BNP Paribas–Washington in oorlog met Parijs

Dat het volop oorlog is tussen de VS en Frankrijk is een feit. Met de komst van de Franse president Nicolas Sarkozy en de benoeming van Christine Lagarde tot voorzitster van het Internationaal Monetair Fonds leek dat wat beter te gaan. Maar dat is reeds lang voorbij.

Afrika

Voor het oog van de camera was alles tot deze week ook koek en ei tussen beide imperialistische mogendheden. Hun optreden rond bijvoorbeeld Libië en zeker Syrië leek die alliantie alleen nog maar te bevestigen. Het waren boezemvrienden en de liefdesverklaringen aan elkaars adres waren dan ook talrijk. Ze waren echter nep.

r

BNP Paribas is aangeschoten wild in de VS en dreigt door de boete in serieuze financiële problemen te komen. Is het pasmunt bij de komende Europese topbenoemingen? Heel waarschijnlijk.

De gebeurtenissen in Afrika en vooral in de serie Franse neo-kolonies zoals Mali, Niger en de Centraal-Afrikaanse Republiek toonden echter dat de tegenstellingen tussen beiden nog steeds erg groot zijn. Zoals voordien met Rwanda gebeurde dreigde de VS ook hier Frankrijk uit haar invloedsfeer te duwen.

Men moet bijvoorbeeld al vrij blind zijn om niet te zien dat de VS nauw betrokken was bij de staatsgreep van 22 maart 2012 in de Franse oud-kolonie Mali door de in de VS getrainde legerkapitein Madou Haya Sanogo. Wat dan toch opvallend onmiddellijk gevolgd werd door de totaal onverwachte invasie van het noorden van Mali door jihadisten die als het ware vanuit het niets verschenen.

Waarbij later bleek dat die jihadisten volop de steun kregen van de piepkleine maar superrijke gasproducent Qatar. En Qatar doet, zoals al voldoende bewezen is, niets zonder toestemming van de VS. Ook is het opvallend dat die jihadisten door de Sahel toeren in grote kolonnes met spiksplinternieuwe dure terreinwagens. En die zijn zeker geen gift van de profeet Mohammed.

t

Een Amerikaanse militaire instructeur leert in de Centraal Afrikaanse Republiek de Rwandese vrienden hoe te werken met hun wapentuig. Om later met succes te gebruiken in Congo-Kinshasa?

Ook moet het waarnemers zeker opgevallen zijn dat de vredesmacht in de Centraal-Afrikaanse Republiek voor een belangrijk deel bestaat uit Rwandese soldaten die er zelfs heen gebracht werden met Amerikaanse legervliegtuigen.

En wie het Rwandees leger zegt die hoort zo al de naam van de VS. Paul Kagame, dictator van Rwanda, is zoals de emirs van Qatar een trouwe pion van de VS. Hij volgt hun bevelen trouw op en mag in ruil de buit houden. En dus is de aanwezigheid van die Rwandese troepen hier geen toeval.

BNP Paribas

En dan krijgen we de ruzie in New York over BNP Paribas die 10 miljard dollar dreigt te moeten ophoesten omdat ze betrokken zou geweest zijn bij de handel met Iran, Cuba en Soedan. Daarbij dreigt de bank zelfs al of niet tijdelijk het recht te verliezen om in New York nog in dollar te handelen. Waardoor ze grotendeels uit de Amerikaanse markt wordt geduwd.

En in de EU vreest men dat dit maar het begin is en er in de VS nog Europese banken gelijkaardige problemen gaan krijgen. En met zo’n boete moet BNP Paribas vermoedelijk ook op zoek naar vers kapitaal. En wie gaat dit dan ditmaal leveren? Het ongenoegen – of liever de woede – is op vele plaatsen in de EU dan ook groot.

Manuel Barroso met Barack Obama en Herman Van Rompuy

Onder ‘goede’ vrienden vandaag in Brussel op de G7. En lachen dat ze doen. Wiens arm poogt Obama hier om te wringen, die van Van Rompuy of deze van Barroso? Alleszins barslecht theater.

Het betekent niet de doodsteek voor deze Franse trots maar maakt van BNP Paribas in dat geval een op wereldschaal amper nog een rol spelende financier. De Franse en ook de Belgische regering – de voornaamste aandeelhouder – zetten dan ook alle zeilen bij om de VS – hun zogenaamde bondgenoot – op andere gedachten te brengen.

Het verhaal doet denken aan de Amerikaanse avonturen van de Japanse autoreus Toyota en de Britse oliegigant BP. De Japanse regering wou de Amerikaanse troepen weg van Okinawa – de grootste VS-basis in Azië – en plots bleken die auto’s van Toyota in de VS levensgevaarlijk.

Yukio Hatoyama - Japans premier 2009-20109 - DPJ

De Japanse premier Yukio Hatoyama van de Democratic Party of Japan (DPJ) leek het 60 jaar oude machtsmonopolie van de Liberal Democratic Party in 2009 te hebben gebroken. Zijn grootste belofte was om de VS-basis op Okinawa op te doeken. Zijn nederlaag in dit dossier betekende het voorlopig einde van de DPJ als machtsinstrument.

Niet alleen dreigde Toyota uit de Amerikaanse markt – haar grootste – te worden geduwd, ze riskeerde ook, zoals BNP nu, in de VS dus gigantische boetes te moeten betalen. Tot de Japanse premier Yukio Hatoyama zich op 2 juni 2010 in het publiek verontschuldigde over Okinawa, aftrad en de VS op Okinawa kon blijven. En plots bleek die herrie in de VS rond Toyota een storm in een glas water.

Ook BP werd met de ramp met Deepwater Horizon op 20 april 2010 op dezelfde wijze aangepakt. Deze Britse trots zit als gevolg van de ramp met haar boorplatform in de Golf van Mexico met claims en kosten die tot 20 miljard dollar kunnen oplopen. De Britse premier David Cameron mag dan wel spelen voor Amerikaanse loopjongen, het helpt niet. BP is als een zwaar gewond dier.

Cyrus Vance

Maar het gebruik van de rechtbanken om politieke doeleinden na te streven is een fenomeen dat ook in de VS zeer goed gekend en courant is. Het is zelfs een Amerikaanse traditie. De huidige procureur voor New York die ook de zaak tegen BNP Paribas doet is trouwens een zekere Cyrus Vance Jr.

Jacques Monsieur

Jacques Monsieur werd eerst heel vermoedelijk ontvoerd in Panama en dan naar een schijnproces in de Amerikaanse staat Alabama gevoerd. Hij kon moeilijk anders dan schuldig pleiten.

Deze werd in 2010 door president Barack Obama tot procureur voor dit cruciale gerechtsdistrict benoemd. Hij is de zoon van de vroegere minister van Buitenlandse Zaken Cyrus Vance die van 1977 tot 1980 diende onder de eveneens Democratische president Jimmy Carter.

Bij het aantreden van een nieuwe Amerikaanse president is het steeds de gewoonte dat hij niet alleen zijn financiers tot ambassadeur benoemt zoals de vroegere ambassadeur in België Howard Gutman maar ook alle procureurs. En wee de procureur die niet naar de pijpen van de president danst. Dat bewees George Bush Jr. ten volle.

De bewering deze week maandag van The New York Times over de zaak tegen BNP Paribas en de Franse interventie is hierbij typerend. Ze toont een pers die niet terugschrikt voor de grootste leugens. Zo schreef deze krant in ‘French officials twist U.S. arms in bank inquiry’ (Franse regering zet VS onder druk in onderzoek naar bank) 1):

“The pushback from France reflects a cultural and legal divide with the United States, where political intervention in law enforcement is typically taboo.”

“Deze Franse reactie toont nogmaals het verschil in culturele en juridische tradities met de VS waar politieke interventie in rechtszaken typisch een taboe is.”

Het is het zuivere goede Amerika versus het doortrapte, slechte en perfide Europa. Een oud refrein dat men in de geschiedenis van de VS wel nog eens tegenkomt. Toch als het haar past zoals nu in deze zaak tegen de Franse grootbank.

Howard Gutman

De vorige ambassadeur van de VS in België Howard Gutman was voor zijn benoeming een der financiers van de presidentiële campagne van Barack Obama. In België zou zo’n benoeming leiden tot het ontslag van diegene die hem benoemde en een gerechtelijk onderzoek naar eventuele corruptie. In het ‘zuivere’ Amerika is dat traditie.

Wie de Amerikaanse processen rond zogenaamde terreurverdachten of die van de Belgische wapenhandelaar en spion Jacques Monsieur of de Russische vrachtvervoerder Victor Bout volgde, weet hoe men in de VS rechtszaken zonder enige schroom in de voor het Witte Huis gewenste richting duwt. Het zijn gewoon politieke schijnprocessen bedekt met slechts een flinterdun laagje legaliteit.

Deze week was Barack Obama in Polen en had daar tijdens zijn toespraak kritiek op Rusland door te stellen dat het niet kan dat grote landen kleine landen onder druk zetten. Neen, hij had het niet over zichzelf en zijn land.

Europees Commissievoorzitter

Maar wie weet, zoals de kwestie van Okinawa de problemen oploste van Toyota, zo zou ook de kwestie van de topposities in de EU dit kunnen doen voor BNP Paribas. In de Britse media voert men op dit ogenblik een ware oorlog tegen de Luxemburgse kandidatuur van EVP’er Jean-Claude Juncker voor de post van Europees Commissievoorzitter.

Daar heeft men al andere kandidaten zoals de Polen Donald Tusk en Radek Sikorski, een gewezen lid van het American Enterprise Institute en intimus van de vroegere Amerikaanse vicepresident Dick Cheney. Ook de Litouwse  Dalia Grybauskaite en de Fin Jyrki Katainen werden bijvoorbeeld door de Financial Times naar voor geschoven.

Madeleine Albright en Zbigniev Brzezinski

De vroegere Amerikaanse Nationaal Veiligheidsadviseur Zbigniev Brzezinski met zijn beschermelinge Madeleine Albright, gewezen minister van Buitenlandse Zaken onder Bill Clinton. Zij is nog steeds erg invloedrijk en wist in 2012 zelfs een van haar medewerksters tot hoofd van Amnesty International US te benoemen. Ze is nu baas van Pew Research dat wereldwijd opiniepeilingen doet, een centraal element van het Amerikaanse imperialisme. Brzezinski is de man die als eerste Amerikaans strateeg in 1979 Saoedi Arabië en de jihadisten inschakelde voor de vernieling van een land, hier dan Afghanistan.

Zelfs Christine Lagarde, de bazin van het IMF, werd in die krant en ook elders plots als kandidaat genoemd. Alsof de mee rond haar draaiende rechtszaak over de miljoenenfraude met zakenman Bernard Tapie geen probleem is. Alle door de Britse pers naar voor geschoven kandidaten hebben wel een ding gemeen: Ze staan bekend als trouwe dienaars van de VS en zijn nu veelal erg anti-Russisch.

En zoals lezer Walter Baeyens hier ooit in een reactie over de Portugees José Manuel Barroso, de huidige commissievoorzitter, opmerkte, had die gewezen maoïstische studentenleider meer dan uitstekende relaties aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Juncker duidelijk niet.

Manuel Barroso met G7 aan tafel

Een werklunch onder de ‘vrienden’ van de G7 gisteren. Barack Obama maakte het zich gemakkelijk en nestelde zich naast Angela Merkel. Hij hoefde dan de NSA niet meer in te schakelen om haar af te luisteren.

Ooit schreven alle voorname tenoren van de Amerikaanse diplomatie, van Henry Kissinger over Zbigniev Brzezinski tot Madeleine Albright, dat ze de EU indirect wilden leiden. Ze wilden aan het stuur zitten zoals ze schaamteloos schreven. Wordt dit de pasmunt waarover het in Brussel en morgen in Normandië zal gaan om zo BNP Paribas te redden uit de klauwen van de Amerikaanse arend?

Willy Van Damme

Dalia Grybauskaite - 1

Dalia Grybauskaite, De Litouwse president is voor de VS een betrouwbaar kandidaat voor het voorzitterschap van de Europese Commissie. Zij waarschuwde de voorbije weken dan ook, in navolging van Washington, herhaaldelijk voor een Russische invasie.

1) www.nytimes.com/2014/06/02/french-officials-twist-u-s-arms-in-bank-inquiry/?_php=true&_type=blogs&emc=edit_th_20140603&nl=todaysheadlines&nlid=57225455&_r=0

 

Advertenties

2 thoughts on “BNP Paribas–Washington in oorlog met Parijs

  1. Het PNB verhaal geeft aan hoever de ‘economische oorlogsvoering’ kan gaan. Nu ja, in Griekenland kunnen ze er al langer over meespreken. Na de invoering van de Patriot Act na 9-11 en meer recent van de NDAA kan men de USA nog maar moeilijk een rechtstaat noemen. ‘Verdachten’ worden van de straat geplukt en opgesloten, zonder recht op verdediging.
    Een ‘verdachte’ of een mogelijke ‘terrorist’ ben je als je het niet eens bent met het establishment.
    Dan spreken we nog niet over de ‘renditions’ -in klare taal ‘ontvoeringen’-van personen die waar ook ter wereld worden opgepakt en die ‘verdwijnen’. Dan spreken we nog niet over de ‘Kill-lists’ van mensen die door drones ‘op zicht’ mogen worden uitgeschakeld. Horen wij onze politici hierover ook maar één woord van kritiek zeggen? Geen enkel. Zo maken ze zich medeplichtig.

    Barroso is inderdaad een product ‘made in USA’. Hij is trouwens lang niet alleen. Ook met Juncker moet men uitkijken. Tijdens het proces rond de bomaanslagen Luxemburg (ten tijde van de Belgische CCC en de Bende van Nijvel) bleek dat Juncker op de hoogte was van de achtergronden ervan en van de link met de NATO Stay-Behind en de Loge P2. Dit werd alles keurig onder het Atlantische tapijt geveegd.

    Nu we het toch over Allbright hadden. De Duitse groene rebel Joschka Fischer die het door zijn quasi-opstandig gedrag binnen de Groene Partij tot minister en zelfs vice-kanselier bracht, kreeg destijds bij de NATO aanvallen op ex-Joegoslavië geen woord van kritiek over zijn lippen. Verder had hij ook geen bezwaren tegen de sociale afbraak door Gerhard Schroder, die na zijn ambtstijd een vette job kreeg bij Gazprom en bij de Bank Rothschild. Waar was de rebel die op baskets naar het parlement liep en de voorzitter een ‘Arschloch’ noemde? Nu heeft hij een vetbetaalde job aan de Princeton Universiteit en werkt hij in de staff van…het serpent Madeleine Allbright.
    Politiek: Slecht theater, maar wel goed betaald.
    http://www.socialisme.be/nl/678/aachen
    Walter Baeyens
    Antwoord:
    ik denk niet dat de VS ooit een ‘rechtstaat’ in de echte betekenis van het woord geweest zijn. De politieke traditie waarbij elke nieuwe president zijn procureurs mag benoemen, is een der beste bewijzen om te stellen dat de scheiding der machten, en dat is toch de essentie van wat volgens de theorieën een rechtstaat per definitie hoort te zijn, in de VS nog meer dan elders niet bestaat.

    Een historisch figuur als rechter Roy Bean, gekend van de stripboeken van Lucky Luk, is in de VS ook niet toevallig ontstaan. En als we zien hoe de VS in het tweede deel van de negentiende eeuw de indianen uitroeide dan lijkt mij elke discussie over het al of niet bestaan van de Amerikaanse rechtstaat overbodig.

    Wat betreft Juncker, Gladio en die bomaanslag op dit elektriciteitsmasten lijkt mij dat Juncker niets meer wist dan wat de kranten schreven. Dat is toch wat ik opmaakte uit het recente verhaal over Juncker en de veiligheidsdiensten.

    Uiteraard is Juncker ook een vazal van de VS maar hij is dat zeker veel minder als bijvoorbeeld een Radek Sikorski, de Poolse minister van Buitenlandse Zaken en gewezen medewerker bij het American Enterprise Institute en vriend van Dick Cheney. Al lang tipt men die man als de aangewezen figuur om Catherine Ashton als ‘buitenlandminister’ van de EU op te volgen.

    Wat betreft Joska Fischer wist ik wel dat die man in het zeer vetbetaalde Amerikaanse lezingencircuit zit. Wie meer wil weten, hier is de link: http://www.albrightstonebridge.com/team/joschka-fischer
    Hij was dan ook na Hitler de eerste Duitse leider die Belgrado liet bombarderen. Eerder rood/zwart dan groen lijkt mij.

    De man is in mijn ogen dan ook een oorlogsmisdadiger en oorlogsprofiteur van een heel grote orde. Het valt ook op dat de Groenen nergens in Europa de man hierover ooit aanpakten. Maar ook dit is geen verrassing.
    Willy Van Damme

  2. En inderdaad vandaag een opgestoken vinger van Frankrijk naar de VS!
    Want het regelen van een gesprek tussen (de vertegenwoordigers van) Rusland en de Oekraïne is vast niet aan de VS voorgelegd…..
    Gerard
    Antwoord:
    Het evenement in Normandië was prachtig theater, de acteurs waren misschien van een laag niveau, de regie was echter zeer hoogstaand. Zo te zien dwong men Obama tot een ontmoeting met Poetin en Poroshenko tot een met Poetin.

    De druk vanuit Europa en ook van bepaalde Amerikaanse bedrijven zoals ExxonMobil om tot een overeenkomst met Rusland te komen was dan ook groot. Deze oliereus had over die houding van Obama ook haar ongenoegen laten blijken.

    Zo stuurde ExxonMobil niet Rex W. Tillerson, haar nummer één, naar de recente economische conferentie in Sint-Petersburg. Wat men in onze media breed uitsmeerde om zo de Amerikaanse sanctiepolitiek als succesvol te verkopen.
    Wat al veel minder te lezen was, was het feit dat men dan maar de nummer twee stuurde die er dan wat contracten tekende met …Rosneft van Victor Sechin. Volgens onze media en Obama een heel stoute jongen.

    Zoals de Financial Times vorige week, vermoedelijk met veel tegenzin, moest toegeven is dat je onmogelijk Rosneft en Rusland uit de markt kan duwen. Rosneft is ’s werelds grootste oliemaatschappij en Rusland is met gas en olie, ’s werelds grootste exporteur van energie. Met andere woorden: Rusland is te groot om het uit de markt te halen.

    Het is simpele logica die men vooraf zo had kunnen weten, maar neen, men moest hen eerst nog eens provoceren met die fascistische staatsgreep in Kiev.
    En nu zit men met de gebakken peren die men via de media aan een argwanend en boos publiek moet verkopen. Gelukkig kunnen onze persmuskieten ook deze klus wel aan.
    Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s