Syrië–Diplomatieke hoogspanning

Er is achter de schermen van de internationale politiek op dit ogenblik een intens diplomatiek steekspel bezig tussen al de belangrijke spelers rond het dossier van Syrië, Irak en het ermee verbonden salafistisch terrorisme. Wat, zo lijkt het toch, vooral een gevolg is van het nucleaire akkoord tussen Iran en de VS met daarbij ook Duitsland, Frankrijk, Het Verenigd Koninkrijk, Rusland en China.

Prins Salman

Het akkoord maakt immers een einde aan het isolement van Iran, een regionaal machtige speler. Typerend voor de nieuwe toestand was dat de inkt van het akkoord met Iran nog niet eens droog was of de Duitse vicekanselier Sigmar Gabriel (SPD) stond al met een grote tros zakenlui en ambtenaren in Teheran contracten te negotiëren.

Dat er achter de schermen anders gepraat en gedaan wordt dan in het openbaar is zeker recent duidelijk geworden. Zo was er in juli volgens the New York Times en een serie andere bronnen een ontmoeting in de Saoedische hoofdstad Riaad tussen brigade generaal Ali Mamloek, het hoofd van het Syrische Nationale Veiligheidsbureau, en adjunct kroonprins Mohammad bin Salman. Dit is de zoon van koning Salman de Hakbijl, minister van Defensie en verantwoordelijke voor het economische beleid. (1)

Mohammed bin Salman bin Aboelaziz al Saoed - 3

Volgens een  serie bronnen had de Saoedische adjunct-kroonprins Mohammad bin Salman in Riaad een gesprek met het hoofd van de Syrische veiligheidsdienst. Blijkbaar wil het land nu toch streven naar onderhandelingen met de Syrische regering.

Het is een gesprek dat tot recent gewoon ondenkbaar was daar de Saoedi’s gezworen hadden het hoofd van de Syrische president Bashar al Assad te doen rollen. En daar wachten ze nu al sinds begin 2011 tevergeefs op.

Uit de put trekken

Al even opmerkelijk bijna is ook het bezoek vorige donderdag van de Syrische minister van Buitenlandse Zaken Wallid Moeallem aan de Golfstaat Oman. Oman heeft wel nooit zoals de andere Golfstaten de diplomatieke betrekkingen met Syrië verbroken maar een officieel bezoek met persfoto als dit was sinds 2011 gewoon uit den boze. Simpelweg ondenkbaar.

En dan was er het gesprek vorige week maandag in de Qatarese hoofdstad Doha onder zes ogen tussen Adel al Jubeir, minister van Buitenlandse Zaken van Saoedi Arabië, met diens collega’s van de VS, John Kerry, en Rusland, Sergeï Lavrov. Een gesprek waar volgens het achteraf officieel verspreidde persbericht de kwestie Syrië op tafel lag.

Niet onbelangrijk was zeker ook het bezoek begin deze maand van Federica Mogherini, officieel Hoge Vertegenwoordiger van de Unie voor Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid, aan Teheran die namens de EU aan de Iraniërs kwam vragen om samen nieuwe wegen te zoeken om de regionale problemen op te lossen. Lees: Een smeekbede van de EU aan de Ayatollahs om Europa uit de diepe zelf gegraven Syrische put te trekken.

Sergei Lavrow, John Kerry en Adel al Jubeir in Doha - 3 augustus 2015

De ministers van Buitenlandse Zaken van Rusland (Sergeï Lavrov, links), de Verenigde Staten (John Kerry) en die van Saoedi Arabië (Adel al Jubeir) onderhandelden in de Qatarese hoofdstad Doha over Syrië.

Ook de VS zien trouwens nu officieel in Iran een partner voor een oplossing van de Syrische kwestie. Dit terwijl de Amerikaanse president Barack Obama zowel in 2012 als in 2014 via hard lobbywerk ervoor zorgde dat Teheran werd uitgesloten van de toenmalige gesprekken over Syrië.

Assad als Struikelblok

Ook Obama vroeg vorige week aan Teheran om hulp bij het zoeken naar een oplossing voor Syrië dat in zijn ogen een unitaire staat moet blijven en waarbij de strijd tegen ISIS centraal staat. Officieel wil hij voor Syrië een overgangsregering zonder Assad, maar privaat klinkt overal al door dat wat Washington betreft deze nog een tijd mag blijven.

De oplossing van het conflict is echter heel simpel. Het is het aanvaarden van een compromis dat in wezen al jaren op tafel ligt maar dat door het Westen steeds hooghartig en agressief werd afgewezen. En dat is een overgangsregering onder Assad met bepaalde oppositieleden die dan onder internationaal toezicht verkiezingen zouden houden.

Het verhaal van de houding van de VS in het Syrische geschil doet een beetje denken aan het nucleaire discussies van de VS met Iran. Het was een erfenis van het beruchte duo met president George W. Bush en vicepresident Dick Cheney en hun ‘As van het kwaad’. Pas nadat de VS het recht van Iran op nucleaire verrijking accepteerden kon er dan dat akkoord komen. Dat Iraans recht aanvaarden was de sleutel.

507256342573168194_438052252

De VS en haar bondgenoten eisten tot voor kort steeds het hoofd van Assad voor er over een oplossing van de Syrische burgeroorlog kon worden gesproken. Ze eisten de overwinning op nog voor men die op het slagveld realiseerde.

Hetzelfde met Syrië waar de Amerikaanse eis van een onvoorwaardelijk vertrek van Assad elke oplossing in de weg stond. De indruk bestaat trouwens dat men bepaalde door het westen en de Arabische Golfstaten betaalde Syrische Quislings als Moeaz al Khatib aan het voorbereiden is voor een ministerpost in die overgangsregering onder Assad. Kortelings gaat er zo’n groepje Quislings trouwens naar Moskou om te onderhandelen.

Het is een voorstel dat Teheran nu recent terug boven haalde en een dezer dagen aan de VN gaat voorleggen. Het toont een zelfbewust en internationaal diplomatiek actieve natie. Uiteraard gebeurt dit alles in nauw overleg met haar bondgenoten Rusland, Syrië, China, Irak en Hezbollah.

Iran op het voorplan

Teheran wordt trouwens gezien het akkoord met de VS kortelings opgenomen als lid van de Shanghai Samenwerkingsorganisatie, een verbond waar oorspronkelijk alleen Rusland, China en enkele voormalige Sovjetstaten uit Centraal-Azië als Kazakhstan deel van uitmaakten.

Recent werden echter ook Pakistan en Indië lid van deze geostrategische alliantie waar Afghanistan, Mongolië, Wit-Rusland en Iran waarnemend lid van van zijn. Het bevat bijna 50% van de wereldbevolking.  

Maar de VS en haar partners wilden steeds gewoon het hoofd van Assad zien rollen zoals dat ook het geval was met Kadhaffi. Hun eis was steeds: Eerst zijn hoofd en dan pas een nieuwe regering. Een recept voor complete chaos. Maar iedereen zal nu wel beseffen dat Assad Kadhaffi niet is en Syrië evenmin Libië is. Het blijkt een voor de westerse salafistische huurlingen en veel te zware noot om te kraken.

Men kan vanuit Turkije, Jordanië en Israël nog wel extra jihadisten en wapens leveren maar Iran was recent overduidelijk. Voor Teheran is het sturen van haar leger naar Syrië een optie die men onlangs publiekelijk zelfs op tafel legde. En dan is een overwinning op Assad helemaal onmogelijk.

Jihadisten als het probleem

De al jaren lopende verhalen in bladen als De Standaard of The Financial Times over een wankelende steun van Teheran en Moskou voor Assad zijn dan ook pure fantasie. Wishful thinking om hun incompetentie te verbergen.

Waleed al Moeallim en Yusuf bin Alawai, ministers van Buitenlandse Zaken van Syrië en Oman - 6 augustus 2015

De minister van Buitenlandse Zaken Wallid al Moeallim kreeg recent een uitnodiging voor een gesprek in de Golfstaat Oman met zijn collega Yusuf bin Alawai.

Bovendien heeft men al die jihadistische bendes als Ahrar al Sham, Al Nusra en ISIS behoudens luchtafweerraketten wel alle mogelijke steun gegeven, maar gebleken is dat die nu amper onder controle te houden zijn.

Voor veel landen is de strijd tegen die groepen primordiaal geworden. Belangrijker dan de kop van Assad. Bovendien beginnen steeds meer mensen in te zien dat ISIS en al Qaeda gewoon westerse creaties zijn. Vertel als je Didier Reynders bent dat eens aan je kiezers. Een nachtmerrie. Zeker voor Rusland waar recent ISIS ook opdook in de Kaukasus is die strijd primordiaal. Hetzelfde voor China trouwens.

Opmerkelijk was bijvoorbeeld de uitlating van blogger Ziad Fadel, een Amerikaanse Syriër met zeer goede connecties in het Syrische leger, die op zijn blog Syrian Perspective terloops stelde dat de Saoedische kroonprins Salman, de sleutelfiguur in Riaad, genoeg heeft van de Syrische oorlog. Heeft hij weet van de inhoud van het Syrische-Saoedische gesprek van 5 juli? Blijkbaar.

Turkse isolatie 

Recente persberichten spreken zelfs van het stopzetten van de Saoedische steun aan die salafistische bendes in ruil voor het terugtrekken uit Syrië van de buitenlandse brigades zoals die van Hezbollah. Opvallend is zeker de mededeling van Jabhat al Nusra (al Qaeda) die stelde zich uit het noorden van Syrië en de frontlijn tegen ISIS te willen terugtrekken. Met daarbij een ferme uitval richting de Turkse ‘vrienden’.

Toch zijn die tekenen maar het begin van een oplossing. Wat met Turkije bijvoorbeeld. Wil dat de oorlog tegen haar buur stoppen? Het moet voor president Recep Tayyip Erdogan een zware toegeving zijn. Meer dan vier jaar strijd en miljarden dollars zijn hier dan tevergeefs geweest.

Zoals Thierry Meyssan in zijn uitstekende analyses van de Turkse positie stelt heeft Turkije geen enkele vriend meer, nergens. Het land ligt met iedereen zowat overhoop, zelfs nu al met Jabhat al Nusra. Toen Erdogan in 2003 in Turkije aan de macht kwam sprak hij van een politiek van nul problemen met alleen maar bevriende landen in de buurt. Nu leeft het met zowat iedereen op voet van oorlog.

Jabhat al Nusra met gevangenen Divisie 30 - 2 augustus 2015

Fier reden jihadisten van de salafistische terreurgroep Jabhat al Nusra recent rond met de gevangen leden van de door de VS opgeleide leden van Divisie 30.

Het kreeg officieel wel steun op de door Turkije speciaal bijeengeroepen NAVO-raad maar wie goed leest en alles in rekening brengt ziet alleen maar vijandige reacties bij haar partners.

Het is geen toeval dat de in onze klassieke media reeds zo geliefde Koerdische nationalisten er nog meer ruimte kregen dan voorheen. Waarbij het verhaal van de samenwerking tussen ISIS en Erdogan bijna continu in de media opduikt. Een nieuwe en voor Turkije nefaste ontwikkeling.

De tirade van Poetin

Opvallend hierbij was het verhaal dat de Russische president Vladimir Poetin tijdens een gesprek met de Turkse ambassadeur in Moskou eiste dat Erdogan zijn steun aan die terreurbewegingen zou stopzetten of anders zware tegenmaatregelen mocht verwachten.

Volgens Russische bronnen werd de naar het Kremlin gesommeerde Turkse ambassadeur daarbij zelfs de huid vol gescholden en beloofde Poetin Turkije in Syrië een nieuw Stalingrad. (2) Turkije is zwaar afhankelijk van olie- en gasleveringen vanuit Rusland en Iran. Ook met de VS zijn de relaties barslecht en lopen er verhalen over scheldpartijen heen en weer.

Maar als de zogenaamde gematigde oppositie – in wezen vooral enkele decennialang in het buitenland verblijvende Quislings zonder enige serieuze basis in de Syrische samenleving – in de Syrische regering onder Assad stapt blijven er nog de duizenden extremisten over die ongetwijfeld woedend zullen zijn en gaan zweren verder te vechten.

Vladimir Poetin - 13

Volgens Russische bronnen heeft de Russische president Vladimir Poetin recent zijn Turkse ambtgenoot Recep Tayyip Erdogan een fikse uitbrander gegeven wegens zijn steun aan ISIS. Deze groep is sinds kort nu ook actief in de Russische Kaukasus. Voldoende reden om woest te zijn op Erdogan.

Zelfs al wordt hun iedere militaire en politieke steun verder onthouden dan nog zullen die niet zomaar ophouden. Gebleken is dat het fanatieke vechtersbazen zijn met niet zelden een doodsverachting.

En met een voortduren van de oorlog is het houden van verkiezingen onmogelijk. Dit is waarschijnlijk nog het grootste probleem voor het hernemen van het leven in het land. De oorlog is er een dat nog heel lang kan blijven aanslepen maar dat Syrië wel de baas kan. Zeker is dat het op een veel lager niveau zal zijn.

Dodelijke klucht

Met Qatar lijkt er alleszins geen groot probleem meer te zijn. Die lieten vorige week verstaan dat men ook rekening moet houden met de belangen van Iran. Duidelijk is dat de toenadering van het Westen tot Iran nu toch lijkt te zorgen voor een doorbraak voor wat aan het ontaarden is in een nooit voorheen geziene dodelijke klucht.

Recep Tayyip Erdogan - 8

Toen Erdogan in 2003 tot premier werd verkozen zorgde hij voor een beleid van wat hij noemde zero problemen, zijnde goed nabuurschap en een vredesakkoord met de Koerdische PKK. Het zorgde mee voor een fikse economische groei. Die groei is weg en met zowat iedereen heeft Erdogan ruzie.

Zo trainde het Amerikaanse leger tegen een kostprijs van 500 miljoen dollar een nieuw rebellenleger, Divisie 30 genaamd, die dan exclusief moest strijd tegen ISIS. De amper 54 man sterke eenheid werd door de VS van Turkije naar Syrië gestuurd.  

Ze was er echter amper of ze werd al aangevallen door Jabhat al Nusra, het officieel filiaal van al Qaeda in Syrië. Het koste dat VS nog eens bijna 50 miljoen dollar om wat van de groep overbleef terug naar Turkije te halen.

Maar Jabhat al Nusra is altijd de grootste recipiënt geweest van hulp komende van de CIA en wordt nog steeds geleid vanuit een commandocentrum in Turkije waar de CIA een zeer belangrijke rol speelt. De CIA versus het Pentagon dus. Zo lijkt het toch. Iets wat niet de de eerste keer zou zijn in de geschiedenis van het Amerikaans imperialisme.

Puinhoop

Ook is er Turkije dat de oorlog tegen de PKK hervatte en volop bommen gooit op hun kampen in de Iraakse bergen. Maar de PKK is gewoon een zusterorganisatie van de Syrisch Koerdische YPG die met steun van de VS enige successen behaalde tegen ISIS.

Beiden werken militair nauw samen. En dus voort Erdogan feitelijk oorlog tegen de YPG, bondgenoot van de VS tegen ISIS. Met andere woorden: Erdogan vecht samen met ISIS tegen het bondgenootschap van de YPG, PKK en de VS. Waarbij de VS in het verleden de PKK en ook de YPG officieel trouwens ook zag als terreurorganisaties.

YPG soldaten - Koerden

Erdogan kan het niet verkroppen dat de Koerdische YPG, een dochter van de PKK, het grootste deel van de grens van Turkije met Syrië bezet. Toen die nog in handen van ISIS was was dat voor Ankara geen probleem. De door ISIS bezette grensovergang van Jarablus aan de Eufraat werkt voor zover geweten trouwens nog steeds zonder problemen.

Het buitenlandse beleid van Barack Obama niet alleen in het Midden-Oosten maar ook in Oekraïne en Azië, is dan ook een grote puinhoop, erger zelfs dan onder Bush Jr. Het met Iran gesloten akkoord geeft hem nu de mogelijkheid om zich alsnog uit het door hem geschapen Syrische en Iraakse moeras te trekken. De mensen in de regio zullen er zeker niet om klagen.

Willy Van Damme

1) Thierry Meyssan, de Franse in Damascus verblijvende journalist en verantwoordelijke voor de website Voltaire.net plakte er de datum van 5 juli op. Beide partijen ontkenden het verhaal tot heden niet. Voltaire.net “Turkey in danger”, Thierry Meyssan, 30 juli 2015, http://www.voltairenet.org/article188307.html

Thierry Meysan dient gezien te worden als een van de goed geïnformeerde waarnemers van het Midden-Oosten.

2) Een beschrijving van dat verhaal kan je o.a. vinden bij de website Breaking Newsnetwork: ‘Russian president to Turkish ambassador: ‘Tell your dictator president he can go to hell’, 10 augustus 2015, http://breakingnews.sy/en/article/62433.html.

Rusland gaat normaal via Turkije gas leveren aan de EU om zo het totaal instabiele Oekraïne te vermijden. Het is een kopie van Nordstream die Russisch gas via de Baltische Zee aan Duitsland levert. Het project lijkt echter muurvast te zitten. Volgens Thierry Meyssan na Amerikaanse bedreigingen om Turkije desnoods uit de NAVO te gooien.

Advertenties

6 thoughts on “Syrië–Diplomatieke hoogspanning

  1. Dag Willy

    Wordt de nucleaire deal met Iran een game changer in het Midden-Oosten?
    Het ziet er zo naar uit, getuige daarvan de vele – vaak onverwachte – diplomatieke onderonsjes.
    Bedankt voor het leggen van de puzzel.
    Een gelijkaardige, interessante analyse: http://atimes.com/2015/08/saudi-arabia-russia-and-iran-gulf-players-willing-to-abandon-old-narratives/

    Ik hoop alleszins vurig dat er snel wat meer stabiliteit in de regio komt.
    Wat mij kwaad maakt, is dat ‘de tegenpartij’ in onze MSM steevast als struikelblok/dwarsligger wordt voorgesteld, terwijl het net andersom is.
    Zoals u zegt hebben Rusland/Iran al jaren geleden voorstellen voor een vreedzame oplossing van het Syrische conflict op tafel gelegd.
    Voorstellen die even vaak werden genegeerd of weggevaagd door de VS en hun bondgenoten.
    Hetzelfde verhaal mbt de nucleaire deal: het zijn zogezegd de sancties tegen Iran die dat land tot een akkoord hebben gedwongen, terwijl het net de Amerikaanse aanvaarding van een Iraans uraniumverrijkingsprogramma (in 2013, tien jaar na de eerste onderhandelingen tussen Iran en de EU3) is die tot een doorbraak leidde.
    De VS weigerde zelfs jarenlang om aanwezig te zijn bij onderhandelingen over Irans nucleaire programma; iets wat in de MSM nooit wordt aangehaald.
    Groet,
    Cyrus
    Antwoord:
    Bedankt voor die link naar het verhaal over deze materie van Asia Times. Ik volg die krant niet van nabij maar zoals dit stuk toont geeft de Asia Times soms boeiende informatie.
    Zoals je vermoedelijk wel weet las ik pakken over die problemen rond het nucleaire verdrag met Iran. Kwestie alle voornaamste invalshoeken te kennen. Dit was er echter niet bij.

    Bij de westerse massamedia was er niemand die opmerkte wat ook jij hier schrijft, namelijk dat het de VS is geweest die tijdens die onderhandelingen de grootste toegeving deed.

    En dat is het aanvaarden dat Iran uranium mag verrijken. Op zeker ogenblik stelde men in de VS zelfs dat Iran dan ooit wel het verdrag over de verspreiding van kernwapens ondertekende en dus lid was van het IAEA, maar dat dit hen nog niet de toelating gaf om uranium te verrijken.

    Ondertussen blijkt dat men tijdens die gesprekken als naar goede gewoonte veel toneel speelde. Zo kan het verdrag pas in werking treden na een goedkeurend rapport van het IAEA over vermeende vroegere Iraanse verrijkingsactiviteiten.
    Wat men dit najaar verwacht maar dus in realiteit een pure formaliteit is.

    Zo eiste de VS steeds dat men een bepaalde Iraanse kernwetenschapper kon ondervragen en een bezoek brengen (het derde) aan de militaire installaties van Parchin.

    En wat blijkt? Het IAEA is nu plots tevreden met wat uitleg en wat gegevens over die zaken, van wie het ook komt. Als iemand een grondstaaltje van Parchin geeft is dat voor hen ook al goed.
    Met andere woorden: Iran krijgt hier haar zin, alleen verpakt men het wat om op die wijze een verkeerde maar voor Obama voordelige indruk te willen wekken.

    Hetzelfde met Syrië nu waar De Standaard en Knack afgaande op een feitelijk vage verklaring van Barack Obama stelden dat Rusland klaar is om Syrië en Assad te laten vallen. Maar wie het dossier goed volgt ziet alleen het tegenovergestelde, namelijk toegenomen Russische wapenleveranties.

    Maar die verklaring van Obama is natuurlijk logisch en perfect begrijpelijk. Obama wil zoals kon verwacht worden kost wat kost zijn gezicht redden. Dat komt bij dat soort mensen als naar gewoonte op de eerste plaats.

    En dus krijg je het verhaal over Rusland dat toegevingen wil doen. Wat de massamedia dan met plezier opnemen. Niet verder kijkend dan hun neus lang is.
    Willy Van Damme

  2. Proficiat Willy, een zeldzaam accuraat artikel, niet eens zo zeldzaam bij jou maar wel in de rest van de geschreven pers.
    Ik ben minder actief hier door tijdsgebrek maar ik blijf je met grote interesse volgen.
    Mercury Traveller
    Antwoord:
    Bedankt voor het mooie compliment van iemand die de regio toch goed kent.
    Voor ik het rond 10 uur plaatste heb ik vlug nog eventjes gekeken of er zich die nacht en ochtend geen nieuwe belangrijke ontwikkelingen hadden voorgedaan. Ik wil de lezers immers met geen onzin opzadelen maar actuele goed gedocumenteerde analyses geven.

    En dus zag ik die morgen o.a. het verhaaltje van Evita Neefs in De Standaard over die materie. Ze had een stukje van het blad Foreign Policy over Syrië gelezen en daarin stond dat Obama opperde dat Rusland nu toch bereid zou zijn om Assad te laten vallen.

    Goed nieuws voor mensen als Evita Neefs en De Standaard die blijkbaar dromen van een nieuw Libië. Ik had voordien ook dat stuk gelezen en het gezien als een beetje in de stijl van dat tijdschrift, de visie van het Witte Huis.

    Foreign Policy brengt soms wel eens boeiende verhalen maar 90% is gewoon waardeloze rommel vol prietpraat met veel wishful thinking, leugens en verdraaiingen.

    Maar dat is het niveau, de zich graag een kwaliteitskrant noemende De Standaard schrijft gewoon stukjes over van bladen die veelal zelf niets voorstellen. Kopie en plak-journalistiek dus van een niets voorstellende kwaliteit.

    Het doet mij denken aan een blad als The Economist, voor velen onder het journaille het beste, meest gezaghebbende, kwaliteitsvolle, betrouwbare, degelijke, etc… blad ter wereld.

    Een blad vol onzin dat ik in 2003 buiten gooide wegens te slecht en teveel leugens. Ik kon het gewoon niet meer in mijn brievenbus zien liggen.

    Op 20 augustus 2003 verscheen er in Knack een interview met de toenmalige hoofdredacteur Bill Emmott. ‘Amerika wordt onrecht aangedaan’ was de titel van het gesprek dat vooral over de bezetting van Irak ging.

    Zo stelt de man: “Heeft de oorlog meer opgeleverd voor de regio en voor de wereld dan voor de VS? Ik zou tot nog toe zeggen: ja…… Ja, die dreiging (van die massavernietigingswapens; nvdr.) was reëel. Want Saddam heeft die wapens wel degelijk ontwikkeld. Ze zijn niet gevonden, maar heb geduld.”

    Dit zegt deze in Oxford (nog meer (sic) prestige) gestudeerde ‘topintellectueel’ toen men in de VS feitelijk de zoektocht naar die vooral chemische en biologische wapens al had opgegeven. Ze wisten immers beter.

    In de aanhef van het artikel stelt men “Hij leidt de redactie van het meest prestigieuze weekblad ‘The Economist’, dat in internationale politieke en financiële kringen als een bijbel wordt gespeld.
    Na zo’n zottepraat zakt toch je broek af.

    Hetzelfde recent bij de Londense krant The Times, je weet wel de kwaliteitskrant van Rupert Murdoch. Daar schreef een Tom Coghlan op 13 augustus 2015 in ‘Crumbling Syrian army ordered back to Assad’s family heartland’ over Syrië het volgende: “De toegenomen druk op het regime (van Syrië nvdr.) komt gelijktijdig met signalen dat diens twee voornaamste bondgenoten, Iran en Rusland, tekenen vertonen om een onderhandelende oplossing te aanvaarden.”

    Nou, Rusland en Iran pogen al bijna sinds de start van de westerse oorlog tegen Syrië in 2011 een onderhandelende oplossing te bekomen. Hetzelfde voor Syrië uiteraard.

    Het antwoord van het westen was tot heden officieel dat men alleen wou praten over het aftreden van de Syrische regering, dus een overgave. Een positie die je onmogelijk als een bereidheid tot onderhandelen kunt zien. Het is gewoon een dictaat, een ultimatum.

    Maar zo gaat dat met de klassieke media, liegen en bedriegen om de lezers zo dom mogelijk te houden.
    Willy Van Damme

    • Zeer juist Willy,

      Ik zit met een probleem dat me sinds jaren bezig houdt: hoe maken we de massa wijs wat er gaande is???
      Jij bent één van de beste Vlaamse onderzoeksjournalisten, zoniet de beste, en honderden mensen of nog meer lezen jouw blog veronderstel ik, maar hoe krijgen we in God’s naam de massa mee? Hoe kunnen we hen eindelijk wakker schudden?
      We, de massa, blijven maar de zelfde rotzakken ondersteunen, niet in het minst dank zij de corrupte verzuilde gehersenspoelde media…
      Ken jij daar een oplossing voor?

      Verder heb ik een beetje goed nieuws, ik ben geopereerd aan de ogen en kan weer vlot boeken lezen, wat ik al jaren alleen met veel moeite kon doen. Ik heb direct “Crapule de Luxe” gekocht en begin er binnenkort aan.

      Verder nog het allerbeste en we zien elkaar nog wel eens.
      Mercury Traveller
      Antwoord:
      Er lezen veel mensen mijn blog maar nog veel meer De Standaard en Het Laatste Nieuws. En zelfs al weet men dat de pers liegt toch blijven ze die geloven. Raar maar waar.

      Normaal wordt er vandaag op RT een interview met mij uitgezonden over Libië. Je ziet het wel hier online.
      Ik heb er een mooie bijpassende tekst bijna over klaar. Ditmaal over de fratsen van Nicolas en zijn goede vriend de ‘humanist’ Bernard-Henri Levy. Om van te smullen.

      Verder wacht een terrastafel op de Dendermondse Grote Markt nog steeds op ons.
      Willy Van Damme

  3. Poeh, wat een hitte, niet alleen op meteorologisch maar ook op geopolitiek gebied. Een beetje off-topic, maar mijn oog viel op dit artikel en waarom de Doema een wet heeft aangenomen die bepaalde NGO’s als onwenselijk beschouwen in de Russische Federatie. Daarbij viel mij de volgende uitspraak op;

    Allen Weinstein, who helped draft the legislation establishing NED, said in a Washington Post interview in 1991, “A lot of what we do today was done covertly 25 years ago by the CIA.”

    Vertelt hij hier nu dat bepaalde geheime dienst taken, zoals het organiseren van ‘Color Revolutions’, nu worden uitgevoerd door ‘Non Governmental Organisations’ en dat al sinds 1991?

    http://landdestroyer.blogspot.nl/2015/08/national-endowment-for-democracy-is-now.html#more

    En wat doet het logo van het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken daar, wat heeft dat te betekenen, de Nederlandse Staat der Verenigde Staten?


    Joop de Jong
    Antwoord:
    De National Endownment for Democracy is een creatie die stamt uit de periode van president Ronald Reagan. Er is nu trouwens ook een Europese versie: The European Endownment for Democracy.

    De oorzaak was dat de omverwerping via politieke agitatie door de VS teveel hinder had met haar link naar de CIA. Het was een poging om de CIA haar werk te beperken tot zuiver spionage en analysewerk. Regeringen destabiliseren en overnemen en politieke moorden zouden dan voor anderen hun rekening komen.

    Het heeft echter niet mogen zijn. Sinds Bush heeft de CIA in verhouding mogelijks meer mensen vermoord dan ooit voorheen. Maar de NED is en blijft zeer actief en is een der belangrijkste organisaties van de VS op het vlak van het buitenlands beleid.

    Je mag echter zeker ook niet het Pew Research Center niet vergeten dat onder leiding staat van Madeleine Albright, gewezen Amerikaans minister van Buitenlandse Zaken en zeer invloedrijk.
    Zeker nu Hillary Clinton mogelijks de nieuwe president zal worden.

    Het doet continu opiniepeilingen in massa’s landen over alle mogelijke onderwerpen die de VS interesseren. Het is op die wijze dat ze de invloed van de VS of China in bijvoorbeeld Nederland, Mali, Indië en Japan peilt.

    Zo kan ze weten welke de zwakheden van bepaalde regeringen zijn en in hoever haar agitatie vaste voet aan de grond krijgt en waar men die moet aanpassen om de regering alsnog omver te werpen.

    En uiteraard nam Rusland nu maatregelen tegen de NED. Wat dacht je dat het Kremlin zou doen? Hen bloemen sturen met een dank je briefje erbij?

    Wat betreft dat logo denk ik dat de Nederlandse regering graag de beste leerling van het Amerikaanse klasje wil zijn, de braafste meest trouwe vazal.
    Willy Van Damme

  4. De rol van Israel wordt hierin niet genoemd .Er zijn genoeg gemeenschapelijke belangen ,ook terroristenstaat Israel aan te wijzen als medeplichtige .Met het wroeten in buur land Syrie .Olie en Gas .Pijpleidingen.
    Martin Visser
    Antwoord:
    Rake opmerking. Ik heb de rol van Israël in het conflict al herhaaldelijk uit de doeken gedaan en toonde daarbij haar centrale rol aan. In essentie stuurt Israël al die chaos maar doet ze dat bijna grotendeels achter de schermen.

    Maar geweten is dat Israël op grootschalige wijze al Qaeda hier helpt, o.a. via de verzorging die deze terroristen krijgen in Israëlische militaire ziekenhuizen.

    Belangrijk is ook de rol van een studiebureau als The Foundation for the Defense of Democracies die in het begin meer op de voorgrond traden maar nu ook meer achter de schermen lijken te werken. Dit studiebureau is een hevige verdediger van de zionistische heilstaat.

    Ook zijn er foto’s van Syrische rebellenleiders met Ehud Barak, gewezen Israëlische minister voor Oorlog. Maar Israël is wel voldoende gespelen om dit zo geheim mogelijk te houden.

    De oorlog zelf heeft niet zoveel met olie te maken. Alleen poogt de VS de olieprijzen zo hoog mogelijk te houden kwestie van haar olie- en gaswinning uit schaliegesteente zo rendabel mogelijk te maken.

    Je krijgt met betrekking tot Israël wel de indruk dat de invloed van dat land in de VS is afgenomen. Men zal dus in Israël naar plan B moeten grijpen, een licht aangepaste strategie dus.
    Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s