van stad op de rechteroever van de Eufraat en de enorme militaire basis en luchthaven daar.

De verovering van het oosten uit de klauwen van ISIS is dan vermoedelijk voor later. Het gebied bestaat vooral uit woestijn met alleen enkele riviervalleien zoals de Eufraat die belangrijk zijn. Naast dan een aantal oliebronnen en elektriciteitscentrales. Maar eerst komt het veilig stellen van het westelijke dicht bewoonde deel van Syrië.

 Recep Tayyip Erdogan - 7

Recep Tayyip Erdogan en zijn AKP wonnen tegen de verwachtingen in toch de parlementsverkiezingen van vorige zondag. Een oplossing voor zijn problemen en voor die van Turkije is echter een ander paar mouwen. Stabieler zal zijn land er zeker niet op worden.  En vooral de oorlog tegen Syrië lijkt hij nu praktisch zeker te zullen verliezen. Hoe gaat hij dat verkopen?

Ook lijkt de herovering van de aan Turkije grenzende provincie Idlib voor een latere fase. Maar zodra Turkije zijn steun aan die rebellie stopt valt Idlib hoe dan ook snel in handen van het leger. De salafisten daar zijn nu eenmaal geheel afhankelijk van de noorderbuur voor de toevoer van voedsel, wapens, materiaal en verse jihadisten.

Proeftuin voor wapens

Voor Rusland is dit natuurlijk het uitgelezen ogenblik om haar politiek en militair gewicht te tonen als zijnde incontournable. Niemand kan nu nog om Rusland heen. De recente diplomatieke activiteiten bewijzen dat. De invloed van Rusland zal bij succes mogelijks zelfs groter zijn dan die van de vroegere Sovjetunie er ooit geweest is.

Zeer belangrijk is ook dat met zo al dat nieuw materiaal kan uittesten en zijn ‘kwaliteiten’ kan gebruiken als verkoopargument. Veel wapens zoals die vanuit de Kaspische Zee afgevuurde kruisraketten worden hier voor het eerst gebruikt. Het was in sommige opzichten zelfs een militaire show.

Het is de ultieme proef voor dat oorlogstuig en ook voor de structuur van het leger. En als het Russisch leger hiermee succes heeft dan is dat zeer mooie reclame voor al die bedrijven die dat wapentuig fabriceren. De kassa lonkt.

Sukhoi SU-30 - 3

De Russische SU-30, een hypermodern vliegtuig en in de VS omschreven als een waarvoor het Pentagon zelfs bang is. In Syrië kan de maker van deze Sukhoi er lekker reclame mee maken. Het zal de verkoopcijfers zeker geen slecht doen.

Qassem Soeleimani

Opvallend is zeker ook de toegenomen aanwezigheid van Iran met als voornaamste figuur de Iraanse generaal Qassem Soeleimani. Deze dirigeert samen met Russische en Syrische generaals de gevechten in het land. Daarbij heeft hij volgens pro-Syrische bronnen zelfs het bevel over bepaalde Iraakse in Syrië vechtende milities. Het toont de toenemende invloed van Teheran op de regio.

Qassem Soeleimani is voor de tegenstanders van die salafistische rebellie een soort van halfgod geworden. Een man met wie soldaten koste wat kost op de foto willen staan en aan wie vele overwinningen wordt toegedicht. Hij is voor hen de lokale hedendaagse versie van generaals als de Rus Georgi Zjoekov, Erwin Rommel, George Patton en Bernard Montgomery, de ‘helden’ van de tweede wereldoorlog.

Een ander opvallend element van de strijd is de grote versnippering tussen de verschillende strijdende partijen. En dit vooral bij de rebellen die zelfs regelmatig ook onderling slag leveren en slechts moeilijk gecoördineerde acties voeren. Veelal een gevolg van ruzie over de buit. Zij het dat dit onder druk van hun financiers zoals de CIA dit jaar wel flink verbeterde.

Ook aan regeringszijde is er sprake van een versplintering zij het dat er hier voor zover geweten geen sprake is van verspreidde ongecoördineerde militaire acties. Kern is hier naast het leger vooral de Nationale Verdedigingskrachten, lokaal ingezette strijders die ook apart inzetbaar zijn maar soms wel eens een gebrek aan kracht wordt verweten. Zo wordt hen door sommigen de val van de provinciehoofdstad Idlib aangewreven.

Qassem Soeleimani - 8

Generaal-majoor Qassem Soeleimani, hoofd van de Iraanse Quds Strijdkracht, is zowat de held van de Syriërs. Zoals hier bij ons mensen handtekeningen willen van voetballers en popsterren zo pogen ginds soldaten ook van hem handtekeningen te verkrijgen of selfies te nemen met de man erbij. Wat ook opvalt is dat er al wat Iraanse topofficieren in Syrië sneuvelden. Iets dat er op wijst dat ze aan de frontlijn zaten om te adviseren. Amerikaanse generaals die aan de frontlijn sneuvelden ken ik niet. Die zitten eerder of aan de whisky of bij hun minnares de ‘stress’ weg te werken. Hier is Soeleimani bij soldaten in de Syrische provincie Latakia die daarna naar Aleppo gestuurd werden.

Ook zijn er langs regeringszijde soms op tribale, politieke of religieuze gronden gerekruteerde groepen actief aan het front zoals in het oosten bij Hasaka en Deir Ezzor of in het zuiden in de provincie Sweida, een bolwerk van de druzen.

Een gelijkaardig fenomeen is er trouwens nog meer in Irak merkbaar waar reeds tijdens de Amerikaanse bezetting allerlei milities werden gevormd die nu dan zij aan zij met het leger tegen ISIS vechten. Met succes trouwens.

Waarheen met de oorlog?

De verdere evolutie van de strijd om Syrië hangt echter grotendeels af van de reactie nu van Turkije, Saoedi Arabië en de VS, de voornaamste tegen Syrië oorlogvoerende partijen. Gaan zij escaleren of integendeel de-escaleren? Daarover bestaat grote onduidelijkheid. Het grootste probleem bij die landen is hier behoudens het enorme gezichtsverlies waarmee men zit vooral de grote onenigheid over de oorlogspolitiek.

Zo is de AKP met haar oorlogspolitiek in Turkije totaal geïsoleerd. Dit ondanks de grote onverwachte verkiezingswinst van zondag. Niet alleen de andere grote politieke partijen zoals de HDP, MHP en CHP zijn radicaal tegen, maar ook de islamistische beweging van de in de VS in ballingschap levende Fetlullah Gülen is een fanatiek tegenstander. En die heeft nog steeds grote invloed in Turkije.

Alawiten vrouwen - in kooien - Oost-Ghouta - 2 - 1-11-2015

Dat die in Syrië vechtende salafisten tot zowat alle soorten gruwelijkheden in staat zijn is reeds lang geweten. Ze zetten ze ook fier op het internet bij sociale media als Twitter, Youtube en Facebook. Jihadisten die een voetbalmatch spelen met als bal het hoofd van een hunner slachtoffers, een man die een kind leert onthoofden of een jihadist die voor de camera het hart van een gedode soldaat zit te verorberen (zou dat trouwens wel halal zijn?), geen probleem. Allemaal op Youtube. Hier zien we het Leger van Islam van een zekere Zahran Alloesh in actie in Oost-Ghouta. Om zich te beschermen tegen luchtaanvallen rijden ze nu rond met een serie kooien met daarin alawieten. Ze plaatsten die foto’s op Twitter met daarbij een resem racistische uitlatingen. Het Leger van Islam, een lieveling van de VS en Saoedi Arabië, was de groep die in 2013 beweerde dat het Syrische leger sarin tegen hen had gebruikt. Nog vrijdag stelden ze dat er bij een luchtaanval op hun gebied tot 70 en meer burgerdoden waren gevallen. Onbewezen verklaringen die dan maar door Artsen zonder Grenzen werden overgenomen. Daarmee kwamen die ook nog eens in het nieuws. Onze massamedia rekenen het Leger van Islam tot een der gematigde rebellengroepen.

In de VS weet men het ook duidelijk niet meer. Zo belegde men twee weken terug op het Witte Huis nog maar eens een bijeenkomst, o.a. over het instellen van een Syrische zone met vliegverbod voor het Syrische leger. Een voor die jihadisten veilige zone dus, hun Jihadistan. Maar al snel liet men weten dat het Witte Huis er tegen is en dat die er dus ook nu niet zal komen.

De Koerden

Ook stuurde de VS recent tonnen wapens naar een zogenaamd verbond tussen de Koerdische YPG en Arabische groepen die met hen tegen ISIS zouden meevechten. In de praktijk bleek echter dat die wapens alleen naar de YPG waren gegaan. Een YPG die niet alleen in wezen een dochter is van de tegen Erdogan slag leverende Turkse PKK – voor de VS officieel een terreurbeweging – maar die ook samenwerkt met de Syrische regering en Rusland.

Dit terwijl John Kerry, minister van Buitenlandse Zaken van de VS, recent tijdens een bijeenkomst met de Saoedische koning Salman de Hakbijl beloofde om extra steun te geven aan de zogenaamd gematigde rebellen, feitelijk een ander woord voor al Qaeda & Co. Zonder echter meer specifiek te zijn over wat voor soort steun het hier dan juist ging.

Gesprek met RT op 11 oktober 2015 over de terreuraanslag op een vredesmars in Ankara die bijna honderd mensenlevens heeft gekost en de meest moorddadige terreuraanslag uit de geschiedenis van het moderne Turkije is.

Met andere woorden: De VS steunt hier met wapens zowel de aartsvijanden van de Syrische regering als een van haar bondgenoten. Dat bijna niemand in het Midden-Oosten de VS nog vertrouwt hoeft dan ook niet te verbazen. Het aanvaarden van hun aanwezigheid is gewoon een kwestie van tolerantie en deels nog een zaak van schrik voor hun grote macht. Ze zijn bruikbaar.

Zeker is dat sinds de inzet van het Russische leger het prestige van Moskou in de regio enorm is toegenomen. Slaagt het Russische leger dan is Rusland er duizendmaal populairder dan de VS. Het zal dan gezien worden als de beschermer van de Arabische wereld tegen het salafistische gevaar. Zoals sommigen het in Rusland stellen gaat men na Napoleon en Hitler nu ook het salafisme verslaan.

Rusland neemt de leiding

Het is trouwens steeds meer en meer Sergeï Lavrov, de Russische minister van Buitenlandse Zaken, en, president Vladimir Poetin die het initiatief voor onderhandelingen over Syrië in handen neemt. Hij nodigt Bashar al Assad naar Moskou voor een stevig gesprek en belt al de volgende dag met diens tegenstanders over dat gesprek.

Zelfs de leiders van de Golfstaten zoals die van Saoedi Arabië en het Verenigde Arabische Emiraten gaan tegenwoordig regelmatig naar Rusland op bezoek om er over de kwestie te beraadslagen. Het toont perfect het toegenomen belang van Rusland en dit gaat ten koste van de VS.

Bashar al Assad met Vladimir Putin - 20-10-2015

Op 20 oktober bracht Bashar al Assad in het grootste geheim een bezoek van meer dan drie uur aan het Kremlin. Het nieuws raakte pas bekend toen hij al terug in Damascus was. Dit om een eventuele aanslag op zijn vliegtuig te verhinderen. Het bezoek had plaats drie dagen voor de eerste topconferentie in Wenen tussen de VS, Rusland, Saoedi Arabië en Turkije. Het toonde de kracht van dit duo die nu meester zijn van het strijdtoneel in Syrië. Elke hoop om Assad militair op de knieën te krijgen is nu definitief verzwonden. En de macht komt uit de loop van het geweer. De lichaamstaal van Poetin op deze foto lijkt ook duidelijk. Hij schreef op dat ogenblik geschiedenis en besefte dit goed.

Maar de vraag is of de tegenstanders van Syrië gaan voor een verdere escalatie of een de-escalatie. Die escalatie zou vooral kunnen gebeuren door de levering van anti-luchtgeschut zoals de VS dat eerder deed in Afghanistan in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Wat er mede voor zorgde dat de salafisten daar de overwinning boekten en de Taliban de macht konden overnemen.

Of dit echter nu zoveel verschil zal uitmaken als toen is echter de vraag. Wie bijvoorbeeld de Russische gevechtshelikopters in actie zag besefte dat ze goed voorbereid zijn om mogelijks afweergeschut af te weren. Zo vuren die eens in actie niet alleen massaal raketten af maar ook even massaal vuurpijlen om eventuele hittezoekende raketten te slim af te zijn.

Oman geeft voorbeeld

In die zin zijn een aantal recente diplomatieke ontwikkelingen echter zeer hoopvol. Zo sloten Rusland en Jordanië zaterdag 24 oktober een akkoord over samenwerking rond de strijd in Syrië. En Jordanië gaat normaal niets doen zonder toestemming van de VS en Saoedi Arabië.

Ook was er het officieel bezoek aan Syrië van Yusuf bin Alawi, de minister van Buitenlandse Zaken van Oman, een Golfstaat en buur van Saoedi Arabië. De eerste publieke ontmoeting van een Arabische minister met Bashar al Assad. Wat volgens media in de Verenigde Arabische Emiraten gebeurde met toestemming van o.m. Saoedi Arabië.

Het totale isolement van Syrië en Assad in de Arabische wereld is dus doorbroken. Het zijn zeer belangrijke signalen die op een de-escalatie bij de tegenstanders van Syrië wijzen. Het toont dat Assad terug aanvaard wordt al zij het schoorvoetend.

Yusuf bin Alawi bin Abdullah, BZ Oman, met Bashar al Assad - 26-10-205

Op 26 oktober 2015 bracht Yusuf bin Alawi, minister van Buitenlandse Zaken van de Golfstaat Oman, een bezoek aan Bashar al Assad. Volgens Gulf News uit de Verenigde Arabische Emiraten gebeurde dit bezoek in overleg met de andere landen van het Arabisch schiereiland. Wat logisch lijkt. Maar daarmee doorbrak hij wel de totale isolatie binnen de Arabische wereld van Assad. Een cruciaal met veel symboliek beladen bezoek dus.

Wie trouwens de recente editoriaals in De Standaard van Bart Sturtewagen en in De Tijd van Jean Vanempten las zag naast de gebruikelijke onzin ook een berusting over de positie van Bashar al Assad die door het westen steeds meer aanvaard wordt. Vanempten gebruikte hier de term ‘cynisch’ en niet iets als schandelijk of onaanvaardbaar. Termen die hij bijna zeker vroeger zou gebruikt hebben.

Frankrijk

En met Frankrijk gaat het in dit verhaal intussen helemaal bergaf. Na uitgesloten te zijn van de topconferentie over Syrië van vrijdag 23 oktober in Wenen kondigde Frankrijk de maandag daarop aan ook een topconferentie over de zaak te beleggen. Waarop de VS officieel aankondigde niet te weten of ze wel iemand gingen sturen. Er kwam dus niets van in huis.

Een grotere vernedering voor La France Grandeur is er moeilijk in te denken. Het Frankrijk van François Hollande doet dan ook denken aan de openingsscène uit de hilarische en uitstekende film van Jean Yanne, Le Chinois à Paris.

Hierin ziet men de Franse president, in de figuur van acteur Bernard Blier, die heldhaftig het Franse volk toespreekt en oproept om samen weerstand te bieden tegen de Chinese aanval op het ‘geliefde’ vaderland, om dan achter de schermen te zien hoe iedereen uit zijn entourage al de biezen aan het pakken is. Waarna ook de president het vliegtuig neemt.

François Hollande - 11

De Franse president François Hollande (PS) dacht Syrië terug te kunnen bezetten zoals in 1918 na de Groote Oorlog. Hij mag al blij zijn met een kleine figurantenrol bij het oplossen van deze mee door hem veroorzaakte massaslachting. Er hangt heel veel bloed aan de man zijn handen.

Vraag is hoe lang het nog gaat duren voor François Hollande en zijn kompaan gaan beseffen dat ze niet alleen crimineel bezig zijn maar ook idioot. Zeker is dat men in de Europese hoofdsteden eens een diepe heel grondige evaluatie zal moeten maken van deze niet alleen zeer onmenselijke politiek maar ook van de vele blunders die men gemaakt heeft. Het was walgelijk en beschamend tegelijk.

Of die ook echt professioneel gemaakt zal worden dient men echter te betwijfelen. De mediocriteit van het intellectuele Europese leven is gewoon schokkend. Zo vroeg recent de meest geciteerde Belgische expert over de Syrische jihadstrijders tijdens een losse babbel in hoeverre Israël leden van al Qaeda in haar hospitalen verzorgt. Een sleutelelement in het dossier. Ook het fameuze cruciale document van de DIA over de Syrische oorlog was hem vreemd.

Wenen

Wel is de recent gehouden nieuwe topconferentie in Wenen over Syrië positiever verlopen dan verwacht. Zo onderschreven alle aanwezigen, ditmaal 20 landen in totaal, dat Syrië een eengemaakt land moet blijven met een seculiere grondwet en met respect voor alle minderheden. Waarbij alle beslissingen rond de politieke toekomst van het land alleen een zaak van de Syriërs is en door hen alleen moet gemaakt worden.

Het is al decennia de basislijn van de Baath partij van Bashar al Assad waartegen die salafisten al straks vijf jaar oorlog voeren. Het is een visie die sinds enkele maanden plots door de VS werd naar voor geschoven en nu dus – uiterst merkwaardig – ook door landen als Qatar en Saoedi Arabië werden onderschreven. De Syrische salafistische bendes zullen er niet kunnen mee lachen.

Salman bin Aboelaziz al Saoed - 1

De Saoedische koning Salman de Hakbijl onderschreef tijdens de laatste topconferentie over Syrië in Wenen een slottekst die stelt dat Syrië een unitaire en seculiere staat moet blijven. Hij onderschreef dus het basisprogramma van de Baath partij. Het moet pijn hebben gedaan.

Ook aanvaard nu iedereen dat er snel een staakt-het-vuren moet komen tussen de regering en zogenaamde gematigde rebellengroepen, niet salafisten dus. En dit moet er komen terwijl Assad nog steeds president is. Het is voor de VS en die andere zogenaamde ‘Vrienden van Syrië’ een bocht van 180°. Hadden zij dit in 2012 aanvaard dan was er nu vrede en geen meer dan 200.000 doden.

Probleem is natuurlijk dat het idee om die gematigde rebellengroepen bij het vredesproces te betrekken slechts op papier mooi is. Gematigde rebellengroepen bestaan alleen in de westerse massamedia, niet ten velde.

Maar misschien kan men wel zo’n groepje bij elkaar rapen die dan een akkoord moet sluiten met Assad. Rusland is trouwens druk op zoek naar zo’n groepen. Tsjetsjenië kan een voorbeeld zijn. Hier kocht men de ex-salafisten Akhmad en zoon Ramzan Kadyrov en maakte hen president van deze Russische deelrepubliek. Ook voor salafisten is geld nu eenmaal het voornaamste principe.

Maar die rebellenleiders die dat nu in Syrië publiek doen riskeren hun kop zo op een salafistische kapblok zien terecht te komen. Dit staakt-het-vuren lijkt voorlopig dan ook eerder dromen. Eerst zal Rusland nog wat verder terreur mogen zaaien onder die salafistische groepen. De vermeende 72 maagden in de salafistische hemel van hun Allah zullen dan ook volop overuren moeten doen. Tot ze in staking gaan? 

Willy Van Damme

1) Het op 5 maart 2007 in het weekblad The New Yorker verschenen artikel The Redirection van Seymour Hersh is een zeer belangrijk document. Dit samen met de analyse van de toestand in Syrië anno augustus 2012 door de Amerikaanse militaire veiligheidsdienst DIA. Het is basismateriaal om die oorlog tegen Syrië goed te begrijpen.

Dit laatste document werd ook hier onder de titel ‘Barack Obama, de kalief van Syrië en Irak’ op 31 mei 2015 besproken waarbij de twee voornaamste pagina’s werden gepubliceerd. Het rapport van de DIA werd origineel op 18 mei 2015 bij de Amerikaanse actiegroep Judicial Watch openbaar gemaakt. Een organisatie die politiek eerder aanleunt bij de Tea Party.

De inhoud van dit document wordt zoveel mogelijk geheim gehouden. Geen krant durft er echt over berichten.

http://www.newyorker.com/magazine/2007/03/05/the-redirection

http://levantreport.com/2015/05/25/will-the-dia-document-on-syria-be-reported-in-the-mainstream-u-s-media/

https://willyvandamme.wordpress.com/2015/05/31/barack-obama-de-kalief-van-syri-en-irak/

http://www.judicialwatch.org/document-archive/pgs-1-3-2-3-from-jw-v-dod-and-state-14-812/

Advertenties

14 thoughts on “Syrië–Naar escalatie of de-escalatie

  1. Zeer bedankt voor dit geweldige overzicht.
    In onze taal zal wel niets te vinden zijn wat zo uitgebreid en gedetailleerd is.

    In het Engels vond ik zojuist dit (maar is wel verouderd; 30 september 2014):
    http://www.globalresearch.ca/why-syrians-support-bashar-al-assad/5405208

    Dankzij internet lijkt het mogelijk om complexe situaties elders op de wereld te doorgronden.
    Helaas zijn er maar weinigen die internet daarvoor benutten…
    Gerard van den Heuvel
    Antwoord:
    En jij bent bedankt voor die felicitaties. Ik denk niet dat je op dit ogenblik in het Engels, Frans of Nederlands een overzicht als dit op het internet kan vinden.

    Wel kan je veel flarden goede, minder goede en zelfs slechte info vinden. Ik verwerkte dit allemaal tot één tekst. Ik wou eens een overzicht geven van zowel de historiek als de huidige situatie.

    Die historiek was volgens mij nodig om de lezer zo een beter begrip te kunnen geven van wat er juist op dit ogenblik aan de gang is. De nieuwe belangrijke ontwikkeling sinds het schrijven is de stevige kritiek die de EU en de VS op de Turkse verkiezingen en dus Erdogan uitten.

    Maar voor de goede lezer van mijn blog is dat geen verrassing, integendeel. Je kon het zo voorspellen. Wie denkt dat Erdogan zomaar ongestraft honderdduizenden in zijn land verblijvende vluchtelingen in de EU kan dumpen – wat sommigen voor ze het eiland Lesbos bereiken met hun leven bekopen – begrijpt de internationale politiek niet.

    Al die miserie met die doden is voor een groot deel het gevolg van het beleid van Erdogan die de ogen laat sluiten als die vluchtelingen op de Turkse kust in een al lek bootje stappen. Sollen met vluchtelingen heet dat. Op welke pagina van zijn Koran dat staat weet ik natuurlijk niet.

    In sommige kranten schrijven ze over de man soms dat hij ‘vroom’ is. In het belijden van de god Geld dan. En zijn al even ‘vrome’ echtgenote bewees dat evenzeer toen ze zomaar zonder iets te vragen de Brusselse Avenue Louise liet blokkeren om er te kunnen shoppen. In dienst van de god Geld.
    Willy Van Damme

  2. Beste Willy, Ik weet niet of ik je moet bedanken voor dit geweldige artikel, of je een groot compliment moet geven. Beiden dan maar!
    Ik roep iedereen op (mits met jouw toestemming uiteraard), dit artikel zoveel mogelijk door te geven op de alternatieve media,
    Gerrit
    Antwoord:
    Die bloemen zijn toegekomen en staan al te blinken in een vaas.
    Je zult nu wel begrijpen denk ik waarom er hier op deze blog een tijdje radiostilte was.

    Dat verzamelen en neerpennen is nu eenmaal wat anders dan een klassiek stuk onzin voor de NRC schrijven natuurlijk. Men is het trouwens ook al aan het reproduceren.
    Willy Van Damme

  3. Beste Willy, een vraag:
    Is het inderdaad cruciaal of wel of niet op Syrisch grondgebied een bufferzone aan de Turkse grens wordt toegestaan?
    Volgens dit artikel zou dat op dit moment zeer aan de orde zijn:
    http://www.counterpunch.org/2015/11/03/kerrys-debacle-in-vienna/
    Gerard van den Heuvel
    Antwoord:
    Niet akkoord met dit verhaal. Vooreerst is die conferentie in Wenen er vooral gekomen op vraag van Rusland die al maanden druk heen en weer vliegt om met alle partijen tot een akkoord te komen.

    Zo gaat de Saoedische kroonprins Salman niet zomaar naar het Russische Sochi om er wat snelle auto’s te zien rijden. Verder moet men oppassen met verklaringen van politici.

    Zo staan die verklaringen van Kerry welke hij voordien bij de Carnegie Endownment for International ‘Peace’ aflegde haaks op de hedendaagse praktijk. De Syrische Koerden krijgen bijvoorbeeld op dit ogenblik geen enkele steun om verder langs de Turkse grens op te rukken en de Eufraat over te steken.

    Ze moeten van de VS Rakka, hoofdstad van ISIS, aanvallen. Daar wonen echter amper of geen Koerden, zeker nu niet. En dus hebben ze hiervoor geen enkele interesse. De VS wil hen hier gebruiken als kanonnenvoer. Vermoedelijk met de belofte nadien politieke steun te krijgen. Maar een belofte van de VS? Hoe zot met men zijn om die voor reëel te nemen?

    Dat beleid ten overstaande van de Koerden kan natuurlijk al morgen veranderen. Met de VS weet je nu eenmaal nooit wat de volgende ochtend gaat brengen. Het hier al herhaaldelijk ter sprake gebrachte probleem is de hevige interne ruzies in de VS over het beleid in deze kwestie.
    De verschillende beleidsmaatregelen hier spreken elkaar gewoon tegen.

    Er is de steun van de CIA aan al Qaeda & Co en er is de strijd tegen al Qaeda. Er is het streven naar een politieke oplossing en er is de aan Saoedi Arabië gedane belofte van verse steun aan al Qaeda & Co.
    Hoe moet je dan is ’s hemelsnaam omgaan met zo’n ‘partner’. Partner voor wat?
    Willy Van Damme

  4. Ook van mijnentwege een zeer grote bewondering en een dikke proficiat Willy. Het lezen van het artikel alleen al vroeg een bijzondere concentratie. Wat moet het schrijven ervan dan niet gevraagd hebben ?
    Vraag me zelf veel af, maar o.a. dit: gesteld dat Rusland deze oorlog niet kan winnen of zelfs dreigt te verliezen (men spreekt van cruciale 2 weken te komen), zal het zijn troepen dan terugtrekken of bv tactische kernwapens gebruiken ? Zelfde vraag voor de VS. Een andere vraag: waarom moest Assad zo nodig alleen naar Moskou ? Hoop dat het niet waar is, maar mijn slecht karakter zegt me: om hem voor te bereiden op slecht nieuws.
    Sarah Toestra
    Antwoord:
    Er zijn geen cruciale twee weken. Hoe kan zo’n militair offensief op twee weken al een duidelijk resultaat opleveren. Dat is gewoon nonsens.
    Rusland voert een dubbele strategie.

    Er is de militaire strategie die als bedoeling heeft de druk op die jihadisten te vergroten en ernstig te verzwakken. En dan is er het daaraan gekoppelde plan om onderhandelingen te beginnen met de vijanden van de Syrische regering, de financiers in de VS, Turkije en Saoedi Arabië en die jihadisten.

    Of dit op relatief korte termijn tot een oplossing gaat leiden is niet zeker. Sommigen in de VS dromen luidop van een tweede Afghanistan, anderen willen uit dit door hen geschapen moeras geraken.

    Wiens visie het hier gaat halen is echter onzeker. Zeker is dat de Russische aanwezigheid voor grote verliezen moet zorgen onder die salafistische groepen.

    Dat Assad alleen naar Moskou ging had vermoedelijk te maken met de kwestie van de veiligheid. Het lijkt ook te bewijzen dat hij in Damascus de centrale figuur is rond wie alles draait.
    Willy Van Damme

  5. Nog als aanvulling op wat ik schreef over een bufferstrook:
    Een ‘Kurdistan’ zou ook als zodanig kunnen dienen…..
    http://www.voltairenet.org/article189161.html
    Wat betreft het belang van Israël daarbij nog dit:
    http://www.ft.com/intl/cms/s/0/150f00cc-472c-11e5-af2f-4d6e0e5eda22.html#axzz3qVbl6KqS
    Gerard van den Heuvel
    Antwoord:
    Israël speelt al heel lang een erg dubieuze rol in de kwestie van de Koerden. Olie is hierbij maar van secundair belang. Het is gewoon een methode om de clan Barzani in Iraaks Koerdistan financieel te steunen. Israël wil gewoon de Arabische wereld zo verzwakken.

    Verder lijkt de YPG/PKK steeds meer en meer haar wil aan de rest van de bevolking op te dringen. Het recente rapport van Amnesty International over etnische zuiveringen in het nadeel van niet-Koerden is hier ook een aanwijzing. Zelfs al neem ik die organisatie niet echt serieus.

    De VS ondertekende vorige vrijdag in Wenen wel een verklaring die stelde een eengemaakt en seculier Syrië na te streven, of dat in de praktijk ook is is echter een totaal ander paar mouwen.

    Ik heb de VS zich nog nooit aan een internationaal akkoord dat ze ondertekenden weten te houden. Vraag het anders maar eens aan de originele bewoners van Noord-Amerika. Er zijn over dat aspect van de geschiedenis bibliotheken vol geschreven.
    Willy Van Damme

  6. Terecht, die steunbetuigende en dus positieve reacties op dit lijvige artikel dat van grote klasse is. Misschien kan het volgende er nog iets aan toe voegen, niet feitelijk maar in beschouwende zin. De opstelling van de Assads komt voort uit hun afkeer van politiek op godsdienstige basis. Zonder (hardhandig) ingrijpen in de politiek-maatschappelijke ontwikkelingen in Syrië, nadat de Moslimbroederschap aan invloed had gewonnen, zou het er voor de multiculturele samenleving in Syrië slecht hebben uitgezien; slecht in de ogen en opvattingen van hen die met een zekere gelatenheid godsdienstige beleving aan zich voorbij wensen te laten gaan. Leven en laten leven, maar aan opdringerige lieden die wél van een godsdienstige basis uitgaan voor het inrichten van de samenleving, op tijd een halt toe roepen. Zijn er, bij de wijze waarop de Assads een halt probeerden toe te roepen aan die Moslimbroederschap, geen vraagtekens te zetten? Natuurlijk wel, maar als dit gebeurt vanuit andere contreien, waar andere mores heersen, is het zeer de vraag hoe reëel die vraagtekens dan zijn. Dit alles voor wat het waard is…
    Egbert Talens
    Antwoord:
    Bij het kijken naar de Arabische landen kijken onze intellectuelen, politici en media bijna steeds door hun eigen bril. Dat is ook ergens logisch en zeker begrijpelijk. En dus als deze naar ginds kijken en denken ‘dit kan niet’ dan wil men, loerende door die westerse bril, actie voeren.

    Maar de Arabische wereld is West-Europa niet, zoals Italië ook Nederland niet is. Men moet Nederlandse oplossingen dan ook niet gaan toepassen in Italië.
    Niemand die dit – gelukkig – ook wil. Maar in het Midden-Oosten wil men dit dan wel. Een enorme fout die medeverantwoordelijk is voor dit enorme drama.

    In het Midden-Oosten is al meer dan tweehonderd jaar een enorme discussie bezig over hoe men moet omgaan met de suprematie van West-Europa en ook de VS. Die debatten ontstonden in alle hevigheid toen Napoleon Egypte veroverde (1789-1901).

    Er waren diegenen die de oplossing zagen in het overnemen van de Europese ideeën van de verlichting en anderen die zich meer wilden baseren op de islamitische tradities toen men onder de Omajjaden een eerste ‘wereldrijk’ stichtte.

    Daaruit zijn later de Moslimbroederschap en de Baath ontstaan. Het is een strijd op leven en dood geworden. Terwijl de verlichte krachten in de Arabische wereld streven naar een cultureel tolerante staat waar alle religies en filosofieën naast elkaar leven, willen de Moslimbroeders echter een staatsgodsdienst invoeren waar amper of geen ruimte is voor andere visies. Het voorbeeld van Saoedi Arabië werkt hierbij als een uitermate negatieve magneet.

    Daarom die brutale repressie tegen islamisten in Egypte, en vroeger in Irak en nu nog in Syrië. Misschien kan Tunesië bewijzen dat het anders kan maar ik betwijfel dat. Islamisten willen gewoon hun wil opdringen aan de rest. Dat is uiteraard ook voor de anderen maar die streven naar tolerantie. Het essentiële verschil.
    Het trieste voorbeeld van Turkije met de AKP en Erdogan toont dit ook aan.

    Het recente optreden van islamisten in de regio toont dat ze niet aan de macht mogen komen. De schade aan de samenleving zou in dat geval enorm zijn.
    Willy Van Damme

    • Ik ga je niet meer bewieroken, enkel een laatste opmerking: jouw recente artikels zijn van wereldklasse. Nu stop ik met bewieroken.
      Wat betreft die “misunderstanding” van het Westen tov het M.O. is dat ook een gedeelte van de komedie die het Westen speelt. Ze weten verdomd goed dat ze daar geen democratie kunnen installeren maar ze hebben alle mogelijke belangen bij het destabiliseren van het M.O. en Noord-Afrika.
      Nu is het uit de hand gelopen en gaat Europa het grootste gedeelte van de slechte uitwerkingen ondergaan, weer ten bate van de VS, die hun hegemonie willen bewaren.
      Ik heb die rotzooi sinds 1981 voorspeld en krijg het op mijn zenuwen als ik onze kleutertuin in Brussel bekijk, zowel de kleine Belgische kleutertuin als de grote E.U. kleutertuin.
      Alleen de kleuterleiders en leidsters varen er kortstondig wel bij.
      Op de lange termijn echter wordt het een crash waar ze voor het ogenblik geen benul schijnen van te hebben.
      Onze ganse maatschappij moet hardhandig omgevormd worden maar omdat onze pluchezitters het te goed hebben in hun postjes willen ze van geen verandering weten, niettegenstaande er zogezegd veranderaars in de huidige regering zitten.

      Ik lach me dood als ik de jeremiades lees over die vluchtelingen, alsof dat iets accidenteels of iets onverwachts is.
      Intussen hebben onze bollebozen wel bereikt dat er een hoop fundamentalistische terroristen in de wereld vrij rond lopen, betaald en bewapend door onze “geniale” leiders, om te kotsen, ik word ziek van die huichelaars en comedianten, terwijl onze bevolking als een kudde schapen naar de financiële slachtbank gaat en sommigen naar de letterlijke slachtbank.
      Het aantal van deze laatsten zal nog catastrofaal stijgen.
      Mercury Traveller
      Antwoord:
      Bedankt natuurlijk. Ooit noemde een gekende journaliste mij de beste in het land. Maar och, wie ben ik? Ik poog al heel mijn leven de mens en zijn drijfveren te begrijpen. Ik poog ook voor ik schrijf te vatten wat er rond een bepaalde kwestie aan de hand is.

      Men noemt mij al 35 jaar een ‘expert’, eerst Azië, nu het Midden-Oosten. Maar wat weet ik überhaupt over die regio en over bijvoorbeeld Syrië? Toch praktisch niets? Voor velen is iemand een expert op het gebied van een specifiek land als hij de laatste drie koningen/presidenten van dat land vlot kan opnoemen. Plus dan natuurlijk de naam en plaats op de kaart van de hoofdstad kent.

      In wezen weet ik niets, zero en poog ik dat alles waarover ik schrijf gewoon alleen te vatten. En dat gebeurt met vallen en opstaan. Elke dag lees ik, hoor ik of zie ik dingen waarvan ik dan zeg: verdomme had ik dat geweten. En zo gaat dat continu.

      Maar als ik dan bijvoorbeeld het laatste stukje lees van die Joannie de Rijke die in Knack al tientallen pagina’s over de regio schreef, dan zeg ik: Kan het nog stommer? Zo schreef ze dat de Russen Assad zo vlug mogelijk weg willen.

      Of die ‘expert’ die continu in onze boekskes en gazetten verschijnt en mij dan vraagt of ik iets weet over leden van Al Qaeda die in Israëlische legerhospitalen worden opgelapt zodat men hen daarna terug naar het front kan sturen.

      Vroeger had die nog geschreven dat die jihadisten het probleem van Palestina en Israël gingen oplossen. Dat ISIS en al Qaeda van de VS massale steun kregen was hem ook al vreemd. Tja, dan weet ik wel ‘iets’ meer.

      Je opmerking over de kennis van het Midden-Oosten klopt natuurlijk geheel. Ik heb me heel lang de vraag zitten stellen of die ‘geleerde’ schrijvers van bijvoorbeeld The Financial Times wel weten hoe ginds de vork aan de steel zit.

      Wel ze weten het maar verdraaien heel bewust de feiten. Zo stuurde ik dat fameus document van de DIA over Syrië naar Inge Vrancken van de VRT en Gideon Rachman van de FT. Het was voor mij in wezen een test.

      Het is voor de niet-kenner een schokkend document. Maar hiermee iets doen deden deze tot heden niet. En ze hebben het al ongeveer een maand in hun bezit. Ze kunnen over de westerse steun voor ISIS, zeker in het verleden, dus niet onwetend zijn.

      Neen, sommigen sturen bewust op oorlog en vernieling aan en mensen als een Gideon Rachman zijn de figuren die dit monsterlijk en dwaas beleid dan aan de lezers moeten verkopen.

      Wel is het zo dat Jan Modaal, de goed menende burger die jaarlijks 50 euro stort aan Broederlijk Delen, Oxfam of 11-11-11 dat niet weet want die gelooft de Gideon Rachmans van deze wereld. Te goeder trouw heet dat.

      Die Jan Modaal ziet alles door zijn Belgische of Nederlandse bril.
      Wat immers zou hij weten over Cairo of Bagdad? Het kan voor hem evengoed een soort tropische vogel zijn.

      Ik heb ooit een debat rond Syrië in het Vlaams parlement deels op TV zitten bekijken en ik heb mijn toestel vrij snel afgezet. Het was niet om aan te horen en dommer dan een kleuterklas.
      Willy Van Damme

  7. Interessant artikel:

    http://geopolitics.co/2015/11/05/isis-leadership-is-being-decapitated-one-by-one/
    Mercury Traveller
    Antwoord:
    Het zal toch wel wat extra tijd en boterhammen vergen om die te liquideren. Hun strategie is echter voor hen dodelijk. Ze sturen traditioneel een of meerdere pantservoertuigen vol met munitie af op een controlepost om die dan zo uit te schakelen. Daarna komt dan een grote golf van infanteristen om de rest op te ruimen.

    De voorbije week hebben ze dat nog maar eens herhaaldelijk gedaan in de provinciehoofdstad Der Ezzor. Met volgens de Syrische media veel doden onder hun gelederen tot gevolg. Er zou hier trouwens gisteren nog maar eens een Belg naar zijn 72 maagden zijn gevlogen.

    Het Syrische leger en nu ook het Iraakse hebben die techniek echter door en vuren op een tweehonderd en meer meters afstand die zelfmoordenaar in de lucht en maaien dan die aanvalsgolf gewoon neer. Waarna de luchtmacht de rest die vlucht opkuist.

    Maar ze gebruiken hem nog steeds hopende dat het eens toch lukt. Zeker als de verdediging zwak is kan dat. Het stadje Maheen zou op die wijze deze week zijn ingenomen.
    Of ze er lang kunnen blijven lijkt echter uit de recentste berichten twijfelachtig.

    Hoe lang ze dat nog kunnen volhouden is natuurlijk de vraag. De indruk ontstaat dat ze met serieuze problemen zitten en zowel in Syrië als in Irak veel terrein verliezen of teruggeslagen worden.
    Willy Van Damme

  8. Geachte heer Van Damme,
    Hieronder kopij van mail die ik kreeg.
    Mvg

    Precies een maand geleden schreven we dat de migrantencrisiswaarschijnlijk niet spontaan is ontstaan maar deel uitmaakt van een uitgekiende strategie om Europa te betrekken bij het Syrische conflict. Sindsdien hebben mensen via sociale media zich hierin verdiept en daaruit is onder andere naar voren gekomen dat de studie naar ‘strategic engineered migration’ (strategisch gecreëerde migratie) als oorlogswapen een serieus onderwerp binnen de academische wereld, althans in Amerika.
    In 1999 schreef professor Martha Minow van Havard Law School naar aanleiding van de Kosovo-crisis dat de aard van de oorlogvoering is veranderd – de vluchtelingen zijn de oorlog geworden. Daarmee wilde zij aangeven dat de Kosovaars-Albanese vluchtelingen in 1999 werden gebruikt als ‘wapen’ om de wereldopinie zich tegen de toenmalige Servische president Milosevic te laten keren en een militaire interventie te rechtvaardigen.
    Sindsdien is er een groeiende interesse in dit ‘onconventionele wapen’. In 2008 publiceerde Kelly Greenhill, research fellow aan het International Security Program van Harvard University, een artikel in het tijdschrift Civil Wars (Vol. 10, No. 1 March 2008) over migratie als oorlogswapen. Hierin komen een aantal interessante concepten naar voren, zoals deze:
    Strategic engineered migration (strategisch gecreëerde migratie): in- or out-migrations that are deliberately induced or manipulated by state or non-state actors, in ways designed to augment, reduce, or change the composition of the population residing within a particular territory, for political or military ends.
    Blijkbaar bestaan er dus strategische operaties om via migratie de bevolkingssamenstelling te veranderen voor politieke (en militaire) doeleinden. We horen hier echter nooit wat over in de mainstream media, terwijl dit wezenlijk van belang is, met name als migranten snel het staatsburgerschap kunnen verwerven en daarmee ook politieke rechten krijgen.
    Greenhill gaat verder in op de mogelijkheden en instrumenten om een migratiecrisis te veroorzaken:
    The instruments employed in producing engineered migrations run the gamut from threats and the use of military force, through the promise of inducements and financial incentives, to simple opening of normally sealed borders [vetje door de redactie].
    Dit arsenaal aan instrumenten heeft ook betrekking op de huidige migrantencrisis. In Juli van dit jaar werd deVN-voedselhulp aan Syrische vluchtelingen ingekort. Verder werden de migranten gelokt door de ‘uitnodiging’ van Merkel en het feit dat de Grieken en Turken niets doen om de grens te bewaken. Zij hebben daar allebei hun eigen redenen voor, maar dat nogmaals zien dat migranten kunnen worden ingezet als wapen voor hun eigen vete met Duitsland.
    Minow en Greenhill waren allerminst de eersten die zich daarmee bezighielden. De pioniers op dit gebied waren politicoloog Myron Weiner en demograaf Michael Teitelbaum, die zich al sinds de jaren 1980 daar al op toelegden. Zij onderscheidden vier vormen van ‘strategic engineered migration’:
    1. Onteigenend: dat wil zeggen het onteigenen van gebied of bezittingen van groepen die een gevaar vormen voor de etnisch-politieke of economische dominantie. Doorgaans wordt daar etnische zuivering mee bedoeld.
    2. Exporterend: dat wil zeggen het uitwijzen van mensen om de politieke positie in het thuisland te versterken. Dat kan door het uitwijzen van politieke dissidenten of oproerige tegenstanders.
    3. Gemilitariseerd: het scheppen van migratiestromen tijdens een militair conflict om de tegenstander een militair nadeel te verschaffen, zoals het voeden van vluchtelingen of het ontregelen van militair verkeer over de weg.
    4. Dwingend: migratiestromingen worden gebruikt als een instrument van buitenlands beleid om politieke meningsvorming te veranderen of de tegenstander op kosten te jagen.
    De Kosovo-crisis van 1999 valt onder de laatste noemer en de huidige migrantencrisis ook. Er is echter ook een risico-strategie verbonden aan dit instrument. Een migrantencrisis kan namelijk zodanig uit de hand lopen dat de uitstroom te groot wordt en op haar beurt weer een bevriend land kan destabiliseren. Zo is de positie vanNAVO-marionet Merkel wankel geworden door de migrantencrisis.
    Voor wat betret de huidige migrantencrisis is er meer dan het oog reikt. Soms vinden we in de reguliere media aanwijzingen dat er opzet in het spel is, zoals bij de ontdekking van een voorgedrukt gidsje met plattegrond en telefoonnumers voor Arabisch sprekende migranten om illegaal naar Duitsland te kunnen reizen. De rol van ‘non-state actors’ bij de ‘ strategic engineered migration’ is zeker een nadere studie waard.
    De Muur
    Antwoord:
    Bedankt voor die boeiende beschouwingen.
    De vluchtelingencrisis met Kosovo is zeker door de NAVO gebruikt om via zeer eervolle gevoelens van medelijden een oorlog te kunnen voeren tegen Servië om ook dat land onder controle te krijgen. Herinner U de grote televisieacties voor Kosovo.

    Maar deze crisis ontstond wel toen Servië de door haar als vijandig geziene bevolking begon uit te wijzen. Een gevolg dan weer van de illegale bombardementen door de NAVO.

    Wat betreft de huidige crisis is de oorzaak bij Turkije te zoeken die massaal haar vluchtelingen naar Duitsland en elders in Europa stuurt. Waarom ze plots Duitsland kiezen is een cruciale vraag. Ik denk dat de Duitse regering dit goed aan het onderzoeken is.
    Hier is bijna zeker sprake van manipulatie. Vraag is wie en waarom.

    Die vluchtelingen die met hun gammele bootjes in Lesbos arriveren komen immers allen van Turkije dat amper iets doet om hen tegen te houden. Met andere worden: Ze is medeplichtig aan de vele doden die op zee vallen.

    Ook is het nu stilaan duidelijk aan het worden dat de fameuze foto van dat dode kind aan het strand genomen is in Turkije en onderdeel was van een grotere foto waarop ook Turkse politielui stonden. De bedoeling was vermoedelijk ook hier om bij de Europese bevolking medelijden te wekken.

    Maar Turkije moet haar grenzen bewaken. En als mensen die vanuit Turkije met een lek bootje vertrekken en zo verdrinken dan is Turkije ook medeverantwoordelijk voor die doden.

    Verder verwijs ik hier ook naar het gesprek dat ik in Damascus had met de Syrische grootmoefti Ahmad Badr al Din Hassoun die het een bewuste poging tot een demografische wijziging van Europa noemde.

    Waarbij men moet beseffen dat de Turkse regeringspartij AKP in wezen een tak is van de Moslimbroederschap die streeft naar de oprichting van een islamitische staat.
    Willy Van Damme

  9. 1 enkele : Mugabe is inderdaad een misdadiger en een racist. Slaagde erin om in 1 generatie zijn land kapot te krijgen. Zoals de meeste zwarte potentaten in Afrika : moi grand chef en hun volk kan creperen.
    Hendrik1730
    Antwoord:
    Het verhaal van Mugabe is er ook hier een van nuances. Zijn economisch beleid en verrijking is voldoende beschreven in onze media. Maar hij is er maar een in een vele rij van potentaten die zich op die wijze verrijkten en dictatoriaal of semi-dictatoriaal regeerden.
    In het rijtje van Afrikaanse leiders is hij zelfs verre van de slechtste.

    De reden waarom de westerse en vooral de Angelsaksische media hem demoniseerden had dan ook hiermee helemaal niets te maken. Het is immers in de neokoloniale periode steeds de gewoonte geweest om dieven en moordenaars genre Mobutu aan het hoofd van een land te zetten.

    Zij moesten er alleen voor zorgen dat de grondstoffen tegen een goede prijs naar de VS of de EU gingen. Hierop kreeg de lokale potentaat dan zoiets als 30% en iedereen, behalve de bevolking, tevreden.

    De ruzie met Mugabe ontstond tijdens de tweede en mislukte invasie van Rwanda in Kongo. Kabila Sr. heeft toen om die invasie af te slaan troepen van bevriende landen ter hulp geroepen.

    Op de militaire luchthaven nabij Kinshasa zat toen een elite-eenheid van het Rwandees leger die Kinshasa moest innemen. Die werd echter verrast door de komst van militairen van Zimbabwe die de Rwandese troepenmacht uitschakelden.

    Wat de door de VS en het Verenigd Koninkrijk geplande invasie deed mislukken. Uit woede heeft men dan nog vlug het al klaar zijnde IMF-rapport over Zimbabwe herschreven en dat was plots zo negatief dat het land op de zwarte lijst kwam en niet meer kredietwaardig bleek.

    Het land werd dus van de ene dag op de andere failliet gemaakt. En toen de Britten dan nog weigerden om de Akkoorden van Lancaster House rond de onafhankelijkheid van Zimbabwe te respecteren – dat ging over Britse compensaties voor de afgesproken onteigeningen van blanke boeren – was het hekken geheel van de dam.

    Mugabe onteigende op grote schaal die blanke boeren en de economie klapte dan helemaal in elkaar. Waarbij de media als naar gewoonte van Mugabe het grootste monster uit de Afrikaanse geschiedenis maakten.

    De schuld voor het faillissement van Zimbabwe ligt dan ook in eerste instantie in Londen en Washington die weerwraak namen op Mugabe wegens hun nederlaag in Kongo.

    Men dacht dan Mugabe op de knieën te hebben tot Zuid-Afrika kwam met een noodlening en een politieke oplossing. Waarna het westen haar verlies moest toegeven. Maar dat verhaal las je natuurlijk niet in onze media. Die waren te druk bezig met het gooien van modder.
    Hierover berichten interesseerde hen helemaal niet.
    Willy Van Damme

  10. Pingback: MeerVrijheid Blog » Blog Archive » Syrië–Naar escalatie of de-escalatie

  11. Dank voor het grondig overzicht. Heel andere koek dan het kinderachtig artikel van Jorn De Cock in De Standaard (het was om bij te wenen).
    Rusland neemt hier het voortouw, maar elkeen met ietwat inzicht weet dat wij van die kant ook geen lange termijn oplossing moeten verwachten. Het doet deugd dat de US om zijn plaats gezet wordt, maar dat is het dan ook. De stoorzenders zullen blijven werken, Saoedi-Arabië met zijn monarchistische dictatuur, Israël met zijn Zionistische Ubermensch-houding, Qatar die zijn gas naar Europa wil brengen, en nog een heleboel redenen.
    Dan spreken wij nog niet over andere lange termijn uitdagingen zoals watervoorziening, bevolkingsgroei, wegvloeien van bekwame mensen, … allemaal te veel om op te noemen.
    GV
    Antwoord:
    Voor meer informatie over Jorn De Cock kun je hier terecht. Ik heb ooit een onderzoek gedaan naar de praktijken van het echtpaar De Cock. Laat ons zeggen dat Qatar in beeld komt. Ook besprak ik zijn boek over de zogenaamde Arabische Lente.

    Noch De Cock noch de krant wilden toen reageren op de beschuldigingen. Als je dat hebt gelezen dan zal je wel begrijpen waarom de man dergelijke fantasierijke verhalen en leugens schrijft.

    Zo ontkende hij twee jaar lang de aanwezigheid van al Qaeda in Syrië. Dat was volgens hem gewoon platte propaganda van Assad. Maar lees die verhalen.

    Verder is de jury als het ware nog aan het beraadslagen of er een nieuwe escalatie of de-escalatie komt van de oorlog in Syrië. Sommige van de machthebbers in de wereld zijn nu eenmaal psychopaten en die interesseren zich niet voor mensenlevens. Of er dat nu tien of tien miljoen zijn kan hen geen barst schelen. Integendeel.

    Verder kan Rusland tot heden voor zover ik dat zie niets verweten worden in de zaak Syrië. Ze pogen nu tot een soort akkoord te komen, maar daarvoor moet je minstens met twee zijn. En de cruciale vraag is of de VS dat wel wil. Ik heb mijn twijfels.
    Willy Van Damme

  12. “Verder kan Rusland tot heden voor zover ik dat zie niets verweten worden in de zaak Syrië”
    ????
    Hier ben ik radicaal en onverzettelijk. Elke staat die bombardeert weze het wie en waar ook, is verkeerd. Het is een daad van lafheid niet van moed. Altijd vallen er burgerslachtoffers en het kwaad schuilt in het gegeven dat men weet dat er onvermijdelijk burgerslachtoffers zijn, terwijl soldaten degene zijn die nu beschermd worden. Die combinatie maakt het onaanvaardbaar.
    GV
    Antwoord:
    Zonder de Syrische en Russische luchtmacht hadden die salafistische bendes al veel grotere delen van Syrië bezet. Met alle gevolgen van dien. In een ideale wereld is er uiteraard geen oorlog. Maar Syrië heeft wel niet alleen het recht zich te verdedigen maar ook de verdomde plicht.

    Daarvoor heeft men trouwens een leger. Niet om andere landen te bombarderen of aan te vallen maar om het eigen grondgebied en de bevolking te steunen, te beschermen tegen een invasie of in het geval van Syrië tegen al Qaeda en aanverwanten.

    En inderdaad vallen er daarbij soms heel veel onschuldige slachtoffers, maar dat is in elke oorlog, ook een zonder het gebruik van een luchtmacht. Kijk maar naar de slachtpartijen die deze salafisten al hebben aangericht. Die met de zwaarste wapens haalt het altijd.

    Deze oorlog is niet de keuze van Syrië maar van de VS en haar bondgenoten.
    Willy Van Damme

  13. Beste Willy,

    Hartelijk dank voor dit schitterende overzicht; het maakt heel veel duidelijk.
    Deze duidelijkheid ontbreekt compleet in de massamedia, dat hoogstwaarschijnlijk juist hun bedoeling is.

    Bedankt,

    Mike Geubel
    Antwoord:
    Het was de bedoeling via een historisch overzicht en een actualisatie van de zaak voor de lezers meer duidelijkheid te geven. De massamedia heeft voor deze zaak alleen interesse in het produceren van propaganda. De slogan is: Onzin eerst.
    Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s