Oekraïne–Haalt de VS bakzeil?

Terwijl de VS nog eerder deze maand alle zeilen bijzette om de spanning rond Oekraïne met Rusland op te drijven lijkt Washington nu plots af te steven op een akkoord met Rusland dat praktisch geheel aan de eisen van Moskou voldoet.

Finland als model

Zo schreef David Ignatius vorige week een stuk in The Washington Post met als veelzeggende titel: ‘Finland een model voor Oekraïne’ (1). Het artikel moet bij insiders ingeslagen zijn als een bom. Het verklaart ook perfect de recente gebeurtenissen rond die kwestie.

“If this Finland-like status is what Ukrainians support (and recent evidence suggests their new leaders may indeed choose this course) then it should be a welcome outcome for the West, too. Ukraine’s problems are internal; it needs ideological coherence more than territorial defense.

“Indien deze Finland-status is wat de Oekraïners verlangen (en recente aanwijzingen suggereren dat de nieuwe leiders inderdaad deze koers willen inslaan), dan zou dat ook een goede zaak voor het Westen zijn. De problemen van Oekraïne zijn intern, het heeft meer behoefte aan een ideologische samenhang dan aan een defensieapparaat.

It needs the breathing space that nonalignment can provide. The Ukrainian people can’t be barred from seeking membership in NATO or the European Union, but it’s unimaginable that either body would say yes, perhaps for decades. So Putin can breathe easier on that score.

 

John Kerry - 4

Het ministerie van John Kerry ontdekte plots dat de neutraliteit van Oekraïne ook voor de VS een goede zaak zou zijn. Waarom dan die staatsgreep en al dat geld voor dat Oekraïens tuig van Ons Oekraïne, Svoboda en Pravy Sektor? En waar blijven die extra sancties tegen Rusland die de VS midden mei klaar hadden? Vergeten?

Het heeft behoefte aan ademruimte en die kan een neutrale status hen bezorgen. De Oekraïners kunnen het lidmaatschap van de NAVO en de EU niet geweigerd worden, maar het is ondenkbaar dat een van beiden de komende decennia zelf ja zou zeggen. Wat betekent dat Poetin hier op dit vlak gerust kan zijn.

The case for “Finlandization” emerges in a monograph prepared recently by the State Department’s Office of the Historian. It argues that “Finnish foreign policy during the Cold War successfully preserved Finland’s territorial and economic sovereignty, through adherence to a careful policy of neutrality in foreign affairs.”

Het voorstel voor Finlandisatie werd recent gemaakt in een studie van de Historische Dienst van Buitenlandse Zaken. Daarin argumenteerde men dat: “De Finse buitenlandse politiek gedurende de Koude Oorlog succesvol was in het veiligstellen van de Finse territoriale en economische soevereiniteit. Dit via het toepassen van  een voorzichtig afgewogen beleid van neutraliteit op het gebied van de buitenlandse politiek.”

Ukraine’s new government may pursue a similar nonalignment, judging from the leading candidate, billionaire oligarch Petro Poroshenko, who has pro-Western ties but also served in the Moscow-leaning government of deposed president Viktor Yanukovych.

De nieuwe Oekraïense regering kan ook zo’n gelijkaardig beleid van neutraliteit voeren. Dat valt af te leiden uit het feit dat de best geplaatste kandidaat, miljardair en oligarch Petro Poroshenko, wel goede contacten heeft met het Westen maar ook diende in de afgezette pro-Russische regering van de afgezette president Viktor Janoekovitsj.

The State Department study also noted that nonalignment allowed Finland “to serve as a bridge between the Soviet bloc and the West.” Helsinki became a meeting ground for arms-control and human-rights talks that eventually transformed Eastern Europe.

Deze studie van Buitenlandse Zaken stelde ook dat die neutraliteit Finland in staat stelde: “Als een brug te functioneren tussen het Sovjetblok en het Westen”. Helsinki werd zo een ontmoetingsplek voor gesprekken rond wapencontrole en mensenrechten wat uiteindelijk leidde tot de transformatie van Oost-Europa.

A similar bridging role for Ukraine would be welcome, as it would draw Russia west, away from an atavistic strategy of creating a Eurasian trade bloc to reestablish Soviet-style economic hegemony.

Een gelijkaardige rol van brug tussen het Westen en Rusland zou gewenst zijn, daar het Rusland op die wijze op het Westen zou oriënteren, weg van de strategie uit het verleden om opnieuw een Euro-Aziatisch handelsblok uit te bouwen zoals uit de tijd van de Sovjetunie.

David Ignatius - 3

Journalist David Ignatius ziet in de Finlandisatie van Oekraïne de best mogelijke oplossing.

If Ukrainians seek an accommodation with Moscow, it must be their desire for self-limitation, not a policy imposed by Washington or Berlin.”

Indien de Oekraïners zich willen verzoenen met Rusland dan moet dat zijn omdat ze zichzelf beperkingen opleggen, niet omdat Washington of Berlijn dat verlangen. “

Akkoord van Budapest uit 1994

Wat dit artikel en die studie dus voorstelt is gewoon een herneming van het in de Hongaarse hoofdstad in 1994 gesloten akkoord over de vernietiging van de in Oekraïne gestationeerde kernwapens. Het akkoord legde het land een neutraliteit tussen Rusland en de NAVO op.

En het was een voorstel dat gezien de toenmalige zwakte van Rusland zeker een Amerikaans idee moet geweest zijn. De Russische president Boris Jeltsin was daar immers met steun van de lokale Amerikaanse ambassade aan het bewind gekomen en liet vooral betijen.

Desondanks stak de VS er nadien, volgens een publieke verklaring van Victoria Nuland, Amerikaans staatsecretaris voor Europese Zaken, 5 miljard dollar in om die bestaande politieke orde en neutraliteit te ondermijnen. Het akkoord van Budapest was voor Washington maar een tussenstap op weg naar de inlijving.

Oleh Tyahnybok met Victoria Nuland

Amerikaans staatssecretaris voor Europese Zaken Victoria Nuland met haar Oekraïense vriendjes. Mede onder haar beleid werd er 5 miljard dollar uitgegeven om de publieke opinie in het land te bewerken en politici ‘gunstig te stemmen.’ Vraag: Wie kreeg het meest?

En die geldstromen zorgde voor het ontstaan van allerlei ultranationalistische en zelfs fascistische groepen. Die moesten dan zorgen dat een toenadering tussen Rusland en West-Europa bemoeilijkt werd en dat de westgrens van Rusland continu instabiel bleef.

Petro Poroshenko

Nu lanceerde men in de VS dus zelf het voorstel om terug te keren naar dat akkoord van 1994. Met dien verstande dat het de VS zal zijn die via nepverkiezingen dan haar mannetjes zal kunnen plaatsen.

En dat is naast premier Arseni Jatsenjoek  – Onze Jats, dixit Nuland –  dan president Petro Poroshenko, een dankzij de privatiseringen schatrijk geworden snoepmaker, mediamagnaat  en financier van de Oranjerevolutie van 2005. Een man waartegen Rusland een boycot organiseerde.

John Kerry - Amerikaans-Russische onderhandelingen over Oekraïne

Amerikaanse en Russische diplomatieke onderhandelingen over Oekraïne. De VS lijkt hier nog maar eens een nederlaag te zullen leiden.

En dat er achter de schermen wat beweegt is duidelijk. Zo zijn de verkiezingen uitgedraaid op de door de VS gewenste overwinning van Poroshenko. Gezien de politieke toestand in Oekraïne waarbij elke echte oppositie monddood was, een gemakkelijk te manipuleren zaak.

Het economisch zeer belangrijke industriële gebied van Loehansk en Donetsk, de Donbas, deed echter niet mee. En de pogingen van de coupplegers in Kiev om met steun van allerlei fascistische knokploegen ook daar haar dictatuur te installeren eindigde in het bloedbad in Odessa. En dat blijkt niet voor herhaling vatbaar.

Een mislukking

Nieuwe serieuze pogingen om dit gebied onder controle te krijgen gebeurden er opvallend amper of niet. Wel was er de actie van de lokale oligarch Rinat Akhmetov, naar men stelt ‘s lands rijkste man, om de regio van de Donbas onder controle te krijgen. Hij gebruikte daarvoor personeel van zijn metaalbedrijven, maar dat draaide uit op een mislukking.

Wel viel het op dat Poetin het recente referendum over afscheiding in de Donbas niet steunde en nu ook zijn troepen van de grens met Oekraïne terugtrok. Verder blijft merkwaardig genoeg de harde oorlogszuchtige taal van de VS in het openbaar tegenwoordig eveneens wat achterwege. Opvallend, men ontkende die Russische troepenterugtrekking zelfs niet eens.

697052843174679359_654936683

Volgens zowel David Ignatius als Oskar Ischinger is het noodzakelijk om het geweld van beide zijden te doen stoppen en tot een akkoord te komen over een neutraal Oekraïne met een grote decentralisatie en respect voor de minderheden.

Men spreekt al enkele weken ook niet meer van nieuwe sancties en bovendien zijn de media wat terughoudender geworden met het uiten van allerlei nieuwe beschuldigingen tegen Poetin. En dat is altijd een goede barometer om de houding van de Amerikaanse regering in te schatten.

Euraziatische Unie

Typerend voor de nieuwe sfeer in de media was het bericht op de website van De Standaard donderdag 29 mei over de oprichting van de Euraziatische Unie met Rusland, Wit-Rusland en Kazakstan waar later dan Armenië en Kirgizië bij gaan aansluiten.

Zo schreef de krant op basis van een bericht van Belga: “Oekraïne wordt voorlopig geen lid, al toonde de nieuw-verkozen pro-Westerse president Petro Poroshenko zich eerder al voorstander van een toetreding.” (2)

Waar Belga dat verhaal vandaan haalde is een raadsel maar komt praktisch zeker van bepaalde Angelsaksische media zoals Reuters, The New York Times of Associated Press (AP). Maar hier wil men duidelijk de lezer al voorbereiden dat Poroshenko zijn land wel eens zou kunnen laten toetreden tot dit blok. Gelijktijdig dan met de alliantie met de EU?

China's president Xi Jinping met de Russische president Vladimir Poetin

De Russische president Vladimir Poetin en zijn Chinese ambtsgenoot Xi Jinping. In de westerse media heerste lang de illusie dat er geen akkoord over de levering van aardgas tussen beide landen zou gesloten worden. Het werd een ontnuchtering. Het voornaamste resultaat van de Amerikaanse en Europese agressieve politiek is dat de twee de strategische alliantie tussen beide landen verder gaan uitdiepen.

Ook heeft men het in die Angelsaksische media steevast over Poroshenko als een soort van bruggenbouwer, een man die, stelt men, op goede voet leeft met Moskou. Waarbij men zelfs het feit gebruikt dat hij een ex-judoka is, een sport die Poetin ook beoefent. Alle argumenten, hoe dwaas ook, lijken goed.

Oskar Ischinger

Opvallend was zeker ook de column van de Duitse diplomaat Oskar Ischinger in de Financial Times van 26 mei 2014 (3) met als titel “Now begins the real task of creating a stable Ukraine.” Ischinger is de diplomaat die binnen de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) moet zorgen voor een oplossing van de Oekraïense kwestie. Met de zegen van Moskou.

Zo schreef hij:

“And finding new ways to engage Russia will continue to be a daunting, yet essential task both for European and Ukrainian leaders…. If the Kiev government were to act with force against seperatists who dispute the election results, further Russian action could still be triggered – in turn leading to tougher sanctions against Moscow that could escalate the situation or even split the west (mijn accentuering, nvdr.)….

En nieuwe wegen vinden om met Rusland in gesprek te komen zal een lastige maar essentiële taak zijn voor zowel de leiders in Europa als in Oekraïne …. Indien de regering in Kiev  toch geweld gebruikt tegen de separatisten die de kiesresultaten betwisten, dan kan dit alsnog een verdere Russische actie uitlokken. Welke dan op haar beurt tot nieuwe sancties tegen Moskou kan leiden, wat de toestand zou kunnen doen escaleren en zelfs voor een breuk in de westerse alliantie zou kunnen zorgen…..

John Kerry met collega's van de NAVO

John Kerry met zijn collega’s van de NAVO in Brussel. Merk op dat op deze foto niemand kan lachen. NAVO-secretaris generaal Anders Fogh Rasmussen mag voor de gelegenheid naar Rusland eens blaffen maar hij was thuis wel zijn tanden vergeten.

There is no military solution. The use of force wil endanger the future of Ukraine… Some have suggested Finland as the model, arguing that it would be beneficial for everyone if Ukraine served as a bridge to Russia, just as Helsinki did during the cold war. But such a ‘Finnish model’ should also mean that Ukraine is fundamentaly free to choose…. The question is wether this Finland-type model would be acceptable to Russia”

Er is geen militaire oplossing. Het gebruik van geweld vormt een bedreiging voor de toekomst van Oekraïne…. Sommigen opperen om Finland als het model te zien, daarbij stellend dat het voordelen heeft voor iedereen indien Oekraïne de functie van brug naar Rusland zou vormen, juist zoals Helsinki dat was tijdens de Koude Oorlog. Maar het betekent wel dat Oekraïne hier geheel vrij haar keuze moet kunnen maken…. De vraag is ook of dit Finlandmodel aanvaardbaar zal zijn voor Rusland.”

Interessant bij deze column is natuurlijk dat deze de dag na de Oekraïense presidentsverkiezingen verscheen en geschreven was door deze diplomaat in een krant die de semi-officiële spreekbuis is van de as Washington-Londen. En zoals bij David Ignatius horen we hier ook niets meer over de Krim. Dat is in het westen al duidelijk vergeten geschiedenis.

697062627210842235_654936683

Tegen de fascisten en ultranationalisten uit het westen van Oekraïne agerende rebellen. Pogen zij via gewapende acties als die tegen het vliegveld bij Donetsk alsnog hun slag thuis te halen?

Breuk in de westerse alliantie

Daarbij haalt hij ook het spook boven van een officiële breuk binnen de NAVO over deze kwestie. Zo liet de Duitse vicekanselier Sigmar Gabriel (SPD) zich onlangs zeer negatief uit over het Europese optreden in de kwestie.

Men had volgens hem meer rekening moeten houden met de Russische positie en aanvaarden dat Oekraïne eveneens met Rusland een akkoord sloot. En dat Ischinger dit gevaar van een breuk in deze tekst en op die plaats beschrijft kan moeilijk anders gezien worden als een waarschuwing aan het adres van Washington.

Ook is deze column duidelijk een antwoord op het boven vermelde opiniestuk van David Ignatius in The Washington Post en de daarin ter sprake gebrachte studie van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken. En hij steunt dit idee mits het voor Rusland aanvaardbaar is. Opmerkelijk.

Op 6 juni komen de betrokken staatshoofden, incluis de kersverse Amerikaanse vazal Poroshenko, naar Normandië om er de landing van de Amerikaanse, Britse en Canadese troepen van 1944 te herdenken. Hollande heeft al een gesprek voorzien met Poetin. Obama nog niet. Daarvoor is het water nog veel te diep.

Sebastopol - Haven

De haven van Sebastopol op de Krim. In westerse diplomatieke kringen is het praktisch gezien geen onderwerp van discussie meer. Het idee van sommige Amerikaanse sabelslijpers om er VS-soldaten te stationeren komt niet uit.

Er zijn zelfs speculaties in de massamedia dat Poroshenko een ontmoeting met Poetin zou hebben. Maar vermoedelijk zou het water ook hier nog te diep zijn. Het feit echter dat de Angelsaksische media dit als mogelijkheid opperen toont de toenadering die men aan het voorbereiden is.

De weg voorbereiden

Het betekent wel dat men in Kiev niet alleen de fascistische groepen zal moeten muilkorven maar ook ultranationalisten zoals bij een partij als Ons Oekraïne die in essentie vooral het westen van Oekraïne met Galicië vertegenwoordigen. Hun racistische houding tegenover Russischtaligen en het aanbidden van fascistenleider Stepan Bandera vormt immers een belemmering tot verzoening.

En om de westerse bevolking voor te bereiden en politiek gezichtsverlies te vermijden doet men dat in de media allemaal op de kousenvoetjes, heel geleidelijk, amper hoorbaar. In de media te snel van koers veranderen zou te sterk opvallen en het dubieuze karakter der westerse diplomatie en de media ontmaskeren.

En onze persmuskieten moeten zich naar hun lezers toe toch geloofwaardig blijven tonen. Het is nu, zeker met Syrië en ook wel Oekraïne al een zeer lastige, bijna onmogelijke opdracht om de lezers aan boord te houden. Getuige de massale stroom aan kritische lezersbrieven bij kranten als The New York Times en The Washington Post.

Rosneft

Maar het is typerend dat in diezelfde Financial Times van 26 mei op de voorpagina prominent het bericht verscheen dat BP een contract ter waarde van 300 miljoen dollar tekende met de Russische oliegigant Rosneft om samen naar schaliegas te zoeken in Rusland. “BP tekent schalieakkoord met het Russische Rosneft ondanks Amerikaanse sancties”, kopte de FT. (4)

Igor Sechin - 1

Igor Sechin, CEO van Rosneft heeft in de oliesector strategische allianties gesloten met onder meer Shell, BP en ExxonMobil. Hij mag de VS niet meer in maar zijn maatschappij is er wel erg actief. Hen uitschakelen zoals sommigen in de VS overduidelijk planden was voor Washington echter veel te hoog gegrepen.

Rosneft heeft trouwens de voorbije paar jaar akkoorden gesloten met ExxonMobil (VS), Statoil (Noorwegen) en Royal Dutch Shell (Nederland/Groot-Brittannië). Het idee om Rosneft, ‘s wereld grootste oliemaatschappij, uit de wereldhandel te sluiten is dan ook onhoudbaar en best krankzinnig te noemen. Hetzelfde voor gasverkoper Gazprom.

Zo bezit Rosneft belangrijke participaties in Amerikaanse olievelden en ExxonMobil in Russische. Ook bezit BP 19,75% in Rosneft, wat ook haar voornaamste actief is. Een moord op Rosneft zou dus ook een moordaanslag op BP zijn en Exxonmobile in moeilijkheden brengen. Zou Obama zo dom zijn?

Het is hierbij ook opgevallen dat na de door Pravy Sektor georganiseerde slachtpartij in Odessa het daar opvallend stil is geworden. Als er al sprake is van geweld dan zijn het in essentie de opstandelingen uit Oost-Oekraïne die in het offensief gaan zoals met de mislukte aanval op maandag 26 mei op de luchthaven van Donetsk.

Sancties

De tijd dat Obama en, in koor, de Polen, Zweden, Esten en Litouwers dreigden met steeds meer sancties tegen Rusland lijkt voorbij. Ook de Britten en Fransen zwijgen. Die laatste gaan trouwens door met de levering later dit jaar van oorlogsboten aan Rusland. De jarenlange Amerikaanse druk om dit contract op te zeggen krijgen in Parijs in het publiek een ferm neen.

697622590626878252_654936683

Ongetwijfeld verlangen veel mensen in het oosten van Oekraïne om bij Rusland aan te sluiten. Zoals het er nu naar uitziet zal er dat echter niet inzitten.

Nog op 13 mei wist de Financial Times ons te melden: “Het westen wil de sancties tegen Rusland uitbreiden”. En op 15 mei stelde De Washington Post dat:

“On Thursday, Kerry would not announce “what the precise sanctions are” but said the administration has decided on them, and that U.S. officials have continued working with the Europeans to ensure (mijn  accentuering, nvdr.) they are on board.” (5)

“Donderdag wist Kerry (minister van Buitenlandse Zaken van de VS, nvdr.) welke sancties dit juist zullen zijn, maar hij stelde wel dat de regering hierover al een beslissing nam en dat Amerikaanse ambtenaren er gaan voor zorgen dat de Europese landen hier gaan meedoen.”

Een achteraf gezien merkwaardig verhaal want niemand hoorde na 15 mei nog van nieuwe Amerikaanse sancties tegen Rusland. Wat nog maar eens toont hoe tandeloos de VS geworden is. Het is ook maar ‘s werelds tweede grootste economie meer, achter China. Waar is de tijd dat het Amerikaanse BNP goed was voor ongeveer 35% van het BNP der ganse wereld.

Ook toonde dit bericht duidelijk aan dat men druk bezig was om de EU te dwingen om mee te doen. Tegen de Europese belangen in. Het staat er uiteraard niet als zodanig, maar ‘ensure’ kan hier alleen maar die betekenis hebben.

Nazi's met foto Stepan Bandera

De fascistische knokploegen zullen stilaan door de VS naar de achtergrond geduwd worden nu men ze niet meer nodig heeft. Gezien de plannen voor betere relaties met Rusland zal het niet gemakkelijk zijn om hen in de marginaliteit te duwen. Maar ze waren, zoals die Syrische jihadisten, dan ook maar kanonnenvoeder in dienst van Uncle Sam. Hier betogend met een foto van hun fascistenheld Stepan Bandera. Die was toen kanonnenvoer voor Hitler.

5 miljard dollar

Het lijkt er dan ook op dat men ditmaal een echte diplomatieke oplossing aan het voorbereiden is die tegemoet zal komen aan de basiseisen van Rusland en dat is het herstel van de Oekraïense neutraliteit, respect voor andere culturen en een vrij grote decentralisatie van de macht in het land.

Een onafhankelijke Donbas of een aansluiten bij Rusland hoort hier echter niet bij. Willen de opstandelingen in de Donbas dit akkoord torpederen en zijn zij daarom de voorbije week op enkele plaatsen in het offensief gegaan? Kwestie van toch nog een escalatie en zo alsnog een aansluiting bij Rusland te veroorzaken?

Maar dat Washington zoals met Syrië en Iran ook hier de witte vlag lijkt te hijsen is opvallend. De VS gaf de voorbije twee decennia naar eigen zeggen 5 miljard dollar uit om Oekraïne om te vormen tot een Amerikaanse vazalstaat. En nu spreekt men plots van Finlandisatie en valt nog nergens het woord sancties. Pravy Sektor zou wel eens moeilijke tijden tegemoet gaan.

Washington dacht al haar geld, mediamanipulaties en geweld te moeten gebruiken om haar macht uit te breiden en Rusland te breken. Men schrok echter op het allerlaatste ogenblik terug voor de consequenties en een uitbreiding van het conflict.

John Kerry met Arseni Jatsenjoek premier van Oekraïne en de Oekraïense president Oleksandr Toersjinov

Amerikaans minister van Buitenlandse Zaken John Kerry met zijn twee Oekraïense Quislings, premier Arseni Jatsenjoek en waarnemend president Oleksandr Toersjinov. Hij komt ze leren hoe ze naar zijn pijpen moeten dansen. Hij zal er nog werk mee hebben om hen de gepaste danspasjes aan te leren. Zeker nu Kerry de steven lijkt te wenden richting Moskou. Het worden zo te zien zure tijden voor deze ultra’s.

Grote knoeiers

En dat dreigde zoals met Syrië en Iran te escaleren tot een heuse wereldoorlog. Want dat Poetin niet met zich laat lachen is duidelijk. Wie dat nog dacht is nu een illusie armer. Men kan in Brussel bij de EU in de toekomst maar best wat meer rekening houden met de gevoelens van Rusland. En die zijn de voorbije 25 jaar zwaar gekrenkt.

Het doet denken aan de Krimoorlog van 1853-1856 waarbij Italië (toen nog Piëmont-Sardinië), Turkije, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk tegen Rusland ten strijde trokken. Ze wonnen die deels maar zelfs dat beetje winst werd enkele jaren nadien met Moldavië al teniet gedaan. Het was een Pyrrhusoverwinning. De staatsgreep in Kiev van 21 februari met Pravy Sektor was van eenzelfde aard.

Guy Verhofstadt, Karel De Gucht en Herman Van Rompuy toonden niet alleen volleerde oorlogsstokers te zijn, maar ook totaal onkundige figuren, grote knoeiers die in navolging van Napoleon en Hitler dachten Rusland te moeten gaan veroveren. Bij Napoleon eindigde de bloedige farce in Waterloo en op Sint-Helena. Waar voor hen?

Vladimir Poetin met Manuel Barosso en Herman Van Rompuy - 2

Europees Commissievoorzitter Manuel Barosso en EU president Herman Van Rompuy dachten Poetin een lesje te moeten leren en Oekraïne te veroveren om zo Rusland te kraken. Het werd voor hen een kale reis terug. Het toonde perfect wat voor knoeiers dit zijn die er bovendien niet voor terugschrikken om fascistische knokploegen voor hun kar te spannen. Christen-democratisch? Dat zal wel zeker.

Cubaanse rakettencrisis

Maar wees er zeker van, in de klassieke media zal men de toekomstige deal rond Oekraïne verkopen als een grote overwinning voor de VS en de EU. Het doet denken aan wat gebeurde met de befaamde Cubaanse rakettencrisis van 1962 toen de wereld op een alles vernietigende kernoorlog leek af te stevenen.

Zoals de Iraans-Amerikaanse columnist Trita Parsi recentelijk op de website van Foreign Policy in zijn column ‘No, sanctions didn’t force Iran to make a deal’ (Neen, sancties dwongen Iran niet tot het maken van een akkoord) opmerkte, werd in de media bij het sluiten van het akkoord hierover toen alleen maar gesproken over de terugtrekking van die Russische kernraketten op Cuba. (6)

Wat de toenmalige presidenten John F. Kennedy en Nikita Chroesjtsjov toen echter bewerkstelligden was dat ook de Amerikaanse Jupiter raketten in het oosten van Turkije, aan de Sovjetgrens dus, en die in Italië gelijktijdig werden teruggetrokken.

En de Sovjetunie installeerde die raketten op Cuba pas als een tegenreactie tegen de plaatsing van die Amerikaanse kernraketten vlakbij haar grens. Met andere woorden: Dit akkoord over de Cubaanse rakettencrisis was een 100% overwinning voor de Sovjetunie. Welke men in onze traditionele media dan maar verkocht, ook nu nog trouwens, als een 100% Amerikaanse overwinning. Trita Parsi

Trita Parsi toonde aan hoe de beeldvorming van onze media over de Cubaanse rakettencrisis uit 1962 een grote leugen was. Wat men verkocht als een glansrijke overwinning van de VS was in feite een grote vernedering.

En zo zal dat ook hier in het geval van Oekraïne gebeuren. Je kan er gif op nemen.

Willy Van Damme

1) http://www.washingtonpost.com/opinions/david-ignatius-a-finland-model-for-ukraine/2014/05/20/75a414a8-e05e-11e3-810f-764fe508b82d_story.html?wpisrc=nl_headlines. David Ignatius is een vaste columnist van o.m. The Washington Post en wordt gezien als een spreekbuis van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken.

2) http://www.standaard.be/cnt/dmf20140529_01123005?_section=60146703&utm_source=standaard&utm_medium=newsletter&utm_campaign=avondupdate&M_BT=126053463173. ‘Rusland, Wit-Rusland en Kazakstan roepen Euraziatische Unie in het leven’

3) http://www.ft.com/intl/cms/s/0/7d4c3030-e2a9-11e3-a829-00144feabdc0.html#axzz338hVRmHQ

4) http://www.ft.com/intl/cms/s/0/a1c788c2-e427-11e3-8565-00144feabdc0.html#axzz338hVRmHQ

5): http://www.washingtonpost.com/world/shaky-quiet-over-eastern-ukraine-in-wake-of-first-day-of-talks/2014/05/15/e3089900-dc13-11e3-bda1-9b46b2066796_story.html?wpisrc=nl_headlines

6): http://www.foreignpolicy.com/articles/2014/05/14/sanctions_did_not_force_iran_to_make_a_deal_nuclear_enrichment. Trita Parsi is de stichter en voorzitter van de National Iranian American Council. Een pro-Iraanse lobbygroep die het voorbije jaar in de VS steeds prominenter op de voorgrond komt. Wat uiteraard geen toeval is.

De website Foreign Policy is het geesteskind van Samuel P. Huntington, de auteur van het boek ‘The Clash of civilizations’. Het werk gaf de ideologische basis die na de val van de Sovjetunie voor de VS een nieuwe vijand creëerde, en dat was toen de islam. Merkwaardig dan ook dat zo’n verhaal hier prominent gebracht werd.

De VS is hard bezig om haar buitenlands beleid van koers te doen veranderen. Dat is overduidelijk. Nu moet de VS in China alleen nog haar gelijke aanvaarden en niet meer de te onderdrukken grootmacht.

Vraag is hoelang het provoceren en beledigen van China gaat voortduren. Nu reeds is het duidelijk dat de VS ook hier op een zware nederlaag afstevent. Vraag het maar aan Silicon Valley voor wie de deuren in China steeds meer gesloten worden. Met dank aan de NSA en Edward Snowden.

Advertenties

4 thoughts on “Oekraïne–Haalt de VS bakzeil?

  1. Dank voor deze analyse!
    U geeft mij onverwacht hoop, dat een nieuwe koude (of erger) oorlog geen vanzelfsprekendheid is.
    Mogelijk betalen redelijke en diplomatieke stappen zich toch uit.
    Bij uw verwijzing naar brieven van lezers van The Washington Post en The New York Times moest ik denken aan de reacties van lezers op de site van The Guardian. Deze zijn over dit soort onderwerpen ook in grote meerderheid zeer kritisch (en wijken dus totaal af van de berichtgeving zelf…)
    Nogmaals dank voor uw uitgebreide research en afgewogen conclusies.
    Bert Bervoets
    Antwoord:
    Bedankt voor je bloemetje.
    Ik denk dat zoals met Syrië en Iran de VS uiteindelijk terugschrokken voor een regelrechte grote oorlog. Ze provoceren, zijn uitermate agressief en gebruiken massa’s geweld maar finaal druipt men af.
    Daarom dat ik Anders Fogh Rasmussen belachelijk maakte door hem te omschrijven als een blaffende hond die echter zijn tanden verloor.

    Wat verder ook erg opvalt is het feit dat de klassieke media al 6 maanden zwijgen over de fascistische terreur in Oekraïne. Maar ondanks die censuur blijken massa’s lezers hiervan wel op de hoogte. Het is een bewijs dat het monopolie van de klassieke pers doorbroken is.
    De hoofdredacties en hun eigenaars hebben niet meer het monopolie qua nieuwsverspreiding. En dat is gezien in het kader van de crisissen rond Syrië en Oekraïne naar mijn gevoel de belangrijkste constatering.

    De macht van de VS werd hier dus op twee wijzen doorbroken, op het slagveld en in de media. Ook de alles overheersende invloed van voor de VS werkende leugenmachines zoals Amnesty International, Human Rights Watch en Pax Christi is gebroken. Hun bedrog is door heel veel mensen ontmaskerd. Ook dat is positief.
    Willy Van Damme

    • Denk maar niet, dat de machtigen zich ook maar ene sikkepit gelegen laten liggen aan ingezonden brieven of reacties op een site.
      Het gaat slechts om wat de massamedia brengen.
      Gerard
      Antwoord:
      Om mij dat soort illusies te maken heb ik al te veel waters doorzwommen. Ik kan je dus alleen maar gelijk geven.
      Maar deze constatering over de media is denk ik wel belangrijk.
      Willy Van Damme

      • We zijn het eens.
        Dat -mogelijk- ook Oekraïne niet uit de hand loopt (massaal bommen en martelingen) is niet te danken aan de ingezonden brieven of internet-reacties.
        De massamedia zijn leidend.
        Ook wel genoemd MSM, Mainstream Media
        Veel exacter lijkt me: WMD: Weapons of Mass Deception
        Gerard
        Antwoord:
        Je zou denken dat iemand in de media die columns van Ischinger en Ignatius zou opgemerkt hebben evenals die studie van het Amerikaans ministerie van Buitenlandse Zaken. Ik heb er nergens een verwijzing naar gelezen.
        Je moet de media altijd goed lezen en zien hoe ze iets omschrijven, wat ze schrijven, al of niet accentueren en dat wat ze verzwijgen.

        Ik las deze week een stuk in de Financial Times over de problematiek rond de Zuid-Chinese Zee en daarin omschreef men het toenemende gevaar en agressiviteit van China. Met als bewijs dat het de voorbije tien jaar ettelijke extra patrouilleboten voor haar kustwacht had in dienst genomen.
        Nou, op dit tien jaar is de Chinese handel exponentieel toegenomen en is er dus meer nood aan een grotere kustwacht. Maar dat schreven ze niet natuurlijk. Verder schreven ze evenmin dat landen als Vietnam – om diezelfde reden trouwens – hun kustwacht eveneens uitbreiden.

        De niet oplettende lezer leest zo over het agressieve China dat een gevaar vormt voor de regio, dit terwijl de gegeven voorbeelden niets bewijzen en logisch zijn. En veel lezers, ook hoogopgeleiden, lezen met te weinig aandacht. Men weet dat bij mediaspecialisten en bij de Financial Times en weet zo de mensen heel bewust te misleiden.
        Het systeem is erg doortrapt hoor, heel perfide en feitelijk misdadig.
        Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s