BNP Paribas–De lessen uit de monsterboete

De Franse bank BNP Paribas waarin België een substantieel aandeelhouder is heeft aan het Amerikaanse gerecht dan toch een boete moeten betalen van maar eventjes 8,97 miljard dollar. Een schokkend hoog bedrag. Daarenboven komt nog het feit dat ze vanaf 1 januari 2015 gedurende een jaar in de VS bepaalde dollartransacties niet meer zal mogen verrichten. Een nooit geziene loodzware straf.

Wurgen

Zeker dat laatste is nog de zwaarste klap voor de bank. Ze speelt namelijk een zeer grote rol in de financiering van de handel in olie en aardgas en die gebeurt immers steevast in Amerikaanse dollar. Een strikte toepassing zou betekenen dat de bank een jaar lang uit die handel wordt gesloten. En als ze dan kan terugkeren zijn vele klanten al elders gaan aankloppen en dus verloren.

Mogelijks zal zij via andere banken kunnen werken om die handel deels te behouden. Onduidelijk is ook in hoeverre zij in 2015 nog handel in dollars zal kunnen drijven. In wezen is BNP Paribas echter een speelballetje geworden van de VS die haar elk ogenblik kan wurgen. Een verre van prettig vooruitzicht voor deze in veel opzichten voornaamste Franse bank.

En die monsterboete was dan nog ‘beperkt’ doordat BNP Paribas ‘vrijwillig’ schuldig pleitte. Nou ja, anders had de VS natuurlijk gewoon de deurwaarders naar Parijs kunnen sturen en op alle activa beslag laten leggen. Enige keuze had de leiding van de bank dan ook wezenlijk niet.

BNP Paribas Fortis

De zowat grootste Franse bank is de speelbal geworden van de VS. De vraag is nu wat de gevolgen gaan zijn voor de bank zelf en het Europese bankwezen en de economie in Europa.

Het probleem is dat de Franse bank door haar positie in de energiehandel zeer veel transacties in dollar verricht. En om puur technische reden moeten die op een zeker ogenblik wel in New York passeren.

Oliehandel

Men tekent bij BNP Paribas bijvoorbeeld een contract in Kuala Lumpur voor een miljoen vaten ruwe olie van een Maleisische olieproducent, die dan bestemd is voor Thailand en die verscheept worden door een Chinese bevrachter welke ze dan vervoert naar een raffinaderij, eigendom van een zuiver Thaise maatschappij. De VS komt dus niet voor in deze handelstransactie.

Maar aangezien die handel per definitie steeds in dollar gebeurt is de VS betrokken want voor dollars te verrekenen kan men op zeker ogenblik niet om New York heen. Dat is zuiver technisch maar het kan niets anders. En hier knelt het schoentje.

Toen de VS vele jaren geleden dan embargo’s afkondigde – ogenschijnlijk alleen slaande op de handel van haar land – voor Soedan, Iran en Cuba dan betekende dat in feite elke olie- en gashandel van wie of waar ook met die landen onmogelijk gemaakt werd. Want daarvoor heb je dollars nodig en dan moet je al was het maar voor vijf seconden in New York zijn.

In die zin is het daarom zeer merkwaardig dat de VS pas nu BNP Paribas en ook andere Europese banken als ING (boete 619 miljoen), Credit Suisse (536 miljoen), Standard Chartered Bank (667 miljoen) en HSBC (1,9 miljard) de voorbije drie jaar aanpakte.

Waarom pas nu?

Washington immers wist reeds voor ze die embargo’s op die landen afkondigde welke gevolgen dit voor de olie- en gashandel ging hebben. Deze zou in theorie praktisch onmogelijk gemaakt worden. Ze wist wie er olie kocht en verkocht en welke bank daarmee zaken deed. Het is immers ook maar een klein beperkt clubje van financiers gekend door iedere specialist.

Al Capone

De Amerikaanse maffiabaas Al Capone werd rijk via onder meer afpersing. In hoeverre kopiëren de VS hier de praktijken van Al Capone?

En dan stelt zich de vraag waarom de VS pas de voorbije drie jaar in actie schiet. Want jarenlang heeft ze in feite gewoon laten begaan. Volgens het door de VS zelf verspreide en kritiekloos door o.m. De Morgen overgenomen verhaal zou een lid van de Amerikaanse regering over deze kwestie zelfs reeds in 2006 in Parijs zijn beklag gemaakt hebben. Acht jaar geleden!

Het hoeft dan ook niet betwijfeld te worden dat achter dit Amerikaans optreden andere motieven schuilen dan wat men in Washington en New York publiek zegt en wat men hier in de media zomaar zonder vragen te stellen overneemt.

Door het heffen van deze boetes int de VS natuurlijk in de praktijk fikse extra belastingen en verzwakt zij op substantiële wijze het Europese bankwezen. Voor die vijf banken alleen gaat het hier over een nette 12.622 miljoen dollar. En er staan nog meer bankiers aan te schuiven. Men zou het afpersing kunnen noemen à la Al Capone.

Dat dit spel in 2012 begon, juist na de mislukte Amerikaanse speculatiegolf tegen de euro, kan natuurlijk een toeval zijn. Alhoewel, toeval? Naar de juiste motieven voor het Amerikaanse optreden is het uiteraard wel nog steeds raden. Zoiets blijft nu eenmaal geheim. Maar dat de VS zo een enorme druk op Europa zet hoeft men niet te betwijfelen.

Het geheel doet nog maar eens vragen rijzen over de betrouwbaarheid als handelspartner van de VS. Na het voorval van Toyota dat bijna in het bankroet werd geduwd door beweringen over onveilige auto’s (1). En dan komen nu de problemen van BP en de Europese banken. Het lijkt wel of iedereen die er investeert zich dreigt bloot te stellen aan zware financiële risico’s.

Ethiek

John Crombez

Staatssecretaris John Crombez kan zich blijkbaar geheel vinden in de Amerikaanse sancties tegen deze Europese banken. Zo te zien snapt hij gewoon niet wat er gebeurt.

Immers ook de Commerzbank en Deutsche Bank, de twee grote Duitse banken, zitten al in het Amerikaans verdomhoekje angstig de monsterboetes af te wachten. En ook die zullen zeker niet van de poes zijn. De VS weet duidelijk hoe ze hun staatskas moeten spijzen. Vraag het ook maar aan de Britse oliemaatschappij BP. Daar lopen de schadeclaims straks naar de 20 miljard dollar.

Dat economen als Koen Schoofs en Ivan Van der Cloot hierbij over ethisch bankieren komen prediken wekt dan ook grote verbazing. Maar het zijn dan ook economen en die hun kwaliteiten kennen we reeds van voor de financiële crisis van 2007.

Hetzelfde natuurlijk voor staatssecretaris John Crombez (sp.a) die instaat voor fraudebestrijding en die zich hier pal achter de VS schaart. Snapt die nu werkelijk niet waarover het hier gaat? Deze kwestie heeft niets met fraude te maken maar simpel met een grof imperialisme die fraude gewoon als excuus gebruikt. Zo doorzichtig.

Maar aangezien de EU behoudens een voor wapens geen embargo’s tegen Soedan of Cuba heeft lopen is elke andere Europese handel ermee legitiem. En als men het heeft over ethisch bankieren dan stellen er zich wel heel veel vragen bij de rol van banken in de wereldeconomie. Zoals bijvoorbeeld bij de bancaire relaties met een land als Saoedi Arabië. Maar hierover zwijgen onze economen en de media.

Mekka

BNP Paribas is onethisch door de handel met Soedan te financieren stellen economen als Koen Schoors en Ivan Van der Cloot samen met De Morgen. Over het financieren van de handel met bijvoorbeeld Saoedi Arabië zwijgt men echter in alle talen. Hier de voor moslims heilige stad Mekka in Saoedi Arabië.

Vinden de politici of economen die handel niet ethisch dan moeten ze dat eventueel maar laten verbieden. Maar ze vertikken het en dus is het legaal. Bovendien is het verhaal over Soedan en de ‘genocide’ een verhaaltje uit de Amerikaanse pers waarbij ngo’s genre Human Rights Watch en Hollywoordsterren als George Clooney voor de camera hierover tranen met tuiten plegen.

Dat die rebellen in de Soedanese regio van Darfoer evenzeer moorden en plunderden – wie weet zelfs nog meer – dat kwam in dat milieu nooit ter sprake. Evenmin hoorde men iets over hun financiers achter de schermen.

Men vaardigde vanuit het Internationaal Strafhof hiervoor wel een aanhoudingsbevel uit tegen de Soedanese president Omar al Bashir, maar daar bleef het bij. Het is dode letter. Het was het hypocriete Amerika in zijn volle glorie.

George Clooney heeft echter zo te zien geen interesse meer, evenzeer als al die toen luid schreeuwende ngo’s en media. Eens de VS de onafhankelijkheid voor Zuid-Soedan verkreeg viel het hier doodstil. Niemand spreekt nog over dat arrestatiebevel en Bashir reist probleemloos de wereld rond, desnoods de hand schuddend van figuren als een Clooney.

Nepfacturen

Dat de mensenrechtensituatie in Zuid-Soedan veel slechter is dan het ooit in het moederland Soedan was, daarover maalt behoudens enkelen niemand. Clooney hierover al gehoord? En een arrestatiebevel vanuit het Internationaal Strafhof voor de Zuid-Soedanese president Salva Kiir is er ondanks de mensonterende toestanden niet. Om van een embargo maar te zwijgen.

Natuurlijk werd die handel van BNP Paribas met Soedan, Iran en Cuba via nepfacturen toegedekt. Het kan nu eenmaal ook moeilijk anders. Iedereen die de oliehandel en de kwestie van die Amerikaanse embargo’s kent wist dat dit zo gebeurde. Praat met een zakenman die zaken doet met bijvoorbeeld Iran en hij zal het je discreet uitleggen hoe het werkt.

Standbeeld voor de revolutie, Holguin, Cuba

Bij het ethisch discours over BNP Paribas zweeg men merkwaardig genoeg steeds over het embargo tegen Cuba. Wat is echter de ethiek achter het Amerikaanse embargo tegen het eiland Cuba? Ook hierover zweeg men in alle talen. Ethiek à la carte, als het past gebruikt men het argument, als het niet past zwijgt men erover. Hier het standbeeld ter herdenking van de revolutie van 1959 in Holguin, vlakbij de geboorteplaats van Fidel Castro.

De herrie die economen als Ivan Van der Cloot en Koen Schoors hierover vooral in De Morgen maken toont dan ook veel hypocrisie of onkunde. Voor Van der Cloot is het zelfs gewoon een zaak van rechtspraak en ethiek. Vermoedens over achterliggende motieven zoals de verkoop door Frankrijk van oorlogsvaartuigen aan Rusland noemde hij zelfs absurd. Of hoe wereldvreemd men kan zijn.

Het feit dat deze minnelijke schikking tussen de Franse BNP Paribas en de VS bekend raakte juist een dag nadat het Amerikaanse GE een deel van de Franse energie- en transportgroep Alstom mocht overnemen zou nochtans belletjes moeten hebben doen rinkelen bij een kritisch toeschouwer van dit dossier.

De verkoop van die oorlogsboten en de benoeming van Jean-Claude Juncker tot baas van de Europese Commissie kon men niet tegenhouden en dus kwam er in ruil dan die deal van GE met Alstom?

De Franse regering verkoos immers als partner van Alstom eerst het Duitse Siemens en wijzigde geheel onverwachts haar beslissing. Niet zeker, maar het zou verbazen moest dit niet sterk hebben gewogen in de ruzies rond de zaak BNP. Leuk is dat de Franse beurswaakhond dagen nadien die deal met GE afblies. De boete van BNP Paribas lag vast en dus blies men dan maar die deal met GE af?

Nul zeggenschap

En inderdaad technisch gezien is dit optreden van BNP Paribas valsheid in geschrifte en zou de bank hiervoor zeker in Frankrijk voor de rechter moeten verschijnen. Maar dit gaat niet gebeuren. Dit is immers een kwestie van Frans staatsbelang, en dat gaat voor rechtspraak. Overal en in elk land.

En dat de Belgische staat met zijn net geen 10% der aandelen in BNP Paribas weinig of geen zeggenschap heeft hoeft niet te verbazen. Men mag dan wel de grootste individuele aandeelhouder zijn maar met 10% in een vennootschap heeft men geen zeggenschap, laat staan controle. Toch niet in een grote bank in een ander land.

Elysee

Het Elysee in Parijs, zetel van het Franse presidentschap. Hier zal men onder meer de strategie van BNP Paribas bepalen, niet bij ‘les petites belges’ in Brussel.

Zeker hier waar het de Franse grootbank betreft. En daar worden de beslissingen genomen in de dure Parijse salons van de Franse elite, niet in het kleine Brussel met zijn ‘histoires belge’. Dat men hierover verbaasd doet kan alleen maar vragen oproepen over zoveel onkunde van hoe de samenleving werkt. Niet Di Rupo, Reynders, Geens of De Wever maar Franse heren beheren de bank.

Ergerlijk is ook dat men stelde dat de twee Belgische leden van de beheerraad van BNP Paribas, Michel Tilmant en Emiel Van Broekhoven, daar zaten als vertegenwoordigers van de Belgische regering. Dit terwijl men bij een simpele controle had kunnen weten dat zij daar zaten als onafhankelijke bestuurders. Ook hier scoort het dilettantisme bij bepaalde media en topfiguren hoge toppen.

Bovendien kwam men pas na een week mediaheisa over de zaak de mening van een der bestuurders te weten. (2) Voorheen was het vooral wind blazen, geraas. Zoals over de verkoop van de aandelen die nooit een discussiepunt zijn geweest. Alleen de opportuniteit om dit te doen en de prijs telt. En die moet zo hoog mogelijk zijn. Naast dan de zegen voor de verkoop van Parijs natuurlijk.

Extra territorialiteit

Wat in de Vlaamse media echter steeds netjes werd vermeden was de essentie waar het om draait. En dat is de extra territorialiteit en almacht die de VS zich aanmeet. De VS is het enige land ter wereld dat normale handel met Cuba blijft verbieden maar dit embargo treft feitelijk gans de wereld. Maar hierover zwijgt onze kwaliteitspers.

De roep om de hegemonie van de dollar in de internationale handel te breken wordt dan ook elke dag luider. Zodanig zelfs dat de Franse regering en haar bedrijfsleven dit nu officieel op de agenda plaatsten. Ook voor de Franse oliemaatschappij Total moet het gedaan zijn met dit dollarmonopolie.

Vladimir Poetin (links) en Xi Jinping

Na Vladimir Poetin en Xi Jinping dring nu ook Frankrijk aan om een einde te maken aan het monopolie van de Amerikaanse dollar over de olie- en gashandel. Ze moeten er gelukkig mee zijn.

Het moet muziek in de oren zijn van de Iraanse ayatollahs, de Chinese president Xi Jinping en zijn Russische ambtsgenoot Vladimir Poetin. Om over Indië, Brazilië en Venezuela en vele anderen maar te zwijgen. Want die dringen allen al veel langer aan op het einde van dit monopolie.

Hoe sterk de dollar in de wereldhandel juist staat is niet geheel duidelijk. Veel hangt ervan af hoe men het berekent. In sommige sectoren als energie is die wel absoluut maar elders is die al minder groot.

Volgens in de Financial Times gepubliceerde cijfers van Swift – de instelling in Terhulpen via welke in theorie alle banktransacties ter wereld lopen – was de dollar in januari 2014 goed voor 38,8% van alle overschrijvingen tegen 33,5% voor de euro en 9,4% voor het pond sterling.

De Chinese renminbi is nog maar goed voor 1,9%, terwijl de Yen 2,5% voor zijn rekening neemt. Andere kleintjes zijn de Canadese (1,8%) en Australische dollar (1,8%) en de Zwitserse frank (1,4%). Maar dit gaat over alle overschrijvingen, niet over wereldhandel alleen of over zuiver financiële transacties. (3)

Merkel is zeer boos

Dit stijgend Frans ongenoegen over de VS komt bovenop de groeiende ruzie tussen Duitsland en de VS. Duitsland slaagde er de voorbije jaren in om haar heerschappij over de EU te bevestigen. Er is achter de schermen uiteraard veel gemor, maar Angela Merkel is de nummer een en dat publiek in twijfel trekken doet niemand meer in de EU. Zelfs Londen zwijgt.

Het is een gevolg van de Duitse eenmaking die het land na de moeizaam verlopen hereniging nu tot het machtscentrum van het Europees beleid maakte. Dat het Duitsland is die in de geschillen met de VS het voortouw neemt hoeft daarom ook niet te verwonderen. De rest der lidstaten, met uitzondering van de Britten, stopt zich netjes achter het grote Duitsland weg.

Zo is het opvallend welk misbaar men in Duitsland blijft maken over het afluisteren door de VS van de private telefoongesprekken van Angela Merkel. Ook werd vorige week het contract met Verizon, een Amerikaanse communicatiebedrijf, stopgezet, officieel om reden van nationale veiligheid. Het betrof hier het beheren van de communicatie tussen ministeries in Berlijn.

En dan was er vorig weekend het openbaar maken in de Duitse media van de arrestatie van een voor de VS werkende spion. Normaal wordt zoiets nooit openbaar gemaakt, het blijft onder vrienden. Men gooit de man daarbij snel en discreet het land uit en voert eventueel een proces achter gesloten deuren.

Met als klap op het vuurwerk het deze donderdag uit het land zetten van de lokale CIA baas door de regering van Angela Merkel. Een voor de Europese Unie ongehoorde maatregel die de reële diepte van de relaties tussen de EU en de VS toont. Met als vraag: Wat is de volgende stap?

Brack Obama

Lachen kan Obama goed, evenals mooi speechen en overal de wereld destabiliseren. Tot stijgende ergernis van steeds meer wereldleiders. Hij kreeg vlak na zijn aantreden van zijn militaire bondgenoot Noorwegen dan ook de Nobelprijs voor de Vrede. En daar moet je wel wat voor doen.

Het feit echter dat men het openbaar maakte bewijst dat men de VS publiek wil beschuldigen, zwart maken. Bovendien raakte woensdag eveneens bekend dat men al een tweede Amerikaanse spion had ontdekt. Het hek lijkt wel van de dam hier.

Opvallend was ook dat in het Duitse parlement de kritiek te horen was dat de BND, de Duitse spionagedienst, in de praktijk zowat onder Amerikaanse controle stond en dat dit moest veranderen.

Waarbij de Amerikaanse pers al wist te melden dat Barack Obama er niet aan dacht zich over die spionageaffaire bij Merkel te verontschuldigen of schone woorden te maken. Men poogde de zaak zelfs te ridiculiseren.

Vrienden in Rusland en China

Merkwaardig was zeker ook het verhaal hierover dat de Duitse media brachten. Die stelden dat de betrokken persoon eerst contact had gezocht met Rusland, maar die toonden, beweerde de Duitse pers, geen enkele interesse. De VS daarentegen wel. Moraal van dit Duitse verhaal: De Russen zijn betrouwbaar en dus onze vrienden, de VS daarentegen vals, smerig en vijandig.

Typerend is ook de plotse diepe vriendschap die tussen Duitsland en China dit jaar is ontstaan met bezoeken aan China van Merkel en visites aan Duitsland dit jaar van de Chinese president Xi Jinping en premier Li Keqiang.

De liefdesverklaringen tussen beide landen zijn dan ook legio. En om het nog wat duidelijker te maken stelde de Chinese ambassadeur in London recent dat toen hij naar Europa kwam men vroeger sprak over Groot-Brittannië, Frankrijk en Duitsland en men het nu heeft over Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittannië. Een duidelijker boodschap kan een diplomaat moeilijk uitzenden.

En dan is er Oekraïne waar Duitsland, Frankrijk en Rusland op een lijn zitten en al maanden tevergeefs oproepen tot een staakt-het-vuren. Maar de regering in Kiev van oligarch Petro Poroshenko negeert dat gewoon en vecht met zijn tegenwoordig door de VS geleide legertje gewoon verder.

Waarbij men in de Oekraïense hoofdstad Kiev publiek zelfs liet verstaan zich van die Duits-Franse eisen niets aan te trekken. Ook hier is het Europese ongenoegen over het Amerikaanse optreden enorm en stijgend. Toen Poroshenko de wapenstilstand tegen de Duitse vraag in opzegde kreeg hij hiervoor zelfs felicitaties van Barack Obama. Berlijn moet in alle staten geweest zijn.

François Hollande en Angela Merkel

In Oekraïne legde de nieuwbakken president Petro Poroshenko het Frans-Duitse en Russische verlangen voor een staakt-het-vuren naast zich neer. De Duitse bondskanselier Angela Merkel en de Franse president François Hollande kregen van de regering in Kiev zelfs een sneer, stellende dat zij zich door hen de wet niet laten dicteren. Tot duidelijk jolijt van Barack Obama.

Het uitermate agressieve optreden van de VS onder Barack Obama met door haar georkestreerde conflicten in Afrika, Azië, Europa en het Midden-Oosten veroorzaken wereldwijd steeds meer ongenoegen. De VS willen via de crisis in Oekraïne de toenadering tussen Rusland en de EU saboteren. Evenals de droom van een Euro-Aziatische nauwe samenwerking , incluis dus China en Indië.

Het gevolg zou wel eens omgekeerd kunnen zijn met een hechter bondgenootschap tussen Brussel, Moskou en Beijing. De VS willen kost wat kost haar vermeende almacht over de wereld uit de jaren ‘90 van de vorige eeuw, verkregen na de val van de Sovjetunie, behouden. Het zou haar wel eens duur te staan kunnen komen.

Willy Van Damme

1) De Japanse regering wou de zeer grote Amerikaanse militaire basis op het eiland Okinawa sluiten, en plots bleken de Toyota’s in de VS, haar veruit grootste markt, geheel onveilig te zijn. Met eisen voor schadevergoeding die zich torenhoog opstapelden en de grote baas van Toyota dwongen zich in de VS publiekelijk te gaan verontschuldigen. De vernedering was totaal.

De Japanse regering viel en de eis voor sluiting verviel. Waarna die heisa over onveilige auto’s plots uit het Amerikaanse nieuws verdween. Een ander mooi verhaal waarachter men bij Toyota pure afpersing vermoede.

2) De Standaard, Nico Tanghe, interview met Emiel Van Broekhoven, 9 juli 2014, ‘BNP Paribas kon toch niet zomaar uit Soedan wegwandelen?’

3) Financial Times, Geoff Dyer, ‘BNP Paribas’s record fine highlights double-edged sword for US’, 2 juli 2014. Le Monde schreef diezelfde dag in ‘BNP Paribas face au dollar roi’ dat de dollar goed is voor 81% der wereldhandel. Zonder echter hiervoor een bron of een specifiek jaartal of periode te geven.

Advertenties

7 thoughts on “BNP Paribas–De lessen uit de monsterboete

  1. “…In mijn puberteit leerde ik tijdens de lessen economie op het VWO dat geld gekoppeld was aan de goudvoorraad van een land. Ook dát begreep ik niet zo goed. Waarom goud en niet bijvoorbeeld platina of diamant? Daarnaast had ik tijdens aardrijkskundelessen geleerd dat juist de door ons genoemde ‘arme landen’ de grootste rijkdommen aan grondstoffen hadden…

    Waarom goud?

    En waarom hing alles van de Amerikaanse dollar af en niet van de Duitse mark, de Japanse yen of de Hollandse gulden? Nooit kreeg ik een duidelijk antwoord hierop. Het was zoals het was en ik moest niet zo veel vragen stellen…”
    http://www.vriendeling.nl/de-geldmythe/

    Dit schreef ik bijna vier jaar geleden. Het is te gek voor woorden.

    Een boeiend stuk las ik zojuist op http://www.boublog.nl/2014/07/11/richard-wolff-over-het-economische-nieuws-juli-2014/#more-20655.

    We zitten in een mallemolen die maar blijft draaien… Zou mooi zijn als de stroom uitvalt. 😉

    Helmi,
    die steeds weer uitkijkt naar Willy’s pennenvruchten.
    Antwoord:
    De kwestie met die dollar is dat het de enige munt is die in een voldoende hoeveelheid aanwezig is om grote handelstransacties te financieren. Landen aarzelen om hun munt in massaal internationaal voor dergelijke operaties ter beschikking te stellen omdat men zo ook deels controle over de munt verliest. Maar door steeds de dollar te moeten gebruiken is men dan weer in wezen de gevangene van de VS.

    Dit is bijvoorbeeld het grote dilemma van ’s werelds grootste handelsnatie, China. Die is nu heel geleidelijk bezig om haar munt vrij omwisselbaar te maken, d.w.z. zonder strakke overheidscontrole vanwege de Chinese overheid.

    De positie van het goud is een eeuwenoud gegeven. Het was doordat het gegeerd was duur en dus interessant om het te gebruiken als geldmiddel. Een klein gewicht had reeds een grote waarde. De wereldhandel groeide de voorbij paar eeuwen echter zo exponentieel dat goud als geldmiddel of als tegenwaarde voor de geldhoeveelheid in omloop niet meer haalbaar was.

    Als een goede huismoeder houden centrale banken echter meestal wel heel grote goudhoeveelheden aan. Vooral landen als Indië en China bezitten, deels zelfs in privaat bezit zoals voor Indië, over tonnen goud en ook zilver. Zij hamsteren en zijn vermoedelijk deels verantwoordelijk voor de huidige grote prijshausse voor het goud.

    En hier kom ik bij een heel groot geschil tussen Duitsland en de VS die ik in mijn tekst vergeten was – maar is hier natuurlijk heel veel over te vertellen dat ik niet besprak – en die op dit ogenblik voor zover geweten in de klassieke media ook niet wordt beschreven, en dat is de Duitse goudvoorraad.
    Na de overwinning van de VS op Duitsland nam de VS het Duitse goud in ‘bescherming’ mee naar huis. Immers, luidde de redenering, de Russen zouden eens kunnen komen. En dan zou dat goud wel eens echt kunnen verdwijnen richting Moskou.

    Welnu, Duitsland vroeg de voorbije jaren aan de VS om haar goud terug te krijgen. Op een paar kilo’s na bleef die vraag onbeantwoord. Met andere woorden: Niet Moskou maar Washington stal het Duitse goud. Wat, dacht ik, een meer dan voldoende reden is om ruzie over te maken.

    Uiteraard is het internationaal betalingssysteem op dit ogenblik al even onstabiel als de internationale politieke toestand. Beiden zijn nu eenmaal met elkaar verbonden.
    Willy Van Damme

    • Een kleine rechtzetting: D bezat na 1945 geen goud meer. De huidige voorraad is de vrucht van zijn uitvoeroverschotten in de volgende jaren (het ‘Wirtschaftwunder’). De evolutie vindt men op de webstek van de Bundesbank: https://www.bundesbank.de/Redaktion/DE/Downloads/Bundesbank/Wissenswert/gold_entwicklung.pdf?__blob=publicationFile (in miljoenen ons) en http://www.bundesbank.de/Redaktion/DE/Themen/2013/2013_01_18_entwicklung_der_goldbestaende.html
      Wat de keuze van de bewarende banken betreft volgde D hiermee de lijn van de andere Westeuropese landen.
      Wat ik mij nu toch afvraag: zullen deze perikelen geen invloed hebben op de EU en de euro ? Draghi, de man van Goldman Sachs, is wellicht VS-gezind. Zal D nog langer het Vlaanderen (melkkoe) van de EU willen zijn ? Ik zie de toekomst van de euro toch zwart in.
      Brett Sinclair
      Antwoord
      Bedankt voor die correctie. Maar waar is dat goud dat Duitsland nog tijdens WO II toch bezat heen? Iemand moet dat toch gestolen hebben? Er is blijkbaar wel een Amerikaans rapport van kort na de tweede wereldoorlog gemaakt door een Emerson Bigelow van het Amerikaans ministerie van Financiën die naar Zwitserland en het Vaticaan verwijst. Het werd pas in 1996 openbaar gemaakt.

      Verder was het mij bekend dat ook andere landen – waaronder België – hun geld in bewaring gaven aan de VS, en deels aan de Britten. Het argument was steeds hetzelfde: De Russen moesten eens komen.
      Gemakkelijk argument natuurlijk en de vraag is dus of die landen als België ooit nog hun goud gaan terugzien. Ik heb na de verhalen over Duitsland grote vragen. En ik vermoed dat er bij de bankiers ook elders grote twijfels zijn.

      Verder heeft Duitsland er alle belang bij om de EU te behouden en sterk te maken. Waarom zou ze er problemen over maken. Zij zijn immers de primus inter pares die de grote lijnen uit stippen. De EU maakt hen dus sterker in de internationale handel. De anderen weten dat en zullen Duitsland om die reden nog meer plezieren. Kijk maar naar China.

      Bovendien voert de EU nu, mede onder Amerikaanse druk, een politiek van de dure euro die vooral de sterkere Duitse bedrijven goed uitkomt, minder die van de zwak presterende Europese deelstaten. Ook hier wint Duitsland. De EU is dan ook de beste investering die Duitsland kan maken.

      Daarbij moet men beseffen dat die andere lidstaten zonder dat Sterke Duitsland op wereldschaal nog minder te zeggen hebben. Wat in ’s hemelnaam betekent Italië in de wereld, of zelfs Groot-Brittannië of in ’s hemelsnaam Nederland? Ook hier is men tevreden, zelfs al is er ongenoegen over die Duits overmacht en bijvoorbeeld de dure euro.
      Willy Van Damme

      • Over de lotgevallen van het Duitse goud in 1945 doen veel (indianen)verhalen de ronde. Een zaak is zeker: het behoort traditioneel tot de oorlogsbuit van de overwinnaars. Wat ik zelf in Die Welt las (artikel niet teruggevonden) wordt herhaald in
        http://www.spiegel.de/einestages/zweiter-weltkrieg-a-948270.html

        Een uittreksel:
        Kurz nach Bekanntwerden des Fundes eilte der Oberbefehlshaber der Alliierten Streitkräfte in Westeuropa, General Dwight D. Eisenhower, persönlich nach Merkers, um das Goldlager unter der Erde zu inspizieren. Anschließend befahl er, den unterirdischen Tresor schnellstmöglich zu räumen – widerrechtlich, denn nach dem Abkommen von Jalta vom Februar 1945 hätten die Amerikaner die Grube in Merkers, so wie sie war, an die Sowjets übergeben müssen, entsprechend den vereinbarten Besatzungszonen. Eisenhower aber handelte auf geheime Weisung des Generalstabschefs der US-Armee, General George C. Marshall.

        Er zou ook gestolen goud van andere centrale banken en van Joden bij geweest zijn. Hebben de Amerikanen dat aan de slachtoffers terug bezorgd ? Zo naïef zijn we nu ook niet.
        Brett Sinclair
        Antwoord:
        Bedankt terug voor die bijkomende info. Veel lezers zijn het Duits echter onvoldoende machtig, is het daarom mogelijk hiervan een vertaling in het Nederlands te maken. Uiteindelijk is dit heel belangrijke materie die vele lezers hier zal interesseren.

        Verder lijkt het mij logisch om dit Amerikaans rapport niet zomaar voor waar aan te nemen. Ze zijn nu eenmaal in deze kwestie direct betrokken partij en dus niet geheel geloofwaardig.

        Wel zijn toch al twee zaken die opvallen. De ontkenningen van Zwitserland en het Vaticaan zijn niet echt geloofwaardig. De tweede opmerking betreft de Sovjet-Unie. Die bevrijdde/veroverde Berlijn en zou normaal dat goud in handen moeten hebben gekregen.
        Maar de VS noemt de Sovjet-Unie niet in haar rapport. Dit terwijl de relaties tussen beiden in 1946, toen men dat rapport maakte, toen al op het diepvriespunt zaten. Vermoedelijk heeft de Sovjet-Unie toen dat goud niet in handen gekregen.

        Verder is de rol van Zwitserland te verwachten. Het land is de voorbije eeuw schatrijk geworden met het stelen. Het stelde zijn land open voor allerlei plunderaars genre Mobutu en eens die vermoord werd tijdens een of andere staatsgreep verdween dit geld – ongeclaimd, want niemand wist juist waar het geld zat behalve de ‘brave’ Zwitsers natuurlijk – naar de bank in kwestie. Zo simpel is stelen.
        Willy Van Damme

  2. De hier geschetste geschiedenis van het Duitse goud is te simplistisch voorgesteld. Het onderwerp is te ver off-topic om er hier verder op in te gaan. Toch even zeggen dat de goud-exporten door de nazi ’s naar Buenos Aires wel degelijk plaats vonden. Verder kan men dit verband niet omheen de Bank for International Settlements (BIS, Bazel). De BIS zonder verpinken schoof de goudreserves van de door Duitsland bezette landen (Oostenrijk, Tsjechoslovakije …België) gewoon door naar de Reichsbank. Het Belgische goud (200 ton) was ondergebracht bij de Banque de France, die het evacueerde naar Dakar. Tevergeefs, het viel in Duitse handen. De BIS was (en is) een clubje van internationale bankiers (Duitse, Britse, Franse, Amerikaanse…) die er geen graten in zagen de goudreserves over te dragen aan Hitlers III Reich. De confiscatie van buitgemaakte goudreserves werd onderhands geregeld in Bazel om Hitler in staat te stellen de Duitse schulden t.o.v. het bankenkartel te voldoen. Het ging hier niet om de Duitse herstelbetalingen na WOI en Versailles, die reeds in 1923 waren stopgezet. Het ging om de financiering van de Duitse herbewapening en de investeringen in de Duitse industrie in de jaren 1920. Hitler, trouw aan zijn sponsoren (uit USA, City, Frankrijk en Duitsland), heeft inderdaad terugbetaald tot 1945. de BIS was (en is) untouchable en aan niemand verantwoording schuldig. De geschiedenis wordt geschreven door bankiers.
    Walter Baeyens
    Antwoord:
    Bedankt voor deze extra informatie.
    Willy Van Damme

  3. Graag geef ik hierna een (poging tot) vertaling van het uittreksel. Gezien het belang van D is het toch nuttig die taal te begrijpen. Belangrijker dan oud Grieks … Toch nog dit:
    — Het ‘Duitse’ goud werd deels ook in andere landen bewaard (vooral in Oostenrijk). Bij de Anschluss lag het Oostenrijkse goud in Wenen. Er was geen reden voor een omslachtige verhuizing naar Berlijn. Wat is hiermee in de chaos van mei 1945 gebeurd ? Deels naar Zwitserland en het Vaticaan ? Deels in privé handen van nazi-kopstukken en militairen ? Er is in Oostenrijk nadien een grote illegale goudhandel gesignaleerd. Het is menselijk dat, zodra er goud aan te pas komt, alle handen open en alle mondjes dicht gaan, ook bij regeringen.
    – VS militairen van hoog tot laag waren naar verluidt enorme jatters, zelfs van eigen materieel. Zo is er een hardnekkig verhaal dat bij het transport van Merker naar Frankfurt 3 vrachtwagens met goud ‘verdwenen’ zijn.
    – Er waren ook grote kunstwerken onder de buit, waaronder Rembrandts. Zo zou Eisenhower himself zijn privé woning opgesmukt hebben met ‘gevonden’ kunstwerken.
    – Het is normaal dat bij de komst van de Russen de Duitsers hun goud evacueerden. Belgie deed dit ook in 1914 en 1940 (naar Engeland). Het vervoer van het goud van een centrale bank is echter geen sinecure, vooral door het gewicht en de beveiliging. Merker lag voor de hand gezien de zoutmijn (kali) en het kon vanaf Berlijn met het spoor bereikt worden. Zwitserland of Rome was uitgesloten.Bij de ontruiming van Merker door de VS (zie koppeling naar de indrukwekkende foto hieronder) kwamen honderden vrachtwagens kijken, naast pantsertroepen en een ganse infanteriedivisie.
    – De VS hebben ook het goud van de Chinese Nationale bank buitgemaakt (voordien door de Japanners aldaar geroofd). China heeft het nooit teruggezien.
    – Wat betreft de door D geroofde schatten (het zgn Nazi-goud): volgens D lezersreacties is er nooit een officiële bekendmaking gekomen van teruggave. Volgens de VS is het ‘verborgen’.
    – Andere nuttige koppelingen:
    http://de.wikipedia.org/wiki/Raubgold
    http://de.wikipedia.org/wiki/Merkers#mediaviewer/Datei:MerkersSalzbergwerk1945.jpg (foto van de vondst)
    – Al bij al is Duitsland nu reeds twee maal op korte tijd van zijn goud beroofd. Wie sprak daar weer van de ezel ?
    – De 50 miljoen ons Duits goud die de FED achterhoudt vertegenwoordigen ongeveer 50 miljard euro en dit is … minder dan 3 jaar Vlaamse ‘steun’ aan Wallonië (de zgn transfers).

    De vertaling: Kort na het bekend raken van de vondst haastte Eisenhower zich naar Merker, om de onderaardse opslagplaats van het goud te onderzoeken. Daarop beval hij de schat er zo snel mogelijk weg te halen – wederrechtelijk, want volgens de overeenkomst van Jalta had men de grot onaangeroerd aan de Sovjets moeten overlaten. Eisenhower handelde echter op geheim bevel van de Amerikaanse stafchef, generaal Marshall.
    Brett Sinclair
    Antwoord:
    Bedankt voor die vertaling en extra informatie.
    Het verhaal dat wij hier kregen is dat het Rusland (Sovjet-Unie) was dat Duitsland plunderde en wiens troepen Duitse vrouwen verkrachtte. We weten nu dat zeker ook de VS niet vies was van dat soort zaken.

    Het is hier niet ter zake doende maar uw verhaal over wat U transfers noemt is bij de haren getrokken. Die situeren zich in essentie in de sociale zekerheid en hebben niets te maken met een taalgrens maar met het systeem van solidariteit tussen rijken en armen, werkenden en niet-werkenden. Transfers zijn er in elk economisch geheel, ook in Antwerpen of in Gent of Limburg, zelfs in een gezin. Maar dat is een totaal ander verhaal.
    Willy Van Damme

  4. Een reactie van Peter Dansaert die elders binnenkwam over de zaak van het goud der centrale banken.

    Ik merk op dat je artikel vragen opriep met betrekking tot de goudreserves.

    Punt 1 is een interessant verhaal

    (1) In 1939 versluisd de Bank of England Tsjechoslovaaks goud (dat
    bewaard werd in Londen) in opdracht van Nazi’s naar rekening
    Reichsbank; dan

    – grootste deel versluisd naar de Nationale Bank Belgie, en
    Nederlandsche Bank
    – rest verkocht door Bank of England in Londen (zie blz 2)
    – Reichsbank in 1939 ook goud verzonden naar Londen en dan verkocht
    in New York (pagina 3) (mij niet duidelijk of dit Tsjechoslovaaks goud
    was)
    http://www.bankofengland.co.uk/archive/Pages/digitalcontent/archivedocs/ww2/part3.aspx

    (2) Belgisch goudreserves WO 2
    http://www.nbbmuseum.be/2010/03/belgische-goud.htm

    (3) Huidige goud reserve België
    http://www.senate.be/www/?MIval=/Vragen/SVPrint&LEG=5&NR=8179&LANG=nl

    Peter Dansaert

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s