Verenigd Koninkrijk–Koop eens een parlementslid

Er gaat in het Verenigd Koninkrijk bijna geen dag voorbij of er is wel sprake van een of ander schandaal. Het land mag dan andere regeringen wel eens de les lezen over het bestrijden van de corruptie, op bepaalde ogenblikken lijkt het zelf ook een door en door corrupt land waar alles zowat mogelijk lijkt.

Imaginaire firma

Zo was er vorige week een groot door de Britse veiligheidsdiensten en de media onder het tapijt geveegde rel rond pedofilie in een Noord-Iers tehuis voor door het gerecht geplaatste kinderen (1).

Met daarnaast de mediarel rond de witwaspraktijken bij de bank HSBC en diens relatie met de krant The Daily Telegraph en de Britse Conservatieve partij. Stephen Keith Green, de vroegere minister van Handel onder Cameron, was tijdens die periode van de grootse fraude bij HSBC de topman van die bank. Hij kreeg in 2010 naast zijn ministerschap ook de titel van baron en dus een zitje in het Hogerhuis. Voor bewezen diensten.

Jack Straw - 3

Jack Straw, parlementslid voor Labour, deinst duidelijk voor weinig terug. De invasie en vernieling van Irak was geen probleem voor deze politicus. Ach een massamoord, en dan. Ook een wetswijziging in Oekraïne vragen behoort tot zijn job. En voor dagelijks 6.795 euro wil hij ook voor anderen in de bres springen. Het is een wedde die vele Britten zelfs met moeite in een jaar vergaren. Maar dat is dan ook amper zijn probleem.

En de week is nog maar begonnen of daar is alweer een nieuwe stevige rel met ditmaal topparlementairen die zich voor veel geld de voeten van onder de benen lopen om allerlei bedrijven aan voor hen voordeliger wetgeving en goede contracten te helpen.

Ditmaal was het tv-zender Channel 4 en de krant The Daily Telegraph die het verhaal brachten over de gesprekken van hun reporter met parlementsleden. Dit namens een niet eens bestaande Chinese firma die in Europa zaken wou doen. Zowel Jack Straw als Malcolm Rifkind, lid van de Conservatieve partij, liepen in de val.

Jack Straw was onder Labour minister van Buitenlandse Zaken en in die functie medeverantwoordelijk voor de invasie in 2003 van Irak en dus de vernieling van dat land. Het zorgde voor het ontstaan van al Qaeda/ISIS in Irak. Een invasie die men rechtvaardigde met alleen maar op leugens gebaseerde verhalen. Het kraakte later wel zijn carrière als minister. Maar zo te zien geen zorg hoor.

De Schot Malcolm Rifkind was onder premier John Mayor in de jaren negentig minister van Buitenlandse Zaken en minister van Defensie. Hij is nu voorzitter van de parlementscommissie voor Veiligheid en Inlichtingen van het Lagerhuis. Beiden zijn dus mensen met aanzien, invloed en dus macht.

Tegen een betaling van minimum 5.000 Britse pond (6.795 euro) wilden beide politici wel eens hun best doen voor deze imaginaire firma. Volgens Jack Straw tijdens dat gesprek stelde werkte hij liefst onder de radar, in alle stilte. Men zou natuurlijk voor minder in stilte werken. Daarbij gaf hij ook een paar voorbeelden van het soort werk waar hij mee bezig is.

Oekraïne

Zo werkt hij voor ED&F Man, een Britse handelaar in landbouwproducten zoals vooral suiker en koffie, en dit tegen het zachte prijsje van 60.000 pond per jaar (81.566 euro). Die firma had in 2011 een probleem met haar suikerfabriek in Oekraïne en hup daar trok Straw op bezoek bij de Oekraïense premier Mykola Azarov die de problemen regelde en een wetswijziging doorvoerde. Erg simpel.

Mykola Azarov was de rechterhand van president Viktor Janoekovitsj en diende na de staatsgreep van 21 februari vorig jaar te vluchten naar Rusland. De nieuwe regering in Kiev beschuldigde hem van het misbruiken van zijn functie en vaardigde een internationaal arrestatiebevel uit tegen de man.

SANYO DIGITAL CAMERA

Malcolm Rifkind, een voor veel geld te huur zijnde Brits parlementariër.

Nu eisen de Britten een corruptievrij Oekraïne. En om dat te realiseren hebben de Amerikanen en Duitsers ginds zelfs al hun mannetjes gevonden. De Britse politici weten dus reeds bij wie ze moeten zijn om ook in de toekomst allerlei gunsten te bekomen voor hun rijkelijk betalende broodheren.

Malcolm Rifkind stelde tegen zijn gesprekspartner zelfs dat hij directe toegang had tot elke Britse ambassadeur waar ook ter wereld. Corruptievrij uiteraard. Het Britse parlement gaat nu een onderzoek instellen. Bijna zeker een zoveelste witwasactie.

Ook nam Jack Straw voorlopig ontslag uit de parlementsfractie van Labour. De man begon ooit zijn politieke carrière als activist tegen het Zuid-Afrikaanse apartheidsregime. Maar dit soort activiteiten brengen duidelijk meer op.

Willy Van Damme

NASCHRIFT:

1) Malcolm Rifkind werd als gevolg van dit zoveelste parlementair schandaal maandagnamiddag door de Conservatieve partij geschorst als lid van de parlementsfractie. Operatie beperk de schade is dus begonnen. Vraag is wat men gaat doen met zijn voorzitterschap van die toch zeer belangrijke parlementaire commissie rond veiligheid en inlichtingen.

Volgens de Britse krant The Guardian zou Rifkind die post willen behouden en is het een interne kwestie binnen die commissie. De Conservatieve regering van David Cameron lijkt er wel mee te kunnen leven dat hij er blijft zitten.

Dit voorzitterschap is financieel trouwens niet oninteressant. Het levert hem op jaarbasis immers 14.876 pond op ((20.300 euro). Wat komt bij zijn parlementaire jaarwedde van 67.000 pond (91.432 euro). Hierbij moet men natuurlijk ook de onkosten rekenen die men kan inbrengen.

In het verleden schaamden die parlementairen er zelfs niet voor terug om ook het voedsel voor hun hond als kost in te brengen. Daarbuiten verdiende Rifkind volgens The Guardian nog 270.868 pond (369.634 euro) aan zijn directeurschappen en postjes in allerlei bedrijven.

Alles bij elkaar scharrelt de man dus een goede 352.744 pond per jaar (481.213 euro) bij elkaar. Althans dat is wat publiek geweten is. Rifkind vroeg aan die als zakenman verklede reporters tussen de 5.000 tot 8.000 pond voor een halve dag werk. Malcolm Grijpgraag dus.

In mei dit jaar zijn er parlementsverkiezingen in het Verenigd Koninkrijk. Jack Straw gaat dan met pensioen en wordt nog volgens die krant bestuurder bij een lokaal bedrijf waarvoor hij al lobbyde.

Beide politici ontkennen wel enig onethisch of illegaal gedrag in deze zaak.

2) Na een extra dag van intense druk heeft Malcolm Rifkind dan besloten ontslag te nemen als voorzitter van de parlementaire commissie voor de inlichtingendiensten, mogelijks het voornaamste comité in het parlement.

Het feit dat hij zomaar zonder controle met niets eens bestaande Chinese firma in zee wou gaan speelde vermoedelijk hierbij een grote rol. China is de facto namelijk een vijand geworden voor de VS. Hij stelde ook niet meer deel te zullen nemen aan de voor begin mei geplande parlementsverkiezingen. Maar geen zorg, hij zal er geen honger door lijden.

NOTA:

1) Het verhaal over het schandaal rond het Kincora Boys Home, het tehuis voor geplaatste kinderen in Noord-Ierland, loopt al decennia maar raakte alleen maar in de Ierse pers. De Britse zweeg als de dood. Colin Wallace, een voormalig Brits militair die in Noord-Ierland diende, hing jaren geleden de zaak aan de grote klok.

Het gevolg was dat men hem in 1980 kort nadat het schandaal uitbrak veroordeelde voor onvrijwillige doodslag tot zes jaar cel. Pas in 1996 kwam er een herziening van dit proces en werd hij witgewassen. Het bewijsmateriaal was allemaal vervalst. Hij kreeg daarbij een povere 30.000 pond (40.734 euro) als schadevergoeding.

Kincora Boys Home, Oost-Belfast

Het Kincora Boys Home, een tehuis voor door het gerecht geplaatste kinderen in het Noord-Ierse Belfast. Het enorme schandaal werd jarenlang netjes uit de Britse pers gehouden. Onderschat MI5 dus zeker niet. Ze kennen de media goed. Heel goed.

Het tehuis werd in 1981 gesloten nadat een rechtbank in Belfast drie opvoeders veroordeelde voor het seksueel misbruiken van 11 kinderen. Volgens een serie getuigenissen was dit echter maar het topje van de ijsberg en was er sprake van contacten met in de provincie actief zijnde mensen van MI5. Het was een der methoden van MI5 om in die opstandige provincie inlichtingen te verzamelen.

Pas nu is er een door de regering bevolen onderzoek gekomen waarbij ook de rol van de Britse geheime dienst MI5 zal onderzocht worden. Het is ook maar sinds dit jaar dat de zaak in de Britse media wordt besproken.

Of dit onderzoek door de regering veel zal opleveren is te betwijfelen. Dergelijke enquêtes hebben de gewoonte veel papier op te leveren en amper resultaat. De zaak is ook maar een van de zeer vele grootschalige gevallen van kindermisbruik in het land. Een natie die zich zo graag ziet als een voorbeeld voor anderen.

Voor wie meer wil lezen over hoe de Britse democratie echt werkt is het artikel over Colin Wallace op Wikipedia erg interessant. Het verklaart bijvoorbeeld waarom de Britse media, intelligentsia en politiek zo braaf aan de leiband van MI5 lopen. http://en.wikipedia.org/wiki/Colin_Wallace.

Advertenties

2 thoughts on “Verenigd Koninkrijk–Koop eens een parlementslid

  1. Misbruik van kinderen, meestal uit weeshuizen door onze hooggeplaatsen lijkt wel in elk land voor te komen. Het lijkt onlosmakelijk met onze elite verbonden te zijn. Sommigen gaan zo ver dit te relateren aan de genootschappen waar heel veel van onze elitairen toe behoren en die nogal eens vreemde, occulte zaken lijken te pratikeren. In ieder geval werd er in de zaak Dutroux ook alles aan gedaan om de X-getuigen voor gek te verklaren, niettegenstaande ze onafhankelijk van elkaar verhalen vertelden over pedo parties met hooggeplaatsten die zo gelijkend waren dat de kans dat dit toeval was kleiner was dan de lotto te winnen. Denken we ook aan de zaak Pinon, waar weeshuizen ook een rol in speelden. Geheime diensten lijken deze praktijken te beschermen en zelfs te organiseren, om naderhand via fotomateriaal bepaalde hoge piefen te kunnen chanteren. Stanley Kubrick een ingewijde in de elitaire tijdverdrijven, leek met zijn film Eyes Wide Shut een tipje van de sluier te willen oplichten. En misschien, heel misschien heeft hij dat wel met zijn leven bekocht.
    Benesha
    Antwoord:
    Kinderen in dergelijke tehuizen – en dat zijn zeker niet altijd wezen – zijn gewoon een te gemakkelijke prooien voor crapuul. Het personeel is gewoonlijk daar aan een benoeming geraakt via politiek, voorspraak en afhankelijk van de politieke beschermelingen die deze instellingen als beheerder runnen. En dan is men niet zelden als personeelslid bijna machteloos.

    Maar wat die Colin Wallace overkwam is wel helemaal grof. Je ziet wel eens een film of tv-serie rond dat soort zaken maar de fictie haalt het hierbij nooit van de non-fictie.
    Ach, ik zag recent op de BBC een reportage waar men de Magna Carta ophemelde als een uniek document bewijzend wat een hoogstaande samenleving het Verenigd Koninkrijk wel is. Goed voor de papierversnipperaar ja.
    Willy Van Damme

  2. Pingback: MeerVrijheid Blog » Blog Archive » Verenigd Koninkrijk–Koop eens een parlementslid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s