Turkije–Naar de afgrond

De recente erg dodelijke bomaanslag aan het spoorwegstation in Ankara toont nogmaals aan hoe Turkije steeds verder aan het afglijden is naar een periode van grote instabiliteit. Toen Recep Tayyip Erdogan op 23 maart 2003 aan de macht kwam waren er veel vragen over zijn ware bedoelingen en de gevolgen van zijn komst naar het centrum van de macht.

Tegenstanders geruststellen

Bomaanslag betoging Ankara - 10 oktober 2015 - 1

De bomaanslag van 10 oktober aan het spoorwegstation in Ankara op een door vakbonden, vredesgroepen en de HDP georganiseerde betoging voor vrede in Turkije was de meest dodelijke uit de recente Turkse geschiedenis. Het toonde hoe het land als gevolg van de politiek van Recep Tayyip Erdogan en zijn AKP partij regelrecht naar de afgrond aan het afglijden is.

Zijn eerste optreden leek echter de opposanten gerust te stellen, al bleef de achterdocht bij velen erg groot. Maar zijn politiek leek er een van ontspanning te zijn, van vrede, democratisering en economische groei. En dus smolt het verzet tegen hem weg. Ook toen hij heel stilletjes begon met een islamisering van de al bijna 100 jaar seculiere Turkse samenleving bleef het protest heel beperkt.

Een (te) kort gesprek met RT vorige zondag 11 oktober over die bomaanslag in Ankara van de dag voordien.

Het leek eerst allemaal ook braaf en zo onschuldig. Sommige maatregelen waren voor velen bovendien logisch en in zekere zin rechtvaardig. Zoals bijvoorbeeld de mogelijkheid van vrouwen om aan de universiteit de hoofddoek te dragen.

Ook de maatregelen tegen de legertop konden nog voor velen door de beugel. Die waren in het nabije verleden toch betrokken geweest bij staatsgrepen, folteringen en zelfs de moord op dissidenten. Maar hier begon men al meer onraad te vermoeden. De wijze waarop men bepaalde generaals aanpakte rook veel te veel naar zware manipulaties en politieke processen. Het was voor velen nep en zeker geen gerechtigheid.

Geleidelijk aan drong Erdogan de traditioneel seculiere maatschappij echter steeds meer islamistische maatregelen op zoals bijvoorbeeld het beperken van de alcoholdistributie. Ook zorgden allerlei soms ridicule of extremistische uitlatingen van Erdogan en andere leden van zijn partij voor een toenemend ongenoegen en zelfs relletjes.

Recep Tayyip Erdogan - 8

Erdogan is iemand die plezier lijkt te beleven aan het maken van vijanden, het creëren van onrust en zelfs oorlog. Of hij daar nog lang plezier aan gaat beleven is maar de vraag. Zijn rondje EU afpersen via die vluchtelingencrisis leverde hem hier in Europa alleen maar extra vijanden.

Zo beweerde Erdogan dat het moslims waren die als eersten het Amerikaans continent hadden ontdekt. Het betekende veel hilariteit en scherpte bovendien de achterdocht tegen zijn beleid verder aan. Zeker ook toen hij het begon te hebben over de rol van de vrouw en de huwelijkspolitiek. Het was anno 2012 duidelijk dat het met Erdogan en zijn AKP partij van kwaad naar erger ging.

Economische groei

Maar de economie groeide tot dan als kool waarbij Erdogan ook allerlei grootste plannen onthulde. Plannen die al deels zijn megalomanie bloot legden. Getuige het enorm grote paleis dat hij voor zich liet bouwen want hij wou president worden en had dus nood aan een paleis, goed voor een nieuwe Ottomaanse sultan, nog machtiger dan al de vorigen.

Het deed het ongenoegen verder toenemen. Zeker toen bleek dat hij een soort van presidentieel systeem wou invoeren welke in wezen een geïnstitutionaliseerde vorm van een dictatuur, een islamistische, zou zijn. Het aantal politieke processen en arrestaties van opposanten en hem niet goed gezinde journalisten nam ook gestaag toe.

Daarbij kwam nog het buitenlands beleid onder leiding van zijn toenmalige minister en nu premier Ahmet Davotuglu. Begon hij de eerste jaren met een politiek van zero vijanden dan evolueerde dat de voorbije jaren geleidelijk aan naar een van zero vrienden.

Ahmet Davutoglu - 1

De Turkse premier Ahmet Davotuglu was als minister van Buitenlandse Zaken verantwoordelijk voor het uittekenen van de Turkse buitenlandse politiek. Met als resultaat zero vrienden.

Eerst sloot hij vrede met de Koerdische nationalisten van de PKK, werd vriendjes met Iran, de EU, Rusland, Irak en zelfs met de vijanden van Syrië. Turkije leek anno 2005 aan een gouden toekomst te bouwen.

Die politiek van goed nabuurschap zorgde voor een toename van de wederzijdse handel. Wat dan weer een van de motoren van de economische groei was welke dan weer mede zorgde voor een almaar toenemende populariteit. Anno 2010 leek hij op de zenit van zijn macht te staan. Merkwaardig hoe snel het sindsdien bergaf ging.

Moslimbroeders

Erdogan en de AKP, de Partij voor Rechtvaardigheid en Ontwikkeling, zijn in wezen een onderdeel van de Moslimbroederschap, een in realiteit geheime internationaal opererende sekte die streeft naar een kalifaat met een strenge wetgeving gebaseerd op de sharia. Met minderheden die men in het beste geval zal tolereren. Het is haar verborgen agenda.

Men doet dat zoals in het geval van Tunesië, Egypte en Turkije niet via de snelle invoering van radicale maatregelen maar geleidelijk aan. Waarbij men zoals in Egypte, Tunesië en Turkije al snel ook niet terugschrikt voor het gebruiken van geweld om opposanten te intimideren. De geleidelijkheid en de intimidatie gaan hier broederlijk samen.

Uiteraard zal men die terreur niet zelf organiseren want men wil de goede reputatie behouden. Neen, men laat het uitvoeren door bevriende onderaannemers uit allerlei extremistische salafistische groepen.

Recep Tayyip Erdogan met Vladimir Poetin

De Turkse president Erdogan in gesprek met zijn Russische ambtsgenoot Vladimir Poetin. Ook deze laatste kreeg al bedreigingen naar zijn hoofd van Erdogan. En nochtans is Turkije voor haar energieleveringen geheel afhankelijk van Russisch gas.

Kwestie van naar het publiek toe de vrome onschuld te kunnen spelen. De al Islah partij in Jemen (1) is zo’n voorbeeld. Ogenschijnlijk zijn zij een democratische partij maar in stilte lopen er wel degelijk directe verbindingslijnen met terreurgroepen zoals al Qaeda.

Hetzelfde trouwens in Tunesië waar mensen van Ennadha goede relaties hadden met salafistische predikanten en terroristen die dan politieke tegenstanders vermoorden. Maar de Moslimbroederschap zal het zoveel mogelijk verbergen. Het is een behoudens in Syrië overal gelijklopende tactiek. Dit om de islamisering van de maatschappij zo geruisloos mogelijk te kunnen verder zetten.

Maar zowel in Egypte, Tunesië als feitelijk ook in Libië werd die strategie van de Moslimbroeders door de meerderheid der bevolking doorzien en werden ze in Tunesië en Egypte van de macht geduwd. Hetzelfde dreigt nu ook te gebeuren in Turkije waar de almacht van Erdogan en zijn AKP aan het afbrokkelen is.

Door een vredesakkoord met de PKK te sluiten poogde de AKP de Koerden te lijmen. En dat leek ook te lukken. Veel Koerden stemden tijdens eerdere verkiezingen op de AKP en de invloed van allerlei salafistische predikanten nam hier in dat milieu gestaag toe.

Nogal wat Koerden vechten bijvoorbeeld mee met terreurbewegingen als ISIS tegen andere Koerdische groepen zoals de PKK en haar Syrische zusterorganisatie de YPG, de Volksverdedigingseenheden.

Arrogant

Maar de steeds meer arrogante en zeer agressieve buitenlandse politiek van Erdogan en zijn AKP zorgen echter voor hun verdere en straks bijna totale isolatie, zowel in Turkije als ook daarbuiten.

Bomaanslag Suruc - 20-07-2015 - 2

Op 20 juli 2015 pleegde ISIS een dodelijk zelfmoordaanslag in Suruc, het bij Kobani gelegen Turkse grensstadje. Hier verzamelden toen Turkse jongeren die uit sympathie met de strijd tegen ISIS Kobani gingen helpen heropbouwen. Er waren 33 doden en 104 gewonden.

Zijn bijna openlijke steun aan salafistische terreurgroepen in Syrië zoals ISIS, Ahrar al Sham en Jabhat al Nusra (al Qaeda) zorgden bij het seculiere deel van de Turkse bevolking, en dat zijn er heel veel, voor een toenemende woede. En toen ISIS de Koerden  in zowel Irak als in Syrië aanviel smolt ook de steun van vele Koerden voor de AKP weg als sneeuw voor de zon.

Vooral de best als heroïsch te omschrijven veldslag tussen de YPG en ISIS om het Syrische grensstadje Kobani/Ayn al Arab zorgde ervoor dat het ongenoegen bij de Koerden voor Erdogan uitgroeide tot regelrechte haat. Men zag daar maar al te goed dat de AKP ISIS gebruikte om zo de Koerden desnoods uit te roeien.

ISIS

Verloor ISIS die belangrijke slag bij Kobani dan verloor de AKP hier toen de op 7 juni 2015 gehouden parlementsverkiezingen. Stemden vele Koerden voordien nog op de AKP dan lieten die hen dit jaar als een baksteen vallen. Met als gevolg dat de uit de PKK voortkomende HDP partij over de kiesdrempel van 10% raakte en de AKP haar meerderheid vermoedelijk definitief verloor.

De arrogantie, agressiviteit, feitelijke vernielzucht en het via stromannen gebruiken van geweld die in Tunesië en Egypte leidde tot de val van de Moslimbroederschap dreigt zich nu te herhalen in Turkije. De vraag die men immers kan stellen is in hoeverre ISIS of andere terreurgroepen door de AKP worden gebruikt om tegenstanders zoals de HDP te intimideren.

168695608

Na de zeer dodelijke door ISIS georganiseerde zelfmoordaanslag in de Turkse grensstad Suruc begon Erdogan met een bomcampagne tegen…. de PKK (hier op foto). ISIS liet hij verder betijen.

Behoudens dan wat loze beweringen en eerder symbolische acties blijft de AKP immers ISIS steunen, naast dan die andere Syrische terreurgroepen. Zo valt ze continu wel de PKK aan maar van veel actie tegen ISIS is er in Turkije niet te merken. ISIS kan gewoon in Turkije verder opereren en het land blijven gebruiken als rust- en recreatiezone voor haar bendeleden.

Economische impasse

Maar de AKP zit voor zover te zien als gevolg hiervan in een totaal isolement. Typerend waren de uitlatingen van de Saoedische gepensioneerde majoor-generaal Anwar Eshki die in aanwezigheid van de Israëlische topdiplomaat Dore Gold voor de Council on Foreign Relations publiek stelde dat wat zijn land betreft er een onafhankelijk Koerdistan mag komen. Erdogan moet razend zijn geweest toen hij dit hoorde.

Natuurlijk zijn de relaties met Syrië als gevolg van de onverklaarde oorlog die Turkije tegen het land voert beneden het vriespunt. Maar mede als gevolg daarvan worden de betrekkingen ook met Iran, Irak en Rusland eveneens steeds slechter.

En nochtans zijn dat voor Turkije erg belangrijke zelfs cruciale handelspartners. Het gevolg is dat de economie van het land sinds 2011 stevige klappen kreeg. Stegen de investeringen in 2011 met bijna 50% dan zakten die nadien zowat in elkaar. Gemiddeld was die groei van de investeringen sinds 2012 bijna zero.

ISIS jihadisten met tank

De koppensnellers en plunderaars van ISIS genieten tot heden van alle mogelijke Turkse steun. Ankara poogt nu te zorgen dat de grensovergangen van Turkije met het door ISIS bezette Syrische territorium in handen van ISIS blijven. Ze riep hiervoor zelfs al de Russische en Amerikaanse ambassadeur op het matje.

Had het land tot 2012, behoudens dan 2008, nog een groei van het BNP van bijna 5% dan fluctueerde dat sindsdien ergens tussen de –0,5 en de 2%. Wat betekent dat er natuurlijk sprake is van amper nieuwe jobcreatie, een stijgende werkloosheid en bij velen een groeiende armoede. Ook hier is er dus reden voor een toenemende onvrede.

Vluchtelingen

Zelfs met de EU en de VS zijn de relaties almaar slechter geworden. Dat Erdogan ervoor zorgde dat honderdduizenden vluchtelingen via zijn land Duitsland en andere Europese landen konden overspoelen zorgde intern voor een zeer groot Europees ongenoegen. Men is de man gewoon kotsbeu. Over een toetreding tot de EU hoor je dan ook niemand in Brussel meer piepen.

Zo gebruikt hij de door hem georkestreerde vluchtelingenstroom om de EU gewoon af te persen. Waarbij hij 3 miljard eist om zogezegd de Syrische vluchtelingen op te vangen, het activeren van de toetredingsgesprekken met de EU en het afschaffen van de visumplicht met de EU.

Met verder nog het officieel erkennen dat het een rechtstaat is en regelmatig weerkerende topconferenties met de EU zoals die met China. Van durf gesproken. Behoudens een relatief milde pers, wat glimlachen in het publiek en een set beloften kreeg hij tot heden echter niets. Of hoe een zich vroom noemende moslim niet terugschrik om andere moslims te misbruiken voor zijn machtspelletjes.

De almaar over Erdogan negatiever wordende Europese massamedia zijn in die zin geen toeval. Vooral het door de pers veel gebruikte vergelijk tussen Poetin en Erdogan moet de Turkse president pijn doen. Poetin is voor onze media namelijk zowat synoniem voor het ultieme kwaad.

Turks-Syrische grens - Toestand Oktober 2015

De militaire toestand in oktober 2015 van het Syrische grensgebied met Turkije. Geel is de YPG, Rood is het regeringsleger, Zwart is ISIS en groen is al Qaeda en aanverwanten. ISIS poogt nu de door al Qaeda bezette grensovergang met Turkije te veroveren. De blauwe stroom is de Eufraat. Het oosten van Syrië is op enkele riviervalleien na woestijn. De grootste zwarte stip is de stad Rakka.

Nogal wat mensen vermoeden trouwens dat Erdogan via die vluchtelingenstroom de islamisering van West-Europa wil realiseren. En dat er onder die uit Turkije komende vluchtelingen terroristen zitten zullen in de Europese kanselarijen en bij de geheime diensten weinigen betwijfelen.

Zo stelde de Syrische moefti Ahmad Badr al din Hassoen in een gesprek: “Kijk die vluchtelingenstroom is een bewuste poging van islamisten om in Europa een demografische ommezwaai te realiseren. Ik had niet zo lang geleden in het Duitse Aken een gesprek met islamitische groepen en daar stelde men onomwonden dat men van Europa een islamitisch kalifaat wou maken. Europa is zich van dit gevaar veel te weinig bewust.”

Bezoek aan België

Het recente bezoek van Erdogan en zijn echtgenote aan Brussel kan bij nader toezien alleen maar als een mislukking worden gezien. Buiten de klassieke loze beloften over extra Europees geld voor de vluchtelingen in Turkije is er niets overeengekomen. De Franse president Hollande zei vlakaf dat dit geld er maar komt als Turkije die vluchtelingenstroom doet stoppen. Met andere woorden: Er komt niets.

In België resulteerde zijn bezoek zelfs in een serie rellen die ook in de massamedia geraakten. Altijd een veeg teken voor de bezoekende partij. Normaal immers worden de problemen die bij een bezoek als dit normaliter ontstaan steeds binnenskamers gehouden. Nu niet, integendeel elk soms pittig detail raakte in de kranten.

Koning Filip van België - 4

In de kranten kon men lezen dat koning Filip en koningin Mathilde een uur lang moesten wachten op hun gast Erdogan om te kunnen lunchen. Wie lekte dat naar de media? En het was zeker niet om Erdogan een pleziertje te doen.

Dat premier Charles Michel lang moest wachten op zijn Turkse ‘gast’ en dat koning Filip pas een uur later kon beginnen aan de gezamenlijke lunch las men nadien allemaal in de kranten. Uiteraard met medewerking van de regering. Hoe zou de pers het immers anders allemaal te weten zijn gekomen.

Zelfs het feit dat er in Hertoginnendal en bij het bezoek aan het Egmont Instituut, een instelling van Buitenlandse Zaken, ruzie was tussen de lijfwachten van Erdogan en mensen van onze staatsveiligheid raakte in de pers. Incluis de kleine onderlinge vechtpartij.

Ook het bezoek van Emine Gülbaran, Mevrouw Erdogan, aan de chique Brusselse Louizalaan om er te winkelen zorgde voor een stevige persrel. Zo liet ze met een serie wagens en zonder aan wie dan ook te vragen die straat gewoon blokkeren. In Brusselse politiekringen noemde men mevrouw Erdogan zelfs nog arroganter dan haar man.

Ook de Belgische pers kwam in het oog van de storm te staan. Zo bleek een Belgische journalist van het Turkse dagblad Zaman, het behoort tot het imperium van de islamistische rivaal Fethullah Gülen, geen Turkse accreditatie te krijgen.

Ook mocht men op de zogenaamde gezamenlijke persconferentie van Erdogan met premier Charles Michel zelfs geen vragen stellen. En de roekeloze journalist die dat toch deed kreeg zelfs publiek bedreigingen naar zijn hoofd van… de woordvoerder van premier Michel. Het zorgde voor terecht heel boze reacties van onze persbonden.

Bashar al Assad - 2

Erdogan moest hoogstnodig een oorlog beginnen met het Syrië van president Bashar al Assad. Het breekt Erdogan zuur op en die oorlogspolitiek heeft Turkije al veel miljarden euro gekost.

Dat de veiligheidsmensen van de  Verenigde Staten bij een bezoek aan ons land van hun president soms nog veel arroganter en agressiever zijn zal dan weer nooit in de Belgische massamedia geraken. Het toont dat het geen toeval is dat dit soort verhalen ditmaal wel in de kranten geraken.

Politieke en militaire isolatie

Niet verwonderlijk is dan ook dat zelfs de relaties met VS en de NAVO in realiteit het vriespunt aan het naderen zijn. Toen Rusland in Syrië met zijn militaire operaties begon vloog men ook kort door het Turkse luchtruim in de streek van Antakya (Antiochië).

Moskou sprak van slecht weer als de oorzaak voor die ‘fout’. Maar het lijkt duidelijk eerder op een intimidatiepoging van Rusland en Syrië. Met als bedoeling Turkije duidelijk te maken wie er baas moet zijn in Syrië. Mogelijks koos Moskou zelfs bewust de politiek gevoelige regio van Antakya uit voor haar uittesten van de Turkse reactie. (2)

En Jens Stoltenberg, de Noorse Secretaris-Generaal van de NAVO, sprak daarna wel stoere en zelfs dreigende taal aan het adres van Rusland, de werkelijkheid is ook hier wel iets anders. Zo trekken zowel Duitsland als de VS op dit ogenblik hun Patriot luchtdoelrakettensysteem uit Turkije terug. En die moesten officieel althans het land verdedigen tegen een Syrische aanval.

Typerend is ook de uitval van Erdogan naar zowel de VS als Rusland over hun steun aan de YPG, de Syrische zusterorganisatie van de PKK. De VS leverde recent extra wapens aan de YPG om dan samen met wat onduidelijke bondgenoten ISIS aan te vallen.

Ahmad Badr al Din Hassoen - moefti van Syrië - 1

De moefti van Syrië Ahmad Badr al Din Hassoen ziet in de vluchtelingenstroom naar Europa een bewuste poging tot een demografische wijziging van Europa in de hoop hier ooit een islamitische staat op te richten. Maar dat, zegt hij, staat haaks op wat de islam echt is.

Ze zouden zowel Rakka, de zogenaamde hoofdstad van ISIS, aanvallen als de Eufraat oversteken om zo de stad Jarabloes te veroveren. Dit is de enige belangrijke Syrische grensovergang met Turkije die nog in handen van ISIS is. Het kan de val betekenen van het aan Turkije grenzende door ISIS gecontroleerde stuk van Syrië. Een gebied dat essentieel is voor de bevoorrading door Turkije van ISIS.

Maar de YPG is ook een bondgenoot van de Syrische regering en werkt er nauw mee samen. Recent vroeg de YPG zelfs steun aan Rusland en zijn er concrete gesprekken bezig tussen Salih Muslim, leider van de YPG, met Rusland. Maar dat Erdogan er niet voor terugschrikt om zowel de Russische als ook de Amerikaanse ambassadeur hiervoor op het matje te roepen toont zijn onvoorstelbare arrogantie.

De dreigende afgrond

Een ander land waar de AKP en Erdogan mee in de knoei liggen is China. Gebleken is dat de Turkse veiligheidsdiensten actief zijn in de deels door Oeigoeren bewoonde Chinese provincie Xinjiang.

Zo werden Turkse geheime agenten in november 2014 op de luchthaven van Shanghai opgepakt toen ze Oeigoeren met valse papieren naar Turkije poogden te smokkelen. Waar ze nadien dan moesten dienen als kanonnenvoer voor ISIS. (3)

Het land is onder de AKP dan ook snel aan het afglijden richting de afgrond. De laatste verkiezingen betekende een zware nederlaag voor de AKP. Die droomde nochtans openlijk van een tweederdemeerderheid om zo een presidentieel systeem op maat van Erdogan in te voeren. Een enorme grootheidswaanzin die de AKP typeert. Men moet daar immers toch wel al veel vroeger ingezien hebben dat dit dromen waren.

In plaats van de meer dan 49% haalde ze op 7 juni maar 40,87% (258 zetels) meer, nog wel veel stemmen maar verre van een meerderheid. De seculiere CHP, erfgenamen van Kemal Ataturk, haalde hier 24,95% en 132 zetels, de ultranationalistische MHP, een groep die komt uit de knokploegen van de Grijze Wolven, 16,29% (80 zetels) en de met het Koerdische nationalisme gelieerde HDP 13,12% (80 zetels).

Salih Muslim - 4

Salih Muslim, co-leider van de Syrisch-Koerdische partij DYP (Democratische Unie Partij) en haar militaire arm de YPG, de Volksbeschermingseenheden. Hij krijgt tegenwoordig steun van Rusland, de VS en de regering in Damascus.

Maar het probleem is dat deze drie andere in het parlement vertegenwoordigde partijen evenmin met elkaar willen praten. De MHP en HDP staan gewoon met getrokken messen tegen elkaar. En ook met de CHP zijn de relaties van beider oppositiepartijen erg slecht. Van enige verstandhouding lijkt er op nationaal vlak geen sprake.

En met de de AKP loopt het nog meer mank. Niemand wil met die partij zo te zien samenwerken. Vooral haar beleid van toenemende islamisering en de oorlog met Syrië liggen hier zwaar op de maag. De drie oppositiepartijen eisen dan ook het stopzetten van die politiek. Zo niet stappen ze in geen coalitieregering met de AKP.

Relatie met terreurgroepen

Maar voor Erdogan is de verdere islamisering van Turkije en de oorlog met Syrië juist de essentie van zijn beleid. Hij wil Turkije omvormen tot een islamitische staat en daaraan liefst ook delen van Syrië en Irak voegen met steden als Mosoel, Idlib en zelfs Aleppo. Het getuigt van een zelden geziene machtshonger.

Recent poogden zijn Syrische jihadistengroepen zelfs het Turkse pond als officieel betalingsmiddel in te voeren in de door hen bezette gebieden in het noorden van Syrië. De tegenstand bij de er overgebleven bevolking en ook bepaalde rebellengroepen was echter zo groot dat het plan een grote flop werd.

Ondertussen blijven de arrestaties van opposanten tegen Erdogan almaar toenemen, evenals de terreuraanvallen tegen vooral de HDP. Zo zijn er de serie bomaanslagen tegen bijeenkomsten van de HDP en haar sympathisanten zoals in Diyarbakir, Suruc en nu Ankara. Met daarnaast ook de vele aanvallen tegen gebouwen van de HDP. Men poogt hen zo te zien via intimidatie het zwijgen op te leggen.

Selahattin Demirtaş - 5

Selahattin Demirtas, co-leider van de HDP, lijkt zijn partij bij de komende parlementsverkiezingen ook ditmaal weer over de kiesdrempel van 10% te zullen tillen. Ondanks de tegen zijn partij georganiseerde terreur.

Dat leden van ISIS sommige van die aanslagen pleegden zal wel. Vraag is echter of de Turkse veiligheidsdienst MIT hierbij betrokken was. En dat er goede relaties zijn van de MIT met al die Syrische terreurgroepen is zeker. En dan is het voor de MIT een kleine moeite om hen te vragen ook eens een bomaanslag te plegen tegen de HDP en hun sympathisanten.

Voor die terreurgroepen vormen de Turkse oppositiegroepen immers wezenlijk een al even grote vijand als de Syrische regering van Bashar al Assad. Niet alleen vertegenwoordigen die zoals Assad het zo gehate secularisme, maar zonder Erdogan is hun strijd zeker in het noorden van Syrië ten dode opgeschreven. Reden genoeg dus voor die Syrische terroristen om de HDP keihard aan te pakken. Zeker als de MIT een vraag in die richting doet.

Verkiezingen

Of die terreur en de heropgestarte oorlog tegen de PKK de positie van Erdogan gaat verbeteren is echter zeer twijfelachtig. Alle Turkse opiniepeilingen tonen immers aan dat men bij de nieuwe verkiezingen van 1 november ongeveer hetzelfde resultaat mag verwachten als bij de vorige. Met de AKP rond de 41% en de HDP rond de 12% en dus over die zeer hoge kiesdrempel.

fethullah gülen

Fethullah Gülen, een in de stilte opererende leider van een islamistische sekte, steunde Erdogan en zijn AKP bij het consolideren van hun macht. Nu is er echter sprake van een open oorlog vooral vanuit de AKP. Gülen woont, gelukkig voor hem, in de VS en niet in Turkije. Maar Gülen blijft, ondanks de massale politieke zuiveringen, zeer invloedrijk en heeft er nog veel vrienden. In België beschikt hij over enkele scholen.

Er dreigt in de Turkse politiek dus na 1 november een nieuwe patstelling te ontstaan met als vraag of er eventueel een nieuwe regering komt en wie ditmaal dan premier wordt. Ontstaat er alsnog dissidentie in de AKP rond bijvoorbeeld de figuur van de vorige Turkse president Abdullah Gül? Komt er een minderheidsregering? En dan met wie? Zullen de ultra’s van de MHP de HDP alsnog in het politieke machtscentrum aanvaarden?

Wat bijna alle waarnemers daarbij opvalt is dat die zeer scherpe politieke breuklijnen eveneens merkbaar zijn onder de Turkse bevolking, ook blijkbaar bij de Turken in het buitenland. Men is of voor de HDP of er radicaal tegen, hetzelfde voor Erdogan en zijn AKP.

Het lijken in het land wel onoverbrugbare tegenstellingen te groeien. En dan rijst de vraag: zal het leger dan misschien opnieuw optreden als de ultieme scheidsrechter van de politiek? Het is sinds Ataturk naast de behoeder van het seculiere altijd zowat haar traditionele rol geweest.

Zeker is dat men over de nabije toekomst van Turkije allesbehalve optimistisch kan zijn. En de praktisch gezien enige schuldige hiervoor is feitelijk president Recep Tayyip Erdogan en zijn AKP, de Moslimbroederschap. Moslimbroeders lijken wel als een stel verslaafden aan onrust en geweld. En na de mislukkingen in Tunesië, Jemen, Egypte en Libië lijkt hun ster in de regio nu wel geheel weg te deemsteren.

Willy Van Damme

1) De al Islah partij is de Jemenitische tak van de Moslimbroederschap. Financieel is ze bijna geheel afhankelijk van Saoedi Arabië die deze zo gebruikt om haar greep op Jemen te vergroten. Tawakkol Karman van al Islah won in 2011 zelfs de Nobelprijs voor de Vrede. Dit terwijl die partij nochtans toen al gekend was voor haar extremisme en geweld.

Tawakkol Karman - 5

Tawakkol Karman van de Jemenitische al Islah partij, de lokale tak van de Moslimbroederschap, hier fier met haar Nobelprijs voor de Vrede. Al Islah is een instrument van Saoedi Arabië om Jemen te veroveren en ze steunt dan ook voluit de hondsbrutale oorlog van Saoedi Arabië tegen haar land. Wat zorgt voor massaal menselijk leed. Nobelprijs voor de Vrede zegt U? Misschien wordt ze zelfs minister voor de Mensenrechten in die pro-Saoedische regering.

Waarbij bovendien andere sleutelfiguren van diezelfde partij nauwe banden hadden met al Qaeda. Het geven van die prijs was het werk van de toenmalige Noorse premier en sociaal democraat Jens Stoltenberg, de huidige Secretaris-Generaal van de NAVO. Haar naam wordt dan ook door de media tegenwoordig bij het bespreken van die prijs zoveel mogelijk vermeden. Te beschamend.

Dit jaar gaf men die Nobelprijs dan aan een Tunesisch kwartet met de vakbonden daarin in een sleutelrol. Die behoedden hun land juist voor een machtsovername door Ennadha, de lokale tak van de Moslimbroederschap. Een keuze die meer dan opvalt.

2) Antiochië is een van de kerngebieden van het Syrië uit de oudheid. In 1939 poogde Turkije militair in te grijpen in Syrië en om hen braaf te houden schonk Frankrijk, toen de koloniale bezettingsmacht van Syrië, hen maar die streek ten geschenke. Het is in Syrië nooit vergeten.

3) The Diplomat, ‘China’s Uyghurs and Islamic State’, Shannon Tiezzi, 15 januari 2015, http://thediplomat.com/2015/01/chinas-uyghurs-and-islamic-state/.

De Oeigoeren behoren etnisch tot de zogenaamd Turkse volkeren. Vandaar de al decennia voor hen bestaande interesse van bepaalde Turkse politieke groepen zoals ook de vroegere Grijze Wolven.

Advertenties

10 thoughts on “Turkije–Naar de afgrond

  1. Het is niet mijn intentie om Erdogan bij te vallen, maar gelet op het feit dat we in een cultuur leven, die toch vrij egoïstisch is, bekijk ik het toch liever wat breder. De mythe dat Columbus Amerika als eerste zou ontdekt hebben, doet toch enigszins denken aan de eigen identiteit centraal stellen. Er bestaan theorieën over eerdere ‘ontdekkingen’ van Amerika, onder meer Leif Erikson en er is het onderzoekswerk van Thor Heyerdahl.
    http://www.worldbulletin.net/haber/126242/muslim-scholar-discovered-america-500-years-before-columbus
    Zeer interessant artikel. Gigantisch werk.

    Mvg,
    Edith Legrand:
    Antwoord:
    Het verhaal van Columbus die als eerste het Amerikaans continent ontdekte is natuurlijk pure fictie. De eersten die dat continent ontdekten waren Aziatische kolonisten die van de Beringstraat naar dat continent emigreerden.

    Daarna kwamen wat Vikingen en nadien dan de blanke ‘beschavers’ uit Spanje met hun kanonnen en kruisen. Mogelijks zijn er ook wat ‘bootvluchtelingen’ uit de Stille Oceaan nog voor Columbus wel aan wal gegaan.
    Willy Van Damme

  2. Dag Willy,
    Heel overzichtelijk artikel. Eén vraag: hoe zit het met de politieke opstelling van de 20 à 30 miljoen Turks-Anatolische soefisme-achtige niet-soennitische alevieten (niet te verwarren met de Syrische alawieten), met hun eigen religieuze cultuur en sociale organisatie, die ook een grote minderheid vormen binnen de Turkse gemeenschap in Duitsland, Nederland en België (vooral Limburg)? Die worden al eeuwen als minderwaardig bekeken door de rest van de Turken en lijken me dan eerder CHP te stemmen. Of zijn die alevieten niet afzonderlijk politiek georganiseerd (alevieten kennen bv. geen moskee !)?
    Banneling
    Antwoord:
    Er is inderdaad een verschil tussen alewieten en alevieten. Beiden zijn stromingen binnen de islam met de alevieten vooral in Turkije en onder Turken in het buitenland. De eerste maal dat ik over alevieten horde dacht ik natuurlijk dat dit een typefout was. Het is ook allemaal erg complex.

    Alevieten hebben inderdaad ook geen moskeeën maar wat men noemt cemevi waar ze hun religieuze rituelen beoefenen. Ook zij hebben zoals alle andere Turkse religieuze minderheden veel last van intimidatie en zelfs geweld komende vanuit de AKP.

    Traditioneel zijn de alevieten aanhangers van de seculiere CHP en uiteraard zeker niet van de AKP. Alhoewel Kemal Ataturk bij de creatie van het moderne Turkije ook maatregelen tegen de alevieten nam steunden zij toch zijn politiek beleid voor een seculiere samenleving.
    Willy Van Damme

  3. Een reactie niet specifiek over dit artikel.
    Willy, hartelijk dank voor alle artikelen, die meer inzicht geven in de (geo)politiek. Iets wat in de reguliere media helaas mist. Ik lees jouw blog met veel plezier en hoop dat er nog vele artikelen verschijnen.
    GE
    Antwoord:
    Bedankt voor dit mooie compliment. Ik poog gewoon met mijn heel beperkte vermogens een zo goed mogelijk ‘product’ af te leveren. En dat dan nog gratis ook. Gewoon omdat de waarheid haar rechten heeft en om de leugens in de media te ontmaskeren.

    Gewezen premier Paul Vanden Boeynants gebruikte ooit de gevleugelde uitdrukking naar aanleiding van de herrie rond zijn persoon: ‘Trop is trop, teveel is teveel’.
    Dat is ook mijn motto ten overstaande van de klassieke media. Vandaar deze blog.
    Willy Van Damme

  4. Geweldig artikel. Op alle punten de spijker op zijn kop.
    Gerrit
    Antwoord:
    En nu wachten op 1 november en wat men in de Eu met dat stuk uitschot gaat doen. Eerst het land kapot laten schieten door een stel koppensnellende en plunderende shariafreaks, en dan die vluchtelingen, incluis de kinderen, gebruiken in een nooit gezien gruwelijk machtsspel overstijgt gewoon elke verbeelding.

    Het lijkt mij nu stilaan ook duidelijk te worden dat die foto van dat aan het Turkse strand liggende verdronken kind een onderdeel was van die Turkse machinaties.
    Gebleken is dat dit toen iconisch beeld een snapshot was van een veel grotere foto. Men wou vermoedelijk het medelijden in Europa opwekken.

    Alles is dus inderdaad mogelijk. Zeker met die oh zo ‘vrome’ Moslimbroeders.
    Zou dat soort praktijken ook in de koran staan? Die van de AKP misschien.
    Willy Van Damme

  5. “Gladio B” in overdrive…
    https://wikispooks.com/wiki/Operation_Gladio/B
    Dim Knudde
    Antwoord:
    Persoonlijk denk ik niet dat dit iets te maken heeft met een Gladio B. Het is langs Turkse zijde gewoon het uitvoeren van de agenda van de Moslimbroederschap. Wel is dat artikel waarvan je de link meegaf interessant voor extra informatie.

    Tussen de zogenaamde ‘Vrienden van Syrië’ lijkt er alleen maar ruzie te zijn. En zo te zien gaat het qua relatie tussen hen alleen maar van kwaad naar erger.

    Duidelijk is dat het bezoek van Angela Merkel aan Istanbul van dit weekend de zeer hoog oplopende ruzies geen millimeter dichterbij een oplossing bracht.

    Typerend is dat de dame alleen Istanbul wou bezoeken en niet Ankara. In Ankara wou ze immers niet op de foto’s gezien zijn met Erdogan aan zijn pompeus paleis.

    Het is wachten op 1 november en de Turkse parlementsverkiezingen. De EU heeft zich met haar oorlog tegen Syrië zo diep in een moeras laten meezuigen dat het er dreigt in te verstikken. Verstikken in haar eigen imperialistische dromen.

    Ik volg al decennia het internationaal gebeuren en ik heb me zelfs van heel ver nooit kunnen inbeelden dat we met zo’n stel idioten te maken zouden krijgen.

    En idioten is misschien nog een brave uitdrukking voor dat stel dat Europa beweert te besturen maar niet eens beseft dat alles hun ontsnapt.
    Willy Van Damme

    • “Persoonlijk denk ik niet dat dit iets te maken heeft met een Gladio B. Het is langs Turkse zijde gewoon het uitvoeren van de agenda van de Moslimbroederschap.”

      Wel het hangt er wat van af hoe je het bekijkt. M.a.w. behoort het uitvoeren van de agenda van de Moslimbroederschap tot de Gladio B-sfeer of niet? Het lijkt mij alvast zo te zijn dat beide zaken niet geheel vreemd aan elkaar zijn, om het met een understatement te zeggen…
      Dimitri Knudde
      Antwoord:
      Het hangt er allemaal vanaf hoe je dat natuurlijk wil noemen. Maar Gladio voor mij was twee zaken: een netwerk van geheime agenten, een ondergrondse, die men kon activeren bij een bezetting.

      Een deel van dat netwerk gebruikte de VS nadien in het kader van een actie om de spanning op te drijven en landen zo te destabiliseren. Men poogde in België, Luxemburg, Italië en slaagde in Turkije met de staatsgreep van Kenan Evren.

      Wat we de voorbije jaren in het Midden-Oosten zien is echter een poging om via een islamisering met de Moslimbroederschap van de seculiere Arabische staten een burgeroorlog uit te lokken die de regio in vuur en vlam moest zetten.

      Bepaalde Amerikaanse kringen gebruikten die groep en al Qaeda om onrust te zaaien, chaos te creëren. Wat voor een groot deel ook lukte. Met Gladio zoals we dat kenden heeft dat in mijn visie niets te maken. Gladio was ook iets wat functioneerde strikt binnen de NAVO, niet erbuiten.
      Willy Van Damme

      • Ja, maar jij hebt het hier over “Gladio A”. Bij “Gladio B” (zo genoemd door ondermeer Sibel Edmonds) veranderde het paradigma. Maar de filosofie en werkstijl bleven in essentie dezelfde. Toen was het extreem-rechts en -links terrorisme tegen de communisten. Nu gebruikt men Al Qaeda, Al Nusra, ISIS, de Moslimbroederschap, de Oeigoeren in China, de heethoofden in Oekraïne, … om chaos te zaaien en de “invloedssfeer” op te laten rukken naar het Oosten: in de Kaukasus, in alle “-stan” landen, in Azeirbeidjan, …

        De NATO, nog steeds, net als toen. Je moet Gladio ook zien als een generieke naam voor alles wat de bravere Stay-Behind overschreed, dus niet enkel sensu stricto (ofte, de Italiaanse versie van STB). En het wortelt dieper dan alleen maar de NATO: Pentagon, State Department, CIA, MI5, … en de “Deep State”, natuurlijk. Ook al in Gladio A trouwens, de Deep State heette toen ondermeer “P2”. Maar het is een veelkoppig monster, zoals je wel weet…
        Dimitri Knudde
        Antwoord:
        Dat is natuurlijk zoals ik zegde een kwestie van naamgeving. Ik prefereer om geen verwarring te zaaien een andere naam, waarom niet Arabische Winter of zoiets. Maar Gladio was Gladio en dat is geschiedenis.

        De VS zijn overal bezig de spanning aan het opdrijven, in Afrika, het Midden-Oosten, Azië en Europa, dat is duidelijk. Sommigen in de VS willen die spanning verminderen, anderen weer niet. En om die spanning op te drijven zijn alle middelen goed.

        Zie met China waar men twijfels poogt te zaaien over haar economie, de Zuid-Chinese Zee, de minderheden en computerhacking. En indien nodig zal men in Washington nog wel een ander thema vinden om China mee lastig te vallen.
        Willy Van Damme

      • Yep, Willy, what’s in a name… Maar toch nog even dit meegeven, “Gladio B” is wel degelijk de codenaam die binnenin de FBI (waar Edmonds actief was) gebruikt wordt voor de Al Qaida-type false flags. Of dit enkel een FBI-terminologie is of ook zo door -pakweg- de NATO gebruikt wordt weet ik niet. En het doet er natuurlijk ook niet écht toe. Er is wel degelijk sprake van een continuüm.

        “According to Edmonds, “Operation Gladio B” is an FBI codename adopted in 1997 for ongoing relations between US intelligence, the Pentagon, and Al Qaeda. The name refers to the original Operation Gladio, in which US intelligence had established groups stay-behind forces in Europe in preparation for a Soviet invasion.”

        Wat meer info voor de geïnteresseerden:

        http://www.globalresearch.ca/gladio-b-the-continuation-of-natos-clandestine-program/5358132
        http://wideshut.co.uk/gladio-b-the-origins-of-natos-secret-islamic-terrorist-proxies/
        https://en.wikipedia.org/wiki/Sibel_Edmonds
        https://www.corbettreport.com/tag/gladio-b/
        http://www.globalresearch.ca/silencing-a-whistle-blower-gladio-b-and-the-origins-of-isis-sibel-edmonds/5475126
        enz, enz.

        Fijne avond nog!
        Dimitri Knudde
        Antwoord:
        Uiteraard zijn al die extremisten van Libië over Syrië tot Oekraïne zoals al Qaeda en Pravy Sektor gewoon speeltjes van de VS. De overgrote meerderheid van die jihadisten beseft dit natuurlijk niet eens. Het zijn dan ook idioten, zij het met sadistische karaktertrekken.
        Willy Van Damme

  6. Willy,

    grootse plannen werden al eerder gesmeed :

    http://sputniknews.com/middleeast/20151018/1028685229/us-war-syria-against-iran.html

    misschien te nemen met een korrel zout, maar er staan wel referenties in dit artikel. Ook wel een pijltje richting werkelijke ‘mondiale’ macht.

    Ronald D’Haeze
    Antwoord:
    Cartalucci is een man wiens analyses men zeker moet lezen. Het probleem is echter dat hij zich hier baseert op een stuk geschreven in 2009 ten tijden van de door de VS en de Iraanse Ayatollah georkestreerde Groene Revolutie in Iran.

    Wat sommigen in de VS toen in 2009 dachten hoeft echter nog niet direct de huidige politiek van de VS te zijn. De vraag is ook wat de huidige Amerikaanse buitenlandse politiek is.

    De verdeeldheid in Washington is op dit ogenblik enorm en het enige wat we nu kunnen doen is goed alle uit Washington komende signalen te lezen en in hun context te plaatsen.

    Je zit bijvoorbeeld met het Turkse probleem waar de positie van Erdogan erg onzeker is. Het is onmogelijk op dit ogenblik in te schatten in welke richting het land na de komende verkiezingen gaat evolueren.

    We kunnen echt alleen maar afwachten en zeer goed opletten. Zeker is dat als Erdogan de verkiezingen verliest en zijn AKP naar de oppositiebanken verhuist dat men dan in de Europese hoofdsteden de duurst mogelijke champagne zal laten knallen. Wie zou het hen kwalijk nemen?
    Hetzelfde in Damascus.
    Willy Van Damme

  7. Pingback: MeerVrijheid Blog » Blog Archive » Turkije–Naar de afgrond

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s