Het Midden-Oosten: Frontale Duitse aanval op Frankrijk

Dat Duitsland in het Midden-Oosten al lang een ander beleid volgt dan Frankrijk en ook het Verenigd Koninkrijk is voor wie nader toeziet overduidelijk. Zo wou Duitsland niet deelnemen aan de bombardementen op Libië van 2011 tegen Kaddafi.

Het Handelsblatt valt uit

Ook wat betreft Syrië is Duitsland steeds meer terughoudend geweest dan Parijs waar men betreffende agressiviteit zowat een hoogtepunt heeft bereikt. President Nicolas Sarkozy en nadien François Hollande lijken wel kopieën van Napoleon Bonaparte die ook overal zijn wil wou opdringen en daarvoor dan maar ten oorlog trok. Men kent de gevolgen: Sint-Helena en het einde van de Franse hegemonie over Europa.

Handelsblatt, het invloedrijke Duitse blad, trok gisteren in haar Engelstalige weekeditie zeer scherp van leer tegen het Franse beleid van de beide presidenten. En men kan zich perfect inbeelden dat men in Berlijn op de kanselarij van Angela Merkel een gelijkaardige opinie heeft over de Franse capriolen en oorlogspolitiek. Het is ook gebaseerd op dossierkennis en een ijzersterke logica die men ook hier regelmatig kan lezen.

Walter Steinmeier - 5

Walter Steinmeier, minister van Buitenlandse Zaken van Duitsland, moet nu in het dossier van Syrië op zijn stappen terugkomen. De steun aan de Franse-Britse oorlogvoering breekt hem zuur op. In Duitsland is onderhuids de kritiek op dit Franse en ook Britse optreden enorm.

Zo schreef het Handelsblatt: 

Commentaries on the refugee crisis point fingers at two parties: the heartless east Europeans and the German chancellor who listens too closely to her heart. No one dares out the biggest offender: France, which bears a large share of responsibility for the ever-worsening crisis.

Commentaren over de vluchtelingencrisis wijzen steeds met hun vingers richting twee partijen: De hartelozen in Oost-Europa en de Duitse kanselier die teveel naar haar hart luistert. Maar niemand durft het blijkbaar aan om de grootste schuldige aan de duiden: Frankrijk, die een grote verantwoordelijkheid draagt voor de steeds maar erger wordende crisis.

From the former rightist President Nicolas Sarkozy to his leftist successor François Hollande, there has been an astonishing continuity of policies that favor flight-promoting actions while fending off refugees.

Van de gewezen rechtse president Nicolas Sarkozy tot zijn linkse opvolger François Hollande, is er een verbazingwekkende continuïteit met een politiek die het vluchtelingenprobleem creëert en gelijktijdig zorgt dat men zo weinig mogelijk van die vluchtelingen opneemt.

Mr. Sarkozy bombed the empire of Libyan dictator Muammar Gaddafi to smithereens without having the faintest idea about what should replace it. The hyperactive conservative provoked a mini-Iraq, allowing al-Qaeda and the Islamic State to funnel refugees to Europe as a commercial undertaking.

Mr Sarkozy bombardeerde het rijk van de Libische dictator Moeammar Kaddafi in stukken zonder zelfs meer het minste idee te hebben wat er nadien moest komen. De hyperactieve conservatief provoceerde een mini-Irak waarbij bewegingen zoals Qaeda en de Islamitische Staat massaal vluchtelingen naar Europa sluizen alsof het een soort van commerciële onderneming is.

So far, his successor, Mr. Hollande, hasn’t tried to change much. At least he sent soldiers to Mali to limit the spread of terror from Libya in a southerly direction. Mr. Hollande would have been happy to bomb another dictator out of office, Syria’s Bashar al-Assad, but now he wants to conduct air strikes in Syria against the Islamic State and is cozying up to Mr. Assad.

Tot nu veranderde zijn opvolger, Mr. Hollande, hier weinig aan. Uiteindelijk stuurde hij dan soldaten naar Mali om de terreurgolf komende vanuit Libië richting zuidwaarts in te dammen. Mr. Hollande zou er zelfs plezier in hebben geschapen om ook die andere dictator, de Syrische Bashar al Assad, met bommen uit zijn ambt te verjagen. Maar nu wil hij plots in Syrië bombardementen uitvoeren tegen de Islamitische Staat en wil hij vriendjes worden met Mr. Assad.

Duitse medeverantwoordelijkheid

Voor wie nog over Europa spreekt en de Duits-Franse as rond wie alles draait moet dit wel een stevige ontnuchtering zijn. Het is bijvoorbeeld opgevallen dat Duitsland, samen met Zweden, een wapenembargo afkondigde tegen Saoedi-Arabië terwijl Frankrijk er desnoods zijn laatste gevechtsvliegtuig aan zou verkopen. En België zijn laatste wapen van FN.

François Hollande - 11

President François Hollande (PS) moest zo nodig het beleid van Nicolas Sarkozy, zijn voorganger, met betrekking tot het Midden-Oosten voortzetten. De man is dan ook een der hoofdverantwoordelijken voor de massale afslachting van de Syriërs, de miljoenen vluchtelingen en het vernielen van het onvoorstelbaar mooie Syrische culturele erfgoed. Een erfgoed dat ook het Europese en dus Frans is. Frankrijk opent in Iran kortelings een handelskantoor. Volgend jaar in Damascus?

Eergisteren verklaarden de Britse minister van Buitenlandse Zaken Philip Hammond en zijn Franse collega Laurent Fabius, de twee oorlogvoerende landen van de EU, dat ze toch wel enkele opmerkingen hadden over het Russische optreden in Syrië.

Een verklaring die ze aflegden voor ze in vergadering gingen met hun Duitse collega Walter Steinmeier en Federica Mogherini, verantwoordelijk voor de Europese buitenlandse politiek. Het zal er ongetwijfeld erg stormachtig aan toe zijn gegaan.

Nadien zwegen Hammond en Fabius. Begrijpelijk. Vandaag stelde Hammond trouwens al dat men met Assad moet praten. Je weet wel, die ‘zeer brutale dictator’. Waarmee hij Walter Steinmeier en Angela Merkel al naar de mond praatte. Je ziet wie dat ‘gesprek’ won.

Uiteraard is Duitsland hier zeker niet vrij van zonde. Zo steunde het in feite op Europees vlak tot voor kort de oorlogspolitiek van Londen en Parijs. Nooit maakte men in Berlijn voor zover geweten enig bezwaar. Zo stemde het in 2011 in met de zware economische strafmaatregelen tegen Syrië die de bevolking en de regering veel pijn deden en al Qaeda plezierden.

En bovendien is er de schandelijk stemming van de Europese ministers van Buitenlandse Zaken van 23 mei 2013 om het embargo op handel met Syrië voor olieproducten op te heffen. De maand voordien had al Qaeda (toen nog met ISIS) de Syrische oliebronnen grotendeels veroverd. 

Met andere woorden: Walter Steinmeier hielp mee bij het financieren van ISIS. Hij is dus medeplichtig geweest aan een gruwelijke oorlogspolitiek tegen wat toch de wieg van onze beschaving is. Een onvoorstelbare misdaad.

Maar Duitsland heeft zijn fouten dan toch zo te zien ingezien, Frankrijk nog niet en blijft warm en koud blazen. Het rekende er ooit op om terug controle te krijgen over Syrië, haar vroeger mandaatgebied uit de periode na de eerste wereldoorlog.

Nu wil men terug maatjes worden met de ‘brutale dictator’ van Damascus. Walgelijk. En dan durft men in Parijs en Londen er Assad van beschuldigen de mensenrechten te schenden. Durf hebben ze in Parijs overduidelijk.

Willy Van Damme

Advertenties

2 thoughts on “Het Midden-Oosten: Frontale Duitse aanval op Frankrijk

  1. Pingback: MeerVrijheid Blog » Blog Archive » Het Midden-Oosten: Frontale Duitse aanval op Frankrijk

  2. het zal wel mist zijn, maar Fabius, minister van buitenlandse zaken zou via teletekst vrt althans gezegd hebben dat er voor Assad, bij een vrede geen plaats meer is.
    Octaaf
    Antwoord:
    De teletekst van de VRT is niet bepaald wat men een serieuze bron kan noemen. Ik kijk daar voor het slapengaan ook altijd nog eens naar om te zien of ik die avond iets heb gemist.

    Is dat belangrijk dan ga ik bij andere meer serieuze bronnen op zoek naar wat er juist aan de hand is. Zo ontdekte ik ooit op de teletekst het nieuws dat men in de VS de Belgische spion en wapenhandelaar Jacques Monsieur, toen een agent van de Mossad, in de VS had opgepakt. Ik ben dan vlug gaan verder zoeken.

    De mensen die dat soort berichten maken schrijven doorgaans die verhalen van Belga of andere persbureaus over. En daar weet men soms ook al amper iets over het onderwerp. Met alle gevolgen van dien. Onbetrouwbaarheid troef dus.

    Wat betreft de houding van de Franse regering zelf is die natuurlijk aan het wijzigen en wat het Duitse Handelsblatt schreef is correct.
    Om dat verder te staven geef ik hier nog een tekst mee van de verklaring die Laurent Fabius, minister van Buitenlandse Zaken, over de kwestie tijdens een debat aflegde in de Franse Senaat op 9 september 2015.

    La question qui se pose est la suivante : quelles sont les perspectives ? Doit-on dire au peuple syrien que M. Bachar al-Assad détiendra le pouvoir exécutif au cours des quinze prochaines années ? Si on dit cela, il n’y a pas de solution possible. Entre dire cela et exiger le départ immédiat de M. Bachar al-Assad, il y a une marge. Cela s’appelle la diplomatie.

    De vraag die zich stelt is welke perspectieven er hier zijn. Moeten we aan het Syrische volk zeggen dat de uitvoerende macht gedurende de volgende 15 jaar in handen zal zijn van Bashar al Assad? Als we dat zeggen dan is er geen oplossing mogelijk. Tussen dat en zeggen dat hij onmiddellijk moet vertrekken is er een verschil. Dat is wat men noemt diplomatie.

    Als we zijn woorden hier dus letterlijk zouden nemen dan zou men kunnen zeggen dat Frankrijk er genoegen mee neemt dat Assad nog 15 jaar min één dag president mag zijn.

    Maar in ’s hemelsnaam wie denkt Fabius wel dat hij is? Hoe arrogant moet men zijn om over het presidentschap van een ander land dergelijke verklaringen af te leggen? Dat hij zich moeit met zijn gezin.
    NASCHRIFT:
    Het Franse staatspersbureau Agence France Press (AFP) schreef zondag:
    French President François Hollande, announcing France’s first airstrikes against ISIS in Syria, said that “France is talking with everyone and excluding no one,”

    De Franse president Hollande zegt hier dus letterlijk dat Frankrijk met iedereen praat voor de strijd tegen ISIS. Dat betekent dus ook met de regering in Damascus.

    Wat in overeenstemming is met berichten elders over contacten tussen de geheime diensten van beide landen en met gesprekken rond de coördinatie met het Syrische leger van de Franse luchtaanvallen tegen ISIS in Syrië.

    Ik kan me nu eenmaal moeilijk indenken dat de Fransen, die hier los van de VS werken, zomaar zonder extra voorzorgen het Syrische luchtruim betreden. Ze hebben daar immers degelijk luchtafweergeschut. En er zijn nu ook Russen. Het zou daar anders wel eens een Force de Farce kunnen worden.
    Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s