Seymour Hersh–Turkse regering achter Syrische gifgasaanval

In een nieuw stuk van de Amerikaanse journalist Seymour Hersh dat verscheen bij de London Review of Books met als titel ‘The red line and the rat line’ (1) wijst deze Amerikaanse onderzoeksjournalist naar de Turkse regering van premier Recep Tayyip Erdogan als de aanstichter van de gifgasaanval nabij de Syrische hoofdstad Damascus van 21 augustus 2013.

Om U tegen te zeggen

Het verhaal is geschreven in de beste traditie van de onderzoeksjournalist die Seymour Hersh is. Het toont zijn wil om in zaken als dit tot op het bot te gaan en grondig te werken. De man heeft dan ook een reputatie om U tegen te zeggen.

Zo was het hij die de gruwelijke door Amerikaanse soldaten aangerichte slachtpartij van 16 maart 1968 in het Vietnamese dorp My Lai aan het licht bracht (2). Het was ook Seymour Hersh die het verhaal over de zware mishandelingen door Amerikaanse bewakers in de Iraakse gevangenis van Aboe Graib uitbracht (3). Ook zijn hier al herhaaldelijk besproken verhaal The Redirection (4) is een meesterwerk qua onderzoeksjournalistiek.

Seymour Hersh

Seymour Hersh is zonder twijfel een van ‘s werelds beste onderzoeksjournalisten. Een monument in de geschiedenis van de Amerikaanse journalistiek.

Hij kent dus het klappen van de zweep op het vlak van onderzoek naar actuele onderwerpen. Duidelijk is ook dat hij over goede contacten beschikt aan de top van de Amerikaanse ambtenarij, het leger en de politiek.

Ondanks dit impressionant parcours stellen er zich bij dit stuk toch wel enkele vragen. Vragen die deels werden beantwoord in zijn televisiegesprek (5) met journalist Nizar Abboud van de Libanese website al Akhbar. Verder werd zijn artikel ook al uitgebreid besproken op de website Who Ghouta? (6) die geheel gewijd is aan het probleem van die gifgasaanvallen.

Ottomaanse rijk

Zich in essentie baserend op Amerikaanse bronnen stelt hij dat de aanval een klassieke door de Turkse regering georkestreerde false flag operatie was. Deze was begin 2013 gefrustreerd geraakt door de slechte militaire situatie van die rebellen. Het idee van medio 2012 dat de overwinning op Assad een kwestie van maanden was leek begin 2013 niet meer reëel. De jihadisten incasseerden de eerste nederlagen.

Daardoor raakte Turkije woedend op de VS omdat die volgens hen onvoldoende steun gaf aan die rebellen. De gifgasaanval van 21 augustus 2013 op Ein Tarma ten oosten van Damascus was volgens de bronnen van Hersh daarom een poging om de VS over te halen om toch nog met haar luchtmacht te interveniëren.

Dit moest de rebellen dan zo de overmacht bezorgen en Syrië omvormen tot de eerste Turkse vazalstaat sinds de val van het Ottomaanse rijk in 1918. Op 20 augustus 2012 had Obama het gebruik van chemische wapens door de Syrische president Bashar al Assad tot een ‘rode lijn’ uitgeroepen. Gebruikte Assad chemische wapens dan zou de VS zelf militair optreden.

Recep Tayyip Erdogan - 1

Volgens Hersh is Erdogan de aanstoker van die gifgasaanval. Dit uit frustratie omdat het militair slecht gaat met zijn vrienden, de Syrische jihadisten.

Erdogan zou, aldus dit verhaal van Hersh, Obama door die operatie zo onder druk zetten dat hij zijn bommenwerpers en raketten wel op Assad zou moeten loslaten. Niet doen zou voor Obama en de VS ontoelaatbaar gezichtsverlies betekenen.

Al Qaeda

Het verhaal besteed dan ook heel wat aandacht aan de positie van Turkije in de zaak en vooral van de arrestatie van een tiental leden van de Syrische terreurgroep Jabhat al Nusra in mei 2013 door het Turkse gerecht.

Volgens persverhalen en de aanklacht van het Turkse parket zouden zij een aantal chemische producten hebben willen kopen die dienden om sarin aan te maken.

Hersh citeert hierbij uit een geheim Amerikaanse rapport over de zaak. Rapport dat hij zoals lijkt te blijken uit de TV-uitzending in zijn bezit heeft. Hij geeft hierbij ook een aantal namen van specialisten van al Qaeda die bezig waren met de aanmaak van chemische wapens als sarin.

Probleem met dit verhaal is echter dat er over deze zaak nog heel veel onduidelijkheden zijn. En vragen. Zo moet dit nog steeds voor debatten voor de strafrechter komen. Pas als er hier een publieke rechtszaak komt zal men hopelijk meer te weten komen over de link tussen die jihadisten en chemische en eventueel biologische wapens.

Dat die rebellen bezig waren met die problematiek kan natuurlijk niet meer worden betwijfeld. Het eerste verhaal dateert zelfs van 2001 toen Abdelkader Belliraj, de Belgisch-Marokkaanse informant van onze Staatsveiligheid en vermoedelijk agent voor de Israëlische Mossad, een gesprek had men Bin Laden zelf. Deze vroeg toen aan Belliraj info over dit soort wapens.

Onenigheid aan de top

Het blijft echter een mysterieus verhaal. Langs de ene kant weten we dat de Turkse regering uitgebreide steun geeft aan al die jihadistische groepen, incluis de aan al Qaeda gelieerde Jabhat al Nusra. En langs de andere kant zien we dan weer dat het Turkse gerecht leden van diezelfde al Nusra arresteerde.

Jihadisten executeren tegenstanders

De Syrische ‘vrijheidsstrijders’ in actie. Dat zij werkten aan een chemisch wapenprogramma kan men niet meer betwijfelen.

Dat kan natuurlijk daar we weten dat er binnen het Turkse overheidsapparaat een zeer grote onenigheid bestaat rond onder andere het beleid ten overstaande van Syrië. Wat de ene overheidstak doet kan daarom in tegenstelling staan tot wat een andere tak van diezelfde overheid doet.

Waar Hersh interessante informatie geeft is rond de plannen van de VS om Syrië te bombarderen. Die waren blijkbaar zeer verregaande en hadden vermoedelijk voor een algehele instorting van het land gezorgd.

De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry poogde dat toen allemaal te minimaliseren. Het zou echter een herhaling van het Libische scenario dus worden waarbij het land in stukken uiteenvalt en er amper nog sprake is van enig centraal gezag.

Interessant is ook het verhaal over de rol van Libië en de dood van de Amerikaanse ambassadeur Christopher Stevens op 12 september 2012. Veel hierover is natuurlijk niet nieuw. Wel maakt hij een link tussen ruzies over die wapenleveranties en de moord op Stevens door de jihadisten die mee instonden voor zijn bewaking.

Het lijk van de Libische president Moeammar Kadhaffi was nog maar amper koud of men begon al met het ledigen van de Libische wapenmagazijnen richting de nieuwe vrienden in Syrië, de jihadisten. Kadhaffi werd vermoord op 20 oktober 2011 en al begin 2012 begon de luchtbrug naar Turkije, Jordanië en Libanon met het verschepen van honderden tonnen aan Libische wapens. Hij spreekt van ‘The Rat Line’.

Buurlanden

Volgens Hersh stopte de CIA na de dood van Stevens haar verdere medewerking aan deze specifieke operatie. Merkwaardig is wel de volgende in het artikel ontwikkelde stelling:

‘One of the issues at that May summit (Een topgesprek in Washington tussen Erdogan en Obama, nvdr.) was the fact that Turkey is the only avenue to supply the rebels in Syria,’ the former intelligence official said.

‘een van die op die topontmoeting besproken top was het feit dat Turkije de enige route was om die rebellen te bevoorraden’ aldus die man van de veiligheidsdiensten.

Dit staat echter in totaal contrast met de ontelbare getuigenissen en ander bewijsmateriaal dat Turkije maar een van die bevoorradingsroutes is. Wapens en jihadisten kwamen de voorbije jaren immers het land binnen vanuit alle vijf buurlanden van Syrië, zijnde Irak, Jordanië, Turkije, Libanon en Israël.

Prins Bandar bin Sultan - hoofd Saoedische Veiligheidsdienst

De Saoedische Prins Bandar bin Sultan, ex-ambassadeur in de VS en hoofd van de Saoedische buitenlandse inlichtingendienst. Tot eind vorig jaar verantwoordelijk voor de oorlog tegen Syrië. Ook hij had voldoende motieven om die gifgasaanval te beramen.

De VS hebben in Jordanië hiervoor in 2009 zelfs een grote trainingsbasis opgericht. En dat zijn toch gegevens die gemeengoed zijn in dit dossier. Saoedi Arabië grenst aan Jordanië en is ook de grote financier van deze altijd wel in een financieel lastig parket zittende staat.

Men moet verder maar een kaart met de militaire toestand van het land bekijken om dat te zien. Stellen zoals hij doet dat het voor Saoedi Arabië praktisch gezien moeilijk is om via Jordanië wapens en jihadisten te leveren is merkwaardig en amper geloofwaardig.

Erg dun

Verder is zijn bewijs voor de Turkse betrokkenheid bij de zaak erg dun. Buiten wat anonieme verklaringen van vroegere Amerikaanse spionnen is er niets. Had Turkije de leverancier geweest dan zou men toch kunnen vermoed hebben dat sarin in vlakbij Turkije gelegen steden als Aleppo of Idlib zou gebruikt zijn.

Natuurlijk steunt Turkije met alle mogelijke middelen deze jihadisten. En uiteraard is de Turkse premier Recep Tayyip Erdogan een brutale vlerk die droomt van het herstel van het Ottomaanse rijk.

En dat hij kwaad is op de VS omdat de rebellen op de terugweg zijn is ook duidelijk. Iedereen in dit milieu geeft hiervoor elkaar de schuld. Logisch. Maar dat geeft alleen een voldoende motief. Niet meer.

Gifgasaanval - 21-08-2013 - Slachtoffers

Een foto met slachtoffers van die gifgasaanval gebruikt als propagandamiddel door Human Rights Watch. Bemerk hoe men al de kinderen netjes naast elkaar legde. Men diende de wereld immers te overtuigen dat Assad een barbaar was tegen wie de VS haar luchtmacht moest inzetten.

Maar de aanslag gebeurde niet ver van Jordanië vlakbij Damascus waar naast Jabhat al Nusra ook vooral de door de Saoedi’s gesteunde terreurgroep Liwa al Islam actief is. Wat Saoedi Arabië tot een meer geloofwaardige kandidaat zou maken dan Turkije. Want dit salafistisch koninkrijk heeft hier exact dezelfde motieven als Turkije.

Natuurlijk is Hersh een doorwinterde onderzoeksjournalist die weet wie te vertrouwen is, wat een vervalst document of foto zou kunnen zijn en hoe men dit soort zaken moet evalueren. Feit blijft echter dat hij met geheime bronnen werkt die veelal gelieerd zijn aan of het leger of de geheime diensten. En hiermee is het altijd oppassen geblazen.

Vragen blijven

In hoeverre willen sommigen in de VS hier afrekenen met Erdogan? De man leeft in open oorlog met de beweging van de dubieuze islamistische predikant Fethullah Gülen die opereert vanuit de VS. Daarbij lijkt Erdogan regelmatig indirect de VS verbaal aan te vallen. Is Gülen de man van de VS?

Kan dit misschien een onderdeel vormen van die Amerikaanse strategie waarbij men een hiervan geheel onwetende Hersh gewoon misbruikte? Het is een zeker niet uit te sluiten optie. De kunst van het misleiden is nu eenmaal een der grote specialiteiten van elke inlichtingendienst.

Waar wij ook na lectuur van dit artikel en zijn TV-interview niet wijzer van zijn geworden is over de reden waarom Barack Obama op 20 augustus 2012 – toen de oorlog voor de VS toch goed leek te verlopen – plots met dit verhaal van die rode lijn en deze chemische wapens kwam. Het blijft een mysterie.

1 - John Kerry - 2

John Kerry, minister van Buitenlandse Zaken, wiens dienst in het dossier van Syrië de rol van havik speelt.

Een ander probleem is waarom Obama dan toch geen bommenwerpers naar Syrië stuurde. Hersh stelt dat het kwam doordat deze eind augustus informatie kreeg dat het gebruikte sarin op een erg amateuristische wijze was gemaakt en dus niet kwam uit de Syrische levervoorraden. Wat natuurlijk klopt.

Hij kreeg die informatie, schrijft Hersh, van het Britse instituut van Porton Down, een specialist in deze materie. Die baseerden zich voor hun analyse dan weer op een bij die aanval gebruikt staal met sarin dan hen gegeven was door de Russische militaire veiligheid. Dan kan wel kloppen maar lijkt mij bizar. Waarom zouden de Britten en de Amerikanen hier de Russen vertrouwen? Kan, maar….

Tot de laatste Syriër

Uit de vele krantenartikels en analyses van het Amerikaanse beleid weten we dat de operatie rond Syrië in handen is van de VS die een groot deel ervan uitbestede aan de Turken, de Qatari’s en de Saoedi’s. In essentie de rekrutering van jihadisten en het financieren van die rebellie.

Wat we ook weten is dat er in de VS aan de top fikse ruzie is over de kwestie. In essentie zijn er in Washington drie kampen: Buitenlandse Zaken die de militaire steun wil opdrijven, het leger die hem wil temperen en dan een derde groep onder leiding van Denis McDonough, de stafchef van het Witte Huis, die het pleit tot heden steeds won en gewoon de oorlog lang wil laten aanslepen en dus de hulp wil beperken.

515158712803583928_10206720

Barack Obama, winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede, laat de oorlog tegen Syrië graag nog lang aanslepen.

Het idee is veel jihadisten te laten vermoorden en gelijktijdig Assad en Syrië als macht voor decennia uit te schakelen. Een herhaling dus van de Iraaks-Iraanse oorlog uit de periode 1980-1990 toen de VS, ondanks het mede door haar gevraagde wapenembargo, zelfs aan beide zijden wapens leverde. Wat hier dan een strijd tot de laatste Syriër wordt.

Ook hier lijkt McDonough, zoals tot heden steeds in dit dossier, aan het langste eind te hebben getrokken. Bombarderen zou de oorlog ingekort hebben en die jihadisten mee aan de macht hebben gebracht. Liever blijven vechten was en is zijn parool. En dat van Obama.

Die jihadisten een niet te winnen strijd laten voeren is voor hem de ideale oplossing. Verder onderzoek zal moeten aantonen in hoeverre deze hypotheses rond het Amerikaanse beleid ook met de realiteit overeenkomen. Hersh heeft hier spijtig genoeg geen uitsluitsel gegeven. Iets voor een volgend verhaal van deze merkwaardig moedige journalist.

Typerend is natuurlijk het feit dat ook dit stuk niet verscheen in de VS maar in de Londen Review of Books en dat de Amerikaanse en Europese media er amper aandacht aan besteden. Behalve dan om hem verdacht te maken. Zeker sinds hij vorig jaar in de Britse krant The Guardian frontaal de Amerikaanse journalistiek aanviel is hij er persona non grata.

Hij is een beetje balling geworden zoals vroeger historicus Alfred W. McCoy die naar Australië moest uitwijken nadat hij in 1972 onthulde dat het de CIA en USAID, de Amerikaanse (sic) ontwikkelingsdienst, was die de internationale heroïnehandel dirigeerde. (7)

Willy Van Damme

1): London Review of Books, 6 april 2014, http://www.lrb.co.uk/2014/04/06/seymour-m-hersh/the-red-line-and-the-rat-line

2)http://www.history.com/this-day-in-history/seymour-hersh-breaks-my-lai-story

3) http://www.newyorker.com/archive/2004/05/10/040510fa_fact?currentPage=all

4) http://www.newyorker.com/reporting/2007/03/05/070305fa_fact_hersh?currentPage=all

5) https://www.youtube.com/watch?v=VYCKk2TzXoE&feature=youtu.be&t=9m31s

6) http://whoghouta.blogspot.co.uk/

7) Alfred W. McCoy, ‘The politics of heroin, CIA complicity in the global drug trade’, Lawrence Hill Books, 2003, revised edition.

Advertenties

4 thoughts on “Seymour Hersh–Turkse regering achter Syrische gifgasaanval

  1. Om toch enig tegengewicht in de schaal te leggen tegen de heiligverklaring van icoon Seymour Hersh, hierbij de kritiek van Sibel Edmonds, vanaf minuut 37:

    http://www.corbettreport.com/interview-861-the-bfp-roundtable-takes-on-nato-russia-turkey-and-the-new-cold-war/
    Walter Baeyens
    Antwoord:
    Bedankt voor dat boeiend filmpje. Het is eens wat een ander niveau dan we hier op de VRT krijgen met figuren zoals die ‘Ruslandexperts’ van de KUL, Jonathan Holslag en Rik Coolsaet.

    Heiligen zijn voor de katholieke kerk en heldenvereringen voor allerlei nationalistische groepen. Het is niets voor mij dus.
    Wel ben ik zeker niet akkoord met veel van de kritiek op Hersh in dit filmpje. Beweren dat hij presidenten van de democratische partij zou sparen lijkt mij spotgoedkoop, soldenprijzen.

    Zijn vorig verhaal over die gifgasaanval was trouwens een regelrechte aanval op de praktijken van Obama. Wel blijf ik dus zoals ik bij mijn bespreking ook stelde veel op mijn honger.

    Mij blijft het nog steeds een raadsel waarom Obama in 2012 plots begon te zeuren over het gebruik van chemische wapens en waarom hij dan vorig jaar eind augustus afzag van die aanval.

    Die zeer cruciale vragen blijven ook na die twee stukken feitelijk onbeantwoord. En verder herhaalde hij in essentie de beweringen van bepaalde Amerikanen dat de Turken achter de zaak zaten.

    Dat kan goed waar zijn maar buiten die anonieme verklaringen en het geven van een motief deed hij niets. Hij gaf wel het verhaal van die geplande false flag operatie van vorige maand, maar daar bleef het bij. Wat toch zwak is.

    Verder ergerde ik mij vooral aan zijn beweringen over de logistieke problemen om die jihadisten te bevoorraden. Wat hij zegde over die moeilijkheden om via Libanon en Jordanië te werken is feitelijk totaal ongegrond.

    Ze lijkt in geen geval overeen te komen met een al drie jaar durende realiteit op de grond. En het is de realiteit die telt niet de beweringen van zelfs een persoon als Hersh.
    Willy Van Damme

  2. Ik ben ervan overtuigt dat VS wel degelijk raketten afvuurde op Syrië begin september 2013. In de pers circuleerde toen een bericht dat Rusland 2 rakketlanceringen had opgemerkt die zogezegd in de zee neerkwamen. Ik zou denken dat deze werden afgevuurd vanaf een oorlogsschip (Spanje lijkt me twijfelachtig) en dat deze werden onderschept door de Russische vloot aldaar of het Syrisch (SA-300) luchtafweer. Dat de VS voor een langdurige oorlog van attritie gaat lijkt inderdaad aannemelijk maar zelfs bij het succesvol vernietigen van installaties en gebouwen hoeft het tij nog niet volledig te zijn gekeerd in het voordeel van de jihadis indien de VS en haar bloeddorstige bondgenoten zich wat inhouden. Mij lijkt het dan ook dat de VS afzag van een open oorlog met Syrië en Rusland.

    http://voiceofrussia.com/news/2013_09_03/Russia-s-anti-air-missile-radars-register-two-ballistic-launches-in-Mediterranean-Defense-Ministry-8581/
    Pierre
    Antwoord:
    Ik vermoed van niet, maar je weet in zaken als dit nooit iets met zekerheid.
    Een of andere kapitein kan op hol zijn geslagen, Israël, Turkije, Frankrijk? Veel is mogelijk. Maar tot een echte oorlog lijkt men het niet te laten komen, wel voert men de druk erg hard op.

    Plots ook beginnen die clowns van een Franse president François Hollande en zijn minister van Buitenlandse Zaken Laurent Fabius terug over het gebruik door Syrië van chemische wapens te zagen.
    Het lijkt of vele Europese en Amerikaanse politici op hol zijn geslagen.
    Willy Van Damme

  3. Pingback: Seymour Hersh–Turkse regering achter Syrische gifgasaanval | Mediawerkgroep Syrië

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s